eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1947
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Α Χ . ‘Οτι ἐκλαυεν Ὀδυσεὺς ἔχων ἀλογον θυμαρέα · νῦν γὰρ ἐτι μᾶλλον αὐτῷ ὑφ’ ἡμερον ὥρσε γόοιο ἡ γυνὴ λαλήσασα τῇ , ὡς ἐφρόθη , ὑπὲρ αὐτῆς . Καὶ ὅρα τὸ θυμαρέα ἤρουν θυμῆρη ὡς ἀπὸ εὐθείας τῆς ἡ θυμα - ρής , καὶ σημειῶσαι ὅτι μετὰ τοῦ ἡ μὲν βυθύνεται ἡ τοιαύτη λέξις , ὡς δήλον ἐκ τοῦ , θυμῆρες κεράσασα κατὰ κρατὸς τε καὶ ὤμων , διὰ δὲ τοῦ ἀ δέγνεται κατῶνι ὁποῖω καὶ ἡ εὐμαρής . εἶτα τὴν ἐπιστῶν διὰθεσαν παραβολικῶς ὑποδεικνύς ἐπάγει · ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἀσπασίος ἢ ἀσπασίως γῆ νηχομέ - νοισι γνακίη , ὅν τε Ποσειδῶν ἐνεργέας νῆα ἐνὶ πόντῳ ῥαίσει ἐπαιρομένην ἀνέμῳ καὶ κύμασι πηρύ · παύροι δ’ ἐξέριγον πολίης ἄλος ἠλειφόνδε νιχόμενοι , πολλὴ δὲ περὶ χροῖ τέτροφεν ἄλμη , ἀσπασίοι δ’ ἐπέβαν γαίης καζύτητα φυγόν*τες , ὡς ἄρα τῇ ἀσπαστὸς ἦν πόσις εἰσορώσῃ . καὶ ἐστιν ἡ παραβολὴ ἐχομένη πρὸς ὧν κατὰ θάλασσαν ἐπαθεν Ὀδυσσεύς · διὸ καὶ κατὰ τοὺς ναυαγοὺς χαίρει καὶ ἐκεῖνος τὴν πατρίδα γαίαν ἰδὼν , καὶ ἐτι ἐπείνει , ὅτι καὶ τὰ φίλτατα ἔχει . τέως μέντοι οὐκ ἔχει σφοδροτέραν ὁ ποιητὴς ἡδονὴν ἐξευρεῖν τῆς ἠθδείσης , ἡ παραβάλοι ἂν τὴν τῆς γυναικὸς ἄρτι χαρὰν ἐπὶ τῷ ἀνδρί · πᾶν γὰρ λίαν ἡ γυνὴ χαίρει , ὡς περ καὶ οἱ νηχόμενοι οὐχ’ ἀπλῶς ἀλλ’ ἐν πανθῶν μεγάλῳ , καθ’ ὃν πλείους μὲν ὤλοντο , αὐτοὶ δὲ παύροι ἐξέριγον δηλονότι , καὶ πόνῳ πολλῷ , τοιούτῳ γὰρ τὸ ἐν πανθινῶδει καιφῷ νήγεσθαι , χαίρουσι ἂν γῆς ἐπιζάντες . Τὸ δὲ , ἀσπασίος γῆ , Ἀττικόν ἐστι · τὸ γὰρ κοινὸν ἀσπα - σία , ἐξ οὗ καὶ παρὸν ἡ περὶ ταῖς ἱστορίαις σοφὴ γυνὴ Ἀσπασία . καιρία δὲ λέξις ἡ ἠθδεῖσα , διὸ καὶ νῦν ἐπιμονὴν ποιεῖ ἐν τῷ ἀσπασίῳ καὶ ἀσπαστὸς ἦν πόσις . Τί δὲ τὸ πηγὸν κῦμα , δεδιώται ἀλλαχοῦ · ὁσαύτως καὶ περὶ τοῦ τέτροφεν ἄλμη , ὁ ἐστι πέπηγεν . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ μὲν τέτροφα ὁρθῶς καὶ τῷ ὁ παραλίγεται καὶ τὸ φ σύμφωνον ἔχει ὡς μέσος παρακαί - μενος ἐκ τοῦ τρίφω γινόμενος . τὸ μέντοι κέκλῳφα τῷ μὲν ὁ εὐλόγως παραλίγεται ὡς ἀπὸ δισυλλάβου μῆλοντος τοῦ κλέφω , οὐ τὸ τῆς παραληγοῦσης ἐ ὀφείλει τρέψαι αὐτὸς εἰς ὁ . τὸ δὲ φ οὐκ ἀναλόγως ἔχει · ὁφείλε γὰρ κέκλῳφα εἶναι κατὰ τὸ σύμφωνον τοῦ ἐνεστῶτος . ἔοικε δὲ συνεδρακέν καὶ αὐτὸ πρὸς τὸ τέτροφα καὶ τὸ κέκῳφα , ὁ ἁμοιότροπός λέγεται ὡς δηλοῖ τὸ κεκοπώς · καὶ γὰρ κέκῳφά ἐστι καὶ κέκοπα . Τὸ δὲ , πολλὴ δὲ περιτέτροφεν ἄλμη , πρὸς ἐντέλειαν μόνην κείται παραβολικὴν , ὁποία πολλά ποιεῖ ἐν ταῖς παραβολαῖς Ὀμηρος · ἄλλως γὰρ οὐ συντελεῖ τι ἐνταῦθα εἰς τὸ πολλὴ τῆς κατὰ τὴν Πηνελόπην χαρᾶς . ‘Οτι ἐπὶ μὲν τῶν νίκτωρ πᾶνν κλαϊόντων οἰκείων τὸ , καὶ δὴ ἂν ὀδυρομένωσι φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἥώς , ὁ περ καὶ ἐνταῦθα κείται . ἐπὶ δὲ γε τῶν ἐν ἡμέρα κλαϊόντων τὸ , καὶ δὴ ἂν ὀδυρο - μένοιςιν ἐὼν φάος ἠλείοιο , ὁ κείται καὶ ἀλλαχοῦ . ‘Οτι ὡς περ ἐπὶ τῆς τοῦ Ἡρακλέος γενέσεως καὶ αὐ πάλιν ἐπὶ τῆς τῶν Μουσῶν παρεκτίνει ὁ μῦθος τὴν νύκτα εἰς τριῴστρον μήκος καὶ εἰς ἐννέα νυχτῶν , οὕτω κἀνταῦθα ἡ ποιητικὴ Μοῦσα τολμᾷ εἰπεῖν ὡς ἡ Ἀθρᾶ προθυμουμένη τοῦ τὸν Ὀδυσσία καὶ τὴν Πηνελόπην ὑπὸ γλυκερῷ τεροθῆναι κοιμηθέντας καὶ μύθους τοῖς πρὸς ἀλλήλους ἐφ’ οἷς ἐπαθόν τε καὶ ἐποίησαν μιχένει καὶ αὐτὴ πλέον τοῦ συνήθους τὴν νύκτα , ὡς οἷα δυναμένη τι καὶ εἰς τοῦτο καθότι ἀλληγορεῖται καὶ εἰς ἄερα , ὡς ἐν * ἄλλοις δηλοῦται . φησὶ γοῦν ὁ ποιητής , ὅτι νύκτα ἐν περάτῃ δολιχὴν σχέθεν , Ἥω δ’ αὐτὲ ἡύσατ’ ἐπ’ Ὀλυμπῷ χρυσόθρονον , οὐδ’ ἔα ὑπνοὺς ζεῖ - γνυσθαι ἀκλυποδας Λάμψον καὶ Φαέθοντα , οἱ περ Ἥω πώλοι ἄγουσι . οὐ τολμᾷ μέντοι ὁ ποιητὴς ἀνευδῶς μιγύψαι καὶ μῦθος