eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1594
ἀρχὴν γνωματεύματος καὶ ὁ τὴν ἀρετὴν εἰπὼν ἀγώνιμον τὸ τιμιώτατον . ἡ πάντων ἐστιν ὅτε ἀπολλυ-μένων αὐτῇ παραμένει ὡς σὺν ὀπλῳδὸσα τῷ ἔχοντι . Τὸ δὲ ὡς τις ἐπίστατο καὶ ἔξης , πρὸς διαστολὴν καὶ αὐτῷ ἐμήθης , μεῖφεται μὲν γὰρ τις ἴσως τὸν Ὀδυσεὰ κατὰ καὶ ὁ Λαοδάμας , οὐ μὴν φρονήσης ἐκεῖνος αὐτῷ ὁποῖος καὶ ὁ φροσὶν ἄστια βάζων . Τὸ δὲ ἄστια καὶ * ταυτὸν ἐστὶ τῷ , ὡς ἂν τις εἴποι ἀπαρτιλογεῖν . καὶτα γὰρ παρὰ Προδότη ἀπαρτιλογίη ὁ ἀπηρισμένος λόγος . Ὅτι διδασκαλικὸν τὸ , ἀλλ᾽ ἄγε νῦν ἐμὲθεν ξυνέτι ἐπος ὕφρα καὶ ἄλλω εἴπης ἡρώων ὅτε κεν σοὶς ἐν μεγάροισ διάζεις , ἡμετέρης ἀρετῆς μεριμνῆνος , οἷα καὶ ἡμῖν θεὸς ἐπὶ ἔργα τίθησι διαμπερὲς ἐξ ἐπι πατρῶν . ὁ ἐστιν ἐκ προγόνων αἰκᾶσθεν . ὁ περ εἰς ἐφμηνίαν ἐπίχεται τοῦ διαμπεροῦς . Ὅρα δ᾽ ἐν τούτοις , ὡς χαίρει ὁ βασιλεὺς ἐπανουομένων τῶν περὶ αὐτόν . Τὸ δὲ πατρῶν ποιητικὸν ἐστιν ὡς καὶ τὸ θυγα-τρῶν . εἰ δὲ πον καὶ μητρῶν ἐστιν , ἀλλ᾽ οὐ προσφανὴς ἡ χρήσις . Ὅτι ἀπὸρ ἂν εἴποι Σαρ - δανίπαιλος ὁ Νίνου ἢ Ἀναξανδράξιω , ἢ ὁ τῆς ἡδονῆς ἰταῖρος Ἐπίκουρος , ταῦτα καὶ ὁ Ὀμηρικὸς Φαίαξ βασιλεὺς λέγων φησίν . αἱ δ᾽ ἡμῖν δαὶς τε φίλη κίθαρὶς τε , χοροὶ τε , ἔμματα τ᾽ ἐξημοῦθὰ λοε-τρὰ τε θερμὰ καὶ εὐναί . εἰ δ᾽ οὕτως ἀκὶ φίλη δαὶς τοῖς Φαιάξιν , οὐ δ᾽ αὐτοῖς ἀρχὰ ποτὲ ἦσαν τὰ κατὰ στόμα . ὁ δὴ λέγεται Ἀλεξις εἰπὶν ἐν τῷ , συμποσίῳν διατριβῇ τὰ τραγήματα ὥστε ἀγοὺς ἔχειν μηδὲ ποτὲ τὰς σιαγόνας . Καὶ ὅρα τὸ ἀγοὺς Ἀττικῶς , ἀντὶ τοῦ ἀργας . οὐ διδά*σκει δὲ ὁ ποιητὴς τοιοῦ-τους δεῖν τοὺς ἀνθρώπους εἶναι , ἀλλ᾽ ἱστορεῖ τοιούτους τοὺς Φαιάκας . χωρικὴν ἰδιότητά ἱστορῶν , οὐ μὴν παιδεύων τρυφᾶν . τί γὰρ ἂν σπουδαῖον βίος ἐκρήνη ἀζοοδαίτων ἀνδρῶν ; καὶ τοῦτο δήλον μὲν καὶ ἐξ ἱστοριῶν ἐν αἷς καὶ οἱ Συβαρίται πινωχοχοῦνται