eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1830
ροῦν , ἀλλ’ ἀκίων κίνησε κάρη κακὰ βυσσοδομείων · ὁ καὶ προσγραφή . ὁ Θηλέμαχος δὲ νῦν οὕτω διακ - καιται . δείκνυσι δὲ ὁ ποιητὴς ἐνταῦθα καὶ ὅτι δεκαρῶν ζῴων ἐπαθεν Ὀδυσσεύς . ἔχει δὲ τὸ τλησικάρδιον ὁ νεανίας , ἐξ ὧν ὁ πατὴρ παρήμεισε τοιούτον εἶναι , εἰ καὶ κατὰ δόμα ποδῶν ἐλκεται , ἢ βέλεσι βάλλε - ται . ’Εν δὲ τῷ , κίνησε κάρη , νοητέον ἐκ τῆς κεφαλῆς , τὸ κατ’ αὐτὴν λογιστικόν , καθ’ ὃ βουλευόμενος ὡρμαινεν . ἄλλως γὰρ οὐκ ἂν ἐλάνθανε κινῶν κάρη . ἵως δὲ καὶ οὕτω ποιῶν ἡρέμα * καὶ βλέπόμενος οὐδὲν ἂν ἐδύκει ποιεῖν βραχύ . ’Οτι ’Αντινόρ βαλόντι τὸν ξένον ἐπαράται ἡ Πηνελόπη ἐνδοθεν ἐνδιαθέτως κατὰ θυμόν , ὡς εἰ καὶ ἠχρεῶτο ἐκεῖνος , αὐθ’ οὕτως αὐτὸν σε βάλοι κλυτότοξος Ἀπόλλων . πρὸς ὁ περ ἡ ταμίας Εὐρυνόμη ἔφη · εἰ γὰρ ἐπ’ ἀρῆσι τέλος ἡμετέ - ρησι γένοιτο , οὐχ ἂν τις τούτων γε εὐθρονον’ Ἡμ’ ἴκοιτο . δηλοῖ δὲ ὁ τῆς γραῶς λόγος τὸ πάντας ἀξίους εἶναι θανάτου καὶ μὴ μόνον τὸν ’Αντίνοον . λεχθείη δ’ ἂν ποτε τοῦτο καὶ ἀπλῶς , ὅτε τις ἀπελείστατα εὔχεται . ἡ δὲ γε Πηνελόπη καταθεμένη κακοὺς εἶναι πάντας διὰ τὸ κακοποιεῖν , ὑπερ - χεισθαι δ’ ὅμως ἀπάντων δηλοῖ τὸν * ’Αντίνοον , εἰποῦσα · μαῖα , ἐχθροὶ μὲν πάντες , ἐπεὶ κακὰ μηχαν - νούνται · ’Αντίνοος δὲ μάλιστα μελαίνη Κηρὶ ἔοικεν , ὁ κατὰ ἀνθρώπων ἐστι λέγεσθαι κακίστου ὄντος ἐν κακοῖς . τιμῆ δὲ τὴν Εὐρυνόμην μαῖαν εἰποῦσα ἡ δέσποινα , ἥς ὁ κατὰ μνηστήρων συλλογισμὸς ἐνταῦθα τοιούτός τις · οἱ μνηστήρες κακὰ μηχανώνται · οἱ κακὰ μηχανώμενοι ἐχθροὶ εἰσιν · οἱ μνη - στῆρες ἄρα ἐχθροὶ εἰσι . Τὸ δὲ , κακὰ μηχανώνται , ἀπόσθала μηχανώνται μετ’ ὀλίγα φησί . Τὸ δὲ τέλος γράφεται καὶ τέλος , ἵνα λέγῃ ἡ γραὺς οὕτως · ὦ τέκνον , εἰ γὰρ ἐπ’ ἀραῖς ἡμετέρας ἦγον ὑπὲρ ἡμῶν ὁ ’Απόλλων γένοιτο , πάντες ἂν ἀπόλοιτο . ’Ορα δὲ ὡς εὖ - μορφος ἡ πρὸς τὸν ’Οδυσσέα ἐντυχία ἐντεῦθεν τῇ δέσποινη προκαταβάλλεται . οἰκτισαμένη γὰρ μετακα - λέσεται . καὶ οὕτως εὐοδα ἔσται τὰ ἐφεξῆς . Τὸ δὲ , Κηρὶ μελαίνῃ ἔοικεν , ἐπίτασις ἐστι τοῦ κακὰ μηχανώνται . κακοὶ μὲν γὰρ , φησί , πάντες , ’Αντίνοος δὲ οὐκ ἀπέωκε θανάτου . ’Οτι ἀνακεφαλαιοῦντος διὰ τῆς Πηνελόπης ὁ ποιητὴς τὰ διὰ πλειόνων προσεχῶς περὶ ’Οδυσσέως λεχθέντα φησιν ἀσυνδέτως οὕτω κατὰ ἀπόστασιν · ξεινὸς τις * δύστηνος ἀλητεύει κατὰ δόμα ἀνέρας αἰτίζων , ἀχρημοσύνη γὰρ ἀνώγει , τούτεστιν ἐνδεία χρημάτων . ἐνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἐνέπλησαν τ’ ἐδο - σάν τε , οὗτος δὲ Θρήνυι πρυμνὸν βάλε δεξιὸν ὤμων . ἐστι δὲ τὸ ἐνέπλησαν ἀκόλουθον τῷ , πίηνν κατέ - θηκεν ἐύπλειην . πρωθυστερίως δὲ κείται τὸ , ἐπλησαν καὶ ἔδωσαν · πρῶτον γὰρ δόσις , εἶτα τὸ ἐμπιπλα - σθαι . ’Οτι διὸν ἐνταῦθα τὸν Εὐμαῖον καὶ ὁ ποιητὴς λέγει καὶ ἡ Πηνελόπη , πρὸ δὲ αὐτῶν καὶ ὁ Θηλέμαχος · ὁ καὶ σύμφωνόν ἐστι πρὸς τὸ , ὄρχαμος ἀνδρῶν . οὕτω καὶ κρείων’Ετεωνεύς , Μενε - λάου θεράπων , οὐ μέντοι δοῦλος ἐκεῖνος . ’Οτι τὸ προσπτιζόμε τὸν ξένον ἀντὶ τοῦ , προσεῖπε . διὸ ἐπάγει πρὸς ἑρμηνίαν τὸ , ἧδ’ ἐρέωμαι , πρὸς δεῖξιν τοῦ ταυτὰ ἐνταῦθα εἶναι τὸ προσ - πτίζομαι καὶ τὸ ἐρέωμαι . ’Οτι συνιστῶν τῇ δέσποινη τὸν ξένον δεσπότῃν ὁ Εὐμαῖος φησίν εἰ γὰρ τοὺ βασιλεία σωπήσειαν ’Αχαιοί , * οἱ’ ὁ γε μυθεῖται , θέλγοιτο κέ τοι φίλον ἥτορ . τρεῖς γὰρ δή μιν νύκτας ἔχον , τρία δ’ ἡματ’ ἔρυξα ἐν κλισίῃ . πρῶτον γὰρ ἐμ’ ἴκετο , τούτεστιν ἱκέτευσε , νηδὸς ἀποδράς . ἀλλ’ οὐ πω κακότητα διήρυσεν ἤν ἀγορεύων . ’Οτι δὲ τὸ ἴκετο ἐνταῦθα τὸ ἱκέτευσε δηλοῖ , ’Οδυσσεὺς ἑρμηνεύσει μετὰ βραχέα ἐν τῷ , ἐπεὶ σε πρῶτον ἱκέτευσα . Καὶ σημείωσαι ὅτι κατὰ τὸ σωπώμενον ἔοικεν ’Οδυσσεὺς πολλὰ τινα ἐξω τοῦ ’Ομήρου ἀφηγήσεσθαι τῷ Εὐμαίῳ · ἀ γὰρ τοι πρὸς ἐκείνον εἶπεν , οὐδὲ ὧρῶν τῶν τινῶν ἐδεόμην . εἰκὸς δὲ καὶ ῥητορικῶς τὸν Εὐμαῖον ψευδ’ ἑσται , ὡς ἂν μεγάλῃν παρ’ αὐτῷ τὸν φίλον πασχόν . Τὸ δὲ οἷα ὁ γε μυθεῖται , ὁμοῖον ἐστι κῶ , οἷ’ ἀγορεύεις , ὁ πρὸ ὀλίγων εἶπεν ὁ ’Αντίνοος . Σημεῖωσαι δὲ καὶ τὸ , θέλγοιτο ἥτορ , οὔτε ἀπάτην ἐνταῦθα δηλοῦν , οὔτε ἄλλο τι κακόν , ἀλλ’ ἡδονὴν ἀβλαβῆ , ὑπερβάλλουσαν μέντοι καὶ ἐκπληκτικὴν καὶ ὡς οἷον ἐκστατικὴν τινα καὶ αὐτήν . εἶτα δεικνὺς παραβολικῶς ὁ Εὐμαῖος τὸ ἐν λόγοις μελιχρόν τοῦ ξένοῦ φησίν · ὡς δ’ ὕτ’ ἀοιδὸν ἀνὴρ ποτιδέρκεται , ὃς τε θεῶν ἐξ ἀείδι δεδαὼς ἐπ’ ἱμερόεντα βροτοῖσι , τοῦδ’ ἀμοτον μεμιάσιν ἀκούμεν ὁποτ’ τ’ ἀείδει , ὡς ἐμὲ κείνος ἐθέλγε παρήμενος ἐν μεγάροισι . Καὶ ὅρα καὶ τοῦτο τὸ ἐθέλγεν , ὁμοιον ὄν τῷ ἀνωτέρω ῥηθέντι . Τὸ δὲ ποτιδέρκεται ἀοιδόν , συνοιοῦ - μενον ἔχει καὶ τὸ ἀκούειν . οὐ γὰρ χρεῖα τοῦ ἀοιδοῦ ὡς μόνον προσδέρχεσθαι , ἀλλὰ μᾶλλον ἀκούειν , ἐπεὶ καὶ οὕτω θέλγει , ἀκούμενος δηλαδή . Τὸ δὲ θεῶν ἐξ δεδαὼς , θεομαθῆ καὶ θεόσοφον εἶναι δηλοῖ τὸν
Lemmas: ροῦς , ἀλλά ἀκίων κινέω κάρη κακός βυσσοδομείων · ὁ καί προσγράφω . ὁ Θηλέμαχος δέ νῦν οὗτος διακός - καΐτης . δείκνυμι δέ ὁ ποιητής ἐνταῦθα καί ὅτι δεκάρα ζῷον πάσχω Ὀδυσσεύς . ἔχω δέ ὁ τλησικάρδιος ὁ νεανίας , ἐκ ὅς ὁ πατήρ παραμείγνυμι τοιοῦτος εἰμί , εἰμί καί κατά δόμα πούς ἕλκω , ἢ βέλος βάλλω - ὁ . ’Εν δέ ὁ , κινέω κάρη , νοητέον ἐκ ὁ κεφαλή , ὁ κατά αὐτός λογιστικός , κατά ὅς βουλεύω ὁρμαίνω . ἄλλως γάρ οὐ εἄν λανθάνω κινέω κάρη . ἰός δέ καί οὗτος ποιέω ἡρέμα * καί βλέπω οὐδείς εἄν εδυκεω ποιέω βραχύς . ’Οτι ’Αντινόρ βάλλω ὁ ξένος ἐπαίρω ὁ Πηνελόπη ἔνδοθεν ἐνδιάθετος κατά θυμός , ὡς εἰμί καί αχρέωτος ἐκεῖνος , αὐτω οὕτως αὐτός σύ βάλλω κλυτότοξος Ἀπόλλων . πρός ὁ περ ὁ τάμιας Εὐρυνόμη