eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1726
πίονα μῆρια ἔκησε , ὡς χρεῶν ὧν τοιαῦτα θύειν . ἐνθα σημειῶσαι ὡς ῥητορικώτερον οὐκ αὐτὸ τοῦτο φα - γεῖν τὰς βόας συμβουλεύειν Εὐρύλοχος , ἀλλ’ αὐτὸ μὲν ὑπολαλεῖ ἐν τῷ εἰπεῖν μὴ θέλειν λιμῷ τίκχεσθαι , ἐν δὲ φαινοῦμένῳ ὀξέειν ἐθέλει τὰς ἀρίστας βόας . καὶ οὐδὲ Ἥλιῳ μόνῳ οὐ πέρ εἰσιν , ἀλλὰ θανανώτοις τοῖς περὶ οὐρανόν , ἵνα διῆδεν ἀντιχαθίσταντο ἐκεῖνοι τῷ Ἥλιῳ βουλομένῳ βλάπτειν τοὺς περὶ τὸν Ὀδυσοῦέα . διὸ καὶ ἔφη τὸ , εἰ περ νῆκα ἐσθελὴ ὀλέσσαι , ἐπὶ δ’ ἔσπονται θεοὶ ἄλλοι . οὕτω πως καὶ ἐν Ἰλιάδι οὐ πειν ἀπλῶς ἡ μήτηρ Ἐκάβη συμβουλεύει τῷ νιῷ Ἐκτορι , ἀλλὰ σπεῖ - σεν τῷ Διῖ , εἶτα καὶ αὐτὸν πιόντα ὀνήσεσθαι . Πίονα δὲ νηὸν λέγει τὸν πιανώμενον λιπαροῖς θύμασιν . Ἄγαλματα δὲ καὶ νῦν ἀγαλλιᾶματα , ἀγλαϊσματα , κατὰ τὸ , ἀγλαΐης δ’ ἔνεκα χορῶσιν ἄνακτες . λέγει δὲ νῦν οὕτω τὰ ἀναθήματα , ὡς δηλοὶ καὶ τὸ , θεῖναι ἀγάλματα . ἐκ τοῦ θεῖναι γὰρ τὸ ἀνάθημα . Ὀρθόχραιραι δὲ αἱ ὀρθαὶ τὰς κεφαλὰς καὶ γαῖρον διὰ τὸ ἀγελαιῶν καὶ ἄνετον . χραιρα γὰρ ἡ κεφαλὴ , ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι . ἐντεῦθεν δὲ τροπικῶς καὶ νῆες ὀρθό - χραιραι . ἐξ ὧν ἀντιλαβὼν τις καὶ μεταγραφῆς ἔφη τὰ βούπρωρα . Τὸ δὲ χανὸν ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσαι τὸν τοῦ κατὰ θάλασσαν θανάτου τρόπον δηλοῖ . ἔχει δὲ τι καὶ ἀστείον , ὡς αἰρετὸν ὄν χανεῖν καὶ πλησθῆναι τοῦ θανατοῦντος ὑγροῦ , ἢ περ θανεῖν μεμυκότα λιμῷ . Τὸ δὲ ἐορμὴ σύνηθες τοῖς ῥήτορσιν , οἱ οὐ μόνον ξορμὸν ἀλλὰ καὶ ἐορμὴν φασίν . Ὅτι Εὐρύλοχῳ λαλίσαντι τὰ προσεχῶς ῥηθέντα πεισθέν - τες οἱ ἀκούσαντες , ἐνῆχος γὰρ κέντευθῆσα ἡ κακὴ βουλή , αὐτίκα Ἡλίοιο βουὼν ἐλάσαντες ἀρίστας ἐγγύθεν , οὐ γὰρ τῆλε νηὸς βοσκέσκοντο ἐλίκες καλαὶ βόες εὐρυμέτωποι , τὰς δὲ περιεστήσαντο