eustratius.in-aristotelis-ethica-nicomachea-i-commentaria 3
ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ Γ ΤΩΝ ΑΥΤΩΝ ΗΘΙΚΩΝ . Ἀναγκαῖος ἦν ὁ περὶ ἑκουσίου καὶ ἀκουσίου λόγος τῆ παρούσῃ πραγματείᾳ , πολιτικῆς καὶ πρακτικῆς οὔσῃ φιλοσοφίας , διὰ τὰς τιμὰς καὶ κολάσεις , περὶ ἃς τὸ ἑκούσιον <καὶ ἀκούσιον> ὁρᾶται , εἰς τὴν κατόρθωσιν . ἀναγκαῖον ἴσως διορίσαι · τὸ ἴσως οὐ πρὸς τὸ ἀναγκαῖον ( ἀναγκαῖον γὰρ αὐτὸ διαλαβεῖν ) , ἀλλὰ τὸ ἴσως πρὸς τὸ πρῶτον διορίσαι ( τοῦτο γὰρ λείπει ) , καὶ περὶ τῶν ἄλλων τῶν μελλόντων περὶ ἀρετῆς λέγεσθαι . οὐ γὰρ ὡς ἀναγκαῖος ὁ περὶ αὐτοῦ λόγος , οὕτω καὶ ἐν τῇδε τῇ τάξει . ἢ τὸ ἴσως ἀντὶ τοῦ ὁμοίως , ὥς <τινες ἀξιοῦσιν . καὶ γὰρ> καὶ ὁ ποιητὴς ἐπὶ τῶν Αἰάντων τῷ “ ἶσον θυμὸν ἔχοντες’’ <ἀντὶ τοῦ ὅμοιον ἐχρήσατο> . δοκεῖ δὲ ἀκούσια εἶναι . ὡς μὴ ἀπλῶς λεγομένου τοῦ ἀκουσίου , διαίρεσιν αὐτοῦ ποιεῖται εἰς τὸ βίᾳ καὶ τὸ δι’ ἄγνοιαν , εἶτα περὶ ἑκατέρου αὐτῶν ἐρεῖ καὶ ἀμφοτέροις ἀντιθήσει τὸ ἑκούσιον ὡς μοναχῶς λεγόμενον . ἰστέον γὰρ ὅτι ὥσπερ ἐπὶ τοῦ φιλεῖν καὶ μισεῖν τὸ μὲν πολλαχῶς λέγεται , τὸ φιλεῖν καὶ ψυχικῶς καὶ σωματικῶς , τὸ δὲ μισεῖν ἀπλῶς καὶ μοναχῶς , οὕτως καὶ ἐπὶ τῶν προκειμένων . τότε γὰρ ἀναγκαῖόν ἐστιν , εἰ θάτερον τῶν ἐναν - τίων πολλαχῶς λέγεται , καὶ θάτερον πολλαχῶς λέγεσθαι ὡς ἐν τοῖς Τόποις κεῖται , εἰ μὴ πρὸς ἕκαστον τῶν ὑποκειμένων θατέρῳ τῶν ἐναντίων ἔχοι θάτερον τῶν ἐναντίων ἀντιτάξαι ἐναντίον . ἀναιρεῖται ἄρα ἡ τοὺ ἑκουσίου φύσις ἄμφω τὰ μέρη τοῦ ἀκουσίου . βίαιον δέ · βίαιόν ἐστιν , οὗ ἡ ἀρχὴ ἔξωθεν τοιαύτη οὖσα , ἐν ᾗ μηδὲν συμβάλλεται ὁ πράττων ἢ ὁ πάσχων . τὸ δὲ τέλος τῆς πράξεως . τοῦτο καλῶς . ἃ γὰρ ἑκου - σίως πράττομεν , ταῦτα αἱρούμεθα καὶ ὡς αἱρετὰ βουλόμεθα , εἶτα ἡ κρίσις , πόμενον καὶ οὐ ὡς σκοπὸς καὶ οὗ ἕνεκα . Ὅταν αἰσχρόν Ὡς Ζώπυρος <ὁ Πέρσης τὴν ῥῖνα καὶ τὰ ὦτα αὑτοῦ ἀποτεμὼν νίκης χάριν τῶν οἰκείων> , καὶ ’Oδυσσεὺς πληγῇσιν ἑαυτὸν ἀεικελίῃσιν δαμάσας οἰκῆι ἐοικώς , ὡς γελᾶσθαι τοῖς μνηστῇσι . ψέγεται δὲ Δόλων φόβῳ τοὺς οἰκείους προδούς . τὰ γὰρ αἴσχισθ’ ὑπομεῖναι . ὥσπερ εἰσί τινες πράξεις καλαί , μὴ καλῶς γινόμεναι ( οὐ γὰρ πᾶς ὁ δίκαιόν τι ποιήσας καὶ δικαίως πεποίηκεν ) , οὕτως εἰσί τινες καὶ αἰσχραὶ [ τινες ] πράξεις οὐκ αἰσχρῶς τὸ γὰρ ψεῦδος αἰσχρόν , ἀλλ’ ἐὰν ἐπ’ ὠφελεία , οὐκ αἰσχρῶς , καὶ τὸ μιγῆναι ἀλλοτρίᾳ γυναικί , ἀλλὰ εἰ ἐπὶ τυράννου καθαιρέσει , οὐκ αἰσχρῶς · ἐν γὰρ τῆ προαιρέσει τὸ αἰσχρῶς . ὁ γὰρ τῶν τοιούτων τι ὑπομένων διά τι καλὸν οὐ ψεκτός , καὶ ὁ μηδενὸς χάριν ὑπομένων καλοῦ τι τούτων ψεκτός · ὧ αἰσχρὰ γὰρ καὶ αἰσχρῶς . ἐπ’ ἐνίοις δ’ ἔπαινος μὲν οὐ γίνεται . τοῦ μὴ πάντα τὰ οὕτως γινόμενα ἑκουσίως γίνεσθαι . τοῦτο πάλιν δεικτικὸν ἡμῖν καθὸ καὶ συγγινώσκονται οἱ ἄκοντες ποιοῦντες · προσεῖπε γάρ , ἐν δὲ τοῖς ἀκουσίοις συγγνώμης , ἐνίοτε δὲ καὶ ἐλέους τυγχάνειν . καὶ οὐ θαυμαστὸν ἐν ταῖς μικταῖς πράξεσι ποτὲ μὲν ἐπικρατεῖν τὸ ἑκούσιον , ὡς ἐφ’ ὧν ἔπαινοι καὶ ψόγοι , ποτὲ δὲ τὸ ἀκούσιον , ἐφ’ οἷς συγγνώμη . ὅταν διὰ τὰ τοιαῦτα πράξῃ τις ἃ φύσιν ἀνθρωπίνην ὑπερτείνει διὰ μέγεθος βασάνων καὶ κολάσεων , συγγνώμη τῷ τοιούτῳ . καὶ γὰρ τὸν Εὐριπίδου Ἀλκμαίωνα , τὸν Ἀμφιαράου παῖδα , ᾧ ὁ πατὴρ ἀνελεῖν τὴν μητέρα ἐπέσκηψεν , εἰ δὲ μή , ἔσται τὸν πατέρα λυπῶν , ὃς οὐ δι’ ἀξίαν αἰτίαν ἱστορεῖται τοῦτο ποιῶν . ἄλλως . παρατίθεται τὸν <παρ᾿> Εὐριπίδῃ Ἀλκμαίωνα ὡς εὐτελῆ τινα ὑπομείναντα μητροκτονῆσαι . λέγει γὰρ παρ’ αὐτῷ ὁ Αλκμαίων “ μάλιστα μὲν μ’ ἐπῆρεν ἐπισκήψας πατήρ , ὅθ’ ἅρμα εἰσέβαινεν εἰς Θήβας ἰών . ” διὰ γὰρ τούτων ἐντολὰς τοῦ πατρὸς διηγεῖται , ὡς ἐντειλαμένου ἀποκτεῖναι τὴν μητέρα , καὶ καταρασαμένου αὐτῷ , εἰ μὴ ἀποκτείνῃ , ἀκαρ - πίαν γῆς καὶ ἀτεκνίαν , καὶ διαβολάς τινας τῆς μητρὸς λέγει , ὧν οὐδὲν ἦν ἄξιον τηλικοῦτον κακὸν ἀναγκάσαι τινὰ ποιῆσαι , παθόντα τὰ δεινότατα . ὑπομείναντι αἰσχρόν τι , καὶ Ζήνωνι τῷ τὴν γλῶσσαν ἀποφαγόντι καὶ ἀποπτύσαντι καὶ τὰ ἀπόρρητα μὴ ἐξειπόντι . ποῖον ἀντὶ ποίου αἱρετέον , ὡς καὶ Ἀχιλλεῖ πότερον παραμενετέον ἐν τῇ πατρίδι σωζόμενον ἢ πολεμοῦντα τοῖς Τρωσὶ θανεῖν καὶ “ κλέος ἄφθιτον ἕξειν’’ . Ὡς γὰρ ἐπὶ τὸ πολύ ἐστι . τοῦτο δόξειεν ἄν οὐ πρὸς τὸ “ ἔτι δὲ χαλεπώτερον τὸ ἐμμεῖναι τοῖς γνωσθεῖσι ” εἰρηκέναι , ἀλλὰ πρὸς τὸ “ ἔστι δὲ χαλεπὸν ἐνίοτε τὸ κρῖναι ποῖον ἀντὶ τοῦ ποίου αἱρετέον καὶ τί ἀντὶ τοῦ τίνος ὑπομενετέον . ” διὰ τοῦτο γὰρ χαλεπόν , ὅτι ἔστιν ἃ μὲν ἀναγκάζονται αἰσχρά , ἃ δέ , εἰ μὴ πεισθεῖεν , προσδοκῶσι λυπηρά . χαλεπὴ δὲ ἡ τούτων διάκρισις . διὰ δὲ τὸ ταῦτα τοιαῦτα εἶναι , περὶ ὧν κρίνουσιν , ἐπαινοῦντι ἢ ψέγονται . ἐπαινοῦνται μὲν οἱ τὰ λυπηρὰ πρὸ τοῦ παθεῖν τὰ αἰσχρὰ ἑλόμενοι , ψέγονται δὲ οἱ φ·όβῳ τῶν λυπηρῶν ὑπομένοντες τὰ αἰσχρά . ἃ δὲ καθ’ αὑτὰ μὲν ἑκούσιά ἐστι , τυχὸν ὡς ἡ τῶν χρημάτων ἐν χειμῶνι ἀποβολή , ὡς πρότερον ἐπεσημήνατο . καὶ ἀντὶ τῶνδε αἱρετά , ἀντὶ τῶν προτεινομένων εἰδῶν . αἱ γὰρ πράξεις · καλῶς τοῦτο · οὐ γὰρ τὰ κοινῶς πράττεται , ἀλλ’ ἢ ἄρα θεωρεῖται , τὰ δὲ καθ’ ἕκαστα πράττεται . ἐπεὶ οὖν ὑπὲρ πάντα ὡς πράξεις δηλονότι καὶ αἰ κρίσεις τῶν πράξεων , εἴτε ἑκούσιοι εἴτε καὶ μή , ἐκ τούτων οὐ ῥᾴδιον ἀποδοῦναι διὰ τὸ τοικίλον καὶ πολύχουν τῶν πρακτῶν καὶ μή . ἀναγκάζει γὰρ ἔξω ὄντα . εἰ γὰρ καὶ τοῦτο , ὅμως ἐπεὶ ἐν ἡμῖν ἐστιν ἡ ἀρχὴ τοῦ αἱρεῖσθαι αὐτὰ ἢ μή , οὐ πάντα ἔσται ἀκούσια τὰ διὰ τούτων , ταῦτα καὶ χάριν τούτων . τὸ ὔ τῶν γὰρ χάριν , τουτέστι τῶν ἡδέων καὶ τῶν λυπηρῶν , τὰ μὲν φεύγοντες , τὰ δὲ διώκοντες . τὸ δὲ πάντες δηλονότι χωρὶς τῶν ἀγαθῶν λέγει . καὶ τῶν μὲν καλῶς ἑαυτούς . τοῦτο τείνοι ἂν πρὸς Πλάτωνα λέγοντα ἀγαθοὺς μὲν ἑκουσίως γίνεσθαι , κακοὺς δ’ ἀκουσίως . εἰ γὰρ ἡμεῖς αὐτοὶ αἴτιοι τοῦ ἀγαθοῖς εἶναι καὶ ἡ ἀρετὴ ἑκούσιον , εἴη ἄν ἑκούσιον καὶ ἡ κακία . τῶν γὰρ ἐκτὸς ὄντων ὁμοίων , τῶν τε καλῶν καὶ τῶν ἡδέων μὲν * * * αἰσχρῶν δὲ λέγειν , τὰ μὲν καλὰ ἑκόντας ἡμᾶς πράττειν , τὰ δὲ αἰσχρὰ ἄκοντας , οὐχ ὁμολογούμενον . ἔτι εἰ μὴ ἐξ ἀνάγκης ἀγαθοὶ οἱ ἀγαθοὶ ἀλλ’ ἑκόντες , δῆλον ὡς ἐνῆν αὐτοῖς καὶ μὴ ταῦτα αἱρεῖσθαι . οὕτω δ’ ἐπ’ αὐτοῖς γίνεται καὶ τὸ κακοῖς εἶναι . Τὸ δὲ δι’ ἄγνοιαν οὐχ ἑκούσιον μὲν ἅπαν ἐστίν . | Τοῦτο , φησίν , ἐπεὶ ἔστι τι καὶ ἀκούσιον δι’ ἄγνοιαν , ἀντιστρέφοι ἄν · εἴ τι γὰρ ἀκούσιον δι’ ἄγνοιαν , εἴ τι δι’ ἄγνοιαν , ἀκούσιον . ἑκὼν μὲν οὐ πεπρᾶχθαι , ὡς δήλου ὄντος , ὅτι τῶν ἑκουσίως πραττόντων εἰδότων ταῦτα ἃ πράττουσιν ἐστίν . ἐστὶν οὐχ ἑκών . ὅσα γὰρ δι’ ἄγνοιαν γίνεται , μὴ μέντοι δυχεραίνεται πραχθέντα ὑπὸ τῶν πραξάντων , ἑκουσίως μὲν οὐ γίνεσθαί φησι ( πῶς γὰρ οἷόν τε τὰ ἀγνοούμενα ; ) , οὐ μὴν ἤδη καὶ ἀκουσίως , ἀλλ’ ἐπὶ τούτων ἀπόφασις ἁρμόζει μόνη τοῦ ἑκουσίου . ἀλλ’ ἀγνοῶν . τό τε διὰ τὴν ὀργὴν ἢ μέθην , ἃ ἦν ἐπ’ αὐτῷ μὴ ποιῆσαι . ἀγνοεῖ μὲν οὖν πᾶς ὁ μοχθηρὸς ἃ δεῖ πράττειν . δι’ ἑαυτὸν γὰρ μὴ παιδευό - μένος ἃ ἦν ἐπ’ αὐτῷ μαθεῖν , οὐ μὴν δι’ ἄγνοιαν οὐδ’ ἀκουσίως · ἐπ’ αὐτῷ γὰρ τῆς ἀγνοίας τούτων τὸ αἴτιον . τὸ δ’ ἀκούσιον βούλεται λέγεσθαι . καλῶς · οὐ γὰρ ἡ τῶν συμφερόντων αὐτῷ ἄγνοια ἀκούσιος οὐδ’ ἡ τῶν προαιρετῶν , καὶ τούτων ἃ διὰ τὴν προαίρεσιν τὴν τοιαύτην ἀγνοεῖται . τῆς γὰρ μοχθηρίας ἡ τοιαύτη ἄγνοια , ἡ διὰ τὴν προαίρεσιν γινομένη αἰτία , ἀλλ’ οὐ τοῦ ἀκουσίου . τοὺς γὰρ κατὰ προαίρεσιν τὰ κακὰ πράττοντας κακοὺς λέγομεν . οὐ γὰρ ἡ ἐν τῇ προαιρέσει ἄγνοια . ὅτι ἔστι τις πρακτῶν ἀγαθῶν ἄγνοια , ἣ διὰ μοχθηρίαν προαιρέσεως γίνεται . οὐ γὰρ παρὰ τὴν ἀκούσιον ἄγνοιαν τῶν συμφερόντων τὸ ἀκούσιον , ἀλλὰ τῇ μοχθηρίᾳ χαρακτηρίζεται . αἴτιον γὰρ τῆς μοχθηρίας ἦν καὶ προαίρεσις , ἣ ἑκούσιος ἄγνοια ἀλλὰ τοὐ ἀκουσίου νομίζεται . οὐδ’ ἡ καθόλου , ἡ τῶν καθόλου ἄγνοια τοῦ τίνα μὲν καλά , τίνα δ’ αἰσχρά ἐστι , καὶ τίνα μὲν ἀγαθά , τίνα δὲ κακά , καὶ τίνα μὲν αἱρετά , τίνα δὲ φευκτά . οὐ γὰρ διὰ ταύτην ἀλλὰ διὰ μοχθηρίαν ἁμαρτάνομεν . ἀλλ’ ἡ καθ’ ἕκαστα , ἡ τῶν καθ’ ἕκαστα ἄγνοια αἰτία τοῦ ἀκουσίου . καὶ ὅτι οὕτως , δῆλον ἐκ τοῦ λέγειν ἐν τούτοις γὰρ καὶ <ἔλεος καὶ> συγγνώμη , <δηλονότι διὰ τὸ ἀκούσιον> . τῇ γὰρ τῶν καθόλου ἀγνοίᾳ μοχθηροὶ γινόμεθα , ἀγνοοῦντες τίνα τὰ καλὰ καὶ αἰσχρὰ καθόλου ἐστί , καὶ ἀγαθὰ καὶ κακά , καὶ φευκτὰ καὶ αἱρετά , ὧν ἡ ἄγνοια ἐφ’ ἡμῖν . διὸ καὶ ψόγος ἐν τούτοις παρέπεται τῷ ἐφ’ ἡμῖν εἶναι τὸ μὴ ταῦτα ἀγνοεῖν . διὸ τὰ κατὰ τὴν ἑκούσιον ἄγνοιαν γινόμενα οὐκ ἐστιν ἀκούσια . ου σημειον τὸ ἔπι τοῖς κατὰ τὴν τοιαύτην ἄγνοιαν πραττομένοις ψόγον ἀλλ’ οὐκ ἔλεον ἕπεσθαι . οὐ χεῖρον οὖν ἴσως διορίσαι αὐτά , τίνα τέ ἐστι καὶ πόσα τίς τε δὴ καὶ τί καὶ περὶ τί καὶ ἐν τίνι πράττει , ὁ πράττων δηλονότι · τῶν γὰρ καθ’ ἕκαστα καὶ οὗτος καὶ συντε - λούντων πρὸς τὴν πρᾶξιν τὴν γινομένην . τὸ δὲ τί καὶ ἐν τίνι ἄμφω τοῦ αὐτοῦ δηλωτικά , τοῦ περὶ τί ὑποκείμενον καὶ ἐν τίνι ὑποκειμένῳ ἡ πρᾶξις , οἷον περὶ υἱόν , περὶ πατέρα , περὶ οἰκεῖον , ἀλλότριον , πολέμιον , νέον , πρεσβύτην . καὶ τίνι , οἷον ὀργάνῳ · εἰ ὁ μὲν ἐσφαιρῶσθαι ᾤετο τὸ πεμπόμενον , τὸ δὲ ἦν λελογχωμένον , ἢ ὡς κίσσηρίν τις ἔβαλε . τὸ δὲ ἦν λίθος . τὸ δὲ τίνος ἕνεκεν , οἷον εἰ ἄλλου ἕνεκα ποιήσειέ τις , ἄλλο δὲ ἀποβαίη . δοίη γὰρ ἄν τις φάρμακον ὡς ἐπὶ σωτηρίᾳ , τὸ δὲ ἀπέκτεινε τὸν λαβόντα · ἢ τέμοι τις ἄν ὡς θεραπεύων , ὁ δὲ ἀποθάνοι . καὶ πῶς , οἷον εἰ δεῖξαι βουλόμενος , ὡς οἱ ἀκροχειριζόμενοι πατάξειεν , ἢ εἰ αὐτὸς ἠρέμα ᾤετο τύπτειν , σφοδροτέρα δὲ ἐγένετο ἡ πληγή . παραθέμενος δὲ διὰ τῶν καθ’ ἕκαστα ἐν οἷς ἡ πρᾶξις καὶ περὶ ἃ γινομένη τίς ἄγνοια ἀκούσιον τὸ γεγονὸς ποιεῖ , ἐπιφέρει ὅτι ταῦτα δὲ πάντα οὐδεὶς ἂν ἀγνοήσαι μὴ μαινόμενος . τίς γὰρ ἄν σωφρονῶν αὑτὸν ὅπερ ἐστὶ πράττων ἀγνοήσειε ; Δῆλον δὲ ὡς οὐδὲ τὸν πράττοντα . ἦν πρῶτον εἰπεῖν τὸν πράττοντα . ὁ δὲ δεύτερον εἰπὼν πρῶτον αὖθις ἐν τῇ τῶν καθ’ ἕκαστα ἐκθέσει ποιεῖ διαρθρῶν τὸ συγκεχυμένον . λέγοντές φασιν ἐκπεσεῖν αὐτούς · ὃ οὐκ ἐβούλετο εἰπεῖν , οἷον λέγον - τός μου ἐξέπεσέν μοι τοιοῦτον ῥῆμα . ὥσπερ Αἰσχύλος τὰ μυστικά . δοκεῖ γὰρ Αἰσχύλος λέγειν μυστικά τινα ἔν τε ταῖς τοξότισι καὶ ‘Ιερείαις καὶ ἐν Σισύφῳ πετροκυλιστῇ καὶ Ἰφιγενείᾳ καὶ Οἰδίποδι . ἐν γὰρ τούτοις πᾶσι περὶ Δημήτρας λέγων τῶν μυστικωτέρων περιεργότερον ἅπτεσθαι ἔοικε . λέγει δὲ περὶ Αἰσχύλου καὶ Ἡρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ Ὁμἠρου , ὡς κινδυνεύοντος ἐπὶ σκηνῆς ἀναιρεθῆναι ἐπὶ τῷ τῶν μυστικῶν περιφέρειν τινὰ δοκεῖν , εἰ μὴ προαισθόμενος κατέφυγεν ἐπὶ τὸν τοῦ Διονύσου βωμόν , καὶ Ἀρεοπαγιτῶν αὐτὸν παραιτησαμένων ὡς ὀφεί|λοντα κριθῆναι πρῶτον , ἐδόκει ὑπαχθῆναι εἰς δικαστήριον καὶ ἀποφυγεῖν , αὐτὸν τῶν δικαστῶν ἀφέντων μάλιστα διὰ τὰ πραχθέντα αὐτῷ ἐν <τῇ ἐπὶ> Μαραθῶνι ὁ μὲν γὰρ ἀδελφὸς αὐτοῦ Κυναίγειρος ἀπεκόπη τὰς χεῖρας , αὐτὸς δὲ πολλὰ ἐπίγραμμα “ Αἰσχύλον Εὐφορίωνος Ἀθηναῖον τόδε σῆμα κεύθει ἀποφθινόμενον πυροφόρον *** " ἢ δεῖξαι βουλόμενος · τοῦτο παράδειγμά ἐστι αὐτὸ τοῦ αὐτοῦ , τὸ δὲ βουλόμενος , τουτέστι τὸ πραττόμενον , παράδειγμά ἐστι . καὶ ἄλλως τὸ ἢ δεῖξαι βουλόμενος . οἱ γὰρ κατὰ ἄγνοιαν ποιοῦντές τι ἀκουσίως ἐοίκασι ποιεῖν . καὶ γὰρ ἐξετάζεται μάλιστα ἡ τούτων γνώμη καὶ ἀπολογούμενοι περί τινων εἰς τοῦτο καταφεύγουσιν , ἀξιοῦντες ἐξετάζεσθαι τίνος ἕνεκεν ἔπραξαν . ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον τῶν ἀγνοουμένων εἰς τοῦτο πειρῶνται ἀνάγειν τὸ οὗ ἕνεκα . ὅ τε γὰρ τί ἐστι τὸ πεπραγμένον ἀγνοήσας εἰς τοῦτο ἀνάγει , οἷον ὁ τὸν καταπέλτην ἐπὶ τῷ δεῖξαι ἀφεὶς καὶ ἀποκτείνας ἀξιοῖ τίνος ἕνεκεν ἀφῆκεν ἐξετάζεσθαι , ἀλλὰ καὶ τὴν λόγχην τὴν ἀφιεμένην ἀγνοήσας ὅτι λελόγχωται εἰς τὸ τίνος ἕνεκεν ἀφῆκεν ἀνάγει , καὶ ὁ τῷ ἀκροχειρίζεσθαι πλήξας τὴν αἰτίαν τῆς τοιαύτης κινήσεως ἐξετά - ζεσθαι ἀξιοῖ . ὡς ὁ τὸν καταπέλτην , καὶ ἀποκτείνας δηλονότι . οἰηθείη δ’ ἄν τις καὶ τὸν υἱὸν πολέμιον εἶναι ὥσπερ ἡ Μερόπη . ἡ Μερόπη τοῦ περί τι παράδειγμά ἐστι . καὶ ἔστι παρ’ Εὐριπίδῃ ἐν τῷ Κρεσφόντῃ ἐπιβουλεύουσα τῷ υἱῷ Κρεσφόντῃ ὡς πολεμίῳ δι’ ἄγνοιαν . καὶ ἐσφαι - ρῶσθαι · τοῦτο τοῦ τίνι ὀργάνῳ παράδειγμα . καὶ ἐπὶ σωτηρίᾳ παίσας · τοῦ τίνος ἕνεκα παράδειγμα . καὶ δεῖξαι βουλόμενος · παράδειγμα τοῦ πῶς . ἀκροχειρίζεσθαι δέ ἐστι τὸ πυκτεύειν ἡ παγκρατιάζειν πρὸς ἕτερον ἄνευ συμπλοκῆς ἢ ὅλως ἄκραις χερσὶ μετ’ ἄλλου γυμνάζεσθαι . Κυριώτατα δ’ εἶναι δοκεῖ . Ἐπεὶ μάλιστα οἱ τῇ τούτων ἀγνοίᾳ ποιήσαντές τι ἀκουσίως ποιοῦσι ( καὶ γὰρ ἐξετάζεται μάλιστα τοῦτο καὶ οἱ ἀπολογούμενοι περί τινων ἐπὶ τοῦτο καταφεύγουσιν , ἀξιοῦντες ἐξετάζειν τίνος ἕνεκεν ἔπραξαν ) , καὶ ὅτι τῶν ὤων ἕκαστον τῶν γινομένων ἐπὶ τοῦτο πειρῶνται ἀνάγειν τὸ οὗ ἕνεκα . ἐν οἷς ἡ πρᾶξις , ἀντὶ τοῦ περί τι , τυχὸν περὶ υἱὸν ὡς ἡ Μερόπη περὶ Κρεσφόντην . ἔτι δεῖ τὴν πρᾶξιν λυπηρὰν εἶναι καὶ ἐν μεταμελίᾳ · οὕτω γὰρ ἀκούσιος ἔσται · εἰ γὰρ χωρὶς τούτων , εἴη ἄν οὐχ ἑκούσιος , οὐκέτι μέντοι καὶ ἀκούσιος . ἐπιζητήσειε δ’ ἄν τις , πῶς ὄντος ἀκουσίου τοῦ δι’ ἄγνοιαν , οὐ πᾶν γίνεται τὸ δι’ ἄγνοιαν ἀκούσιον . οὗ γὰρ τὸ γένος ἀκούσιον , καὶ αὐτὸ ἀκούσιον . ἢ ἐν ἀρχῇ μὲν κοινότερον εἶπεν ἀκούσια εἶναι τὰ βίᾳ ἢ δι’ ἄγνοιαν . διὸ καὶ ἐπὶ πλέον προσέθηκε τὸ δοκεῖν ὕστερον , καὶ προσδιωρίσατο . οὐ γὰρ τὰ δι’ ἄγνοιαν ἁπλῶς ἀκούσια , ἀλλὰ τὰ πρὸς τῷ δι’ ἄγνοιαν γεγονέναι καὶ ἐν μεταμελείᾳ ὄντα . χωρὶς δὲ τούτων οὐχ ἑκούσια μέν , οὐ μὴν ἤδη καὶ ἀκούσια . ὄντος δ’ ἀκουσίου τοῦ βιαίου . οὗ ἡ ἀρχὴ ἐν αὐτῷ εἰδότι τὰ καθ’ ἕκαστα , τοῦτο ἑκούσιον καὶ ἀντίκειται τοῖς βία γινομένοις . ἐκείνων γὰρ ἡ ἀρχὴ ἔξωθεν , μηδὲν συμβαλλομένων τοῦ πάσχοντος ἢ πράττοντος , ὧν ἀμφοτέρων ἀναιρετικὸν τὸ οὗ ἡ ἀρχὴ ἐν αὐτῷ . ἧς γὰρ πράξεως ἢ οὗ πάθους ἡ ἀρχὴ ἡ ποιητικὴ ἐν αὐτῷ , αὕτη οὐ βίᾳ . οὗ γάρ τις αὐτὸς κύριος , οὗτος οὐκ ἔχει τὴν ἀρχὴν ἔξωθεν . τὸ δὲ εἰδότι τὰ καθ’ ἕκαστα τοῖς δι’ ἄγνοιαν ἀντίκειται . ἐν γὰρ ἐκείνοις ἡ διαμαρτία περὶ τὴν τῶν καθ’ ἕκαστά τινος ἢ τινῶν ἐν οἷς ἡ πρᾶξις ἄγνοιαν . ἀμφοτέρων δὲ ἅμα χρεία πρὸς τὸ ἑκούσιον · ὅτι μήτε τὴν ἀρχὴν ἐν αὐτῷ εἶναι αὔταρκες πρὸς αὐτό . καὶ γὰρ οἱ δι’ ἄγνοιάν τι ποιοῦντες ἐν αὑτοῖς ἔχοντες τῶν γινομένων τὴν ἀρχὴν οὐχ ἑκουσίως ποιοῦσι . πάλιν τε δύνανταί τινες εἰδότες τὰ καθ’ ἕκαστα ἐν οἷς ἡ πρᾶξίς ἢ τὸ πάθος αἰτίαν ἔχειν τὴν βίαν . πρόσκειται δὲ τὸ ἴσως , οἷον ἴσως γὰρ οὐ καλῶς λέγεται ἀκούσια εἶναι . τὸ γὰρ ἑκούσιον ἀποδοὺς τί ποτέ ἐστι διὰ τοῦ προσθεῖναι ἴσως γὰρ οὐ καλῶς λέγεται τὰ διὰ θυμὸν ἢ ἐπιθυμίαν ἀκούσια εἶναι , ἐνεδείξατο ὅτι τὰ τοιαῦτα ἐμπεριείληπται τῷ τοῦ ἑκουσίου λόγῳ . οἱ γὰρ διὰ ταῦτα αμαρτάνοντες ἐν αὑτοῖς τοῦ πράσσειν τὴν ἀρχὴν ἔχουσιν . εἰ γὰρ τὰ οὕτω γινόμενα ἀκούσια ἦν , οὐκ ἂν ἦν ὑγιὴς ὁ ἀποδοθεὶς λόγος τοῦ ἑκουσίου . ἄλλως ὥ τε δέ φησιν εἰ τὰ διὰ θυμὸν καλὰ ἑκούσια ἢ δι’ ἐπιθυμίαν . καὶ γὰρ διὰ θυμὸν ἐλεύθερον ἀποκτείνοιμεν ἄν τυράννους ἢ πολεμίους καὶ μαθημάτων ἐπιθυμήσαντες ἢ ἀρετῆς ἑλοίμεθα <ἄν> αὐτά . εἰ οὖν ταῦτα καλὰ ἑκούσια , καὶ τἀναντία ἑκούσια . Ἕτι δὲ τί διαφέρει τῷ ἀκούσια εἶναι τὰ κατὰ λογισμόν . Ἐν τοῖς κατὰ λογισμὸν ἁμαρτανομένοις ἐξ ἀφροσύνης τὰ φευκτὰ ἀκολουθεῖ ( διὸ καὶ τὸ ἑκούσιον οὐδὲν ἄλογον ἔσται ) καὶ τῶν διὰ θυμὸν ἁμαρτανομένων τὸ ἑκούσιον αἰτιᾶσθαι . ἐνῆν γὰρ αὐτῷ ἐκκλῖναι ὡς ἀπὸ τῶν σπουδαίων δηλονότι καὶ τὸ ἄλογον τῆς ψυχῆς ἐπιπειθές τε καὶ κατή - κόον λόγῳ ἐχόντων . καὶ τὰ ἐξαίφνης ἑκούσια λέγομεν . οὕτω γὰρ καὶ ὁ φίλος ἐξαίφνης ἡμῖν ἑκοῦσιν ἐπέστη , οὐ μὴν καὶ προελομένοις καὶ προβουλευσαμένοις · οὐ γὰρ ἀνάγκη . ἰστέον ὅτι καὶ ἡ λύπη ἐπιθυμία τίς ἐστιν ἐπὶ τῇ ἀπουσίᾳ τῶν ἅ τις ὀρέγεται . ἐπιθυμίᾳ δ’ ἐπιθυμία οὔ . Δοκεῖ καὶ ἐπιθυμία ἐπιθυμίᾳ ἐναντίον , εἴ τις δόξης ἐπιθυμεῖ καὶ χρηματισμοῦ , ὧν τὸ μὲν δεῖται δαπάνης , ὁ χρηματισμὸς δὲ φειδοῖ περιγίνεται χρημάτων . ὡσαύτως καὶ ὅ φησιν ὁ Πλάτων , τοὺς σώφρονας μὴ εἶναι τοιούτους οἷον ἐφέσει νομίμων γάμων ὑπέρτεροι τῶν περὶ τὰ ἀλλότρια κάλλη καθίστανται ἐπιθυμιῶν . ἀλλὰ οὐδενὸς λόγου τοῦτο ἄξιον . ἦσαν γὰρ ἂν ἀξιόλογα ταῦτα , εἰ περὶ <τοῦ> αὐτοῦ πράγματος ἐναντίως ἐν τῷ ἐγίνοντο . τοῦτο δὲ ἀδύνατον · ἀδύνατον γὰρ τὸν αὐτὸν ἅμα ἐπιθυμεῖν τε τραφῆναι καὶ μὴ τραφῆναι . οὕτω γὰρ καὶ ἡ προαίρεσις ἐναντία τῇ ἐπιθυμίᾳ , ὅτι περὶ τὸ αὐτό . τὰ γὰρ ἐναντία οὐ τῷ περὶ ἐναντία εἶναι ὁρίζεται , ὡς εἶπεν ἐν τῷ Περὶ ἑρμηνείας , ἀλλὰ τῷ ἐναντίως λαμβάνεσθαι περὶ <τοῦ> αὐτοῦ . προαιρούμεθα δὲ λέγειν οὐχ ἁρμόζει <ὥσπερ ἐπὶ βούλεσθαι . καὶ τὸ λέγειν γὰρ ἐπὶ τούτου ἁρμόζει> , καθάπερ αὐτὸς επισημηνατο . Ὅλως μὲν οὖν δόξῃ ταὐτόν . Δείξας ὅτι ἡ δόξα οὐχ ἧττον τῶν καθόλου ἢ τῶν καθ’ ἕκαστα , ἡ προαίρεσις δὲ ἀεὶ τῶν καθ’ ἕκαστα ( περὶ τὰ πρακτὰ γάρ ) , νῦν δείκνυσιν ὅτι ἀλλ’ οὐδέ τινι δόξῃ ἡ αὐτή , οἷον τῇ περὶ ἃ ἡ προαίρεσις . κατὰ γὰρ τὴν προαίρεσιν τῶν ἀγαθῶν ἢ τῶν κακῶν ποιοί ἐσμεν , ἢ γὰρ ἀγαθοὶ ἢ κακοί , κατὰ δὲ τὴν περὶ αὐτῶν τούτων δόξαν οὐκέτι ἀγαθοὶ ἢ κακοί . οὐ γὰρ ὁ δοξάζων ὅτι ἡ ἀνδρεία ἀγαθὸν ἢ ἡ δικαιοσύνη ἤδη καὶ ἀνδρεῖος ἢ ἀγαθός , ὁ προαιρούμενος δέ . τοῦ γὰρ ἀκρατοῦς δόξα μὲν ὀρθή , προαίρεσις δὲ οὔ . καὶ προαιρούμεθα μὲν λαβεῖν ἢ φυγεῖν , λαβεῖν μὲν ἃ ἄν κρίνωμεν ἡμῖν ἀγαθά φεύγειν δὲ ἃ ἄν κακά . τὸ δὲ ἤ τι τῶν τοιούτων , ἐπεὶ μὴ μόνον λαβεῖν τι ἢ φυγεῖν προαιρούμεθα ἀλλὰ καὶ ἀπελθεῖν ποῦ καὶ δοῦναι τινί . ἅπαντα δὲ ταῦτα εἰς αἵρεσιν καὶ φυγὴν τὴν ἀναφορὰν ἔχει . δοξάζομεν δὲ οὐκέτι λαβεῖν ἢ φυγεῖν ἀλλὰ τί ἐστιν ἕκαστον , οἷον τί ἀρετή , τί ὕλη , τίνι συμφέρει ἢ πῶς , καὶ κτὰ τί , ὅτι τοῖς νοσοῦσιν ἡ λεπτὴ δίαιτα συμφέρει διὰ τὸ εὐκατέργαστον . Οὐ τοῦτο γὰρ σκοποῦμεν . οὐ γὰρ εἰ παρακολουθεῖ <τί> τινι , ἤδη καὶ ταὐτὸν τοῦτο ἐκείνῳ ᾧ παρακολουθεῖ , ἀλλὰ ἄλλο ὂν ἄλλῳ ὄντι παρακολουθεῖ . οὐδὲ γὰρ αὐτὸ ἑαυτῷ λέγεται παρακολουθεῖν . ἀλλ’ ἇ ῥά γε τὸ προβεβουλευμένον ; δείξας τὸ προαιρετικὸν ἐν τῷ ἑκουσίῳ , ᾧ δια - φέρει τῶν ἁπλῶς ἑκουσίων προστίθησι · τὸ γὰρ προβεβουλευμένον ἑκούσιον τοῦτο προαιρετὸν . ὅτι γάρ προβεβουλευμένον , δείκνυσιν ἐκ τοῦ πᾶσαν προαίρεσιν μετὰ λόγου καὶ διανοίας γίνεσθαι · καὶ ἀπ’ αὐτοῦ δὲ δείκνυσι τοῦ ὀνόματος . τὸ γὰρ πρὸ ἑτέρων φησὶν αἱρετὸν τοῦτο προαιρετόν . τὸ δὲ πρὸ ἑτέρων ἐκ τοῦ προβουλεύσασθαι καὶ διὰ βουλῆς γίνεσθαι δοκεῖ , ἡ δὲ βούλευσις τοῦ λόγου · διανοίας γὰρ τὸ βουλεύσασθαι · ὥστε τούτῳ τῶν ἁπλῶν ἑκουσίων διαφέρει τὸ προαιρετόν . Περὶ δὲ τῶν ἀιδίων οὐδεὶς βουλεύεται , οἷον περὶ τοῦ ἢ θεὸν εἶναι ἢ μὴ εἶναι οὐδεὶς νοῦν ἔχων βουλεύεται , ὅτι ἔστιν ἀεὶ καὶ ἐξ ἀνάγκης τὰ τοιαῦτα , οὐδὲ ὅτι ἀσύμμετρος ἡ διάμετρος τῇ πλευρᾷ ( άναγκαῖον γὰρ καὶ τοῦτο ) , οὕτε περὶ τῶν ἐν κινήσει , ταῦτα γὰρ οὐκ ἀεὶ μέν ἐστιν ἀλλ’ ὁμοίως γίνεται , καὶ ἀναγκαίαν καὶ αὐτὰ καὶ ὡρισμένην ἔχει τὴν γέννησίν τε καὶ κίνησιν . ἐπεὶ δέ τινες μὲν οὕτως , τινὲς δὲ ἐκείνως αὐτὰ λέγουσι γίνεσθαι , οὐκ ἦν δὲ νῦν τὸ προκείμενον περὶ τούτων λέγειν , εἶπε τὸ εἴτε φύσει ἢ δι’ ἄλλην αἰτίαν . ἀλλ’ οὐδὲ περὶ τῶν οὐχ ὁμοίως μὲν ἀεὶ γινομένων ἀλλ’ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον , φύσει δέ , οἷον τοῦ πολιοῦσθαι ἢ ὀδοντοφυεῖν , οὐδὲ περὶ τῶν ἀπὸ τύχης καὶ ἐπ’ ἔλαττον , οἷον εὑρέσεως θησαυροῦ ( οὐ γὰρ διὰ τὸ προβουλευθῆναι εὑρέθη ) οὐδὲ περὶ τῶν ἀνθρωπικῶν πάντων . ἃ γὰρ ἀδύνατον δι’ ἡμῶν πραχθῆναι , τίς ἄν περὶ τούτων νοῦν ἔχων βουλεύσαιτο ; ἀλλὰ βουλευόμεθα περὶ τῶν ἐφ’ ἡμῖν καὶ τῶν οἵων τε δι’ ἡμῶν πραχθῆναι ἢ μή . ἐπεὶ δὲ καὶ τὰ κατὰ τὰς ἐπιστήμας καὶ τέχνας πραττόμενα δι’ ἡμῶν δοκεῖ πράττεσθαι καὶ κατὰ νοῦν ἀνθρώπινον , ἀποκρίνει καὶ ταῦτα τῶν βουλευτῶν . ὅσα γὰρ ἀφωρισμένον ἔχει τὸ πῶς πράσσεται τῶν ὑπὸ τὰς τέχνας , περὶ τούτων οὐ βουλευόμεθα ἀλλὰ περὶ τούτων ἃ καὶ ἄλλως καὶ οὕτως ἐνδέχεται πραχθῆναι . τοιαῦτα δέ ἐστι τὰ ὑπὸ τὰς στοχαστικὰς τέχνας , κυβερνητικήν τε καὶ ἰατρικήν . εἰπὼν δὲ τὴν βουλὴν περὶ τῶν πρακτῶν τῶν ἐφ’ ἡμῖν ( ταῦτα γὰρ καὶ μόνα λοιπὰ εἷναι ) , δεικτικὸν παρέθετο τὸ εἶναι τῶν εἰρημένων τῶν μὲν φύσιν αἰτίαν , τῶν δὲ ἀνάγκην , τῶν δὲ τύχην , ὑπὸ τὴν τύχην θεὶς καὶ τὸ αὐτόματον , τῶν δὲ νοῦν . ταῦτα δέ ἐστι τὰ δι’ ἀνθρώπου γινόμενα καὶ ὧν ἄνθρωπος ἀρχή · διὸ καὶ ἐφ’ ἡμῖν ἐστιν . εἴη δὲ ἄν καὶ ἡ εἱμαρμένη λεγομένη κτὰ τούσδε τοὺς ἄνδρας ὑπὸ τὴν φύσιν . οὐ γὰρ ἀπαράβατον τὸ εἱμαρμένον οὐδ’ ἀναγκαῖον . Καὶ περὶ μὲν τὰς ἀκριβεῖς καὶ αὐτάρκεις . Ἤτοι τὰς ἀποδεικτικάς , οἵα <ἐστὶν> ἡ γεωμετρία . αὐτάρκεις δέ εἰσιν ὡς μὴ δεόμεναι βοηθείας ἔξωθεν , ἀλλ’ ὡρισμέναι καὶ ἑαυταῖς αὐταρκοῦσαι . τοῖς τοιούτοις δὲ καὶ τὰ ὑπὸ θεῶν γινόμενα ἔοικε . διὸ οὐδὲ τὸ θεῖον βουλευτικόν . ἔοικε γὰρ ἐπιστήμῃ τὰ ὑπ’ ἐκείνων γινόμενα . Μαλλὸν δέ φησι περὶ τὰς τέχνας ἢ δόξας . ἀμφοτέρως γὰρ γράφεται . τὸ αὐτὸ γὰρ ἀμφότερα δηλοῖ . περὶ γὰρ ὧν δοξάζομεν καὶ ἐπιστήμας <οὐκ> ἔχομεν , περὶ τούτων μάλιστα βουλευόμεθα τῷ τὴν μὴ περὶ τὰ ὡρισμένα εἶναι , ὡς ἔφαμεν . ἤτοι δὲ περὶ ὧν δοξάζομεν ἡμεῖς λέγει , εἰ καὶ εἴη ἐπιστητά ( ἕως μὲν γὰρ ἂν μὴ ἔχωμεν τὴν περὶ αὐτῶν ἐπιστήμην , διστάζομεν καὶ βουλευόμεθα περὶ αὐτῶν ) ἢ περὶ τῶν δοξαστῶν τῇ αὐτῶν φύσει λέγει γίνεσθαι τὰς βουλάς . ἔστι γάρ τινα τῇ αὐτῶν φύσει δοξαστά , οὐκ ἔχοντα τὸ πάγιον · ἐν οἷς ἐστι τὰ ἐνδεχομένως γινόμενα δι’ ἡμῶν · ἀλλὰ καὶ ὅτι ἧττον | τῶν ἐπιστημῶν αἱ τέχναι τὸ ὡρισμένον καὶ βέβαιον ἔχουσι δῆλον , εἴ γε αἱ μὲν ἐπιστῆμαι περὶ τὰ ἀίδια , αἱ δὲ τέχναι περὶ τὰ ἐν γενέσει . διὸ καὶ μᾶλλον περὶ τῶν κατὰ <τὰς> τέχνας ἢ ἐπιστήμας βουλευόμεθα . οὐ γὰρ διστάζομεν πῶς γραπτέον · ὡρισμένοι γάρ εἰσιν οἱ χαρακτῆρες τῶν γραμμάτων , καὶ οὐ διστάζομεν γράφοντες αὐτά , οὐδὲ δεόμεθα βουλῆς πρὸς τὸ Α γράψαι ἢ ἄλλο τι τῶν στοιχείων . ’Ev τοῖς ὡς ἐπὶ τὸ πολύ , ἀδήλοις δὲ πῶς ἀποβήσεται . τὸ βουλεύεσθαι δὲ ἐν τοῖς ὡς ἐπὶ τὸ πολύ , ἀδήλοις δὲ καὶ πῶς ἀποβήσεται καὶ ἐν οἷς ἀδιόριστόν φησι . δείξας γὰρ ἐπὶ τῶν τεχνῶν μὴ οὖσαν ἐν τοῖς ὡρισμένοις τὴν βουλήν , εἰκότως τίθεται τὸ βουλεύεσθαι εἶναι <ἐν τοῖς> ἐνδεχομένοις καὶ ἄλλως καὶ τούτοις ὡς ἐπὶ τὸ γὰρ δὴ περὶ τῶν ἐπ’ ἔλαττον ἐχόντων <ἐξ ἀνάγκης> ἡμῖν ἀπαντῆσαι περὶ τούτων οὐ βουλευόμεθα ὁποῖα τὰ ἐπὶ τύχης . οἷς γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀκολουθεῖ τι , οὐκ ἐξ ἀνάγκης δέ , περὶ τούτων ἡ βουλή . οὐ γὰρ ὁ ἰατρὸς περὶ τοῦ πλειστάκις μὲν βλάψαντος , ἀπὸ τύχης δὲ ὠφελήσαντός τινα βουλεύεται εἰ χρὴ προσφέρειν αὐτὸ τῷ ἀρρώστῳ , ἀλλὰ τῶν ὠφελεῖν πεφυκότων τοὺς οὕτως ἔχοντας , περὶ τούτων βουλεύεται , εἰ καὶ τούτῳ οὕτως ἔχοντι προσοιστέον αὐτό , ἐπεὶ ἔστιν οὕς ποτε προσενεχθὲν ἔβλαψεν . ὁμοίως καὶ κυβερνήτης καὶ ῥήτωρ . ἕκαστος γὰρ τέλος τι προθέμενος , ὁ μὲν ἰατρὸς ὑγείαν , ὁ δ’ ἔμπορος κέρδος , ὁ <δὲ> ῥήτωρ πεῖσαι , ἄλλος <δὲ> στέφανον ἢ νίκην τοιοῦτον , βουλεύεται περὶ τούτων δ’ ὧν αὐτῷ ἂν τὸ τέλος τὸ προκείμενον περιγένοιτο . βουλητὸν μὲν γάρ ἐστι τὸ τέλος , ὡς εἶπε , βουλευτὸν δὲ τὸ πρὸς τὸ τέλος καὶ τοῦ τέλους ποιητικόν . πᾶν γὰρ τὸ περὶ οὗ ἡ βουλὴ πρός τι τέλος ἔχει τὴν ἀναφοράν . περὶ τῶν μεγάλων δὲ βουλευόμενοι , μείζονας συμβούλους παραλαμβάνομεν . κίνδυνος μὲν γὰρ μέγας ἀποτυγχάνουσι διὰ τὸ ἄδηλον τοῦ ἀποβησομένου , καὶ ὡς ἐφ’ ἡμῖν ὂν τὸ πρᾶξαι τὸ ὑπὸ τῆς βουλῆς προκριθέν . σφαλερὸν δὲ τὸ μὴ καλῶς βουλευομένους προκρῖναί τι , καὶ διὰ πλειόνων μὲν φαινομένου γίνεσθαι , οἷον εἰ στρατεύειν κτά τινων πρόκειται , καὶ τοῦτο πλῷ καὶ πεζῇ δυνάμει ἔξεστι ποιεῖν , διὰ τίνος τούτων ἔσται τὸ προκείμενον ῥᾷστα κατανῦσαι . Ὃ ἐν τῇ εὑρέσει ἔσχατόν ἐστιν · οἷον φέρε οἶκον βουλευόμεθα οἰκοδομῆσαι · τέλος μὲν ἡ οἰκία , οὐχ οἷόν τε δὲ ταύτην οἰκοδομῆσαι ἄνευ οἰκοδόμου καὶ λίθων καὶ πλίνθων καὶ ξύλων , τούτων δὲ οὐχ οἷόν τε εὐπορῆσαι μὴ πρῶτον κτησάμενον αὐτά . ἀλλὰ μὴν τούτων ἡ κτῆσις πριαμένοις ἡμῖν περιγίνεται , ἀργυρίου δὲ τὸ πρίασθαι · δεῖ ἄρα ἀργύριον πορίζειν . ὁ πορισμὸς δὴ τοῦ ἀργυρίου ὕστερον εὑρέθη , αἴτιον <δὲ> ἀρχὴ γίνεται τῆς ποιήσεως τῆς οἰκίας . δείξας δὲ ὅτι τὸ βουλεύεσθαι ἀπὸ τοῦ τέλους ἐστὶν οὗ τυχεῖν βουλόμεθα , ἄνοδος ἐπὶ τὴν ἀρχὴν ὅθεν ἀρχόμεθα τοῦ πράσσειν ταῦτα , δι’ ὧν ἡγούμεθα τεύξεσθαι τοῦ προκειμένου , ζητήσει φησὶ καὶ ἀναλύσει τῇ ἐπὶ τῶν διαγραμμάτων ἐοικέναι τὸ βουλεύεσθαι . τοῦτο δὲ εἶπεν , ἐπεὶ οἱ γεωμέτραι τὸν τρόπον τοῦτον τὴν ἀνάλυσιν ἐπὶ τῶν διαγραμμάτων ποιοῦνται . λαβόντες γὰρ τὸ συμπέρασμα τῆς δείξεως , πρῶτον μὲν τὰ προσεχῆ τούτων δι’ ὧν ἐδείχθη τοῦτο λαμβάνουσιν , εἶτα πάλιν τὰ τούτοις δι’ ὧν ταῦτα , καὶ οὕτως ἀεὶ ποιοῦντες καὶ λαμβάνοντες τὰ τῶν δεικτικῶν δεικτικὰ ἀνίασιν ἐπὶ τὴν ἀρχήν , ἀφ’ ἧς πάλιν ἡ σύνθεσις αὐτοῖς διὰ τῶν κατ’ ἀνάλυσιν εἰλημμένων θεωρημάτων γίνεται . ἐπὶ μὲν οὖν τῶν διαγραμμάτων τοῦτο ἀνάλυσις , ἡ ἀπὸ τοῦ τέλους ἐπὶ τὴν ἀρχὴν ἄνοδος τέλος γὰρ ἐν αὐτοῖς μόνον , ἀλλ’ οὐ καὶ ἀρχὴ τὸ συμπέρασμα ) , ἐπὶ δὲ τῶν πράξεων ἄλλη τῆς πράξεως ἀρχὴ καὶ ἄλλη τῆς θεωρίας , οἷον ὡς ἐφ’ οὗ παρεθέμεθα , ἀρχὴ μὲν τῆς πράξεως τὸ ἀργύριον , τῆς θεωρίας δὲ ὁ οἰκοδόμος . καὶ καλῶς ἐπὶ τῶν μὲν ἔργων τὸ προκείμενον λόγῳ κατορθούμενον , τῶν δὲ γνῶσις ἐπὶ γνῶσιν κρείττονα τὴν προκοπὴν ἔχουσα . Ἡ δὲ βούλευσις πᾶσα ζήτησις . | Ζητήσεις γὰρ γίνονται καὶ περὶ τούτων ὧν ἡμεῖς οὔκ ἐσμεν ἀρχὴ οὐδ’ ἔστι πρακτά , οἷον περὶ μαθηματικῶν καὶ φυσικῶν θεωρημάτων , ἐν οἷς οὐκ ἔστι βουλή . τὰ γὰρ διὰ τῶν φίλων δι’ ἡμῶν πὼς ἐστίν . ἡ γὰρ τῶν φίλων ἀρχὴ καὶ αἰτία τοὐ γενέσθαι ἐν ἡμῖν ἐστι , διότι ἡμῶν ἀξιωσάντων γίνεται , μὴ ἀξιωσάντων δὲ οὐ γίνεται , ἐπεὶ ἐφ’ ἡμῖν ἡ τούτων κίνησις . ζητεῖται δ’ ὁτὲ μὲν τὰ ὄργανα . ποτὲ μὲν τὰ ὄργανα ζητοῦμεν , οἷον ὁ ἰατρὸς πότερον διὰ φαρμάκου ἢ διὰ τομῆς δεῖ ἀνοῖξαι τὸ ἀπόστημα , ἔχων προκείμενον τὸ δεῖξαι πάντως τὸ διὰ τίνος ὀργάνου χρὴ τοῦτο ποιῆσαι , ζητεῖ καὶ βουλεύεται , ὅταν δὲ τὸ ὄργανον ᾖ ὡρισμένον , ζητεῖται ἡ χρῆσις αὐτοῦ , εἰ διὰ σμίλης ἡ τομὴ καὶ ἐπὶ πόσον τέμνοντα προιέναι δεῖ . καὶ ἐπὶ φαρμάκου ὡσαύτως , καὶ ποῖον καὶ πόσον δοτέον καὶ πότε καὶ πῶς ἔχοντι καὶ διὰ τίνος τρόπου . Ἔοικε δή , καθάπερ εἴρηται , ἄνθρωπος εἶναι ἀρχὴ τῶν πράξεων . Εἶπε γὰρ ἀνωτέρω μικρὸν ἐν τῇ ἐκθέσει τῶν αἰτίων διὰ τί γίνεταί τι , ὅτι καὶ νοῦς καὶ πὰν τὸ δι’ ἀνθρώπου γινόμενον ἀρχὴ καὶ αἴτιον τῶν πράξεων . οἷον εἰ ἄρτος τοῦτο . διὰ τί ; διότι περὶ τούτων ἐστὶν ἡ βουλὴ ἃ μήπω ἐστὶ γνώριμα . τὰ δὲ αἰσθητὰ τῇ αἰσθήσει γνώριμα ἡ κρίνεται . εἰ δὲ ἀεὶ βουλεύσεται , εἰς ἄπειρον ἥξει . εἰ γὰρ μηδὲν εἴη αὐτόθεν γνώριμον , ἀλλ’ ἀεὶ πᾶν τὸ λαμβανόμενον δι’ ἄλλου τινὸς τὴν πίστιν λαμβάνει καὶ εἰ μηδὲν ἐξ ἑαυτοῦ γνωστὸν εἴη , εἰς ἄπειρον ἂν ἡ βουλὴ προίοι . ἀεὶ ἄλλο δι’ ἄλλου πιστούμενον καὶ ὁρισθὲν πράσσεσθαι προσῆκον ἦν ἡμῖν . εἴρηται δὲ αὐτῷ περὶ τούτων ἐν τοῖς Ὑστέροις Ἀναλυτικοῖς . παύεται γὰρ ἕκαστος ζητῶν πῶς πράξει . ὅτι ἀφωρισμένον ἤδη τὸ προαι - ρετόν ἐστιν , ὃ καὶ προκέκριται , καὶ ἐν προαιρέσει ἤδη τὸ προκεκρίσθαι διὰ τῆς βουλῆς ἐστιν , ἔδειξε διὰ τοῦ παύεσθαι ἡμᾶς τῆς κατὰ βουλὴν ζητήσεως . ἐπὰν γὰρ προελώμεθά τι , πῶς καὶ τίνα χρὴ πράττειν ζητοῦντες , τότε ὅταν εὕρωμεν ἀρχήν τινα , ἀφ’ ἧς γένοιτ’ ἄν τὸ προκείμενον ἧς αὐτοί ἐσμεν κύριοι καὶ ἡμῶν τὸ ἡγούμενον ( τοῦτο δέ ἐστιν ὁ πρακτικὸς νοῦς ) , παυόμεθα . οἱ γὰρ βασιλεῖς ἃ προέλοιντο ἀνήγγελλον τῷ δήμῳ . οὗτοι γὰρ ἐν τοῖς οὕτως ἀρχομένοις ἡγούμενοί εἰσιν , ὡς καὶ ἡμῶν ὁ νοῦς , φίζεται , οὕτως ἐνταῦθα ἡ ὄρεξις ἐπιψηφίζεται τῷ νῷ καὶ συνεξορμᾷ ἐπὶ τὴν πρᾶξιν . Ὄντος δὲ τοῦ προαιρετοῦ βουλευτοῦ ὀρεκτοῦ τῶν ἐφ’ ἡμῖν . Βουλευτὸν μὲν τὸ ἐκ τῆς βουλῆς ἤδη ὡρισμένον , ἔτι δὲ καὶ ὀρεκτόν . βουλητὸν γὰρ τὸ προαιρετόν . προσέθηκε δὲ καὶ τὸ τῶν ἐφ’ ἡμῖν , καίτοι ἔχων αὐτὸ ἐν τῷ βουλευτῷ περιεχόμενον , ἐπεὶ οὐ πάντως ἐφ’ ἡμῖν τὸ ὀρεκτὸν εἴη ἄν καὶ προαίρεσις καὶ ὄρεξις τῶν ἐφ’ ἡμῖν βουλευτική . τοῦ γὰρ προκριθέντος ἐκ τῆς βουλῆς ὀρεγόμεθα , διότι ἐκρίθη τοιοῦτον . εἰπὼν δὲ ὀρεγόμεθα , προσέθηκε κατὰ τὴν βούλησιν , ἐπεὶ ὄρεξις καὶ ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία , ἀλλ’ ἐκεῖναι μὲν ἄλλων , ἡ δὲ ὡς ἀγαθοῦ τινος ὄρεξις βούλησις . ἡ μὲν οὖν προαίρεσις τύπῳ . προσέθηκε τὸ τύπῳ οὐχ ὡς ἀποδεδωκὼς τὸν λόγον τῆς προαιρέσεως , ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ καθόλου ὡρίσθω . τὸ δὲ περὶ ποῖα , δηλονότι τὰ βουλευτά . δεῖ δὲ εἰδέναι ὅτι προαιρέσεως γένος ἄν εἴη νοῦς ὀρεκτικός , οὐχ ἁπλῶς δὲ νοῦς ἡ ὄρεξις ἀλλὰ τὸ δι’ ἀμφοῖν καὶ μικτόν . τοῖς δ’ αὖ φαινόμενον ἀγαθὸν τὸ βου - λητὸν λέγουσι μὴ εἶναι φύσει βουλητὸν | καθ’ αὐτό . φύσει δὲ δηλονότι τῇ αὐτοῦ , ἀλλὰ πρός τι , καὶ ἔστιν οἷς καὶ τὰ ἐναντία . τοῖς μὲν γὰρ πόνος ἀγαθὸν φαίνεται , ὡς τῷ λέγοντι “ ἐκ τῶν πόνων τοι τὰ ἀγαθ’ αὔξεται βροτοῖς’’ <καὶ τῷ “ τῶν πόνων πωλοῦσιν ἡμῖν πάντα τὰ ἀγαθὰ οἱ , τοῖς δ’ ἡδονή , ὡς Καλλικλεῖ τῷ παρὰ Πλάτωνι λέγοντι ‘πᾶν δεῖ πράττειν ὑπὲρ τῆς ἡδονῆς’ καὶ τοῖς περὶ Ἐπίκουρον . οὕτω τε ἔσται τὸ Πρωταγόρειον δόγμα εἰσαγόμενον , τὸ μηδὲν εἶναι αὐτὸ καθ’ αὑτό , τοιοῦτο δ’ ἕκαστον εἶναι , οἷον δοκεῖ καὶ φαίνεταί τινι , ἑκάστῳ δὲ τὸ φαινόμενον . ὡς εἶναι τὴν βούλησιν διὰ τοῦτο ὄρεξιν ἀγαθοῦ ἢ φαινο - μένου ἀγαθοῦ . Καθ’ ἑκάστην γὰρ ἕξιν ἴδιά ἐστι καὶ καλὰ καὶ ἡδέα . τῶν προειρημένων δηλονότι τῶν ὁρατικῶν , τῶν γευστικῶν , ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων . καὶ εἴη ἄν τὸ καλὸν ὁμωνύμως λεγόμενον , ἢ καθ’ ἑκάστην ἔξιν τῶν κατὰ τὰς ἀρετάς , οἷον σωφροσύνην ἀνδρίαν δικαιοσύνην ( ἄλλα γὰρ καθ’ ἑκάστην τῶν ἀρετῶν τὰ οἰκεῖα καὶ ἄλλα τὰ ἡδέα ) , ἢ τὰ καλὰ κοινότερον εἶπε . τὸ δὲ καθ’ ἑκάστην ἕξιν εἶπεν , ὅτι καὶ ἐν ταῖς τέχναις , ταύταις οὔσαις ἕξεσιν , οἰκεῖά ἐστί τινα καλὰ καὶ ἡδέα . καὶ τοῖς μὲν εὖ τὰς ὀρέξεις ἔχουσι τὰ τῇ ἑαυτῶν φύσει καλὰ καὶ αὐτοῖς καλά ἐστι καὶ ἡδέα οὐ τὰ τῇ φαύλῃ ἕξει , τοῖς δὲ μή , ἄλλα τινὰ παρὰ τὰ ἀληθῶς καλὰ καλά τε καὶ ἡδέα δοκεῖ , ὧν ὁ σπουδαῖος κριτήριον καὶ κανὼν ὑπάρχων οὐ φαύλως ὄψεται ἢ κρινεῖ ἀλλ’ ἐπιτεταγμένως τὸ ἑκάστῳ προσῆκον ἀπονεμεῖ . τοῖς πολλοῖς δὲ ἡ ἀπάτη διὰ τὴν ἡδονὴν ἔοικε γίνεσθαι περὶ τὰ ἀπλῶς <καλά> . διὰ γὰρ τὸ ἡδὺ τὸ φαινόμενον ἀγαθὸν ἀγαθὸν δοκεῖ εἶναι . βούλονται οὖν καὶ αἱροῦνται τὸ ἡδὺ ὡς ἀγαθόν , τὴν δὲ λύπην φεύγουσιν ὡς κακόν . ποία δέ ἐστιν ἡ ἡδονὴ δι’ ἣν ἁμαρτάνουσι καὶ ἀπατῶνται ; ἢ δηλονότι ἡ μὴ ἀγαθή . εἰ γὰρ ἦν ἀγαθὴ καὶ αὐτή , οὐκ ἄν ἦν ἁμαρτημάτων αἰτία τοῖς αἱρουμένοις αὐτὴν ὡς ἀγαθήν . αἱ γὰρ ἑπό - μεναι ταῖς μοχθηραῖς ἐνεργείαις ἡδοναὶ ψεκταί . συγγενεῖς γάρ εἰσιν αἱ ἡδοναὶ ταῖς ἐνεργείαις ἐφ’ αἷς γίνονται . πέρατα γάρ εἰσιν αὐτῶν ὡς ἐν τῷ περὶ ἡδονῆς δειχθήσεται . Ὄντος δὲ βουλητοῦ μὲν τοῦ τέλους . Οτι ἐφ’ ἡμῖν τὸ ἀγαθοῖς εἶναι καὶ κακοῖς , δείκνυσι προσχρώμενος τοῖς εἰρημένοις περί τε τοῦ βουλεύεσθαι καὶ περὶ προαιρέσεως . εἰ γὰρ αἱ τῶν ἀρετῶν ἐνέργειαι περὶ τἀς πράξεις τὰς πρὸς τὸ τέλος , αὗται δὲ προαιρεταῖ καὶ ἑκούσιοι καὶ ἐφ’ ἡμῖν ( βουλευταὶ γάρ ) , ἡ δὲ βουλὴ περὶ τῶν ἐφ’ ἡμῖν ( καὶ γὰρ ἡ προαίρεσις τῶν βουλευτῶν τινος ) , καὶ <αἱ> τῶν ἐνέργειαι ἐφ’ ἡμῖν . τὸ γὰρ αἱ περὶ ταῦτα πράξεις εἴρηται ἀντὶ τοῦ αἱ περὶ τὰ βουλευτά . αὗται γὰρ καὶ προαιρεταί , αἱ δὲ προαιρεταὶ ἑκούσιοι , τὸ δὲ ἑκούσιον τὸ προβεβουλευμένον προαιρέσει . εἰ οὖν αἱ περὶ τὰ βουλευτὰ πράξεις κατὰ προαίρεσίν τε καὶ ἐφ’ ἡμῖν , αἱ δὲ πράξεις περὶ τὰ βουλευτὰ καὶ τούτων πράξεις εἰσίν , αἱ κατ’ ἀρετὴν πράξεις εἶεν ἄν ἑκούσιοι καὶ ἐφ’ ἡμῖν . ὧν δὲ αἱ ἐνέργειαι ἑκούσιοι καὶ ἐφ’ ἡμῖν , τούτων καὶ αἱ ἕξεις αἱ γινόμεναι διὰ τῶν ἐνεργειῶν ἐφ’ ἡμῖν καὶ ἑκούσιοι , ὡς προιὼν δείξει καὶ αὐτός , ὅτι ἐφ’ ἡμῖν ἡ ἀρετὴ καὶ κακία . κατὰ προαίρεσιν γὰρ καὶ αὐτὴ καὶ περὶ ταὐτὰ καὶ αἱ ἀπὸ τούτων ἐνέργειαι , καὶ τὸ πρᾶξαι ἐφ’ ἡμῖν τε καὶ μή . Τὸ δὲ λέγειν ὡς οὐδεὶς ἑκὼν πονηρός . Τοῦτό τινες κατὰ τὴν ἄρχουσαν τιθέντες τὴν ὀξεῖαν , ἐπὶ τοῦ ἐπιπόνου τάττουσιν . οὕτω γὰρ Ἀττικοὶ λέγουσι τὸν ἐπίμοχθον καὶ δυστυχῆ ὡς καὶ μακάριον τὸν εὐδαίμονα καὶ εὐτυχῆ . καὶ ὅτι , φασί , τὸ πόνηρος ἐπὶ τοῦ ἐπιπόνου τάττεται καὶ δυστυχοῦς ἱκανὸς Ἡσίοδος παραστήσαι ἐν ταῖς Μεγάλαις Ἠοίαις τὴν Ἀλκμήνην ποιῶν πρὸς τὸν Ἡρακλέα λέγουσαν “ ὧ τέκνον ἦ μαλὰ δή σε πονηρότατον καὶ ἄριστον Ζεὺς ἐτέκνωσε πατήρ’’ καὶ πάλιν “ αἱ Μοῖραί σε πονηρότατον καὶ ἄρισιον’’ . ἀλλά φαμεν ὡς οὐκ ἔχει χώραν τοῦτο οὕτως ἐνταῦθα νοεῖσθαι τὸ πονηρός . ἑκούσιον γὰρ τὸ πονεῖν , ὃ ἀκούσιον ἐνταῦθά φησιν ἡ παροιμία . παροιμία γὰρ τοῦτο , ᾗ καὶ Ἐπίχαρμος ὁ Συρακούσιος χρῆται . ἐν οἷς φησιν “ ἀλλὰ μὰν ἐγὼν ἀναγκαῖα πάντα ταῦτα ποιέω . οἴομαι δὲ οὐδεὶς ἑκὼν πόνηρος οὐδ’ ἄταν ἔχων.’’ ἐν Ἡρακλεῖ δὲ ταῦτα τῷ παρὰ Φόλῳ κεῖται . οὐκ ἔχει οὖν χώραν κατὰ τὴν προειρημένην ἔννοιαν τὴν παροιμίαν | ἐκλαμβάνειν , ἀλλ’ ὡς Ἀριστοτέλης βούλεται . καὶ εὔλογον δείκνυσι τοῦτο <πρῶτον> ἀπὸ τῶν νομοθετῶν , εἶτα καὶ ἀπὸ τῶν ἰδίᾳ ἑκάστῳ , ὃ οὐδὲν ἕτερον ἢ ἔννοιαι κοιναί , αἳ ταῖς ἀποδείξεσι μεγίστην ἐπάγουσι ῥοπήν . Ἢ τοῖς γε νῦν εἰρημένοις ἀμφισβητητέον . Τοῖς ἐν τῷ δευτέρῳ εἰρημένοις · ἐκεῖ γὰρ ἔλεγε τὸ ὡς οὔτε φύσιν οὔτε τύχην οὔτ’ ἀνάγκην οὔτε αὐτόματον αἱ ἀρεταὶ αἰτιῶνται ἀλλὰ τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν ἀνθρώπινον νοῦν ταῖς πράξεσι συνδυαζόμενον , καὶ ὅτι βουλὴ προηγεῖται τῶν πράξεων τῶν κατὰ προαίρεσιν . τοῦτο πάλιν τὸ ἑκούσιον τῶν κατ’ ἀρετὴν καὶ κακίαν ἀναντιρρήτως παρίστησιν · οὐδὲ γὰρ μάτην ἐστὶν ἡ βουλή ὧν οὔκ ἐσμεν κύριοι . ὅσοι μὴ βίᾳ ἢ δι’ ἄγνοιαν , ἧς μὴ αὐτοὶ αἴτιοι . διὰ τούτου δηλοῖ τὴν περὶ τὰ καθ’ ἕκαστα ἄγνοιαν · τῆς καθόλου γὰρ ἀγνοίας τῆς περὶ τῶν ἀγαθῶν καὶ κακῶν αὐτὸς ἕκαστος αὑτῶ αἴτιος . Καίτοι πρὸς ἃ μήτ’ ἐφ’ ἡμῖν ἐστι . Εἰ γὰρ μάταιον καὶ κενὸν τὸ προτρέπειν τινὰ περὶ ταῦτα , ἃ οὐκ ἔστιν ἐπ’ αὐτῷ , δῆλον ὡς τὰ περὶ ὧν τὰς προτροπὰς ποιοῦνται πάντα <ἐφ᾿ ἡμῖν> ἐστιν . εἰ γὰρ περὶ τῶν οὐκ ἐφ’ ἡμῖν , ἀδύνατον πεισθῆναί τινα προτρέποντι . περὶ δὲ ὧν πειθόμεθα καὶ οἷόν τε πεισθῆναι , ταῦτ’ ἄν ἐφ’ ἡμῖν εἴη . ὡς οὐδὲν πρὸ ἔργου πεισθῆναι ὄντος μὴ θερμαίνεσθαι ἢ ἀλγεῖν ἢ πεινῆν ἀντὶ τοῦ προτιμοτέρου συμφέροντος πλείονος · ’Ισοκράτης “ ἵνα πρὸ ἔργου τι γένηται’’ ἀντὶ τοῦ πλεῖον · κἀνταῦθα οὖν κεῖται ἀντὶ τοῦ οὐδὲν πλείονος ὄντος πρὸς τὸ πεισθῆναι . ἢ τὸ οὐδὲν ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς , ὡς ἔχει τὸ ‘οὐδὲν γὰρ εὐδαίμων’ , ἡ λειπούσης τῆς ‘κατὰ’ προθέσεως , ἵν’ ᾖ · κατ’ οὐδὲν γὰρ πλέον . ἔστι δὲ τοῦτο Ἀττικῆς συνηθείας οὕτω λέγειν . ὡς καὶ τὸ πρὸ ὁδοῦ Ὅμηρος “ σύν τε δύω ἐρχομένῳ πρὸ ὁδοῦ βουλευσόμεθα , ὅτι ἐροῦμεν ” ἀντὶ τοῦ προηγουμένως · καὶ Λουκιανὸς ἐν τῷ Μικύλλῳ “ πρὸ ὁδοῦ ἔσῃ τοῦτο ἐς τὰ ἄλφιτα πεπονηκώς.’’ οἷον τοῖς μεθύουσι διπλᾶ τὰ ἐπιτίμια . οὕτω Πιττακὸς ὥρισεν , εἷς τῶν ἑπτὰ σοφῶν . καὶ μὴ χαλεπά ἐστι , γνωσθῆναι δηλονότι , οἷον περὶ κλήρων διαδοχὰς καὶ ὅσα τοιαῦτα , ἃ οὐ χαλεπὰ γνωσθῆναι . ἀλλ’ ἴσως τοιοῦτός τίς ἐστιν ὥστε μὴ ἐπιμελη - θῆναι . εἰ δέ τις , φησίν , αἰτιᾶται τὸ μηκέτι δύνασθαι ἐπιμελεῖσθαι τοῦ ἀλλοῖος γενέσθαι , οἷον μὴ φιλήδονος εἶναι μηδὲ ὀργίλος διὰ τὸ ὑπὸ τῆς ἡλικίας ἤδη προειλῆφθαι καὶ τὴν ἕξιν δυσαπότριπτον εἶναι , ἀληθῆ μὲν ἐρεῖ , οὐ μὴν διὰ τοῦτο ἄκων ἐστὶν <ὁ> τοιοῦτος καὶ ἀνεύθυνος ἔσται . γὰρ τοιοῦτος εἶναι καὶ γεγονέναι αὐτὸς αἴτιος , τοῦτο μὲν ἀνειμένως ζῶν , τοῦτο δὲ κακουργῶν , τοῦτο δὲ ἐν πότοις καὶ μέθαις διατελῶν τὸν βίον . εἰ γὰρ ἐκ τῶν τοιούτων ἐνεργειῶν τοιοῦτος , τούτων δὲ αὐτὸς ἀρχή ἐνῆν γὰρ αὐτῷ μὴ ποιεῖν ταῦτα · ἐπ’ αὐτῷ γὰρ ἦν τὸ τοιοῦτος εἶναι ) , αὐτὸς αἴτιος , ἑκὼν <ἄρα πονηρός · εἰ δὲ ἑκὼν> πονηρός , ἑκὼν ποιεῖ καὶ διὰ πονηρίαν ποιῶν ἁμαρτάνει . τὸ μὲν οὖν ἀγνοεῖν , ὅτι ἐκ τοῦ ἐνεργεῖν περὶ ἕκαστα . ὅτι μὴ πᾶσα ἄγνοια ἀκούσιον , ἐντεῦθεν ἔστιν ἑλεῖν . εἰ μὲν γὰρ ἐπὶ πᾶσιν ἐκολάζοντο <οἱ> ἁμαρτάνοντες , ἴσως ἄν τις ὑπελάμβανε τὴν κόλασιν ἐπὶ τῇ τῶν πράξεων γίνεσθαι μοχθηρίᾳ , ἀλλ’ οὐκ ἐπὶ ἰοῖς ἑκουσίως πραχθεῖσιν . ἐπὶ δὲ τῶν ὁμοίως πραξάντων οἱ μὲν κολάζονται , οἱ δὲ ἀφίενται συγγινωσκόμενοι · οὐ διότι ἡ πράξις τοιαύτη κολάζουσιν , ἀλλ’ <ὅτι> ὁ πράττων αὐτὴν ἑκὼν τοιοῦτος . οὐ μὴν ἐάν τε βούληται ἄδικος ὢν παύσεται καὶ ἔσται δίκαιος . Εἰ διὰ τὸ μὴ <ὅτε> βούλεταί τις παύσασθαι τοῦ εἶναι <τοιοῦτος> 44r φησὶν ἀκούσιόν τις καὶ τὴν ἀρχὴν διατείνοιτο τῆς τοιαύτης ἐνεργείας , οὐδὲν ὁ τοιοῦτος βούλεται λέγειν . ἐνῆν γὰρ αὐτῷ μὴ τὴν ἀρχὴν ἐνδοῦναι πρὸς τὴν τῶν τοιούτων μελέτην , ἅπαξ δὲ καταστάντι τοιούτῳ ὁποῖον ἡ ἄσκησις τῶν τοιούτων ἀπειργάσατο οὐκέτι τοῦ βούλεσθαι τὴν τοιαύτην ὁρμὴν ἐπισχεῖν . οὐδὲ γὰρ ὁ κατὰ κρημνοῦ ἑαυτὸν ἀφεὶς ὅτε βούλεται καθέξει τὴν καταφοράν , οὐδ’ ὁ τὸν ἔρωτα συγχωρήσας ἀναχαιτίσει τὸ ἔργον , οὐδ’ ὁ διαίτης μοχθηρᾶς ἐμφορηθεὶς κωλύσει τὴν ἀπὸ ταύτης ἐγγινομένην τῷ σώματι βλάβην , οὐδὲ συλλήβδην εἰπεῖν , ὅ τι τῶν τοιούτων ἐπισπασάμενος καὶ ἐγγυμνασάμενος τῷ ἑκουσίως περὶ ταῦτα διαγενέσθαι , ἑκούσιον σχοίη καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν ὅτε θέλει . οὐχ ὅτι δὲ μὴ ὅτε θέλει ἐξίσταται , ἤδη καὶ ἡ ἀρχὴ ἑκούσιος . ἱκανὰ γὰρ τὰ ὑποδείγματα τοῦ μὲν τὸ ἀκούσιον , τοῦ δὲ τὸ ἑκούσιον μαρτυρῆσαι . Εἰ δέ τις λέγει ὅτι πάντες ἐφίενται τοῦ φαινο - μένου ἀγαθοῦ . Τίθησι τὸν δοκοῦντα μάλιστα ἀναιρεῖν λόγον τὸ ἑκούσιον μὴ εἶναι τὸ ἀπὸ τῶν φαντασιῶν , καὶ θεὶς παραλιπὼν τὸ καθόλου λύει αὐτόν . ἐπεὶ προέκειτο αὐτῷ δεικνύειν , ὅτι καὶ αἱ κακίαι ὁμοίως ταῖς ἀρεταῖς ἑκούσιοι ὡς συγχωρουμένου ὑπὸ πάντων τοῦ τὰς ἀρετὰς ἑκουσίους εἶναι , δείκνυσιν ὅτι οὐδὲν ὁ λόγος οὗτος βοηθεῖ τοῖς λέγουσιν , ὅτι ἀκούσια τὰ ἁμαρτήματα , ἐπεὶ τοῦτο πάντα ἀκούσια δείκνυσιν . ὥστε εἰ μὴ ἱκανὸς ἀνελεῖν τὸ τὰς ἀρετὰς ἀκουσίους εἶναι , οὐδ’ ἄν τὰς κακίας ἀκουσίους δεικνύοι . λύει δ’ αὐτὸν οὕτως , ἐπεὶ μάλιστα ἐχρῶντο αὐτῷ οἱ βουλόμενοι δεικνύειν ἀκούσια τὰ ἁμαρτήματα . ὁ δὲ πᾶς λόγος οὕτως ἂν εἴη · εἰ μὴ τῶν φαντασιῶν ἐσμεν αὐτοὶ κύριοι τῶν γινομένων ἡμῖν ἀγαθῶν , αἷς ἑπόμενοι τοιάδε ἢ τοιάδε πράττομεν , οὐδ’ ἄν τὸ τοιάδε ἢ τοιάδε πράσσειν ἐφ’ ἡμῖν εἴη . ἀλλὰ μήν ἐσμεν οὐδαμῶς κύριοι αὐτοὶ τῶν περὶ τῶν ἀγαθῶν ἡμῖν προσπι - πτουσῶν φαντασιῶν · ὁποῖοι γάρ ἐσμεν , τοιοῦτον ἡμῖν καὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ τέλος φαίνεται , ἐκ φύσεως δὲ καὶ φύσει ἐσμὲν τοῖοι ἢ τοῖοι . ὁ μὲν γάρ τις οὕτω πέφυκεν ὡς διορᾶν δύνασθαι τὰ ὄντως ἀγαθά , ὁ δέ τις οὐχ οὕτως · φύσις ἄρα ἡμῖν αἰτία τῆς τῶν ἀγαθῶν φαντασίας · εἰ δὲ φύσις , οὐχ ἡμεῖς ἐσμεν κύριοι αὐτῶν , οὐδ’ ἄρα ἐφ’ ἡμῖν τὸ ἀγαθοῖς ἢ κακοῖς εἶναι . ὁ μὲν οὖν σύμπας λόγος τοιοῦτος · αὐτὸς δὲ οὕτως αὐτὸν ἔθηκεν , ὡς ἀναιρεῖν μόνον θέλοντα τὸ μὴ εἶναι ἐφ’ ἡμῖν τὸ ἁμαρτάνειν . καὶ γὰρ ἐχρῶντο αὐτῷ οἱ ἀκούσια τὰ ἁμαρτήματα λέγοντες . διὰ τοῦτο γὰρ ἔλαβε καὶ τὸ εἰ δὲ μηδεὶς αὑτῷ αἴτιος τοὐ κακὰ ποιεῖν . τοῦτό τοι καὶ τὴν λύσιν αὐτοῦ τοιαύτην ποιεῖται , κοινοποιῶν αὐτὴν καὶ δεικνὺς ὡσαύτως ἔχοντι καὶ ἐπὶ τῶν ἀρετῶν · ὁμοίως γὰρ καὶ αὗταί ταῖς κακίαις οὐκ ἐφ’ ἡμῖν ἔσονται . οὐδὲ γὰρ εἰ ἡ τοῦ δεῖνος φαντασία οὐκ ἀληθής , οὐδὲν μᾶλλον ἡ ἀρετὴ τῆς κακίας ἀκούσιον · οὐ γὰρ δὴ εἰ τῷ μὲν κακῷ τὸ τέλος φύσει εἴη , ὁπωσδήποτε φαίνεται τοιοῦτον . διὸ πάντα πράττει πρὸς τὸ τούτου τυγχάνειν ἀναφέρων αὐτὰ οὐ καὶ τῷ ἀγαθῷ οὕτως . εἶτ’ οὖν μὴ τὸ τέλος φύσει φαίνεται τοιοῦτον ἀλλά τι καὶ παρ’ ἡμᾶς ἐστι πρὸς τὴν τοῦ τέλους καὶ ἀγαθοῦ φαντασίαν , ἢ εἰ τὸ μὲν τέλος φύσει , τὸ δὲ τὰ πρὸς τὸ τέλος φέροντα πράσσειν ἑκουσίως τὸν ἀγαθὸν τὴν ἀρετὴν ἑκούσιον λέγουσιν , οὐδὲν ἧττον καὶ ἡ κακία δι’ αὐτὰ ἑκούσιον ἔσται . ὁμοίως γὰρ τῷ κακῷ ἡ περὶ τοῦ τέλους <φαντασία ὑπάρξει> καὶ τὸ ἐν ταῖς τοῦ τέλους χάριν πράξεσι γινομέναις ἑκούσιον · ἀνακόλουθα γὰρ λεγόντων ἐστὶ τὸ μὲν ἀγαθοῖς εἶναι ἑκούσιον εἶναι , τὸ δὲ κακοῖς ἀκούσιον διὰ τὸ τῶν φαντασιῶν μὴ ἡμᾶς εἶναι κυρίους . Καὶ τὸ εὖ καὶ τὸ καλῶς τοῦτο πεφυκέναι . Δηλονότι τὸ εὖ · λείποι δ’ ἂν ἡ ‘πρὸς’ πρόθεσις , οἷον ἵνα ᾖ · τὸ καλῶς πρὸς τὸ πεφυκέναι . ἢ εἰ οὕτως , λέγοι ἄν τὸ ᾧ κρίνειν ἔστιν , οἷον ὄψιν κριτικὴν τοῦ τέλους καὶ τοῦ ἀγαθοῦ φασιν εἶναι , ἡ τελεία καὶ ἀληθινὴ ἂν εἴη εὐφυία · οὗτος γάρ ἐστιν ὡς ἀληθῶς εὐφυής , ὣ ἡ ὄψις ἡ τοιαύτη ἐν τῇ ψυχῇ καλῶς πέφυκεν . εἰ γὰρ μέγιστον μὲν τοῦτο πρὸς τὴν αἵρεσιν τῶν ἀγαθῶν , τοῦτο δ᾿ οὐχ οἷόν τε παρ᾿ ἑτέρου λαβεῖν , ἀλλὰ δεῖ φῦναι ἔχοντα αὐτό , εἴη ἄν κυρίως εὐφυὴς ὁ τοῦτο εὖ πεφυκὼς ἔχων , οὗ οὔκ ἐσμεν κύριοι . ὥστε εἰ διὰ τὴν τοῦ τέλους ἄγνοιαν οἱ κακοὶ κακοί , ἄγνοια ἄν αὐτοῖς τῆς κακίας αἰτία , ἧς αὐτοὶ ἑαυτοῖς αἴτιοι , ὡς εἴπομεν . ἀμφοῖν γὰρ ὁμοίως τῷ ἀγαθῷ καὶ τῷ κακῷ · τοῦτο ὡς πρὸς τὸ συγχωρεῖσθαι ὑπὸ πάντων ἑκουσίους εἶναι τὰς ἀρετάς . εἰ διὰ τοῦτο οὐδὲν μᾶλλον ἡ κακία ἢ ἡ ἀρετὴ ἑκούσιον ἢ ἀκούσιον ἔσται , τὸ τέλος φύσει , <τουτέστιν> οὐκ ἐπ’ αὐτῷ διὰ τὸ ἢ φῦναι τοιόνδε ἢ μὴ φῦναι . ἕπεσθαι γὰρ τῷ φῦναι τοίῳ ἢ τοίῳ καὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ μέτρον τῆς φύσεως ὡς ἑκάτερον τοῦ τέλους καὶ τοῦ ἀγαθοῦ ποιεῖσθαι τὴν ἀντίληψιν · ὁμοίως γὰρ καὶ τῷ κακῷ ὑπάρχει τὸ δι’ αὑτὸν ἐν ταῖς πράξεσι καὶ ἐν τῷ τέλει . διὰ τούτων δείκνυσι τὸ τὰς πράξεις δι’ ὧν γίνονται ἐφ’ ἡμῖν τε καὶ ἑκουσίους εἶναι . εἰ οὖν αὗται , καὶ αἱ ἕξεις ἐν αἷς αἱ πράξεις ἑκούσιοι . εἰ δέ ποτε ἐν τοῖς καθ’ ἕκαστα ἐν οἷς ἡ πρᾶξις εὑρίσκεται τὸ ἀκούσιον , ἀλλὰ καὶ τοῦ παύσασθαι , ὡς φθάνομεν εἰπόντες , ἅπαξ τὴν ἀρχὴν ἡμῶν ἐνδεδωκότων οὐκ ἐφ’ ἡμῖν ὄντος . εἰ διὰ ταῦτά τις τῷ ἀκουσίῳ ταύτας προσνέμοι , οὐδὲν πρὸς ἔπος · ἀλλ’ αἱ μὲν πράξεις ἐφ’ ἡμῖν καὶ ἑκούσιοι , ἀκούσιοι δὲ τῷ περὶ τόνδε ἢ τόνδε ἢ διὰ τοῦδε ἤ τι ἄλλο , δι’ ὃ ἀγνοούμενον ἀκούσιος ἡ πᾶσα πρᾶξις · ἀλλ’ εἰ καὶ ταῦτα ἀκούσια , ἀλλ’ οὐ καὶ τὸ ἄρξασθαι τῆς πράξεως καὶ τὸ προελθεῖν καὶ τὸ ὅτε θέλομεν παύσασθαι τῆς πράξεως . αὐτοὶ γὰρ τὴν ἐξουσίαν ἔχομεν . ὥστε ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους ἡμεῖς αὐτῶν κύριοι , καὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῆς , προσθήκης καὶ τοὐ τέλους . τῶν δὲ ἕξεων τῆς μὲν ἀρχῆς αὐτοὶ κύριοι · τοῦ γὰρ τάδε πράττειν ἢ μή , ἐξ ὧν αἱ ἕξεις τὴν ἀρχὴν λαμβάνουσιν , ἡμεῖς κύριοι · διὸ καὶ τῶν ἕξεων · οὐκέτι μέντοι ἡ πρόσθεσις ἡ γινομένη μετὰ τῆς ἀρχῆς καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἡμῖν γνώ - ριμος , <διὸ οὐδ’ ἐφ’ ἡμῖν ἡ ἐπίδοσις , ὥσπερ οὐδ’ ἐπὶ τῶν νόσων αἷς αὐτοὶ μὲν τὴν ἀρχὴν προσέχομεν νοσοῦντες , οὐ μὴν ἡ ἐπίδοσις αὐτῶν ἡ γινομένη γνώριμος> , ἀλλ’ οὐδὲ τὸ παύσασθαι ἐπ’ αὐτοῖς ὅτε θέλουσιν οὔτε τῶν νόσων οὔτε τῶν ἕξεων . ἀλλ’ ὅτι ἐφ’ ἡμῖν οὕτως ἢ οὕτως χρήσασθαι , τουτέστι μὴ ταῦτα οὕτως ἐνεργεῖν , ἐξ ὧν αἱ τοιαῦται ἕξεις . Εἰ οὖν , ὥσπερ λέγεται , ἑκούσιοί εἰσιν αἱ ἀρεταί . Κοινοποιήσας τὸν λόγον τῶν φαντασιῶν ὁμολογούμενον ὑπὸ τῶν πλείστων τὸ τὰς ἀρετὰς ἐφ’ ἡμῖν τε εἶναι καὶ ἑκουσίους , ἅμα μὲν λύσιν δείκνυσι τοῦ λόγου , ἅμα δὲ συγκατασκευάζει , ὅτι καὶ αἱ κακίαι ἑκούσιοι , ὃ ἦν ἤδη κείμενον [ ἦν ] ἐν τῷ λόγῳ τῷ ‘εἰ μὲν οὖν ἕκαστος τῆς ἕξεως ἑαυτῷ πώς ἐστιν αἴτιος , καὶ τῆς φαντασίας αὐτὸς αἴτιος’ . τούτου συγκεχω - ρημένου ὑπομιμνήσκει ἡμᾶς , ὅτι τῶν ἕξεων τῶν ἡμετέρων , δι’ ἃς τοῖον ἡμῖν ἢ τοῖον φαίνεται τὸ τέλος , καὶ αὐτοί ἐσμεν συναίτιοι . κεῖται γὰρ καὶ δέδεικται , ὅτι διὰ τῶν ἐθῶν τοῖοι ἢ τοῖοι γινόμεθα , τὰ μὲν ἀγαθὰ πράτ - τοντες ἀγαθοί , τὰ δὲ μοχθηρὰ μοχθηροί , καὶ ἀγαθοῖς μὲν ἡμῖν οὖσι τοιάδε φαίνεται , κακοῖς δὲ τοιάδε . ὡς γὰρ εἶπεν , οὐχ ἡ τῶν καθόλου ἄγνοια αἰτία τοῦ ἀκουσίου ἀλλὰ τῆς μοχθηρίας . συναίτιοι δὲ τῶν ἕξεων , ἀλλ’ οὐχ ἁπλῶς αἴτιοι , ὅτι καὶ φῦναι δεῖ πρὸς τοῦτο καὶ τραφῆναι ὡς δεῖ , ἃ οὐδέπω πρὸς τὰς ἕξεις εἰσὶν αὐτάρκη · καὶ γὰρ φύντες τινὲς καλῶς καὶ τραφέντες , ὅμως μοχθηροῖς ἔθεσι χρώμενοι οὔτε τῆς φύσεως οὔτε τῆς τροφῆς ὤναντο πρὸς τὸ σπουδαῖοι γενέσθαι , καὶ πάλιν τινὲς μοχθηρῶς τραφέντες ἐπιστρέψαντες ἑαυτοὺς ἐπὶ τὸ βέλτιον καὶ ἔθεσι χρησάμενοι δεξιοῖς ἐγένοντο ἀγαθοί . Κοινῇ μὲν οὖν περὶ τῶν ἀρετῶν εἴρηται ἡμῖν τό τε γένος τύπῳ , ὅτι μεσότητες εἰσιν . Δύο γένη τῆς ἀρετῆς φησι , μεσότητα καὶ ἕξιν · ἐπὶ πλέον δὲ ἕξις μεσότητος , ἐπεὶ μὴ πάσα ἕξις μεσότης , ὡς αἱ θεωρητικαί · ἀλλ’ οὐδὲ αἰ κακίαι ἕξεις οὖσαι μεσότητές εἰσιν . ἢ τὸ ὅλον ὡς ἓν γένος εἶπεν , ἴσον λέγων τὸ μεσότης ὡς ἕξις · ἕξις γὰρ ἐν μεσότητι οὖσα ἡ ἀρετὴ καὶ τὸ ταύτης γένος , οὐχ ἀπλῶς ἡ μεσότης . οὐ γὰρ πᾶσα μεσότης ἕξις · οὔτε γὰρ ἡ αἰδὼς οὔτε ἡ νέμεσις , καίτοι μεσότητες . καὶ τοῦτ’ ἄν εἴη μᾶλλον τὸ λεγόμενον . προεῖπε γὰρ τὸ γένος , ἀλλ’ οὐ γένη . τὸ δὲ καθ’ αὑτὰς πρόσκειται , ὅτι πράξει μὲν καὶ τὰ ἀνδρεῖα ὁ σώφρων , ὑφ’ ὧν οὐκ ἐγένετο τοιοῦτος , ἀλλ’ οὐχ ᾗ σώφρων ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός , τῷ ἅμα καὶ ἀνδρεῖος εἶναι καὶ σώφρων . ἀντακολουθοῦσι γὰρ αἱ ἀρεταί . Ἀναλαβόντες δὴ περὶ ἑκάστης εἴπωμεν τίνες εἰσι . | Τὸ μὲν τίνες εἰσὶ τὸ τὴν ἑκάστης οὐσίαν ὑπισχνουμένου εἰπεῖν · περὶ ποῖα δέ , ὑποκείμενα δηλονότι · πράξεις δὲ ταῦτα καὶ πάθη · πῶς δὲ ἐν τῷ τὸ ἓν μέσον αἱρεῖσθαι , οὕτω πὼς ὡς αἱρεῖσθαι μὲν τοῦτο , φεύγειν δὲ τὰς ὑπερβολὰς καὶ τὰς ἐλλείψεις . ἐν δὲ τῷ περὶ ἀρετῆς λόγῳ δῆλόν φησιν ἔσεσθαι καὶ τὸ πόσαι εἰσὶν αἱ ἠθικαὶ ἀρεταί , περὶ ὧν πρόκειται ἡ θεωρία · πρῶτον δὲ περὶ ἀνδρείας · μᾶλλον γὰρ τῶν ἄλλων ἐπαινετή , ὃ ἴδιον ἀρετῆς . διὰ γὰρ τὸ τὰ ἐπίλυπα καὶ ἐπίπονα ὑπομένειν <μᾶλλον ἐπαινεῖται . χαλε - πώτερον γάρ , ὡς αὐτός φησι , τὸ τὰ ἐπίπονα ὑπομένειν> ἢ τῶν ἡδέων ἀπέχεσθαι . περὶ δὲ τὰ φοβερὰ πλείω κατατείνει τὸν λόγον · μάλιστα γὰρ περὶ ταῦτα ἡ ἀνδρία . Πενίαν δ’ ἴσως οὐ δεῖ φοβεῖσθαι . Εἰπὼν ἃ δεῖ τὸν ἀνδρεῖον φοβεῖσθαι , λέγει ἑξῆς καὶ ἃ μὴ δεῖ φοβεῖσθαι · <πενίαν γὰρ καὶ νόσον καὶ ὅλως τῶν κακῶν ἃ μὴ ἔστιν ἐφ’ ἡμῖν μήδ’ αἰσχρὰ τῷ ἔχ’ ὄντι οὐ δεῖ φοβεῖσθαι> . τὸ δὲ ἴσως ἐνδεικνύμενος ὅτι δεῖ μὲν αὐτὰ ἐκκλίνειν ποτὲ <καὶ> κατὰ τὸ ἐνδεχόμενον , εἰ μὴ μέλλοι τινὸς ἡμῖν αἰσχροῦ ἡ ἔκκλισις αὐτῶν αἰτία γίνεσθαι , οὐ μὴν καὶ φοβητέον αὐτά . οὐ γὰρ ἡ οὑτινοσοῦν ἔκκλισις καὶ ὁπωσοῦν φόβος ἢ διὰ φόβον . ἃ γοῦν ἐν τῷ βουλεύεσθαι ἐκκλίνομεν ἀποδοκιμάζοντες , ἐκκλίνομεν 15 <μὲν> καὶ <οὐ> πράσσομεν , οὐ μὴν καὶ φοβούμεθα . οὐδὲ ἑαυτοῖς , οὐδ’ ὅταν ἐκκλίνωμέν τι φυλασσόμενοι μολυνθῆναι · ἀλλ’ οὐδ’ ὅταν τὸν ἀπατῶντα ἐκκλίνωμεν , πάντως διὰ τὸ φοβεῖσθαι αὐτὸν ἐκκλίνομεν . ἢ ὅτι εἰ καὶ φόβον τις ταῦτα λέγει , οὐ τούτῳ ταῦτα ἔσται φοβερά . οὐδὲ δὴ εἴ τις ὕβριν περὶ παῖδας καὶ γυναῖκα φοβεῖται . Δείξας ὅτι μὴ ὁ περὶ πάντα ἃ δεῖ φοβεῖσθαι ἄφοβος ἀνδρεῖος , δείκνυσι τὸ αὐτὸ ἐκ τοῦ ἐναντίου , τοῦ δειλοῦ . οὐδὲ γὰρ ὁ πάντα ἃ μὴ δεῖ φοβεῖσθαι φοβούμενος , οὗτος δειλός , οἷον ὕβριν παίδων ἢ γυναικὸς ἢ πολιτῶν φοβούμενος ἢ φθόνον παρά τινων . περὶ τὰ μέγιστα δὴ τῶν φοβερῶν τούτων ἃ δεῖ φοβεῖσθαι ἄφοβόν φησι τὸν ἀνδρεῖον εἶναι · ὑπομενετικώτατος γὰρ ὁ τοιοῦτος τῶν δεινῶν . φοβερώτατον δὲ ὁ θάνατος , δι’ ὃ προστίθησι · πέρας γὰρ τοῦ εἶναι , οὗ δεικτικὸν παρέθετο τὸ καὶ οὐδενὸς ἔτι τῷ τεθνεῶτι αἴσθησις οὔτε ἀγαθοῦ οὔτε κακοῦ . διὰ γὰρ τοῦτο ὁ θάνατος φοβερόν , διότι τοῦ εἶναι ἡμᾶς ἀποστερεῖ καὶ οὐδὲν οὔτε ἐκκλίνει ὁ τεθνεὼς ὡς κακὸν οὔθ’ αἱρεῖται ὡς ἀγαθόν . λαβὼν δὲ τὸ τὸν ἀνδρεῖον ἄφοβον περὶ θάνατον εἶναι καὶ τὰ θανάτου ἐποιστικά , ἑξῆς δείκνυσιν ὅτι μηδὲ περὶ πάντα θάνατον . οὐ γὰρ ὁ περὶ τὸν ἐν θαλάττῃ θάνατον ἄφοβος ἀνδρεῖος ἢ ὁ περὶ τὸν ἐν νόσοις καὶ ὑπὸ νόσων . οὐ λέγει δὲ ὅτι φοβηθήσεται ταῦτα , ἀλλ’ ὅτι μὴ ὁμόσε αὐτοῖς χωρήσει , καὶ ὅτι οὐχ ᾗ ἀνδρεῖος ἄφοβος ἐν τούτοις . ἀλλ’ ἐν τῇ θαλάττῃ μετά τινος καλοῦ ἡ τοῦ θανάτου ὑπομονή · μετὰ καλοῦ δὲ οἱ ἐν πολέμῳ θάνατοί τε καὶ κίνδυνοι , εἴ γε ὑπὲρ σωτηρίας πατρίδος νόμων φίλων οἰκείων ἐλευθερίας · ἐν τούτοις ἄρα καὶ τοῖς οὕτω γινομένοις θανάτοις ἡ ἀφοβία οἰκεία τοῦ ἀνδρείου . τοῖς δὲ προειρημένοις ὁμολογεῖν φησι καὶ τὰς ἐν ταῖς πόλεσι τιμάς , τάς τε ὑπὸ τῶν νόμων ὁριζομένας καὶ τὰς ὑπὸ τῶν μονάρχων διδομένας . τοὺς γὰρ ἐν τοῖς τοιούτοις κινδύνοις ἀφόβους καὶ ζῶντας ἐπαινοῦσιν ὡς ἀριστεῖς καὶ τεθνεῶτας ἐγκωμιάζουσιν . εἰπὼν οὖν ταῦτα ἑξῆς συντίθησι τὰ εἰρημένα καί φησιν ἀνδρεῖον κυρίως λέγεσθαι τὸν περὶ τὸν καλὸν θάνατον ἀδεῆ καὶ ὅσα τὸν ὑπὲρ τῶν καλῶν θάνατον ἐπιφέρει , ὑπόγυα ὄντα . ἡ γὰρ ἐν τοῖς αἰφνιδίως προσπίπτουσιν ὑπομονὴ τῆς κατὰ τὴν ἀνδρείαν ἕξεως σημεῖον , ἐπεὶ καὶ ὁ μὴ ἀνδρεῖος ἐθίσας ποτὲ καὶ παρασκευασάμενος | πρός τινα κίνδυνον ὑπομείνοι ἂν αὐτόν . καλοὺς δὲ καὶ διὰ τὸ καλὸν γινομένους θανάτους μάλιστά φησιν εἶναι , ὡς εἴρηται , τοὺς ἐν πολέμῳ . εἰπὼν δὲ μάλιστα τὸν περὶ τοὺς τοιούτους θανάτους ἄφοβον ἀνδρεῖον εἶναι , προστίθησιν ὅτι καὶ ὁ περὶ τοὺς καλοὺς θανάτους τούς τε ἐν τοῖς θαλαττίοις κινδύνοις καὶ τοὺς ἐν ταῖς νόσοις ἀδεὴς ἀνδρεῖος , οὐ μὴν οὕτως ὡς οἱ θαλάττιοι τῶν κατὰ θάλατταν κινδύνων . οἱ μὲν γὰρ ἔμπειροι τῶν θαλαττίων εὐέλπιδές τε καὶ οὐδὲν ἡγούμενοι δεινὸν ἀποβήσεσθαι θαρροῦσι δι’ ἐμπειρίαν , οἱ ἀνδρεῖοι ἀπεγνωκότες τὴν σωτηρίαν καὶ δυσχεραίνοντες τὸν τοιοῦτον θάνατον δι’ οὐδὲν καλὸν γινόμενον ὑφίστανται αὐτόν , οὐκ ἐνδιδόντες αὑτοὺς τῷ περὶ αὑτοὺς φόβῳ · ὡς εἴγε ἀφέλοιτό τις τῶν θαλασσίων ἐκείνων τὴν ἐλπίδα τοῦ σωθήσεσθαι , οὐδὲ ἐγγὺς αὐτοὺς ὁμοίως φέροντας τὸν κίνδυνον εὑρήσει τοῖς σπουδαίοις . <Ἅμα> δὲ καὶ ἀνδρίζονται ἐν οἷς ἡ ἀλκή . Οἱ ἀνδρεῖοι δηλονότι . ἐν οἷς γὰρ καλόν τι περιγινόμενον διὰ τὸν θάνατον , ὑπομένει τοὺς κινδύνους , ἐν οἷς δ’ οὐκ ἔστι , τουτέστιν ἐν τοῖς κατὰ θάλατταν , οὓς καὶ φθοράς φησιν , ἢ τοῖς ἀπὸ νόσων θανάτοις οὔτε καλόν ἐστιν οὔτε τις πρᾶξις καὶ ἐνέργεια ἀπὸ ἀνδρείας γίνεται . τὸ δὲ φοβερὸν οὐ πᾶ σί’ μὲν τὸ αὐτό . διὰ τούτου δείκνυσιν ὅτι ἔστι τινὰ φοβερὰ τοῖς ἀνθρώποις ἄλλοις ἄλλα , φιλοχρημάτῳ μὲν ἡ τῶν χρημάτων ἀποβολή , φιληδόνῳ δὲ ἡ τῶν ἡδονῶν , φιλοζώῳ δὲ <ὁ> θάνατος καὶ ἄλλῳ ἄλλο τι . τὰ δὲ ὒ πὲρ ἄνθρωπον σεισμοὶ σκηπτοὶ χάσματα ἐμπρησμοί , ὥστε εἰ παντὶ ταῦτα φοβερά , καὶ τῷ ἀνδρείῳ , καθό ἐστιν ἄνθρωπος καὶ μὴ ἀναίσθητος . τὰ δὲ κατ’ ἄνθρωπον διαφέρει μεγέθει , φοβερὰ δηλονότι , ἃ οὐ πᾶσιν ἀνθρώποις ὁμοίως ἐστὶ φοβερὰ ἀλλὰ διάφορα . καὶ γὰρ μεγέθει ἄλλων διαφέρει , ὥσπερ ἐπὶ τοῦ Αἴαντος . “ Αἴας δ’ οὐκέτ’ ἔμιμνε βιαζόμενος βελέεσσι · δάμνα μιν χηνός τε νόος καὶ Τρῶες <ἀγαυοὶ> βάλλοντες’’ · καὶ “ πάντῃ δὲ κακὸν κακῷ ἐστήρικτο ” . τῷ γὰρ μεγέθει τῶν κακῶν ὁ Αἴας εἴκει . καὶ ἔτι τὰ μὴ φοβερὰ ὡς τοιαῦτα φοβεῖσθαι , οἷον εἴ τις φοβεῖται μυὸς ψόφον ἡ βόμβον ὑδάτων . κατ’ ἀξίαν γὰρ καὶ ὡς ἄν ὁ λόγος , τουτέστι τῶν φοβερῶν καὶ θαρραλέων πάσχει καὶ πράττει ὁ ἀνδρεῖος . φοβεῖται δὲ καὶ θαρρεῖ , φησίν , ὡς ἄν ὁ λόγος ὑπαγορεύῃ , καὶ μάλιστα τὸ οὗ ἕνεκα ἐν τοῖς φόβοις καὶ ἐν τῷ θαρρεῖν φυλάξει . τέλος δὲ πάσης ἐνεργείας ἐστὶ τὸ κατὰ τὴν ἕξιν . Τέλος δέ ἐστι , φησί , καὶ τὸ οὗ ἕνεκα τῷ μὲν ἀνδρείῳ τὸ κατὰ τὴν ἀνδρείαν , ἑκάστῳ δὲ τῶν τὰς ἀρετὰς ἐχόντων τὸ κατὰ τὴν ἕξιν καθ’ ἣν ἐνεργοῦσιν . ἔστι δὲ ἡ κατὰ τὰς ἕξεις τὰς κατ’ ἀρετὴν ἐνέργεια τοῦ καλοῦ χάριν γινομένη . καὶ ὁ ἀνδρεῖος πάντα τε ὑπομενεῖ καὶ ἃ πράσσει ὡς ἀνδρεῖος πράξει καὶ τοῦ καλοῦ [ καὶ ] τοῦ ἐν αὐτοῖς χάριν . ὁρίζεται ἕκαστον τῷ τέλει . τὸ γὰρ τινὸς χάριν γινόμενον ἐκεῖνο ὅρον ἔχει . καλὸν δὲ ἡ ἀνδρεία · ἕκαστον δὲ τοιοῦτον εἶναι λέγεται καὶ ὁρίζεται τῷ τέλει · δεῖ οὖν τῆς ἀνδρείας τὸ τέλος τὸ οὗ ἕνεκα καλὸν εἶναι . Δοκεῖ δὲ καὶ ἀλαζὼν εἶναι ὁ θρασὺς καὶ πρὸ προσποιητικὸς ἀνδρείας . Ἐλέγχεται δὲ τῶν τοιούτων ἐν τοῖς ἀληθῶς κινδύνοις ἡ προσποίησις , ὁποῖοί <εἰσιν οἱ> Τρῶες παρ’ ‘Oμήρῳ “ Τρῶες μὲν κλαγγῇ τ’ ἐνοπῇ τ’ ἴσαν ὄρνιθες ὥς’’ , οἱ δ’ ‘Eλληνες ἐξ ἐναντίας “ μένεα πνείοντες’’ καὶ “ σιγῇ δειδιότες σημάντορας ” . τοιοῦτοι οἱ ἀνδρεῖοι , ὡς καὶ αὐτὸς προιὼν ἐρεῖ . μαλακία γὰρ τὸ φεύγειν τὰ ἐπίπονα · ὁμοίως ἐστὶ καὶ ἡ πενία , ἣ ἀπὸ τοῦ πενεῖν εἴρηται , ἀφ’ οὗ καὶ πόνος ὠνόμασται . πρῶτον μὲν ἡ πολιτική . πολιτικὴ ἀνδρεία ἐστί , καθ’ ἣν ὑπομένουσιν οἱ πολῖται τοὺς κινδύνους διὰ τὰ ἐκ τῶν νόμων πρόστιμα καὶ ὀνείδη καὶ τὰς διδο - μένας τιμάς . καὶ δοκοῦσιν οὗτοι ἀνδρειότατοι εἶναι , παρ’ οἷς οἱ δειλοὶ ἄτιμοι , οἱ δὲ ἀνδρεῖοι ἔντιμοι ἐκ τῶν νόμων ἢ διὰ τὰ ἤθη . ἐοικέναι δέ φησι τὴν πολιτικὴν τῇ ὡς ἀληθῶς ἀνδρείᾳ , διὸ καὶ λέγει δι’ αἰδῶ γὰρ ἡ ἀρετή ἐστι καὶ καλόν , ὡς καὶ Διομήδης καὶ Ἕχτωρ φάσκουσιν , ὁ μὲν ἲς Πολυδάμας μοι πρῶτος ἐλεγχείην ἀναθήσει’’ , <Διομήδης δὲ> “ Ἕχτωρ γάρ ποτε φήσει ἐνὶ Τρώεσσ’ ἀγορεύων ‘Τυδείδης ὑπ’ ἐμεῖο φοβεύμενος ἵκετο νῆας.’ ὧς ποτε τ’ ἀπειλήσει , τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών.’’ σημειωτέον δέ , ὅτι τὴν αἰδὼ ἐνταῦθα ἀρετὴν εἶπεν , οὐ δοκοῦν αὐτῷ τοῦτο οὔτε ἐν τῷ δευτέρῳ οὔτε ἐν τῷ τετάρτῳ , ἤιοι κοινότερον ἐνταῦθα λέγων , ἢ καὶ τῷ ὄντι εἴη ἂν ἀρετή , καλῶν πράξεων οὖσα αἰτία . ὁμοίως δὲ καὶ τὴν τιμὴν καλὸν νῦν φησιν , ἢ καὶ τοῦτο κοινότερον λέγων , ἡ τὸ τίμιον τῇ αὑτοῦ φύσει ἀγαθὸν ἄν εἴη , λέγων τὸ καλὸν ἀντὶ τοῦ ἀγαθοῦ , ἢ εἰ ἔστι τις τιμὴ καλή , ὥσπερ ἣν μετέρχεται ὅ τε μεγαλόψυχος καὶ ὁ μεταξὺ τοῦ τε φιλοτίμου καὶ ἀφιλοτίμου , οὗ ἐμνημόνευσε καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ καὶ ἐν τῷ τετάρτῳ . ὁ μὲν οὖν ἀνδρεῖος διὰ καλοῦ ὄρεξιν ποιεῖ ἃ ποιεῖ καὶ κατὰ τὴν ἀνδρείαν , ὁ δὲ πολιτικὸς τιμῆς χάριν , ἀλλὰ καὶ δι’ αἰσχροῦ φυγὴν τοῦ ἔξωθεν ὑπὸ τῶν πολιτῶν ὀνείδους . εἰ δὲ καὶ ὁ ἀνδρεῖος δι’ αἰσχροῦ φυγήν , ἀλλ’ οὐ καὶ ὀνείδους , ἀλλ’ ὅτι τῇ αὐτῶν φύσει αἰσχρὰ ἡγεῖται αὐτὰ φυλάσσεσθαι . καὶ φεύγοντες οὐ τὸ αἰσχρὸν ἀλλὰ τὸ λυπηρόν , τὸ ἐκ τοῦ ἐπιτιμίου καὶ τῆς τιμωρίας δηλονότι , ἣ ζημία ἐστὶ χρημάτων ἢ μάστιγες . Καὶ οἱ προστάττοντες , κἂν ἀναχωρῶσι , τύπτοντες . Ὡς παρ’ Ἡροδότῶ Πέρσαι · ὑπὸ γὰρ τοιούτοις ἐπιστάταις ἐν Θερμοπύλαις Ἕλλησιν ἐμάχοντο . καὶ οἱ πρὸ τῶν τάφρων καὶ τῶν τοιούτων παρατάττοντες . τοῦτο περὶ Λακεδαιμονίων λέγοι ἄν · τοιαύτην γάρ τινα 46r μάχην , ὅτε πρὸς Μεσσηνίους ἐμαχέσαντο , ἐπολέμουν , ἧς καὶ Τυρταῖος μνημονεύει . δοκεῖ δὲ καὶ ἡ ἐμπειρία ἡ περὶ ἕκαστα ἀνδρεία εἶναι , οἷον ἐπὶ τῶν θαλαττίων ἔφη καὶ ἐπὶ τῶν νόσων οἱ ἰατροὶ μὴ ἀπογινώσκοντες τὸν δοκοῦντα ἀνίατα νοσεῖν , διὰ δὲ τὴν τῶν προεφωδευμένων πεῖραν εὐθαρσεῖς ὄντες · καὶ ἐπὶ τῶν προκειμένων ὡσαύτως . καὶ ἐν ἑκάστῃ τέχνῃ καὶ ἐπιτηδεύματι ἐν τοῖς κινδύνοις εὐθαρσεῖς οἱ ἔμπειροι , καὶ κατ’ οἰκοδομικὴν καὶ ναυτικὴν καὶ εἴ τις ἑτέρα τέχνη . ὅθεν καί φησιν Σωκράτης ᾠήθη ἐπιστήμην εἶναι τὴν ἀνδρείαν . λέγει γὰρ ἐν Λάχητι Σωκράτης παρὰ τῷ Πλάτωνι , ἐπιστήμην δεινῶν τε καὶ μὴ τὴν ἀνδρείαν εἶναι . καὶ τὸ ἐν Πρωταγόρᾳ δὲ εἰρημένον τοιοῦτον . ὅτι γὰρ τοῦ ἐπιστήμονός ἐστιν ἐν οἷς ἐπίσταται θαρραλεώτατος εἶναι , καὶ ὁ ἀνδρεῖος θαρραλεώτατος , τὸν ἐπιστή - μονα εἰς τ’ αὐτὸ <συνάγων> τῷ ἀνδρείῳ , οὐ πάνυ τι συλλογιστικῶς · ὡς δὲ ἀκολουθοῦντος τῷ τοὺς ἐπιστήμονας καὶ ἐμπείρους θαρραλέους <εἶναι καὶ τοὺς θαρραλέους> ἐπιστήμονας , καὶ διὰ τοῦτο τὴν ἀνδρείαν οὖσαν γνῶσιν καὶ ἐμπειρίαν τινά . Δοκεῖ γὰρ εἶναι πολλὰ κενὰ τοῦ πολέμου . Κενὰ τοῦ πολέμου καλεῖ τὰ ἐν οἷς οὐδεὶς κίνδυνος τοῖς παραταττομένοις , φαίνονται δὲ τοῖς οὐκ εἰδόσιν αὐτά , κενὰ ὄντα , ἀνδρεῖοι οἱ δι’ ἐμπειρίαν μένοντες ἐν τούτοις . ὅτι δὲ μὴ δι’ ἀνδρείαν ποιοῦσι , δῆλον ἐκ τοῦ ὅταν ὑπερτείνῃ ὁ κίνδυνος καὶ λείπωνται ταῖς παρασκευαῖς πρώτους φεύγειν αὐτούς . δοκοῦσι δ’ εἶναι θαρραλέοι καὶ διὰ τὴν παρασκευὴν τῶν ὅπλων καὶ <τὴν> περὶ τὴν χρῆσιν αὐτῶν ἐμπειρίαν , ὅπερ κἀπὶ ‘Eρμαίῳ συνέβη . Ἕρμαιον ἐν Κορωνείᾳ τῆς Βοιωτίας τόπος οὕτω λεγόμενος πεδινὸς ἐν αὐτῇ , τῶν ἄλλων ἀνωμάλων ὄντων , ἐν ᾧ παρατεταγμένοι ποτὲ Κορωνεῖς σὺν τοῖς βοηθήσουσιν αὐτοῖς στρατιώταις ἐκ τοῦ Μεταχοίου μετὰ τῶν βοιωταρχῶν , ὅτε τὴν πόλιν κατέλαβε καὶ τὴν ἀκρόπολιν εἶχεν ὑφ’ ἑαυτῷ ’Oνόμαρχος ὁ Φωκεὺς προδοθεῖσαν αὐτῷ , αὐτοὶ μὲν μείναντες ἀπέ - θανον ὑπὸ τῶν ἀμφὶ τὸν ’Oνόμαρχον , ἀποκλείσαντες τὰς πύλας , ἵνα αὐτοῖς μηδὲ βουλομένοις εἴη φυγεῖν καὶ καταλιπεῖν τὴν πατρίδα . οἱ δὲ τῶν Βοιωτῶν βοηθήσαντες αὐτοῖς στρατιῶται ἐκ τοῦ Μεταχοίου , ἔφυγον εὐθὺς ἐν ἀρχῇ τῆς μάχης , αἰσθόμενοι ἕνα τεθνάναι τῶν βοιωταρχῶν Χάρων . ἱστοροῦσι περὶ τῆς μάχης ταύτης Κηφισσόδωρος ἐν τῇ ιβ΄ <τῶν> Περὶ ἱεροῦ πολέμου καὶ Ἀναξιμένης ἐν τῇ τετάρτῃ τῶν Περὶ Φίλιππον καὶ Ἔφορος ἐν τῇ τριακοστῇ . καὶ οἱ διὰ θυμόν . οἱ θυμοειδεῖς ὡς ‘Ρωμαῖοι καὶ πάντα τὰ ἑσπέρια ἔθνη . ἰτητικώτατον γὰρ ὁ θυμός , ἀντὶ τοῦ ὁμόσε ἰέναι τοῖς κινδύνοις <ὁ θυμὸς> αἴτιος μάλιστα · τοιαῦτα δὲ θηρία . ἰτητικώτατον · κινητικώτατον , ὁρμητικώτατον . καὶ ἔζεσεν αἷμα · τοῦτο εἶπεν , ἐπεὶ δοκεῖ ζέσις τις τοῦ περὶ τὴν καρδίαν