φημί · εἰμί γάρ ἐπί ἀρή τέλος ἧμμαι - ῥῆσις γίγνομαι , οὐ εἄν τις οὗτος γε εὐθρονον’ ἡμέτερος ἱκνέομαι . δηλόω δέ ὁ ὁ γραῦς λόγος ὁ πᾶς ἄξιος εἰμί θάνατος καί μή μόνος ὁ Ἀντίνοος . λέγω δέ εἄν ποτός οὗτος καί ἀπλόος , ὅτε τις απελειστατος εὔχομαι . ὁ δέ γε Πηνελόπη κατατίθημι κακός εἰμί πᾶς διά ὁ κακοποιέω , ὑπερ - χέω δέ ὅμως ἀπαντάω δηλόω ὁ * Ἀντίνοος , εἶπον · μαῖα , ἐχθρός μέν πᾶς , ἐπεί κακός μηχαν - νέομαι · Ἀντίνοος δέ μάλιστα μέλας Κήρ ἔοικα , ὁ κατά ἄνθρωπος εἰμί λέγω κακός εἰμί ἐν κακός . τιμή δέ ὁ Εὐρυνόμη μαῖα εἶπον ὁ δέσποινα , ἥς ὁ κατά μνηστήρ συλλογισμός ἐνταῦθα τοιοῦτος τις · ὁ μνηστήρ κακός μηχανάομαι · ὁ κακός μηχανάομαι ἐχθρός εἰμί · ὁ μνη - στῆρες ἄρα ἐχθρός εἰμί . ὁ δέ , κακός μηχανάομαι , ἀφίημι μηχανάομαι μετά ὀλίγος φημί . ὁ δέ τέλος γράφω καί τέλος , ἵνα λέγω ὁ γραῦς οὕτως · εἰμί τέκνον , εἰμί γάρ ἐπί ἀρή ἡμέτερος ἄγω ὑπέρ ἐγώ ὁ Ἀπόλλων γίγνομαι , πᾶς εἄν ἀπόλλυμι . Οὐραῖος δέ ὡς εὕω - Μόρφος ὁ πρός ὁ Οδυσσεύς ἐντυχία ἐντεῦθεν ὁ δέσποινα προκαταβάλλω . οἰκτίζω γάρ μετακα - λανθάνω . καί οὕτως Εὐόδα εἰμί ὁ ἐφεξῆς . ὁ δέ , Κήρ μέλας ἔοικα , ἐπίτασις εἰμί ὁ κακός μηχανάομαι . κακός μέν γάρ , φημί , πᾶς , Ἀντίνοος δέ οὐ ἀπωθέω θάνατος . ’Οτι ἀνακεφαλαιόω διά ὁ Πηνελόπη ὁ ποιητής ὁ διά πλείων προσεχῶς περί Ὀδυσσεύς λέγω φημί ἀσύνδετος οὗτος κατά ἀπόστασις · Ξεινός τις * δύστηνος ἀλητεύω κατά δόμα ἀνήρ αἰτίζω , ἀχρημοσύνη γάρ ἄνωγα , τουτέστιν ἔνδεια χρῆμα . ἔνθα ἄλλος μέν πᾶς ἐμπίμπλημι τε δος - σάν τε , οὗτος δέ θρῆνυς πρυμνός βάλλω δεξιός ὦμος . εἰμί δέ ὁ ἐμπίμπλημι ἀκόλουθος ὁ , πίνη κατέ - τίθημι ἐύπλειος . πρωθυστερίως δέ κεῖμαι ὁ , πίμπλημι καί δίνω · πρῶτος γάρ δόσις , εἶτα ὁ ἐμπίμπλημι - ἕπομαι . ’Οτι δείδω ἐνταῦθα ὁ Εὔμαιος καί ὁ ποιητής λέγω καί ὁ Πηνελόπη , πρό δέ αὐτός