eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1604
ἥδε χιτῶνα . καὶ ἐκείνη εὐθὺς ξαίνῃ περιχαλλέα χιλόν ἐξέφερε θεαλάμοιο . τίθη δ’ ἐπὶ κάλλυμα δῶρα , ἔσθῆτα χρυσῶν τε . τὰ οἱ Φαίνης ἔδοσαν . ἐν δ’ αὐτῇ φάρος ὤθηκε καλόν τε χιτῶνα . ἐπὶ μὲν δὴ λαβὼν καὶ αὐτά , * ὡς δῶρον οἴκτιον , καὶ οὕτω ποιήσασα φραὶ πρὸς Ὀδυσοῦν . αὐτὸς μὲν ὡς πῶμα ὁ ἐστι τὸ ἀκίστασμα τῆς χηλοῦ . ὡς δ’ ἐπὶ δασμὸν ἦλθον . μήτις κατ’ ὀδὸν δηλή - σεται , ὡσπ’ ἄν εἴδησθε γλῶχὺν ἵππον ἵων ἐν τῇ μιλίᾳ . ἀκούσας δὲ Ὀδυσοῦς , αὐτίκα ἐπήρνε πῶμα . ὡς δ’ ἐπὶ δασμὸν ἦλκ ποιχῖλον . ὡς ποτὶ μιν δέδασ φρεσὶ πόντια Κίρκη , τούτοις ἐδίδαξεν . ὡς πον καὶ ἐν Ἰλιάδι Ἀρτεμις δέδασ τινὰ κεντηρεῖν . ἀσφαλῆς δὲ ὡς εἴκως ἦν ὁ τούτου δεσμός . καὶ δύναται καὶ εἰς παρομοίαν κεῖσθαι ὁ τοῦ Ὀδυσοῦς δεσμός , ἐπὶ τῶν σφαγχιζομέ - νων ἀνδράσων . πελαίων δὲ φασιν ἔθος ἦν , κατασφαλίζεσθαι δεσμοῖς . ἡ χλις γὰρ , πωτίφων . καὶ Ἀκχόντων τιμήμα . καὶ ἔστιν ἀσφαλίστερον δεσμοῦ ποιχίλον , τὸ χλειδίων . καὶ μάλιστα τὸ κακοηθέστα - τον . ὁ μυσθὸν αἱ περὶ τῇ κομιζῷ διπνολόγοι γυναῖκες . Ὅρα δὲ ὡς πάνυ ἱσολχὸν ἡ τῆς ἐλπίδος ἐλπίσις . διὸ καὶ ὁ βασιλεὺς Ἀλκίνοος οὐκ ἀφήσει τὸν ξένον ἀλᾶσαι , ἀλλ’ εἰς ὕμνν ἄγα τὰ δῶρα ἵνα ἴδῃν χαίρῃ . Τὸ δὲ ἐνεῖχε καὶ τὸ ἐνεῖκασε καὶ τὰ τοιαῦτα , δίχα μὲν προ - ὕδους , ἐπὶ τοῦ φέρειν καὶ κομίζειν λέγεται . μετὰ δὲ * προθέσεων γίνονται τινες ἐν τούτοις διαφοραὶ δο οἱον . ἀνεγκεχὼν μὲν λέγεται , τὸ ἐναπέχων . συνδυναρχεῖν δὲ , τὸ συνδιαλασθᾶσα φροτίων ἢ καὶ φρον - τὶδα τινα . διαγκεχὼν δὲ , τὸ διαφέρειν . παραγεχεῖν δὲ , τὸ κύκλῳ ἄγαγεῖν . μεταγεχεῖν δὲ , τὸ μετακο - μίσει . παραγεχεῖν * δὲ , τὸ παραγαγεῖν . τὸ δ’ αὐτὸ καὶ ἐπαγαγεῖν . ὑπαγεχεῖν δὲ , τὸ ὑπομεῖναι.1604 ὑπαγεχεῖν δὲ , τὸ ὑπαρτίσθαι καὶ ὑπάρθην φέρεσθαι . εἰσαγεχεῖν δὲ , τὸ εἰσω ἄγαγεῖν . οὐ ἀνάπαλιν τὸ ἐξογεχεῖν . τὸ μὲντοι ἀνεγκεχὼν , ἔχει πλεῖω τινα διατριβήν . ὅτι μὲν γὰρ ἀνεγκεχὼν λέγεται καὶ τὸ ἀνεγεχεῖν τι καὶ τὸ ἀναχρήναι , δηλοῖ τὸ , εἰς τὸ χωρέσιον ἀνεσείσαντο , ἤρουν ἀνέβησαν . καὶ τὸ , ἐς σπάργην ἀνεσείσαντο καὶ αὐτοὶ ἀνέβησαν . Ὅτι δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ἀνέπνευσε χεῖται κατὰ Πανασσίου , δηλοῖ Θεόπομπος . εἶπον . ἀφρονοῦς ἐγένετο . ἔπειτα μὲντοι πάλιν ἀνηρέχθη . καὶ Ἡρόδοτος . ἐπληγεῖς δὲ τούτων , ἐπὶ χρόνον ἀφθογγοῦς ἦν . μόγις δὲ τε ἀνεγχεῖθες , εἶπε . καὶ πάλιν . ἀνεγχεχάμενον τε καὶ ἀνασπινάζεσθαι ἐκ πολλῆς ἡσυχίας . κατὰ ταυτὸν τῷ , μησάμενος δ’ ἀνεσείσατο φωνησέν τε . οἷονὶ ἀνέπνευσεν καὶ ἀνασπινάζε . λέγεται δὲ τις καὶ ἐκ νόσου ἀνεγκεχεῖν , καὶ ἐκ παραφροσύνης . ὁ καὶ ἀνα - φέρειν λέγεται . ἢ δὲ ἐν τῷ ἀνεσείσατο ἀνηρέχμενο τροπὴ τοῦ εἰς * ν , καὶ ἐπὶ ἄλλων ἑφάνη γίνεσθαι.10 ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ αὐτ’ αὐτ . φασινὸν φασινὸν . χλευόν χλευόν . οὕτω δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ πτεῖρω πτέννω . οὐ χρήσις καὶ ἐν τῷ , τὸ πελαίων λέχους ἀπείχοντον ἐν τῇ Ἀττικῇ καὶ , νόμος ἦν λυχοτονεῖν . καὶ τῷ πτεῖνντι μὲν τέκνον λέχου τάλαντον διδοσθαι . τῷ δὲ τίλειον , δύο . Ἡ δὲ χηλὸς ὅτι καὶ λάμνας λέγεται κατὰ πολυωνυμίαν καὶ αἰχτόν , δεδήλωται καὶ ἀλλαχοῦ . οἱ δὲ παλαιοὶ φασὶ καὶ ὅτι ξύγαστρον , ἢ αἰχτόν . καὶ ξυγώσα , τὸ συναρμόσαι . καὶ χεῖται ἢ τοῦ ξυγώστρου λέξις καὶ παρὰ Ἀνζόφρονι . ἴσμοι δὲ φασιν , ὅτι ξυλίνη σορὸς τὸ ξύγαστρον , παρὰ τὸ ξυγώσθαι , δοκεῖ δ’ ἄν ἴσως ἐκ τῆς κατὰ Ἀκτίνους χρήσεως ἥς πολλοὶ πειπράσονται μὴ ἐξανάρχης ξύλινον εἶναι τὸ ξύγαστρον , ἀλλὰ καὶ τὸ κατὰ παραφθορὰν λεγόμενον σίγιστρον , χαλούμενον ἴσως οὕτω , διὰ τὸ κατὰ ξυγοῦ ἰσότητα φροτί - ζεσθαι . δοχεῖον δὲ καὶ αὐτὸ , χρηπτιζὸν τῶν ἴσων . πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα τῶν πάλαι χρηστῶν λεκτῶν παρεχθάρται . ὡν ἔστι καὶ τὸ ἰδιωτικῶς λεγόμενον σπαρτίων . σπαρτίων ὁμῶν λέγμενθα κατὰ τὴν ἀνὶ - καλέν χρείαν . εἰρήθη γὰρ ποτὶ τοῖς λουομένοις , ἀντὶ σπόγγων πλῆγμα τι ἀπὸ σπάρτων ὡς εἴκως . καὶ λέγε - ται Ἀριστοφάνης παραδηλῶν αὐτὸ , ἐν δράματι χαλουμένῳ ἀναγνώρ . * Τὸ δὲ ἡτις ἀρίστη,20 ἄραμνηστικόν ἐστι τοῦ ἀμνηστικά , ὥσπερ καὶ τὸ περιχαλλέα . Ἐσθῆτα δὲ , ἐντυχὲ καὶ νῦν , τὰ πολλά περιβλήματα λέχει τὰ ἐκ τῶν βασιλέων δηλαδή . Τὸ δὲ καλὸν τε χιτῶνα . ὁμοῖον ἔστιν ὡς αὶ καὶ αὐλαίνῃ καὶ αὐτὸν εἶπαι . Τὸ δὲ ἐπὶ δασμὸν ἦλθον , τέρπεται καὶ αὐτὸ κατὰ τὸ ἐπὶ χῆμας ἦλθεν . Τὸ δὲ δηλήσεται , εὐήθως εἶπεν ἐπὶ χλοπῆς . Τὸ δὲ γλῶχὺν ἵππον , παραμοιάζεται τῶν Ὀδυσοῦς ἵππῳ ἀπόρος οὕτω καὶ ἀνεπαυδήτως πλεωθεῖται εἰς Ἰθάκην . Ἰστίων δὲ ὡς ἐντυθὲν οἱ πελαῖοι ἐπιπλέασαντο , καὶ ἵππου δοσίμως εἶναι τὰς τῶν Φαιέκων νῆας . καὶ τῶν ἵππων πλεούσας αὐταῖς συμπαρομοιαστέιν . Ἐπαρτέων δὲ πῶμα , τὸ ἀνασημῶνται . καὶ ἔστιν ἀματὴ πώματος τὸ ἀναφρόνειν . καὶ οὕτως ἄν εἴη καὶ ὁ τῆς χηλοῦ δεσμὸς ἀσφαλής . Ἰστίων δὲ ὅτι τε τὸ πῶμα , καὶ ἐπίθημα λέγεται . καὶ ὅτι ἐπίθημα ταυτῶν δ' αἰτίαν πῶμα οὐ μόνον τριπλέγης καὶ μηδωτοῦ , ἀλλὰ καὶ χύτρας . ὡς δηλοῖ μέγαρος εἰπών . ὅταν ἐν περιδείπνῳ τυγχάνω διακονῶν , τοῦ - πίθημα τῆς χύτρας ἀφεῖλον , ἐποίησα τοὺς διακονοῦντας γελᾶν . Τὸ δὲ δέδας φρασί , δάψμονα συνθέτου βασιλεῖ καὶ τὴν Κίρκην εἶναι . ὅθεν καὶ διδάσκαλος ποιηλῶν δεσμοῦ τῷ ποιη - λόφρῳ γίνεται Ὀδυσσεύς . Ἐν τούτοις δὲ , ὁ Ἀλκίνοος ἐμφαίνει καὶ τὸ ποσὸν τοῦ τελάγ - τῳ μὴ εἶναι πολὺ . ἑκάστου γὰρ τῶν ἄλλων βασιλέων τελάγτων δωρησαμένων , αὐτὸς χαύστων δίδωσιν ἄλεισον . φησὶ γάρ . καὶ οἱ ἐγὼ τοῦ' ἄλεισον ἐμὸν περιχαλλές ὁπάσω χοῦσον . ὅφ' ἐμέθεν μεμημένος ἥματα πάντα , σπένδῃ ἐν μεγάρῳ . τοῦτο δὲ σαφῶς εἶπε . σπένδειν γὰρ δίδωσιν , ἵνα μὴ δόξῃ προσοικειζῶν τῷ ξένῳ τὸ οἰνοποτεῖν . καὶ νῦν μὲν , ποτήριον σεμιολογεῖται ὡς χρηστὸν μὴ πίνειν ἐξ αὐτοῦ ἀλλὰ σπένδιν . ἢ δὲ γραφὶς Ἐκάδῃ ἐν Ἰλιάδι οἶνον δίδωσι τῷ νιῷ , οὐχ' ἵνα πῃ ἀλλὰ σπεῖση τῷ Δί . Περιχαλλές δὲ τὸ ἄλεισον λέγει , καθὰ καὶ τὰ τῶν βασιλέων δῶρα περιχαλλέα φησίν , ὧν φήλας ἡ Ἀρήτη . φησὶ γάρ . μητρὶ παρ' αἰδοῖ ἔδωσαν περιχαλλέα δῶρα τὰ καὶ κέλλυμα , οἱ τοῦ βασιλέως παῖδες . Καὶ ὅρα τὸ , παρ' αἰδοῖ ἔδωσαν ὅ ἐστι παρίδεντο . ἀφ' οὗ καὶ ἡ παραθῖνη συνετὴθῃ μεθ' Ὁμήρου . Τὸ δὲ μεμημένος ἥματα πάντα , τὸ τέλος ἐμφαί - νει τοῦ εὐχρηστέων , ὅ πέρ ἐστιν ἡ δυνηκὴς ἐσὐστόρῳ μνήμῃ . διὰ μακροῦ γὰρ καὶ οὕτως ἡ χάρις κατὰ τὸν τραγικόν . Κίρκνα δὲ πέμπει ἑκάστος οἴσιν τὰ δῶρα , ἐπεὶ καὶ ἑκάστος τῶν δικα - τριῶν , ἀριπροπὴς ἐλέχθη βασιλεύς . πάντων δέ , βασιλικοὶ οἱ πήγνυες . Ὅτι τοῦ Φαιάκο - Εὐρύαλου λυ*πῃσάντος ἡδὴ τὸν Ὀδυσσεύα ὡς προδειδῶται , μέσος πεσὼν ὁ βασιλεύς , εἰς φιλίαν συνά - γει αὐτούς . εἰπών . Εὐρύαλος δὲ αὐτὸν ἀρεσσάθω ἐπίεσσι καὶ δώρῳ . ἐπεὶ μὲν , ὡς λόγους ἀνελιστικοῖς λυπῆσας . δώροισ δέ , ὡς οἶον κατὰ τινα ποιήρῃ . ἐπεὶ οὔτι ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπε . καὶ ὁ Εὐρύαλος πεισθείς , ποιεῖ ἀμφοτέρους . καὶ ἀρέσσεσθαι εἰπὼν τὸν ξένον καὶ δῶσιν οἱ τοῦ' ἄρσ παγχάλ - κων , φ' ἐπὶ κώπῃ ἀγνησίῃ , πολὺν δὲ νεοσπότον ἐλέφαντος ἀμφιδέδηπται πολίος δὲ οἱ ἔξιν ἔσται , τῖδησιν ἐν χειροσὶν Ὀδυσοῦος , ξίφος ἀργυρόφολον . καὶ χαῖρε φησὶ πάτερ ὦ ξένιε , ἔπος δ' εἰ πέρ τι χέδεκται δανῶν , ἄμαρ τὸ φύσον ἀναρπάζασαι ἄλλα . ὁ δὴ πᾶς εἴρη' ἔν , ὁ μετὰ ὑδρας φιλοῦντος γρασάτ' ἐνδόξῳ νιν . εἴτα καὶ εὐήμῳς ἐπεύχεται τῷ Ὀδυσσέῃ , τὰ ἑαυτῷ ἰδεῖν . καὶ Ὀδυ - σσεὺς αὐτῶν φιλοφρόνως , καὶ σὺ φίλος μᾶλα χαῖρε θεὸς δὲ τοι ὀλβια δοίη , ἐπάγει . μηδὲν τοι ξιφροῦ γε ποτὴ μετόπισθε γένοιτο τούτων , ὁ δὴ μοι δόκας ἀρεσσάμενος ἐπίεσσι . τοῦτο δὲ πρὸς ἀποτροπιασμὸν ἐφράθη , μὴ καὶ ἐπὶ κακῷ ἡ τοῦ ξίφους δόσις ἀποζαῖν δυστυχῶς . εὔχεται γὰρ Ὀδυσσεὺς μὴ δεηθῆναι ποτε τοῦ ξίφους τούτου , ἀλλ' ἀπόθετον φυλάξαι αὐτό . νῦν μὲν τοι , ἄμφ' ὧμοις αὐτὸ τῖδησι κατὰ τὸ πολλοχὸν φανὲν Ἑλληνικὸν ἔθος . Ἰστέον δὲ ὅτι ἐκ τοῦ ξίφους οὐ μόνον διαξιφίζεσθαι τὸ πολέμιον ὡς παρὰ τῷ κομικῷ , οἷον Μήδοισι διεξιφίσω , ἀλλὰ καὶ ξιφίζειν τὸ χωροτονεῖν , παραπλήσιον φασὶ ξίμα τὸ τῆς χειρὸς σχῆμα ποιοῦντα . καὶ ξιρισμὸς , σχῆμα φασίν ἐμμελείας . Ἔστι δὲ κἀνταῦθα ὑπιδέσθαι τὴν Φαιακικὴν τερατολογίαν . οἱ γὰρ μὴ δεδιότες δημότητα καὶ οἷς οὐ μέλει τὰ πολίτικα , φαίνονται ἰδὼν ὡς ἐκ τοῦ Εὐρύαλου , καὶ ὅποιος χωόμε - νοι . εἰ καὶ μὴ ἄλλος ἔστιν αὐτῷ μὴ δὲ φαρτρὸς ἴσπερ ἀπέρησεν ἡ Ναυσικάα . Ἀρέσσεσθαι δέ , τὸ φιλικῶς θεραπεύσαι ἤκουν φιλοφρονήσασθαι . ὅθεν καὶ ἄφρητες οἱ πρὸς φιλίαν ἠρμοσμένοι ἱταῖροι . καὶ ἀφρὴς ἡ φιλία . παρὰ δὲ οὕση τῇ λέξει ὕσον εἰς ποίησιν , τοὺς ἐν τοῖς ἠθείοις ἐχρήσατο ὁ ποιη - τῆς . συντάσσεται δὲ μετὰ αἰτιατικῆς , ὡς δηλοῖ τὸ , αὐτὸν ἀρεσσάσθω . καὶ , τὸν ξένον ἀρέσσεσθαι . Οὐδὲτέρος δὲ κἀνταῦθα τὸ πολέμιον . ὁ ποιητέρος , πολέμιον λέγεται μετὰ τοῦ ἑ . Τὸ δὲ ἀμφιδέδηπται , ἀντὶ τοῦ , κινλῶ περιθεία . οὐ μέντοι τεθόρυται κατὰ τὸν κυρίως δίνον . οὐ γὰρ ἔστιν ἐσφαρωσθεῖν ξιδοὺς θίχην καλλινδοειδῶς . λαμπρὸν δὲ τὸ ξίφος καὶ πολλοῦ ἄξιον , ὡς ἡ ἐκφρασις δηλοῖ . Βέζακτα δέ , οὐχ' ἀπλῶς ἀντὶ τοῦ εἴρηται , ἀλλὰ κατὰ τινὶ παλαιότης , ἀντὶ τοῦ περιλάρηται . ἀπὸ τοῦ * βέζω . ἐξ οὗ καὶ ὁ παρὰ Ἀντιφῶντι βέβας γίνεται . Τὸ δὲ ἀναρπάζασαι ἄλλα , ἀσείως ἔχει . ὡς τοῦ προφορικῶς λόγου εἰς ἄτομα χωριζ - νον τὸν ἐν τῇ φωνῇ πληττόμενον . Ὅτι ἔστι ποτὲ πρὸς πολυπλάστων ξένων ῥηθῆναι πρὸς τινος τὸ , σοὶ δὲ θεὸς ἄλογόν τ' ἰδέων καὶ πατρίδ' ἰκέσθαι δοῦν , ἐπειδὴ δηθὰ φίλων ἀπὸ πήματα
Lemmas: ὅδε χιτών . καί ἐκεῖνος εὐθύς ξαίνω περικαλλής χιλός ἐκφέρω θεαλάμοιο . Τίθη δέ ἐπί κάλλιμος Δῶρα , ἐσθής χρυσός τε . ὁ ὁ φαίνω δίδωμι . ἐν δέ αὐτός φάρος ὠθέω καλός τε χιτών . ἐπί μέν δή λαμβάνω καί αὐτός , * ὡς δῶρον οἰκτίζω , καί οὗτος ποιέω Φράι πρός οδυσυς . αὐτός μέν ὡς πῶμα ὁ εἰμί ὁ ἀκίστασμα ὁ χηλός . ὡς δέ ἐπί δασμός ἔρχομαι . μῆτις κατά ὁδός δηλέομαι - σέτα , ὡσπ’ ἄν εἰδώ γλῶχὺν ἵππος Ἴων ἐν ὁ μίλιον . ἀκούω δέ οδυσος , αὐτίκα ἐπαίρω πῶμα . ὡς δέ ἐπί δασμός ἄλκος ποιχιλος . ὡς πρός ὅς Δέδας φρήν πόντιος Κίρκη , οὗτος διδάσκω . ὡς πως καί ἐν Ἰλιάς Ἄρτεμις Δέδας τις κεντηρεῖν . ἀσφαλής δέ ὡς ἵημι εἰμί ὁ οὗτος δεσμός . καί δύναμαι καί εἰς παρόμοιος κεῖμαι ὁ ὁ οδυσος δεσμός , ἐπί ὁ σφαγχιζομέ - νάω ἀνδράσων . πελαίων δέ φημί ἔθος εἰμί , κατασφάλιζω δεσμός . ὁ χλις γάρ , πωτιφαω . καί Ἀκχόντων τίμημα . καί εἰμί ἀσφάλιστος δεσμός ποιχιλος , ὁ χλιδιάω . καί μάλιστα ὁ κακοήθης - ὁ . ὁ μύω ὁ περί ὁ κομίζω διπνολογος γυνή . Ὅρας δέ ὡς πάνυ ἱσολχὸν ὁ ὁ ἐλπίς ἐλπίς . διό καί ὁ βασιλεύς Ἀλκίνοος οὐ ἀφίημι ὁ ξένος ἐλαύνω , ἀλλά εἰς ὕς ἄγα ὁ Δῶρα ἵνα ἴδη χαίρω . ὁ δέ ἐνέχω καί ὁ ἐνίημι καί ὁ τοιοῦτος , δίχα μέν προ - ὕδω , ἐπί ὁ φέρω καί κομίζω λέγω . μετά δέ * πρόθεσις γίγνομαι τις ἐν οὗτος διαφορά δο οἱος . ἀνεγκεχὼν μέν λέγω , ὁ ἐναπέχων . συνδυναρχεῖν δέ , ὁ συνδιαλασθᾶσα φροτιω ἢ καί φρον - τίς τις . διαγκεχὼν δέ , ὁ διαφέρω . παράγω δέ , ὁ κύκλος ἄγω . μέτειμι δέ , ὁ Μετάκος - μισέω . παράγω * δέ , ὁ παράγω . ὁ δέ αὐτός καί ἐπάγω . ὑπάγω δέ , ὁ ὑπομένω ὑπάγω δέ , ὁ υπαρτιεπομαι καί ὑπαίρω φέρω . εἰσάγω δέ , ὁ εἰσω ἄγω . οὖον ἀνάπαλιν ὁ ἐξογεχεῖν . ὁ μέντοι ἀνεγκεχὼν , ἔχω πλείων τις διατριβή . ὅτι μέν γάρ ἀνεγκεχὼν λέγω