ἀναστειλούμενοι . δηλοῖ δὲ αὐτὸ καὶ ὁ καλὸς δειπνοσοφιστὴς ἐν τῷ , Παρθάσιος ὁ Ἐφέσιος ζωγράφος τρυφῶν μὲν παρὰ μέλος ὑπὲρ τὴν γραμικὴν , ἡγοῦν σπαταλῶν ἐκμελῶς καὶ ἀπώδως ὑπὲρ ὁ ὧδει τρυφᾶν ἄνδρα γραφέα , λόγῳ δὲ ἀρετῆς ἀντιλαμβα - νόμενος ἐπέγραφε τοῖς αὐτοῦ ἔργοις . ἀζοοδαῖτος ἀνὴρ ἀρετὴν τε σέβων , τάδε ἔγραφε . καὶ τις φησὶν ὑπεραλγήσας , παρέγραφε , ἡζοοδαῖτος . Πολλὴ δὲ ἡ τῶν Φαιάκων τρυφή εἰ μὴ δὲ ψυχοπολοῦντο κατὰ τὴν βασιλικὴν χώραν ἀλλὰ θερμοῖς λουτροῖς χαίρουσιν ἄπερ καὶ ἡ κομψωδία σκώπτει , οὐδὲν τι ἐπι-στρεφομένη τῆς παροιμίας ἢ λέγει λουτρὰ Πραξλεία τὰ θερμά . εἰ γὰρ καὶ τινες ἀνεῖσθαι αὐτὰ ἄπον τῷ Πρακλεῖ ὡς τρυφᾶν εἰδότι , ἀλλ᾽ ἐκεῖνος μὲν οὐ τοιοῦτος ἦν ὡς γε διὰ βίου ἐκαποφάγει στελλόμε-νος τὰ πολλὰ καὶ ὑπέρφρος . ἡ δὲ παροιμία , διὰ μόνον τὸ ἄτεχνον καὶ αὐτοφυεῖς καὶ ἀπειρέργον τοῦ τοιούτου λούματος , ἀνέθετο αὐτὰ τῷ Πρακλεῖ . δηλοῦσα , * ὡς εἰ καὶ ποτὲ βάψει ἑαυτὸν Πρακλὴς εἰς θερμὸν ὕδωρ , ἀλλ᾽ ἐκεῖνο φύσις ἐξέκιν αὐτόματως , οὐ μὴν ἀνθρωπίνῃ τέχνῃ περιέργως ἐθίμασεν ὡς δὲ αὐτοῦ ξὴν μαλακῶς ταυτὸν δ᾽ εἰπεῖν τρυφερῶς κατὰ τοὺς παλαιούς . εἰ καὶ κατ᾽ ἄλλον λόγον μαλα-κῶς ἔχειν λέγεται καὶ ὁ νοσεὺν ἐναρξάμενος . καὶ μὴν εἰ τις ὀρθῶς ἐθέλει διατῦσαι , εἰ καὶ Πρακλὴς καὶ τὸ πᾶν ἡρωϊκὸν γένος διπλοῖς ἀληθῶς λουτροῖς χρῆται ὅσα τε φύσις ἐμπυρεῖ καὶ ὅσα τέχνη βαλα-νεῖα ἀλλ᾽ αὐτοὶ μὲν ποτὲ καὶ οὐδὲ πρὸς τρυφήν , Φαιακας δὲ ἀεὶ φιλοῦσι καὶ πρὸς ἀξρότητα δὲ τὰ λουτρὰ . εἰ δὲ ταύθ᾽ οὕτως ἔχει καὶ ὁ Φαίαξ βασιλεὺς ἐπὶ τοιούτοις ἐσμενύνατο , πῶς ἂν τις ψέξοι τὸν Ὀδυσεὰ καὶ ἡγεμόνα Ἐπικούρω ἔρει γενέσθαι τῆς πολυθρυλήτου ἡδονῆς , ἐν οἷς ἔφη . οὐ γὰρ ἔχωγὲ τι φημὶ τέλος χαριέστερον καὶ ἔξης . δηλοῦν γὰρ ὅτι καὶθωμλῶν τοῖς καιροῖς Ὀδυσεὺς ὑπὲρ τοῦ δοκεῖν ὀμοήθης εἶναι τοῖς Φαιάξιν ὡς φασὶ Μεγακλειδὴς ὑπεραλῶν τοῦ Ὀδυσεὺς , τὸ ἀζοοδαῖτον αὐτῶν ἀσπάζεται οὐ μαρτὺς ὁ βασιλεὺς ἐν ὀμίλῳ τρανῶσας τὸν λόγον . ἐνταῦθα δὲ χορίσιμον ἐκ τῶν Ἀθηναίων , καὶ τὸ , ὦ τέκνον , ποντίου θηρός πετραῖον ἡγοῦν πολὺποδος . χωταὶ μάλιστα νόον προσ - φέρων , πάσας πολισίας ὀμίλει . τὸ παρὸν δ᾽ ἐπανιφ*σας , ἔκων ἄλλοτ᾽ ἄλλοια φρόνει . δηλοῦν γὰρ , ὡς τοιούτον ἐν τοῖς εἰρημένοις καὶ τὸ τοῦ Ὀδυσεὺς ἦθος , τοῖσιν ἐφαρμοζομένον ὅν κε δήμον ἴχται , ὡς ἐν τῇ ἑ ὁαμφωδία προγέγραπται . ἀπὸ τούτων δὲ παραξέσασα καὶ ἡ κοινὴ γλῶσσα , βούλεται τὸν φρο-νοῦντα ἀνθρώπον ὅτε πον ἐς ἄλλοτιαν παραβαλεῖ , κατὰ τὸ ἐχθώριον ζῷμα ζῶνυσθαι καὶ αὐτόν . Ἐξημοῦθὰ δὲ λέγει , τὰ , ἄλλο τε ἄλλα ἀμειβόμενα . ὁ καὶ περιουσιακὸν Φαιακικοῦ πλοῦτου δηλοῖ . Τὸ δὲ καὶ εὐναί , σμυνοῦ λόγου ἐστὶ . δηλοῖ γὰρ οὐχ᾽ ἀπλῶς κοῖτας , ἀλλὰ καὶ τὶ πλῆν , εἰ χοὶ σεμνῶς φράσαι τὸ σεμνόν . Ὅτι δὲ καὶ Ὀδυσεὺς καὶθωμλῶν τὸν καιρὸν ἐπανιέσι τὸν τοιούτον βίον κεχαρισμένα λέγων τοῖς ξενοδόχοις , μετ᾽ ὀλίγα φανίσεται . ὁ πον δηλοῦν ἐσται ὅτι Ὀδυσεὺ
Lemmas: ἀρχή γνωμάτευμα καί ὁ ὁ ἀρετή εἶπον ἄγωνος ὁ τίμιος . ὁ πᾶς εἰμί ὅτε ἀπολύω αὐτός παραμένω ὡς σύν ὀπλῳδὸσα ὁ ἔχω . ὁ δέ ὡς τις ἐπίσταμαι καί ἔξειμι , πρός διαστολή καί αὐτός μήθω , μέμφομαι μέν γάρ τις ἴσως ὁ Οδυσέα κατά καί ὁ Λαοδάμας , οὖον μήv φρονέω ἐκεῖνος αὐτός ὁποῖος καί ὁ φροσὶν ἄστιος βάζω . ὁ δέ ἄστιος καί * τατός εἰμί ὁ , ὡς εἄν τις εἶπον ἀπαρτιλογέω . Κάιτα γάρ παρά προδότης ἀπαρτιλογία ὁ ἀπηρισμένος λόγος . ὅτι2 διδασκαλικός ὁ , ἀλλά ἄγω νῦν μου σύνειμι ἔπος ὕφρα καί ἄλλος εἶπον ἥρως ὅτε ἄν σός ἐν μέγαρον διαζέω , ἡμέτερος ἀρετή μεριμνῆνος , οἷος καί ἐγώ θεός ἐπί ἔργον τίθημι διαμπερές ἐκ ἐπι πατήρ . ὁ εἰμί ἐκ πρόγονος αἰκίζω . ὁ περ εἰς ἐφμηνίαν ἐπιχέω ὁ διαμπερής . Ὅρας δέ ἐν οὗτος , ὡς χαίρω ὁ βασιλεύς