καὶ εὐχετῶντο θεοῖσι , φύλλα δρεψάμενοι τέρενα δρυὸς ὑψικάμω . οὐ γὰρ ἔχον κοῖ λευχὸν εὐσέλιμον ἐπὶ νηός . ἐπεὶ δὲ εἴξαντο καὶ ἔσφαξαν καὶ ἔδειραν , καὶ τὰ ἕξης τῆς πολλοχοῦ δηλωθείσης θυσίης διασκευῆς , οὐδ’ ἔχον μέθυ λείψαι * ἐπ’ αὐθόμενοις ἱεροῖσι , ἀλλ’ ὕδατι σπένδοντες ἐπώπων ἔγκατα πάντα . ἃ δὴ καὶ σπλάγχνα κατὰ πολυωνυμίαν εὐθὺς ἔρει , ὡς ἀπὸ τοῦ σπλᾶν ἤτοι ὁ σπλὴν κατὰ τοὺς παλαιούς . ἀφ’ οὗ ὡς ἐκ μέρους σπλάγχνα καὶ τὰ λοιπὰ ἔγκατα . Τὸ δὲ ἐγχὺς τὰς βόας βόσκεισθαι διανὶ ἐπλάσεν ὁ ποιητής , προεῖρηται . χρησίμων δὲ ὄν καὶ τοῦτο εἰς οἰκονομίαν ἐδίδουσεὼν ὁ ποιητὴς μνήμης χάριν , εἰπὼν · ἐλάσαντες ἐγγύθεν , οὐ γὰρ τῆλε βοσκέσκοντο . ἔχει δὲ τι παρηχησέως τὸ βόσκονται καὶ τὸ βόες . ἄς καὶ οἰκτίζεσθαι δοκεῖ ὁ ποιητὴς ἐν τῇ τῶν συ*χνῶν ἐπιθέ-50 των στοιβῇ . Ὅρα δὲ ἐν τῷ , τὰς δὲ περιεστήσαντο καὶ ἐν τῷ , οὐδ’ ἔχον μέθυ λείψαι , ὅτι περιττὸς κείται ὁ δὲ σύνδεσμος . τὸ γὰρ ὀρθὸν τῆς συντάξεως , ταύτας περιεστήσαν καὶ οὐκ ἔχον μέθυ λείψαι . κείται οὖν συνήθως κἀνταῦθα ὁ δὲ σύνδεσμος ἀντὶ τοῦ δή . Τὸ δὲ περιεστήσαντο ἢ ἀντὶ τοῦ κύκλῳ περισταθήσαν ὥστε συγχῶν αὐτάς , ἢ ἀντὶ τοῦ ὡς εἰς θυσίαν ἔστησαν . Τοῦ δὲ εὐχετῶντο ῥήματος δοκεῖ προϋπάρχειν ὁ εὐχέτης , ὡς ἀπὸ τοῦ εὐχέω εὐχὼ ἀρρήτου ῥήματος , ὁμοίου τῷ τελέω τελῶ καὶ τοῖς τοιού - τοις . Δῆλον δὲ ὡς ἡ εὐχὴ καὶ * τὸ εὐχεσθαι παρὰ τὸ εὖ χέειν ἤτοι ῥέειν λόγους γίνεται , ἢ μᾶλλον παρὰ τὸ ἔχεσθαι τοῦ εὖ ἤτοι τοῦ ἀρίστου . τοιούτων γὰρ ἡ πρὸς τὸ θεῖον ἀνάστασις δι’ εὐχῆς . δύναται δὲ εἶναι εὐχὴ καὶ ἀπὸ τοῦ εὖ ἔχειν . οὐ τὸ ἀνάπαλιν δυσαναχγετεῖν , ὁ μὲν γὰρ εὐχόμενος ὁπωσοῦν εὖ ἔχει ἐφ’ ᾧ ποιεῖ , ὁ δὲ δυσαναχγετῶν δυσκόλως ἔχει ὡς καὶ ἡ λέξις δηλοῖ . Φύλλα δὲ οἱ περὶ τὸν Εὐρύλοχον δρέπονται , εἰς εὐπορίστους οὐλοχύτας . οὓς μὴ ἔχοντες ἀντὶ μὲν οὐλῶν , ὁ ἐστιν ἀκρεαίων κριθῶν , * ἐξ ὧν οἱ οὐλοχῦται παρονομάζονται , φύλλοις χρῶνται δρυός , ἀντὶ δὲ οἴνου , ὕδατι χάριν1726 λειβῆς . ποιοῦσι δὲ καὶ ταῦτα πρὸς ἀνάμνησιν τῆς παλαιωτάτου τοσφῆς , ἥς πρεσβυτάτη ἦν κατὰ τοὺς παλαιούς τοῖς ἀνθρώποις ἢ ἐκ δρυός . ἐβαλανηγάγουν γάρ . ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ διὰ μόνον ὕδατος . εἰς ταντὸν οὖν ἄγοιτο ἂν οὐλοχύτας τε σὺν οἴνῳ προβαλεῖσθαι καὶ φύλλα δρυὸς καὶ ὕδωρ πότιμον , ἃ περ ὁ τοῦ λιμοῦ καιρὸς σχεδιάζει νῦν εἰς προθύματα . Ὅτι δὲ τίμιον ἢ δρὺς ἦν ποτέ , ὡς παλαιὰ τις ἄν - θρωπῶν τιμὴν , ἐκ πολλῶν δῆλον . ὧν τινὰ καὶ ἐν τοῖς τῆν Ἰλιάδα εἱρήται . δρὺς τε γὰρ ἐκεῖθεν ἅπαν ξύλον ὡς ἀπὸ μέρους ἀξίου λόγου , καὶ δρύκαρποι , οἱ τῶν ξύλων καρποί . λέγονται δ’ ἐκ δρυὸς οὐ μόνον δρυπέπεις ἐλαῖαι βαρυτόνως κατὰ τοὺς παλαιούς αἱ ἐν τῷ δένδρῳ πεπαινόμεναι αἱ καὶ γεργέρι - μοι , ἀλλὰ καὶ ἀπλῶς δονπέπης καρπὸς ὁ ἐπὶ τοῦ δένδρου πεπαιθδεῖς . ἐλέγοντο δὲ καὶ ἰσχάδες τινὲς δρυπέπεις . ὧν ἡ μέση ὀξεία κατὰ τοὺς παλαιούς , τούτεστιν αἱ παροξύνονται , οὐ μὴν προσαροξύνον - ται . οἱ καὶ δοτικὴν πληθυντικὴν αὐτῶν προσφέρουσι προπαροξύντονον · δρυπέπεται γάρ . * ἐλέγετο δὲ καὶ
Lemmas: πίων μηρία καίω , ὡς χρέος ὅς τοιοῦτος θύω . ἔνθα σημειόω ὡς ῥητορικός οὐ αὐτός οὗτος φάω - γίγνομαι ὁ βοῦς συμβουλεύω Εὐρύλοχος , ἀλλά αὐτός μέν ὑπολαλέω ἐν ὁ εἶπον μή ἐθέλω λιμός τίκχεσθαι , ἐν δέ φαίνω ὀξύς ἐθέλω ὁ ἀγαθός βοῦς . καί οὐδέ Ἥλιος μόνος οὖον περ εἰμί , ἀλλά θανανώτοις ὁ περί οὐρανός , ἵνα διαδέω αντιχαθιιστημι ἐκεῖνος ὁ Ἥλιος βούλομαι βλάπτω ὁ περί ὁ Ὀδυσοῦέα . διό καί φημί ὁ , εἰμί περ νῆκα ἐσθελὴ ὄλλυμι , ἐπί δέ εἰσπίπτω θεός ἄλλος . οὗτος πως καί ἐν Ἰλιάς οὖον Πέιν ἀπλόος ὁ μήτηρ Ἑκάβη συμβουλεύω ὁ νίον Ἕκτωρ , ἀλλά σπένδω - Σεν ὁ Διί , εἶτα καί αὐτός πίνω