evagrius-scholasticus.historia-ecclesiastica 6.12
Ἐγὼ μέν , ὦ ἄνδρες Ῥωμαῖοι τὴν προσηγορίαν καὶ τὰ πράγματα , ᾤμην ἐκ παλαιοῦ τὴν ὑμῶν παρ’ ἡμᾶς ἄφιξιν ἔσεσθαι , κοινωσομένων τὰ παρόντα , βουλήν τε ληψομένων ἣν ἡ πρὸς ὑμᾶς εὔνοια κατεπαγγέλλεται , τοῖς προλαβοῦσιν οὐκ ἐνδοιαστῶς βεβαιωθεῖσα , ὅτε τὸν νηίτην ὑμῶν κλόνον καὶ τὸν ἐντεῦθεν σάλον τοῖς ἐπιτηδείοις ἐδεξιούμην . Ἀλλ’ ἐπεὶ μέχρι τοῦδε παρῶπται , ἴσως ἄνωθεν οὐκ ἐνδοσίμου γενομένου ἵνα Πέρσαι μὲν τὴν Ῥωμαίων τέλεον ἀνδρείαν ἐκμάθοιεν πρὸς ἀνδρῶν ἀστρατηγήτων ἐκπολεμηθέντες , ἡ δέ γε ὑμῶν ἀκραιφνὴς εὔνοια διὰ πάντων βεβαιωθείη τῷ καιρῷ βασανισθεῖσα καὶ τοῖς ἔργοις μαρτυρηθεῖσα — δεδείχατε γὰρ ὡς εἰ καὶ πρὸς τοὺς στρατηγήσαντας ὑμῶν τὴν λύπην ἐκληρώσασθε , οὐδὲν ὑμῖν τοῦ πολιτεύματος προὐργιαίτερον — , φέρε νῦν περὶ τῶν πρακτέων σκοπήσωμεν . Βασιλεὺς ὑμᾶς προσκαλεῖται , πάντων τῶν ἡγησαμένων ἀμνηστίαν κατεπαγγελλόμενος , τὴν ἐς τὴν πολιτείαν ὑμῶν εὔνοιαν καὶ τὴν παρὰ τὸν πόλεμον ἀνδρείαν ἐς ἱκετηρίαν καὶ θαλλοὺς δεξάμενος , ταῦτα δοὺς ὑμῖν τῆς ἀφέσεως ἐνέχυρα πάντων ἀσφαλέστατα · καί φησιν ὡς εἰ ὁ θεὸς τῇ εὐνοίᾳ τὸ πλέον δέδωκε , καὶ τῶν ἁμαρτάδων ἐξωσθεισῶν ἡ ἀνδρεία διεφάνη , σαφὴς ἔλεγχος τῆς συγχωρήσεως γενομένη , πῶς οὐχ ἕψομαι τῇ θείᾳ κρίσει,εἴπερ καρδία βασιλέως ἐν χειρὶ θεοῦ καὶ οὗ ἂν θέλῃ κλίνει αὐτήν . Ὑπείξατέ μοι οὖν , ὦ Ῥωμαῖοι , τάχιστα , καὶ μὴ καταπροδῶμεν τὸν παρόντα καιρόν , μηδὲ παρολισθήσῃ διαμαρτών . Μισεῖ γὰρ κρατεῖσθαι διαδραμών , καὶ ὥσπερ ἀγανακτῶν ὅτι γε παρώφθη , δὶς ληπτὸς εἶναι καθάπαξ οὐκ ἀνέχεται . Κληρονομήσατε οὖν τοὺς πατέρας τῆς εὐηκοΐας ὥσπερ τῆς ἀνδρείας ἐκληρονομήσατε , ἵνα διὰ πάντων Ῥωμαῖοι δειχθῆτε , καὶ μηδεὶς ὑμῶν ἅψηται μῶμος ἢ νενοθευμένους ὑμᾶς παῖδας δείξῃ . Ὑπὸ τοῖς ὑπάτοις καὶ βασιλεῦσι ταττόμενοι οἱ ὑμᾶς φύσαντες πειθοῖ καὶ ἀνδρείᾳ τὸ οἰκούμενον ἅπαν προσεκτήσαντο . Μάλλιος Τουρκουᾶτος τὸν παῖδα στεφανώσας ἀνεῖλεν , ἀνδρισάμενον μέν , ἀπειθήσαντα δέ . Τῶν γὰρ ἀγόντων εὐβουλία καὶ τῶν ἀγομένων εὐπείθεια μεγάλα πεφύκασιν ἀγαθὰ κατεργάζεσθαι . Θάτερον δὲ τοῦ ἑτέρου χηρεῦον χωλεύει καὶ περιτρέπεται καὶ σφάλλεται πάντως , τῆς ἀρίστης ξυνωρίδος διαλυομένης . Μὴ οὖν μέλλετε , πείσθητε δέ μοι , ἱερωσύνης βασιλείᾳ καὶ στρατῷ μεσιτευούσης · καὶ δείξατε ὡς οὐ τυραννὶς τὰ ὑμέτερα , ἀλλὰ δικαία πρὸς μικρὸν ἀγανάκτησις κατὰ τῶν ἀδικησάντων ὑμᾶς στρατηγῶν . Εἰ γὰρ μὴ τὴν ταχίστην προσδράμοιτε , ἐγὼ μὲν ἐξοσιώσομαι καὶ τὴν ἐς τὴν πολιτείαν εὔνοιαν , καὶ τὴν ἐς ὑμᾶς φιλίαν , ὑμεῖς δὲ σκοπεῖτε ποῖα τῶν τυράννων τὰ τέλη . Ποῖ γὰρ καὶ περανεῖτε τὰ παρόντα ; Ἀθρόους εἶναι τῶν ἀδυνάτων · πόθεν γὰρ ἡ τῶν ὡραίων συγκομιδή , ἢ ὧν ἐς ἀντίληψιν ἡ θάλασσα τῇ ἠπείρῳ δίδωσιν , εἰ μή γε πολεμοῦντες Χριστιανοὺς καὶ πολεμούμενοι , τὰ πάντων αἴσχιστα δράσοιτε καὶ πείσοισθε ; Καὶ ποῖ τὸ τέλος σποράδες γενόμενοι βιοτεύσοιτε ; Αὐτόθεν παρὰ πόδας ἡ δίκη , συγγνώμην τοῦ λοιποῦ νέμειν οὐκ ἀνεχομένη . Δόντες οὖν δεξιὰς καὶ ἑαυτοῖς καὶ τῷ πολιτεύματι τὸ συνοῖσον σκοπήσωμεν , ὅταν καὶ τὰς ἡμέρας τοῦ σωτηρίου πάθους καὶ τῆς παναγίας ἀναστάσεως Χριστοῦ τοῦ θεοῦ συνεπιλαμβανομένας ἔχωμεν .
Lemmas: ἐγώ μέν , εἰμί ἀνήρ Ῥωμαῖος ὁ προσηγορία καί ὁ πρᾶγμα , οἴομαι ἐκ παλαιός ὁ σύ παρά ἐγώ ἄφιξις εἰμί , κοινόω ὁ πάρειμι , βουλή τε λαμβάνω ὅς ὁ πρός σύ εὔνοια κατεπαγγέλλομαι , ὁ προλαμβάνω οὐ ἐνδοιαστής βεβαιόω , ὅτε ὁ νηΐτης σύ κλόνος καί ὁ ἐντεῦθεν σάλος ὁ ἐπιτήδειος δεξιόομαι . ἀλλά ἐπεί μέχρι ὅδε παροράω , ἴσως ἄνωθεν οὐ ἐνδόσιμος γίγνομαι ἵνα Πέρσης μέν ὁ Ῥωμαῖος τελέω ἀνδρεῖος ἐκμανθάνω πρός ἀνήρ ἀστρατήγητος ἐκπολεμέω , ὁ δέ γε σύ ἀκραιφνής εὔνοια διά πᾶς βεβαιόω ὁ καιρός βασανίζω καί ὁ ἔργον μαρτυρέω — δείκνυμι γάρ ὡς εἰμί καί πρός ὁ στρατηγέω σύ ὁ λύπη κληρόω , οὐδείς σύ ὁ πολίτευμα προὔργου — , φέρω νῦν περί ὁ πρακτέος σκοπέω . Βασιλεύς σύ προσκαλέω , πᾶς ὁ ἡγέομαι ἀμνηστία