επανουω ὁ περί αὐτός . ὁ δέ πατήρ ποιητικός εἰμί ὡς καί ὁ θυγάτηρ . εἰμί δέ πως καί μήτρα εἰμί , ἀλλά οὖον προσφανής ὁ χρῆσις . ὅτι2 ἀπὸρ εἄν εἶπον Σαρ - δανίπαιλος ὁ Νίνος ἢ Ἀναξανδράξιω , ἢ ὁ ὁ ἡδονή ἰταῖρος Ἐπίκουρος , οὗτος καί ὁ Ὁμηρικός Φαίαξ βασιλεύς λέγω φημί . ὁ δέ ἐγώ δαίς τε φίλος κίθαρις τε , χορός τε , ἔμματα τε εξημοκορυς λουτρόν τε θερμός καί εὐνή . εἰμί δέ οὕτως ἀκίς φίλος δαίς ὁ Φαίαξ , οὖον δέ αὐτός ἀρχή ποτέ εἰμί ὁ κατά στόμα . ὁ δή λέγω Ἄλεξις εἶπον ἐν ὁ , συμπόσιον διατριβή ὁ τράγημα ὥστε ἀγός ἔχω μηδέ ποτέ ὁ σιαγών . καί ὁράω ὁ ἀγός Ἀττικός , ἀντί ὁ ἀργός . οὖον διδάσκω δέ ὁ ποιητής τοιοῦτος δήω ὁ ἄνθρωπος εἰμί , ἀλλά ἱστορέω τοιοῦτος ὁ Φαίαξ . χωρικός ἰδιότης ἱστορέω , οὖον μήv παιδεύω τρυφάω . τίς γάρ εἄν σπουδαῖος βίος κραίνω αζοοδαις ἀνήρ ; καί οὗτος δῆλος μέν καί ἐκ ἱστορία ἐν ὅς καί ὁ Συβαρίτης πινωχοχοω ἀναστέλλω . δηλόω δέ αὐτός καί ὁ καλός δειπνοσοφιστής ἐν ὁ , Παρθάσιος ὁ Ἐφέσιος ζωγράφος τρυφάω μέν παρά μέλος ὑπέρ ὁ γραμικὴν , ἤγουν σπαταλάω ἐκμελῶς καί ἀπώδως ὑπέρ ὁ οἰδέω τρυφάω ἀνήρ γραφεύς , λόγος δέ ἀρετή ἀντιλαμβάνω - νέομαι ἐπιγράφω ὁ αὐτός ἔργον . αζοοδαις ἀνήρ ἀρετή τε σέβω , ὅδε γράφω . καί τις φημί ὑπεραλγέω , παραγράφω , ηζοοδαις . Πολύς δέ ὁ ὁ Φαίαξ τρυφή εἰμί μή δέ ψυχοπολοῦντο κατά ὁ βασιλικός χώρα ἀλλά θερμός λουτρόν χαίρω Ἄπερ καί ὁ κομψωδία σκώπτω , οὐδείς τίς ἐπιστρέφω ὁ παροιμία ἢ λέγω λουτρόν Πραξλεία ὁ θερμός . εἰμί γάρ καί τις ἀνίημι αὐτός ἄπειμι ὁ Πρακλεῖ ὡς τρυφάω οἶδα , ἀλλά ἐκεῖνος μέν οὖον τοιοῦτος εἰμί ὡς γε διά βίος εκαποεσθιω στέλλω ὁ πολύς καί ὑπέρφρων . ὁ δέ παροιμία , διά μόνος ὁ ἄτεχνος καί αὐτοφυής καί ἀπολέγω ὁ τοιοῦτος λοῦμα , ἀνατίθημι αὐτός ὁ Πρακλεῖ . δηλόω , * ὡς εἰμί καί ποτέ βάπτω ἑαυτοῦ Πρακλὴς εἰς θερμός ὕδωρ , ἀλλά ἐκεῖνος