αἵματος ὁ θυμός , τὸ δὲ “ οἱ δριμὺ μένος προὔτυψε φίλον πατέρα εἰσορόωντι’’ ἐκ τῶν ὑστάτων ἐστὶ τῆς ’Oδυσσείας , μένος τὸν θυμὸν λέγοντος αὐτοῦ . λέγοι δ’ ἄν ὅτι ἀνέπνευσεν εὐθαρσής τε καὶ θυμοῦ μεστὸς ὁρῶν τὸν πατέρα . Οἱ μὲν οὖν ἀνδρεῖοι διὰ τὸ καλὸν πράττουσιν . Εἰπὼν ὅτι καὶ αἱ ἀνδρεῖοι θυμοειδεῖς , πῶς , ἐξηγήσατο · οὐ γὰρ ὡς διὰ θυμὸν ποιοῦντες ὡς τὰ θηρία καὶ οἱ διὰ θυμόν τι ποιοῦντες ἄνθρωποι , ἀλλ’ ὅτι συνεργεῖ αὐτοῖς ὁ θυμός , ἐνθουσιαστικωτέρους αὐτοὺς ποιῶν πρὸς τὰς πράξεις τοῦ καλοῦ χάριν γινομένας ὑπ’ αὐτῶν . τὰ θηρία δέ , φησί , οὐ διὰ τὸ καλὸν χρῆται τῷ θυμῷ ἀλλὰ διὰ λύπην , <ἔτι δὲ> καὶ ἀλγηδόνα καὶ φόβον . εἶπε δὲ περὶ τῶν θηρίων τὸ ὥσπερ καὶ τὰ θηρία ἐπὶ τοὺς τρώσαντας φερόμενα , ὅτι φέρονται μὲν οἱ θυμοειδεῖς διὰ τὸν θυμὸν ἐπὶ τοὺς κινδύνους ὡς καὶ τὰ θηρία ἐπὶ τοὺς τρώσαντας . οὐ μὴν καὶ τὰ θηρία διὰ θυμὸν ἁπλῶς εἶπε νῦν , διὰ γὰρ λύπην αὐτά φησιν ἐπιέναι τισί , καὶ ὅτι γε μὴ ἀνδρεῖα τὰ θηρία ἐδήλωσε διὰ τοῦ ὁρμᾶν αὐτὰ πρὸς τὸν κίνδυνον , οὐδὲν τῶν ἀπαντησομένων δεινῶν προορῶντα , ἐπεὶ οὕτω γε καὶ οἱ ὄνοι ἀνδρεῖοι ἄν εἶεν · ‘Oμηρος “ ὡς δ’ ὅτ’ ὄνος παρ’ ἄρουραν <ἰὼν> ἐβιάσατο παῖδας " καὶ τὰ ἑξῆς . τοῦτο δὲ εἰς δήλωσιν παρέθετο τοῦ μὴ πᾶσαν ὑπομονὴν δεινῶν κατ’ ἀνδρείαν γίνεσθαι . ὡσαύτως καὶ οἱ μοιχοὶ οὐ τοῦ καλοῦ χάριν ὑπομένουσι τὰ δεινὰ ἀλλὰ τῆς αἰσχρᾶς ἐπιθυμίας . Φυσικωτάτη δὲ ἔοικεν ἡ διὰ τὸν θυμὸν εἶναι . Φυσικωτάτην εἶναί φησι τὴν διὰ θυμὸν ἀνδρείαν , ἐπεὶ φυσικὸν πάθος ὁ θυμός . διὸ καὶ προσλαβοῦσα ἡ τοιαύτη ἀνδρεία προαίρεσιν καὶ τὸ οὗ ἕνεκα ἡ ἀληθῶς ἀνδρεία γίνεται . ἐν μεσότητι γὰρ τῶν παθῶν αἱ 46v ἠθικαὶ ἀρεταί , γίνεται δὲ ἐν μεσότητι ὁ θυμὸς ταῦτα προσλαβών . ἔτι ἡ ἀνδρεία περὶ τὸν θυμόν · ὑπηρετεῖται γὰρ ὁ θυμός , ὡς ἔφην , τῷ ἀνδρείῳ . οἱ δὲ διὰ ταῦτα μάχιμοι μέν , οἱ δι’ ἡδονήν , φησί , καὶ λυτὴν . | Παραπλήσιον δ’ ἔχουσί τι . Τὸ ὁμόσε δηλονότι τοῖς κινδύνοις χωρεῖν , ᾧ τὸ εἶναι ἀνδρεῖοι φαντάζονται καὶ οὗτοι . ἀλλ’ οἱ μὲν ἀνδρεῖοι διὰ τὰ προειρημένα θαρραλέοι , διὰ τὸ καλὸν δηλονότι καὶ τὴν τοῦ αἰσχροῦ φυγήν . ἀνδρείου δ’ ἦν τὰ φοβερὰ ἀνθρώπῳ ὄντα καὶ μὴ φαινόμενα ὑπομένειν , τὰ καὶ ὄντα καὶ φαινόμενα φοβερά , μὴ ὡς οἱ εὐέλπιδες · ἐκεῖνοι μὲν γὰρ φαινόμενα μὲν φοβερὰ ὑπομένουσιν , ὄνια δὲ φεύγουσιν . ἀνδρειότερον δέ φησι τὸν ἐν τοῖς αἰφνιδίοις φοβεροῖς ἀπαθῆ μένοντα καὶ ἀπτόητον , οὐ τὸν ἐν παρασκευῇ , ᾧ καὶ λόγος τι συνεργήσει καὶ ἡ τοῦ πράγματος φύσις ἐπεσκεμμένη πείσει μὴ ἀποδειλιᾶν ἀλλ’ ἐγκαρτερεῖν τοῖς δεινοῖς . ταῦτα δὲ ἐν τοῖς κατ’ ἀνθρώπους φησὶ φόβοις , οὐκ ἐν τοῖς ὑπὲρ ἄνθρωπον , σεισμοῖς δηλαδή , ἐπικλύσεσι θαλάττης καὶ τοῖς ὁμοίοις . ἀνδρεῖοι δὲ φαίνονται καὶ οἱ ἀγνοοῦντες . πέμπτου καὶ τελευταίου μνημονεύει τρόπου , καθ’ ὃν δοκοῦσιν εἶναί τινες ἀνδρεῖοι οὐκ ὄντες , τοῦ δι’ ἄγνοιαν . καὶ γὰρ οἱ ἀγνοοῦντες καὶ ἄπειροι τῶν ἐπιφερομένων δεινῶν καὶ διὰ τοῦτο θαρροῦντες πρὸς αὐτὰ ἀνδρεῖοι δοκοῦσιν εἶναι , ὅθεν καὶ ἡ παροιμία ἐρρύη ‘γλυκὺς ἀπείρῳ πόλεμος’ . εἰσὶ δὲ καὶ οὗτοι παραπλήσιον ἔχοντες τοῖς εὐέλπισιν · οἴονται γοῦν καὶ αὐτοὶ μηδὲν πείσεσθαι · πλὴν ἐκεῖνοι μὲν τῷ διὰ πείρας γεγονέναι καὶ κεκρατηκέναι πολλάκις ἔχουσι τὸ εὐέλπιδες εἶναι ( διὸ καὶ παραμένουσι χρόνον τινά ) , οἱ δὲ ἀγνοοῦντες καὶ ἠπατημένοι οὐδὲν ἀξίωμα ἔχουσιν · οὐ γὰρ εἰδότες ὑπερορῶσι . διὸ γνόντες τἀληθὲς ἢ μόνον ὑποπτεύσαντες φεύγουσιν <εὐθύς> . Ὅπερ οἱ Ἀργεῖοι ἔπαθον περ ἶπες ὄντες τοῖς Λάκωσιν ὡς Σικυωνίοις . Ξενοφῶν γὰρ ἐν τῇ ἕκτῃ τῶν ‘Eλληνικῶν λέγει ἡττωμένων Σικυωνίων ὑπὸ Ἀργείων Πασίμαχον τὸν ὑφαρμοστὴν τῶν Λακεδαιμονίων ἔχοντα ὀλίγους <ἱππέας> μεθ’ ἑαυτοῦ ἀφελόμενον τὰς ἀσπίδας τῶν Σικυωνίων καὶ ὁπλίσαντα τοὺς ἑαυτοῦ καὶ τοὺς ἵππους πρὸς δένδροις τισὶ δήσαντα , ἐπελθεῖν τοῖς Ἀργείοις , τοὺς δὲ μέχρι μὲν ὀλίγου διὰ τὰ ἐπὶ τῶν ἀσπίδων ἐπίσημα Σικυωνίους οἴεσθαι τοὺς Λάκωνας καὶ καταφρονεῖν αὐτῶν δι’ ἄγνοιαν , ὕστερον μέντοι τῇ πείρᾳ μαθεῖν αὐτοὺς οἵτινες ἦσαν καὶ φεύγειν . διὸ καὶ ἐπίλυπον ἡ ἀνδρεία καὶ δικαίως ἐπαινεῖται . δικαίως ἐπαινεῖσθαί φησι τὴν ἀνδρείαν καὶ τῶν ἄλλων ἀρετῶν προκεκρίσθαι ἐνταῦθα διὰ τὸ πλείω τὰ λυπηρὰ τῶν ἡδέων ἔχειν . τὸ μὲν γὰρ τέλος οὗ χάριν πάντα πράσσει καὶ ὑπομένων ποιεῖ , ὅπερ ἐστὶν ἡδὺ τῷ ἀνδρείῳ , λυπηρὰ δὲ καὶ ἐπίπονα τὰ κύκλῳ , ἅ ἐστιν αἱ πράξεις καὶ τὰ παθήματα , δι’ ὧν τοῦ τέλους τυγχάνει . τραύματα γὰρ καὶ θάνατοι ὑφ’ ὧν ἐπισκοτεῖται καὶ ἐπικαλύπτεται τὸ ἐν <τῇ> ἀνδρεία ἡδύ , ὡς εἶναι τοῖς πολλοῖς γνώριμον , ὃ καὶ σημεῖον ἐναργέστατον τοῦ τὸ τέλος αὐτῷ ἡδὺ εἶναι . διὰ γὰρ τὴν ἔφεσιν ἐκείνου καὶ τούτων ἀνέχεται . οὐ γὰρ ἡ τούτων ὑπομονὴ ἡδὺ αὐτῷ , ἀλλ’ ὅτι αἰσχρὸν τὸ μὴ ὑπομένειν ὑφίσταται αὐτά . μνημονεύσας δὲ καὶ τῶν πυκτῶν , οἷς τὸ μὲν στεφανοῦσθαι καὶ τιμᾶσθαι τέλος καὶ ἡδύ , τὰ δὲ δι’ ὧν γίνονται ταῦτα ἀηδῆ τε καὶ ἐπίπονα ( πληγαὶ γὰρ καὶ τραύ|ματα ) τῷ πλείω ταῦτα καὶ μείζω <εἶναι> 47v τῆς ἀπὸ τῶν στεφάνων ἡδονῆς . μικρὸν γὰρ ὡς πρὸς τἀηδῆ τὸ δι’ αὐτῶν γινόμενον παραβαλλόμενον γίνεται , ὡς μηδὲν ἔχειν αὐτοὺς δοκεῖν ἡδύ . εἰπὼν δὲ ἄκοντι τῷ ἀνδρείῳ ἔσεσθαι τά τε τραύματα καὶ τὸν θάνατον , ὑπομένειν μὲν ταῦτα ἢ διότι καλὸν ἢ διότι αἰσχρὸν τὸ μή , φησὶ τοσούτῳ μᾶλλον αὐτὸν ἐπὶ τῷ θανάτῳ λυπηθήσεσθαι , ὅσῳ μᾶλλον εὐδαιμονέστερός ἐστι καὶ περιφανέστερος ἐν ἀρετῇ . ὡς γὰρ πολλῶν τε καὶ μεγάλων ἀγαθῶν αὐτός τε άποστερούμενος καὶ ἀποστερῶν τοὺς οἰκείους καὶ τὴν πατρίδα τῆς ἐκ τοῦ τοιούτου προστασίας , εἰκότως ἐπὶ τῷ θανάτῳ λυπηθήσεται . διὸ καὶ τὸν μηδενὸς χάριν καλοῦ γινόμενον θάνατον φυλάσσοιτο ἄν οἷον τὸν ἐν θαλάσσῃ ἐμπρησμῷ σεισμῷ ἢ τινὶ ἄλλῃ τοιαύτῃ περιστάσει . Οὐ δὴ δὲ ἐν ἀπάσαις ταῖς ἀρεταῖς τὸ ἡδέως ἐνεργεῖν ὑπάρχει . τοῦ ἔμπροσθεν εἰρημένου ἐπὶ τοῦ κατ’ ἀρετὴν ζῶντος τοῦ ἢ μὴ λυπουμένου γε , νῦν αἰτίαν ἀποδίδωσι καί φησι τὸ <οὐ δὴ ἐν πάσαις ταῖς ἀρεταῖς τὸ ἡδέως ἐνεργεῖν ὑπάρχει,> πλὴν ἐφ’ ὅσον τοῦ τέλους ἐφάπτονται . αἱ γὰρ κατὰ τὴν ἀνδρείαν ἐνέργειαι τοιαῦται , στρατιώτας δέ , φησίν , οὐδὲν ἴσως κωλύει μὴ τοὺς κρατίστους ἀνδρείους εἶναι ἀλλὰ τοὺς ἧττον μὲν ἀνδρείους , μηδὲν ἄλλο ἀγαθὸν ἔχοντας . διὸ ἀντιποιήσονται τοῦ βίου . οὗτοι γὰρ εὐώνως καὶ ἐπὶ μικροῖς λήμμασι κατα - φρονοῦσι τοῦ ζῆν · διὸ χρησιμώτεροι τοῖς προσδεομένοις οὐ περὶ πολλοῦ ποιούμενοι τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν . οἱ γὰρ ἀνδρεῖοι οὔτε ῥιψοκίνδυνοι οὔτε περὶ τῶν τυχόντων , ἀλλ’ εἰσὶ μεγλοκίνδυνοί τε καὶ ἐν οἷς κινδυνεύειν καλόν , ἐπὶ τούτοις θαρραλέοι . τὸ δὲ ἴσως πρόσκειται · εἴη γὰρ ἄν ποτε καὶ ὁ ἀνδρεῖος τοῖς στρατιώταις κατειλεγμένος . εἴη ἄν οὖν ἡ ἀνδρεία ἕξις ἐν μεσότητι τῇ περὶ φόβους καὶ θάρρη , ὑπομενετικοὺς παρεχομένη κινδύνων τε καὶ θανάτου ἕνεκα τοῦ καλοῦ . ἐν ἁπάσαις ταῖς ἀρεταῖς . ἐγώ φημι ἐν οὐδεμιᾷ . διὰ γὰρ τὸ τέλος ἐν πάσαις τὸ ἡδύ , ἐπεὶ τὰ πρὸς τὸ τέλος ἐπίπονα πάντα , εἴ γε καὶ διὰ τὴν λύπην τῶν καλῶν ἀπεχόμεθα . ἄλλο δ’ ἀγαθὸν μηδὲν ἔχοντας . διὰ γὰρ ἔνδειαν ἀγαθοῦ μὴ ἔχοντες οὗ ἀντιποιή - σονται , πρὸς μικρὰ κέρδη τὸν βίον , ἤτοι τὴν ζωήν , ἀλλάττονται , ὅτι οἱ στρατιῶται ῥιψοκίνδυνοι καὶ μικροκίνδυνοι μικρῶν χάριν κερδῶν καταλλάτ - τοντες ζωήν , οἱ δὲ ἀνδρεῖοι οὐ δρῶσιν ῥιψοκινδύνως οὐδὲ μικροκινδύνως ἀλλὰ μεγαλοκινδύνως · τοῦ καλοῦ γὰρ χάριν καὶ ὑπὲρ πατρίδος ἤ τινος τοιούτου αἱροῦνται τοὺς κινδύνους . Μετὰ δὲ ταῦτα περὶ σωφροσύνης . Εἰπὼν περὶ ἀνδρείας , μέτεισιν ἐπὶ τὸν περὶ σωφροσύνης λόγον , καὶ τοῦ περὶ πρώτου τούτου λέγειν ἀποδίδωσιν αἰτίαν . λέγει γὰρ ὅτι τῷ δοκεῖν τῶν ἀλόγων μερῶν εἶναι αὐτὰς ἀρετάς . τοῦτο δὲ λέγοι ἄν οὐχ ὡς μόνων τούτων τοῦ ἀλόγου τῆς ψυχῆς οὐσῶν ἀρετῶν ( πᾶσαι γὰρ αἱ ἀρεταὶ τοιαῦται ) , ἀλλ’ ὡς τούτων μόνων δοκουσῶν τοῖς πρὸ αὐτοῦ . Πλάτων’ γοῦν τὴν μὲν τοῦ θυμικοῦ φησιν εἶναι , τὴν δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ . ὅτι γὰρ πρὸς τοῦτον εἶπε , δηλοῖ καὶ διὰ τοῦ προσθεῖναι τὸ τῶν ἀλόγων μερῶν . δοκεῖ γὰρ Πλάτων’ τὰς δυνάμεις ταύτας τῆς ψυχῆς καὶ τοῖς τόποις χωρίζειν . λέγοι δ’ ἄν περὶ τούτων ὅτι κυριώτεραι καὶ μεγάλ’ ἢν ἔχουσαι πρὸς τὸν βίον ῥοπήν , ἡ μὲν γὰρ εὔτολμον καὶ θαρραλέον πρὸς τὰ δεινὰ τὸ ἦθος τοῦ ἔχοντος παρεχομένη καὶ λύπαις καὶ φόβοις ἀδούλωτον , ἡ δὲ κόσμιόν τε καὶ ἀήττητον ὑφ’ ἡδονῶν . τὰ γὰρ πάθη ταῦτα , θυμός τε καὶ ἐπιθυμία παιδαγωγηθέντα μὲν εὐσταθείας τῆς κατὰ τὸν βίον αἴτια , ἀπαιδαγώγητα δὲ μείναντα διαταράττει καὶ θηριώδη ποιεῖ . διὸ καὶ εἰκότως τιμιώταται μὲν καὶ αἱρετώταται αἱ περὶ ταῦτα ἀρεταί , ἀτιμόταται δὲ καὶ φευκτόταται αἰ κακίαι . Περὶ ποίας οὖν τῶν ἡδονῶν . | Ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἀνδρείας εἰπὼν αὐτὴν περὶ θάρρη καὶ φόβους εἶναι ἔδειξε περὶ ποῖα ταῦτα , οὕτω καὶ νῦν περὶ ἡδονὰς εἰπὼν τὴν σωφροσύνην καὶ λύπας εἶναι δείκνυσι περὶ ποίας ταύτας . ἔοικε δὲ περὶ ἀνδρείας καὶ σωφροσύνης πρῶτον διδάσκειν , ὅτι καὶ αὗται πρὸς τὸν βίον μεγάλην ἔχουσι ῥοπήν , ἡ μὲν τὸ εὔτολμον τῷ ἤθει πορίζουσα , ἡ δὲ τῶν ἡδονῶν τὸ ἀήττητον . διῃρήσθωσαν δὲ αἱ ψυχικαί . ψυχικαὶ ἡδοναί εἰσιν αἱ ἄνευ τοῦ σώματος , μηδὲν πάσχοντος <τούτου> ἢ διατιθεμένου <πως> οἷον φιλοτιμία καὶ τὰ ὅμοια . ἀλλὰ μᾶλλον τῆς διανοίας . τοῦτο εἴρηται ἀντὶ τοῦ τῆς ψυχῆς , ἢ πάθη κοινότερον καὶ τὰ νοήματα εἶπεν , ὡς ἀρχόμενος καὶ τοῦ Περὶ ἑρμηνείας “ ἔστι μὲν οὖν τὰ ἐν τῇ φωνῇ τῶν ἐν τῇ ψυχῇ παθημάτων σύμβολα.’’ διαθέσεις γὰρ αἱ τῆς διανοίας ἐνέργειαι , ἀλλ’ οὐ κυρίως πάθη . ὅτι διὰ τούτων ἀνάμνησις γίνεται αὐτοῖς τῶν ἐπιθυμιῶν . ἀνάμνησις μὲν τοῖς ἀκολάστοις τῶν ἐπιθυμητῶν , ἀλλ’ οὐ προηγουμένως , κατὰ συμβεβηκὸς δέ . προηγουμένως γὰρ σπουδάζεται ὑπ’ αὐτῶν ἄλλα . ἀνάμνησις δὲ αὐτῶν τούτοις γίνεται διὰ τούτων · ἀφρο - δισίων μὲν διὰ τῶν ὀσμῶν , καὶ βρωμάτων δὲ διὰ τῶν αὐτῶν , ἢ καὶ διὰ βρωμάτων πάλιν ἀνάμνησις τῶν ἀφροδισίων · εἰς τοῦτο γὰρ ἡ τρυφὴ ἄγει . οἱ τοιοῦτοι δὲ οὐ διὰ τὰς τῶν ὀσφρήσεων ἡδονὰς ἐσπουδάκασι περὶ τὰ ὀσφραντά , ἀλλ’ ὅτι ὑπομιμνήσκει αὐτοὺς ταῦτα ἀφροδισίων καὶ βρωμάτων , περὶ ἅ ἐστιν αὐτοῖς προηγουμένως σπουδή . κατὰ συμβεβηκὸς οὖν ὡς ὀσφραντοῖς αὐτοῖς χαίρουσι · συμβέβηκε γὰρ τούτοις καὶ εὐώδεσιν εἶναι . τὰ μὲν οὖν μῦρα ὑπομιμνήσκει αὐτοὺς τῶν ἀφροδισίων , ἡ δὲ ἀπὸ τῶν ὄψων ὀσμὴ τῶν σπουδαζομένων βρωμάτων . ὅτι δὲ κατὰ συμβεβηκὸς γίνεταί τισιν ἡδονὴ δι’ ὀσφρήσεως δείκνυσι διὰ τοῦ καὶ τοὺς πεινῶντας χαίρειν ταῖς ἀπὸ τῶν βρωμάτων ὀσμαῖς . οὐ γὰρ καὶ κορεσθέντες χαίρουσι ταύταις . εἰπὼν δὲ ταῦτα ἐπιφέρει , ὅτι καὶ τὸ τούτοις χαίρειν ἀκολάστου . ἀναμιμνήσκουσι γὰρ αὐτοὺς αὗται τῆς περὶ τὰ ἀφροδίσια λαγνείας καὶ <τῆς περὶ τὰ βρώματα> λιχνείας . Περὶ τὰς τοιαύτας δὴ ἡδονὰς ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ ἀκολασία ἐστίν . Πάνυ ἐναργῶς διέβαλε τούτοις τὰς τῶν ἀκολάστων ἡδονὰς ὡς ἀνδραποδώδεις καὶ θηριώδεις · κοιναὶ γὰρ αὐτοῖς αἱ σπουδαὶ πρὸς τὰ θηρία καὶ ἀνδράποδα · χαίρουσι γὰρ καὶ οὗτοι οἷς κἀκεῖνα . ἢ οὐχ οἵ γε ἀκόλαστοι . οἱ ἀκόλαστοι οὐχὶ τῇ κρίσει τῶν χυμῶν χαίρουσιν ἀλλὰ τῇ ἀπολαύσει . <τῇ γεύσει μὲν οὖν κρίνουσι τὸ γλυκύ τε καὶ μή , ὃ γίνεται τῇ γλώσσῃ.> ἡ γεῦσις δὲ δι’ ἁφῆς γίνεται . τὸ γὰρ ἐπὶ τὸ πολὺ γλυκέος ἐμφορεῖσθαι τῇ συνεχείᾳ τῆς ἁφῆς χαίροντός ἐστι , οὐ τῇ γεύσει καὶ τῇ κρίσει , τοῦτο δὲ τῷ ἐπὶ πολὺ ἅπτεσθαι καὶ ἐμφορεῖσθαι τοῦ ἡδέος γίνεται , καὶ ὅτι δι’ ἁφῆς ἡ διὰ τῶν βρωμάτων ἡδονὴ γίνεται , ὁ τὸν φάρυγγα εὐξάμενος εἰς γεράνου μῆκος ἐκταθῆναι πιστοῦται τοῦτο ὡς ἄν ἐπὶ πλεῖστον ἥδοιτο τῇ ἁφῇ . κοινοτάτη δὴ τῶν αἰσθήσεων , ἡ αἴσθησις δηλονότι , ἣ καὶ πρώτη τοῖς ζῴοις , ὡς ἐν τῷ Περὶ ψυχῆς δείκνυται . καὶ διὰ τοῦτο καὶ θηριῶδες ἡ ἀκολασία , ὡς περὶ ταύτας ὑπάρχουσα τὰς ἡδονάς , αἳ περὶ ἁφὴν καὶ γεῦσιν συνίστανται . τὰς κοινοτέρας ἡμῖν καὶ τοῖς ἀλόγοις ζῴοις . αἱ γὰρ ἀρεταὶ καὶ αἱ κακίαι οὐχ ᾗ ζῴοις ἡμῖν ἀλλ’ ᾗ ἀνθρώποις περιγίνονται , ὧν <καὶ> τὸ ἑκούσιον , οὗ μηδὲν τῶν λοιπῶν ζῴων . ἀλλὰ περί τινα μέρη , οἷον περὶ λαιμὸν μὲν ἡ τῶν βρωμάτων ἐν οἷς ἡ λιχνεία , <περὶ δὲ τὰ αἰδοῖα τὰ ἀφροδίσια , ἐν οἷς ἡ λαγνεία> . μέντοι τῇ I ἀποσιωπήσει εὐφυῶς παρέστησε τὸ αἰδοῖον . τῶν δ’ ἐπιθυμιῶν . Ἐπίκουρος καὶ οἱ ἀπ’ αὐτοῦ οὕτως διαιροῦσι · ‘τῶν ἐπιθυμιῶν τῶν ἡδονῶν ] αἱ μέν τινες ἀναγκαῖαι , <αἳ δὲ φυσικαὶ μὲν οὐκ ἀναγκαῖαι δέ,> δὲ οὔτε ἀναγκαῖαι οὔτε φυσικαὶ ἀλλὰ κατὰ κοινὴν γινόμεναι δόξαν . ἡ μὲν οὖν τῆς τροφῆς ἐπιθυμία καὶ τῆς ἐσθῆτος ἀναγκαία , ἡ δὲ τῶν ἀφροδισίων φυσικὴ μὲν οὐκ ἀναγκαία δέ , ἡ δὲ τῶν τοιῶνδε σιτίων ἢ τοιᾶσδε ἐσθῆτος ἢ τοιῶνδε ἀφροδισίων οὔτε φυσικὴ οὔτε ἀναγκαία.’ Ἀριστοτέλης δὲ <πρὸ τούτων> ἄριστά τε καὶ φανερῶς φαίνεται χρώμενος , τὰς μὲν τῶν ἐπιθυμιῶν κοινὰς εἶναι φάσκων , τὰς δὲ ἰδίας , κοινὰς μὲν τὰς φυσικὰς λέγων , ἰδίας δὲ καὶ ἐπιθέτους τὰς ἐκ μοχθηρῶν ἠθῶν καὶ δόξης κενῆς ἐπιγινομένας , τάσσων τὰς φυσικὰς ὑπὸ τὰς κοινὰς καὶ τὰς ἀναγκαίας , <ὡς εἶναι τῶν φυσικῶν τὰς μὲν ἀναγκαίας> , τὰς δὲ φυσικὰς μὲν οὐκ ἀναγκαίας δέ . δὲ τὰς κοινὰς φυσικὰς λέγει καὶ τὰς ἀναγκαίας ὑποτάσσει ταῖς φυσικαῖς , δι’ ὧν ἐπήνεγκεν ἐδήλωσε λέγων οἷον ἡ μὲν τῆς τροφῆς φυσική · πᾶς γὰρ ἐπιθυμεῖ ἐνδεὴς ἢ ὑγρᾶς ἢ ζηρἀς · αὗται γάρ εἰσιν ἀναγκαῖαι · διότι δέ εἰσι φυσικαί τε καὶ κοιναὶ ἔδειξε . ποιησάμενος δὲ τὴν προειρη - μένην διαίρεσιν , ὀλίγην μέν φησιν εἶναι τὴν ἐν ταῖς φυσικαῖς ἡδοναῖς καὶ ἐπιθυμίαις ἁμαρτίαν καὶ ἐφ’ ἡμῖν γίνεσθαι . ἡ γὰρ ἐπὶ τὸ πλέον ἐν τούτοις ἐστὶ διαμαρτία , τὸ γὰρ ἐπὶ πλέον ἐμφορεῖσθαι τοῦ δέοντος τῆς τυχούσης τροφῆς ἢ ποτοῦ καὶ ἕως ἂν ὑπερπλησθῇ . ἡ γὰρ ἐπὶ τὸ ἔλασσον διαμαρτία ὑπὸ τῆς φυσικῆς ὀρέξεως ἐμποδίζεται καὶ ἐνδείας . ἡ γὰρ ἀναγκαία καὶ κατὰ φύσιν ἐπιθυμία ἀναπλήρωσίς ἐστι τῆς ἐνδείας , καὶ εἰσὶν οἱ κατὰ τὴν ἐν τούτοις ὑπερβολὴν ἁμαρτάνοντες οἱ λεγόμενοι γάστριδες , οἱ ὑπερπληροῦν ἑαυτοὺς ὀρεγόμενοι τῆς ὁποιασοῦν τροφῆς . τοιαῦτα δὲ καὶ τῶν ἀλόγων τὰ ἀδδηφάγα . διὸ καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ τοιοῦτοι ἀνοδραποδώδεις καὶ οἱ περὶ τὰ ἀφροδίσια ἐπτοημένοι λάγνοι . μᾶλλον γὰρ ἢ δεῖ χρῶνται . Περὶ δὲ τὰς ἰδίας τῶν ἡδονῶν . Ἡ πολλή φησι διαμαρτία περὶ τὰς ἐπιθυμίας τε καὶ ἡδονὰς γίνεται . τῶν γὰρ οἰκείως πρός τινα ἐχόντων καὶ ἀπὸ τῆς περὶ αὐτὰ ἀμέτρου σπουδῆς ἀπ’ ἐκείνων παρονομαζομένων · λέγονται γὰρ οἱ μὲν περὶ <τὰς> ὄρτυγας ἐσπουδακότες φιλόρτυγες , φίλιπποι δὲ οἱ περὶ <τοὺς> ἵππους <καὶ φίλοινοι οἱ περὶ τοὺς οἴνους> καὶ ἐφ’ ἑκάστου σπουδαίου ὁμοίως . τούτων δέ φησι τῶν παρονομαζομένων τούτοις περὶ ἃ ἀμέτρως σπουδάζουσιν ἀμαρταωόντων ἢ τῷ χαίρειν οἷς μὴ δεῖ . οἱ γὰρ τῇ τῶν μειρακίων χαίροντες συνουσίᾳ καὶ διὰ τοῦτο φιλόπαιδες καλούμενοι τῷ τὴν ἀρχὴν χαίρειν οἷς μὴ δεῖ ἁμαρτάνουσιν . ἐν τούτοις εἰσὶν οἱ ἀρρητοποιοί . μᾶλλον δὲ χαίροιεν ἂν ἢ ὡς οἱ πολλοί · καὶ κατὰ τοῦτο ἁμαρτάνοιεν οἱ φίλοινοι . κατὰ δὲ τὸ μὴ ὡς δεῖ ἡ διαμαρτία , εἴ τις τὰ <ἑαυτοῦ> τέκνα φιλῶν μηδὲν αὐτὰ συγχωρεῖ μανθάνειν φόβῳ τοῦ λυπῆσαι αὐτά . καὶ κατὰ τὸ μὴ ἇ δεῖ δὲ οἱ αὐτοὶ οὗτοι ἁμαρτάνοιεν ἄν . εἰπὼν δὲ περὶ τὰς ἰδίας τῶν ἡδονῶν ἁμαρτίας μάλιστα γίνεσθαι καὶ κατὰ πολλοὺς τρόπους ἄλλων κατ’ ἄλλα ἁμαρτανόντων , τοὺς ἀκολάστους φησὶ περὶ τὰς ἡδονὰς κατὰ πάντα ὑπερβάλλειν 48v τε καὶ ἁμαρτάνειν . χαίρουσί τε γάρ τισιν οἷς οὐδ’ ὅλως χαίροι τις ἂν κατὰ φύσιν ἔχων καὶ τῷ μᾶλλον ἢ δεῖ καὶ οὕτως ὡς οὐ δεῖ . μισητὰ γὰρ διὰ τὴν ἀμετρίαν καὶ διὰ τὸ μὴ ὅτε καὶ ὡς δεῖ χρῆσθαι αὐτοῖς καὶ ὅλως διὰ τὸ εἶναι φαῦλά τε καὶ αἰσχρά . Περὶ δὲ τὰς λύπας οὐχ ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἀνδρείας τῷ ὑπομένειν λέγεται σώφρων . Οὐχ ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἀνδρείας ὁ ἀνδρεῖος ἦν ἐν τῷ τὰ λυπηρὰ καὶ φοβερὰ καὶ ἐπίπονα ὑπομένειν τὰ ἔξωθεν προσπίπτοντα καὶ διὰ τοῦτο περὶ φόβους ἦν ἥ τε δειλία καὶ ἡ ἀνδρεία , οὐχ οὕτω καὶ ὁ ἀκόλαστος . ὁ γὰρ ἀκόλαστος ἔστι μὲν καὶ αὐτὸς περὶ λύπας , ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ σώφρων ἀλλ’ οὐχ ὁμοίως | ἐκείνοις οὗτοι . οὐ γὰρ σώφρων λέγεται κατὰ τὸ ὑπομένειν τὰ λυπηρά , ὥσπερ ὁ ἀνδρεῖος ἐλέγετο ἐν τῇ τῶν φοβερῶν καὶ λυπηρῶν ὑπομονῇ , οὐδὲ ὁ ἀκόλαστος τῷ μὴ ὑπομένειν ὡς καὶ ὁ δειλός ( τᾷ γὰρ μὴ ὑπομένειν τὰ προσπίπτοντα φοβερὰ ὁ δειλός ) , ἀλλ’ ὁ ἀκόλαστος λέγεται κατὰ τοῦτο εἶναι περὶ τὰ λυπηρά , καθ’ ὅσον λυπεῖται ἐπὶ τῷ μή γίνεσθαί τι αὐτῷ , διότι γὰρ οὐ τυγχάνει τῶν ἡδέων . καὶ ἔστιν αὐτῶν ἡ ἡδονὴ τῆς λύπης ποιητική . οὐ γὰρ τῷ παθεῖν τι ἐκκλίνει καὶ οὐχ ὑπο - μένει ὡς ὁ δειλός , ἀλλ’ ἐπὶ τῷ μὴ πάσχειν · ἄχθεται γάρ · ὁμοίως καὶ ὁ σώφρων οὐ τῷ φέρειν τὰ φοβερὰ ὡς ὁ ἀνδρεῖος . οὗτος γὰρ ἐπὶ τῇ πα - ρουσίᾳ τῶν λυπηρῶν οὐ λυπεῖται , ὁ δὲ σώφρων τῷ μὴ λυπεῖσθαι ἐπὶ τῇ ἀπουσίᾳ τῶν ἡδέων σώφρων . ἔστι δὴ ὁ μὲν δειλὸς ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ τινῶν λυπούμενος , ἀνδρεῖος δὲ ὁ μὴ λυπούμενος ἐπὶ τῇ τῶν αὐτῶν τούτων παρουσίᾳ , ἀκόλαστος δὲ ὁ ἐπὶ ἀπουσίᾳ τινῶν λυπούμενος , σώφρων δὲ ὁ ἐπὶ τῇ τούτων ἀπουσίᾳ μὴ λυπούμενος . Ὥστε ἀντὶ τῶν ἄλλων ταῦθ’ αἱρεῖσθαι . Τῶν ἄλλων φησὶ τῶν περὶ ταῦτα . καὶ γὰρ οἰκείων καὶ τοῦ καὶ νόμων προτιμῶσι τὰς οἰκείας ἡδονάς . εἶπε δὲ τὸν ἀκόλαστον ὅτι καὶ ἀποτυγχάνων καὶ ἐπιθυμῶν λυπεῖται . ὅτι καὶ ὁ ἀκόλαστος περὶ λύπας ἐστὶ τῷ λυπεῖσθαι αὐτός . ἐπὶ τίσιν οὖν λυπεῖται ; ἐπ’ ἀμφοτέροις φησί , καὶ ἐπὶ τῇ ἀποτυχίᾳ τῶν σπουδαζομένων ἡδονῶν καὶ ἐν αὐτῷ τῷ ἐπιθυμεῖν . διὸ καὶ ἀτόπῳ φησὶν ἐοικέναι τὸ πάθος αὐτοῦ τὸ δι’ ἡδονὴν λυπεῖσθαι . ἐν γὰρ τῷ ἐπιθυμεῖν τοῦ ἡδέος λυποῦνται . <διὰ δὲ τούτων ἅμα ἔδειξε τὸν βίον αὐτῶν λυπηρότατον , καίτοι δοκοῦντα περὶ ἡδονὰς εἶναι καὶ ἐν ἡδοναῖς . εἰ γὰρ ἐν τῷ ἐπιθυμεῖν λυποῦνται> , οὐδέποτε δὲ ὅτε οὐκ ἐπιθυμοῦσιν οἱ ἀκόλαστοι , ἀεὶ ἄν εἶεν ἐν λύπαις . ὥστε διὰ τὴν ἄπληστον περὶ ἡδονὰς σπουδὴν ἐν τῷ ἐναντίῳ τῆς ἡδονῆς πλεῖστα διατελοῦσιν ὄντες . εἰπὼν δὲ περὶ τῶν ἀκολάστων , οἳ καθ’ ὑπερβολὴν ἁμαρτάνουσι τῶν ἡδέων καὶ λυπηρῶν , ἐν οἷς μεσότης ἡ σωφροσύνη , ἐλλείποντας περὶ τὰς ἡδονὰς εἶναί φησι καὶ ἧττον ἢ δεῖ ἔχοντας μὴ πάνυ γίνεσθαι . οὐ γὰρ ἀνθρωπικὴ ἡ περὶ ταῦτα ἀναισθησία , ἀλλ’ οὐδὲ αἴσθησιν ἔχοντος τοῦτο , οἷον ἡ περὶ τὰς τροφὰς ἀναισθησία . εἶπε δὲ τοῦτο ἐν τῷ δευτέρῳ . καὶ ἧττον ἢ δεῖ χαίροντες . μᾶλλον γὰρ ἢ δεῖ χαίρουσιν αὐταῖς οἱ ἄνθρωποι , ἢ ἧττον κατάφοροί γέ εἰσιν ἐν τούτοις , μὴ ἐμποδίων τούτοις ὄντων , τῶν πρὸς ὑγίειαν καὶ εὐεξίαν δηλονότι , ἢ ὑπὲρ τὴν οὐσίαν τῶν χρημάτων φησίν . ὁ γὰρ οὕτως ἔχων μᾶλλον ἀγαπᾷ , ὡς αἱρεῖσθαι δηλονότι τινὰς ἡδονὰς παρὰ τὰ εἰρημένα μᾶλλον τῆς ἀξίας σπουδάζει περὶ τὰς ἡδονάς . ‘Eκουσίῳ δὲ μᾶλλον ἔοικεν ἡ ἀκολασία τῆς δειλίας . Συγκρίνει τήν τε δειλίαν καὶ τὴν ἀκολασίαν , καὶ δείκνυσι φευκτοτέραν τὴν ἀκολασίαν , <καὶ πρῶτον