eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1523
τὸ ὑπνώοντας ἠγείρων . Τοῦ δὲ κρατῆς , οὔτε κλῖσις πα*ρὰ τῷ ποιητῇ κείται , οὔτε τις ἑτεροία παρα - γωγὴ ἀπ’ αὐτοῦ . “ Ὅτι Ὀμήρου εἰπόντος ὡς Πιερίην ἐπίζας ὁ’ Ἑρμῆς , ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ , οὐχ ἂν ἀπαξίως Ἡσίοδος δοκοίη ἐκ Πιερίας τὰς Μούσας ἐπικαλεᾶσθαι διὰ τὸ κατ’ ἀλληγο - ρίαν ἐπίψων τοῦ λόγου τοῦ κατὰ τὰς Μούσας , ἄλλως δὲ καθ’ ἱστορίαν , ὅρος παρόνομον Πιερὸς τινὸς ἥρωος ἡ Πιερία , Μακεδονικὴν ἱερὸν Μουσῶν . περὶ οὗ καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἠλιάδα εἴρηται . Ὅρα δὲ τὸ μὲν Πιερίην ἐπίζας , ἐπὶ γῆς οἰκείας ἡρθέη . Τὸ δὲ ἔμπεσον , ἐπὶ πόντον καιρίως καὶ αὐτό . Σημειῶσα δὲ τὸ ἐπίζας αἰτιατικῇ συνταχθέν . ἑτέρων δὲ παρὰ τῷ , ἐπίζας ἵππου ἢ ἄρματος . “ Ὅτι τὸν Ἑρμῆν ὁ ποιητὴς ἐς Καλυψώ * Ἀτλαν*τίδα ὡς εἰς συγγενὴ σταλέντα , λάφω εἴαζει . ποιητικῶς μὲν , διὰ τὸ κατὰ ἡμῶν εὐπλάστον . τοιοῦτο γὰρ ἴδει δοκοῦν παραβαλεῖν τὸν τῇ θελάσση ἑαυτὸν ἐπαμείντα , οὐ μὴν ἀκτῇ ἢ τινὶ τοιούτῳ . ταῦτα γὰρ εἰ καὶ εἰγενῆ , ἀλλὰ οὐ πικυνώπτερα καὶ οἷα νῖχεσθαι . ἀλληγορι - κῶς μέντοι , λάφω εἴασται ὁ’ Ἑρμῆς , διὰ τε τὸ λευκὸν καὶ ὡς εἰπεῖν ἐναργὲς ἀφ’ οὗ καὶ Ἀργειφόντης καλεῖται ὡς λόγος ἐναργῶς φράνων τὰ κατὰ ψυχὴν , καὶ διότι δὲ ὁ λάφος παρηγεῖται πρὸς τῷ λαφῷ τωυτίστὶ τῷ γλυκεῖ , ὡς καὶ ἐν Ἠλιάδι ἔκκειται . τοιούτος γὰρ ὁ’ Ἑρμῆς λόγος , πολὺ ἔχων τὸ λαφόν . Ἱστίων δὲ , ὅτι τὸν λάφον , τῇ εὐηθείᾳ ἢ ὑστερον προσοχῇ παροινιακῶς ἀποκληροῖ . οὕτω , καὶ λάφους τοὺς εὐήτους φασίν . οὕτω δὲ καὶ Κίπρος , ἀπὸ τοῦτον ὡς φασιν οἱ παλαιοὶ δορυθάρσων καὶ ἐυμετα - χαρίστου καὶὰ καὶ παρὰ τῷ κομικῷ ἔστιν εὑρεῖν . καὶ ὅτοι δὲ οἱ αὐτοί , ἀπὸ δυνέου μιμηλοῦ καὶ ἐνέξα - πατίνου . ὡς ἀλλεγοῦ σαφῶς δηλοῦται . διὸ καὶ ἡ κομωδία σκαπτόνσα τοὺς Ἀθηναίους , ὡ μόνου ὅτου τῶν Ἑλλήνων , ἔφη . λοιδοροῦσα ἐκείνους , ὡς ὅσον ἀπαιτωμένους οἷς ἀκοῦνσιν . ἔστι δὲ ἡ περὶ τοῦ καθ’ Ἑρμῆν λάφου φράσις , αὐτή . σενὰτ’ ἐπεὶ’ ἐπὶ κῆμα , λάφω ὁρνίθι ἑωκός . ὥστε κατὰ δεινοὺς κόλπους ἄλος , ἰχνὺς ἀγρώσσων , πυκινὰ πτε*ρὰ δεῖεται ἄλιμ . τοῦτο δὲ , ἴδιον τῶν ἐνελίων ὁριζέων . οἷα τῆς φύσεως ὡς φησι Πίος , τὴν πύκνωσιν παρεσχημένης τοῖς ἐξ ὑγρῶν ποισζομένοις τὸ ξὺν , ἵνα μὴ ῥαδίως πρὸς τὴν σάρχα διεινούμενον τὸ ὑγρόν , σημαίνη αὐτήν . Λίτα τὴν παραβολὴν ἀποδιδοὺς , φησί . τῷ , ἴχλος , πολέσσων ὁχῆσατο κῆμασιν Ἑρμῆς . τοῦτον δὲ , παραίνε - τον οἴονται τινὲς τὸν στίχον καὶ ὀβελίζουσιν ἤτοι ἀθετοῦσιν , ὡς ἐπεληθέντα , καὶ τὸ τῆς πτῆσεως ἀχρειοῦντα τάχος . βραδύτερον γὰρ φασὶ πορεύεσθαι Ἑρμῆς κῆμασιν ἐποχοῦμενος καὶ μὴ ὑπερφερόμε - 1523νος αὐτῶν καὶ οὕτω κατὰ τὴν ποιητικὴν λέξιν πετόμενος ἢ ἄμα πνοιαῖς * ἀέριων φερόμενος . οἱ δὲ τοῦτο ποιούντες , τί ἂν ἐροῦσι πρὸς τὸ , ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ . εἰ γὰρ πέτεται , πῶς ἔμπεσε πόντῳ ; ἢ δή - λονότι , ὡς ὁ παραβολικὸς λάφος , οὕτω δὲ καὶ τοσοῦνδε διαδραμεῖν ἀλιμρόν ὕδωρ ὁ’ Ἑρμῆς ἔφει . εἰ δὲ καὶ ἴσως δόξει διὰ τὰ εἰρημένα , ὁ λάφος Ἑρμὴ ἀνακισθαι , ἀλλὰ μάλιστα Ἥρακλῆς ὁμοίεται ἢ ὁ ἀπλῶς , ἢ ὁ λεγόμενος βουφάγος , ἐπὶ τοιούτου καὶ ὁ’ Ἥρακλῆς . Λεποεὺς γὰρ φασιν Ἥρακλῆς ἐρίσας δίσκῳ , καὶ ὕδατος ἀντήσω , καὶ ὡς τις ἀναλώσει θάττον ταύρων , λῖπεται πάντα . ἡγοῦν ἠττάται ἵφ’ Ἥρακλῆς εἰς τὰ εἰρημένα πάντα . εἶτα θυμηχθεὶς , προκαλεῖται Ἥρακλέα , καὶ θνήσκει ἐν τῇ μάχη . οὕτω γράφει μὲν Ἀθήναιος . πρὸ αὐτοῦ δὲ , ἱστοροῦσι καὶ ἕτεροι . ὡς δὲ οὐ μόνος Ἥρακλῆς δουθόιντας ἦν ἀλλὰ καὶ ἄλλοι , ἐκ τῶν ἱστοριῶν δήλον ἐστίν . Θεαγένης γοῦν φασιν ὁ Θάσιος αὐλητής , ταύρων κατέ - φαγε μόνος . ὡς καὶ φησὶ παρὰ τινὶ ποιητῇ , ὡς ἑφαγον Μήδωνν βοῦν ἡγοῦν Λυδόν . πάτρὸν γὰρ βοῦν μὴν οὐν ἂν ἐπίσης Θάσος . περὶ δὲ Μίλωνος τοῦ Κροτωνιάτου φησὶ Ἰωρίδης , ὅτι ὡν ἐπιόπτευσε βοῦν εἰς χρεία τόνδε κώμας , πάντα κατ’ οἶν μόνος * δαίσασθό νιν . καὶ Τίτορμος δὲ φασιν ὁ’ Ἰταλὸς διηρυσθᾶσατο ἑαυτῷ βοῦν ὡς καὶ αὐτὸ γράφει Ἀθήναιος . ὅτι δὲ ῥωμαλιώτερος Μίλωνος ἔ Τίτορμος , ἐξ ἄλλων ἐστι γνῶναι . καὶ τοιαῦτα μὲν ταῦτα . Λεινὸς δὲ κόλπους λέγει ὁ ποιητής , τοὺς κατὰ τὸ προομήθην μέγα καὶ δεινὸν πλάγος . Τὸ δὲ ὁχῆσατο , ὡς ἐπὶ ὕχον ὁ ἔστιν ἄρματος , ἐρρέθη . ἐπὶ γὰρ τοιού - των κυριολεκτεῖται τὸ ὁχεῖσθαι . “ Ὅτι ὥσπερ μέγα δῶμα ἐπὶ ἀνθρώπων , οὕτω μέγα σπῆος λέγει τὸ τῆς Καλυψούς , ἢν πολλοχῶν νέμφην συνήθως καλεῖ . ἵνα δὲ μὴ ὀλίγα , καὶ εὐθὺ τοῦτοῦτον σπῆος . εἶτα καὶ πληθυνεῖ αὐτὸ ἐν τῷ , ἐν σπῆσι γλαφυροῖσιν . εἶτα διασαφνάζων τὰ καθ’ αὐτὴν ἡγοῦν τί εἶναι αὐτὴν ποιοῦσαν ὁ’ Ἑρμῆς , καὶ οἷα τὰ τοῦ σηλαίου πέριξ , οὐ γὰρ ἡχαμ πῶς σενυότῃρα μόνον τὸ μέγε εἶναι αὐτὸ εἰ μὴ καὶ ἐκφρασεὶ τῶν ἐκεῖ καλῶν ἐπακολουθήσαι , ἄ δή τιλαυγὲς ὡς εἰπεῖν τὸ τοῦ σηλαίου ἐπίθετο πρόσωπον , φησί . πῦρ μὲν ἐπ’ ἰσχαρόων μέγα καίετο . τιλῶντι δ’ ὀδημὶ κέθρου τ
Lemmas: ὁ ὑπνάω ἐγείρω . ὁ δέ κρατέω , οὔτε κλίσις παρά ὁ ποιητής κεῖμαι , οὔτε τις ἑτεροῖος παρά - Γωγή ἀπό αὐτός . “ ὅτι2 Ὄμηρος εἶπον ὡς Πιερία ἐπιζάω οὐ Ἑρμῆς , ἐκ αἰθήρ ἐμπίπτω πόντος , οὐ εἄν ἀπάξιος Ἡσίοδος δοκέω ἐκ Πιερία ὁ Μοῦσα ἐπικαλέω διά ὁ κατά ἀλληγο - Ριάν ἐπιψάω ὁ λόγος ὁ κατά ὁ Μοῦσα , ἄλλως δέ κατά ἱστορία , ὅρος παρονομος πιερός τις ἥρως ὁ Πιερία , μακεδονικός ἱερόν Μοῦσα . περί ὅς καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ηλιάδα εἴρω . Ὅρας δέ ὁ μέν Πιερία ἐπιζάω , ἐπί γῆ οἰκεῖος ἀείρω . ὁ δέ ἐμπίπτω , ἐπί πόντος καίριος καί αὐτός . σημειώνω δέ ὁ ἐπιζάω αἰτιατικός συντάσσω . ἕτερος δέ παρά ὁ , ἐπιζάω ἵππος ἢ ἄρμα . “ ὅτι2 ὁ Ἑρμῆς ὁ ποιητής εἰς Καλυψώ * Ἀτλαντίς ὡς εἰς συγγενής στέλλω , λάπτω εἰάζω . ποιητικός μέν , διά ὁ κατά ἐγώ εὔπλαστος . τοιοῦτος γάρ ἶδος δοκέω παραβάλλω ὁ ὁ θελάσση ἑαυτοῦ επαμειειντα , οὖον μήv ἀκτή ἢ τις τοιοῦτος . οὗτος γάρ εἰμί καί ειγενος , ἀλλά οὖον πικυνώπτερα καί οἷος νίζω . ἀλληγορία - Κῶς μέντοι , λάπτω ἐάω οὐ Ἑρμῆς , διά τε ὁ λευκός καί ὡς εἶπον ἐναργής ἀπό ὅς καί ἀργεϊφόντης καλέω ὡς λόγος ἐναργής πρανής ὁ κατά ψυχή , καί διότι δέ ὁ λαφός παρηγέομαι πρός ὁ λαφός τωυτιειμι ὁ γλυκύς , ὡς καί ἐν Ἠλιάς ἔκκειμαι . τοιούτος γάρ οὐ Ἑρμῆς λόγος , πολύς ἔχω ὁ λαφός . ἱστίον δέ , ὅτι ὁ λαμβάνω , ὁ εὐήθεια ἢ ὕστερος προσοχή παροινιακῶς ἀποκληρόω . οὗτος , καί λάφους ὁ εὐήθης φημί . οὗτος δέ καί Κίπρος , ἀπό οὗτος ὡς φημί ὁ παλαιός δορυθαρσος καί ἐυμετα - Χαρίστου Καία καί παρά ὁ κωμικός εἰμί εὑρίσκω . καί ὅτῳ δέ ὁ αὐτός , ἀπό δυνεος μιμηλός καί ἐνέχω - πατινοος . ὡς ἀναλέγω σαφῶς δηλόω . διό καί ὁ κομωδιαω σκάπτω ὁ Ἀθηναῖος , εἰμί μόνος ὅστις ὁ Ἕλλην , φημί . λοιδορέω ἐκεῖνος , ὡς ὅσος ἀπαιτέω ὅς ἀκούω . εἰμί δέ ὁ περί ὁ κατά Ἑρμῆς λάφου φράσις , αὐτός . σενάτον ἔπειμι ἐπί κῆμος , λάπτω ορνίθι ἵημι . ὥστε κατά δεινός κόλπος Ἄλος , ἰχνὺς ἀγρώσσω , πυκνός πτε*ρὰ δείδω Αλίμ . οὗτος δέ , ἴδιος ὁ ἐνελίων ὁρίζω . οἷος ὁ φύσις ὡς φημί Πίος , ὁ πύκνωσις παρέχω ὁ ἐκ ὑγρός ποιέω ὁ ξὺν , ἵνα μή ῥᾳδίως πρός ὁ σάρχα διαινέω ὁ ὑγρός , σημαίνω αὐτός . Λίτα ὁ παραβολή ἀποδίδωμι , φημί . ὁ , ἴχλος , πολύς ὀχέω χῆμα Ἑρμῆς . οὗτος δέ , παραινέω - ὁ οἴομαι τις ὁ στίχος καί ὀβελίζω ἤτοι ἀθετέω , ὡς ἐπέρχομαι , καί ὁ ὁ πτῆσις ἀχρειόω τάχος . βραδύς γάρ φημί πορεύω Ἑρμῆς χῆμα εποχούμαι καί μή ὑπερφέρω - ἔρχομαι αὐτός καί οὗτος κατά ὁ ποιητικός λέξις πέτομαι ἢ ἄμη πνοή * αέριος φέρω . ὁ δέ οὗτος ποιέω , τίς εἄν εἴρω πρός ὁ , ἐκ αἰθήρ ἐμπίπτω πόντος . εἰμί γάρ πέτομαι , πῶς ἐμπίπτω πόντος ; ἢ δή - λονότι , ὡς ὁ παραβολικός λαφός , οὗτος δέ καί τοσοῦνδε διατρέχω ἀλιμρόν ὕδωρ οὐ Ἑρμῆς ἐφίημι . εἰμί δέ καί ἴσως δοκέω διά ὁ εἴρω , ὁ λαφός ἑρμή ανακιεπομαι , ἀλλά μάλιστα Ἡρακλῆς ὁμοιόω ἢ ὁ ἀπλόος , ἢ ὁ λέγω Βουφάγος , ἐπί τοιοῦτος καί οὐ Ἡρακλῆς . Λεποεὺς γάρ φημί Ἡρακλῆς ἐρίζω δίσκος , καί ὕδωρ ἀντάω , καί ὡς τις ἀναλίσκω ταχύς ταῦρος , λείπω πᾶς . ἤγουν ηττώμαι ἶφι Ἡρακλῆς εἰς ὁ εἴρω πᾶς . εἶτα θυμηχθεὶς , προκαλέω Ἡρακλῆς , καί θνῄσκω ἐν ὁ μάχη . οὗτος γράφω μέν Ἀθήναιος . πρό αὐτός δέ , ἱστορέω καί ἕτερος . ὡς δέ οὖον μόνος Ἡρακλῆς δουθόιντας εἰμί ἀλλά καί ἄλλος , ἐκ ὁ ἱστορία δῆλος εἰμί . Θεαγένης γοῦν φημί ὁ Θάσιος αὐλητής , ταῦρος κατέ - ἐσθίω μόνος . ὡς καί φημί παρά τις ποιητής , ὡς ἔφαγον Μῆδος βοῦς ἤγουν Λυδός . πάτρων γάρ βοῦς μήv ὀν εἄν ἐπίσης Θάσος . περί δέ Μίλων ὁ Κροτωνιάτης φημί ιωριδηω , ὅτι ὡς ἐπιοπτεύω βοῦς εἰς χρεία ὅδε κώμη , πᾶς κατά οἶς μόνος * δαίνυμι ὅς . καί Τίτορμος δέ φημί οὐ ἰταλός διηρυσθᾶσατο ἑαυτοῦ βοῦς ὡς καί αὐτός γράφω Ἀθήναιος . ὅτι δέ ρωμαλιετερος Μίλων ἔ Τίτορμος , ἐκ ἄλλος εἰμί γιγνώσκω . καί τοιοῦτος μέν οὗτος . Λεινός δέ κόλπος λέγω ὁ ποιητής , ὁ κατά ὁ προμηθέομαι μέγας καί δεινός πλάγος . ὁ δέ ὀχέω , ὡς ἐπί ὕχον ὁ εἰμί ἄρμα , εἴρω . ἐπί γάρ οιὁ - ὁ κυριολεκτέω ὁ ὀχέω . “ ὅτι2 ὥσπερ μέγας δῶμα ἐπί ἄνθρωπος , οὗτος μέγας σπάω λέγω ὁ ὁ Καλυψώ , εἄν πολλοχοω νέμφην συνήθης καλέω . ἵνα δέ μή ὀλίγος , καί εὐθύς2 τοῦτος σπάω . εἶτα καί πληθύνω αὐτός ἐν ὁ , ἐν σπάω γλαφυρός . εἶτα διασαφνάζων ὁ κατά αὐτός ἤγουν τίς εἰμί αὐτός ποιέω οὐ Ἑρμῆς , καί οἷος ὁ ὁ σηλαίου πέριξ , οὖον γάρ ἡχαμ πῶς σενυότῃρα μόνος ὁ ἐγώ εἰμί αὐτός εἰμί μή καί ἔκφρασις ὁ ἐκεῖ καλός ἐπακολουθέω , ὅς δή τηλαυγής ὡς εἶπον ὁ ὁ σηλαίου πείθω πρόσωπον , φημί . πῦρ μέν ἐπί ἰσχαρόων μέγας καίω . τίλλω δέ ὀδημὶ κέθρου τ