eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1961
Ψ Ω Ω . ἢ ὁ βέτος βεβαρυτόνηται , αὐτὴς δὲ διέσταλται διπλασῶ τῷ τῷ Βάττῳ βασιλεῖ Λίβυς , οἷ καὶ τὰ Πιν - δαρικὰ ὡς περιωσίνιον μέμνηνται · ὡς δοκεῖ παροιμίαν δύναι τὴν τοῦ βαττολογεῖν . Ἡ δὲ αἰεὶς αὐτὴ λόγον ἔχει ὁποῖον καὶ ἡ ἰατὶδὴ κυνὴς · καὶ γέγραπται περὶ τούτων ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα τὸ ἀρχοῦν . Τὸ δὲ , πένθος ἀζῶν , ἐπιφωνατικῶς εἰπὼν , ὑποκαταλὰς ἠμὴνευσεν ἐν τῷ , μέγα δὲ φρεσὶ πένθος ἔχοντα . Βλωθὴ δὲ ἐνταῦθα μὲν ὄχνη , ἐν Ἰλιάδι δὲ πίτυς , καὶ ἐφθέη ἰκανῶς ἔχει περὶ τῆς τοιαύτης λέξεως . Κερότῳμα δὲ νῦν ἐπη οὐ τὰ ὑβριστικὰ καὶ ὀνειδιστικὰ , ὁ ἐστι μεμπτικὰ , τίνοντα δὲ ἄλλως κἂρ διὰ τὸ ἐρεθιστικὰ εἶναι εἰς χόλον κατὰ τὸ , σὺ δὲ μὴ χόλον ἐνθσο θυμῷ . ἐξ οὐ δὴ τύπου καὶ ἄρχεται τὰ κερότῳμα ἐνταῦθα ἐπη , τὸ ἀκόμιστον δηλαδὴ τὸν γέροντα εἶναι , τὸ γῆρας λυγρὸν ἔχειν , τὸ κακῶς αὐχμεῖν , τὸ ἀεικία φορεῖν · ἄ δὴ κομματικῶς κείνται ὡς ἐν σχώμασι πρέπει . ἐπὶ δὲ καὶ τὸ διωῶ εἶναι . δῆλον δὲ ὅτι παράγωγον ἐστιν ἐκ τοῦ κέροτμος τρισυλλά - βου ὀνόματος τὸ κερότμιον ἐπος . Τὸ δὲ , κάτω ἔχων κεφαλήν , * οὐ ταντὸν ἐστι τῷ ὑστερον παρ’ Ἀττικοῖς , κάτω κάρα , ἢ συνθέτως κατώκαρα · ἐκεῖνο γὰρ ἐπὶ τῶν κατὰ κεφαλὴν ἡρεμαμένων ἢ θυμίζομένων λέγεται . Τὸ δὲ , οὐχ ἀδαμονὴ σ’ ἔχει ἀμφιπολεῦνν ὄχαστον , περίφρα - σις τοῦ , δαίμων εἰς τῆς ἡπιευτικῆς . τοῦτο δὲ κομματικὴ ἐπιτομὴ τὸ , ἀλλ’ ἐὐ κομιδὴ ἔχει , τουτέστιν ἐπιμεμὴλται ὁ ὄχαστος , περὶ οὗ προειρήται ἄλλαχοῦ . Ἀμφιπολεῦνν δὲ οὐχ’ ἀπλῶς τὸ περιodieνν , ἀλλ’ ἔχει τι καὶ δουλικῆς σημασίας , ἀφ’ ἧς αἱ ἀμφίπολοι . Ἐν δὲ τῷ , οὐ φυτὸν οὐ συκὴ καὶ ἔξης , τῷ καὶ θόλον ἤγουν τῷ φυτῷ ἐπιτήδεια τὰ ὑπ’ αὐτὸ μικρὰ δένδρα τε καὶ λοιπά · φυτὰ γὰρ πάντων καὶ τὰ περὶ πρᾶσιν , περὶ ἧς καὶ αὐτὴς ὁμοίως προεξέσθη , καὶ ἡ συκὴ καὶ τὰ ἐφεξῆς δένδρα . Ὡσα δ’ ἐνταῦθα καὶ τὴν ἐπιμονὴν τοῦ ἀπορατικοῦ εἰειδοῦς καὶ λαμπροῦ σχήμα - τος καὶ τὴν γοργότητα ἐν τῷ , οὐ φυτὸν οὐ συκὴ οὐ τόδε οὐ τόδε . ἐκτείνει δὲ καὶ νῦν τὴν ἀρχουσαν ἡ συκὴ . Τὸ δὲ , οὐχ ἄνευ κομιδῆς κατὰ κήπον , σαφηνεία ἐστι τοῦ , ἀλλ’ ἐὐ τοι κομιδὴ ἔχει ἡ τοῦ ὄχαστου . Τὸ δὲ , οὐχ ἀγαθὴ σε κομιδὴ ἔχει , ἀστείων ἐστι ῥητορι - κὸν ἀντίθετον · λέγει γὰρ ὡς ὁ μὲν κῆπος ἔχει κομιδὴν ὑπὸ σοῦ , σὺ δὲ οὐχ ἔχεις τὴν δέουσαν κομιδὴν , ὁμοιον δὲ τι μετ’ ὀλίγα καὶ τὸ , οὐ σε κομιδὴ ἀγαθὴ ἔχει , ἀλλ’ ἀ γῆρας λυγρὸν ἔχεις . Τὸ δὲ , αὐχμεῖς κακῶς , ἐχρησάμενος καὶ τῷ κομιζῶ εἰς σχώμα ἐν ταῖς Νεφέλαις . αὐχμεῖ δὲ κακῶς ὁ καὶ ῥύπον ἔχων κατὰ τὴν Λαέρτην καὶ ἀλουτῶν . γίνεταί δὲ τὸ αὐχμεῖν , ὡς περ καὶ ὁ αὐχμός , παρὰ τὸ αὐὼ τὸ ξηραίνω πλεονασμῷ δασέος , ὡς καὶ ἐν τῷ βρυγηθμὸς γίνεται καὶ τοῖς ὁμοίοις . δῆλον δὲ ὅτι ὄψος ξηραίνεις γῇ ξοικεν αὐχμώσῃ καὶ μὴ τεχνομένη ὕδατι . Ἀορίαν δὲ οὐ μόνον τὴν κοινῶς λεγομένην ἀορίαν λέγει τὴν ἐκ τῆς ἀοργίας κεκραμένην , ἀλλὰ καὶ τὴν εἰς ἔργον ἀτεργίαν , δια - φέρουσαν τῆς κακοεργίας , ὅτι ἐκείνη μὲν κακίαν δηλοῖ ψυχῆς ὡς ἐν τῷ , κακοεργὴς ἐνεργεσὶν μέγ’ ἐμεί - νων , τοῦτο δὲ ἀνεπιστημοσύνην . Τὸ δὲ δοῦλιον εἶδος καὶ μέγεθος ὁμογραφούντα τῇ ἐκ τοῦ δουλεύω γινωμένῃ δουλείᾳ , οὐ μὴν καὶ τὸ δοῦλιον ἦμαρ · ἐκεῖνο γὰρ τῷ ἰῶτα μόνῳ παραλήγεται , καθ’ ἃ καὶ ἡ δουλίᾳ ἡμέρα ὡς φασιν οἱ παλαιοί . Τὸ δὲ , οὐ σε κομίζει , ῥῆμα ἔχει τὸ πρω - τότυπον τῆς παρ’ ἐπιμέλειαν κομιδῆς . Τὸ δὲ , τοιούτῳ δὲ ξοικας , ἐπεὶ λούσατο φάγοι τε , εὐδεν μαλακῶς , διττὴν ἔχει ἔνοιαν · ἢ γὰρ ὅτι τοιούτος εἰ οἷος λούσεσθαι καὶ μετὰ τὸ ἐμφαγεῖν κοιμᾶσθαι οὐ μὴν καὶ ἔργοις ἐπιπρέπεις ἀνδρικοῖς , ἢ ὅτι τοιούτῳ ἤγουν βασιλεῖ ξοικας , οὐ νῦν οὕτως * ὡς ἔχεις , ἀλλ’ ὅτε ὁ τοιούτος λούσατο καὶ φάγοι , ὥστε καὶ ἀναπεσεῖν εἰς ὕπνον . τρυμαυτά γὰρ τὸ ἄρει ῥυπαρὸν ἀπο - πλυνάμενος ὁ κατὰ σὲ φανικὴ ἂν τῇ ἀλλοιώσῳ ὡς βασιλεὺς · ὁ δὴ σύμφωνόν ἐστι τῇ περὶ λοτροῦ καὶ λοιπῆς κατὰ σῶμα τμηλείας δόξῃ , ὡς καὶ ἐλδαιονίτων τὰ μῆλα καὶ καλλίων αὐτὰ ποιούντων εἰ θεραπεύοιτο . καὶ ἐστι μὲν καλὴ καὶ ἡ τοιαύτη ἔνοια , σαφεστέρα δὲ καὶ ἀβιαστοτέρα ἡ πρώτη . Τὸ δὲ , βασιλῆ ἀνδρὶ ξοικας . τοιούτῳ δὲ ξοικας καὶ ἐξῆς , περιπαλὴς ἐστι καὶ αὐτὸ σχῆμα ἐπαναστροφῆς , ποτὸν τι ἐν Ἰλιάδι καὶ τὸ , εἰ πυρὶ χείρας ξοικεν . εἰ πυρὶ χείρας ξοικεν , μένος δ’ αὐθὼν σιδη*φον . ὅν τὸ μὲν συμπληροῦ στίχον , τὸ δ’ αὐ κατέχομε τοῦ ἐφεξῆς στίχου . δῆλον δὲ ὡς ἔχει τι κερ - τομας καὶ τὸ πῆ μὲν βασιλῆ ξοικένα λέγων τὸν γέροντα , πῆ δὲ ἐρωτῶν κατὰ ἐνεσιᾶν ἔνοιαν , τίνας δμὼς εἶ . καὶ αὐτὸς οὐ τῶν ἄλλως θεραπεύοντων , ἀλλὰ τῶν κηπευόντων . ὁμοίως δὲ δῆλον ἐκ τοῦ ποιητοῦ καὶ ὡς ἐχαμεν αὐτουργὸν κατὰ γεωργίαν ὁ Λαέρτης , ὡς πον καὶ Ὀδυσσεὺς ἡθέασεν ἐνηβήνυατο πρὸς τοὺς μνηστήρας τῇ γεωργικῇ τέχνῃ , καὶ ὅτι διὰ τὸ ἐπὶ τῷ νιῷ πένθος ὁ γέρων τοῖς ἀγροῖς ἐπιδέδοκεν ἑαυτόν . Τὸ δέ , ἡ γὰρ δίκη ἐστὶ γερόντων , ἀπόφανσις ἐστὶ σμικρὴ γνωμικὴ κατὰ τὸ , τὸ γὰρ γέρας ἐστὶ θανόντων , καὶ , αὕτη τοι δίκη ἐστὶ θεοῦ , καὶ ὅσα τοιαῦτα . Τὸ δέ , οὕτως ἄνηρ ξυμβλημένος οὐ τι μᾶλ’ ἀσπίσθρων καὶ ξίης , ψόγος ἐστὶ τοῦ μὴ ἐντελῶς διατεθέντος ἐφ’ ἡρώτητα . ἀναφορικὸν δὲ ἐνταῦθα τὸ , οὕτως ἄνηρ · οὐ γὰρ πᾶρεστιν ἐκεῖνος ὡς καὶ δείκνυσθαι . Τὸ δέ , οὐ τόλμησεν ἕκαστα εἰπεῖν , ἀντὶ τοῦ οὐκ ἐκαρτέρησε καὶ νῦν κεῖται , καθὰ καὶ πρὸ ὀλίγων . Τὸ δέ , ἄμφι ξείνῳ ἐμῷ , ταυτὸν ἐστὶ τῷ , περὶ φίλον ἐμοῦ . Τὸ δέ , καὶ ἐν’ Αἴδαι δόμοισι , σαφηνία ἐστὶ τοῦ τέθνηκεν · ἐστὶ γὰρ τι*να οὐ μόνον τροπικῶς κακῶν ὑπὸ κατὰ τὴν τραγῳδίαν θανεῖν , ἀλλὰ καὶ λόγοις μόνοις κατὰ τε γῆμην ἀπλῶς καὶ μὴν κατ’ ἐπιτή - δευσιν , ὅτε τις προτίθεται λόγοις θανῶν , ἔργοισι σωθῆναι τραγῳδικῶς εἰπεῖν κλξενίχασθαι κλέος . ὁ καὶ Ζάλευκος καὶ Πυθαγόρας ἐπραγματεύσαντο . λέγει οὖν τὸ τέθνηκεν ἐνταῦθα οὐχ’ οὕτω πως , ἀλλ’ ὅτε τις κατὰ φύσιν θανῶν ἐν’Αἴδου γένηται . Ἀρκεισιάδης δὲ Λαέρτης ὡς νιὸς Ἀρκεισίου , ὡς ἡ παρὰ τὸ ἀρχέω ἀρχέσω ἐφρέθη ὡς οἷα ἐπαρχεῖν ἀπλῶς δυνάμενος , ὁθεν καὶ ὁ ποδαρκης , ἢ διότι ἄρχος αὐτὸν ἤτοι ἄρκτος θηλάσοι , καθὰ καὶ ἑτέρων τινα ἵππος ἢ αἴξ , καὶ ἄλλους τινας λύκαινα · ἐν οἷς καὶ οἱ τῶν Ῥωμαίων ξξαρχοι κατὰ Λίωνα , Ῥῶμος δηλαδὴ καὶ Ῥωμίλος , οὗς ἐδήλασε λύκαινα ἢ παρὰ ’Ιταλῶταις λύπα . ὁ δὴ ὄνομα μετίζεται ἀστειώς εἰς ἐταιρίδων προσήγορίαν · τὸ ξῶν τε γὰρ ὄρπακτικὸν ἢ λύπα εἶτυν λύκαινα καὶ αἱ ἐταιρίδες δὲ ὁμοιότροποι . εἰ δὲ καὶ μῦθος τετραίνεται ὡς ἄρα τέκω αὐτὸν ἄρκτος , ἡ ἱστορία θεραπεύει τὸ τοιοῦτον βρέφος ἀνθρωπίνως μαυῶνσα · γασὶ γὰρ Κέφαλον τὸν Ληϊονέως ἢ Ληϊονος ἐξ ἄρχτον γυναικὸς τεκεῖν τὸν Ἀρκεσίον . Ἀνθεμὼς δὲ κρατῆρ ὡς καὶ ἐν ἄλλοις λέβητες καὶ τρίποδες ἐφρέθησαν ἀνθεμόεν*τες οἱ ἀναθηματικοὶ διὰ κωμη - λιώσιν ἢ ἀνθηροὶ διὰ τὰ δαιδάλαματα . ἐν δὲ τῇ Ἰλιάδι καὶ τοπικὸν ἐπίθετον τὸ ἀνθεμόεν κεῖται · λει - μῶνα γὰρ Ὀμηρος ἐκεῖ φησιν ἀνθεμόεντα . Αἱ δὲ ἀπλοῦδες χλαῖναι πρὸς διαστολὴν ἰτέων μὴ τοιούτων ἐφρέθησαν , ὁποῖαι πάντες αἱ διπλοῦδες . Περὶ δὲ φαρέων καὶ ταπητῶν καὶ χιτῶνων πολ - λαχοῦ διλοῦται . ’Ο δὲ περὶ γυναικῶν ἐνταῦθα λόγος χρήσιμος ἐν τοῖς πρὸ τούτων εἰς τὸ , οὐχ ἄορας οὐδὲ λέβητας , ἐνθα ἐφαινετο καὶ ὅτι ἄορας τὰς γυναῖκας ἐκεῖ ὁ ποιητὴς λέγει , καὶ ὅτι ἐδί - δοντό ποτε καὶ γυναῖκες τοῖς ἐπιξενούμενοις . Εἰδάλιμας δὴ ἡ τὰς εὐειδεῖς λέγει ἢ καὶ ἄλλως τὰς ἐπιστήμονας παρὰ τὸ εἰδέναι , ἵνα εἴη ταυτὸν τῷ , ἔργα εἰδίας , καὶ τὸ εἰδάλιμας , τὸ μέντοι ἰδάλμιον καῦμα διὰ τοῦ ἰῶτα ἔχει τὴν ἄρχουσαν παρὰ τὸ ἰδίεν καὶ τὸ ἰδος , ὁ δηλοῖ τὸν ἰδῶτα . ’Οτι ἀγαθοῦ ξενοῦ δηλωτικὸν τὸ , ἄνδρα ποτ’ ἐξείνισα ἡμέτερόν’ ἐλθόντα , οἶκον δηλαδὴ · καὶ οὐ πῶ τις βροτὸς ἄλλος ξείνων τηλεδαπῶν φιλίων , τούτεστι φίλτερος , ἐμὸν ἴκετο δῶμα . ἐκ τοῦ φίλος δὲ ὁ φιλίων γίνεται , ἀπ’ αὐτοῦ δέ , ὡς καὶ προεδηλώθη , ὁ φιλιστος , οὐ χρήσις καὶ παρὰ Σοφοκλέι . ” Ετι ὁμοίας ξενίας φραστικὸν καὶ τὸ , τὴν μὲν ἐγὼ πρὸς δάμα*τ’ ἄγων εὖ ἐξείνισα ἐνδνέως φιλίων πολλῶν κατὰ οἶκον ὄντων , καὶ οἱ δῶρα πόρον ξενήια οἷα ἐώκει . Ψόγον δὲ τράζει χώρας τὸ , ξεῖνε γαῖαν μὲν ἰκάσεις ἤν ἐρεύνεις , ὑβρισταὶ δ’ αὐτὴν καὶ ἀτάσθαλοι ἄνδρες ἔχουσι . ’Επὶ δὲ τινοῦ μάρην δωρησαμένου ἀμοῦζει τὸ , δῶρα δ’ ἐτώ - σια ταῦτα χαρίζο μορία ὁπάζων . Μνήμην δὲ εὐεργετικοῦ ποτὲ ἀνδρὸς ἀγαθὴν ἔχει τὸ , εἰ γὰρ μὴ ξῶν γ’ ἐκίχας ἤτοι κατέλαβες , εἴρος , δώροις ἂν σε ἀμειφάμενος ἀπέπεμμε καὶ ξενὴ ἀγαθῇ · ἢ γὰρ θέμις ὡς τις ὑπάρχει . καὶ ἐστι καὶ τοῦτο γνωμικὸς ἀφορισμὸς τῶνιος τῷ , ἢ γὰρ δίκη ἐστὶ γερόν - των , καὶ τοῖς τοιούτοις ὡς πρὸ βραχέων ἐφρέθη . ’Ορα δὲ τὸ ὑπάρχει ἀντὶ τοῦ προκαταφ - ξει , οὕτω καλῶς καὶ πρωτοθέτως λεγόμενον παρὰ τῶν παλαιῶν , ὁ περ οἱ μεθ’ Ὀμηρον καὶ καταρχεν . φασιν · ἀφ’ ὧν καὶ ἡ καταρχὴ τῶν ἔργων καὶ ἡ ὑπαρχή , ὡς δηλοῖ καὶ τὸ ἐξ ὑπαρχῆς . λέγει δὴ ἢ ἠθεῖσα γνώμη , ὅτι θέμις τούτεστι δίκαιον ἀντιξενίζειν τὸν ὑπάρχοντα κατὰ τὸ , δόμω , ἤχουν δος , ὡς κεν δῶ , τὸ ’Ησιόδειον , καὶ ἵνα καὶ χάρις χάριν εἴη τίκτουσα κατὰ τὸ ἐν ἄλλοις ἠθὲν τῶν χαρίτων ἰδίων . Τὸ δὲ ἐκίχας ἢ ἐκ τοῦ κιχῶ γίνεται ἢ ἐκ τοῦ κίχημι , ἐξ οὐ τὸ κιχήμεναι . ’Οτι συχνὰ νοήματα ἐνταῦθα τὰ τοῦ Λαέρτου περὶ Ὀδυσσέως * ταῦτα · σὸν ξείνον δύστηνον , ἐμὸν παῖδα εἰ ποτ’ ἐφν γε δύσμορον , ὄν πον τῆλε φιλων καὶ πατρίδος αὐὴς ἢ ἐν πόντῳ φάγυν ἰχνὺς ἢ ἐπὶ χέρσου
