eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1707
ἀνεμος μὲν ἐπαύσατο , ἥδε γαλήνη ἐπλετο νηνεμίᾳ , κοίμησε δὲ κύματα δαίμων . ἀνστάντες δ’ ἑταροι νεώς ἰστία μηρύσαντο . * καὶ τὰ μὲν ἐν νηὶ γλαφυρῇ θέσαν , οἱ δ’ ἐπ’ ἑρεμὰ ξέομενοι λεύκαινον ὕδωρ ξεστης ἐλάτῃσι , δεύτερον τούτων , ὁ φρασι , στελλόμενοι πλοῦν . πρῶτος γὰρ , ὁ διὰ οὐρον ἀπήμονος . αὐτὰρ ἐγὼ κηροῖς μέγαν τροχὸν ὀξεί γαλκῷ τυνθὰ διατιμῆσας , χειρὶ στιβαρῷ πιέ - ξων . αἰψα δ’ ἴαινετο κηρὸς , τουντέστιν ἐθερμαίνετο , καθὰ κῆται πολλῷ . ἐπεὶ φρασι κέλετο μεγάλη ἴς , ἡ τῶν ἐμῶν δηλαδὴ στιβαρῶν χειρῶν , ἡ κατὰ τὸ πιέζειν . Ἡλίου τ’ αὐγὴ Ὑπεριο - νίδαο ἀνακτος . ἑξείης δ’ ἑτάροισιν ἐπ’ οὖσατα πᾶσιν ἀ*λειψα . οἱ δ’ ἐν νηὶ μ’ ἔδησαν ὁμοῦ χεῖρας τε πόδας τε ὀρθὸν ἐν ἰστοπέδη , ἐκ δ’ αὐτοῦ πείρατ’ ἀνῆπτον . αὐτοὶ δ’ ξέομενοι πολὺν ἕλα τύπτον ἑρεμοῖς , τουντέστιν ἐκωπηλάτουν , ὡς ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος δὲ τοῦτο φρασι , καθὰ καὶ τὸ , ἐλεύκαινον ὕδωρ ἐλάταις , καὶ γὰρ καὶ τύπτεται καὶ λευκαίνεται ἡ θάλασσα κώπαις ὑπὸ τῶν ἑρεσσόν - των , ὡς δήλον μάλιστα ἐν νυκτί . ἀλλ’ ὅτε , φρασι , τόσον ἀπῆν , ὅσον τε γέγωνε βοήσας , ὁμίχα διώ - κοντας , τὰς δ’ οὐ λάθεν ἀκίκαλος νηὺς ἐγγύθεν ὁρτυμένη , λυγρὴν δ’ ἐντυτον ἀοιδήν · δεῦρ’ ἄγ’ ἰὼν πολίαν’ Ὀδυσεῦ * μέγα κῦδος Ἀχαιῶν νῆα κατάστησον , ἵγουν στήσον ἵνα νοῖτερον ὅπ’ ἀκούσης . οὐ γὰρ πώ τις τῆδε παρήλασσε νηὶ μελαίνῃ , πρὶν γ’ ἡμέων μελίγηρον ἀπὸ στομάτων ὅπ’ ἀκούσει . ἀλλ’ ὧτε τεφώμενος νεῖται καὶ πλείονα εἰδώς . Ἰδμεν γὰρ τοι πάνθ’ ὅσ’ ἐν Τροίῃ εὐρείῃ Ἀρ - γεῖοι Τρῶες τε θεῶν ἰότητι μόγησαν . ἴδμεν δ’ ὅσσα γένηται ἐπὶ χθονὶ πολυβροτείῃ , ὡς φάσαν ἴσασα ὅπα κάλλιμον . αὐτὰρ ἐμὸν πρὸ ἤθελ’ ἀκούμεναι . εἰκὸς γὰρ καὶ ἐμπλατύνεσθαι αὐτὰς ἐπὶ πλέον τῇ τοιαύτῃ φδῇ . λῦσαι δ’ ἐκέλευον ἑταίρους , ὀφρὴσι νευστάζων , οὐδὲ γὰρ ἤν ἄλλως * ἀκούεσθαι διὰ τὸ ἐλέειμα τοῦ κηροῦ . οἱ δὲ ὡς παρηγγέλθησαν , προσεσόντες ἑρέσσουν . αὐτὰς δ’ ἀναστάντες Πειρίδηγ Εὐρύλοχος τε οἱ καὶ ἐν’Αἰδου ὑπουργοῦντες τῷ Ὀδυσεῷ καὶ τὰ ἱερεῖα σχόν - τες , πλείοσί με ἐν δεσμοῖσι δέον , μᾶλλον τε πιέζων . αὐτὰρ ἐπεὶδὴ τὰς γε παρήλασαν , οὐδ’ ἐτ’ ἐπεὶτα φθογγῆς Σειρήνων ἠκούομεν οὐδὲ τ’ ἀοιδῆς , αἰψ’ ἀπὸ κηρὸν ἔλοντο ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι , ὧν σφιν πᾶσιν ἄλειψα , ἐμὲ τ’ ἐκ δεσμῶν ἀνέλυσαν , ἐχρατέστεροι δηλαδὴ αὐτοὶ φανέντες Ὀδυ - σέως . ὁ μὲν γὰρ ἥττητο τῆς ἡδονῆς , ὁ δὴ μαρτυρῶν ἐστιν ὅσον ἰ*σχυὴ ἡδονή , οἱ δέ , πρὸς ἰσχύος ἔχοντες ἀπαγαγεῖν τὸν κηρὸν καὶ ἀκοῦσαι τῶν Σειρήνων , οὐχ ἐποίησαν οὕτως . αἴτιον δὲ ἡ κατ’ ἀλλη - γορίαν διδασκαλία , καδ’ ἣν ὁ φιλόσοφος μὲν Ὀδυσεὺς τὰς τῶν φίλων ἀκοὰς κηρῷ ἀλείψας , τουντέστιν ἀλείπτης ἐκείνων διὰ σπουδαίας ἀκροάσεως εἰς φιλοσοφίαν γενόμενος , αὐτὸς μὲν ἐπιστημῶνως ἤκουσεν , ὡς ἂν πειραθείη . τῶν δ’ ἄλλων οὐκ ἀφήκεν τινὰ εἰς ἀκοὴν ἐλθεῖν τῶν Σειρήνων , ὡς ἡ ἀλληγορία εἰς τὸ ἐν μέλισιν ἡδονὰς μεταλαμβάνειν οἶδεν . ἴδει γὰρ σὶα φιλόσοφος , ὅτι ἀκούσαντες παραμανοῦσι , καὶ τὸν * θῦμα τῶν ὁστέων προσεπαυξήσουσι κατακληθέντες τῇ ἡδονῇ . ἀπερ ὅσται ὁ μὲν γραμματικὸς Ἀριστοφά - νης νοεῖ ἐπεστοιβάσθαι σωφρόν , ὡς τῶν ἀκροαθῆναι παρατυγόντων , τηχομένων τῇ ἐκ τῆς ἀοιδῆς ἡδονῇ , καὶ οὕτω θνησκόντων . ὁ δὲ Ἀρίσταρχος , ὡς ἐκλειπόντων διὰ τὴν τῶν ἀναγκαίων σπάνιν ἣν πάσχουσι προστετηχότες ἐπὶ μακρὸν τῇ φδῇ . τῶς γε μήν οὐδ’ αὐτὸς ἄνετος ἀκούει τῶν Σειρήνων , ἀλλ’ ὀρθὸς χεῖράς τε πόδας τε δεδεμένος ἐν ἰστοπέδη * ὀρθὸς μὲν , διότι οὐ κατακαμφθείς ἐπέκνηφε πρὸς τὰ θέλη - τρα , ἔμπεδον δὲ ἤν αὐτόθι μίμνων · δεδεμέ*νος δέ , ὅτι μὴ ἀνέτως ἔχων ἑαυτὸν ἐκείνοις ἐπέδωκεν , ἀλλὰ δεσμῷ φιλοσοφίας εἵχετο . παρ’ αὐτῷ μέντοι ἤν ἀκούσαι τε καὶ μή . ἐκούσιον γὰρ ἡ ἀρετὴ καὶ αἱρετὸν κατὰ Δέλησιν . διὸ καὶ ἡ Κίρκη ἔφη * αὐτὸς δὲ ἀκούειν αἰ*κ’ ἐθέλησθα . ὅθεν καὶ αὐτοῦ πείρατα , τοῦ δεσμοῦ δηλα*δὴ , ἀνῆπτο , ὡς τοῦ φιλοσόφου ἔχοντος ἑαυτῷ ἐξημμένον τὸν τοιοῦτον δεσμὸν καὶ μὴ ἄλλοθεν . οὐ δὴ δεσμοῦ καὶ τῆς ὡς ἐφρόθη κατ’ ὀρθὸν στάσεως σύμβολον ἐπιμητιζὸν ἡ ἰστοπέδη φαί - νεται , στάσιν καὶ πῆδιν ἀλληγορικῶς ἐμφαίνουσα . ὁ δὲ κηρὸς , φ τὰς τῶν ἑταίρων ἀκοὰς ὁ σοφὸς Ὀδυσεὺς ἤλειψε , πρὸς τε τὸν μῦθον πᾶν δεξίως εἰληπται , ἀλλὰ γὰρ οὐδενία ὑλὴ ἀσφαλῶς ἄμα καὶ ἀλίπως ἀποφραγγύναι ἀκοὰς ἔχει , καὶ ὡς πρὸς ἀλληγορίαν δὴ φιλόσοφον τινα διδασκαλίαν λόγον ὑ*πανίπτεται . φιλοπόνου γὰρ μελίσης ἐκλογὴ ὁ μελιηδὴς κηρὸς , καὶ θίκη γλυκέος χυμοῦ . φιλοπονία δὲ πάντως καὶ τὸ γλυκὺ τῆς φιλοσοφίας ἐφανίζεται . ὁ δὲ τοιούτος μελιηδὴς κηρὸς καὶ ὁ κατ’ αὐτὸν λόγος προεντεθεὶς ἀκοαὶς τισὶ καὶ οἷον ἐγκατοικοδομηθεὶς αὐταῖς οὐκ ἀφήσει παρεῖ - δύναι Σειρήνια μέλη , ἐφ’ οἷς οὐ χρή , ἀλλ’ ἕξω πον θυραυλεῖν ἀφείς αὐτὰ ὡς δεῖον ἐξέκρουσεν . ἐπεὶ
Lemmas: ἄνεμος μέν παύω , ὅδε γαλήνη πέλω νηνεμία , κοιμάω δέ κῦμα δαίμων . ἀνίστημι δέ ἑταῖρος ναῦς ἱστίον μηρύομαι . * καί ὁ μέν ἐν ναῦς γλαφυρός τίθημι , ὁ δέ ἐπί ἑρεμὰ ξέω λευκαίνω ὕδωρ ξεστός ἐλάτη , δύο οὗτος , ὁ φράσις , στέλλω πλόος . πρῶτος γάρ , ὁ διά ὅρος ἀπήμων . ἀτάρ ἐγώ κῆρ μέγας τροχός ὀξύς γαλκῷ τυνθὰ διατιμάω , χείρ στιβαρός πίνω - ξέω . αἶψα δέ ἰαίνω κηρός , τουντέστιν θερμαίνω , καθά κήτα πολύς . ἐπεί φράσις κέλομαι μέγας ἴς , ὁ ὁ ἐμέω δηλαδή στιβαρός χείρ , ὁ κατά ὁ πιέζω . Ἡλίας τε αὐγή ὑπεῖπον - νίδαο ἄναξ . ἑξῆς δέ ἑταῖρος ἐπί ουσατον πᾶς ἀλείφω . ὁ δέ ἐν ναῦς εἷς δήω ὁμοῦ χείρ τε πούς