flavius-claudius-julianus-imperator.contra-galilaeos 7
Ταῦτα γάρ ἐστι μυθώδη παντελῶς . ἐπεὶ πῶς εὔλογον ἀγνοεῖν τὸν θεόν , ὅτι τὸ γινόμενον ὑπ’ αὐτοῦ πρὸς βοήθειαν οὐ πρὸς καλοῦ μᾶλλον , ἀλλὰ πρὸς κακοῦ τῷ λαβόντι γενήσεται ; τὸν γὰρ ὄφιν τὸν διαλεγόμενον πρὸς τὴν Εὔαν ποδαπῇ τινι χρῆσθαι φήσομεν διαλέκτῳ ; ἆρα ἀνθρωπείᾳ ; καὶ τί διαφέρει τῶν παρὰ τοῖς Ἕλλησι πεπλασμένων μύθων τὰ τοιαῦτα ; τὸ δὲ καὶ τὸν θεὸν ἀπαγορεύειν τὴν διάγνωσιν καλοῦ τε καὶ φαύλου τοῖς ὑπ’ αὐτοῦ πλασθεῖσιν ἀνθρώποις ἆρ’ οὐχ ὑπερβολὴν ἀτοπίας ἔχει ; τί γὰρ ἂν ἠλιθιώτερον γένοιτο τοῦ μὴ δυναμένου διαγινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν ; δῆλον γάρ , ὅτι τὰ μὲν οὐ φεύξεται , λέγω δὲ τὰ κακά , τὰ δὲ οὐ μεταδιώξει , λέγω δὲ τὰ καλά . κεφάλαιον δέ , φρονήσεως ἀπηγόρευσεν ὁ θεὸς ἀνθρώπῳ γεύσασθαι , ἧς οὐδὲν ἂν εἴη τιμιώτερον ἀνθρώπῳ . ὅτι γὰρ ἡ τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ χείρονος διάγνωσις οἰκεῖόν ἐστιν ἔργον φρονήσεως , πρόδηλόν ἐστί που καὶ τοῖς ἀνοήτοις · ὥστε τὸν ὄφιν εὐεργέτην μᾶλλον , ἀλλ’ οὐχὶ λυμεῶνα τῆς ἀνθρωπίνης γενέσεως εἶναι . ἐπὶ τούτοις ὁ θεὸς δεῖ λέγεσθαι βάσκανος . ἐπειδὴ γὰρ εἶδε μετασχόντα τῆς φρονήσεως τὸν ἄνθρωπον , ἵνα μή , φησί , γεύσηται τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς , ἐξέβαλεν αὐτὸν τοῦ παραδείσου διαρρήδην εἰπών · Ἰδού , Ἀδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν . καὶ νῦν μήποτε ἐκτείνῃ τὴν χεῖρα καὶ λάβῃ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ φάγῃ καὶ ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα . τούτων τοίνυν ἕκαστον εἰ μὴ μῦθος ἔχων θεωρίαν ἀπόρρητον εἴη , ὅπερ ἐγὼ νενόμικα , πολλῆς γέμουσιν οἱ λόγοι περὶ τοῦ θεοῦ βλασφημίας . τὸ γὰρ ἀγνοῆσαι μέν , ὡς ἡ γινομένη βοηθὸς αἰτία τοῦ πτώματος ἔσται καὶ τὸ ἀπαγορεῦσαι καλοῦ καὶ πονηροῦ γνῶσιν , ὃ μόνον ἔοικε συνέχειν τὸν νοῦν τὸν ἀνθρώπινον , καὶ πρόσετι τὸ ζηλοτυπῆσαι , μὴ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς μεταλαβὼν ἄνθρωπος ἀθάνατος ἐκ θνητοῦ γένηται , φθονεροῦ καὶ βασκάνου λίαν ἐστίν .
Lemmas: οὗτος γάρ εἰμί μυθώδης παντελής . ἐπεί πῶς εὔλογος ἀγνοέω ὁ θεός , ὅτι ὁ γίγνομαι ὑπό αὐτός πρός βοήθεια οὐ πρός καλός μᾶλλον , ἀλλά πρός κακός ὁ λαμβάνω γίγνομαι ; ὁ γάρ ὄφις ὁ διαλέγω πρός ὁ Εὔα ποδαπός τις χράω φημί διάλεκτος ; ἆρα ἀνθρώπειος ; καί τίς διαφέρω ὁ παρά ὁ Ἕλλην πλάσσω μῦθος ὁ τοιοῦτος ; ὁ δέ καί ὁ θεός ἀπαγορεύω ὁ διάγνωσις καλός τε καί φαῦλος ὁ ὑπό αὐτός πλάσσω ἄνθρωπος ἆρα οὐ ὑπερβολή ἀτοπία ἔχω ; τίς γάρ ἄν ἠλίθιος γίγνομαι ὁ μή δύναμαι διαγιγνώσκω καλός καί πονηρός ; δῆλος γάρ , ὅτι ὁ μέν οὐ φεύγω , λέγω δέ ὁ κακός , ὁ δέ οὐ μεταδίωξις , λέγω δέ ὁ καλός . κεφάλαιος δέ , φρόνησις ἀπαγορεύω ὁ θεός ἄνθρωπος γεύω , ὅς οὐδείς ἄν εἰμί τίμιος ἄνθρωπος . ὅτι γάρ ὁ ὁ καλός καί ὁ χείρων διάγνωσις οἰκεῖος εἰμί ἔργον φρόνησις , πρόδηλος εἰμί ποῦ καί ὁ ἀνόητος · ὥστε ὁ ὄφις εὐεργέτης μᾶλλον , ἀλλά οὐ λυμεών ὁ ἀνθρώπινος γένεσις ἔρχομαι . ἐπί οὗτος ὁ θεός δέω λέγω βάσκανος . ἐπεί γάρ ὁράω μετέχω ὁ φρόνησις ὁ ἄνθρωπος , ἵνα μή , φημί , γεύω ὁ ξύλο ὁ ζωή , ἐκβάλλω αὐτός ὁ παράδεισος διαρρήδην λέγω · ἰδέ , Ἀδάμ γίγνομαι ὡς εἷς ἐκ ἐγώ ὁ γινώσκω καλός καί πονηρός . καί νῦν μήποτε ἐκτείνω ὁ χείρ καί λαμβάνω ἀπό ὁ ξύλο ὁ ζωή καί ἐσθίω καί ζάω εἰς ὁ αἰών . οὗτος τοίνυν ἕκαστος εἰμί μή μῦθος ἔχω θεωρία ἀπόρρητος εἰμί , ὅς ἐγώ νομίζω , πολύς γέμω ὁ λόγος περί ὁ θεός βλασφημία . ὁ γάρ ἀγνοέω μέν , ὡς ὁ γίγνομαι βοηθός αἰτία ὁ πτῶμα εἰμί καί ὁ ἀπαγορεύω καλός καί πονηρός γνῶσις , ὁ μόνος ἔοικα συνέχω ὁ νόος ὁ ἀνθρώπινος , καί προσέτι ὁ ζηλοτυπέω , μή ὁ ξύλο ὁ ζωή μεταλαμβάνω ἄνθρωπος ἀθάνατος ἐκ θνητός γίγνομαι , φθονερός καί βάσκανος λίαν εἰμί .