φύσις ξέω αὐτόματος , οὖον μήv ἀνθρώπινος τέχνη περιέργως ἐθίμασεν ὡς δέ αὐτός ξὴν μαλακός τατός δέ εἶπον τρυφερός κατά ὁ παλαιός . εἰμί καί κατά ἄλλος λόγος μαλακός ἔχω λέγω καί ὁ νοσέω ἐνάρχομαι . καί μήv εἰμί τις ὀρθῶς ἐθέλω διαιτάω , εἰμί καί Πρακλὴς καί ὁ πᾶς ἡρωϊκός γένος διπλόος ἀληθής λουτρόν χράω ὅσος τε φύσις ἐμπυρέω καί ὅσος τέχνη βαλανεῖον ἀλλά αὐτός μέν ποτέ καί οὐδέ πρός τρυφή , Φαίαξ δέ ἀεί φιλέω καί πρός αξροτηταω δέ ὁ λουτρόν . εἰμί δέ αὐτός οὕτως ἔχω καί ὁ Φαίαξ βασιλεύς ἐπί τοιοῦτος ἐσμενύνατο , πῶς εἄν τις ψέγω ὁ Οδυσέα καί ἡγεμών Ἐπίκουρος ἔρομαι γίγνομαι ὁ πολυθρύλητος ἡδονή , ἐν ὅς φημί . οὖον γάρ ἔχω τίς φημί τέλος χαρίεις καί ἔξειμι . δηλόω γάρ ὅτι καὶθωμλῶν ὁ καιρός Ὀδυσσεύς ὑπέρ ὁ δοκέω ὄμνυμι εἰμί ὁ Φαίαξ ὡς φημί Μεγακλείδης ὑπεραλῶν ὁ Ὀδυσσεύς , ὁ αζοοδαιος αὐτός ἀσπάζομαι οὖον μάρτυς ὁ βασιλεύς ἐν ὅμιλος τρανόω ὁ λόγος . ἐνταῦθα δέ χορισιμος ἐκ ὁ Ἀθηναῖος , καί ὁ , εἰμί τέκνον , πόντιος θήρ πετραῖον ἤγουν πολύπους . χόω μάλιστα νόος προς - φέρω , πᾶς πολισίας ὁμιλέω . ὁ πάρειμι δέ ἐπανιφ*σας , ἑκών ἄλλοτε ἀλλοῖος φρονέω . δηλόω γάρ , ὡς τοιοῦτος ἐν ὁ εἴρω καί ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἦθος , ὅς ἐφαρμόζω ὅς κε δῆμος ἴχται , ὡς ἐν ὁ ὅς ὁαμφωδία προγράφω . ἀπό οὗτος δέ παραξέω καί ὁ κοινός γλῶσσα , βούλομαι ὁ φρονέω ἄνθρωπος ὅτε πως εἰς ἄλλοτιαν παραβάλλω , κατά ὁ ἐχθώριον ζῶμα ζώννυμι καί αὐτός . εξημοκορυς δέ λέγω , ὁ , ἄλλος τε ἄλλος ἀμείβω . ὁ καί περιουσιακός Φαιακικός πλοῦτος δηλόω . ὁ δέ καί εὐνή , σμυνοος λόγος εἰμί . δηλόω γάρ οὐ ἀπλόος κοίτη , ἀλλά καί τίς Πλῆν , εἰμί χοῦς σεμνός φράζω ὁ σεμνός . ὅτι2 δέ καί Ὀδυσσεύς καὶθωμλῶν ὁ καιρός ἐπανίημι ὁ τοιοῦτος βίος χαρίζομαι λέγω ὁ ξενοδοχέω , μετά ὀλίγος φαίνω . ὁ πως δηλόω εἰμαι ὅτι Ὀδυσσεύς