τε ὀρθός ἐν ἱστοπέδη , ἐκ δέ αὐτός πέρας ἀνάπτω . αὐτός δέ ξέω πολύς εἵλη τύπτω ῥέμω , τουντέστιν κωπηλατέω , ὡς ἐκ ὁ παρακολουθέω δέ οὗτος φράσις , καθά καί ὁ , λευκαίνω ὕδωρ ἐλάτη , καί γάρ καί τύπτω καί λευκαίνω ὁ θάλασσα κώπη ὑπό ὁ ἐρέσσω - ὁ , ὡς δῆλος μάλιστα ἐν νύξ . ἀλλά ὅτε , φράσις , τόσος ἄπειμι1 , ὅσος τε γέγωνα βοάω , ὁμίχα Διώ - κοντός , ὁ δέ οὖον λανθάνω ἀκίκαλος ναῦς ἐγγύθεν ορτυμενω , λυγρός δέ ἐντύω ᾠδή · δεῦρο ἄγω εἶμι Πολιάνα Ὀδυσσεύς * μέγας κῦδος Ἀχαιός ναῦς καθίστημι , ἵημι ἵστημι ἵνα νοιτερος ὑπό ἄκων . οὖον γάρ πω τις τῆδε παρελαύνω ναῦς μέλας , πρίν γε ἡμεῖς μελίγηρον ἀπό στόμα ὑπό ἀκούω . ἀλλά ὧτε τεφώμενος νέομαι καί πλείων οἶδα . οἶδα γάρ ὅς πᾶς ὅσος ἐν Τροία εὐρύς ἀρ - γεῖοι Τρώς τε θεός ἰότης μογέω . οἶδα δέ ὅσος γίγνομαι ἐπί χθών πολυβροτείῃ , ὡς φημί ἵζω δρύοψ κάλλιμος . ἀτάρ ἐμός πρό θέλω ἀκούω . εἰκός γάρ καί ἐμπλατύνω αὐτός ἐπί πλέω ὁ τοιοῦτος φδῇ . λύω δέ κελεύω ἑταῖρος , ὀφρὴσι νευστάζω , οὐδέ γάρ ἐάν ἄλλως * ἀκούω διά ὁ ἐλεέω ὁ κῆρ . ὁ δέ ὡς παραγγέλλω , προσίημι ἐρέσσω . αὐτός δέ ἀνίστημι Πειρίδηγ Εὐρύλοχος τε ὁ καί εν’αιδηω ὑπουργέω ὁ Ὀδυσεῷ καί ὁ ἱερεῖον ἔχω - αἱρέω , πλείων ἐγώ ἐν δεσμός δήω , μᾶλλον τε πιέζω . ἀτάρ ἐπειδή ὁ γε παρελαύνω , οὐδέ ἔτι ἔπειτα φθογγή Σειρήν ἀκούω οὐδέ τε ᾠδή , αἶψα ἀπό κηρός αἱρέω ἐγώ ἐρίηρος ἑταῖρος , ὅς σφεῖς πᾶς ἀλείφω , ἐγώ τε ἐκ δεσμός ἀναλύω , ἐχρατέστεροι δηλαδή αὐτός φαίνω Ὀδυ - σέως . ὁ μέν γάρ ἡττάω ὁ ἡδονή , ὁ δή μαρτυρέω εἰμί ὅσος ἰσχύς ἡδονή , ὁ δέ , πρός ἰσχύς ἔχω ἀπάγω ὁ κηρός καί ἀκούω ὁ Σειρήν , οὐ ποιέω οὕτως . αἴτιος δέ ὁ κατά ἄλλος - γορίαν διδασκαλία , κάδος ὅς ὁ φιλόσοφος μέν Ὀδυσσεύς ὁ ὁ Φίλων ἀκοή κῆρ ἀλείφω , τουντέστιν ἀλείπτης ἐκεῖνος διά σπουδαῖος ἀκρόασις εἰς φιλοσοφία γίγνομαι , αὐτός μέν