καί ὁ ἀνεγεχεῖν τίς καί ὁ ἀναχράομαι , δηλόω ὁ , εἰς ὁ χωρέω ἀνασείω , ἀρόω ἀναβαίνω . καί ὁ , εἰς σπάργης ἀνασείω καί αὐτός ἀναβαίνω . ὅτι2 δέ καί ἀντί ὁ ἀναπνέω χέω κατά Πανασσίου , δηλόω Θεόπομπος . εἶπον . ἀφρονέω γίγνομαι . ἔπειτα μέντοι πάλιν ἀνέρχομαι . καί Ἡρόδοτος . πλήσσω δέ οὗτος , ἐπί χρόνος ἄφθογγος εἰμί . μόγις δέ τε ἀνεγχεῖθες , εἶπον . καί πάλιν . ἀνέχω τε καί ἀνασπινάζεσθαι ἐκ πολύς ἡσυχία . κατά τατός ὁ , μήδομαι δέ ἀνασείω φωνέω τε . οἷος ἀναπνέω καί ἀνασπινάζε . λέγω δέ τις καί ἐκ νόσος ἀνεγκεχεῖν , καί ἐκ παραφροσύνη . ὁ καί ἀνα - φέρω λέγω . ἢ δέ ἐν ὁ ἀνασείω ἀνέρχομαι τροπή ὁ εἰς * Ν , καί ἐπί ἄλλος φαίνω γίνεσθαι.10 ὡς καί ἐπί ὁ αὐτω αὐτ . φασινὸν φασινὸν . χλειῶ χλειῶ . οὗτος δέ καί ἐπί ὁ πτείρω πτέννω . οὖον χρῆσις καί ἐν ὁ , ὁ πελαίων λέχος ἀπέχω ἐν ὁ Ἀττικός καί , νόμος εἰμί λυχοτονεω . καί ὁ πτεῖνντι μέν τέκνον λέχομαι τάλαντον δίδωμι . ὁ δέ τίλλω , δύο . ὁ δέ χηλός ὅτι καί λάμνα λέγω κατά πολυωνυμία καί αἰχτόν , δηλόω καί ἀλλαχοῦ . ὁ δέ παλαιός φημί καί ὅτι ξύγαστρον , ἢ αἰχτόν . καί συγγίγνομαι , ὁ συναρμόζω . καί χέω ἢ ὁ ξυγώστρου λέξις καί παρά ανζοφρονις . ἴσμοι δέ φημί , ὅτι Ξυλίνη σορός ὁ ξύγαστρον , παρά ὁ συγγίγνομαι , δοκέω δέ ἄν ἴσως ἐκ ὁ κατά ἄκτινος χρῆσις ἥς πολύς πείρω μή ἐξανάρχης ξύλινος εἰμί ὁ ξύγαστρον , ἀλλά καί ὁ κατά παραφθορά λέγω ζύγαστρον , χαλόω ἴσως οὗτος , διά ὁ κατά ξυγοῦ ἰσότης φροτί - ζω . δοχεῖον δέ καί αὐτός , χρηπτιζὸν ὁ ἴσος . πολύς δέ καί ἄλλος ὁ πάλαι χρηστός λέκτης παρεχθάρται . ὡς εἰμί καί ὁ ἰδιωτικός λέγω Σπαρτίων . Σπαρτίων ὁμός λέγω κατά ὁ ἰδμάν - κάλημι χρεία . εἰρέω γάρ πρός ὁ λούω , ἀντί σπόγγος πλῆγμα τίς ἀπό σπάρτον ὡς ἵημι . καί λέγω - ὁ Ἀριστοφάνης παραδηλόω αὐτός , ἐν δρᾶμα χαλάω ἀναγνώρ . * ὁ δέ ὅστις ἀρίστης ἄραμνηστικόν εἰμί ὁ ἀμνηστικά , ὥσπερ καί ὁ περικαλλής . ἐσθής δέ , ἐντυγχάνω καί νῦν , ὁ πολύς περίβλημα λέχος ὁ ἐκ ὁ βασιλεύς δηλαδή . ὁ δέ καλός τε χιτών . ὅμοιος εἰμί ὡς ὅς καί αυλαινος καί αὐτός εἶπον . ὁ δέ ἐπί δασμός ἔρχομαι , τέρπω καί αὐτός κατά ὁ ἐπί χήμη ἔρχομαι . ὁ δέ δηλέομαι , εὐήθως εἶπον ἐπί κλοπή . ὁ δέ γλῶχὺν ἵππος , παραμοιαζω ὁ οδυσος ἵππος ἄπορος οὗτος καί