καί ὁ Θηλέμαχος · ὁ καί σύμφωνος εἰμί πρός ὁ , ὄρχαμος ἀνήρ . οὗτος καί κρείων’Ετεωνεύς , Μένω - Λάου θεράπων , οὖον μέντοι δοῦλος ἐκεῖνος . ’Οτι ὁ προσπτιζόμε ὁ ξένος ἀντί ὁ , προσεῖπον . διό ἐπάγω πρός ἑρμήνιος ὁ , ἤδη εἴρω , πρός δεῖξις ὁ ευτός ἐνταῦθα εἰμί ὁ προς - πτιζομης καί ὁ εἴρω . ’Οτι συνιστάω ὁ δέσποινα ὁ ξένος δεσπότης ὁ Εὐμαῖος φημί εἰμί γάρ ὅς βασίλειος σωπάω Ἀχαιός , * οἶς ὁ γε μυθέομαι , θέλγω κε ὅς φίλος ἦτορ . τρεῖς γάρ δή ὅς νύξ ἔχω , τρεῖς δέ ἦμαρ ἐρύκω ἐν κλισία . πρῶτος γάρ ἐγώ ἱκνέομαι , τουτέστιν ἱκετεύω , νηδὸς ἀποδιδράσκω . ἀλλά οὖον πω κακότης διαρρέω ἐάν ἀγορεύω . ’Οτι δέ ὁ ἱκνέομαι ἐνταῦθα ὁ ἱκετεύω δηλόω , ’Οδυσσεὺς ἑρμήνευσις μετά βραχύς ἐν ὁ , ἐπεί σύ πρῶτος ἱκετεύω . καί σημειόω ὅτι κατά ὁ σωπάω ἔοικα ’Οδυσσεὺς πολύς τις ἐξω ὁ ’ομηρος ἀφηγέομαι ὁ Εὔμαιος · ὅς γάρ ὅς πρός ἐκεῖνος εἶπον , οὐδέ ὥρα ὁ τις δήω . εἰκός δέ καί ῥητορικός ὁ Εὔμαιος ψευδός εἰμί , ὡς εἄν μέγας παρά αὐτός ὁ φίλος πάσχω . ὁ δέ οἷος ὁ γε μυθέομαι , ὅμοιος εἰμί Κῶς , οἶς ἀγορεύω , ὁ πρό ὀλίγος εἶπον ὁ Ἀντίνοος . σημειόω δέ καί ὁ , θέλγω ἦτορ , οὔτε ἀπάτη ἐνταῦθα δηλόω , οὔτε ἄλλος τίς κακός , ἀλλά ἡδονά ἀβλαβής , ὑπερβάλλω μέντοι καί ἐκπληκτικός καί ὡς οἷος ἐκστατικός τις καί αὐτός . εἶτα δείκνυμι παραβολικός ὁ Εὐμαῖος ὁ ἐν λόγος μελιχρός ὁ ξένος φημί · ὡς δέ ὕτες ἀοιδός ἀνήρ προσδέρκομαι , ὅς τε θεός ἐκ ἀείδω δάω ἐπί ἱμερόεις βροτός , ὅδε ἄμοτον μεμιάς ἀκέω ὁπότε τε ἀείδω , ὡς ἐγώ ἐκεῖνος θέλγω παρήμενος ἐν μέγαρον . καί ὁράω καί οὗτος ὁ θέλγω , ὅμοιος εἰμί ὁ ἀνωτέρω εἴρω . ὁ δέ προσδέρκομαι ἀοιδός , συνοιος - μένω ἔχω καί ὁ ἀκούω . οὖον γάρ χρεῖος ὁ ἀοιδός ὡς μόνος προσδέρκομαι , ἀλλά μᾶλλον ἀκούω , ἐπεί καί οὗτος θέλγω , Ἀκούμενος δηλαδή . ὁ δέ θεός ἐκ δάω , θεομαθής καί θεόσοφος εἰμί δηλόω ὁ