evagrius-scholasticus.historia-ecclesiastica 3.44
Καὶ ἀνὰ δὲ τὸ Βυζάντιον προσθήκην τοῦ βασιλέως ἐν τῷ Τρισαγίῳ βουληθέντος ποιήσασθαι τὸ Ὁ σταυρωθεὶς δι’ ἡμᾶς , μεγίστη στάσις γέγονεν , ὡς ἐς τὰ μάλιστα τῆς Χριστιανῶν θρησκείας ἀθετουμένης . Ἧς ἀρχηγὸν καὶ προστάτην γενέσθαι τὸν Μακεδόνιον καὶ τὸν ὑπ’ αὐτὸν κλῆρον Σευῆρός φησι πρὸς Σωτήριχον γράφων , οὔπω μὲν ἱερατικοῦ τετυχηκὼς θρόνου , ἐπὶ δὲ τῆς βασιλέως διαιτώμενος , ὅτε τοῦ κατ’ αὐτόν , ὥς μοι λέλεκται , σὺν ἑτέροις ἀπηλάθη μοναστηρίου · πρὸς τοῖς λεχθεῖσι , καὶ ἐκ τούτων οἶμαι τῶν διαβολῶν τὸν Μακεδόνιον ἐκβεβλῆσθαι . Ἐντεῦθεν ἀκάθεκτα τοῦ δήμου φερομένου , οἵ τε ἐν ἀξιώσει τελοῦντες περὶ τῶν ἐσχάτων κεκινδυνεύκασι καὶ πολλοὶ τῶν ἐπισήμων ἐφλέχθησαν τόποι · καί τινα δὲ χωρίτην μοναδικὸν μετιόντα βίον εὑρὼν ὁ λεὼς ἀνὰ τοὺς οἴκους Μαρίνου τοῦ Σύρου , τὴν κεφαλὴν ἀπέτεμε λέγων ὑποθήκαις τούτου τὴν ῥῆσιν προστεθῆναι · καὶ κοντῷ περιαρτήσας ἀνέκραγεν ἐπιτωθάζων ὡς αὐτὸς ἄρα τῆς τριάδος ἐπίβουλος εἴη . Καὶ οὕτως τὰ τῆς στάσεως ἤρθη πάντα ληϊζομένης καὶ πᾶσαν ἰσχὺν ὑπερβάσης , ὡς τὸν βασιλέα πρὸς ἀνάγκης οἰκτιζόμενον στεφάνων ἄνευ πρὸς τὴν ἱπποδρομίαν ἀφικέσθαι , κήρυκάς τε τῷ δήμῳ διαπέμψασθαι βοῶντας ὡς καὶ τὴν βασιλείαν ἑτοιμότατα μὲν ἀποτίθεται , τῶν ἀδυνάτων δὲ καθεστάναι πάντας ἐπὶ ταύτην ἀναβῆναι , ἥκιστα πολλῶν ἀνεχομένην , ἕνα δὲ πάντως τυγχάνειν τὸν μετ’ αὐτὸν ταύτην διακυβερνήσοντα . Ἅπερ θεασάμενος ὁ λεὼς ὥσπερ ἔκ τινος θείας ῥοπῆς μετετίθετο , καὶ παρεκάλει τὸν Ἀναστάσιον τὸν στέφανον περιθέσθαι ὑποσχόμενος τὴν ἡσυχίαν ἄγειν.Οἷς ἐλάχιστον ἐπιβιώσας χρόνον ὁ Ἀναστάσιος ἐπὶ τὴν ἑτέραν μετεχώρησε βιοτήν , ἔτεσιν ἑπτὰ καὶ εἴκοσιν πρὸς τρισὶ μησὶ καὶ ἡμέραις ἴσαις τὴν Ῥωμαίων διϊθύνας βασιλείαν . Τέλος τοῦ γ τόμου τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας Εὐαγρίου .
Lemmas: καί ἀνά δέ ὁ Βυζάντιον προσθήκη ὁ βασιλεύς ἐν ὁ τρισάγιον βούλομαι ποιέω ὁ ὁ σταυρόω διά ἐγώ , μέγας στάσις γίγνομαι , ὡς εἰς ὁ μάλιστα ὁ Χριστιανός θρησκεία ἀθετέω . ἧς ἀρχηγός καί προστάτης γίγνομαι ὁ Μακεδ ́νιος καί ὁ ὑπό αὐτός κλῆρος Σευῆρος φημί πρός Σωτήριχος γράφω , οὔπω μέν ἱερατικός τυγχάνω θρόνος , ἐπί δέ ὁ βασιλεύς διαιτάω , ὅτε ὁ κατά αὐτός , ὅς ἐγώ λέγω , σύν ἕτερος ἀπελαύνω μοναστήριον · πρός ὁ λέγω , καί ἐκ οὗτος οἴομαι ὁ διαβολή ὁ Μακεδ ́νιος ἐκβάλλω . ἐντεῦθεν ακάθεκτα ὁ δῆμος φέρω , ὁ τε ἐν ἀξιόω τελέω περί ὁ ἔσχατος κινδυνεύω καί πολύς ὁ ἐπίσημος φλέγω τόπος · καί τις δέ χωρίτης μοναδικός μέτειμι1 βίος εὑρίσκω ὁ λαός ἀνά ὁ οἶκος Μαρῖνος ὁ Σύρος , ὁ κεφαλή ἀποτέμνω λέγω ὑποθήκη οὗτος ὁ ῥῆσις προστίθημι · καί κοντός περιαρτάω ἀνακράζω ἐπιτωθάζω ὡς αὐτός ἄρα ὁ τριάς ἐπίβουλος εἰμί . καί οὕτως ὁ ὁ στάσις ἀραρίσκω πᾶς ληΐζομαι καί πᾶς ἰσχύς υπέρβαση , ὡς ὁ βασιλεύς πρός ἀνάγκη οἰκτίζω στέφανος ἄνευ πρός ὁ ἱπποδρομία ἀφικνέομαι , κῆρυξ τε ὁ δῆμος διαπέμπω βοῦς ὡς καί ὁ βασίλειος ἑτοῖμος μέν ἀποτίθημι , ὁ ἀδύνατος δέ καθίστημι πᾶς ἐπί οὗτος ἀναβαίνω , ἥκιστος πολύς ἀνέχω , εἷς δέ πάντως τυγχάνω ὁ μετά αὐτός οὗτος διακυβερνάω . ὅσπερ θεάομαι ὁ λαός ὥσπερ ἐκ τις θεῖος ῥοπή μετατίθημι , καί παρακαλέω ὁ Ἀναστάσιος ὁ στέφανος περιτίθημι ὑπισχνέομαι ὁ ἡσυχία Οὖς μικρός ἐπιβιόω χρόνος ὁ Ἀναστάσιος ἐπί ὁ ἕτερος μεταχωρέω βιοτή , ἔτος ἑπτά καί εἴκοσι πρός τρεῖς μείς καί ἡμέρα ἴσος ὁ Ῥωμαῖος διευθυνω βασίλειος . Τέλος ὁ γ τόμος ὁ ἐκκλησιαστικός ἱστορία Εὐάγριος .