νυκτὸς κατὰ τὸν ἐπὶ Ἡρακλεῖ καὶ Μούσαις μύθον , ἀλλ’ ἀρκεῖται ἀορί - στως εἰπὼν δολιχὴν τοιαύτῃ νύκτα δόξασαν μακροτέραν ὡς εἴκός τῶν συνήθων εἶναι , οὐ μὴν καὶ τοιαύτῃ γενομένην . ἤλθε δὲ ἡ δύνησις τοῦ δολιχοῦ τῆς νυκτὸς ταύτης μήκους ἐκ τοῦ ἐξαρχέσαι αὐτὴν καὶ εἰς ὕπνον ἀροῦντα σώφροσι καὶ εἰς ἀρήγησιν μακρῶν οὕτω κατ*μάτων καὶ τληπαθιῶν τοῦ τε ἄν - δρὸς τῆς τε γυναικός . Δῆλον δὲ πάντως ὡς οὐκ ἂν καὶ εἰς ἄμφω ἤρεσεν ἡ μετὰ δαῖτα καὶ μολπὴν καὶ χοροὺς καὶ πλοτύν ἀναγνωρισμὸν καὶ εἰς ὕπνον ἀναλίτων ποίλειψιθίσια νὺξ , εἰ μὴ κατ’ ἐπιτομὴν καὶ ἐπιδρομᾶδην ἐκείνη ἀλλήλοις ἀσχηκύντο τὰ καθ’ ἑαυτούς , ὡς καὶ ὁ ποιητὴς ἐμφαίνει ἐν οἷς μετ’ ὀλίγα ἐπιτροχάδην αὐτοῖς ἐπέσεναν · ἔοικε γὰρ ὁ σοφὸς Ὀδυσσεὺς μετρεῖν πρὸς τὸ ἐπίλοιπον τῆς νυκτὸς τοὺς λόγους · διὸ καὶ ἅμα συμπληροῖ τὰ τῆς πλάνης καὶ εὐθὺς ὕπνοῖ καὶ ὀρθρῶς ἐμφαίνεται . Σημειώ - σα δὲ ὅτι ἐν Ἰλιάδι ἄλλως ἡ περ ἐνταῦθα πλάττει τὴν Ἥραν ὁ ποιητὴς πῆμ*εσσαν τὸν ἥλιον εἰς δύσιν ἐπὶ βοηθεία τῶν Ἀχαιῶν , ἐν οἷς φησίν · ἤλιον δ’ ἀκάμαντα βοῶσι πόντια Ἥρη ἐπεψε καὶ τὰ ἔξης . δηλοῖ δὲ φασιν ἐκεῖ ὁ ποιητὴς πρὸ καιροῦ νομισθῆναι νύκτα διὰ τινα χαλεπὴν ὁμίζην · δοκεῖ γὰρ
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Α Χ . ‘Οτι καλέω Ὀδυσσεύς ἔχω ἄλογος θυμαρής · νῦν γάρ ἔτι μᾶλλον αὐτός ὑπό ἥμερος ὄρνυμι γόος ὁ γυνή λαλέω ὁ , ὡς φέρω , ὑπέρ αὐτός . καί ὁράω ὁ θυμαρής ἀρόω θυμαρής ὡς ἀπό εὐθύς ὁ ὁ θῦμα - ῥέω , καί σημειόω ὅτι μετά ὁ ὁ μέν βυθυνω ὁ τοιοῦτος λέξις , ὡς δῆλος ἐκ ὁ , θυμαρής κεράννυμι κατά κράς τε καί ὦμος , διά δέ ὁ ὅς δέχομαι Κάτων ὁποῖος καί ὁ εὐμαρής . εἶτα ὁ ἐπιστάω διαθέτω παραβολικός ὑποδείκνυμι ἐπάγω · ὡς δέ ὅτι εἄν ἀσπάσιος ἢ ἀσπασίως γῆ νηχομέ - νοῦς γνακίη , ὅς τε Ποσειδῶν ἐνεργής ναῦς ἐν πόντος ῥαίω ἐπαίρω ἄνεμος καί κῦμα πηρός · παῦρος δέ ἐξερίζω πολιός Ἄλος ἀλείφω νιχομενω , πολύς δέ περί χρώς τρέφω ἅλμη , ἀσπάσιος δέ ἐπιβαίνω γαῖα καζυτηταω φεύγω , ὡς ἄρα ὁ ἀσπαστός εἰμί πόσις εἰσοράω . καί εἰμί ὁ παραβολή ἔχω πρός ὅς κατά θάλασσα πάσχω Ὀδυσσεύς · διό καί κατά ὁ ναυαγός χαίρω καί ἐκεῖνος ὁ πατρίς γαῖα εἶδον , καί ἔτι πεινέω , ὅτι καί ὁ φίλος ἔχω . τέως μέντοι οὐ ἔχω σφοδρός ὁ ποιητής ἡδονά ἐξευρίσκω ὁ ηθδεισος , ὁ παραβάλλω εἄν ὁ ὁ γυνή ἄρτι χαρά ἐπί ὁ ἀνήρ · πᾶς γάρ λίαν ὁ γυνή χαίρω , ὡς περ καί ὁ νήχω οὐ ἀπλόος ἀλλά ἐν πάνθος μέγας , κατά ὅς πλείων μέν ὄλλυμι , αὐτός δέ παῦρος ἐξερίζω δηλονότι , καί πόνος πολύς , τοιοῦτος γάρ ὁ ἐν πανθινῶδει καιφῷ φέρω , χαίρω εἄν γῆ ἐπιζάνω . ὁ δέ , ἀσπάσιος γῆ , Ἀττικός εἰμί · ὁ γάρ κοινός Άσπα - σίον , ἐκ ὅς καί πάρειμι ὁ περί ὁ ἱστορία σοφός γυνή Ἀσπασία . καίριος δέ λέξις ὁ ἠθέω , διό καί νῦν ἐπιμονή ποιέω ἐν ὁ ἀσπάσιος καί ἀσπαστός εἰμί πόσις . τις δέ ὁ πηγός κῦμα , διώκω ἀλλαχοῦ · ὁσάυτος καί περί ὁ τρέφω ἅλμη , ὁ εἰμί πήγνυμι . ἰστέον δέ ὅτι ὁ μέν τρέφω ὀρθῶς καί ὁ ὁ παραλιγετης καί ὁ φ σύμφωνος ἔχω ὡς μέσος παράκη - μένος ἐκ ὁ τρίβω γίγνομαι . ὁ μέντοι κλέπτω ὁ μέν ὁ εὔλογος παραλιγετης ὡς ἀπό δισύλλαβος μῆλος ὁ κλέπτω , οὖον ὁ ὁ παραλήγω εἰ ὀφείλω τρέπω αὐτός εἰς ὁ . ὁ δέ φ οὐ ἀνάλογος ἔχω · ὀφείλω γάρ κλέπτω εἰμί κατά ὁ σύμφωνος ὁ ἐνίστημι . ἔοικα δέ συνεδράζω καί αὐτός πρός ὁ τρέφω καί ὁ κωφός , ὁ αμοιοτροπους λέγω ὡς δηλόω ὁ κεκοπώς · καί γάρ κωφός εἰμί καί κοπή . ὁ δέ , πολύς δέ περιτρέπω ἅλμη , πρός ἐντέλεια μόνος κεῖμαι παραβολικός , ὁποῖος πολύς ποιέω ἐν ὁ παραβολή Ὅμηρος · ἄλλως γάρ οὖον συντελής τίς ἐνταῦθα εἰς ὁ πολύς ὁ κατά ὁ Πηνελόπη χαρά . ‘Οτι ἐπί μέν ὁ νίκτωρ πᾶς καλέω οἰκέω ὁ , καί δή εἄν ὀδύρομαι φαίνω ῥοδοδάκτυλος Ἠώς , ὁ περ καί ἐνταῦθα κεῖμαι . ἐπί δέ γε ὁ ἐν ἡμέρα καλέω ὁ , καί δή εἄν ὀδυρο - μένος