fhg-vol3-mueller-diocles-rhodius fhg_vol3_mueller_diocles_rhodius_0096.2
81 . Ὡς δὲ ταῦτα κράτιστα εἶναι ἐδόξε , συγκαλέσας τοὺς κομητάς ἅπαντας ὁ Ῥωμύλος καὶ δεηθεὶς εἰς τὴν Ἄλβαν ἐπείγεσθαι διὰ ταχέων , μὴ κατὰ τὰς αὐτὰς πύλας ἅπαντας , μηδ’ ἀθρόους εἰσιόντας , μὴ τις ὑπόνοια πρὸς τοὺς ἐν τῇ πόλει γένηται , καὶ περὶ τὴν ἀγορὰν ὑπομείνονας ἐτοίμους εἶναι δράν τὸ κελευόμενον , ἀπῆλθε πρῶτος εἰς τὴν πόλιν . Οἱ δὲ τὸν Ῥώμουν ἄγοντες ἐπειδὴ κατέστησαν ἐπὶ τὸν βασιλέα , τὰς τε ὕβρεις ἀπῆσας , ὅσας ἦσαν ὑβρισμένοι πρὸς τῶν μειρακίων , κατηγόρουν , καὶ τοὺς τραυματίας σφῶν ἐπεδείκνυσαν , τιμωρίας εἰ μὴ τεῦξονται καταλείψειν προλέγοντες τὰ συμβόρια . Ἀμουλίως δὲ τοὺς χωρίτας κατὰ πλῆθος ἐλλυθόσει γαρίζεσθαι βουλόμενος καὶ τῷ Νομῖτορι ( παρῶν γὰρ ἐτύγχανε συναγανακτῶν τοὺς πελάτας ) , εἰρήνην τε ἀνὰ τὴν χώραν σπεύδων εἶναι , καὶ ἅμα τὸ αὑτὰδες τοῦ μειρακίου , ὡς ἀκατάπληκτον ἤν ἐν τοῖς λόγοις , δι’ ὑποψίας λαχδάνων , καταληφίζεταί τὴν δίκην · τῆς δὲ τιμωρίας τὸν Νομῖτορα ποιεῖ κύριον , εἰπὼν ὡς τῷ δράσαντι δεινὰ τὸ ἀντιπαθεῖν οὐ πρὸς ἄλλου τινὸς μᾶλλον ἢ τοῦ πεπονθότος ὀφείλεται . Ἐν ὧσω δὲ ὁ Ῥώμος ὑπὸ τῶν τοῦ Νομῖτορος βουκόλων ἤγετο , δεδεμένος τε ὀπίσω τῷ χειρὶ καὶ πρὸς τῶν ἀγόντων ἐπικερτομούμενος , ἀκολουθῶν ὁ Νομῖτωρ τοῦ τε σώματος τὴν εὐπρέπειαν ἀπεθαύμαζεν , ὡς πολὺ τὸ βασιλικὸν εἶχε , καὶ τοῦ φρονήματος τὴν εὐγένειαν ἐνθυμεῖτο , ἤν παρὰ τὰ δεινὰ διεώσεν , οὐ πρὸς οἶκτον ἢ λυπηρήσεις , ὡς ἅπαντες ἐν ταῖς τοιαύταις ποιοῦσι τύχαις , τραπόμενος , ἀλλὰ σὺν εὐξομίῳ σιωπῇ ἐπὶ τὸν μόρον ἀπίων . Ὡς δ’ εἰς τὴν οἴκασι ἀφίκοντο , μεταστήσθαι τοὺς ἄλλους κελεύσας , μονοθούντα τὸν Ῥώμουν εἵρετο τὴς εἴη , καὶ τίνων · ὡς οὐκ ἂν ἐκ τῶν τυγόντων γε ἀνδρὰ τοιούτον γενομένον . Εἰπόντος δὲ τοῦ Ῥώμου τοσούτον εἰδέναι μόνον κατὰ πίστιν τοῦ τρέφοντος , ὅτι σὺν ἀδελφῷ διδύμῳ ἐκτεθεῖν βρέφος εἰς νάπην εὐθὺς ἀπὸ γονῆς , καὶ πρὸς τῶν νομέων ἀνατρεφθεὶς ἐκτραφεῖν , βραχὺν ἐπισχὼν χρόνον , εἴτε ὑποτυπωθεὶς τι τῶν ἄλλοιων εἴτε τοῦ δαιμόνος ἄγοντος εἰς τοῦμφανες τὸ πρᾶγμα , λέγει πρὸς αὐτόν · « Ὅτι μὲν ἐπ’ ἐμοὶ γέγονας , ὦ Ῥώμε , παθεῖν ὅ τι ἂν δικαιῶσιν , καὶ ὡς περὶ πολλοῦ ποιήταιντο ἂν οἱ κομισάμενός σε δεῦρο , πολλὰ καὶ δεινὰ παθόντες , ἀπολαυεῖν , οὐδὲν δεῖ πρὸς εἰδότα λέγειν . Εἰ δὲ σε θανάτου τε καὶ ἄλλου παντὸς ἐκλυσαίμην κακοῦ , ἂρα ἂν εἰδείης μοι χάριν καὶ δεομένῳ ὑπουργήσεις ὁ κοινὸν ἄμφοῖν ἔσται ἄγαθόν ; » Ἀποκριναμένου δὲ τοῦ μειρακίου ὅποσα τοὺς ἐν ἀπογνώσει βίου κειμένους ἢ τοῦ σωθῆναι ἐλπίς τοῖς κυρίους τούτου λέγειν καὶ ὑπισχνεῖσθαι ἐπαίρει , λύσαι κελεύσας αὐτὸν ὁ Νομῖτωρ καὶ ἅπαντας ἐκποδὸν ἀπελθεῖν , φράζει τὰς αὑτοῦ τύχας , ὡς ὁ Ἀμουλίος αὐτὸν ἀδελφὸς ὃν ἀπεστέρησε τῆς βασιλείας , ὀργανὸν δὲ τέ —