μὲν μᾶλλόν φησιν εἶναι καὶ ἑκούσιον τὴν ἀκολασίαν> , ἑξῆς δὲ ὅτι οὐχ ὁμοίως φευκτόν . εἰς τὰ καθ’ ἕκαστα γὰρ καὶ τὰς πράξεις ἀποβλέποντι τῆς τε δειλίας καὶ τῆς ἀκολασίας δόξει , φησίν , οὐχ ὁμοίως φευκτὸν ἡ δειλία τῇ ἀκολασίᾳ . ἡ μὲν γὰρ ἕξις αὐτὴ ἑκούσιον ἡ δειλία , τὰ δὲ καθ’ ἕκαστα , καθ’ ἃ αἱ ἐνέργειαι αὐτῆς , τὰ προσπίπτοντα τῷ δειλῷ φοβερὰ καὶ διὰ τοῦτο ἀκούσια . τοιαῦτα δέ ἐστιν ὡς ἔκστασιν ἐμποιεῖν καὶ βιάζεσθαι ῥίπτειν τὰ ὅπλα καὶ τἆλλα ἀσχημονεῖν . διὸ δοκεῖ βίᾳ <μᾶλλον> καὶ οὐχ ἑκὼν ποιεῖν ἃ ποιεῖ . ἐπὶ δὲ τοῦ ἀκολάστου ἀνάπαλίν φησιν εἶναι . τὰ μὲν καθ’ ἕκαστα καὶ αἱ πράξεις αὐταὶ ἑκούσιοι · ἡδεῖαι γὰρ ἐπιθυμοῦντι καὶ ὀρεγομένῳ , οὐχ ὡς τῷ δειλῷ ἀβούλητοι αἱ πράξεις , ἡ δὲ ἀκολασία αὐτὴ ἧττον ἑκούσιος τῶν κατ’ αὐτὴν πράξεων . διὸ καὶ αἱ πράξεις αὐτῇ μᾶλλον ἦσαν ἑκούσιοι . τὸ γὰρ ἐπιθυμεῖσθαι τοῦτο οὐκέτι ὑπάρχει τῇ ἀκολασίᾳ . οὐ γὰρ δὴ καὶ ἀκόλαστοι ἐπιθυμοῦμεν εἶναι , ἀλλ’ οὕτω γε οὐδὲ δειλὸς οὐδεὶς ἐπιθυμεῖ . ἢ πρὸς τὰ καθ’ ἕκαστα εἶπε τὴν ἕξιν αὐτὴν συγκρίνων , δείξας διὰ τί τὰ καθ’ ἕκαστα ἑκούσια . διότι γὰρ ἐπιθυμοῦντι καὶ ὀρεγομένῳ περιγίνεται , οὐκέτι φησὶ τὴν ἀκολασίαν ἑκούσιον εἶναι , ὡς τὰ καθ’ ἕκαστα . οὐ γὰρ καὶ τῆς ἀκολασίας ἐπιθυμήσει τις ὥσπερ τῶν καθ’ ἕκαστα . οὐδεὶς γὰρ ἀκόλαστος εἶναι ἐπιθυμεῖ , ἀλλὰ τῶν καθ’ ἕκαστα δι’ ὧν | ἀκόλαστοι γίνονται , ὥστε οὔτε τῇ δειλίᾳ ὑπάρχει τὸ λυπεῖσθαι , διὸ αἱ καθ’ ἕκαστα αὐτῆς πράξεις ἀκούσιοι δοκοῦσι . διὸ οὐχ ὁμοίως ἡ ἕξις ἀκούσιος οὔτε τῇ ἀκολασίᾳ αἴτιον τὸ ἐπιθυμεῖσθαι , δι’ ἣν ἐπιθυμούμεναι αἱ καθ’ ἕκαστα πράξεις αὐτῆς εἰσιν ἑκούσιοι . Διὸ καὶ ἐπονειδιστότερον . Ἐπονειδιστότερον ἀκολασία δειλίας . μᾶλλον γὰρ τὸ τοιοῦτον ἐφ’ ἡμῖν , ἢ καὶ τὸ ἡδὺ τοῦ ἐπιπόνου αἱρετὸν <καὶ> μᾶλλον ἑκούσιον . διὰ τὸ εἶναί τι τὴν ἡδονὴν φευκτὸν δὲ τὴν λύπην , ἣν τῷ ἀποστρέφεσθαι ὡς φθαρτικήν ( φευκτὸν γάρ τι χρῆμα καὶ οὐχ αἱρετόν ) φυλαττόμεθα , τὴν ἀκολασίαν τῆς δειλίας μᾶλλον ἑκούσιόν φαμεν . ἑκούσια μὲν γὰρ ἄμφω , ἑκούσιοι γὰρ αἱ κακίαι , ὡς δέδεικται πολλάκις , φανερώτερον δὲ ἡ ἀκολασία δι’ ὃ καὶ προστίθησιν , ἡ μὲν γὰρ ἀκολασία δι’ ἡδονήν ἐστιν , ἡ δὲ δειλία διὰ λύπην , ὧν ἡ μὲν ἡδονὴ αἱρετὸν ἡ δὲ λύπη φευκτόν . μᾶλλον δὲ ἑκούσιον ἡ λύπη τοῦ φευκτοῦ , ἐπεὶ ἡ μὲν λύπη ἐξίστησι καὶ φθείρει τὴν τοῦ ἔχοντος φύσιν , ἡ δὲ ἡδονὴ οὐ τοιοῦτον · διὸ εἴη ἄν μετὰ βίας . τοιοῦτος δὲ ὁ δειλός . οἷς δὲ μέμικται βία , ταῦτα οὐχ ὁμοίως ἑκούσια τοῖς ἀμιγέσιν . ἔτι εἰ ὁ ψόγος καὶ τὰ ὀνείδη ἐπὶ τοῖς ἑκουσίοις , τὸ ἐπονειδιστό - τερον μᾶλλον ἑκούσιον . ἐπονειδιστότερον δ’ ἀκολασία δειλίας , ἐλεοῦνται γοῦν πολλάκις οἱ δειλοὶ ἡ ὀνειδίζονται . ἔτι τὰ ἐφ’ ἡμῖν μᾶλλον ἑκούσια . περὶ ἃ δὲ ῥᾷόν ἐστιν ἐθισθῆναι , ταῦτα ἐφ’ ἡμῖν μᾶλλόν ἐστι . περὶ δὲ τὰς ἡδονὰς ἔστι μᾶλλον ἐθισθῆναι . πολλὰ γὰρ ἡδέα ἐν τῷ βίῳ καὶ συνέχειά ἐστιν αὐτῶν καὶ οὐδέποτε ἔστιν αὐτῶν ἀπορῆσαι , τὰ δὲ φοβερὰ οὐχ οὕτω πολλὰ καὶ συνεχῆ . ἔτι ῥᾷον ἐθισθῆναι περὶ ἃ οὐδεὶς κίνδυνος τῶν μετὰ κινδύνου γινομένων , ταῦτα δὲ μᾶλλον ἑκούσια . ἀκίνδυνα δὲ τὰ περὶ τὰ ἡδέα ἔθη , οὐκ ὄντων ἀκινδύνων τῶν ἐπὶ τοῖς φοβεροῖς . καὶ ἐπιθυμεῖ ὁ σώφρων ὧν δεῖ . οὐ γὰρ ἐκκόπτεται πάντῃ τὸ ἐπιθυμητικόν . τέτραπται δὲ οὗ δεῖ καὶ ὡς δεῖ καὶ ὅτε δεῖ · οὗ μὲν δεῖ , πρὸς τὸ καλόν , ὡς δεῖ δέ , ἐκ νομίμων γάμων παιδοποιεῖν , ὅτε δὲ δεῖ , τροφῆς , ὅτε πεῖνα ἐνοχλεῖ . ἡ δειλία ὁμοίως ἔχουσα τῇ ἀκολασίᾳ κατὰ τὸ ἕξις εἶναι καὶ ἑκούσιος , διαφέρει τοῖς καθ’ ἕκαστα , ὅτι τὰ μὲν καθ’ ἕκαστα τῆς ἡδονῆς " διὰ τὸ ἡδὺ καὶ αἱρετὰ καὶ ἑκούσια , τὰ δὲ τῆς δειλίας διὰ τὸ λυπηρὸν τῷ ἐπίπονα εἶναι οὔτε αἱρετὰ οὔτε ἑκούσια . ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἀκούσια , καὶ καὶ διὰ τοῦτο μᾶλλον τοῦ βία καὶ βίαιον . αἱρεῖται γάρ τις ἥδεσθαι ὀψοραγῶν καὶ ἀφροδισιάζων ἤπερ τραυματιζόμενος καὶ κινδυνεύων κατὰ ὦ πόλεμον καὶ πολεμίοις μαχόμενος . |
Lemmas: σχόλιον εἰς ὁ Γ ὁ αὐτός Ἠθικός . ἀναγκαῖος εἰμί ὁ περί ἑκούσιος καί ἀεκούσιος λόγος τῆ πάρειμι πραγματεία , πολιτικός καί πρακτικός εἰμί φιλοσοφία , διά ὁ τιμή καί κολάζω , περί ὅς ὁ ἑκούσιος καί ἀκούω ὁράω , εἰς ὁ κατόρθωσις . ἀναγκαῖος ἴσως διορίζω · ὁ ἴσως οὖον πρός ὁ ἀναγκαῖος ( ἀναγκαῖος γάρ αὐτός διαλαμβάνω ) , ἀλλά ὁ ἴσως πρός ὁ πρῶτος διορίζω ( οὗτος γάρ λείπω ) , καί περί ὁ ἄλλος ὁ μέλλω περί ἀρετή λέγω . οὖον γάρ ὡς ἀναγκαῖος ὁ περί αὐτός λόγος , οὗτος καί ἐν ὅδε ὁ τάξις . ἢ ὁ ἴσως ἀντί ὁ ὁμοίως , ὅς <τινες ἀξιόω . καί γάρ καί ὁ ποιητής ἐπί ὁ Αἴας ὁ “ ἴσος θυμός ἔχω ἀντί ὁ ὅμοιος χράομαι . δοκέω δέ ἀεκούσιος εἰμί . ὡς μή ἀπλόος λέγω ὁ ἀεκούσιος , διαίρεσις αὐτός ποιέω εἰς ὁ βία καί ὁ διά ἄγνοια , εἶτα περί ἑκάτερος αὐτός εἴρω καί ἀμφότερος ἀντιτίθημι ὁ ἑκούσιος ὡς μοναχός λέγω . ἰστέον γάρ ὅτι ὥσπερ ἐπί ὁ φιλέω καί μισέω ὁ μέν πολλαχῶς λέγω , ὁ φιλέω καί ψυχικός καί σωματικός , ὁ δέ μισέω ἀπλόος καί μοναχός , οὕτως καί ἐπί ὁ πρόκειμαι . τότε γάρ ἀναγκαῖον εἰμί , εἰμί ἕτερος ὁ ἐναν - τίω πολλαχῶς λέγω , καί ἕτερος πολλαχῶς λέγω ὡς ἐν ὁ τόπος κεῖμαι , εἰμί μή πρός ἕκαστος ὁ ὑπόκειμαι ἕτερος ὁ ἐναντίος ἔχω ἕτερος ὁ ἐναντίος ἀντιτάσσω ἐναντίος . ἀναιρέω ἄρα ὁ ὅς ἑκούσιος φύσις ἄμφω ὁ μέρος ὁ ἀεκούσιος . βίαιος δέ · βίαιος εἰμί , ὅς ὁ ἀρχή ἔξωθεν τοιοῦτος εἰμί , ἐν ὅς μηδείς συμβάλλω ὁ πράσσω ἢ ὁ πάσχω . ὁ δέ τέλος ὁ πρᾶξις . οὗτος καλῶς . ὁ γάρ ἔκω - Σίως πράσσω , οὗτος αἱρέω καί ὡς αἱρετός βούλομαι , εἶτα ὁ κρίσις , πίνω καί οὖον ὡς σκοπός καί ὅς ἕνεκα . ὅταν αἰσχρός ὡς Ζώπυρος ὅς Πέρσης ὁ ῥίς καί ὁ οὖς αὐτός ἀποτέμνω Νίκη χάρις ὁ οἰκεῖος , καί ’Oδυσσεὺς πληγή ἑαυτοῦ ἀεικέλιος δαμάζω οἰκεύς ἔοικα , ὡς γελάω ὁ μνηστός . ψέγω δέ Δόλων φόβος ὁ οἰκεῖος προδίδωμι . ὁ γάρ αἰσχρός ὑπομένω . ὥσπερ εἰμί τις πρᾶξις καλός , μή καλῶς γίγνομαι ( οὖον γάρ πᾶς ὁ δίκαιος τίς ποιέω καί δικαίως ποιέω ) , οὕτως εἰμί τις καί αἰσχρός [ τις ] πρᾶξις οὐ αἰσχρῶς ὁ γάρ ψεῦδος αἰσχρός , ἀλλά ἐάν ἐπί ὠφέλεια , οὐ αἰσχρῶς , καί ὁ μίγνυμι ἀλλότριος γυνή , ἀλλά εἰμί ἐπί τύραννος καθαίρεσις , οὐ αἰσχρῶς · ἐν γάρ τῆ προαίρεσις ὁ αἰσχρῶς . ὁ γάρ ὁ τοιοῦτος τίς ὑπομένω διά τίς καλός οὖον ψεκτός , καί ὁ μηδείς χάρις ὑπομένω καλός τίς οὗτος ψεκτός · ἵημι αἰσχρός γάρ καί αἰσχρῶς . ἐπί ἔνιοι δέ ἔπαινος μέν οὖον γίγνομαι . ὁ μή πᾶς ὁ οὕτως γίγνομαι ἑκούσιος γίγνομαι . οὗτος πάλιν δεικτικός ἐγώ καθό καί συγγιγνώσκω ὁ ἄκων ποιέω · προσεῖπον γάρ , ἐν δέ ὁ ἀεκούσιος συγγνώμη , ἐνίοτε δέ καί ἔλεος τυγχάνω . καί οὖον θαυμαστός ἐν ὁ μικτός πρᾶξις ποτέ μέν ἐπικρατέω ὁ ἑκούσιος , ὡς ἐπί ὅς ἔπαινος καί ψόγος , ποτέ δέ ὁ ἀεκούσιος , ἐπί ὅς συγγνώμη . ὅταν διά ὁ τοιοῦτος πράσσω τις ὁ φύσις ἀνθρώπινος ὑπερτείνω διά μέγεθος βάσανος καί κόλασις , συγγνώμη ὁ τοιοῦτος . καί γάρ ὁ Εὐριπίδης Ἀλκμαίων , ὁ Ἀμφιάραος παῖς , ὅς ὁ πατήρ ἀναιρέω ὁ μήτηρ ἐπισκήπτω , εἰμί δέ μή , εἰμί ὁ πατήρ λύπη , ὅς οὖον διά ἄξιος αἴτιος ἱστορέω οὗτος ποιέω . ἄλλως . παρατίθημι ὁ <παρ᾿> Εὐριπίδης Ἀλκμαίων ὡς εὐτελής τις ὑπομένω μητροκτονέω . λέγω γάρ παρά αὐτός ὁ Αλκμαίων “ μάλιστα μέν εἷς ἐπαίρω ἐπισκήπτω πατήρ , ὅτι ἅρμα εἰσβαίνω εἰς Θῆβαι εἶμι . ” διά γάρ οὗτος ἐντολή ὁ πατήρ διηγέομαι , ὡς ἐντέλλω ἀποκτείνω ὁ μήτηρ , καί καταράομαι αὐτός , εἰμί μή ἀποκτείνω , Ἁκάρ - πιάν γῆ καί ἀτεκνία , καί διαβολή τις ὁ μήτηρ λέγω , ὅς οὐδείς εἰμί ἄξιος τηλικόσδε κακός ἀναγκάζω τις ποιέω , πάθος ὁ δεινός . ὑπομένω αἰσχρός τίς , καί Ζήνων ὁ ὁ γλῶσσα ἀπεσθίω καί ἀποπτύω καί ὁ ἀπόρρητος μή ἐξεῖπον . ποῖος ἀντί ποῖος αἱρετέος , ὡς καί Ἀχιλλεύς πότερος παραμενετέον ἐν ὁ πατρίς σῴζω ἢ πολεμέω ὁ Τρώς θνῄσκω καί “ κλέος ἄφθιτος ἔοικα . ὡς γάρ ἐπί ὁ πολύς εἰμί . οὗτος δοκέω ἄν οὖον πρός ὁ “ ἔτι δέ χαλεπός ὁ ἐμμένω ὁ γιγνώσκω ” εἴρω , ἀλλά πρός ὁ “ εἰμί δέ χαλεπός ἐνίοτε ὁ κρίνω ποῖος ἀντί ὁ ποῖος αἱρετέος καί τίς ἀντί ὁ τίς ὑπομενετέον . ” διά οὗτος γάρ χαλεπός , ὅτι εἰμί ὁ μέν ἀναγκάζω αἰσχρός , ὁ δέ , εἰμί μή πείθω , προσδοκάω λυπηρός . χαλεπός δέ ὁ οὗτος διάκρισις . διά δέ ὁ οὗτος τοιοῦτος εἰμί , περί ὅς κρίνω , ἐπαινέω ἢ ψέγω . ἐπαινέω μέν ὁ ὁ λυπηρός πρό ὁ πάσχω ὁ αἰσχρός αἱρέω , ψέγω δέ ὁ φ·όβῳ ὁ λυπηρός ὑπομένω ὁ αἰσχρός . ὁ δέ κατά ἑαυτοῦ μέν ἑκούσιος εἰμί , τυγχάνω ὡς ὁ ὁ χρῆμα ἐν χειμών ἀποβολή , ὡς πρότερος ἐπισημαίνω . καί ἀντί ὅδε αἱρετός , ἀντί ὁ προτείνω εἶδος . ὁ γάρ πρᾶξις · καλῶς οὗτος · οὖον γάρ ὁ κοινῶς πράσσω , ἀλλά ἢ ἄρα θεωρέω , ὁ δέ κατά ἕκαστος πράσσω . ἐπεί οὖν ὑπέρ πᾶς ὡς πρᾶξις δηλονότι καί ὁ κρίσις ὁ πρᾶξις , εἴτε ἑκούσιος εἴτε καί μή , ἐκ οὗτος οὖον ῥᾴδιος ἀποδίδωμι διά ὁ τοικίλον καί πολύχοος ὁ πράκτης καί μή . ἀναγκάζω γάρ ἔξω εἰμί . εἰμί γάρ καί οὗτος , ὅμως ἐπεί ἐν ἐγώ εἰμί ὁ ἀρχή ὁ αἱρέω αὐτός ἢ μή , οὖον πᾶς εἰμί ἀεκούσιος ὁ διά οὗτος , οὗτος καί χάρις οὗτος . ὁ ὒ ὁ γάρ χάρις , τουτέστι ὁ ἡδύς καί ὁ λυπηρός , ὁ μέν φεύγω , ὁ δέ διώκω . ὁ δέ πᾶς δηλονότι Χωρὶς ὁ ἀγαθός λέγω . καί ὁ μέν καλῶς ἑαυτοῦ . οὗτος τείνω εἄν πρός Πλάτων λέγω ἀγαθός μέν ἑκούσιος γίγνομαι , κακός δέ ἀεκούσιος . εἰμί γάρ ἐγώ αὐτός αἴτιος ὁ ἀγαθός εἰμί καί ὁ ἀρετή ἑκούσιος , εἰμί ἄν ἑκούσιος καί ὁ κακία . ὁ γάρ ἐκτός εἰμί ὅμοιος , ὁ τε καλός καί ὁ ἡδύς μέν * * * αἰσχρός δέ λέγω , ὁ μέν καλός ἑκών ἐγώ πράσσω , ὁ δέ αἰσχρός ἄκων , οὐ ὁμολογέω . ἔτι εἰμί μή ἐκ ἀνάγκη ἀγαθός ὁ ἀγαθός ἀλλά ἑκών , δῆλος ὡς ἐν-εἰμί αὐτός καί μή οὗτος αἱρέω . οὗτος δέ ἐπί αὐτός γίγνομαι καί ὁ κακός εἰμί . ὁ δέ διά ἄγνοια οὐ ἑκούσιος μέν ἅπας εἰμί . | οὗτος , φημί , ἐπεί εἰμί τίς καί ἀεκούσιος διά ἄγνοια , ἀντιστρέφω ἄν · εἰμί τίς γάρ ἀεκούσιος διά ἄγνοια , εἰμί τίς διά ἄγνοια , ἀεκούσιος . ἑκών μέν οὖον πράσσω , ὡς δῆλος εἰμί , ὅτι ὁ ἑκούσιος πράσσω οἶδα οὗτος ὁ πράσσω εἰμί . εἰμί οὐ ἑκών . ὅσος γάρ διά ἄγνοια γίγνομαι , μή μέντοι δυχεραινω πράσσω ὑπό ὁ πράσσω , ἑκούσιος μέν οὖον γίγνομαι φημί ( πῶς γάρ οἷος τε ὁ ἀγνοέω ; ) , οὖον μήv ἤδη καί ἀεκούσιος , ἀλλά ἐπί οὗτος ἀπόφασις ἁρμόζω μόνος ὁ ἑκούσιος . ἀλλά ἀγνοέω . ὁ τε διά ὁ ὀργή ἢ μέθη , ὁ εἰμί ἐπί αὐτός μή ποιέω . ἀγνοέω μέν οὖν πᾶς ὁ μοχθηρός ὁ δεῖ πράσσω . διά ἑαυτοῦ γάρ μή παιδεύω - μένος ὁ εἰμί ἐπί αὐτός μανθάνω , οὖον μήv διά ἄγνοια οὐδέ ἀεκούσιος · ἐπί αὐτός γάρ ὁ ἄγνοια οὗτος ὁ αἴτιος . ὁ δέ ἀεκούσιος βούλομαι λέγω . καλῶς · οὖον γάρ ὁ ὁ συμφέρω αὐτός ἄγνοια ἀεκούσιος οὐδέ ὁ ὁ προαιρέτης , καί οὗτος ὁ διά ὁ προαίρεσις ὁ τοιοῦτος ἀγνοέω . ὁ γάρ μοχθηρία ὁ τοιοῦτος ἄγνοια , ὁ διά ὁ προαίρεσις γίγνομαι αἰτία , ἀλλά οὖον ὁ ἀεκούσιος . ὁ γάρ κατά προαίρεσις ὁ κακός πράσσω κακός λέγω . οὖον γάρ ὁ ἐν ὁ προαίρεσις ἄγνοια . ὅτι εἰμί τις πράκτης ἀγαθός ἄγνοια , ὅς διά μοχθηρία προαίρεσις γίγνομαι . οὖον γάρ παρά ὁ ἀεκούσιος ἄγνοια ὁ συμφέρω ὁ ἀεκούσιος , ἀλλά ὁ μοχθηρία χαρακτηρίζω . αἴτιος γάρ ὁ μοχθηρία εἰμί καί προαίρεσις , ὅς ἑκούσιος ἄγνοια ἀλλά ὁ ἀεκούσιος νομίζω . οὐδέ ὁ καθόλου , ὁ ὁ καθόλου ἄγνοια ὁ τίς μέν καλός , τίς δέ αἰσχρός εἰμί , καί τίς μέν ἀγαθός , τίς δέ κακός , καί τίς μέν αἱρετός , τίς δέ φευκτός . οὖον γάρ διά οὗτος ἀλλά διά μοχθηρία ἁμαρτάνω . ἀλλά ὁ κατά ἕκαστος , ὁ ὁ κατά ἕκαστος ἄγνοια αἰτία ὁ ἀεκούσιος . καί ὅτι οὕτως , δῆλος ἐκ ὁ λέγω ἐν οὗτος γάρ καί εἴλω καί συγγνώμη , δηλονότι διά ὁ ἀκούω . ὁ γάρ ὁ καθόλου ἄγνοια μοχθηρός γίγνομαι , ἀγνοέω τίς ὁ καλός καί αἰσχρός καθόλου εἰμί , καί ἀγαθός καί κακός , καί φευκτός καί αἱρετός , ὅς ὁ ἄγνοια ἐπί ἐγώ . διό καί ψόγος ἐν οὗτος παρέπομαι ὁ ἐπί ἐγώ εἰμί ὁ μή οὗτος ἀγνοέω . διό ὁ κατά ὁ ἑκούσιος ἄγνοια γίγνομαι οὐ εἰμί ἀεκούσιος . ου σημεῖον ὁ ἐπί ὁ κατά ὁ τοιοῦτος ἄγνοια πράσσω ψόγος ἀλλά οὐ ἔλεος ἕπω . οὖον χείρων οὖν ἴσως διορίζω αὐτός , τίς τε εἰμί καί πόσος τίς τε δή καί τίς καί περί τίς καί ἐν τίς πράσσω , ὁ πράσσω δηλονότι · ὁ γάρ κατά ἕκαστος καί οὗτος καί συντείνω - λούω πρός ὁ πρᾶξις ὁ γίγνομαι . ὁ δέ τίς καί ἐν τίς ἄμφω ὁ αὐτός δηλωτικός , ὁ περί τίς ὑπόκειμαι καί ἐν τίς ὑπόκειμαι ὁ πρᾶξις , οἷος περί υἱός , περί πατήρ , περί οἰκέω , ἀλλότριος , πολέμιος , νέος , πρεσβύτης . καί τίς , οἷος ὄργανον · εἰμί ὁ μέν σφαιρόω οἴομαι ὁ πέμπω , ὁ δέ εἰμί λογχόω , ἢ ὡς κίσσηρις τις βάλλω . ὁ δέ εἰμί λίθος . ὁ δέ τίς ἕνεκα , οἷος εἰμί ἄλλος ἕνεκα ποιέω τις , ἄλλος δέ ἀποβαίνω . δήω γάρ ἄν τις φάρμακον ὡς ἐπί σωτηρία , ὁ δέ ἀποκτείνω ὁ λαμβάνω · ἢ τέμνω τις ἄν ὡς θεραπεύω , ὁ δέ ἀποθνῄσκω . καί πῶς , οἷος εἰμί δείκνυμι βούλομαι , ὡς ὁ ἀκροχειρίζω πατάσσω , ἢ εἰμί αὐτός ἠρέμα οἴομαι τύπτω , σφοδρός δέ γίγνομαι ὁ πληγή . παρατίθημι δέ διά ὁ κατά ἕκαστος ἐν ὅς ὁ πρᾶξις καί περί ὁ γίγνομαι τίς ἄγνοια ἀεκούσιος ὁ γίγνομαι ποιέω , ἐπιφέρω ὅτι οὗτος δέ πᾶς οὐδείς εἄν ἀγνοέω μή μαίνομαι . τίς γάρ ἄν σωφρονέω ἑαυτοῦ ὅσπερ εἰμί πράσσω ἀγνοέω ; Δῆλος δέ ὡς οὐδέ ὁ πράσσω . εἰμί πρῶτος εἶπον ὁ πράσσω . ὁ δέ δύο εἶπον πρῶτος αὖθις ἐν ὁ ὁ κατά ἕκαστος ἔκθεσις ποιέω διαρθρέω ὁ συγχέω . λέγω φημί ἐκπίπτω αὐτός · ὅς οὐ βούλομαι εἶπον , οἷος λέγω - ὅς ἐγώ ἐκπίπτω ἐγώ τοιοῦτος ῥῆμα . ὥσπερ Αἰσχύλος ὁ μυστικός . δοκέω γάρ Αἰσχύλος λέγω μυστικός τις ἐν τε ὁ τοξότις καί ‘ιερειος καί ἐν Σίσυφος πετροκυλιστής καί Ἰφιγένεια καί Οἰδίπους . ἐν γάρ οὗτος πᾶς περί Δημήτηρ λέγω ὁ μυστικός περίεργος ἅπτω ἔοικα . λέγω δέ περί Αἰσχύλος καί Ἡρακλείδης ὁ Ποντικός ἐν ὁ πρῶτος περι Ὅμηρος , ὡς κινδυνεύω ἐπί σκηνή ἀναιρέω ἐπί ὁ ὁ μυστικός περιφέρω τις δοκέω , εἰμί μή προαισθάνομαι καταφεύγω ἐπί ὁ ὁ Διόνυσος βωμός , καί Ἀρεοπαγίτης αὐτός παραιτέομαι ὡς ὀφείλω κρίνω πρῶτος , δοκέω ὑπάγω εἰς δικαστήριον καί ἀποφεύγω , αὐτός ὁ δικαστής ἀφίημι μάλιστα διά ὁ πράσσω αὐτός ἐν ὅς ἐπί Μαραθών ὁ μέν γάρ ἀδελφός αὐτός Κυναίγειρος ἀποκόπτω ὁ χείρ , αὐτός δέ πολύς ἐπίγραμμα “ Αἰσχύλος Εὐφορίων Ἀθηναῖος ὅδε σῆμα κεύθω ἀποφθίνω πυροφόρος *** " ἢ δείκνυμι βούλομαι · οὗτος παράδειγμα εἰμί αὐτός ὁ αὐτός , ὁ δέ βούλομαι , τουτέστι ὁ πράσσω , παράδειγμα εἰμί . καί ἄλλως ὁ ἢ δείκνυμι βούλομαι . ὁ γάρ κατά ἄγνοια ποιέω τίς ἀεκούσιος ἔοικα ποιέω . καί γάρ ἐξετάζω μάλιστα ὁ οὗτος γνώμη καί ἀπολογέομαι περί τίνω εἰς οὗτος καταφεύγω , ἄξιος ἐξετάζω τίς ἕνεκα πράσσω . ἀλλά καί ὁ ἄλλος ἕκαστος ὁ ἀγνοέω εἰς οὗτος πειράω ἀνάγω ὁ ὅς ἕνεκα . ὅς τε γάρ τίς εἰμί ὁ πράσσω ἀγνοέω εἰς οὗτος ἀνάγω , οἷος ὁ ὁ καταπάλτης ἐπί ὁ δείκνυμι ἀφίημι καί ἀποκτείνω ἀξιόω τίς ἕνεκα ἀφίημι ἐξετάζω , ἀλλά καί ὁ λόγχη ὁ ἀφίημι ἀγνοέω ὅτι λογχόω εἰς ὁ τίς ἕνεκα ἀφίημι ἀνάγω , καί ὁ ὁ ἀκροχειρίζω πλήσσω ὁ αἴτιος ὁ τοιοῦτος κίνησις ἐξετάζω - ζω ἀξιόω . ὡς ὁ ὁ καταπάλτης , καί ἀποκτείνω δηλονότι . οἴομαι δέ ἄν τις καί ὁ υἱός πολέμιος εἰμί ὥσπερ ὁ Μερόπη . ὁ Μερόπη ὁ περί τίς παράδειγμα εἰμί . καί εἰμί παρά Εὐριπίδης ἐν ὁ Κρεσφόντης ἐπιβουλεύω ὁ υἱός Κρεσφόντης ὡς πολέμιος διά ἄγνοια . καί σφός - ῥώννυμι · οὗτος ὁ τίς ὄργανον παράδειγμα . καί ἐπί σωτηρία παίω · ὁ τίς ἕνεκα παράδειγμα . καί δείκνυμι βούλομαι · παράδειγμα ὁ πῶς . ἀκροχειρίζω δέ εἰμί ὁ πυκτεύω ὁ παγκρατιάζω πρός ἕτερος ἄνευ συμπλοκή ἢ ὅλως ἄκρος χείρ μετά ἄλλος γυμνάζω . κύριος δέ εἰμί δοκέω . ἐπεί μάλιστα ὁ ὁ οὗτος ἄγνοια ποιέω τίς ἀεκούσιος ποιέω ( καί γάρ ἐξετάζω μάλιστα οὗτος καί ὁ ἀπολογέομαι περί τίνω ἐπί οὗτος καταφεύγω , ἄξιος ἐξετάζω τίς ἕνεκα πράσσω ) , καί ὅτι ὁ ᾦον ἕκαστος ὁ γίγνομαι ἐπί οὗτος πειράω ἀνάγω ὁ ὅς ἕνεκα . ἐν ὅς ὁ πρᾶξις , ἀντί ὁ περί τίς , τυγχάνω περί υἱός ὡς ὁ Μερόπη περί Κρεσφόντης . ἔτι δεῖ ὁ πρᾶξις λυπηρός εἰμί καί ἐν μεταμέλιον · οὗτος γάρ ἀεκούσιος εἰμί · εἰμί γάρ Χωρὶς οὗτος , εἰμί ἄν οὐ ἑκούσιος , οὐκέτι μέντοι καί ἀεκούσιος . ἐπιζητέω δέ ἄν τις , πῶς εἰμί ἀεκούσιος ὁ διά ἄγνοια , οὖον πᾶς γίγνομαι ὁ διά ἄγνοια ἀεκούσιος . ὅς γάρ ὁ γένος ἀεκούσιος , καί αὐτός ἀεκούσιος . ἢ ἐν ἀρχή μέν κοινός εἶπον ἀεκούσιος εἰμί ὁ βία ἢ διά ἄγνοια . διό καί ἐπί πλέω προστίθημι ὁ δοκέω ὕστερος , καί προσδιορίζω . οὖον γάρ ὁ διά ἄγνοια ἁπλόος ἀεκούσιος , ἀλλά ὁ πρός ὁ διά ἄγνοια γίγνομαι καί ἐν μεταμέλεια εἰμί . Χωρὶς δέ οὗτος οὐ ἑκούσιος μέν , οὖον μήv ἤδη καί ἀεκούσιος . εἰμί δέ ἀεκούσιος ὁ βίαιος . ὅς ὁ ἀρχή ἐν αὐτός οἶδα ὁ κατά ἕκαστος , οὗτος ἑκούσιος καί ἀντίκειμαι ὁ βία γίγνομαι . ἐκεῖνος γάρ ὁ ἀρχή ἔξωθεν , μηδείς συμβάλλω ὁ πάσχω ἢ πράσσω , ὅς ἀμφότερος ἀναιρετικός ὁ ὅς ὁ ἀρχή ἐν αὐτός . ὅς γάρ πρᾶξις ἢ ὅς πάθος ὁ ἀρχή ὁ ποιητικός ἐν αὐτός , οὗτος οὖον βία . ὅς γάρ τις αὐτός κύριος , οὗτος οὐ ἔχω ὁ ἀρχή ἔξωθεν . ὁ δέ οἶδα ὁ κατά ἕκαστος ὁ διά ἄγνοια ἀντίκειμαι . ἐν γάρ ἐκεῖνος ὁ διαμαρτία περί ὁ ὁ κατά ἕκαστος τις ἢ τις ἐν ὅς ὁ πρᾶξις ἄγνοια . ἀμφότερος δέ ἅμα χρεία πρός ὁ ἑκούσιος · ὅτι μήτε ὁ ἀρχή ἐν αὐτός εἰμί αὐτάρκης πρός αὐτός . καί γάρ ὁ διά ἄγνοια τίς ποιέω ἐν ἑαυτοῦ ἔχω ὁ γίγνομαι ὁ ἀρχή οὐ ἑκούσιος ποιέω . πάλιν τε δύναμαι τις οἶδα ὁ κατά ἕκαστος ἐν ὅς ὁ πρᾶξις ἢ ὁ πάθος αἴτιος ἔχω ὁ βία . πρόσκειμαι δέ ὁ ἴσως , οἷος ἴσως γάρ οὖον καλῶς λέγω ἀεκούσιος εἰμί . ὁ γάρ ἑκούσιος ἀποδίδωμι τίς ποτός εἰμί διά ὁ προστίθημι ἴσως γάρ οὖον καλῶς λέγω ὁ διά θυμός ἢ ἐπιθυμία ἀεκούσιος εἰμί , ἐνδείκνυμι ὅτι ὁ τοιοῦτος ἐμπεριλαμβάνω ὁ ὁ ἑκούσιος λόγος . ὁ γάρ διά οὗτος ἁμαρτάνω ἐν ἑαυτοῦ ὁ πράσσω ὁ ἀρχή ἔχω . εἰμί γάρ ὁ οὗτος γίγνομαι ἀεκούσιος εἰμί , οὐ εἄν εἰμί ὑγιής ὁ ἀποδίδωμι λόγος ὁ ἑκούσιος . ἄλλως ὅς τε δέ φημί εἰμί ὁ διά θυμός καλός ἑκούσιος ἢ διά ἐπιθυμία . καί γάρ διά θυμός ἐλεύθερος ἀποκτείνω ἄν τύραννος ἢ πολέμιος καί μάθημα ἐπιθυμέω ἢ ἀρετή αἱρέω ἄν αὐτός . εἰμί οὖν οὗτος καλός ἑκούσιος , καί τἀναντία ἑκούσιος . ἔτι δέ τίς διαφέρω ὁ ἀεκούσιος εἰμί ὁ κατά λογισμός . ἐν ὁ κατά λογισμός ἁμαρτάνω ἐκ ἀφροσύνη ὁ φευκτός ἀκολουθέω ( διό καί ὁ ἑκούσιος οὐδείς ἄλογος εἰμί ) καί ὁ διά θυμός ἁμαρτάνω ὁ ἑκούσιος αἰτιάομαι . ἐν-εἰμί γάρ αὐτός ἐκκλίνω ὡς ἀπό ὁ σπουδαῖος δηλονότι καί ὁ ἄλογος ὁ Ψυχή ἐπιπειθής τε καί Κατή - κόον λόγος ἔχω . καί ὁ ἐξαπίνης ἑκούσιος λέγω . οὗτος γάρ καί ὁ φίλος ἐξαπίνης ἐγώ ἑκών ἐφίστημι , οὖον μήv καί προαιρέω καί προβουλεύω · οὖον γάρ ἀνάγκη . ἰστέον ὅτι καί ὁ λύπη ἐπιθυμία τίς εἰμί ἐπί ὁ ἀπουσία ὁ ὅς τις ὀρέγω . ἐπιθυμία δέ ἐπιθυμία οὖον . δοκέω καί ἐπιθυμία ἐπιθυμία ἐναντίος , εἰμί τις δόξα ἐπιθυμέω καί χρηματισμός , ὅς ὁ μέν δήω δαπάνη , ὁ χρηματισμός δέ φειδώ περιγίγνομαι χρῆμα . ὡσαύτως καί ὅς φημί ὁ Πλάτων , ὁ σώφρων μή εἰμί τοιοῦτος οἷος ἔφεσις νόμιμος γάμος ὑπέρτερος ὁ περί ὁ ἀλλότριος κάλλος καθίστημι ἐπιθυμία . ἀλλά οὐδείς λόγος οὗτος ἄξιος . εἰμί γάρ εἄν ἀξιόλογος οὗτος , εἰμί περί ὅς αὐτός πρᾶγμα ἐναντίος ἐν ὁ γίγνομαι . οὗτος δέ ἀδύνατος · ἀδύνατος γάρ ὁ αὐτός ἅμα ἐπιθυμέω τε τρέφω καί μή τρέφω . οὗτος γάρ καί ὁ προαίρεσις ἐναντίος ὁ ἐπιθυμία , ὅτι περί ὁ αὐτός . ὁ γάρ ἐναντίος οὖον ὁ περί ἐναντίος εἰμί ὁρίζω , ὡς εἶπον ἐν ὁ περι ἑρμηνεία , ἀλλά ὁ ἐναντίος λαμβάνω περί ὅς αὐτός . προαιρέω δέ λέγω οὐ ἁρμόζω ὥσπερ ἐπί βούλομαι . καί ὁ λέγω γάρ ἐπί οὗτος ἁρμόζω , καθάπερ αὐτός ἐπισημαίνω . ὅλος μέν οὖν δόξα αὐτός . δείκνυμι ὅτι ὁ δόξα οὐ κακός ὁ καθόλου ἢ ὁ κατά ἕκαστος , ὁ προαίρεσις δέ ἀεί ὁ κατά ἕκαστος ( περί ὁ πρακτός γάρ ) , νῦν δείκνυμι ὅτι ἀλλά οὐδέ τις δόξα ὁ αὐτός , οἷος ὁ περί ὁ ὁ προαίρεσις . κατά γάρ ὁ προαίρεσις ὁ ἀγαθός ἢ ὁ κακός ποιέω εἰμί , ἢ γάρ ἀγαθός ἢ κακός , κατά δέ ὁ περί αὐτός οὗτος δόξα οὐκέτι ἀγαθός ἢ κακός . οὖον γάρ ὁ δοξάζω ὅτι ὁ ἀνδρεία ἀγαθός ἢ ὁ δικαιοσύνη ἤδη καί ἀνδρεῖος ἢ ἀγαθός , ὁ προαιρέω δέ . ὁ γάρ ἀκρατής δόξα μέν ὀρθός , προαίρεσις δέ οὖον . καί προαιρέω μέν λαμβάνω ἢ φεύγω , λαμβάνω μέν ὁ ἄν κρίνω ἐγώ ἀγαθός φεύγω δέ ὁ ἄν κακός . ὁ δέ ἤ τίς ὁ τοιοῦτος , ἐπεί μή μόνος λαμβάνω τίς ἢ φεύγω προαιρέω ἀλλά καί ἀπέρχομαι ποῦ καί δίδωμι τις . ἅπας δέ οὗτος εἰς αἵρεσις καί φυγή ὁ ἀναφορά ἔχω . δοξάζω δέ οὐκέτι λαμβάνω ἢ φεύγω ἀλλά τίς εἰμί ἕκαστος , οἷος τίς ἀρετή , τίς ὕλη , τίς συμφέρω ἢ πῶς , καί κτάομαι τίς , ὅτι ὁ νοσέω ὁ λεπτός δίαιτα συμφέρω διά ὁ εὐκατέργαστος . οὖον οὗτος γάρ σκοπέω . οὖον γάρ εἰμί παρακολουθέω ὅς τις , ἤδη καί αὐτός οὗτος ἐκεῖνος ὅς παρακολουθέω , ἀλλά ἄλλος εἰμί ἄλλος εἰμί παρακολουθέω . οὐδέ γάρ αὐτός ἑαυτοῦ λέγω παρακολουθέω . ἀλλά ἆ ἄρα γε ὁ προβουλεύω ; δείκνυμι ὁ προαιρετικός ἐν ὁ ἑκούσιος , ὅς διά - φέρω ὁ ἁπλόος ἑκούσιος προστίθημι · ὁ γάρ προβουλεύω ἑκούσιος οὗτος προαιρετός . ὅτι γάρ προβουλεύω , δείκνυμι ἐκ ὁ πᾶς προαίρεσις μετά λόγος καί διάνοια γίγνομαι · καί ἀπό αὐτός δέ δείκνυμι ὁ ὄνομα . ὁ γάρ πρό ἕτερος φημί αἱρετός οὗτος προαιρετός . ὁ δέ πρό ἕτερος ἐκ ὁ προβουλεύω καί διά βουλή γίγνομαι δοκέω , ὁ δέ βούλευσις ὁ λόγος · διάνοια γάρ ὁ βουλεύω · ὥστε οὗτος ὁ ἁπλόος ἑκούσιος διαφέρω ὁ προαιρετός . περι δέ ὁ ἀίδιος οὐδείς βουλεύω , οἷος περί ὁ ἢ θεός εἰμί ἢ μή εἰμί οὐδείς νόος ἔχω βουλεύω , ὅτι εἰμί ἀεί καί ἐκ ἀνάγκη ὁ τοιοῦτος , οὐδέ ὅτι ἀσύμμετρος ὁ διάμετρος ὁ πλευρά ( ἀναγκαῖος γάρ καί οὗτος ) , ἵημι περί ὁ ἐν κινέω , οὗτος γάρ οὐ ἀεί μέν εἰμί ἀλλά ὁμοίως γίγνομαι , καί ἀναγκαῖος καί αὐτός καί ὁρίζω ἔχω ὁ γέννησις τε καί κίνησις . ἐπεί δέ τις μέν οὕτως , τις δέ ἐκείνως αὐτός λέγω γίγνομαι , οὐ εἰμί δέ νῦν ὁ πρόκειμαι περί οὗτος λέγω , εἶπον ὁ εἴτε φύσις ἢ διά ἄλλος αἴτιος . ἀλλά οὐδέ περί ὁ οὐ ὁμοίως μέν ἀεί γίγνομαι ἀλλά ὡς ἐπί ὁ πλεῖστος , φύσις δέ , οἷος ὁ πολιόω ἢ ὀδοντοφυέω , οὐδέ περί ὁ ἀπό τυγχάνω καί ἐπί μικρός , οἷος εὕρεσις θησαυρός ( οὖον γάρ διά ὁ προβουλεύω εὑρίσκω ) οὐδέ περί ὁ ἀνθρωπικός πᾶς . ὁ γάρ ἀδύνατος διά ἐγώ πράσσω , τίς ἄν περί οὗτος νόος ἔχω βουλεύω ; ἀλλά βουλεύω περί ὁ ἐπί ἐγώ καί ὁ οἷος τε διά ἐγώ πράσσω ἢ μή . ἐπεί δέ καί ὁ κατά ὁ ἐπιστήμη καί τέχνη πράσσω διά ἐγώ δοκέω πράσσω καί κατά νόος ἀνθρώπινος , ἀποκρίνω καί οὗτος ὁ βουλευτής . ὅσος γάρ ἀφορίζω ἔχω ὁ πῶς πράσσω ὁ ὑπό ὁ τέχνη , περί οὗτος οὖον βουλεύω ἀλλά περί οὗτος ὁ καί ἄλλως καί οὕτως ἐνδέχομαι πράσσω . τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ ὑπό ὁ στοχαστικός τέχνη , κυβερνητικός τε καί ἰατρικός . εἶπον δέ ὁ βουλή περί ὁ πράκτης ὁ ἐπί ἐγώ ( οὗτος γάρ καί μόνος λοιπάς ἵημι ) , δεικτικός παρατίθημι ὁ εἰμί ὁ εἴρω ὁ μέν φύσις αἴτιος , ὁ δέ ἀνάγκη , ὁ δέ Τύχη , ὑπό ὁ Τύχη τίθημι καί ὁ αὐτόματος , ὁ δέ νόος . οὗτος δέ εἰμί ὁ διά ἄνθρωπος γίγνομαι καί ὅς ἄνθρωπος ἀρχή · διό καί ἐπί ἐγώ εἰμί . εἰμί δέ ἄν καί ὁ μείρομαι λέγω κτάομαι ὅδε ὁ ἀνήρ ὑπό ὁ φύσις . οὖον γάρ απαράβατος ὁ μείρομαι οὐδέ ἀναγκαῖος . καί περί μέν ὁ ἀκριβής καί αὐτάρκης . ἤτοι ὁ ἀποδεικτικός , οἷος <ἐστὶν> ὁ γεωμετρία . αὐτάρκης δέ εἰμί ὡς μή δήω βοήθεια ἔξωθεν , ἀλλά ὁρίζω καί ἑαυτοῦ αὐταρκέω . ὁ τοιοῦτος δέ καί ὁ ὑπό θεός γίγνομαι ἔοικα . διό οὐδέ ὁ θέω βουλευτικός . ἔοικα γάρ ἐπιστήμη ὁ ὑπό ἐκεῖνος γίγνομαι . Μαλλός δέ φημί περί ὁ τέχνη ἢ δόξα . ἀμφοτέρως γάρ γράφω . ὁ αὐτός γάρ ἀμφότερος δηλόω . περί γάρ ὅς δοξάζω καί ἐπιστήμη <οὐκ> ἔχω , περί οὗτος μάλιστα βουλεύω ὁ ὁ μή περί ὁ ὁρίζω εἰμί , ὡς φημί . ἤτοι δέ περί ὅς δοξάζω ἐγώ λέγω , εἰμί καί εἰμί ἐπιστητός ( ἠώς μέν γάρ εἄν μή ἔχω ὁ περί αὐτός ἐπιστήμη , διστάζω καί βουλεύω περί αὐτός ) ἢ περί ὁ δοξαστής ὁ αὐτός φύσις λέγω γίγνομαι ὁ βουλή . εἰμί γάρ τις ὁ αὐτός φύσις δοξαστής , οὐ ἔχω ὁ πάγιος · ἐν ὅς εἰμί ὁ ἐνδεχομένως γίγνομαι διά ἐγώ · ἀλλά καί ὅτι κακός | ὁ ἐπιστήμη ὁ τέχνη ὁ ὁρίζω καί βέβαιος ἔχω δῆλος , εἰμί γε ὁ μέν ἐπιστήμη περί ὁ ἀίδιος , ὁ δέ τέχνη περί ὁ ἐν γένεσις . διό καί μᾶλλον περί ὁ κατά <τὰς> τέχνη ἢ ἐπιστήμη βουλεύω . οὖον γάρ διστάζω πῶς γραπτέος · ὁρίζω γάρ εἰμί ὁ χαρακτήρ ὁ γράμμα , καί οὖον διστάζω γράφω αὐτός , οὐδέ δήω βουλή πρός ὁ Α γράφω ἢ ἄλλος τίς ὁ στοιχεῖον . ’Ev ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς , ἄδηλος δέ πῶς ἀποβαίνω . ὁ βουλεύω δέ ἐν ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς , ἄδηλος δέ καί πῶς ἀποβαίνω καί ἐν ὅς ἀδιόριστος φημί . δείκνυμι γάρ ἐπί ὁ τέχνη μή εἰμί ἐν ὁ ὁρίζω ὁ βουλή , εἰκότως τίθημι ὁ βουλεύω εἰμί ἐν τοῖος ἐνδέχομαι καί ἄλλως καί οὗτος ὡς ἐπί ὁ γάρ δή περί ὁ ἐπί μικρός ἔχω ἐξίημι ἀνάγκη ἐγώ ἀπαντάω περί οὗτος οὖον βουλεύω ὁποῖος ὁ ἐπί τυγχάνω . ὅς γάρ ὡς ἐπί ὁ πλεῖστος ἀκολουθέω τίς , οὐ ἐκ ἀνάγκη δέ , περί οὗτος ὁ βουλή . οὖον γάρ ὁ ἰατρός περί ὁ πλειστάκις μέν βλάπτω , ἀπό τυγχάνω δέ ὠφελέω τις βουλεύω εἰμί χρή προσφέρω αὐτός ὁ ἄρρωστος , ἀλλά ὁ ὠφελέω φύζω ὁ οὕτως ἔχω , περί οὗτος βουλεύω , εἰμί καί οὗτος οὕτως ἔχω προσφέρω αὐτός , ἐπεί εἰμί ὅς ποτός προσφέρω βλάπτω . ὁμοίως καί κυβερνήτης καί ῥήτωρ . ἕκαστος γάρ τέλος τίς προτίθημι , ὁ μέν ἰατρός ὑγεία , ὁ δέ ἔμπορος κέρδος , ὁ <δὲ> ῥήτωρ πείθω , ἄλλος <δὲ> στέφανος ἢ Νίκη τοιοῦτος , βουλεύω περί οὗτος δέ ὅς αὐτός εἄν ὁ τέλος ὁ πρόκειμαι περιγίγνομαι . βουλητός μέν γάρ εἰμί ὁ τέλος , ὡς εἶπον , βουλευτός δέ ὁ πρός ὁ τέλος καί ὁ τέλος ποιητικός . πᾶς γάρ ὁ περί ὅς ὁ βουλή πρός τίς τέλος ἔχω ὁ ἀναφορά . περί ὁ μέγας δέ βουλεύω , μείζων σύμβουλος παραλαμβάνω . κίνδυνος μέν γάρ μέγας ἀποτυγχάνω διά ὁ ἄδηλος ὁ ἀποβαίνω , καί ὡς ἐπί ἐγώ εἰμί ὁ πράσσω ὁ ὑπό ὁ βουλή προκρίνω . σφαλερός δέ ὁ μή καλῶς βουλεύω προκρίνω τίς , καί διά πλείων μέν φαίνω γίγνομαι , οἷος εἰμί στρατεύω κτάομαι τίνω πρόκειμαι , καί οὗτος πλόος καί πεζός δύναμις ἔξεστι ποιέω , διά τίς οὗτος εἰμί ὁ πρόκειμαι ῥᾳδίως κατανύω . ὅς ἐν ὁ εὕρεσις ἔσχατος εἰμί · οἷος φέρω οἶκος βουλεύω οἰκοδομέω · τέλος μέν ὁ οἰκίον , οὐ οἷος τε δέ οὗτος οἰκοδομέω ἄνευ οἰκοδόμος καί λίθος καί πλίνθος καί ξύλον , οὗτος δέ οὐ οἷος τε εὐπορέω μή πρῶτος κτάομαι αὐτός . ἀλλά μήv οὗτος ὁ κτῆσις πρίαμαι ἐγώ περιγίγνομαι , ἀργύριον δέ ὁ ὠνέομαι · δεῖ ἄρα ἀργύριον πορίζω . ὁ πορισμός δή ὁ ἀργύριον ὕστερος εὑρίσκω , αἴτιος <δὲ> ἀρχή γίγνομαι ὁ ποίησις ὁ οἰκίον . δείκνυμι δέ ὅτι ὁ βουλεύω ἀπό ὁ τέλος εἰμί ὅς τυγχάνω βούλομαι , ἄνοδος ἐπί ὁ ἀρχή ὅθεν ἄρχω ὁ πράσσω οὗτος , διά ὅς ἡγέομαι τυγχάνω ὁ πρόκειμαι , ζητέω φημί καί ἀνάλυσις ὁ ἐπί ὁ διάγραμμα ἔοικα ὁ βουλεύω . οὗτος δέ εἶπον , ἐπεί ὁ γεωμέτρης ὁ τρόπος οὗτος ὁ ἀνάλυσις ἐπί ὁ διάγραμμα ποιέω . λαμβάνω γάρ ὁ συμπέρασμα ὁ δεῖξις , πρῶτος μέν ὁ προσεχής οὗτος διά ὅς δείκνυμι οὗτος λαμβάνω , εἶτα πάλιν ὁ οὗτος διά ὅς οὗτος , καί οὕτως ἀεί ποιέω καί λαμβάνω ὁ ὁ δεικτικός δεικτικός ἀνέρχομαι ἐπί ὁ ἀρχή , ἀπό ὅς πάλιν ὁ σύνθεσις αὐτός διά ὁ κατά ἀνάλυσις λαμβάνω θεώρημα γίγνομαι . ἐπί μέν οὖν ὁ διάγραμμα οὗτος ἀνάλυσις , ὁ ἀπό ὁ τέλος ἐπί ὁ ἀρχή ἄνοδος τέλος γάρ ἐν αὐτός μόνος , ἀλλά οὖον καί ἀρχή ὁ συμπέρασμα ) , ἐπί δέ ὁ πρᾶξις ἄλλος ὁ πρᾶξις ἀρχή καί ἄλλος ὁ θεωρία , οἷος ὡς ἐπί ὅς παρατίθημι , ἀρχή μέν ὁ πρᾶξις ὁ ἀργύριον , ὁ θεωρία δέ ὁ οἰκοδόμος . καί καλῶς ἐπί ὁ μέν ἔργον ὁ πρόκειμαι λόγος κατορθόω , ὁ δέ γνῶσις ἐπί γνῶσις ἀγαθός ὁ προκοπή ἔχω . ὁ δέ βούλευσις πᾶς ζήτησις . | ζητέω γάρ γίγνομαι καί περί οὗτος ὅς ἐγώ οὐ εἰμί ἀρχή οὐδέ εἰμί πρακτός , οἷος περί μαθηματικός καί φυσικός θεώρημα , ἐν ὅς οὐ εἰμί βουλή . ὁ γάρ διά ὁ Φίλων διά ἐγώ πως εἰμί . ὁ γάρ ὁ Φίλων ἀρχή καί αἰτία ὁ γίγνομαι ἐν ἐγώ εἰμί , διότι ἐγώ ἀξιόω γίγνομαι , μή ἀξιόω δέ οὖον γίγνομαι , ἐπεί ἐπί ἐγώ ὁ οὗτος κίνησις . ζητέω δέ ὁτὲ μέν ὁ ὄργανον . ποτέ μέν ὁ ὄργανον ζητέω , οἷος ὁ ἰατρός πότερος διά φάρμακον ἢ διά τομή δεῖ ἀνοίγω ὁ ἀπόστημα , ἔχω πρόκειμαι ὁ δείκνυμι πάντως ὁ διά τίς ὄργανον χρή οὗτος ποιέω , ζητέω καί βουλεύω , ὅταν δέ ὁ ὄργανον εἰμί ὁρίζω , ζητέω ὁ χρῆσις αὐτός , εἰμί διά σμίλη ὁ τομή καί ἐπί πόσος τέμνω προίημι δεῖ . καί ἐπί φάρμακον ὡσαύτως , καί ποῖος καί πόσος δοτέος καί πότε καί πῶς ἔχω καί διά τίς τρόπος . ἔοικα δή , καθάπερ εἴρω , ἄνθρωπος εἰμί ἀρχή ὁ πρᾶξις . εἶπον γάρ ἀνωτέρω μικρός ἐν ὁ ἔκθεσις ὁ αἴτιος διά τίς γίγνομαι τίς , ὅτι καί νόος καί πούς ὁ διά ἄνθρωπος γίγνομαι ἀρχή καί αἴτιος ὁ πρᾶξις . οἷος εἰμί ἄρτος οὗτος . διά τίς ; διότι περί οὗτος εἰμί ὁ βουλή ὁ μήπω εἰμί γνώριμος . ὁ δέ αἰσθητός ὁ αἴσθησις γνώριμος ὁ κρίνω . εἰμί δέ ἀεί βουλεύω , εἰς ἤπειρος ἥκω . εἰμί γάρ μηδείς εἰμί αὐτόθεν γνώριμος , ἀλλά ἀεί πᾶς ὁ λαμβάνω διά ἄλλος τις ὁ πίστις λαμβάνω καί εἰμί μηδείς ἐκ ἑαυτοῦ γνωστός εἰμί , εἰς ἤπειρος εἄν ὁ βουλή πρόειμι . ἀεί ἄλλος διά ἄλλος πιστόω καί ὁρίζω πράσσω προσήκω εἰμί ἐγώ . εἴρω δέ αὐτός περί οὗτος ἐν ὁ ὕστερος ἀναλυτικός . παύω γάρ ἕκαστος ζητέω πῶς πρᾶξις . ὅτι ἀφορίζω ἤδη ὁ προαι - ρετόν εἰμί , ὅς καί προκρίνω , καί ἐν προαίρεσις ἤδη ὁ προκρίνω διά ὁ βουλή εἰμί , δείκνυμι διά ὁ παύω ἐγώ ὁ κατά βουλή ζήτησις . ἐπάν γάρ προαιρέω τίς , πῶς καί τίς χρή πράσσω ζητέω , τότε ὅταν εὑρίσκω ἀρχή τις , ἀπό ὅς γίγνομαι ἄν ὁ πρόκειμαι ὅς αὐτός εἰμί κύριος καί ἐγώ ὁ ἡγέομαι ( οὗτος δέ εἰμί ὁ πρακτικός νόος ) , παύω . ὁ γάρ βασιλεύς ὁ προαιρέω ἀναγγέλλω ὁ δῆμος . οὗτος γάρ ἐν ὁ οὕτως ἄρχω ἡγέομαι εἰμί , ὡς καί ἐγώ ὁ νόος , φίζω , οὕτως ἐνταῦθα ὁ ὄρεξις ἐπιψηφίζω ὁ νάω καί συνεξορμάω ἐπί ὁ πρᾶξις . εἰμί δέ ὁ προαιρετός βουλευτής ὀρεκτός ὁ ἐπί ἐγώ . βουλευτός μέν ὁ ἐκ ὁ βουλή ἤδη ὁρίζω , ἔτι δέ καί ὀρεκτός . βουλητός γάρ ὁ προαιρετός . προστίθημι δέ καί ὁ ὁ ἐπί ἐγώ , καίτοι ἔχω αὐτός ἐν ὁ βουλευτός περιέχω , ἐπεί οὖον πάντως ἐπί ἐγώ ὁ ὀρεκτός εἰμί ἄν καί προαίρεσις καί ὄρεξις ὁ ἐπί ἐγώ Βουλευτική . ὁ γάρ προκρίνω ἐκ ὁ βουλή ὀρέγω , διότι κρίνω τοιοῦτος . εἶπον δέ ὀρέγω , προστίθημι κατά ὁ βούλησις , ἐπεί ὄρεξις καί ὁ θυμός καί ὁ ἐπιθυμία , ἀλλά ἐκεῖνος μέν ἄλλος , ὁ δέ ὡς ἀγαθός τις ὄρεξις βούλησις . ὁ μέν οὖν προαίρεσις τύπος . προστίθημι ὁ τύπος οὐ ὡς ἀποδίδωμι ὁ λόγος ὁ προαίρεσις , ἀλλά ἀντί ὁ καθόλου ὁρίζω . ὁ δέ περί ποῖος , δηλονότι ὁ βουλευτής . δεῖ δέ οἶδα ὅτι προαίρεσις γένος ἄν εἰμί νόος ὀρεκτικός , οὐ ἁπλόος δέ νόος ὁ ὄρεξις ἀλλά ὁ διά ἄμφω καί μικτός . ὁ δέ αὖος φαίνω ἀγαθός ὁ βοῦς - λητὸν λέγω μή εἰμί φύσις βουλητός | κατά αὐτός . φύσις δέ δηλονότι ὁ αὐτός , ἀλλά πρός τίς , καί εἰμί ὅς καί ὁ ἐναντίος . ὁ μέν γάρ πόνος ἀγαθός φαίνω , ὡς ὁ λέγω “ ἐκ ὁ πόνος ὅς ὁ ἀγαθός αὐξάνω βροτός καί ὁ “ ὁ πόνος πωλέω ἐγώ πᾶς ὁ ἀγαθός ὁ , ὁ δέ ἡδονή , ὡς Καλλικλῆς ὁ παρά Πλάτων λέγω πᾶς δεῖ πράσσω ὑπέρ ὁ ἡδονή καί ὁ περί Ἐπίκουρος . οὗτος τε εἰμί ὁ Πρωταγόρειος δόγμα εἰσάγω , ὁ μηδείς εἰμί αὐτός κατά ἑαυτοῦ , τοιοῦτος δέ ἕκαστος εἰμί , οἷος δοκέω καί φαίνω τις , ἕκαστος δέ ὁ φαίνω . ὡς εἰμί ὁ βούλησις διά οὗτος ὄρεξις ἀγαθός ἢ φαίνω - μένω ἀγαθός . κατά ἕκαστος γάρ ἕξις ἴδιος εἰμί καί καλός καί ἡδύς . ὁ προερέω δηλονότι ὁ ορατικός , ὁ γευστικός , ὁμοίως καί ἐπί ὁ ἄλλος . καί εἰμί ἄν ὁ καλός ὁμώνυμος λέγω , ἢ κατά ἕκαστος ἐξέρχομαι ὁ κατά ὁ ἀρετή , οἷος σωφροσύνη ἀνδρεία δικαιοσύνη ( ἄλλος γάρ κατά ἕκαστος ὁ ἀρετή ὁ οἰκεῖος καί ἄλλος ὁ ἡδύς ) , ἢ ὁ καλός κοινός εἶπον . ὁ δέ κατά ἕκαστος ἕξις εἶπον , ὅτι καί ἐν ὁ τέχνη , οὗτος εἰμί ἕξις , οἰκεῖος εἰμί τις καλός καί ἡδύς . καί ὁ μέν εὕω ὁ ὄρεξις ἔχω ὁ ὁ ἑαυτοῦ φύσις καλός καί αὐτός καλός εἰμί καί ἡδύς οὖον ὁ ὁ φαῦλος ἔχω , ὁ δέ μή , ἄλλος τις παρά ὁ ἀληθής καλός καλός τε καί ἡδύς δοκέω , ὅς ὁ σπουδαῖος κριτήριον καί κανών ὑπάρχω οὖον φαῦλος ὁράω ἢ κρίνω ἀλλά ἐπιτάσσω ὁ ἕκαστος προσήκω ἀπονέμω . ὁ πολύς δέ ὁ ἀπάτη διά ὁ ἡδονά ἔοικα γίγνομαι περί ὁ ἀπλόος <καλά> . διά γάρ ὁ ἡδύς ὁ φαίνω ἀγαθός ἀγαθός δοκέω εἰμί . βούλομαι οὖν καί αἱρέω ὁ ἡδύς ὡς ἀγαθός , ὁ δέ λύπη φεύγω ὡς κακός . ποῖος δέ εἰμί ὁ ἡδονή διά ὅς ἁμαρτάνω καί ἀπατάω ; ἢ δηλονότι ὁ μή Ἀγαθή . εἰμί γάρ εἰμί ἀγαθός καί αὐτός , οὐ ἄν εἰμί ἁμάρτημα αἰτία ὁ αἱρέω αὐτός ὡς ἀγαθός . ὁ γάρ ἑπὸ - Μεναί ὁ μοχθηρός ἐνέργεια ἡδονά ψεκτός . συγγενής γάρ εἰμί ὁ ἡδονά ὁ ἐνέργεια ἐπί ὅς γίγνομαι . πέρας γάρ εἰμί αὐτός ὡς ἐν ὁ περί ἡδονή δείκνυμι . εἰμί δέ βουλητός μέν ὁ τέλος . ὅτι ἐπί ἐγώ ὁ ἀγαθός εἰμί καί κακός , δείκνυμι προσχράομαι ὁ εἴρω περί τε ὁ βουλεύω καί περί προαίρεσις . εἰμί γάρ ὁ ὁ ἀρετή ἐνέργεια περί εἰς πρᾶξις ὁ πρός ὁ τέλος , οὗτος δέ προαιρέτης καί ἑκούσιος καί ἐπί ἐγώ ( βουλευτής γάρ ) , ὁ δέ βουλή περί ὁ ἐπί ἐγώ ( καί γάρ ὁ προαίρεσις ὁ βουλευτής τις ) , καί <αἱ> ὁ ἐνέργεια ἐπί ἐγώ . ὁ γάρ ὁ περί οὗτος πρᾶξις εἴρω ἀντί ὁ ὁ περί ὁ βουλευτής . οὗτος γάρ καί προαιρέτης , ὁ δέ προαιρέτης ἑκούσιος , ὁ δέ ἑκούσιος ὁ προβουλεύω προαίρεσις . εἰμί οὖν ὁ περί ὁ βουλευτής πρᾶξις κατά προαίρεσις τε καί ἐπί ἐγώ , ὁ δέ πρᾶξις περί ὁ βουλευτής καί οὗτος πρᾶξις εἰμί , ὁ κατά ἀρετή πρᾶξις ἄγω ἄν ἑκούσιος καί ἐπί ἐγώ . ὅς δέ ὁ ἐνέργεια ἑκούσιος καί ἐπί ἐγώ , οὗτος καί ὁ ἔχω ὁ γίγνομαι διά ὁ ἐνέργεια ἐπί ἐγώ καί ἑκούσιος , ὡς προέρχομαι δείκνυμι καί αὐτός , ὅτι ἐπί ἐγώ ὁ ἀρετή καί κακία . κατά προαίρεσις γάρ καί αὐτός καί περί αὐτός καί ὁ ἀπό οὗτος ἐνέργεια , καί ὁ πράσσω ἐπί ἐγώ τε καί μή . ὁ δέ λέγω ὡς οὐδείς ἑκών πονηρός . οὗτος τις κατά ὁ ἄρχω τίθημι ὁ ὀξύς , ἐπί ὁ ἐπίπονος τάσσω . οὗτος γάρ ἀττικός λέγω ὁ ἐπίμοχθος καί δυστυχής ὡς καί μακάριος ὁ εὐδαίμων καί εὐτυχής . καί ὅτι , φημί , ὁ Πόνηρος ἐπί ὁ ἐπίπονος τάσσω καί δυστυχής ἱκανός Ἡσίοδος παρίστημι ἐν ὁ Μεγάλη Ἠοῖαι ὁ Ἀλκμήνη ποιέω πρός ὁ Ἡρακλῆς λέγω “ ἵημι τέκνον εἰμί μαλός δή σύ πονηρός καί ἀγαθός Ζεύς τεκνόω πατήρ καί πάλιν “ ὁ Μοῖρα σύ πονηρός καί ἄρισιον’’ . ἀλλά φημί ὡς οὐ ἔχω χώρα οὗτος οὕτως ἐνταῦθα νοέω ὁ πονηρός . ἑκούσιος γάρ ὁ πονέω , ὅς ἀεκούσιος ἐνταῦθα φημί ὁ παροιμία . παροιμία γάρ οὗτος , ὅς καί Ἐπίχαρμος ὁ Συρακούσιος χράω . ἐν ὅς φημί “ ἀλλά μήν ἐγώ ἀναγκαῖος πᾶς οὗτος ποιέω . οἴομαι δέ οὐδείς ἑκών Πόνηρος οὐδέ ἄτη ἔχω ἐν Ἡρακλῆς δέ οὗτος ὁ παρά Φόλος κεῖμαι . οὐ ἔχω οὖν χώρα κατά ὁ προερέω ἔννοια ὁ παροιμία | ἐκλαμβάνω , ἀλλά ὡς Ἀριστοτέλης βούλομαι . καί εὔλογος δείκνυμι οὗτος <πρῶτον> ἀπό ὁ νομοθέτης , εἶτα καί ἀπό ὁ ἴδιος ἕκαστος , ὅς οὐδείς ἕτερος ἢ ἔννοια κοινός , ὅς ὁ ἀπόδειξις μέγας ἐπάγω ῥοπή . ἤ ὁ γε νῦν εἴρω ἀμφισβητητέον . ὁ ἐν ὁ δύο εἴρω · ἐκεῖ γάρ λέγω ὁ ὡς οὔτε φύσις οὔτε Τύχη οὔτε ἀνάγκη οὔτε αὐτόματος ὁ ἀρετή αἰτιάομαι ἀλλά ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἀνθρώπινος νόος ὁ πρᾶξις συνδυάζω , καί ὅτι βουλή προηγέομαι ὁ πρᾶξις ὁ κατά προαίρεσις . οὗτος πάλιν ὁ ἑκούσιος ὁ κατά ἀρετή καί κακία ἀναντίρρητος παρίστημι · οὐδέ γάρ μάτην εἰμί ὁ βουλή ὅς οὐ εἰμί κύριος . ὅσος μή βία ἢ διά ἄγνοια , ὅς μή αὐτός αἴτιος . διά οὗτος δηλόω ὁ περί ὁ κατά ἕκαστος ἄγνοια · ὁ καθόλου γάρ ἄγνοια ὁ περί ὁ ἀγαθός καί κακός αὐτός ἕκαστος ἑαυτοῦ αἴτιος . καίτοι πρός ὁ μήτε ἐπί ἐγώ εἰμί . εἰμί γάρ μάταιος καί κενός ὁ προτρέπω τις περί οὗτος , ὁ οὐ εἰμί ἐπί αὐτός , δῆλος ὡς ὁ περί ὅς ὁ προτροπή ποιέω πᾶς ἐφίημι ὅς εἰμί . εἰμί γάρ περί ὁ οὐ ἐπί ἐγώ , ἀδύνατος πείθω τις προσρέπω . περί δέ ὅς πείθω καί οἷος τε πείθω , αὐτός ἄν ἐπί ἐγώ εἰμί . ὡς οὐδείς πρό ἔργον πείθω εἰμί μή θερμαίνω ἢ ἀλγέω ἢ πεινάω ἀντί ὁ προτιμότερος συμφέρω πλείων · Ισοκράτης “ ἵνα πρό ἔργον τίς γίγνομαι ἀντί ὁ πλείων · ἐνταῦθα οὖν κεῖμαι ἀντί ὁ οὐδείς πλείων εἰμί πρός ὁ πείθω . ἢ ὁ οὐδείς ἀντί ὁ οὐδαμῶς , ὡς ἔχω ὁ ‘οὐδὲν γάρ εὐδαίμων , ὁ λείπω ὁ ‘κατὰ’ πρόθεσις , ἵνα εἰμί · κατά οὐδείς γάρ πλέω . εἰμί δέ οὗτος Ἀττικός συνήθεια οὗτος λέγω . ὡς καί ὁ πρό ὁδός Ὅμηρος “ σῦς τε δύο ἐρχόμενος πρό ὁδός βουλεύω , ὅτι εἴρω ” ἀντί ὁ προηγουμένως · καί Λουκιάν ἐν ὁ Μίκυλλος “ πρό ὁδός εἰμί οὗτος εἰς ὁ ἄλφιτον πονέω οἷος ὁ μεθύω διπλόος ὁ ἐπιτίμιον . οὗτος Πιττακός ὁρίζω , εἷς ὁ ἑπτά σοφός . καί μή χαλεπός εἰμί , γιγνώσκω δηλονότι , οἷος περί κλῆρος διαδοχή καί ὅσος τοιοῦτος , ὁ οὖον χαλεπός γιγνώσκω . ἀλλά ἴσως τοιοῦτος τίς εἰμί ὥστε μή ἐπιμελής - θάω . εἰμί δέ τις , φημί , αἰτιάομαι ὁ μηκέτι δύναμαι ἐπιμελέομαι ὁ ἀλλοῖος γίγνομαι , οἷος μή φιλήδονος εἰμί μηδέ ὀργίλος διά ὁ ὑπό ὁ ἡλικία ἤδη προλαμβάνω καί ὁ ἕξις δυσαπότριπτος εἰμί , ἀληθής μέν εἴρω , οὖον μήv διά οὗτος ἄκων εἰμί ὅς τοιοῦτος καί ἀνεύθυνος εἰμί . γάρ τοιοῦτος εἰμί καί γίγνομαι αὐτός αἴτιος , οὗτος μέν ἀνίημι ζῶ , οὗτος δέ κακουργέω , οὗτος δέ ἐν πότος καί μέθη διατελέω ὁ βίος . εἰμί γάρ ἐκ ὁ τοιοῦτος ἐνέργεια τοιοῦτος , οὗτος δέ αὐτός ἀρχή ἐν-εἰμί γάρ αὐτός μή ποιέω οὗτος · ἐπί αὐτός γάρ εἰμί ὁ τοιοῦτος εἰμί ) , αὐτός αἴτιος , ἑκών ἄρα πονηρός · εἰμί δέ ἑκών πονηρός , ἑκών ποιέω καί διά πονηρία ποιέω ἁμαρτάνω . ὁ μέν οὖν ἀγνοέω , ὅτι ἐκ ὁ ἐνεργέω περί ἕκαστος . ὅτι μή πᾶς ἄγνοια ἀεκούσιος , ἐντεῦθεν εἰμί αἱρέω . εἰμί μέν γάρ ἐπί πᾶς κολάζω <οἱ> ἁμαρτάνω , ἴσως ἄν τις ὑπολαμβάνω ὁ κόλασις ἐπί ὁ ὁ πρᾶξις γίγνομαι μοχθηρία , ἀλλά οὐ ἐπί ἰός ἑκούσιος πράσσω . ἐπί δέ ὁ ὁμοίως πράσσω ὁ μέν κολάζω , ὁ δέ ἀφίημι συγγιγνώσκω · οὖον διότι ὁ πρᾶξις τοιοῦτος κολάζω , ἀλλά ὅστις ὁ πράσσω αὐτός ἑκών τοιοῦτος . οὖον μήv ἐάν τε βούλομαι ἄδικος εἰμί παύω καί εἰμί δίκαιος . εἰμί διά ὁ μή ὅστε βούλομαι τις παύω ὁ εἰμί <τοιοῦτος> 44r φημί ἀκούσιος τις καί ὁ ἀρχή διατείνω ὁ τοιοῦτος ἐνέργεια , οὐδείς ὁ τοιοῦτος βούλομαι λέγω . ἐν-εἰμί γάρ αὐτός μή ὁ ἀρχή ἐνδίδωμι πρός ὁ ὁ τοιοῦτος μέλω , ἅπαξ δέ καθίστημι τοιοῦτος ὁποῖος ὁ ἄσκησις ὁ τοιοῦτος ἀπεργάζομαι οὐκέτι ὁ βούλομαι ὁ τοιοῦτος ὁρμή ἐπέχω . οὐδέ γάρ ὁ κατά κρημνός ἑαυτοῦ ἀφίημι ὅτε βούλομαι κατέχω ὁ καταφορά , οὐδέ ὁ ὁ Ἔρως συγχωρέω ἀναχαίτισις ὁ ἔργον , οὐδέ ὁ δίαιτα μοχθηρός ἐμφορέω κωλύω ὁ ἀπό οὗτος ἐγγίγνομαι ὁ σῶμα βλάβη , οὐδέ συλλήβδην εἶπον , ὅς τίς ὁ τοιοῦτος ἐπισπάω καί ἐγγυμνάζω ὁ ἑκούσιος περί οὗτος διαγίγνομαι , ἑκούσιος ἔχω καί ὁ ἀπαλλαγή ὅτε ἐθέλω . οὐ ὅτι δέ μή ὅτε ἐθέλω ἐξίστημι , ἤδη καί ὁ ἀρχή ἑκούσιος . ἱκανός γάρ ὁ ὑπόδειγμα ὁ μέν ὁ ἀεκούσιος , ὁ δέ ὁ ἑκούσιος μαρτυρέω . εἰμί δέ τις λέγω ὅτι πᾶς ἐφίημι ὁ φαίνω - μένω ἀγαθός . τίθημι ὁ δοκέω μάλιστα ἀναιρέω λόγος ὁ ἑκούσιος μή εἰμί ὁ ἀπό ὁ φαντασία , καί τίθημι παραλείπω ὁ καθόλου λύω αὐτός . ἐπεί πρόκειμαι αὐτός δείκνυμι , ὅτι καί ὁ κακία ὁμοίως ὁ ἀρετή ἑκούσιος ὡς συγχωρέω ὑπό πᾶς ὁ ὁ ἀρετή ἑκούσιος εἰμί , δείκνυμι ὅτι οὐδείς ὁ λόγος οὗτος βοηθέω ὁ λέγω , ὅτι ἀεκούσιος ὁ ἁμάρτημα , ἐπεί οὗτος πᾶς ἀεκούσιος δείκνυμι . ὥστε εἰμί μή ἱκανός ἀναιρέω ὁ ὁ ἀρετή ἀεκούσιος εἰμί , οὐδέ ἄν ὁ κακία ἀεκούσιος δείκνυμι . λύω δέ αὐτός οὕτως , ἐπεί μάλιστα χράω αὐτός ὁ βούλομαι δείκνυμι ἀεκούσιος ὁ ἁμάρτημα . ὁ δέ πᾶς λόγος οὕτως εἄν εἰμί · εἰμί μή ὁ φαντασία εἰμί αὐτός κύριος ὁ γίγνομαι ἐγώ ἀγαθός , ὅς ἕπομαι τοιόσδε ἢ τοιόσδε πράσσω , οὐδέ ἄν ὁ τοιόσδε ἢ τοιόσδε πράσσω ἐπί ἐγώ εἰμί . ἀλλά μείς εἰμί οὐδαμῶς κύριος αὐτός ὁ περί ὁ ἀγαθός ἐγώ προσπι - πτοέω φαντασία · ὁποῖος γάρ εἰμί , τοιοῦτος ἐγώ καί ὁ ἀγαθός καί ὁ τέλος φαίνω , ἐκ φύσις δέ καί φύσις εἰμί τοῖος ἢ τοῖος . ὁ μέν γάρ τις οὗτος φύω ὡς διοράω δύναμαι ὁ εἰμί ἀγαθός , ὁ δέ τις οὐ οὕτως · φύσις ἄρα ἐγώ αἰτία ὁ ὁ ἀγαθός φαντασία · εἰμί δέ φύσις , οὐ ἐγώ εἰμί κύριος αὐτός , οὐδέ ἄρα ἐπί ἐγώ ὁ ἀγαθός ἢ κακός εἰμί . ὁ μέν οὖν σύμπας λόγος τοιοῦτος · αὐτός δέ οὕτως αὐτός τίθημι , ὡς ἀναιρέω μόνος ἐθέλω ὁ μή εἰμί ἐπί ἐγώ ὁ ἁμαρτάνω . καί γάρ χράω αὐτός ὁ ἀεκούσιος ὁ ἁμάρτημα λέγω . διά οὗτος γάρ λαμβάνω καί ὁ εἰμί δέ μηδείς ἑαυτοῦ αἴτιος ὁ κακός ποιέω . οὗτος ὅς καί ὁ λύσις αὐτός τοιοῦτος ποιέω , κοινοποιέω αὐτός καί δείκνυμι ὡσαύτως ἔχω καί ἐπί ὁ ἀρετή · ὁμοίως γάρ καί οὗτος ὁ κακία οὐ ἐπί ἐγώ εἰμί . οὐδέ γάρ εἰμί ὁ ὁ Δεῖνος φαντασία οὐ ἀληθής , οὐδείς μᾶλλον ὁ ἀρετή ὁ κακία ἀεκούσιος · οὖον γάρ δή εἰμί ὁ μέν κακός ὁ τέλος φύσις εἰμί , ὅπως φαίνω τοιοῦτος . διό πᾶς πράσσω πρός ὁ οὗτος τυγχάνω ἀναφέρω αὐτός οὖον καί ὁ ἀγαθός οὕτως . εἶτα οὖν μή ὁ τέλος φύσις φαίνω τοιοῦτος ἀλλά τίς καί παρά ἐγώ εἰμί πρός ὁ ὁ τέλος καί ἀγαθός φαντασία , ἢ εἰμί ὁ μέν τέλος φύσις , ὁ δέ ὁ πρός ὁ τέλος φέρω πράσσω ἑκούσιος ὁ ἀγαθός ὁ ἀρετή ἑκούσιος λέγω , οὐδείς κακός καί ὁ κακία διά αὐτός ἑκούσιος εἰμί . ὁμοίως γάρ ὁ κακός ὁ περί ὁ τέλος φαντασία ὑπάρχω καί ὁ ἐν ὁ ὁ τέλος χάρις πρᾶξις γίγνομαι ἑκούσιος · ἀνακόλουθος γάρ λέγω εἰμί ὁ μέν ἀγαθός εἰμί ἑκούσιος εἰμί , ὁ δέ κακός ἀεκούσιος διά ὁ ὁ φαντασία μή ἐγώ εἰμί κύριος . καί ὁ εὕω καί ὁ καλῶς οὗτος φύω . δηλονότι ὁ εὕω · λείπω δέ εἄν ὁ πόρος πρόθεσις , οἷος ἵνα εἰμί · ὁ καλῶς πρός ὁ φύω . ἢ εἰμί οὕτως , λέγω ἄν ὁ ὅς κρίνω εἰμί , οἷος ὄψις κριτικός ὁ τέλος καί ὁ ἀγαθός φημί εἰμί , ὁ τέλειος καί ἀληθινός εἄν εἰμί εὐφυία · οὗτος γάρ εἰμί ὡς ἀληθής εὐφυής , ὅς ὁ ὄψις ὁ τοιοῦτος ἐν ὁ Ψυχή καλῶς φύω . εἰμί γάρ μέγας μέν οὗτος πρός ὁ αἵρεσις ὁ ἀγαθός , οὗτος δέ οὐ οἷος τε παρά ἕτερος λαμβάνω , ἀλλά δεῖ φύω ἔχω αὐτός , εἰμί ἄν κύριος εὐφυής ὁ οὗτος εὕω φύω ἔχω , ὅς οὐ εἰμί κύριος . ὥστε εἰμί διά ὁ ὁ τέλος ἄγνοια ὁ κακός κακός , ἄγνοια ἄν αὐτός ὁ κακία αἰτία , ὅς αὐτός ἑαυτοῦ αἴτιος , ὡς εἶπον . ἄμφω γάρ ὁμοίως ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός · οὗτος ὡς πρός ὁ συγχωρέω ὑπό πᾶς ἑκούσιος εἰμί ὁ ἀρετή . εἰμί διά οὗτος οὐδείς μᾶλλον ὁ κακία ἢ ὁ ἀρετή ἑκούσιος ἢ ἀεκούσιος εἰμί , ὁ τέλος φύσις , <τουτέστιν> οὐ ἐπί αὐτός διά ὁ ἢ φύω τοιόσδε ἢ μή φύω . ἕπω γάρ ὁ φύω τοῖος ἢ τοῖος καί ὁ ἀγαθός καί μέτρον ὁ φύσις ὡς ἑκάτερος ὁ τέλος καί ὁ ἀγαθός ποιέω ὁ ἀντίληψις · ὁμοίως γάρ καί ὁ κακός ὑπάρχω ὁ διά ἑαυτοῦ ἐν ὁ πρᾶξις καί ἐν ὁ τέλος . διά οὗτος δείκνυμι ὁ ὁ πρᾶξις διά ὅς γίγνομαι ἐπί ἐγώ τε καί ἑκούσιος εἰμί . εἰμί οὖν οὗτος , καί ὁ ἔχω ἐν ὅς ὁ πρᾶξις ἑκούσιος . εἰμί δέ ποτός ἐν ὁ κατά ἕκαστος ἐν ὅς ὁ πρᾶξις εὑρίσκω ὁ ἀεκούσιος , ἀλλά καί ὁ παύω , ὡς φθάνω εἶπον , ἅπαξ ὁ ἀρχή ἐγώ ἐνδίδωμι οὐ ἐπί ἐγώ εἰμί . εἰμί διά οὗτος τις ὁ ἀεκούσιος οὗτος προσνέμω , οὐδείς πρός ἔπος · ἀλλά ὁ μέν πρᾶξις ἐπί ἐγώ καί ἑκούσιος , ἀεκούσιος δέ ὁ περί ὅδε ἢ ὅδε ἢ διά ὅδε ἤ τίς ἄλλος , διά ὅς ἀγνοέω ἀεκούσιος ὁ πᾶς πρᾶξις · ἀλλά εἰμί καί οὗτος ἀεκούσιος , ἀλλά οὖον καί ὁ ἄρχω ὁ πρᾶξις καί ὁ προέρχομαι καί ὁ ὅτε ἐθέλω παύω ὁ πρᾶξις . αὐτός γάρ ὁ ἐξουσία ἔχω . ὥστε ἀπό ἀρχή μέχρι τέλος ἐγώ αὐτός κύριος , καί ὁ ἀρχή καί ὁ , προσθήκη καί ὁ τέλος . ὁ δέ ἕξις ὁ μέν ἀρχή αὐτός κύριος · ὁ γάρ ὅδε πράσσω ἢ μή , ἐκ ὅς ὁ ἔχω ὁ ἀρχή λαμβάνω , ἐγώ κύριος · διό καί ὁ ἕξις · οὐκέτι μέντοι ὁ πρόσθεσις ὁ γίγνομαι μετά ὁ ἀρχή κατά ἕκαστος ἡμέρα ἐγώ γιγνώσκω - ριμος , <διὸ οὐδέ ἐπί ἐγώ ὁ Ἐπίδοσις , ὥσπερ οὐδέ ἐπί ὁ νόσος ὅς αὐτός μέν ὁ ἀρχή προσέχω νοσέω , οὖον μήv ὁ Ἐπίδοσις αὐτός ὁ γίγνομαι γνώριμος , ἀλλά οὐδέ ὁ παύω ἐπί αὐτός ὅτε ἐθέλω οὔτε ὁ νόσος οὔτε ὁ ἕξις . ἀλλά ὅτι ἐπί ἐγώ οὕτως ἢ οὕτως χράω , τουτέστι μή οὗτος οὕτως ἐνεργέω , ἐκ ὅς ὁ τοιοῦτος ἔχω . εἰμί οὖν , ὥσπερ λέγω , ἑκούσιος εἰμί ὁ ἀρετή . Κοινοποιώ ὁ λόγος ὁ φαντασία ὁμολογέω ὑπό ὁ πλεῖστος ὁ ὁ ἀρετή ἐπί ἐγώ τε εἰμί καί ἑκούσιος , ἅμα μέν λύσις δείκνυμι ὁ λόγος , ἅμα δέ συγκατασκευάζω , ὅτι καί ὁ κακία ἑκούσιος , ὅς εἰμί ἤδη κεῖμαι [ εἰμί ] ἐν ὁ λόγος ὁ ἰάομαι μέν οὖν ἕκαστος ὁ ἕξις ἑαυτοῦ πως εἰμί αἴτιος , καί ὁ φαντασία αὐτός αἴτιος . οὗτος συγχέω - ῥήγνυμι ὑπομιμνῄσκω ἐγώ , ὅτι ὁ ἕξις ὁ ἡμέτερος , διά ὅς τοῖος ἐγώ ἢ τοῖος φαίνω ὁ τέλος , καί αὐτός εἰμί συναίτιος . κεῖμαι γάρ καί δείκνυμι , ὅτι διά ὁ ἔθος τοῖος ἢ τοῖος γίγνομαι , ὁ μέν ἀγαθός προιτ - τοντες ἀγαθός , ὁ δέ μοχθηρός μοχθηρός , καί ἀγαθός μέν ἐγώ εἰμί τοιόσδε φαίνω , κακός δέ τοιόσδε . ὡς γάρ εἶπον , οὐ ὁ ὁ καθόλου ἄγνοια αἰτία ὁ ἀεκούσιος ἀλλά ὁ μοχθηρία . συναίτιος δέ ὁ ἕξις , ἀλλά οὐ ἁπλόος αἴτιος , ὅτι καί φύω δεῖ πρός οὗτος καί τρέφω ὡς δεῖ , ὁ οὐδέπω πρός ὁ ἔχω εἰμί αὐτάρκης · καί γάρ φύς τις καλῶς καί τρέφω , ὅμως μοχθηρός ἔθος χράω οὔτε ὁ φύσις οὔτε ὁ τροφή ὄνομαι πρός ὁ σπουδαῖος γίγνομαι , καί πάλιν τις μοχθηρός τρέφω ἐπιστρέφω ἑαυτοῦ ἐπί ὁ ἀγαθός καί ἔθος χράω δεξιός γίγνομαι ἀγαθός . Κοινή μέν οὖν περί ὁ ἀρετή εἴρω ἐγώ ὁ τε γένος τύπος , ὅτι μεσότης εἰμί . δύο γένος ὁ ἀρετή φημί , μεσότης καί ἕξις · ἐπί πλέω δέ ἕξις μεσότης , ἐπεί μή πᾶς ἕξις μεσότης , ὡς ὁ θεωρητικός · ἀλλά οὐδέ ὁ κακία ἔχω εἰμί μεσότης εἰμί . ἢ ὁ ὅλος ὡς εἷς γένος εἶπον , ἴσος λέγω ὁ μεσότης ὡς ἕξις · ἕξις γάρ ἐν μεσότης εἰμί ὁ ἀρετή καί ὁ οὗτος γένος , οὐ ἀπλόος ὁ μεσότης . οὖον γάρ πᾶς μεσότης ἕξις · οὔτε γάρ ὁ αἰδώς οὔτε ὁ νέμεσις , καίτοι μεσότης . καί οὗτος ἄν εἰμί μᾶλλον ὁ λέγω . προεῖπον γάρ ὁ γένος , ἀλλά οὖον γένος . ὁ δέ κατά ἑαυτοῦ πρόσκειμαι , ὅτι πρᾶξις μέν καί ὁ ἀνδρεῖος ὁ σώφρων , ὑπό ὅς οὐ γίγνομαι τοιοῦτος , ἀλλά οὐ ὅς σώφρων ἀλλά κατά συμβεβηκός , ὁ ἅμα καί ἀνδρεῖος εἰμί καί σώφρων . ἀντακολουθέω γάρ ὁ ἀρετή . ἀναλαμβάνω δή περί ἕκαστος εἶπον τίς εἰμί . | ὁ μέν τίς εἰμί ὁ ὁ ἕκαστος οὐσία ὑπισχνέομαι εἶπον · περί ποῖος δέ , ὑπόκειμαι δηλονότι · πρᾶξις δέ οὗτος καί πάθος · πῶς δέ ἐν ὁ ὁ εἷς μέσος αἱρέω , οὗτος πως ὡς αἱρέω μέν οὗτος , φεύγω δέ ὁ ὑπερβολή καί ὁ ἔλλειψις . ἐν δέ ὁ περί ἀρετή λόγος δῆλος φημί εἰμί καί ὁ πόσος εἰμί ὁ ἠθικός ἀρετή , περί ὅς πρόκειμαι ὁ θεωρία · πρῶτος δέ περί ἀνδρεῖος · μᾶλλον γάρ ὁ ἄλλος ἐπαινετός , ὅς ἴδιος ἀρετή . διά γάρ ὁ ὁ ἐπίλυπος καί ἐπίπονος ὑπομένω μᾶλλος ἐπαινέω . Χαλέ - πώτερον γάρ , ὡς αὐτός φημί , ὁ ὁ ἐπίπονος ὑπομένω ἢ ὁ ἡδύς ἀπέχω . περί δέ ὁ φοβερός πλείων κατατείνω ὁ λόγος · μάλιστα γάρ περί οὗτος ὁ Ἀνδρία . πενία δέ ἴσως οὖον δεῖ φοβέω . εἶπον ὁ δεῖ ὁ ἀνδρεῖος φοβέω , λέγω ἑξῆς καί ὁ μή δεῖ φοβέω · <πενίαν γάρ καί νόσος καί ὅλως ὁ κακός ὁ μή εἰμί ἐπί ἐγώ μηδέ αἰσχρός ὁ ἔχω εἰμί οὖον δεῖ φοβέω . ὁ δέ ἴσως ἐνδείκνυμι ὅτι δεῖ μέν αὐτός ἐκκλίνω ποτέ <καὶ> κατά ὁ ἐνδέχομαι , εἰμί μή μέλλω τις ἐγώ αἰσχρός ὁ ἔκκλισις αὐτός αἰτία γίγνομαι , οὖον μήv καί φοβητέον αὐτός . οὖον γάρ ὁ ὅστις ἔκκλισις καί ὁπωσοῦν φόβος ἢ διά φόβος . ὁ γοῦν ἐν ὁ βουλεύω ἐκκλίνω ἀποδοκιμάζω , ἐκκλίνω 15 ὅς καί οὐ πράσσω , οὖον μήv καί φοβέω . οὐδέ ἑαυτοῦ , οὐδέ ὅταν ἐκκλίνω τίς φυλάσσω μολύνω · ἀλλά οὐδέ ὅταν ὁ ἀπατάω ἐκκλίνω , πάντως διά ὁ φοβέω αὐτός ἐκκλίνω . ἢ ὅτι εἰμί καί φόβος τις οὗτος λέγω , οὖον οὗτος οὗτος εἰμί φοβερός . οὐδέ δή εἰμί τις ὕβρις περί παῖς καί γυνή φοβέω . δείκνυμι ὅτι μή ὁ περί πᾶς ὁ δεῖ φοβέω ἄφοβος ἀνδρεῖος , δείκνυμι ὁ αὐτός ἐκ ὁ ἐναντίος , ὁ δειλός . οὐδέ γάρ ὁ πᾶς ὁ μή δεῖ φοβέω φοβέω , οὗτος δειλός , οἷος ὕβρις παῖς ἢ γυνή ἢ πολίτης φοβέω ἢ φθόνος παρά τίνω . περί ὁ μέγας δή ὁ φοβερός οὗτος ὁ δεῖ φοβέω ἄφοβος φημί ὁ ἀνδρεῖος εἰμί · ὑπομένω γάρ ὁ τοιοῦτος ὁ δεινός . φοβερός δέ ὁ θάνατος , διά ὅς προστίθημι · πέρας γάρ ὁ εἰμί , ὅς δεικτικός παρατίθημι ὁ καί οὐδείς ἔτι ὁ θνῄσκω αἴσθησις οὔτε ἀγαθός οὔτε κακός . διά γάρ οὗτος ὁ θάνατος φοβερός , διότι ὁ εἰμί ἐγώ ἀποστερέω καί οὐδείς οὔτε ἐκκλίνω ὁ θνήσκω ὡς κακός οὔτε αἱρέω ὡς ἀγαθός . λαμβάνω δέ ὁ ὁ ἀνδρεῖος ἄφοβος περί θάνατος εἰμί καί ὁ θάνατος ἐποιστικός , ἑξῆς δείκνυμι ὅτι μηδέ περί πᾶς θάνατος . οὖον γάρ ὁ περί ὁ ἐν θάλασσα θάνατος ἄφοβος ἀνδρεῖος ἢ ὁ περί ὁ ἐν νόσος καί ὑπό νόσος . οὖον λέγω δέ ὅτι φοβέω οὗτος , ἀλλά ὅτι μή ὁμόσε αὐτός χωρέω , καί ὅτι οὐ ὅς ἀνδρεῖος ἄφοβος ἐν οὗτος . ἀλλά ἐν ὁ θάλασσα μετά τις καλός ὁ ὁ θάνατος ὑπομονή · μετά καλός δέ ὁ ἐν πόλεμος θάνατος τε καί κίνδυνος , εἰμί γε ὑπέρ σωτηρία πατρίς νόμος Φίλων οἰκέω ἐλευθερία · ἐν οὗτος ἄρα καί ὁ οὗτος γίγνομαι θάνατος ὁ ἀφοβία οἰκεῖος ὁ ἀνδρεῖος . ὁ δέ προερέω ὁμολογέω φημί καί ὁ ἐν ὁ πόλις τιμή , ὁ τε ὑπό ὁ νόμος ὁρίζω καί ὁ ὑπό ὁ μόναρχος δίδωμι . ὁ γάρ ἐν ὁ τοιοῦτος κίνδυνος ἄφοβος καί ζῶ ἐπαινέω ὡς Ἀριστεύς καί θνῄσκω ἐγκωμιάζω . εἶπον οὖν οὗτος ἑξῆς συντίθημι ὁ εἴρω καί φημί ἀνδρεῖος κύριος λέγω ὁ περί ὁ καλός θάνατος ἀδεής καί ὅσος ὁ ὑπέρ ὁ καλός θάνατος ἐπιφέρω , ὑπόγυιος εἰμί . ὁ γάρ ἐν ὁ αἰφνίδιος προσπίπτω ὑπομονή ὁ κατά ὁ ἀνδρεῖος ἕξις σημεῖον , ἐπεί καί ὁ μή ἀνδρεῖος ἐθίζω ποτέ καί παρασκευάζω | πρός τις κίνδυνος ὑπομένω εἄν αὐτός . καλός δέ καί διά ὁ καλός γίγνομαι θάνατος μάλα φημί εἰμί , ὡς εἴρω , ὁ ἐν πόλεμος . εἶπον δέ μάλιστα ὁ περί ὁ τοιοῦτος θάνατος ἄφοβος ἀνδρεῖος εἰμί , προστίθημι ὅτι καί ὁ περί ὁ καλός θάνατος ὁ τε ἐν ὁ θαλάσσιος κίνδυνος καί ὁ ἐν ὁ νόσος ἀδεής ἀνδρεῖος , οὖον μήv οὕτως ὡς ὁ θαλάσσιος ὁ κατά θάλασσα κίνδυνος . ὁ μέν γάρ ἔμπειρος ὁ θαλάσσιος εὔελπις τε καί οὐδείς ἡγέομαι δεινός ἀποβαίνω θαρσέω διά ἐμπειρία , ὁ ἀνδρεῖος ἀπογιγνώσκω ὁ σωτηρία καί δυσχεραίνω ὁ τοιοῦτος θάνατος διά οὐδείς καλός γίγνομαι ὑφίστημι αὐτός , οὐ ἐνδίδωμι ἑαυτοῦ ὁ περί ἑαυτοῦ φόβος · ὡς εἰ ἀφαιρέω τις ὁ θαλάσσιος ἐκεῖνος ὁ ἐλπίς ὁ σῴζω , οὐδέ ἐγγύς αὐτός ὁμοίως φέρω ὁ κίνδυνος εὑρίσκω ὁ σπουδαῖος . Ἅμα δέ καί ἀνδρίζω ἐν ὅς ὁ ἀλκή . ὁ ἀνδρεῖος δηλονότι . ἐν ὅς γάρ καλός τίς περιγίγνομαι διά ὁ θάνατος , ὑπομένω ὁ κίνδυνος , ἐν ὅς δέ οὐ εἰμί , τουτέστιν ἐν ὁ κατά θάλασσα , ὅς καί φθορά φημί , ἢ ὁ ἀπό νόσος θάνατος οὔτε καλός εἰμί οὔτε τις πρᾶξις καί ἐνέργεια ἀπό ἀνδρεῖος γίγνομαι . ὁ δέ φοβερός οὖον πᾶ θεός μέν ὁ αὐτός . διά οὗτος δείκνυμι ὅτι εἰμί τις φοβερός ὁ ἄνθρωπος ἄλλος ἄλλος , φιλοχρηματέω μέν ὁ ὁ χρῆμα ἀποβολή , φιλήδονος δέ ὁ ὁ ἡδονή , φιλοζωέω δέ ὅς θάνατος καί ἄλλος ἄλλος τίς . ὁ δέ ὒ περ ἄνθρωπος σεισμός σκηπτός χάσμα ἐμπρησμός , ὥστε εἰμί πᾶς οὗτος φοβερός , καί ὁ ἀνδρεῖος , καθό εἰμί ἄνθρωπος καί μή ἀναίσθητος . ὁ δέ κατά ἄνθρωπος διαφέρω μέγεθος , φοβερός δηλονότι , ὁ οὖον πᾶς ἄνθρωπος ὁμοίως εἰμί φοβερός ἀλλά διάφορος . καί γάρ μέγεθος ἄλλος διαφέρω , ὥσπερ ἐπί ὁ Αἴας . “ Αἴας δέ οὐκέτι μίμνω βιάζομαι βέλος · δαμάζω ὅς χήν τε νόος καί Τρώς ἀγαυός βάλλω · καί “ πάντῃ δέ κακός κακός στηρίζω ” . ὁ γάρ μέγεθος ὁ κακός ὁ Αἴας εἴκω . καί ἔτι ὁ μή φοβερός ὡς τοιοῦτος φοβέω , οἷος εἰμί τις φοβέω μῦς ψόφος ὁ βόμβος ὕδωρ . κατά ἄξιος γάρ καί ὡς ἄν ὁ λόγος , τουτέστι ὁ φοβερός καί θαρραλέος πάσχω καί πράσσω ὁ ἀνδρεῖος . φοβέω δέ καί θαρσέω , φημί , ὡς ἄν ὁ λόγος ὑπαγορεύω , καί μάλιστα ὁ ὅς ἕνεκα ἐν ὁ φόβος καί ἐν ὁ θαρσέω φυλάσσω . τέλος δέ πᾶς ἐνέργεια εἰμί ὁ κατά ὁ ἕξις . Τέλος δέ εἰμί , φημί , καί ὁ ὅς ἕνεκα ὁ μέν ἀνδρεῖος ὁ κατά ὁ ἀνδρεῖος , ἕκαστος δέ ὁ ὁ ἀρετή ἔχω ὁ κατά ὁ ἕξις κατά ὅς ἐνεργέω . εἰμί δέ ὁ κατά ὁ ἔχω ὁ κατά ἀρετή ἐνέργεια ὁ καλός χάρις γίγνομαι . καί ὁ ἀνδρεῖος πᾶς τε ὑπομένω καί ὁ πράσσω ὡς ἀνδρεῖος πρᾶξις καί ὁ καλός [ καί ] ὁ ἐν αὐτός χάρις . ὁρίζω ἕκαστος ὁ τέλος . ὁ γάρ τις χάρις γίγνομαι ἐκεῖνος ὅρος ἔχω . καλός δέ ὁ ἀνδρεία · ἕκαστος δέ τοιοῦτος εἰμί λέγω καί ὁρίζω ὁ τέλος · δεῖ οὖν ὁ ἀνδρεῖος ὁ τέλος ὁ ὅς ἕνεκα καλός εἰμί . δοκέω δέ καί ἀλαζών εἰμί ὁ θρασύς καί πρό προσποιητικός ἀνδρεῖος . ἐλέγχω δέ ὁ τοιοῦτος ἐν ὁ ἀληθής κίνδυνος ὁ προσποίησις , ὁποῖος <εἰσιν οἷ Τρώς παρά ὅμηρος “ Τρώς μέν κλαγγή τε ἐνοπή τε εἶμι ὄρνις ὅς , ὁ δέ ‘Eλληνες ἐκ ἐναντίος “ μένος πνέω καί “ σιγή δείδω σημάντωρ ” . τοιοῦτος ὁ ἀνδρεῖος , ὡς καί αὐτός προέρχομαι εἴρω . μαλακία γάρ ὁ φεύγω ὁ ἐπίπονος · ὁμοίως εἰμί καί ὁ πενία , ὅς ἀπό ὁ πενέω εἴρω , ἀπό ὅς καί πόνος ὀνομάζω . πρῶτος μέν ὁ πολιτικός . πολιτικός ἀνδρεία εἰμί , κατά ὅς ὑπομένω ὁ πολίτης ὁ κίνδυνος διά ὁ ἐκ ὁ νόμος πρόστιμον καί ὄνειδος καί ὁ Διδός - Μένας τιμή . καί δοκέω οὗτος ἀνδρεῖος εἰμί , παρά ὅς ὁ δειλός ἄτιμος , ὁ δέ ἀνδρεῖος ἔντιμος ἐκ ὁ νόμος ἢ διά ὁ ἦθος . ἔοικα δέ φημί ὁ πολιτικός ὁ ὡς ἀληθής ἀνδρεῖος , διό καί λέγω διά αἰδώς γάρ ὁ ἀρετή εἰμί καί καλός , ὡς καί Διομήδης καί Ἕκτωρ φάσκω , ὁ μέν ἴς Πολυδάμας ἐγώ πρῶτος ἐλεγχείη ἀνατίθημι , Διομήδης εἶδον “ Ἕκτωρ γάρ ποτός φημί ἐν Τρώς ἀγορεύω Τυδείδης ὑπό μου φοβέω ἱκνέομαι νῆας.’ ὅς ποτός τε ἀπειλέω , τότε ἐγώ χάσκω εὐρύς ὅστε σημειωτέος δέ , ὅτι ὁ αἰδώς ἐνταῦθα ἀρετή εἶπον , οὖον δοκέω αὐτός οὗτος οὔτε ἐν ὁ δύο οὔτε ἐν ὁ τέταρτος , ἤϊος κοινός ἐνταῦθα λέγω , ἢ καί ὁ εἰμί εἰμί εἄν ἀρετή , καλός πρᾶξις εἰμί αἰτία . ὁμοίως δέ καί ὁ τιμή καλός νῦν φημί , ἢ καί οὗτος κοινός λέγω , ὁ ὁ τίμιος ὁ αὐτός φύσις ἀγαθός ἄν εἰμί , λέγω ὁ καλός ἀντί ὁ ἀγαθός , ἢ εἰμί εἰμί τις τιμή καλός , ὥσπερ ὅς μετέρχομαι ὅς τε μεγαλόψυχος καί ὁ μεταξύ ὁ τε φιλότιμος καί ἀφιλότιμος , ὅς μνημονεύω καί ἐν ὁ δύο καί ἐν ὁ τέταρτος . ὁ μέν οὖν ἀνδρεῖος διά καλός ὄρεξις ποιέω ὁ ποιέω καί κατά ὁ ἀνδρεῖος , ὁ δέ Πολιτικὸς τιμή χάρις , ἀλλά καί διά αἰσχρός φυγή ὁ ἔξωθεν ὑπό ὁ πολίτης ὄνειδος . εἰμί δέ καί ὁ ἀνδρεῖος διά αἰσχρός φυγή , ἀλλά οὖον καί ὄνειδος , ἀλλά ὅτι ὁ αὐτός φύσις αἰσχρός ἡγέομαι αὐτός φυλάσσω . καί φεύγω οὖον ὁ αἰσχρός ἀλλά ὁ λυπηρός , ὁ ἐκ ὁ ἐπιτίμιον καί ὁ τιμωρία δηλονότι , ὅς ζημία εἰμί χρῆμα ἢ μάστιξ . καί ὁ προστάσσω , κἀν ἀναχωρέω , τύπτω . ὡς παρά Ἡρόδοτος Πέρσης · ὑπό γάρ τοιοῦτος ἐπιστάτης ἐν Θερμοπύλαι Ἕλλην μάχομαι . καί ὁ πρό ὁ τάφρος καί ὁ τοιοῦτος παρατάσσω . οὗτος περί Λακεδαιμόνιος λέγω ἄν · τοιοῦτος γάρ τις 46r μάχη , ὅτε πρός Μεσσήνιος μάχομαι , πολεμέω , ὅς καί Τυρταῖος μνημονεύω . δοκέω δέ καί ὁ ἐμπειρία ὁ περί ἕκαστος ἀνδρεία εἰμί , οἷος ἐπί ὁ θαλάσσιος φημί καί ἐπί ὁ νόσος ὁ ἰατρός μή ἀπογιγνώσκω ὁ δοκέω ἀνίατος νοσέω , διά δέ ὁ ὁ προεφωδευμένων πείρω εὐθαρσής εἰμί · καί ἐπί ὁ πρόκειμαι ὡσαύτως . καί ἐν ἕκαστος τέχνη καί ἐπιτήδευμα ἐν ὁ κίνδυνος εὐθαρσής ὁ ἔμπειρος , καί κατά οἰκοδομικός καί ναυτικός καί εἰμί τις ἕτερος τέχνη . ὅθεν καί φημί Σωκράτης οἴομαι ἐπιστήμη εἰμί ὁ ἀνδρεῖος . λέγω γάρ ἐν Λάχης Σωκράτης παρά ὁ Πλάτων , ἐπιστήμη δεινός τε καί μή ὁ ἀνδρεῖος εἰμί . καί ὁ ἐν Πρωταγόρας δέ εἴρω τοιοῦτος . ὅτι γάρ ὁ ἐπιστήμων εἰμί ἐν ὅς ἐπίσταμαι θαρραλέος εἰμί , καί ὁ ἀνδρεῖος θαρραλέος , ὁ ἐφίστημι - μόνος εἰς τε αὐτός <συνάγων> ὁ ἀνδρεῖος , οὖον πάνυ τίς συλλογιστικός · ὡς δέ ἀκολουθέω ὁ ὁ ἐπιστήμων καί ἔμπειρος θαρραλέος εἰμί καί ὁ θαρραλέος ἐπιστήμων , καί διά οὗτος ὁ ἀνδρεῖος εἰμί γνῶσις καί ἐμπειρία τις . δοκέω γάρ εἰμί πολύς κενός ὁ πόλεμος . κενός ὁ πόλεμος καλέω ὁ ἐν ὅς οὐδείς κίνδυνος ὁ παρατάσσω , φαίνω δέ ὁ οὐ οἶδα αὐτός , κενός εἰμί , ἀνδρεῖος ὁ διά ἐμπειρία Μένων ἐν οὗτος . ὅτι δέ μή διά ἀνδρεῖος ποιέω , δῆλος ἐκ ὁ ὅταν ὑπερτείνω ὁ κίνδυνος καί λείπω ὁ παρασκευή πρῶτος φεύγω αὐτός . δοκέω δέ εἰμί θαρραλέος καί διά ὁ παρασκευή ὁ ὅπλον καί ὅς περί ὁ χρῆσις αὐτός ἐμπειρία , ὅσπερ ἐπί ‘Eρμαίῳ συμβαίνω . ἕρμαιον ἐν Κορώνεια ὁ Βοιωτία τόπος οὗτος λέγω πεδινός ἐν αὐτός , ὁ ἄλλος ἀνώμαλος εἰμί , ἐν ὅς παρατάσσω ποτέ Κορωνεύς σύν ὁ βοηθέω αὐτός στρατιώτης ἐκ ὁ μεταχοιος μετά ὁ Βοιωταρχέω , ὅτε ὁ πόλις καταλαμβάνω καί ὁ ἀκρόπολις ἔχω ὑπό ἑαυτοῦ νόμαρχος ὁ Φωκεύς προδίδωμι αὐτός , αὐτός μέν μένω ἀπό - θνῄσκω ὑπό ὁ ἀμφί ὁ νόμαρχος , ἀποκλείω ὁ πύλη , ἵνα αὐτός μηδέ βούλομαι εἰμί φεύγω καί καταλείπω ὁ πατρίς . ὁ δέ ὁ Βοιωτός βοηθέω αὐτός στρατιώτης ἐκ ὁ μεταχοιος , φεύγω εὐθύς ἐν ἀρχή ὁ μάχη , αἰσθάνομαι εἷς θνήσκω ὁ Βοιωταρχέω Χάρων . ἱστορέω περί ὁ μάχη οὗτος Κηφισσόδωρος ἐν ὁ ἰβʹ ὅς περι ἱερός πόλεμος καί Ἀναξιμένης ἐν ὁ τέταρτος ὁ περι Φίλιππος καί Ἔφορος ἐν ὁ τριακοστός . καί ὁ διά θυμός . ὁ θυμοειδής ὡς Ρωμαῖος καί πᾶς ὁ ἑσπέριος ἔθνος . ἰτητικός γάρ ὁ θυμός , ἀντί ὁ ὁμόσε εἶμι ὁ κίνδυνος ὅς θυμός αἴτιος μάλιστα · τοιοῦτος δέ θηρίον . ἰτητικός · κινητικός , ὁρμητικός . καί ζέω αἷμα · οὗτος εἶπον , ἐπεί δοκέω ζέσις τις ὁ περί ὁ Καρδία αἷμα ὁ θυμός , ὁ δέ “ ὁ δριμύς μένος προτύπτω φίλος πατήρ εἰσοράω ἐκ ὁ ὕστερος εἰμί ὁ ’oδυεννυω , μένος ὁ θυμός λέγω αὐτός . λέγω δέ ἄν ὅτι ἀναπνέω εὐθαρσής τε καί θυμός μεστός ὁράω ὁ πατήρ . ὁ μέν οὖν ἀνδρεῖος διά ὁ καλός πράσσω . εἶπον ὅτι καί ὁ ἀνδρεῖος θυμοειδής , πῶς , ἐξηγέομαι · οὖον γάρ ὡς διά θυμός ποιέω ὡς ὁ θηρίον καί ὁ διά θυμός τίς ποιέω ἄνθρωπος , ἀλλά ὅτι συνεργέω αὐτός ὁ θυμός , ἐνθουσιαστικός αὐτός ποιέω πρός ὁ πρᾶξις ὁ καλός χάρις γίγνομαι ὑπό αὐτός . ὁ θηρίον δέ , φημί , οὖον διά ὁ καλός χράω ὁ θυμός ἀλλά διά λύπη , <ἔτι εἶδον καί ἀλγηδών καί φόβος . εἶπον δέ περί ὁ θηρίον ὁ ὥσπερ καί ὁ θηρίον ἐπί ὁ τιτρώσκω φέρω , ὅτι φέρω μέν ὁ θυμοειδής διά ὁ θυμός ἐπί ὁ κίνδυνος ὡς καί ὁ θηρίον ἐπί ὁ τιτρώσκω . οὖον μήv καί ὁ θηρίον διά θυμός ἁπλόος εἶπον νῦν , διά γάρ λύπη αὐτός φημί ἔπειμι τις , καί ὅτι γε μή ἀνδρεῖος ὁ θηρίον δηλόω διά ὁ ὁρμάω αὐτός πρός ὁ κίνδυνος , οὐδείς ὁ ἀπαντάω δεινός προοράω , ἐπεί οὗτος γε καί ὁ ὄνος ἀνδρεῖος ἄν ἄγω · μηρός “ ὡς δέ ὅτι ὄνος παρά ἄρουρα ἰωνός βιάζομαι παῖς " καί ὁ ἑξῆς . οὗτος δέ εἰς δήλωσις παρατίθημι ὁ μή πᾶς ὑπομονή δεινός κατά ἀνδρεῖος γίγνομαι . ὡσαύτως καί ὁ μοιχός οὖον ὁ καλός χάρις ὑπομένω ὁ δεινός ἀλλά ὁ αἰσχρός ἐπιθυμία . φυσικός δέ ἔοικα ὁ διά ὁ θυμός εἰμί . φυσικός εἰμί φημί ὁ διά θυμός