εἰμί φάος Ἠλεῖος , ὁ κεῖμαι καί ἀλλαχοῦ . ‘Οτι ὡς περ ἐπί ὁ ὁ Ἡρακλῆς γένεσις καί αὖος πάλιν ἐπί ὁ ὁ Μοῦσα παρεκτείνω ὁ μῦθος ὁ νύξ εἰς τριῴστρον μήκος καί εἰς ἐννέα νύχτα , οὗτος ἐνταῦθα ὁ ποιητικός Μοῦσα τολμάω εἶπον ὡς ὁ Ἀθρᾶ προθυμέομαι ὁ ὁ Ὀδυσσία καί ὁ Πηνελόπη ὑπό γλυκερός τεροθῆναι κοιμάω καί μῦθος ὁ πρός ἀλλήλων ἐπί ὅς πάσχω τε καί ποιέω μίγνυμι καί αὐτός πλέω ὁ συνήθης ὁ νύξ , ὡς οἷος δύναμαι τίς καί εἰς οὗτος καθότι ἀλληγορέω καί εἰς ἀήρ , ὡς ἐν * ἄλλος δηλόω . φημί γοῦν ὁ ποιητής , ὅτι νύξ ἐν περάτης δολιχός ἔχω , Ἠώς δέ αὐτός ἰαύω ἐπί Ὄλυμπος χρυσόθρονος , οὐδέ ἐάω ὕπνος ζέω - γνυεπομαι ακλυπους λάμπω καί Φαέθων , ὁ περ Ἠώς πῶλος ἄγω . οὖον τολμάω μέντοι ὁ ποιητής ἀνευδῶς μίγνυμι καί μῦθος νύξ κατά ὁ ἐπί Ἡρακλῆς καί Μοῦσα μῦθος , ἀλλά ἀρκέω ἄορ - Στῶς εἶπον δολιχός τοιοῦτος νύξ δόξα μακρός ὡς εἰκός ὁ συνήθης εἰμί , οὖον μήv καί τοιοῦτος γίγνομαι . ἔρχομαι δέ ὁ δύνασις ὁ δολιχός ὁ νύξ οὗτος μῆκος ἐκ ὁ ἐξαρχέω αὐτός καί εἰς ὕπνος ἀρόω σώφρων καί εἰς ἀρήγω μακρός οὗτος κατ*μάτων καί τληπάθεια ὁ τε ἄν - ἀνήρ ὁ τε γυνή . Δῆλος δέ πάντως ὡς οὐ εἄν καί εἰς ἄμφω ἀρέσκω ὁ μετά δαίς καί μολπή καί χορός καί πλοτύν ἀναγνωρισμός καί εἰς ὕπνος αναλιος ποιλειψιθιθεος νύξ , εἰμί μή κατά ἐπιτομή καί ἐπιδρομᾶδην ἐκεῖνος ἀλλήλων ἀσχηκύντο ὁ κατά ἑαυτοῦ , ὡς καί ὁ ποιητής ἐμφαίνω ἐν ὅς μετά ὀλίγος ἐπιτροχάδη αὐτός πίπτω · ἔοικα γάρ ὁ σοφός Ὀδυσσεύς μετρέω πρός ὁ ἐπίλοιπος ὁ νύξ ὁ λόγος · διό καί ἅμα συμπληρόω ὁ ὁ πλάνης καί εὐθύς ὕπνος καί ὄρθρος ἐμφαίνω . σημειόω - σός δέ ὅτι ἐν Ἰλιάς ἄλλως ὁ περ ἐνταῦθα πλάσσω ὁ Ἥρα ὁ ποιητής πῆμ*εσσαν ὁ ἥλιος εἰς δύσις ἐπί βοήθεια ὁ Ἀχαιός , ἐν ὅς φημί · ἥλιος δέ Ἀκάμας βοῦς πόντιος Ἥρα πέσσω καί ὁ ἔξειμι . δηλόω δέ φημί ἐκεῖ ὁ ποιητής πρό καιρός νομίζω νύξ διά τις χαλεπός ομιζω · δοκέω γάρ