ἐπιστημῶνως ἀκούω , ὡς εἄν πειράω . ὁ δέ ἄλλος οὐ ἀφίημι τις εἰς ἀκοή ἔρχομαι ὁ Σειρήν , ὡς ὁ ἀλληγορία εἰς ὁ ἐν μέλι ἡδονά μεταλαμβάνω οἶδα . ἶδος γάρ σίον φιλόσοφος , ὅτι ἀκούω παραμαίνω , καί ὁ * θῦμα ὁ ὀστέον προσεπαυξάνω κατακαλέω ὁ ἡδονή . ὅσπερ ὅσται ὁ μέν γραμματικός Ἀριστοφά - νέος νοέω ἐπιστοιβάζω σώφρων , ὡς ὁ ἀκροάομαι παρατυγόντων , τήκω ὁ ἐκ ὁ ᾠδή ἡδονή , καί οὗτος θνῄσκω . ὁ δέ Ἀρίσταρχος , ὡς ἐκλείπω διά ὁ ὁ ἀναγκαῖος σπάνις ὅς πάσχω προστάσσω ἐπί μακρός ὁ φδῇ . Τῶς γε μείς οὐδέ αὐτός ἄνετος ἀκούω ὁ Σειρήν , ἀλλά ὀρθός χείρ τε πούς τε δήω ἐν ἱστοπέδη * ὀρθός μέν , διότι οὖον κατακάμπτω ἐπέκνηφε πρός ὁ ἐθέλω - τρα , ἔμπεδος δέ ἐάν αὐτόθι μίμνω · δεμένος δέ , ὅτι μή ανέτως ἔχω ἑαυτοῦ ἐκεῖνος ἐπιδίδωμι , ἀλλά δεσμός φιλοσοφία ἔχω . παρά αὐτός μέντοι ἐάν ἀκούω τε καί μή . ἑκούσιος γάρ ὁ ἀρετή καί αἱρετός κατά Δέλη . διό καί ὁ Κίρκη φημί * αὐτός δέ ἀκούω αἰκία ἐθέλω . ὅθεν καί αὐτός πέρας , ὁ δεσμός δηλαδή , ἀνάπτω , ὡς ὁ φιλόσοφος ἔχω ἑαυτοῦ ἐξάπτω ὁ τοιοῦτος δεσμός καί μή ἄλλοθεν . οὖον δή δεσμός καί ὁ ὡς φέρω κατά ὀρθός στάσις σύμβολον ἐπιμητιζὸν ὁ ἱστοπέδη φή - νω , στάσις καί πήδινος ἀλληγορικός ἐμφαίνω . ὁ δέ κηρός , φ ὁ ὁ ἑταῖρος ἀκοή ὁ σοφός Ὀδυσσεύς ἀλείφω , πρός τε ὁ μῦθος πᾶς δεξιός λαμβάνω , ἀλλά γάρ οὐδενία ὕλη ἀσφαλῶς ἄμη καί ἄλιπος ἀποφράσσω ἀκοή ἔχω , καί ὡς πρός ἀλληγορία δή φιλόσοφος τις διδασκαλία λόγος ὑ*πανίπτεται . φιλόπονος γάρ Μελίσης ἐκλογή ὁ μελιηδής κηρός , καί τίκη γλυκύς χυμός . φιλοπονία δέ πάντως καί ὁ γλυκύς ὁ φιλοσοφία φανίζω . ὁ δέ τοιούτος μελιηδής κηρός καί ὁ κατά αὐτός λόγος προεντίθημι ἀκοή τις καί οἷος ἐγκατοικοδομέω αὐτός οὐ ἀφίημι πάρειμι - δύο Σειρήνιος μέλος , ἐπί ὅς οὖον χρή , ἀλλά ἔχω πως θυραυλέω ἀφίημι αὐτός ὡς δείδω ἐκκρούω . ἐπεί