κατεπαγγέλλομαι , ὁ εἰς ὁ πολιτεία σύ εὔνοια καί ὁ παρά ὁ πόλεμος ἀνδρεῖος εἰς ἱκετηρία καί θαλλός δέχομαι , οὗτος δίδωμι σύ ὁ ἄφεσις ἐνέχυρον πᾶς ἀσφαλής · καί φημί ὡς εἰμί ὁ θεός ὁ εὔνοια ὁ πλέω δίδωμι , καί ὁ ἁμαρτάς ἐξωθέω ὁ ἀνδρεία διαφαίνω , σαφής ἔλεγχος ὁ συγχώρησις γίγνομαι , πῶς οὐ ἕπω ὁ θεῖος κρίσει,εἴπερ καρδία βασιλεύς ἐν χείρ θεός καί ὅς εἄν ἐθέλω κλίνω αὐτός . ὑπείκω ἐγώ οὖν , εἰμί Ῥωμαῖος , ταχύς , καί μή καταπροδίδωμι ὁ πάρειμι καιρός , μηδέ παρολισθάνω διαμαρτάνω . μισέω γάρ κρατέω διατρέχω , καί ὥσπερ ἀγανακτέω ὅτι γε παροράω , δίς ληπτός εἰμί καθάπαξ οὐ ἀνέχω . κληρονομέω οὖν ὁ πατήρ ὁ ευηκοΐα ὥσπερ ὁ ἀνδρεῖος κληρονομέω , ἵνα διά πᾶς Ῥωμαῖος δείκνυμι , καί μηδείς σύ ἅπτω μῶμος ἢ νοθευμένος σύ παῖς δείκνυμι . ὑπό ὁ ὕπατος καί βασιλεύς τάσσω ὁ σύ φύς πειθώ καί ἀνδρεῖος ὁ οἰκέω ἅπας προσκτάομαι . Μάλλιος Τουρκουᾶτος ὁ παῖς στεφανόω ἀναιρέω , ἀνδρίζω μέν , ἀπειθέω δέ . ὁ γάρ ἄγω εὐβουλία καί ὁ ἄγω εὐπείθεια μέγας φύω ἀγαθός κατεργάζομαι . ἕτερος δέ ὁ ἕτερος χηρεύω χωλεύω καί περιτρέπω καί σφάλλω πάντως , ὁ ἀγαθός ξυνωρίς διαλύω . μή οὖν μέλλω , πείθω δέ ἐγώ , ἱερωσύνη βασίλεια καί στρατός μεσιτεύω · καί δείκνυμι ὡς οὖον τυραννίς ὁ ὑμέτερος , ἀλλά Δίκαιος πρός μικρός ἀγανάκτησις κατά ὁ ἀδικέω σύ στρατηγός . εἰμί γάρ μή ὁ ταχύς προστρέχω , ἐγώ μέν ἐξοσιόω καί ὁ εἰς ὁ πολιτεία εὔνοια , καί ὁ εἰς σύ φίλιος , σύ δέ σκοπέω ποῖος ὁ τύραννος ὁ τέλος . ποῖ γάρ καί περαίνω ὁ πάρειμι ; ἀθρόος εἰμί ὁ ἀδύνατος · πόθεν γάρ ὁ ὁ ὡραῖος συγκομιδή , ἢ ὅς εἰς ἀντίληψις ὁ θάλασσα ὁ ἤπειρος δίδωμι , εἰμί μή γε πολεμέω Χριστιανός καί πολεμέω , ὁ πᾶς αἰσχρός δράω καί πείθω ; καί ποῖ ὁ τέλος σπορά γίγνομαι βιοτεύω ; αὐτόθεν παρά πούς ὁ δίκη , συγγνώμη ὁ λοιπός νέμω οὐ ἀνέχω . δίδωμι οὖν δεξιά καί ἑαυτοῦ καί ὁ πολίτευμα ὁ συμφέρω σκοπέω , ὅταν καί ὁ ἡμέρα ὁ σωτήριος πάθος καί ὁ παναγία ἀνάστασις Χριστός ὁ θεός συνεπιλαμβάνομαι ἔχω .