Lemmas: Ψ Ω Ω . ἢ ὁ Βέτος βαρυτονέω , αὐτός δέ διαστέλλω διπλασσω ὁ ὁ Βάττος βασιλεύς Λίβυς , οἷ καί ὁ πεῖ - δαρικός ὡς περιωσίνιον μιμνήσκω · ὡς δοκέω παροιμία δύο ὁ ὁ βατταλογέω . ὁ δέ ἀΐω αὐτός λόγος ἔχω ὁποῖος καί ὁ ἰατός κυνέω · καί γράφω περί οὗτος ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς ὁ άρχω . ὁ δέ , πένθος ἄζω , ἐπιφωνατικῶς εἶπον , ὑποκαταλὰς ἠμὴνευσεν ἐν ὁ , μέγας δέ φρήν πένθος ἔχω . Βλωθὴ δέ ἐνταῦθα μέν ὄγχνη , ἐν Ἰλιάς δέ πίτυς , καί φθίω ἱκανῶς ἔχω περί ὁ τοιοῦτος λέξις . Κερότῳμα δέ νῦν ἐπη οὖον ὁ ὑβριστικός καί ονειδιστικός , ὁ εἰμί μεμπτικός , τίνω δέ ἄλλως Κάρ διά ὁ ἐρεθιστικός εἰμί εἰς χόλος κατά ὁ , σύ δέ μή χόλος ἐντίθημι θυμός . ἐκ οὖον δή τύπος καί ἄρχω ὁ κερότῳμα ἐνταῦθα ἐπη , ὁ ἀκόμιστος δηλαδή ὁ γέρων εἰμί , ὁ γῆρας λυγρός ἔχω , ὁ κακῶς αὐχμέω , ὁ ἀεικία φορέω · ὅς δή κομματικός κεῖμαι ὡς ἐν σχώμασι πρέπω . ἐπί δέ καί ὁ διώδης εἰμί . δῆλος δέ ὅτι παράγωγος εἰμί ἐκ ὁ κέροτμος τρισυλλας - βοῦς ὄνομα ὁ κερότμιον ἔπος . ὁ δέ , κάτω ἔχω κεφαλή , * οὖον ταντός εἰμί ὁ ὕστερος παρά Ἀττικός , κάτω κάρα , ἢ σύνθετος κατώκαρα · ἐκεῖνος γάρ ἐπί ὁ κατά κεφαλή ἡρεμαμένων ἢ θυμίζω λέγω . ὁ δέ , οὐ ἀδαμονὴ σός ἔχω ἀμφιπολεύω ὀχέω , περίφρα - τις ὁ , δαίμων εἰς ὁ ηπιευτικεω . οὗτος δέ κομματικός ἐπιτομή ὁ , ἀλλά εὕω κομιδή ἔχω , τουτέστιν ἐπιμελέομαι ὁ ὄχαστος , περί ὅς προλέγω αλλαχού . Ἀμφιπολεῦνν δέ οὐ ἀπλόος ὁ περιοράω , ἀλλά ἔχω τίς καί δουλικός σημασία , ἀπό ὅς ὁ ἀμφίπολος . ἐν δέ ὁ , οὖον φυτόν οὖον συκέα καί ἔξειμι , ὁ καί θόλος ἤγουν ὁ φυτός ἐπιτήδειος ὁ ὑπό αὐτός μικρός δένδρον τε καί λοιπός · φυτόν γάρ πᾶς καί ὁ περί πρᾶσις , περί ὅς καί αὐτός ὁμοίως προέχω , καί ὁ συκέα καί ὁ ἐφεξῆς δένδρον . ὠθέω δέ ἐνταῦθα καί ὁ ἐπιμονή ὁ απορατιπου ειειδος καί λαμπρός σχήμα - ὅς καί ὁ γοργότης ἐν ὁ , οὖον φυτόν οὖον συκέα οὖον ὅδε οὖον ὅδε . ἐκτείνω