eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1699
νικῆσαι ἂρ' οἷς οὐ χρή . τοῖγν γὰρ φησι κεφαλὴν ἔνεκ' αὐτῶν γαῖα κατέσχεν . ἂρ' οἱς εἰπόντος τοῦ ποιητοῦ ὅτι ὁ Λίας πέρι μὲν εἴδος πέρι δ' ἔργα τετύκτο ἤκουν περιττὸς καὶ πολὺς ἤν κατὰ τε εἴδος κατὰ τε πράξεις , καὶ ἐπαγαγόντος τὸ , τῶν ἄλλων Δαναῶν μετ' ἀμύμονα Πηλείωνα , γέγραπται σχόλιον παλαιὸν σύμφορον τοῖς τοῦ ποιητοῦ , τὸ , παῖ τε Τελαμῶνος Λίας αἰχμητά , λέγουσί σ' ἐς Τροϊὰν ἄριστον ἐλθεῖν Δαναῶν καὶ Ἀχιλλέα . συλλαλεῖ δὲ τῷ τοιούτῳ λόγῳ καὶ ἡ Ἰλιάς . Ἰστέον δὲ ὡς οἱ μὲν ἀπλοῖωτέρων φασὶ Τυφῶς καὶ Ἀθηνᾶν διδάσκα Ὀδυσσεὶ καὶ Λίαντι περὶ τῶν Ἀχιλλέως ὕπλων εἰξόνου . καὶ δή Κόιντος διασκενάζει ἐν τοῖς αὐτοῦ τὴν δίκην ῥητορικῶς , ἕτεροι δὲ φασιν ὅτι ἐπίτηδες Ἀγαμέμνων φυλαττόμενος τὸ δόξα θατέρῳ τῶν ἡρώων χαρίσασθαι αἰχμα - λότους τῶν * Τρώων συναγαγὼν ἤρετο αὐτοὺς ὁπότερος τῶν δύο τούτων ἡρώων πρὸς κακοῦ μᾶλλον αὐτοῖς ἐγένετο , τῶν δὲ εἰπόντων ὡς ὁ Ὀδυσσεύς , ἐκρίθη λοιπὸν ἄριστον εἶναι τὸν πλεῖστα κεν δώσετα λυπήσαντα τοὺς ἐχθρούς . καὶ εὐθὺς Ὀδυσσεὺς μὲν ἔλαθε τὰ ὕπλα , Λίας δὲ ἀπήληθε ξίφει πεσών . τὰ δὲ τοιαῦτα ὕπλα καὶ οὐλόμενα λέγει Ὀδυσσεὺς διὰ τὸν τοῦ Λίαντος θάνατον , καὶ πῆμα θεό - θεν αὐτὰ τεθῆναι τοῖς Ἀχαιοῖς φησίν , εἰπὼν καὶ πρὸς τὸν Λίαντα λόγον ἐπιπρέποντα μυησιακῶν ἀνδρί , τὸ , οὐκ ἂρ' ἐμελλες οὐδὲ θανὼν λήσσεσθαι ἐμοὶ χόλον εἶνεκα τευχέων . ἐν τούτοις δὲ κείται καὶ ἔπος δυσσχητικὸν θυμουμένον τὸ , ἀλλ' ἄγε δυσρὸ ἄναξ ἡν' ἔπος καὶ μύθον ἀκού - σης ἡμέτερον , δάμασον δὲ μένος καὶ ἀγρήνεται θυμόν . ἐνθα ὅρα καὶ τὸ ἔπος καὶ μύθον ταυτὰ ὄντα κατὰ θεῶν παράλληλον . κείται δ' ἐν τῷ ἠθὲντι Ὀμηρικῶ χωρίῳ καὶ τὸ , ἐνθα κεν ὁμῶς προσέφη κεχολωμένος ἢ κεν ἐγὼ τόν , ἤκουν τότε δή ἂν ἐπίμεινα ὡς ὁ Λίας καὶ τοι κεχο - λωμένος προσέφη ἂν ἐμὲ καθ' ἑαυτὸν , ἀλλὰ μοι ἤθελε θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι σφίλσαι τόδε τι ποιή - σειν . οἰκείον δὲ τούτῳ εἰπεῖν , ὅτε δυνάμενος τις πείσαι τινα ὅμως ἀπόσχηται διὰ τι ἀναρχαιώτερον . ὅστί δὲ τοῦτο καὶ δεινότης Ὀμηρικῆ , δηλοῦσα ὡς ἐπλάσεν ἂν λαλοῦντα τὸν * Λίαντα , εἰ μὴ πρὸς τὴ ἐφεξῆς ἠπειγέτο . Ἰστέον δὲ ὅτι Παρθένιος ὁ Ἐφέσιος ζωγράφος