ὀνίνημι . Πίων δέ ναός λέγω ὁ πιαίνω λιπαρός θῦμα . ἄγαλμα δέ καί νῦν ἀγαλλίαμα , ἀγλάϊσμα , κατά ὁ , ἀγλαία δέ ἕνεκα χορωσις ἄναξ . λέγω δέ νῦν οὗτος ὁ ἀνάθημα , ὡς δηλόω καί ὁ , τίθημι ἄγαλμα . ἐκ ὁ τίθημι γάρ ὁ ἀνάθημα . ορθοχραιρω δέ ὁ ὀρθός ὁ κεφαλή καί γάριον διά ὁ ἀγελαῖος καί ἀνίημι . χραιρα γάρ ὁ κεφαλή , ὡς καί ἐν Ἰλιάς . ἐντεῦθεν δέ τροπικός καί ναῦς ορθός - χραιρω . ἐκ ὅς ἀντιλαμβάνω τις καί μεταγραφεύς φημί ὁ βούπρῳρος . ὁ δέ χάσκω ἀπό θυμός ὄλλυμι ὁ ὁ κατά θάλασσα θάνατος τρόπος δηλόω . ἔχω δέ τίς καί ἀστεῖος , ὡς ἀείρω εἰμί χάσκω καί πίμπλημι ὁ θανατόω ὑγρός , ἢ περ θνῄσκω μύω λιμός . ὁ δέ ἐορμὴ συνήθης ὁ ῥήτωρ , ὁ οὖον μόνος ξορμὸν ἀλλά καί ὁρμή φημί . ὅτι2 Εὐρύλοχος λαλίσαντι ὁ προσεχῶς εἴρω πείθω - αἱρέω ὁ ἀκούω , ἐνάγω γάρ κέντευθῆσα ὁ κακός βουλή , αὐτίκα ἡλιόω βοῦα ἐλαύνω ἀγαθός ἐγγύθεν , οὖον γάρ τῆλε ναός βόσκω ἕλιξ κάλαις βοῦς εὐρυμέτωπος , ὁ δέ περιίστημι καί εὐχετάομαι θεός , φύλλον δρέπω τέρην δρῦς υψικαμνω . οὖον γάρ ἔχω κοί λείχω εὐσέλιμον ἐπί ναός . ἐπεί δέ ἔοικα καί σφάζω καί δέρω , καί ὁ έξειμι ὁ πολλοχοω δηλόω θυσία διασκευή , οὐδέ ἔχω μέθυ λείπω * ἐπί αυθομενω ἱερός , ἀλλά ὕδωρ σπένδω ἐπωπή ἔγκατα πᾶς . ὁ δή καί σπλάγχνον κατά πολυωνυμία εὐθύς ἔρομαι , ὡς ἀπό ὁ σπλᾶν ἤτοι ὁ σπλήν κατά ὁ παλαιός . ἀπό ὅς ὡς ἐκ μέρος σπλάγχνον καί ὁ λοιπάς ἔγκατα . ὁ δέ ἐγχέω ὁ βοῦς βοσκέω διά πλάσσω ὁ ποιητής , προερέω . χρήσιμος δέ εἰμί καί οὗτος εἰς οἰκονομία δίδωμι ὁ ποιητής μνήμη χάρις , εἶπον · ἐλαύνω ἐγγύθεν , οὖον γάρ τῆλε βόσκω . ἔχω δέ τίς παρήχησις ὁ βόσκω καί ὁ βοῦς . ἄς καί οἰκτίζω δοκέω ὁ ποιητής ἐν ὁ ὁ συχνός ἐπιτίθημι ὁ στοιβή . Ὅρας δέ ἐν ὁ , ὁ δέ περιίστημι καί ἐν ὁ , οὐδέ ἔχω μέθυ λείπω , ὅτι περισσός κεῖμαι ὁ δέ σύνδεσμος . ὁ γάρ ὀρθός ὁ σύνταξις , οὗτος περιίστημι καί