ἀνδρεῖος , ἐπεί φυσικός πάθος ὁ θυμός . διό καί προσλαμβάνω ὁ τοιοῦτος ἀνδρεία προαίρεσις καί ὁ ὅς ἕνεκα ὁ ἀληθής ἀνδρεία γίγνομαι . ἐν μεσότης γάρ ὁ πάθος ὁ 46v ἠθικός ἀρετή , γίγνομαι δέ ἐν μεσότης ὁ θυμός οὗτος προσλαμβάνω . ἔτι ὁ ἀνδρεία περί ὁ θυμός · ὑπηρετέω γάρ ὁ θυμός , ὡς φημί , ὁ ἀνδρεῖος . ὁ δέ διά οὗτος μάχιμος μέν , ὁ διά ἡδονή , φημί , καί λυτός . | παραπλήσιος δέ ἔχω τίς . ὁ ὁμόσε δηλονότι ὁ κίνδυνος χωρέω , ὅς ὁ εἰμί ἀνδρεῖος φαντάζω καί οὗτος . ἀλλά ὁ μέν ἀνδρεῖος διά ὁ προερέω θαρραλέος , διά ὁ καλός δηλονότι καί ὁ ὁ αἰσχρός φυγή . ἀνδρεῖος δέ εἰμί ὁ φοβερός ἄνθρωπος εἰμί καί μή φαίνω ὑπομένω , ὁ καί εἰμί καί φαίνω φοβερός , μή ὡς ὁ εὔελπις · ἐκεῖνος μέν γάρ φαίνω μέν φοβερός ὑπομένω , ὄνιον δέ φεύγω . ἀνδρεῖος δέ φημί ὁ ἐν ὁ αἰφνίδιος φοβερός ἀπαθής Μένων καί ἀποτίνω , οὖον ὁ ἐν παρασκευή , ὅς καί λόγος τίς συνεργέω καί ὁ ὁ πρᾶγμα φύσις ἐπισκοπέω πείθω μή ἀποδειλιάω ἀλλά ἐγκαρτερέω ὁ δεινός . οὗτος δέ ἐν ὁ κατά ἄνθρωπος φημί φόβος , οὐ ἐν ὁ ὑπέρ ἄνθρωπος , σεισμός δηλαδή , ἐπίκλυσις θάλασσα καί ὁ ὅμοιος . ἀνδρεῖος δέ φαίνω καί ὁ ἀγνοέω . πέμπτος καί τελευταῖος μνημονεύω τρόπος , κατά ὅς δοκέω εἰμί τις ἀνδρεῖος οὐ εἰμί , ὁ διά ἄγνοια . καί γάρ ὁ ἀγνοέω καί ἤπειρος ὁ ἐπιφέρω δεινός καί διά οὗτος θαρσέω πρός αὐτός ἀνδρεῖος δοκέω εἰμί , ὅθεν καί ὁ παροιμία ῥέω γλυκύς ἤπειρος πόλεμος . εἰμί δέ καί οὗτος παραπλήσιος ἔχω ὁ εὔελπις · οἴομαι γοῦν καί αὐτός μηδείς πείθω · πλήν ἐκεῖνος μέν ὁ διά πείρω γίγνομαι καί κρατέω πολλάκις ἔχω ὁ εὔελπις εἰμί ( διό καί παραμένω χρόνος τις ) , ὁ δέ ἀγνοέω καί ἀπατάω οὐδείς ἀξίωμα ἔχω · οὖον γάρ οἶδα ὑπεροράω . διό γιγνώσκω ἀληθής ἢ μόνος ὑποπτεύω φεύγω εὐθύς . ὅπερ ὁ Ἀργεῖος πάσχω περ ἴψ εἰμί ὁ Λάκων ὡς Σικυώνιος . Ξενοφῶν γάρ ἐν ὁ ἕκτος ὁ ‘eλληνικως λέγω ἡσσάομαι Σικυώνιος ὑπό Ἀργεῖος Πασίμαχος ὁ ὑφαρμοστής ὁ Λακεδαιμόνιος ἔχω ὀλίγος ἱππέας μετά ἑαυτοῦ ἀφαιρέω ὁ ἀσπίς ὁ Σικυώνιος καί ὁπλίζω ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ ἵππος πρός δένδρον τις δήω , ἐπέρχομαι ὁ Ἀργεῖος , ὁ δέ μέχρι μέν ὀλίγος διά ὁ ἐπί ὁ ἀσπίς ἐπίσημος Σικυώνιος οἴομαι ὁ Λάκων καί καταφρονέω αὐτός διά ἄγνοια , ὕστερος μέντοι ὁ πείρω μανθάνω αὐτός ὅστις εἰμί καί φεύγω . διό καί ἐπίλυπος ὁ ἀνδρεία καί δικαίως ἐπαινέω . δικαίως ἐπαινέω φημί ὁ ἀνδρεῖος καί ὁ ἄλλος ἀρετή προκρίνω ἐνταῦθα διά ὁ πλείων ὁ λυπηρός ὁ ἡδύς ἔχω . ὁ μέν γάρ τέλος ὅς χάρις πᾶς πράσσω καί ὑπομένω ποιέω , ὅσπερ εἰμί ἡδύς ὁ ἀνδρεῖος , λυπηρός δέ καί ἐπίπονος ὁ κύκλος , ὅς εἰμί ὁ πρᾶξις καί ὁ πάθημα , διά ὅς ὁ τέλος τυγχάνω . τραῦμα γάρ καί θάνατος ὑπό ὅς ἐπισκοτέω καί ἐπικαλύπτω ὁ ἐν ὅς ἀνδρεία ἡδύς , ὡς εἰμί ὁ πολύς γνώριμος , ὅς καί σημεῖον ἐναργής ὁ ὁ τέλος αὐτός ἡδύς εἰμί . διά γάρ ὁ ἔφεσις ἐκεῖνος καί οὗτος ἀνέχω . οὖον γάρ ὁ οὗτος ὑπομονή ἡδύς αὐτός , ἀλλά ὅτι αἰσχρός ὁ μή ὑπομένω ὑφίστημι αὐτός . μνημονεύω δέ καί ὁ πύκτης , ὅς ὁ μέν στεφανόω καί τιμάω τέλος καί ἡδύς , ὁ δέ διά ὅς γίγνομαι οὗτος ἀηδής τε καί ἐπίπονος ( πληγή γάρ καί τραύμα ) ὁ πλείων οὗτος καί μείζων εἰμί 47v ὁ ἀπό ὁ στέφανος ἡδονή . μικρός γάρ ὡς πρός ἀηδής ὁ διά αὐτός γίγνομαι παραβάλλω γίγνομαι , ὡς μηδείς ἔχω αὐτός δοκέω ἡδύς . εἶπον δέ ἄκων ὁ ἀνδρεῖος εἰμί ὁ τε τραῦμα καί ὁ θάνατος , ὑπομένω μέν οὗτος ἢ διότι καλός ἢ διότι αἰσχρός ὁ μή , φημί τοσοῦτος μᾶλλον αὐτός ἐπί ὁ θάνατος λυπέω , ὅσος μᾶλλον εὐδαίμων εἰμί καί περιφανής ἐν ἀρετή . ὡς γάρ πολύς τε καί μέγας ἀγαθός αὐτός τε ἀποστερέω καί ἀποστερέω ὁ οἰκεῖος καί ὁ πατρίς ὁ ἐκ ὁ τοιοῦτος προστασία , εἰκότως ἐπί ὁ θάνατος λυπέω . διό καί ὁ μηδείς χάρις καλός γίγνομαι θάνατος φυλάσσω ἄν οἷος ὁ ἐν θάλασσα ἐμπρησμός σεισμός ἢ τις ἄλλος τοιοῦτος περίστασις . οὖον δή δέ ἐν ἀπάω ὁ ἀρετή ὁ ἡδύς ἐνεργέω ὑπάρχω . ὁ ἔμπροσθεν εἴρω ἐπί ὁ κατά ἀρετή ζῶ ὁ ἢ μή λυπέω γε , νῦν αἴτιος ἀποδίδωμι καί φημί ὁ <οὐ δή ἐν πᾶς ὁ ἀρετή ὁ ἡδύς ἐνεργέω ὑπάρχω πλήν ἐπί ὅσος ὁ τέλος ἐφάπτω . ὁ γάρ κατά ὁ ἀνδρεῖος ἐνέργεια τοιοῦτος , στρατιώτης δέ , φημί , οὐδείς ἴσως κωλύω μή ὁ ἀγαθός ἀνδρεῖος εἰμί ἀλλά ὁ κακός μέν ἀνδρεῖος , μηδείς ἄλλος ἀγαθός ἔχω . διό ἀντιποιέω ὁ βίος . οὗτος γάρ εὔωνος καί ἐπί μικρός λῆμμα κατά - φρονέω ὁ ζῶ · διό χρήσιμος ὁ προσδέω οὖον περί πολύς ποιέω ὁ ἑαυτοῦ σωτηρία . ὁ γάρ ἀνδρεῖος οὔτε ῥιψοκίνδυνος οὔτε περί ὁ τυγχάνω , ἀλλά εἰμί μεγλοκινδυνος τε καί ἐν ὅς κινδυνεύω καλός , ἐπί οὗτος θαρραλέος . ὁ δέ ἴσως πρόσκειμαι · εἰμί γάρ ἄν ποτός καί ὁ ἀνδρεῖος ὁ στρατιώτης καταλέγω . εἰμί ἄν οὖν ὁ ἀνδρεία ἕξις ἐν μεσότης ὁ περί φόβος καί θάρσος , ὑπομενετικός παρέχω κίνδυνος τε καί θάνατος ἕνεκα ὁ καλός . ἐν ἅπας ὁ ἀρετή . ἐγώ φημί ἐν οὐδείς . διά γάρ ὁ τέλος ἐν πᾶς ὁ ἡδύς , ἐπεί ὁ πρός ὁ τέλος ἐπίπονος πᾶς , εἰμί γε καί διά ὁ λύπη ὁ καλός ἀπέχω . ἄλλος δέ ἀγαθός μηδείς ἔχω . διά γάρ ἔνδεια ἀγαθός μή ἔχω ὅς ἀντιποιέω - σοντ , πρός μικρός κέρδος ὁ βίος , ἤτοι ὁ ζωή , ἀλλάσσω , ὅτι ὁ στρατιώτης ῥιψοκίνδυνος καί μικροκίνδυνος μικρός χάρις κέρδος καταλλάσσω - τοντες ζωή , ὁ δέ ἀνδρεῖος οὖον δράω ῥιψοκίνδυνος οὐδέ μικροκινδύνως ἀλλά μεγαλοκινδύνως · ὁ καλός γάρ χάρις καί ὑπέρ πατρίς ἤ τις τοιοῦτος αἱρέω ὁ κίνδυνος . μετά δέ οὗτος περί σωφροσύνη . εἶπον περί ἀνδρεῖος , μέτειμι ἐπί ὁ περί σωφροσύνη λόγος , καί ὁ περί πρῶτος οὗτος λέγω ἀποδίδωμι αἴτιος . λέγω γάρ ὅτι ὁ δοκέω ὁ ἄλογος μέρος εἰμί αὐτός ἀρετή . οὗτος δέ λέγω ἄν οὐ ὡς μόνος οὗτος ὁ ἄλογος ὁ Ψυχή εἰμί ἀρετή ( πᾶς γάρ ὁ ἀρετή τοιοῦτος ) , ἀλλά ὡς οὗτος μόνος δοκέω ὁ πρό αὐτός . Πλάτων γοῦν ὁ μέν ὁ θυμικός φημί εἰμί , ὁ δέ ὁ ἐπιθυμητικός . ὅτι γάρ πρός οὗτος εἶπον , δηλόω καί διά ὁ προστίθημι ὁ ὁ ἄλογος μέρος . δοκέω γάρ Πλάτων ὁ δύναμις οὗτος ὁ Ψυχή καί ὁ τόπος χωρίζω . λέγω δέ ἄν περί οὗτος ὅτι κύριος καί μέγας εἄν ἔχω πρός ὁ βίος ῥοπή , ὁ μέν γάρ εὔτολμος καί θαρραλέος πρός ὁ δεινός ὁ ἦθος ὁ ἔχω παρέχω καί λύπη καί φόβος ἀδούλωτος , ὁ δέ κόσμιος τε καί ἀήσσητος ὑπό ἡδονή . ὁ γάρ πάθος οὗτος , θυμός τε καί ἐπιθυμία παιδαγωγέω μέν εὐστάθεια ὁ κατά ὁ βίος αἴτιος , απαιδαγώγητος δέ μένω διαταράσσω καί θηριώδης ποιέω . διό καί εἰκότως τίμιος μέν καί αἱρετός ὁ περί οὗτος ἀρετή , ἄτιμος δέ καί φευκτός ὁ κακία . περι Ποίας οὖν ὁ ἡδονή . | ὥσπερ ἐπί ὁ ἀνδρεῖος εἶπον αὐτός περί θάρσος καί φόβος εἰμί δείκνυμι περί ποῖος οὗτος , οὗτος καί νῦν περί ἡδονά εἶπον ὁ σωφροσύνη καί λύπη εἰμί δείκνυμι περί Ποίας οὗτος . ἔοικα δέ περί ἀνδρεῖος καί σωφροσύνη πρῶτος διδάσκω , ὅτι καί οὗτος πρός ὁ βίος μέγας ἔχω ῥοπή , ὁ μέν ὁ εὔτολμος ὁ ἠθέω πορίζω , ὁ δέ ὁ ἡδονή ὁ ἀήσσητος . διαιρέω δέ ὁ ψυχικός . ψυχικός ἡδονή εἰμί ὁ ἄνευ ὁ σῶμα , μηδείς πάσχω <τούτου> ἢ διατίθημι ὅπως οἷος φιλοτιμία καί ὁ ὅμοιος . ἀλλά μᾶλλον ὁ διάνοια . οὗτος εἴρω ἀντί ὁ ὁ Ψυχή , ἢ πάθος κοινός καί ὁ νόημα εἶπον , ὡς ἄρχω καί ὁ περι ἑρμηνεία “ εἰμί μέν οὖν ὁ ἐν ὁ φωνή ὁ ἐν ὁ Ψυχή πάθημα σύμβολος διάθεσις γάρ ὁ ὁ διάνοια ἐνέργεια , ἀλλά οὖον κύριος πάθος . ὅτι διά οὗτος ἀνάμνησις γίγνομαι αὐτός ὁ ἐπιθυμία . ἀνάμνησις μέν ὁ ἀκόλαστος ὁ ἐπιθυμητής , ἀλλά οὖον προηγουμένως , κατά συμβαίνω δέ . προηγουμένως γάρ σπουδάζω ὑπό αὐτός ἄλλος . ἀνάμνησις δέ αὐτός οὗτος γίγνομαι διά οὗτος · ἀφρον - Δισίων μέν διά ὁ ὀσμή , καί βρῶμα δέ διά ὁ αὐτός , ἢ καί διά βρῶμα πάλιν ἀνάμνησις ὁ Ἀφροδίσιος · εἰς οὗτος γάρ ὁ τρυφή ἄγω . ὁ τοιοῦτος δέ οὖον διά ὁ ὁ ὄσφρησις ἡδονά σπουδάζω περί ὁ ὀσφραντός , ἀλλά ὅτι ὑπομιμνῄσκω αὐτός οὗτος Ἀφροδίσιος καί βρῶμα , περί ὅς εἰμί αὐτός προηγουμένως σπουδή . κατά συμβαίνω οὖν ὡς ὀσφραντός αὐτός χαίρω · συμβαίνω γάρ οὗτος καί εὐώδης εἰμί . ὁ μέν οὖν μύρω ὑπομιμνῄσκω αὐτός ὁ Ἀφροδίσιος , ὁ δέ ἀπό ὁ ὄψον ὀσμή ὁ σπουδάζω βρῶμα . ὅτι δέ κατά συμβαίνω γίγνομαι τις ἡδονή διά ὄσφρησις δείκνυμι διά ὁ καί ὁ πεινάω χαίρω ὁ ἀπό ὁ βρῶμα ὀσμή . οὖον γάρ καί κορέννυμι χαίρω οὗτος . εἶπον δέ οὗτος ἐπιφέρω , ὅτι καί ὁ οὗτος χαίρω ἀκόλαστος . ἀναμιμνήσκω γάρ αὐτός οὗτος ὁ περί ὁ Ἀφροδίσιος λαγνεία καί <τῆς περί ὁ βρῶμα λιχνεία . περι ὁ τοιοῦτος δή ἡδονά ὁ σωφροσύνη καί ὁ ἀκολασία εἰμί . πάνυ ἐναργής διαβάλλω οὗτος ὁ ὁ ἀκόλαστος ἡδονά ὡς ἀνδραποδώδης καί θηριώδης · κοινός γάρ αὐτός ὁ σπουδή πρός ὁ θηρίον καί ἀνδράποδον · χαίρω γάρ καί οὗτος ὅς ἐκεῖνος . ἢ οὐ ὁ γε ἀκόλαστος . ὁ ἀκόλαστος οὐ ὁ κρίσις ὁ χυμός χαίρω ἀλλά ὁ ἀπολαύω . ὅς γεύω μέν οὖν κρίνω ὁ γλυκύς τε καί μή , ὅς γίγνομαι ὁ γλώσσῃ.> ὁ γεῦσις δέ διά ἁφή γίγνομαι . ὁ γάρ ἐπί ὁ πολύς γλυκύς ἐμφορέω ὁ συνέχεια ὁ ἁφή χαίρω εἰμί , οὖον ὁ γεύω καί ὁ κρίσις , οὗτος δέ ὁ ἐπί πολύς ἅπτω καί ἐμφορέω ὁ ἡδύς γίγνομαι , καί ὅτι διά ἁφή ὁ διά ὁ βρῶμα ἡδονή γίγνομαι , ὁ ὁ φάρυγξ εὔχομαι εἰς γέρανος μῆκος ἐκτείνω πιστόω οὗτος ὡς ἄν ἐπί πλεῖστος ἥδομαι ὁ ἁφή . κοινός δή ὁ αἴσθησις , ὁ αἴσθησις δηλονότι , ὅς καί πρῶτος ὁ ζῷον , ὡς ἐν ὁ περι Ψυχή δείκνυμι . καί διά οὗτος καί θηριώδης ὁ ἀκολασία , ὡς περί οὗτος ὑπάρχω ὁ ἡδονή , ὅς περί ἁφή καί γεῦσις συνίστημι . ὁ κοινός ἐγώ καί ὁ ἄλογος ζῷον . ὁ γάρ ἀρετή καί ὁ κακία οὐ ὅς ζῷον ἐγώ ἀλλά ὅς ἄνθρωπος περιγίγνομαι , ὅς <καὶ> ὁ ἑκούσιος , ὅς μηδείς ὁ λοιπός ζῷον . ἀλλά περί τις μέρος , οἷος περί λαιμός μέν ὁ ὁ βρῶμα ἐν ὅς ὁ λιχνεία , <περὶ δέ ὁ αἰδοῖος ὁ Ἀφροδίσιος , ἐν ὅς ὁ λαγνεία . μέντοι ὁ I ἀποσιώπησις εὐφυής παρίστημι ὁ αἰδοῖος . ὁ δέ ἐπιθυμία . Ἐπίκουρος καί ὁ ἀπό αὐτός οὕτως διαιρέω · τῶς ἐπιθυμία ὁ ἡδονή ] ὁ μέν τις ἀναγκαῖος , <αἳ δέ φυσικός μέν οὐ ἀναγκαῖος οἶδα δέ οὔτε ἀναγκαῖος οὔτε φυσικός ἀλλά κατά κοινός γίγνομαι δόξα . ὁ μέν οὖν ὁ τροφή ἐπιθυμία καί ὁ ἐσθής ἀναγκαῖος , ὁ δέ ὁ Ἀφροδίσιος φυσικός μέν οὐ ἀναγκαῖος δέ , ὁ δέ ὁ τοιόσδε σιτίον ἢ τοιόσδε ἐσθής ἢ τοιόσδε Ἀφροδίσιος οὔτε φυσικός οὔτε ἀναγκαῖος Ἀριστοτέλης δέ πόρος τοῦτος ἀγαθός τε καί φανερῶς φαίνω χράω , ὁ μέν ὁ ἐπιθυμία κοινός εἰμί φάσκω , ὁ δέ ἴδιος , κοινός μέν ὁ φυσικός λέγω , ἴδιος δέ καί ἐπίθετος ὁ ἐκ μοχθηρός ἠθέω καί δόξα κενός ἐπιγίγνομαι , τάσσω ὁ φυσικός ὑπό ὁ κοινός καί ὁ ἀναγκαῖος , ὡς εἰμί ὁ φυσικός ὁ μέν ἀναγκαῖος , ὁ δέ φυσικός μέν οὐ ἀναγκαῖος δέ . δέ ὁ κοινός φυσικός λέγω καί ὁ ἀναγκαῖος ὑποτάσσω ὁ φυσικός , διά ὅς ἐπιφέρω δηλόω λέγω οἷος ὁ μέν ὁ τροφή φυσικός · πᾶς γάρ ἐπιθυμέω ἐνδεής ἢ ὑγρός ἢ Ζήρας · οὗτος γάρ εἰμί ἀναγκαῖος · διότι δέ εἰμί φυσικός τε καί κοινός δείκνυμι . ποιέω δέ ὁ προλέγω - μένω διαίρεσις , ὀλίγος μέν φημί εἰμί ὁ ἐν ὁ φυσικός ἡδονή καί ἐπιθυμία ἁμαρτία καί ἐπί ἐγώ γίγνομαι . ὁ γάρ ἐπί ὁ πλέω ἐν οὗτος εἰμί διαμαρτία , ὁ γάρ ἐπί πλέω ἐμφορέω ὁ δήω ὁ τυγχάνω τροφή ἢ ποτός καί ἠώς εἄν ὑπερπίμπλημι . ὁ γάρ ἐπί ὁ μικρός διαμαρτία ὑπό ὁ φυσικός ὄρεξις ἐμποδίζω καί ἔνδεια . ὁ γάρ ἀναγκαῖος καί κατά φύσις ἐπιθυμία ἀναπλήρωσις εἰμί ὁ ἔνδεια , καί εἰμί ὁ κατά ὁ ἐν οὗτος ὑπερβολή ἁμαρτάνω ὁ λέγω γάστρις , ὁ ὑπερπληρόω ἑαυτοῦ ὀρέγω ὁ ὁποῖος τροφή . τοιοῦτος δέ καί ὁ ἄλογος ὁ ἀδηφάγος . διό καί ὁ ἄνθρωπος ὁ τοιοῦτος ἀνοδραποδώδεις καί ὁ περί ὁ Ἀφροδίσιος πτοέω λάγνος . μᾶλλον γάρ ἢ δεῖ χράω . περι δέ ὁ ἴδιος ὁ ἡδονή . ὁ πολύς φημί διαμαρτία περί ὁ ἐπιθυμία τε καί ἡδονά γίγνομαι . ὁ γάρ οἰκεῖος πρός τις ἔχω καί ἀπό ὁ περί αὐτός ἄμετρος σπουδή ἀπό ἐκεῖνος παρονομάζω · λέγω γάρ ὁ μέν περί <τὰς> ὄρτυξ σπουδάζω φιλόρτυξ , Φίλιπποι δέ ὁ περί ὅς ἵππος καί φίλοινος ὁ περί ὁ οἴνος καί ἐπί ἕκαστος σπουδαῖος ὁμοίως . οὗτος δέ φημί ὁ παρονομάζω οὗτος περί ὁ ἄμετρος σπουδάζω ἁμαρτάνω ἢ ὁ χαίρω ὅς μή δεῖ . ὁ γάρ ὁ ὁ μειράκιον χαίρω συνουσία καί διά οὗτος φιλόπαις καλέω ὁ ὁ ἀρχή χαίρω ὅς μή δεῖ ἁμαρτάνω . ἐν οὗτος εἰμί ὁ ἀρρητοποιός . μᾶλλον δέ χαίρω εἄν ἢ ὡς ὁ πολύς · καί κατά οὗτος ἁμαρτάνω ὁ φίλοινος . κατά δέ ὁ μή ὡς δεῖ ὁ διαμαρτία , εἰμί τις ὁ ἑαυτοῦ τέκνον φίλος μηδείς αὐτός συγχωρέω μανθάνω φόβος ὁ λυπέω αὐτός . καί κατά ὁ μή ἆ δεῖ δέ ὁ αὐτός οὗτος ἁμαρτάνω ἄν . εἶπον δέ περί ὁ ἴδιος ὁ ἡδονή ἁμαρτία μάλιστα γίγνομαι καί κατά πολύς τρόπος ἄλλος κατά ἄλλος ἁμαρτάνω , ὁ ἀκόλαστος φημί περί ὁ ἡδονά κατά πᾶς ὑπερβάλλω 48v τε καί ἁμαρτάνω . χαίρω τε γάρ τις ὅς οὐδέ ὅλως χαίρω τις εἄν κατά φύσις ἔχω καί ὁ μᾶλλον ἢ δεῖ καί οὕτως ὡς οὖον δεῖ . μισητός γάρ διά ὁ ἀμετρία καί διά ὁ μή ὅτε καί ὡς δεῖ χράω αὐτός καί ὅλως διά ὁ εἰμί φαῦλος τε καί αἰσχρός . περι δέ ὁ λύπη οὐ ὥσπερ ἐπί ὁ ἀνδρεῖος ὁ ὑπομένω λέγω σώφρων . οὐχ ὥσπερ ἐπί ὁ ἀνδρεῖος ὁ ἀνδρεῖος εἰμί ἐν ὁ ὁ λυπηρός καί φοβερός καί ἐπίπονος ὑπομένω ὁ ἔξωθεν προσπίπτω καί διά οὗτος περί φόβος εἰμί ὅς τε δειλία καί ὁ ἀνδρεία , οὐ οὗτος καί ὁ Ἀκόλαστος . ὁ γάρ Ἀκόλαστος εἰμί μέν καί αὐτός περί λύπη , ὡσαύτως δέ καί ὁ σώφρων ἀλλά οὐ ὁμοίως | ἐκεῖνος οὗτος . οὖον γάρ σώφρων λέγω κατά ὁ ὑπομένω ὁ λυπηρός , ὥσπερ ὁ ἀνδρεῖος λέγω ἐν ὁ ὁ φοβερός καί λυπηρός ὑπομονή , οὐδέ ὁ Ἀκόλαστος ὁ μή ὑπομένω ὡς καί ὁ δειλός ( ὁ γάρ μή ὑπομένω ὁ προσπίπτω φοβερός ὁ δειλός ) , ἀλλά ὁ Ἀκόλαστος λέγω κατά οὗτος εἰμί περί ὁ λυπηρός , κατά ὅσος λυπέω ἐπί ὁ μή γίγνομαι τίς αὐτός , διότι γάρ οὖον τυγχάνω ὁ ἡδύς . καί εἰμί αὐτός ὁ ἡδονή ὁ λύπη ποιητικός . οὖον γάρ ὁ πάσχω τίς ἐκκλίνω καί οὐ ὑπο - μένω ὡς ὁ δειλός , ἀλλά ἐπί ὁ μή πάσχω · ἄχθομαι γάρ · ὁμοίως καί ὁ σώφρων οὖον ὁ φέρω ὁ φοβερός ὡς ὁ ἀνδρεῖος . οὗτος γάρ ἐπί ὁ πῃ - Ρουσία ὁ λυπηρός οὖον λυπέω , ὁ δέ σώφρων ὁ μή λυπέω ἐπί ὁ ἀπουσία ὁ ἡδύς σώφρων . εἰμί δή ὁ μέν δειλός ἐπί ὁ παρουσία τις λυπέω , ἀνδρεῖος δέ ὁ μή λυπέω ἐπί ὁ ὁ αὐτός οὗτος παρουσία , Ἀκόλαστος δέ ὁ ἐπί ἀπουσία τις λυπέω , σώφρων δέ ὁ ἐπί ὁ οὗτος ἀπουσία μή λυπέω . ὥστε ἀντί ὁ ἄλλος αὐτός αἱρέω . ὁ ἄλλος φημί ὁ περί οὗτος . καί γάρ οἰκέω καί ὁ καί νόμος προτιμάω ὁ οἰκεῖος ἡδονή . εἶπον δέ ὁ ἀκόλαστος ὅτι καί ἀποτυγχάνω καί ἐπιθυμέω λυπέω . ὅτι καί ὁ Ἀκόλαστος περί λύπη εἰμί ὁ λυπέω αὐτός . ἐπί τίσις οὖν λυπέω ; ἐπί ἀμφότερος φημί , καί ἐπί ὁ ἀποτυχία ὁ σπουδάζω ἡδονή καί ἐν αὐτός ὁ ἐπιθυμέω . διό καί ἄτοπος φημί ἔοικα ὁ πάθος αὐτός ὁ διά ἡδονά λυπέω . ἐν γάρ ὁ ἐπιθυμέω ὁ ἡδύς λυπέω . διά δέ οὗτος ἅμα δείκνυμι ὁ βίος αὐτός λυπηρός , καίτοι δοκέω περί ἡδονά εἰμί καί ἐν ἡδονή . εἰμί γάρ ἐν ὁ ἐπιθυμέω λυπέω , οὐδέποτε δέ ὅτε οὐ ἐπιθυμέω ὁ ἀκόλαστος , ἀεί ἄν ἄγω ἐν λύπη . ὥστε διά ὁ ἄπληστος περί ἡδονά σπουδή ἐν ὁ ἐναντίος ὁ ἡδονή πλεῖστος διατελέω εἰμί . εἶπον δέ περί ὁ ἀκόλαστος , ἕ κατά ὑπερβολή ἁμαρτάνω ὁ ἡδύς καί λυπηρός , ἐν ὅς μεσότης ὁ σωφροσύνη , ἐλλείπω περί ὁ ἡδονά εἰμί φημί καί κακός ἢ δεῖ ἔχω μή πάνυ γίγνομαι . οὖον γάρ ἀνθρωπικός ὁ περί οὗτος ἀναισθησία , ἀλλά οὐδέ αἴσθησις ἔχω οὗτος , οἷος ὁ περί ὁ τροφή ἀναισθησία . εἶπον δέ οὗτος ἐν ὁ δύο . καί κακός ἢ δεῖ χαίρω . μᾶλλον γάρ ἢ δεῖ χαίρω αὐτός ὁ ἄνθρωπος , ἢ κακός καταφορέω γε εἰμί ἐν οὗτος , μή ἐμπόδιος οὗτος εἰμί , ὁ πρός ὑγίεια καί εὐεξία δηλονότι , ἢ ὑπέρ ὁ οὐσία ὁ χρῆμα φημί . ὁ γάρ οὕτως ἔχω μᾶλλον ἀγαπάω , ὡς αἱρέω δηλονότι τις ἡδονά παρά ὁ εἴρω μᾶλλον ὁ ἄξιος σπουδάζω περί ὁ ἡδονή . ‘eκουσειω δέ μᾶλλον ἔοικα ὁ ἀκολασία ὁ δειλία . συγκρίνω ὁ τε δειλία καί ὁ ἀκολασία , καί δείκνυμι φευκτός ὁ ἀκολασία , καί πρῶτος μέν μάλα φημί εἰμί καί ἑκούσιος ὁ ἀκολασία , ἑξῆς δέ ὅτι οὐ ὁμοίως φευκτός . εἰς ὁ κατά ἕκαστος γάρ καί ὁ πρᾶξις ἀποβλέπω ὁ τε δειλία καί ὁ ἀκολασία δοκέω , φημί , οὐ ὁμοίως φευκτός ὁ δειλία ὁ ἀκολασία . ὁ μέν γάρ ἕξις αὐτός ἑκούσιος ὁ δειλία , ὁ δέ κατά ἕκαστος , κατά ὁ ὁ ἐνέργεια αὐτός , ὁ προσπίπτω ὁ δειλός φοβερός καί διά οὗτος ἀεκούσιος . τοιοῦτος δέ εἰμί ὡς ἔκστασις ἐμποιέω καί βιάζομαι ῥίπτω ὁ ὅπλον καί ἄλλος ἀσχημονέω . διό δοκέω βία <μᾶλλον> καί οὐ ἑκών ποιέω ὁ ποιέω . ἐπί δέ ὁ ἀκόλαστος ἀνάπαλιν φημί εἰμί . ὁ μέν κατά ἕκαστος καί ὁ πρᾶξις αὐτός ἑκούσιος · ἡδύς γάρ ἐπιθυμέω καί ὀρέγω , οὐ ὡς ὁ δειλός ἀβούλητος ὁ πρᾶξις , ὁ δέ ἀκολασία αὐτός κακός ἑκούσιος ὁ κατά αὐτός πρᾶξις . διό καί ὁ πρᾶξις αὐτός μᾶλλον εἰμί ἑκούσιος . ὁ γάρ ἐπιθυμέω οὗτος οὐκέτι ὑπάρχω ὁ ἀκολασία . οὖον γάρ δή καί ἀκόλαστος ἐπιθυμέω εἰμί , ἀλλά οὗτος γε οὐδέ δειλός οὐδείς ἐπιθυμέω . ἢ πρός ὁ κατά ἕκαστος εἶπον ὁ ἕξις αὐτός συγκρίνω , δείκνυμι διά τίς ὁ κατά ἕκαστος ἑκούσιος . διότι γάρ ἐπιθυμέω καί ὀρέγω περιγίγνομαι , οὐκέτι φημί ὁ ἀκολασία ἑκούσιος εἰμί , ὡς ὁ κατά ἕκαστος . οὖον γάρ καί ὁ ἀκολασία ἐπιθυμέω τις ὥσπερ ὁ κατά ἕκαστος . οὐδείς γάρ Ἀκόλαστος εἰμί ἐπιθυμέω , ἀλλά ὁ κατά ἕκαστος διά ὅς | ἀκόλαστος γίγνομαι , ὥστε οὔτε ὁ δειλία ὑπάρχω ὁ λυπέω , διό ὁ κατά ἕκαστος αὐτός πρᾶξις ἀεκούσιος δοκέω . διό οὐ ὁμοίως ὁ ἕξις ἀεκούσιος οὔτε ὁ ἀκολασία αἴτιος ὁ ἐπιθυμέω , διά ὅς ἐπιθυμέω ὁ κατά ἕκαστος πρᾶξις αὐτός εἰμί ἑκούσιος . Διὸ καί ἐπονείδιστος . ἐπονείδιστος ἀκολασία δειλία . μᾶλλον γάρ ὁ τοιοῦτος ἐπί ἐγώ , ἢ καί ὁ ἡδύς ὁ ἐπίπονος αἱρετός <καὶ> μᾶλλον ἑκούσιος . διά ὁ εἰμί τίς ὁ ἡδονά φευκτός δέ ὁ λύπη , ὅς ὁ ἀποστρέφω ὡς φθαρτικός ( φευκτός γάρ τίς χρῆμα καί οὐ αἱρετός ) φυλάσσω , ὁ ἀκολασία ὁ δειλία μᾶλλον ἑκούσιος φημί . ἑκούσιος μέν γάρ ἄμφω , ἑκούσιος γάρ ὁ κακία , ὡς δείκνυμι πολλάκις , φανερός δέ ὁ ἀκολασία διά ὅς καί προστίθημι , ὁ μέν γάρ ἀκολασία διά ἡδονή εἰμί , ὁ δέ δειλία διά λύπη , ὅς ὁ μέν ἡδονή αἱρετός ὁ δέ λύπη φευκτός . μᾶλλον δέ ἑκούσιος ὁ λύπη ὁ φευκτός , ἐπεί ὁ μέν λύπη ἐξίστημι καί φθείρω ὁ ὁ ἔχω φύσις , ὁ δέ ἡδονή οὖον τοιοῦτος · διό εἰμί ἄν μετά Βίας . τοιοῦτος δέ ὁ δειλός . ὅς δέ μίγνυμι βία , οὗτος οὐ ὁμοίως ἑκούσιος ὁ ἀμιγής . ἔτι εἰμί ὁ ψόγος καί ὁ ὄνειδος ἐπί ὁ ἑκούσιος , ὁ επονείδιστος - τέρος μᾶλλον ἑκούσιος . ἐπονείδιστος δέ ἀκολασία δειλία , ἐλεέω γοῦν πολλάκις ὁ δειλός ὁ ὀνειδίζω . ἔτι ὁ ἐπί ἐγώ μᾶλλον ἑκούσιος . περί ὁ δέ ῥάιος εἰμί ἐθίζω , οὗτος ἐπί ἐγώ μάλα εἰμί . περί δέ ὁ ἡδονά εἰμί μᾶλλον ἐθίζω . πολύς γάρ ἡδύς ἐν ὁ βίος καί συνέχεια εἰμί αὐτός καί οὐδέποτε εἰμί αὐτός ἀπορέω , ὁ δέ φοβερός οὐ οὗτος πολύς καί συνεχής . ἔτι ῥᾳδίως ἐθίζω περί ὁ οὐδείς κίνδυνος ὁ μετά κίνδυνος γίγνομαι , οὗτος δέ μᾶλλον ἑκούσιος . ἀκίνδυνος δέ ὁ περί ὁ ἡδύς ἔθος , οὐ εἰμί ἀκίνδυνος ὁ ἐπί ὁ φοβερός . καί ἐπιθυμέω ὁ σώφρων ὅς δεῖ . οὖον γάρ ἐκκόπτω πάντῃ ὁ ἐπιθυμητικός . τρέπω δέ ὅς δεῖ καί ὡς δεῖ καί ὅτε δεῖ · ὅς μέν δεῖ , πρός ὁ καλός , ὡς δεῖ δέ , ἐκ νόμιμος γάμος παιδοποιέω , ὅτε δέ δεῖ , τροφή , ὅτε πεῖνα ἐνοχλέω . ὁ δειλία ὁμοίως ἔχω ὁ ἀκολασία κατά ὁ ἕξις εἰμί καί ἑκούσιος , διαφέρω ὁ κατά ἕκαστος , ὅτι ὁ μέν κατά ἕκαστος ὁ ἡδονή " διά ὁ ἡδύς καί αἱρετός καί ἑκούσιος , ὁ δέ ὁ δειλία διά ὁ λυπηρός ὁ ἐπίπονος εἰμί οὔτε αἱρετός οὔτε ἑκούσιος . ἀλλά καί μᾶλλον ἀεκούσιος , καί καί διά οὗτος μᾶλλον ὁ βία καί βίαιος . αἱρέω γάρ τις ἥδομαι οψοραξ καί ἀφροδισιάζω ἤ2 τραυματίζω καί κινδυνεύω κατά εἰμί πόλεμος καί πολέμιος μάχομαι . |