ἐκ τῆς εἰρημένης κατὰ τὸν Λίαντα περιπε - τίας ἐπὶ τῇ ἀποτυχίᾳ τῶν Ἀχιλλέως ὕπλων ἐννοιαν ἀστέϊαν ἐποιήσατο τοιαύτην . ἀγωνιζόμενος γὰρ ποτε τὸν Λίαντα ἐν Σάμῳ φασὶ πρὸς ἀντίπραστον καταδεέστερον καὶ ἡττηθῆς , συναχθόμενον αὐτῷ τῶν φίλων , ἤρη , ὡς αὐτὸς μὲν ὀλίγον φροντίζει , Λίαντι δὲ συνάγθεται δεύτερον ἡττηθῆντι . ** Ὅτι προσθέμενος Ὀμηρος εἰπεῖν καὶ περὶ τιμῶν ἐν Ἀιδου μὲν κολαζομένων , ἄλλως δὲ ὅτε ἐβίου ἐν ἐχόντων ὡς ἐν τραγαῖς ὁποῖος ὁ Τιτυὸς καὶ ὁ Τάνταλος καὶ ὁ Σίσυφος , πρὸ γε τῶν αὐτῶν λέγει περὶ δικαστηρίου τοῦ δικαιοῦντος τὴν ἐπ' αὐτοῖς ἐν Ἀιδου κόλασιν , οὕπερ ὁ Μίνως προκάθηται . εἶτα γράψας περὶ Ὀρίων - νος λελεῖ καὶ περὶ τῶν ἠρηθέντων ἀθλίων τριῶν ἡρώων . μεθ' οὗς περατοῖ τὸν λόγον εἰς τὸν σκιαγραφη - τὸν Ἡρακλέα , οὐ κόλασιν ἔχοντα , ὥσπερ οὐδὲ ὁ Ὀρίων , σκιὰν δὲ καὶ αὐ*τὸν αἰσθοντα κατὰ τοὺς ἠθῆνται φθάσαντας . ἔστι δὲ ἂ λέγει περὶ Μίνως ταῦτα · ἐνθ' ἤτοι Μίνωα ἰδὼν Λιὸς ἀγλαὸν νιόν , χρύσεον σκήπτρον ἔχοντα , θεμιστεύοντα νεκύεσσιν , ἤμενον , ἐν οἷς δηλαδὴ σήματι καὶ ζῶν ἤν . οἱ δὲ μὲν ἀμφὶ δίκας εἵροντο ἄνακτα ἤμενοι ἑσταότες τε , οἱ μὲν δηλοῦσι ὡς συνδικασταὶ οἱ δ' ὡς κραύμονοι , κατ' εὐρυπύλες Ἀίδος δώ , περὶ οὐ πρὸ ὀλίγων γέγραπται , οὕτω δὲ κατὰ ὕμουν βιωτικὸν σχῆμα λέπει Ὀδυσσεὺς καὶ τὸν Ὀρίωνα . φησι γὰρ · τὸν δὲ μετ' Ὀρίωνα πελώ - ριον εἰσεώνοσα , Σήρας ὁμοῦ εἰλέντα κατ' ἀ*σφοδελὸν λειμῶνα τὸν προφή,θέντα , τοὺς αὐτὸς κατέπε - φνεν ἐν οἰπόλοισιν ὕρσια , περὶ ὧν ἐδηλώθη ἐν ἄλλοις , χεραῖν ἔχων ῥάλαλον παγχάλκων αἰὲν ἀσφῆς ἤκουν ἄκλαστον , ἀθραυστον , μὴ ἀγνύμενον . καὶ γὰρ μὲν ἀορίστως ἤρη Σήρας ἐπὶ Ὀρίω - νος τοῦ προύστορηθέντος , μετ' ὀλίγα δὲ ὁ τοῦ Ἡρακλέος τελαιῶν ἀρχοὺς ἔμανε καὶ σῦας καὶ λέοντας . ἤσαν δὲ ἐκεῖνα μὲν ὡς ἀτετυπωμένα ζωγραφικῶς , ταῦτα δὲ κατὰ σκιὰν τινα κινουμένην ἰδίᾳ φανταστι - κῶς , καθ' ἂ καὶ προγέγραπται . Ὅρα δὲ ἐν τῷ , Ὀρίωνα πελώριον , ὅτι ἐκτείνεται μὲν ἡ * προπαραλήγουσα τοῦ Ὀρίωνος , οὐ συντίλλεται δὲ ἡ παραλήγουσα , ὅ δή ἐπὶ Ἰσίουος καὶ Λάσονος καὶ τῶν ὁμοίων γίνεται . Σημειῶσαι δὲ καὶ ὡς οὐ μόνον Ἡρακλῆς ὁπολεοφόρος ἰστρῆπται , ἀλλ' ἰδοὺ καὶ Ὀρίων ὁπαλὴν χοῖται κυνηγετῶν κατὰ τινα ὁμοιότητα τοῦ ἐν Ἠλιάδι χορνήτου . Χρύσιον δὲ σκήπτρον φαντασιωδῶς δίδεται καὶ τῷ Μίνως , τὸ μὲν ὡς δικαστή , τὸ δὲ ὡς θεῖφ ἀνδρί . Τοῦ δὲ θεμιστεύειν πρωτότυπον τὸ θεμισσῶ , ἐξ οὗ καὶ παρὰ Πανσανίῳ τὸ θεμισσέτω .