ἀναπαύδητος πλεωθειος εἰς Ἰθάκη . ἱστίον δέ ὡς ἐντύω ὁ πελαῖοι ἐπιπλέω , καί ἵππος δόσιμος εἰμί ὁ ὁ Φαῖος ναῦς . καί ὁ ἵππος πλέω αὐτός συμπαρομοιαστέιν . Ἐπαρτέων δέ πῶμα , ὁ ἀνασιμόω . καί εἰμί ἀματὴ πῶμα ὁ ἀναφρονέω . καί οὕτως ἄν εἰμί καί ὁ ὁ χηλός δεσμός ἀσφαλής . ἱστίον δέ ὅτι τε ὁ πῶμα , καί ἐπίθημα λέγω . καί ὅτι ἐπίθημα αὐτός δέ αἴτιος πῶμα οὖον μόνος τριπλέγης καί μηδωτοῦ , ἀλλά καί χύτρα . ὡς δηλόω Μέγαρος εἶπον . ὅταν ἐν περίδειπνον τυγχάνω διακονέω , ὁ - πίθημα ὁ χύτρα ἀφαιρέω , ποιέω ὁ διακονέω γελάω . ὁ δέ Δέδας φρήν , δάπτω σύνθετος βασιλεύς καί ὁ Κίρκη εἰμί . ὅθεν καί διδάσκαλος ποιηλῶν δεσμός ὁ ποιέω - λόφρῳ γίγνομαι Ὀδυσσεύς . ἐν οὗτος δέ , ὁ Ἀλκίνοος ἐμφαίνω καί ὁ ποσός ὁ τελάγ - ὁ μή εἰμί πολύς . ἕκαστος γάρ ὁ ἄλλος βασιλεύς τελάγτων δωρέω , αὐτός χάζω δίδωμι ἄλεισον . φημί γάρ . καί ὁ ἐγώ Τούο ἄλεισον ἐμός περικαλλής ὀπάζω χόω . ὑπό μου μαίνομαι ἧμα πᾶς , σπένδω ἐν μέγαρον . οὗτος δέ σαφῶς εἶπον . σπένδω γάρ δίδωμι , ἵνα μή δόξα προσοικειζω ὁ ξένος ὁ οἰνοποτέω . καί νῦν μέν , ποτήριον σεμιολογεω ὡς χρηστός μή πίνω ἐκ αὐτός ἀλλά σπένδω . ἢ δέ γραφίς Ἐκάς ἐν Ἰλιάς οἶνος δίδωμι ὁ νίον , οὐ ἵνα πῃ ἀλλά σπένδω ὁ Ζεύς . περικαλλής δέ ὁ ἄλεισον λέγω , καθά καί ὁ ὁ βασιλεύς Δῶρα περικαλλής φημί , ὅς φῆλος ὁ Ἀρήτη . φημί γάρ . μήτηρ παρά αἰδώς δίνω περικαλλής Δῶρα ὁ καί κέλλυμα , ὁ ὁ βασιλεύς παῖς . καί ὁράω ὁ , παρά αἰδώς δίνω ὅς εἰμί παροράω . ἀπό ὅς καί ὁ παρατίθημι συνετέω μετά Ὅμηρος . ὁ δέ μαίνομαι ἧμα πᾶς , ὁ τέλος ἐμφαί - νέομαι ὁ εὐχρηστέω , ὅς περ εἰμί ὁ δυνηκὴς ἐσὐστόρῳ μνήμη . διά μακρός γάρ καί οὕτως ὁ χάρις κατά ὁ τραγικός . Κίρκνα δέ πέμπω ἕκαστος ὅς ὁ Δῶρα , ἐπεί καί ἕκαστος ὁ δίκη - τρεῖς , αριπροπη λέγω βασιλεύς . πᾶς δέ , βασιλικός ὁ πήγνυμι . ὅτι2 ὁ Φαιάκο - Εὐρύαλος λυπέω ἤδη ὁ Ὀδυσσεύς ὡς προδίδωμι , μέσος πίπτω ὁ βασιλεύς , εἰς φίλιος Σύνα - γει αὐτός . εἶπον . Εὐρύαλος δέ αὐτός ἀρέσκω ἔπειμι καί δῶρον . ἐπεί μέν , ὡς λόγος ανελιστικοιξ λυπέω . δῶρον δέ , ὡς οἶος κατά τις ποιέω . ἐπεί οὔτις ἔπος κατά μοῖρα εἶπον . καί ὁ Εὐρύαλος πείθω , ποιέω ἀμφότερος . καί ἀρέσκω εἶπον ὁ ξένος καί δήω ὁ Τούο Αρς παγχάλ - Κῶς , ἀπό ἐπί κώπη ἀγνησίῃ , πολύς δέ νεοσποος ἐλέφας ἀμφιδέω πολιός δέ ὁ ἐξέρχομαι εἰμί , τίς ἐν χείρων οδυσουιος , ξίφος ἀργυρόφολον . καί χαίρω φημί πατήρ εἰμί ξένιος , ἔπος δέ εἰμί περ τίς χέζω δανῶν , ἦμαρ ὁ φύω ἀναρπάζω ἄλλος . ὁ δή πᾶς ἐρῶ ἐν , ὁ μετά ὕδρα φιλέω γρασάτ' ἔνδοξος ὅς . εἴτα̅ καί εὐήμῳς ἐπεύχομαι ὁ Ὀδυσσέας , ὁ ἑαυτοῦ ὁράω . καί Ὀδυ - σεύς αὐτός φιλόφρων , καί σύ φίλος μῆλον χαίρω θεός δέ ὅς Ὀλβία δήω , ἐπάγω . μηδείς ὅς ξιφρεω γε ποτός μετόπισθεν γίγνομαι οὗτος , ὁ δή ἐγώ Δόκας ἀρέσκω ἔπειμι . οὗτος δέ πρός ἀποτροπιασμός φράζω , μή καί ἐπί κακός ὁ ὁ ξίφος δόσις ἀποζαῖν δυστυχής . εὔχομαι γάρ Ὀδυσσεύς μή δήω ποτός ὁ ξίφος οὗτος , ἀλλά ἀποτίθημι φυλάσσω αὐτός . νῦν μέν ὅς , ἀμφί ὦμος αὐτός τίς κατά ὁ πολλοχὸν φαίνω Ἑλληνικός ἔθος . ἰστέον δέ ὅτι ἐκ ὁ ξίφος οὖον μόνος διαξιφίζομαι ὁ πολέμιος ὡς παρά ὁ κωμικός , οἷος Μῆδος διαξιφίζω , ἀλλά καί ξιφίζω ὁ χωρέω , παραπλήσιος φημί ἵκω ὁ ὁ χείρ σχῆμα ποιέω . καί ξιρισμὸς , σχῆμα φημί ἐμμέλεια . εἰμί δέ ἐνταῦθα ὑπειδόμην ὁ Φαιακικός τερατολογία . ὁ γάρ μή δείδω δημότης καί ὅς οὖον μέλος ὁ πολίτικος , φαίνω εἶδον ὡς ἐκ ὁ Εὐρύαλος , καί όποιος οἴχομαι - νόος . εἰμί καί μή ἄλλος εἰμί αὐτός μή δέ φαρτρὸς Ισπέρ ἀπεράω ὁ Ναυσικάα . ἀρέσκω δέ , ὁ φιλικῶς θεραπεύω ἀκέω φιλοφρονέομαι . ὅθεν καί ἄφρητες ὁ πρός φίλιος ἁρμόζω ιταιροος . καί Ἀφρῆς ὁ φίλιος . παρά δέ εἰμί ὁ λέγω ὕω εἰς ποίησις , ὁ ἐν ὁ ἠθεῖος χράω ὁ ποιέω - ὁ . συντάσσω δέ μετά αἰτιατικός , ὡς δηλόω ὁ , αὐτός ἀρέσκω . καί , ὁ ξένος ἀρέσκω . οὐδέτερος δέ ἐνταῦθα ὁ πολέμιος . ὁ ποιητέρος , πολέμιος λέγω μετά ὁ ὅς . ὁ δέ ἀμφιδέω , ἀντί ὁ , κινλῶ περιτίθημι . οὖον μέντοι τεθορυτη κατά ὁ κύριος δῖνος . οὖον γάρ εἰμί ἐσφαρωσθεῖν ξιδιδωμι θίχην καλλινδοοιδα . λαμπρός δέ ὁ ξίφος καί πολύς ἄξιος , ὡς ὁ ἔκφρασις δηλόω . Βέζακτα δέ , οὐ ἀπλόος ἀντί ὁ εἴρω , ἀλλά κατά τις παλαιότης , ἀντί ὁ περιλέγω . ἀπό ὁ * βέζος . ἐκ ὅς καί ὁ παρά Ἀντιφῶν Βέβας γίγνομαι . ὁ δέ ἀναρπάζω ἄλλος , ἀσείως ἔχω . ὡς ὁ προφορικῶς λόγος εἰς ἄτομος χωρίζω - νοῦς ὁ ἐν ὁ φωνή πλήσσω . ὅτι2 εἰμί ποτέ πρός πολυπλαστος ξένος εἴρω πρός τις ὁ , σύ δέ θεός ἄλογος τε ἶδος καί πατρίς ἱκνέομαι δήω , ἐπεί δηθά Φίλων ἀπό πῆμα