δέ καί νῦν ὁ ἄρχω ὁ συκέα . ὁ δέ , οὐ ἄνευ κομιδή κατά κῆπος , σαφήνεια εἰμί ὁ , ἀλλά εὕω ὅς κομιδή ἔχω ὁ ὁ ὄχαστου . ὁ δέ , οὐ ἀγαθός σύ κομιδή ἔχω , ἀστεῖος εἰμί ῥήτωρ - κόος ἀντίθετος · λέγω γάρ ὡς ὁ μέν κῆπος ἔχω κομιδή ὑπό σύ , σύ δέ οὐ ἔχω ὁ δήω κομιδή , ὅμοιος δέ τίς μετά ὀλίγος καί ὁ , οὖον σύ κομιδή ἀγαθός ἔχω , ἀλλά ὅς γῆρας λυγρός ἔχω . ὁ δέ , αὐχμέω κακῶς , χράω καί ὁ κομίζω εἰς σχώμα ἐν ὁ νεφέλη . αὐχμέω δέ κακῶς ὁ καί ῥύπος ἔχω κατά ὁ Λαέρτης καί ἀλουτέω . γίγνομαι δέ ὁ αὐχμέω , ὡς περ καί ὁ αὐχμός , παρά ὁ ἰαύω ὁ ξηραίνω πλεονασμός δασύς , ὡς καί ἐν ὁ βρυγηθμὸς γίγνομαι καί ὁ ὅμοιος . δῆλος δέ ὅτι ὄψος ξηραίνω γῆ ξοικω αὐχμέω καί μή τεχνόω ὕδωρ . ἀωρία δέ οὖον μόνος ὁ κοινῶς λέγω ἀωρία λέγω ὁ ἐκ ὁ ἀοργίας κεράννυμι , ἀλλά καί ὁ εἰς ἔργον ἀτεργίαν , διά - φέρω ὁ κακοεργία , ὅτι ἐκεῖνος μέν κακία δηλόω Ψυχή ὡς ἐν ὁ , κακοεργής ἐνεργής μέγας ἐμεί - νάω , οὗτος δέ ἀνεπιστημοσύνη . ὁ δέ δούλιος εἶδος καί μέγεθος ὁμογραφέω ὁ ἐκ ὁ δουλεύω γινωμένος δουλεία , οὖον μήv καί ὁ δούλιος ἦμαρ · ἐκεῖνος γάρ ὁ ἰῶτα μόνος παραλήγω , κατά ὁ καί ὁ δούλιος ἡμέρα ὡς φημί ὁ παλαιός . ὁ δέ , οὖον σύ κομίζω , ῥῆμα ἔχω ὁ πρωΐ - τοτυπος ὁ παρά ἐπιμέλεια κομιδή . ὁ δέ , τοιοῦτος δέ ξοιξ , ἐπεί λούω ἐσθίω τε , εὕδω μαλακός , δισσός ἔχω νοια · ἢ γάρ ὅτι τοιούτος εἰμί οἷος λούω καί μετά ὁ ἐνεσθίω κοιμάω οὖον μήv καί ἔργον ἐπιπρέπω ἀνδρικός , ἢ ὅτι τοιοῦτος ἤγουν βασιλεύς ξοιξ , οὖον νῦν οὕτως * ὡς ἔχω , ἀλλά ὅτε ὁ τοιούτος λούω καί ἐσθίω , ὥστε καί ἀναπίπτω εἰς ὕπνος . τρυμαυτά γάρ ὁ Ἄρης ῥυπαρός ἀπος - πλύνω ὁ κατά σύ φανικός εἄν ὁ ἀλλοιόω ὡς βασιλεύς · ὁ δή σύμφωνος εἰμί ὁ περί λοτρεω καί λοιπός κατά σῶμα τμηλείας δόξα , ὡς καί ελδαιονιος ὁ μῆλον καί καλός αὐτός ποιέω εἰμί θεραπεύω . καί εἰμί μέν κάλως καί ὁ τοιοῦτος ἔνοια , σαφής δέ καί ἄβιος ὁ πρῶτος . ὁ δέ , βασιλεύς ἀνήρ ξοιξ . τοιοῦτος δέ ξοιξ καί ἑξῆς , περιπαλη εἰμί καί αὐτός σχῆμα ἐπαναστροφή , ποτόν τίς ἐν Ἰλιάς καί ὁ , εἰμί πῦρ χείρ ξοικω . εἰμί πῦρ χείρ ξοικω , μένος δέ αὐθὼν σιδη*φον . ὅς ὁ μέν συμπληρόω στίχος , ὁ δέ αὖος κατέχω ὁ ἐφεξῆς στίχος . δῆλος δέ ὡς ἔχω τίς Κερ - τομή καί ὁ πῇ μέν βασιλεύς ξοικενος λέγω ὁ γέρων , πῇ δέ ἐρωτάω κατά ἐνεσία νοια , τίς δμώς εἰμί . καί αὐτός οὖον ὁ ἄλλως θεραπεύω , ἀλλά ὁ κηπεύω . ὁμοίως δέ δῆλος ἐκ ὁ ποιητής καί ὡς χάσκω αὐτουργός κατά γεωργία ὁ Λαέρτης , ὡς πως καί Ὀδυσσεύς ἠθέω ἐμβαίνω πρός ὁ μνηστήρ ὁ γεωργικός τέχνη , καί ὅτι διά ὁ ἐπί ὁ νίον πένθος ὁ γέρων ὁ ἀγρός ἐπιδίδωμι ἑαυτοῦ . ὁ δέ , ὁ γάρ δίκη εἰμί γέρων , ἀπόφασις εἰμί μικρός γνωμικός κατά ὁ , ὁ γάρ γέρας εἰμί θνῄσκω , καί , οὗτος ὅς δίκη εἰμί θεός , καί ὅσος τοιοῦτος . ὁ δέ , οὕτως ἀνήρ συμβάλλω οὖον τίς μῆλον ἀσπίσθρων καί ἵκω , ψόγος εἰμί ὁ μή ἐντελής διατίθημι ἐπί αρώτητος . ἀναφορικός δέ ἐνταῦθα ὁ , οὕτως ἀνήρ · οὖον γάρ πάρειμι ἐκεῖνος ὡς καί δείκνυμι . ὁ δέ , οὖον τολμάω ἕκαστος εἶπον , ἀντί ὁ οὐ καρτερέω καί νῦν κεῖμαι , καθά καί πρό ὀλίγος . ὁ δέ , ἀμφί ξένος ἐμός , τατός εἰμί ὁ , περί φίλος ἐγώ . ὁ δέ , καί ἐν Ἀΐδης δόμος , σαφηνία εἰμί ὁ θνῄσκω · εἰμί γάρ τι*να οὖον μόνος τροπικός κακός ὑπό κατά ὁ τραγῳδία θνῄσκω , ἀλλά καί λόγος μόνος κατά τε γῆμα ἀπλόος καί μήv κατά ἔπειμι - δεῦσις , ὅτε τις προτίθημι λόγος θανός , ἔργον σῴζω τραγῳδικῶς εἶπον κλξενιχαω κλέος . ὁ καί Ζάλευκος καί Πυθαγόρας πραγματεύομαι . λέγω οὖν ὁ θνῄσκω ἐνταῦθα οὐ οὗτος πως , ἀλλά ὅτε τις κατά φύσις θανός εν’αιδηω γίγνομαι . Ἀρκεισιάδης δέ Λαέρτης ὡς νιος Ἀρκείσιος , ὡς ὁ παρά ὁ ἄρχω Ἀρχεσώ φέρω ὡς οἷος ἐπάρχω ἀπλόος δύναμαι , ὅθεν καί ὁ ποδάρκης , ἢ διότι Ἄρχος αὐτός ἤτοι ἄρκτος θηλάζω , καθά καί ἕτερος τις ἵππος ἢ αἴξ , καί ἄλλος τις λύκαινα · ἐν ὅς καί ὁ ὁ Ῥωμαῖος ξάρχος κατά Λιώνα , Ῥῶμος δηλαδή καί Ῥωμίλος , ὗς ἐδήλασε λύκαινα ἢ παρά ’Ιταλῶταις λύπη . ὁ δή ὄνομα μετιζω ἀστεῖος εἰς εταιριδηω προσηγορία · ὁ ξέω τε γάρ ὄρπακτικὸν ἢ λύπη Ἴτυς λύκαινα καί ὁ ἐταιρίδες δέ ὁμοιότροπος . εἰμί δέ καί μῦθος τετραίνω ὡς ἄρα τίκτω αὐτός ἄρκτος , ὁ ἱστορία θεραπεύω ὁ τοιοῦτος βρέφος ἀνθρώπινος μηνύω · γασὶ γάρ Κέφαλος ὁ ληιονεος ἢ Ληϊονος ἐκ ἄρχω γυνή τίκτω ὁ Ἀρκέσιον . Ἀνθεμώ δέ κρατήρ ὡς καί ἐν ἄλλος λέβης καί τρίπους φέρω ἀνθεμόεις ὁ αναθηματικός διά κώμη - λιάζω ἢ ἀνθηρός διά ὁ δαίδαλμα . ἐν δέ ὁ Ἰλιάς καί τοπικός ἐπίθετος ὁ ἀνθεμόεις κεῖμαι · λέι - μόνος γάρ Ὅμηρος ἐκεῖ φημί ἀνθεμόεις . ὁ δέ ἀπλοῦς