οὐ ἔχω μέθυ λείπω . κεῖμαι οὖν συνήθης ἐνταῦθα ὁ δέ σύνδεσμος ἀντί ὁ δή . ὁ δέ περιίστημι ἢ ἀντί ὁ κύκλος περιίστημι ὥστε συγχέω αὐτός , ἢ ἀντί ὁ ὡς εἰς θυσία ἵστημι . ὁ δέ εὐχετάομαι ῥῆμα δοκέω προυπάρχω ὁ εὐχέτης , ὡς ἀπό ὁ εὔχομαι εὔχομαι ἄρρητος ῥῆμα , ὁμοιόω ὁ τελέω τελέω καί ὁ οιὁ - ὁ . Δῆλος δέ ὡς ὁ εὐχή καί * ὁ εὔχομαι παρά ὁ εὕω χέω ἤτοι ῥέω λόγος γίγνομαι , ἢ μᾶλλον παρά ὁ ἔχω ὁ εὕω ἤτοι ὁ ἀγαθός . τοιοῦτος γάρ ὁ πρός ὁ θέω ἀνάστασις διά εὐχή . δύναμαι δέ εἰμί εὐχή καί ἀπό ὁ εὕω ἔχω . οὖον ὁ ἀνάπαλιν δυσαναχγετεῖν , ὁ μέν γάρ εὔχομαι ὁπωσοῦν εὕω ἔχω ἐπί ὅς ποιέω , ὁ δέ δυσαναχγετῶν δύσκολος ἔχω ὡς καί ὁ λέξις δηλόω . Φύλλα δέ ὁ περί ὁ Εὐρύλοχος δρέπω , εἰς εὐπόριστος οὐλοχύται . ὅς μή ἔχω ἀντί μέν ὅλος , ὁ εἰμί ἀκρεαίων κριθή , * ἐκ ὅς ὁ οὐλοχύται παρονομάζω , φύλλον χράω δρῦς , ἀντί δέ οἶνος , ὕδωρ χάριν1726 λείβω . ποιέω δέ καί οὗτος πρός ἀνάμνησις ὁ παλαιός τοσφος , ἥς πρέσβυς εἰμί κατά ὁ παλαιός ὁ ἄνθρωπος ἢ ἐκ δρῦς . ἐβαλανηγάγουν γάρ . ὡσαύτως δέ καί ὁ διά μόνος ὕδωρ . εἰς ταντός οὖν ἄγω εἄν οὐλοχύται τε σύν οἶνος προβάλλω καί φύλλον δρῦς καί ὕδωρ πότιμος , ὁ περ ὁ ὁ λιμός καιρός σχεδιάζω νῦν εἰς πρόθυμα . ὅτι2 δέ τίμιος ἢ δρῦς εἰμί ποτός , ὡς παλαιός τις ἄν - τρωπάω τιμή , ἐκ πολύς δῆλος . ὅς τις καί ἐν ὁ ὁ Ἰλιάς εἴρω . δρῦς τε γάρ ἐκεῖθεν ἅπας ξύλον ὡς ἀπό μέρος ἄξιος λόγος , καί δρυκαρπος , ὁ ὁ ξύλον καρπός . λέγω δέ ἐκ δρῦς οὖον μόνος δρυπέπεις ἐλαία βαρύτονος κατά ὁ παλαιός ὁ ἐν ὁ δένδρον πεπαίνω ὁ καί γεργέρι - ἐγώ , ἀλλά καί ἀπλόος δονπέπης καρπός1 ὁ ἐπί ὁ δένδρον πεπαιθδεῖς . λέγω δέ καί ἰσχάς τις δρυπέπεις . ὅς ὁ μέσος ὀξύς κατά ὁ παλαιός , τουτέστιν ὁ παροξύνω , οὖον μήv προσαροκοινος - ὁ . ὁ καί δοτικός πληθυντικός αὐτός προσφέρω προπαροξύνω · δρυπέπεται γάρ . * λέγω δέ καί