eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1770
ἢτοι ἀὴρ ἑντελὸς ἔχει . ὅτε μέντοι καταμὸνας κείται τὸ ὕειν , ἐλλείπει τότε ὁμοίως τῷ , ἀστοχάπτεἰ καὶ βροντῇ καὶ τοῖς τοιούτοις . ἔοἰχε γοὺν τῷ Ὀμηρικῷ καὶ Ξενοφῶντος ἐν Ἑλλητικοῖς τὸ , γέγονε τόδε τι , ὄντος πολλοῦ , ἤγουν ὑετοῦ πολλοῦ καταφύρηνυμένου . ὁ πέρ ἐστιν ἴσον τῷ , πολλὰ ὄντος τοῦ Λιός . Ζέφυρον δὲ μέγαν τὸν σφο*δρὸν λέγει . Τὸ δὲ ἑρυθρὸς ἀκόλουθον ἐστὶ πρὸς τὸ , ὑε δ’ ἄρα Ζεὺς . Τὸ δὲ εἰξάμενος προθεωρία τίς ἐστι τοῦ διηγήματος , προεκτεθεῖσα , ὡς αὐχεῖ ὁ ξένος ἑφ’ οἷς μέλλει εἰπεῖν . Τὸ δὲ οἶνος γὰρ ἀνάγει , δεσπότῃν ἐξίστασθαι δήλοι τὸν οἶνον τοῖς πολυπόταις , κα - θάπερ ἀλλαχοῦ καὶ τὴν γαστέρα τοῖς πεινῶσιν ἑφη κελῦναι . διὸ καὶ ἐπήγαγε γνωμικῶς , ὅτι οἶνος ἐφῆκε , τούτ’ ἐστιν ἐντεῖλατο ἢ ἐπετεῖλατο , οὐ μόνον ἀεῖσαι ἀλλὰ καὶ μᾶλ’ ἀεῖσαι . λάλον γὰρ ὁ οἶνος καὶ ἐπινοητικόν , ὡς καὶ ὁ κομικὸς δήλοι σαφέστατα . Ἱστέων δὲ ὅτι τὸ πρῶτον οἱ παλαιοί , ὡς ἱστορεῖ Πausanias , τιμῶντες τὴν εὔροσιν τοῦ οἴνου , ἑζῶν ἐφεύρου καὶ τοὺς ἑαυτῶν κομῖτας κεκολογήειν . ὅθεν ἐφρόθη καὶ τὸ κομοδεῖν , ὡς καὶ τὴν λυμανομένην τοῖς ἀμπέλοις αἴγα , φησίν , ἀθλον τῆς ᾠδῆς προέθεντο . τοὺς δὲ ἀγωνισαμένους τραγῳδοὺς ἐκάλεισαν διὰ τὴν ἐπὶ τραγῶν δηλουμένην ᾠδήν . καὶ οἱ νικῶσαν - τες ἐνίλλοντο τῷ ἀσκῷ καὶ ἤν τοῦτο ἀσκολιαζέιν . τοὺς δὲ ὑστέρους , φησί , κριθέντας ἤγουν τοὺς ἱππη - θέντας ἐκτρον ἑδει τοῖγουν ἐπὶ τὴν εἰρημένην χοείαν ἐκδείσαι καὶ τὸν χορηγὸν αὐθὶς μισθοῦσθαι τοὺς ἐναλλομένους τῷ ἀσκῷ . τοὺς δὲ νικῶντας μηκέτι τοῦτο πράττειν , ἤγουν μὴ ἀναγκαίζεσθαι εἰς τὸ ἐνάλ - λέσθαι , ἀλλὰ ἱσχύάζειν . Ἡλὶὸς δὲ οἶνος ὁ ἀλῶν * ἤτοι πλανῶν τὸν οὐ πρὸς μέτρον πίνοντα . καὶ ἄλλως δὲ κατὰ τοὺς παλαιοὺς εἰπεῖν ὁ ἠλιθιοποιός , καθά καὶ δέος χλωρὸν τὸ χλωροὺς ποιῶν , καὶ ἑὼς τυφλὸς ὁ τυφλοποιός , καὶ πλοῦτος δειλὸς ὁ τοιούτους ποιῶν τοὺς ἑχοντας . δοκεῖ δὲ ἠλὸς εἶναι τὸ πρῶτόθεν , ὡς δήλον ἐκ τοῦ μαινόμενε φρένας ἠλὲ διέγθουρας . καὶ ἐστιν ὡς ἀφνὸς ἀφρητός , ἐξ οὐ τὸ , ἀφνεωτέρας χειρὰς παρὰ Σοφοκλέἰ , καὶ συνηδὲ συνηδός , οὐ δή συνηδὲ ἐν χρήσει δοτικῇ πληθυντικῶν τὸ συγοῖσιν , ἐπὶ δὲ καὶ ὡς ἀδελφὸς ἀδελφεός , οὕτω καὶ ἠλὸς ἠλεός . Ὅρα δὲ καὶ ὅτι τὸ ἠκε μετὰ διαφόρων ἐνταῦθα προέθεσεν ἑνοίας διαφόρους ἐχορήγησε · τὸ , ἐφῆκεν ἀεῖσαι , καὶ τὸ , ὀρχή - σασθαι ἀνῆκε , καὶ τὸ , ἑπος προῆκε , τὰ καὶ πάρεισα , ὧν τὸ μὲν ἐφῆκε καὶ προῆκεν Ἀττικὰ , τὸ δὲ ἀνῆκε κοινόν . Ἱστίων δὲ ὅτι κανόρος ὄντος τοῦ , πᾶς παρακείμενος πλειοσυλλαβὶ τοῦ ἐνεστοῦτος χωρὶς τῶν ἀπὸ φωνήντος ἀορμένων · ἐν ἐκείνοις γὰρ ὁ παρακείμενος μὴ συλλαβὴ ἑνδὶ τοῦ ἐνεστοῦτος , οἷον , ἤμι ἤκε · διὸ τοῦ φημὶ οὐκ ἐστι παρακείμενος ὡλως οὐδὲ τοῦ εἰμί · οὐ γὰρ ἐστι μονοσυλλαβήσωμ παρα - κείμενον · τοιούτου γοὺν ὑποκειμένου κατόρος , ὡμωσ οἱ Ἀττικοὶ τὸ ἤκα ἤκκα ποιήσαντες ἐν τῷ ξυνέθηκε καὶ ἐφῆκεν ἑσοσύλλαβον τῷ ἤκμ ἐνεστῶτι τὸν * αὐτὸ ἐποίησαν παρακείμενον . δήλον δὲ ὅτι ὅθεν τὸ δο ἐφῆκεν , ἐκεῖθεν γίνεται καὶ ἡ ἐφημοσύνη ὁ πέρ ἐστι κέλευσις , ἐντολή , ποιητικώτερον δὲ ἐπιτολή . Τὸ δὲ ὁ περ ἀόρητον ἄμεινον , ἐλλειπτικῶς κείται , ἀντὶ τοῦ ὁ περ ἄμεινον ἤν ἀόρητον ὄν , ἢ καὶ ἄλλως ὁ περ ἄμεινον ἤν ἀόρητον εἶναι . τὸ τοιούτων ἑπος ὁρθῶς ἄν τὸ τῶν ὀδόντων ἑκρος λεχθείη ἄν φρυγείν . Ὅρα δ’ ἐν τῇ εἰρημένῃ γνώμῃ τὸ , μᾶλ’ ἀεῖσαι , ἀπηγοριωμένως λεχθέν . οὐ γὰρ μέμφεται τοῦ ἀεῖδειν τὸν οἶνον ὁ σοφὸς ἀοιδὸς Ὀμηρος , ἀλλὰ τοῦ μᾶλα ἀεῖδειν καὶ πέρα τοῦ μετρίου . συνεπιμεριστίον δὲ τὸ τοιούτων μᾶλα καὶ εἰς τὸ ἀπαλὸν γελάσαι καὶ εἰς * τὸ ὀρχήσα-1770 σθαι . οὐ γὰρ οὕτω , φασίν , οἶδεν Ὀμηρος τὸν οἶνον ἠλόν , ὡς ἠλιθιον καὶ ματαιοποιόν . οὐδ’ οὕτως ἀγροῖκος οὐδ’ ἐπαριστερός ἐστιν , ὡς κελῦναι σκνθρωπὸν εἶναι τὸν πίνοντα , μήτε ἑδόντα μήτε γελῶντα μήτ’ εὐρύθμως ποτὲ καὶ πρὸς ὀρχησιν τρεψόμενον , ἀλλ’ ἤδει ἐν ἑκάστῳ τούτων διαφορὰν ποιότητος καὶ ποσότητος . διὸ καὶ καλύσας τὸ μᾶλα ἐπὶ τοῦ ἑδεν καὶ γελᾶν καὶ ὀρχεῖσθαι καὶ τὴν ἐκσῖδιν ἀνανδρόν , φασί , πρόπτυσιν ἑρίψαν ἄλλως αὐτὰ συμμετρῶς γίνεσθαι διὰ τοῦ πίνειν Ὀμηρικῶς εἰπεῖν , ὅσον ἤθελε θυμός , εἰ καὶ οἱ παρὰ Πλάτωνι οὐχ’ οὕτω , φασί , πίνουσι , ἀλλ’ ὥστε μηδὲ τοῖς ἰδίοις ποσὶν ἵστα - σθαι , οἷον μόνον οὐκ ἄν ὀρχεῖσθαι δύναιτο , ἀλλ’ ἴσως οὐδὲ ζῆν . εἰς ταῦτα δὲ χρησίμων καὶ τὸ , κρύψαι πάντα τὰλλα τις δύνατ’ ἄν , πλήν δυοῖν , οἷνόν τε πίνων εἰς ἑρωτὰ τ’ ἐμπεσών . ἐπὶ γε μὴν καὶ τὸ τοῦ κομικοῦ Ἑρίφου , εἰπόντος ὅτι λόγος ἑστ’ ἀρχαῖος οὐ κακῶς ἑγών , οἶνον λέγουσι τοὺς γέροντας , ὡ πά - τερ , πειθεῖν χορεύειν οὐκ ἐθελοντας · ἐπὶ δὲ καὶ τὸ τοῦ Κυθηρίου Φιλοξένου τὸ , εὐοῖτας οἶνος πέμψω - νος * καὶ μὴν καὶ τὸ , οἶνος δὲ κοκκῦζειν τοὺς ὀδονπό*ρους ποιεῖ μέλας Σκιάδιος ἴσον ἴσφ κεκραμένω . ἐσὶν δὲ Σκιάδιος μὲν ὁ ἀπὸ νήσου Σκιάδου , μέλας δὲ ὁ καὶ αἰθούφ παρ’ Ὀμήρῳ . Τὸ δὲ κοκκῦζεν
Lemmas: ἤτοι ἀήρ ἑντελής ἔχω . ὅτε μέντοι καταμόνας κεῖμαι ὁ ὕω , ἐλλείπω τότε ὁμοίως ὁ , αστοχαπτω καί βροντή καί ὁ τοιοῦτος . οἴχω γοῦν ὁ Ὀμηρικός καί Ξενοφῶν ἐν ελλητικοιξ ὁ , γίγνομαι ὅδε τίς , εἰμί πολύς , ἤγουν ὑετός πολύς καταφύρω . ὁ περ εἰμί ἴσος ὁ , πολύς εἰμί ὁ Λιός . Ζέφυρος δέ μέγας ὁ σφοδρός λέγω . ὁ δέ ἐρυθρός ἀκόλουθος εἰμί πρός ὁ , υἱός δέ ἄρα Ζεύς . ὁ δέ ἔοικα προθεωρία τίς εἰμί ὁ διήγημα , προεκτίθημι , ὡς αὐχέω ὁ ξένος ἐπί ὅς μέλλω εἶπον . ὁ δέ οἶνος γάρ ἀνάγω , δεσπότης ἐξίστημι δῆλος ὁ οἶνος ὁ πολυπότης , ἄν - ἀνταπόλλυμι ἀλλαχοῦ καί ὁ γαστήρ ὁ πεινάω φημί κέλλω . διό καί ἐπάγω γνωμικός , ὅτι οἶνος ἐφίημι , οὗτος εἰμί ἐντέλλω ἢ ἐπιτέλλω , οὖον μόνος ἀείδω ἀλλά καί μῆλον ἀείδω . λάλος γάρ ὁ οἶνος καί ἐπινοητικός , ὡς καί ὁ κομίζω δῆλος σαφής . Ἱστέων δέ ὅτι ὁ πρῶτος ὁ παλαιός , ὡς ἱστορέω Πausanias , τιμή ὁ εὔρος ὁ οἶνος , ζῶ ἐφευρίσκω καί ὁ ἑαυτοῦ Κομιτᾶς κεκολογήειν . ὅθεν φέρω καί ὁ κομοδηω , ὡς καί ὁ λυμαίνω ὁ ἄμπελος ἔγια , φημί , ἆθλος ὁ ᾠδή προτίθημι . ὁ δέ ἀγωνίζομαι τραγῳδός καλέω διά ὁ ἐπί τρώγω δηλόω ᾠδή . καί ὁ Νίκη - αἱρέω ἐνίλλοντο ὁ ἀσκός καί ἐάν οὗτος ασκολιαζω . ὁ δέ ὕστερος , φημί , κρίνω ἤγουν ὁ ἱππεύς - θέω ἐκτρον ἐσθίω τοῖγουν ἐπί ὁ εἴρω χούς ἐκδέω καί ὁ χορηγός αὐθίς μισθόω ὁ ἐνάλλομαι ὁ ἀσκός . ὁ δέ Νίκη μηκέτι οὗτος πράσσω , ἤγουν μή ἀναγκάζω εἰς ὁ Ενάλ - λανθάνω , ἀλλά ισχυαζω . Ἥλιος δέ οἶνος ὁ ἀλέω * ἤτοι πλανάω ὁ οὖον πρός μέτρον πίνω . καί ἄλλως δέ κατά ὁ παλαιός εἶπον ὁ ἠλιθιοποιός , καθά καί δέος χλωρός ὁ χλωρός ποιέω , καί ἐάω Τυφλὸς ὁ τυφλοποιός , καί πλοῦτος δειλός ὁ τοιοῦτος ποιέω ὁ ἔχω . δοκέω δέ ἠλός εἰμί ὁ πρῶτος , ὡς δῆλος ἐκ ὁ μαίνομαι φρήν ἠλεός διεγθουηρα . καί εἰμί ὡς ἄφενος ἀφρητός , ἐκ οὖον ὁ , ἀφνεωτέρας χειράς παρά σοφόκλειος , καί συνίημι σύνοιδα , οὖον δή συνίημι ἐν χρῆσις δοτικός πληθυντικός ὁ συγοις , ἐπί δέ καί ὡς ἀδελφός ἀδελφός , οὗτος καί ἠλός ἠλεός . Ὅρας δέ καί ὅτι ὁ ἵημι μετά διάφορος ἐνταῦθα προτίθημι ενοια διάφορος χορηγέω · ὁ , ἐφίημι ἀείδω , καί ὁ , ὀρχέομαι - σάω ἀνίημι , καί ὁ , ἔπος προΐημι , ὁ καί πείρω , ὅς ὁ μέν ἐφίημι καί προΐημι ἀττικός , ὁ δέ ἀνίημι κοινός . ἱστίον δέ ὅτι κανόρος εἰμί ὁ , πᾶς παράκειμαι πλειοσυλλαβὶ ὁ ἐνίστημι Χωρὶς ὁ ἀπό φωνήεις ἀορμένων · ἐν ἐκεῖνος γάρ ὁ παράκειμαι μή συλλαβή ἑνδὶ ὁ ἐνίστημι , οἷος , ἠμί ἵημι · διό ὁ φημί οὐ εἰμί παράκειμαι ὡλως οὐδέ ὁ εἰμί · οὖον γάρ εἰμί μονοσυλλαβήσωμ παρά - κεῖμαι · τοιοῦτος γοῦν ὑπόκειμαι κατόρος , ὠμός ὁ ἀττικός ὁ ἦκα ἐκκάω