χλαῖνα πρός διαστολή ἰτέα μή τοιοῦτος φέρω , ὁποῖος πᾶς ὁ διπλοῦδες . περι δέ φᾶρος καί τάπης καί χιτών πολ - λαγχάνω διαιρέω . ’Ο δέ περί γυνή ἐνταῦθα λόγος χρήσιμος ἐν ὁ πρό οὗτος εἰς ὁ , οὐ ἄορ οὐδέ λέβης , ἔνθα φαίνω καί ὅτι ἄορ ὁ γυνή ἐκεῖ ὁ ποιητής λέγω , καί ὅτι ἐσθίω - δίδωμι ποτός καί γυνή ὁ ἐπιξενόομαι . Εἰδάλιμος δή ὁ ὁ εὐειδής λέγω ἢ καί ἄλλως ὁ ἐπιστήμων παρά ὁ οἶδα , ἵνα εἰμί τατός ὁ , ἔργον ἴδιος , καί ὁ εἰδάλιμος , ὁ μέντοι ἰδάλμιον καῦμα διά ὁ ἰῶτα ἔχω ὁ ἄρχω παρά ὁ ἴδιος καί ὁ μάργηλις , ὁ δηλόω ὁ ὁράω . ’Οτι ἀγαθός ξένος δηλωτικός ὁ , ἀνήρ πρός ξενίζω ἡμέτερος ἔρχομαι , οἶκος δηλαδή · καί οὖον πῶ τις βροτός ἄλλος ξένος τηλεδαπός φίλος , τουτέστι φίλος , ἐμός ἱκνέομαι δῶμα . ἐκ ὁ φίλος δέ ὁ φίλος γίγνομαι , ἀπό αὐτός δέ , ὡς καί προδηλόω , ὁ φίλος , οὖον χρῆσις καί παρά Σοφοκλῆς . ” ἔτι ὅμοιος Ξενίας φραστικός καί ὁ , ὁ μέν ἐγώ πρός δάμα ἄγω εὕω ξενίζω ἐνδνέως φίλος πολύς κατά οἶκος εἰμί , καί ὁ Δῶρα πόρος ξενήια οἷος ὠθέω . ψόγος δέ θράζω χώρα ὁ , ξένος γαῖα μέν ἰκάσεις ἐάν ἐρευνέω , ὑβριστής δέ αὐτός καί ἀτάσθαλος ἀνήρ ἔχω . Εἶπος δέ τίνω μάρη δωρέομαι αμουζω ὁ , Δῶρα δέ ἐτός - θεός οὗτος χαρίζος μορία ὀπάζω . μνήμη δέ ευεργετικός ποτέ ἀνήρ ἀγαθός ἔχω ὁ , εἰμί γάρ μή ξέω γε κιχάνω ἤτοι καταλαμβάνω , εἶρος , δῶρον εἄν σύ ἀμείβω ἀποπέμπω καί Ξενή ἀγαθός · ἢ γάρ θέμις ὡς τις ὑπάρχω . καί εἰμί καί οὗτος Γνωμικός ἀφορισμός Τωνίος ὁ , ἢ γάρ δίκη εἰμί γέρων - ὁ , καί ὁ τοιοῦτος ὡς πρό βραχύς φέρω . Οὐραῖος δέ ὁ ὑπάρχω ἀντί ὁ προκαταφ - ξέω , οὗτος καλῶς καί πρωτοθέτως λέγω παρά ὁ παλαιός , ὁ περ ὁ μετά Ὅμηρος καί κατάρχω . φημί · ἀπό ὅς καί ὁ καταρχή ὁ ἔργον καί ὁ ὑπαρχή , ὡς δηλόω καί ὁ ἐκ ὑπαρχή . λέγω δή ἢ ἠθέω γνώμη , ὅτι θέμις τουτέστι Δίκαιος ἀντιξενίζω ὁ ὑπάρχω κατά ὁ , δόμος , ἠχέω δίδωμι , ὡς ἄν δήω , ὁ Ἡσιόδειος , καί ἵνα καί χάρις χάρις εἰμί τίκτω κατά ὁ ἐν ἄλλος αἴθω ὁ Χαρίτων ἴδιος . ὁ δέ κιχάνω ἢ ἐκ ὁ κιχάνω γίγνομαι ἢ ἐκ ὁ κιχάνω , ἐκ οὖον ὁ κιχάνω . ’Οτι συχνός νόημα ἐνταῦθα ὁ ὁ Λαέρτης περί Ὀδυσσεύς * οὗτος · σός ξένος δύστηνος , ἐμός παῖς εἰμί πρός φεν γε δύσμορος , εἰμί πως τῆλε Φίλων καί πατρίς ἰαύω ἢ ἐν πόντος φάγυν ἰχνὺς ἢ ἐπί χέρσος