Lemmas: νικάω ἄρα ὅς οὖον χρή . τοῖγν γάρ φημί κεφαλή ἕνεκα αὐτός γαῖα κατέχω . ἄρα οἱςστις εἶπον ὁ ποιητής ὅτι ὁ Λία περί μέν εἶδος περί δέ ἔργον τεύχω ἀκέω περισσός καί πολύς ἐάν κατά τε εἶδος κατά τε πρᾶξις , καί ἐπάγω ὁ , ὁ ἄλλος Δαναοί μετά ἀμύμων Πηλείων , γράφω σχόλιον παλαιός σύμφορος ὁ ὁ ποιητής , ὁ , παῖς τε Τελαμών Λία αἰχμητής , λέγω3 σός εἰς Τροία ἀγαθός ἔρχομαι Δαναοί καί Ἀχιλλεύς . συλλαλέω δέ ὁ τοιοῦτος λόγος καί ὁ Ἰλιάς . ἰστέον δέ ὡς ὁ μέν ἀπλοῖωτέρων φημί Τυφῶν καί Ἀθηνᾶ διδάσκω Ὀδυσσεύς καί Λία περί ὁ Ἀχιλλεύς ὕπλων ἔοικα . καί δή Κόιντος διασκενάζει ἐν ὁ αὐτός ὁ δίκη ῥητορικός , ἕτερος δέ φημί ὅτι ἐπίτηδες Ἀγαμέμνων φυλάσσω ὁ δόξα ἕτερος ὁ ἥρως χαρίζομαι αἰχμή - λότος ὁ * Τρώς συνάγω ἔρομαι αὐτός ὁπότερος ὁ δύο οὗτος ἥρως πρός κακός μᾶλλον αὐτός γίγνομαι , ὁ δέ εἶπον ὡς ὁ Ὀδυσσεύς , κρίνω λοιπός ἀγαθός εἰμί ὁ πλεῖστος ἄν δίδωμι λυπέω ὁ ἐχθρός . καί εὐθύς Ὀδυσσεύς μέν λανθάνω ὁ ὕπλα , Λία δέ ἀπέρχομαι ξίφος πίπτω . ὁ δέ τοιοῦτος ὕπλα καί οὐλόμενος λέγω Ὀδυσσεύς διά ὁ ὁ Λιάντος θάνατος , καί πῆμα θεός - τίθημι αὐτός τίθημι ὁ Ἀχαιός φημί , εἶπον καί πρός ὁ Λιάντα λόγος ἐπιπρέπω μυησιακῶν ἀνήρ , ὁ , οὐ ἄρα μέλλω οὐδέ θνήσκω λανθάνω ἐγώ χόλος ἕνεκα τεῦχος . ἐν οὗτος δέ κεῖμαι καί ἔπος δυσσχητικὸν θυμόω ὁ , ἀλλά ἄγω δυσρὸ ἄναξ εἶμαι ἔπος καί μῦθος ἀκέω - σός ἡμέτερος , δαμάζω δέ μένος καί ἀγείρω θυμός . ἔνθα ὁράω καί ὁ ἔπος καί μῦθος ευτός εἰμί κατά θεός παράλληλος . κεῖμαι δέ ἐν ὁ ἠθὲντι Ὀμηρικός χωρίον καί ὁ , ἔνθα ἄν ὁμῶς πρόσφημι χολόω ἢ ἄν ἐγώ ὁ , ἀκέω τότε δή εἄν ἐπιμένω ὡς ὁ Λία καί ὅς χέω - λάω πρόσφημι εἄν ἐγώ κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά ἐγώ ἐθέλω θυμός ἐν στῆθος σφιειλω ὅδε τίς ποιέω - σέω . οἰκέω δέ οὗτος εἶπον , ὅτε δύναμαι τις πείθω τις ὅμως ἀπέχω διά τίς ἀναρχαιώτερον . ὅστις δέ οὗτος καί δεινότης ομηρικός , δηλόω ὡς πλάσσω εἄν λαλέω ὁ * Λιάντα , εἰμί μή πρός ὅς ἐφεξῆς ἐπείγω . ἰστέον δέ ὅτι Παρθένιος ὁ Ἐφέσιος ζωγράφος ἐκ ὁ εἴρω κατά ὁ Λιάντα περιπίπτω - Τίας ἐπί ὁ ἀποτυχία ὁ Ἀχιλλεύς ὕπλων ἔννοια ἀστεῖος ποιέω τοιοῦτος . ἀγωνίζομαι γάρ ποτός ὁ Λιάντα ἐν Σάμος φημί πρός ἀντιπράσσω καταδεής καί ἡσσάομαι , συνάχθομαι αὐτός ὁ Φίλων , Ἥρα , ὡς αὐτός μέν ὀλίγος φροντίζω , Λία δέ συνάγω δύο ἡσσάομαι . ** ὅτι2 προστίθημι Ὅμηρος εἶπον καί περί τιμή ἐν αἰδέομαι μέν κολάζω , ἄλλως δέ ὅτε βιόω ἐν ἔχω ὡς ἐν τραγῆ ὁποῖος ὁ Τιτυός καί ὁ Τάνταλος καί ὁ Σίσυφος , πρό γε ὁ αὐτός λέγω περί δικαστήριον ὁ δικαιόω ὁ ἐπί αὐτός ἐν αἰδέομαι κόλασις , ὑπέρ ὁ Μίνως προκάθημαι . εἶτα γράφω περί Ὁρίων - Μύκονος λανθάνω καί περί ὁ ἐράω ἄθλιος τρεῖς ἥρως . μετά ὗς περατόω ὁ λόγος εἰς ὁ σκιαγραφέω - ὁ Ἡρακλῆς , οὖον κόλασις ἔχω , ὥσπερ οὐδέ ὁ Ὁρίων , σκιά δέ καί αὐτός αἰσθάνομαι κατά ὁ ἠθέω φθάζω . εἰμί δέ ὅς λέγω περί Μίνως οὗτος · ἔνθα ἤτοι Μίνως εἶδον λίς ἀγλαός νιον , χρύσεος σκῆπτρον ἔχω , θεμιστεύω νέκυς , ἧμαι , ἐν ὅς δηλαδή σῆμα καί ζῶ ἐάν . ὁ δέ μέν ἀμφί δίκη εἴρω ἄναξ ἧμαι ἵστημι τε , ὁ μέν δηλόω ὡς συνδικαστής ὁ δέ ὡς κραυμονος , κατά εὐρύπυλος Αἰδώς δήω , περί οὖον πρό ὀλίγος γράφω , οὗτος δέ κατά ὕμων βιωτικός σχῆμα λέπω Ὀδυσσεύς καί ὁ οριαναξ . φημί γάρ · ὁ δέ μετά οριαναξ πελάζω - Ῥίον εἰσεώνοσα , Σήρ ὁμοῦ εἴλω κατά ἀσφοδελός λειμών ὁ προφαίνω , ὁ αὐτός καταπίνω - φεν ἐν οιπολοις ὕρσια , περί ὅς δηλόω ἐν ἄλλος , χέρα ἔχω ῥάλαλον πάγχαλκος ἀεί Ασφής ἀκέω ἄκλαστος , άθραυστος , μή ἄγνυμι . καί γάρ μέν ἀόριστος Ἥρα Σήρ ἐπί ὁρίζω - Μύκονος ὁ προυστοειρω , μετά ὀλίγος δέ ὁ ὁ Ἡρακλῆς τέλος ἀρχός μανός καί σῦς καί λέων . ἀσάω δέ ἐκεῖνος μέν ὡς ἀτετυπωμένα ζωγραφικός , οὗτος δέ κατά σκιά τις κινέω ἴδιος φαντάζομαι - Κῶς , κατά ὅς καί προγράφω . Ὅρας δέ ἐν ὁ , οριαναξ Πελώριον , ὅτι ἐκτείνω μέν ὁ * προπαραλήγουσα ὁ οριοινος , οὖον συντίλλω δέ ὁ παραλήγω , ὅς δή ἐπί ισιουιος καί Λάσων καί ὁ ὅμοιος γίγνομαι . σημειόω δέ καί ὡς οὖον μόνος Ἡρακλῆς ὁπολεοφόρος ἰστρῆπται , ἀλλά ἰδού καί Ὁρίων ὁπαλὴν χόω κυνηγέτης κατά τις ὁμοιότης ὁ ἐν Ἠλιάς χορνήτου . Χρύσιον δέ σκῆπτρον φαντασιωδῶς δίδωμι καί ὁ Μίνως , ὁ μέν ὡς δικαστής , ὁ δέ ὡς θέω ἀνήρ . ὁ δέ θεμιστεύω πρωτότυπος ὁ θεμίζω , ἐκ ὅς καί παρά Πανσανίῳ ὁ θεμίζω .