ποιέω ἐν ὁ συντίθημι καί ἐφίημι εσοσυλλαμβανω ὁ ἀκμή ἐνίστημι ὁ * αὐτός ποιέω παράκειμαι . δῆλος δέ ὅτι ὅθεν ὁ δο ἐφίημι , ἐκεῖθεν γίγνομαι καί ὁ ἐφημοσύνη ὁ περ εἰμί κέλευσις , ἐντολή , ποιητικός δέ ἐπιτολή . ὁ δέ ὁ περ αορητος ἀγαθός , ἐλλειπτικός κεῖμαι , ἀντί ὁ ὁ περ ἀγαθός ἐάν αορητος εἰμί , ἢ καί ἄλλως ὁ περ ἀγαθός ἐάν αορητος εἰμί . ὁ τοιοῦτος ἔπος ὀρθῶς ἄν ὁ ὁ ὀδούς ἑκρος λέγω ἄν φρύγω . Ὅρας δέ ἐν ὁ εἴρω γνώμη ὁ , μῆλον ἀείδω , ἀπηγοριωμένως λέγω . οὖον γάρ μέμφομαι ὁ ἀείδω ὁ οἶνος ὁ σοφός ἀοιδός1 Ὅμηρος , ἀλλά ὁ μῆλον ἀείδω καί πέρα ὁ μέτριος . συνεπιμερίζω δέ ὁ τοιοῦτος μῆλον καί εἰς ὁ ἁπαλός γελάω καί εἰς * ὁ ὀρχήσα-1770 ἕπομαι . οὖον γάρ οὗτος , φημί , οἶδα Ὅμηρος ὁ οἶνος ἦλον , ὡς ἠλίθιος καί ματαιοποιός . οὐδέ οὕτως ἄγροικος οὐδέ ἐπαρίστερος εἰμί , ὡς κέλλω σκνθρωπὸν εἰμί ὁ πίνω , μήτε ἐσθίω μήτε γελάω μήτε εὔρυθμος ποτέ καί πρός ὄρχησις τρέπω , ἀλλά ἦδος ἐν ἕκαστος οὗτος διαφορά ποιότης καί ποσότης . διό καί καλυσος ὁ μῆλον ἐπί ὁ ἐσθίω καί γελάω καί ὀρχέομαι καί ὁ ἔκσις ἄνανδρος , φημί , πρόπτυσις ῥίπτω ἄλλως αὐτός σύμμετρος γίγνομαι διά ὁ πίνω Ὀμηρικός εἶπον , ὅσος ἐθέλω θυμός , εἰμί καί ὁ παρά Πλάτων οὐ οὗτος , φημί , πίνω , ἀλλά ὥστε μηδέ ὁ ἴδιος πούς ἵστημι - ἕπομαι , οἷος μόνος οὐ ἄν ὀρχέομαι δύναμαι , ἀλλά ἴσως οὐδέ ζῶ . εἰς οὗτος δέ χρήσιμος καί ὁ , κρύπτω πᾶς ὅς τις δύο ἄν , πλήν δύο , οἶνος τε πίνω εἰς ἐρωτάω τε ἐμπίπτω . ἐπί γε μήv καί ὁ ὁ κομιπου Ἔριφος , εἶπον ὅτι λόγος εἰμί ἀρχαῖος οὖον κακῶς ἐγώ , οἶνος λέγω ὁ γέρων , εἰμί πᾷ - τερ , πείθω χορεύω οὐ ἐθέλω · ἐπί δέ καί ὁ ὁ Κυθήριος Φιλόξενος ὁ , ευοιος οἶνος πέμπω - Μύκονος * καί μήv καί ὁ , οἶνος δέ κοκκύζω ὁ ὀδονπό*ρους ποιέω μέλας Σκιάς ἴσος ἴσφ κεράννυμι . ἐμίν δέ Σκιάς μέν ὁ ἀπό νῆσος Σκιάδης , μέλας δέ ὁ καί αἰθός παρά Ὅμηρος . ὁ δέ κοκκύζω