Lemmas: 81 . ὡς δέ οὗτος ἀγαθός εἰμί δοκέω , συγκαλέω ὁ Κομητᾶς ἅπας ὁ Ῥωμύλος καί δέω εἰς ὁ Ἄλβα ἐπείγω διά ταχύς , μή κατά ὁ αὐτός πύλη ἅπας , μηδέ ἀθρόος εἰσέρχομαι , μή τις ὑπόνοια πρός ὁ ἐν ὁ πόλις γίγνομαι , καί περί ὁ ἀγορά ὑπομένω ἑτοῖμος εἰμί δράω ὁ κελεύω , ἀπέρχομαι πρῶτος εἰς ὁ πόλις . ὁ δέ ὁ Ῥώμος ἄγω ἐπεί καθίστημι ἐπί ὁ βασιλεύς , ὁ τε ὕβρις ἀπᾴδω , ὅσος εἰμί ὑβρίζω πρός ὁ μειράκιον , κατηγορέω , καί ὁ τραυματίας σφεῖς ἐπιδείκνυμι , τιμωρία εἰμί μή τυγχάνω καταλείπω προλέγω2 ὁ συμβοριον . Ἀμούλιος δέ ὁ χωρίτης κατά πλῆθος ἔρχομαι γαριζω βούλομαι καί ὁ Νομῖτορι ( πηρός γάρ τυγχάνω συναγανακτέω ὁ πελάτης ) , εἰρήνη τε ἀνά ὁ χώρα σπεύδω εἰμί , καί ἅμα ὁ αυθάδης ὁ μειράκιον , ὡς ἀκατάπληκτος ἐάν ἐν ὁ λόγος , διά ὑποψία λαχδάνων , καταλαμβάνω ὁ δίκη · ὁ δέ τιμωρία ὁ νομιτορος ποιέω κύριος , εἶπον ὡς ὁ δράω δεινός ὁ ἀντιπάσχω οὖον πρός ἄλλος τις μᾶλλον ἢ ὁ πάσχω ὀφείλω . ἐν ὠθέω δέ ὁ Ῥῶμος ὑπό ὁ ὁ Νομῖτορος βουκόλος ἄγω , δήω τε ὀπίσω ὁ χείρ καί πρός ὁ ἄγω ἐπικερτομέω , ἀκολουθέω ὁ Νομῖτωρ ὁ τε σῶμα ὁ εὐπρέπεια ἀποθαυμάζω , ὡς πολύς ὁ βασιλικός ἔχω , καί ὁ φρόνημα ὁ εὐγένεια ἐνθυμέομαι , ἐάν παρά ὁ δεινός διασῴζω , οὖον πρός οἶκτος ἢ λυπηρήσεις , ὡς ἅπας ἐν ὁ τοιοῦτος ποιέω Τύχη , τρέπω , ἀλλά σύν εὐξομίῳ σιωπή ἐπί ὁ μόρον ἄπιος . ὡς δέ εἰς ὁ ἔοικα ἀφικνέομαι , μεθίστημι ὁ ἄλλος κελεύω , μονοθουειντα ὁ Ῥώμος εἴρω σής εἰμί , καί τίνω · ὡς οὐ εἄν ἐκ ὁ τυγόντων γε ἀνδρά τοιοῦτος γίγνομαι . εἶπον δέ ὁ Ῥῶμος τοσοῦτος οἶδα μόνος κατά πίστις ὁ τρέφω , ὅτι σύν ἀδελφός δίδυμος εκθέτω βρέφος εἰς νάπη εὐθύς ἀπό γονεύς , καί πρός ὁ νομεύς ἀνατρέπω ἐκτρέπω , βραχύς ἐπέχω χρόνος , εἴτε ὑποτυπόω τίς ὁ ἀλλοῖος εἴτε ὁ δαίμων ἄγω εἰς τοῦμφανες ὁ πρᾶγμα , λέγω πρός αὐτός · « ὅτι2 μέν ἐπί ἐγώ γίγνομαι , εἰμί Ῥῶμος , πάσχω ὅς τίς εἄν δικαιόω , καί ὡς περί πολύς ποιέω εἄν ὁ κομίζω σύ δεῦρο , πολύς καί δεινός πάθος , ἀπολαύω , οὐδείς δεῖ πρός οἶδα λέγω . εἰμί δέ σύ θάνατος τε καί ἄλλος πᾶς ἐκλύω κακός , ἄρα εἄν οἶδα ἐγώ χάρις καί δήω ὑπουργέω ὁ κοινός ἄμφω εἰμί ἀγαθός ; » ἀποκρίνω δέ ὁ μειράκιον ὁπόσος ὁ ἐν ἀπόγνωσις βίος κεῖμαι ἢ ὁ σῴζω ἐλπίς ὁ κύριος οὗτος λέγω καί ὑπισχνέομαι ἐπαίρω , λύω κελεύω αὐτός ὁ Νομῖτωρ καί ἅπας ἐκποδός ἀπέρχομαι , φράζω ὁ αὐτός Τύχη , ὡς ὁ Ἀμούλιος αὐτός ἀδελφός ὅς ἀποστερέω ὁ βασίλεια , ὄργανον δέ τε —