eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1735
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Ν . τετράορον καὶ τὸ , ὡς οὐδ’ ἂν ἱεραξ ῥύμημα θέαιν ἐστὶ . καὶ ἐστὶν ἡ ἔννοια συνημμένη ἐκ δύο παραβολικῶν ἐννοιῶν , οὕτω πως · ὡς ἵπποι ἂν τετράοροι ὁμιληθεῖν καὶ ὡς οὐδ’ ἂν ἱεραξ χῖρος πέτοιο , οὕτως ἡ Φαιακικὴ ναὺς κατὰ θαλάσσης ἔδεν . ἐπανιόντες δὲ καὶ ἄλλως τὴν πρώτην παραβο - λὴν οἱ παλαιοὶ φασὶ τὸν ποιητὴν εὐ χαριζόμεν αὐτῇ . ὡς γὰρ ἵπποι τρύχοντες ἐκ τῶν ὀπίσθεν διεγεί - ρονται πλεῖτόμενοι , οὕτω καὶ ναὺς ἐλαυνομένη ἀντίους ἐκ τῆς ποίμνης κουφίζεται . Τετράοροι δὲ ἡ κατὰ τινας τετράορος ἵπποι οἱ τέσσαρες ὁμοῦ συγκεχω*μένοι . ἀείρω γὰρ τὸ συζευγνύω , ὡς περ αὐ ξυνε - ρὶς δύο ἵππων σύζυξις , ξυναορὶς τις οὕσα · ἡ καὶ ἄλλως τετράοροι ἀντὶ τοῦ τέσσαρες ὁνοῦντες . οἱ δὲ τοιούτοι καὶ τετράοροι λέγονται παρὰ τὴν σειρὰν . ἀφ’ ἧς καὶ ἀσιρος ἵππος ὁ ἀδετος , καὶ παρασειρος ὁ παρήορος . οἶδεν οὖν , φασίν , Ὅμηρος καὶ τὸ τέτρωρον , καθὰ καὶ πρὸ τούτου τὸν κίλιντα , εἰ καὶ μὴ ποτὶ χρημένοις αὐτοῖς τοὺς ἥρωας . Ἰστέον δὲ ὅτι τοῦ τετράορος πρωτότυπον τὸ ἄωρ ἄωρος . ὅθεν ὅρος ἐν Ἰλιάδι αἱ γενναῖαι . ἀναδοκοῦσις δὲ τῆς ῥιθδείσης γενικῆς εἰς ἐνθέσιαν , γίνονται ἀπ’ αὐτῆς οἱ τετράοροι . ἐξ ὧν τὸ τέτρωρον . ὃ περ οἱ χρηματιστοί , ὡς ἐν ῥητορικῇ εἴρηται λέξιν , ἀξιοῦσι προπερισπῶν , ὡς ἀπὸ τοῦ τετράορον , καθὰ καὶ προκίρηται ὕπου καὶ ἡ αἰτία καὶ τῆς προπαραξεντορήσεως . Ἀξίων δὲ ἵππων μέμνηται ὡς αὐτῶν μάλιστα χρησίμων εἰς τέτρωρον . ὅτι δὲ καὶ θηλείας εἴδος ἱποζεύγνεσθαι , ἡ Ἀγαμενονὴ ἐν Ἰλιάδι αὐθὴ διλοῖ . Τὸ δὲ ὑπὸ πλήρεις ταυτὸν τῷ ὑπὸ πλήγων . καὶ εἰσὶ κεντρηνεκῆς οἱ οὕτω πάσχοντες ἵπποι . τὸ δὲ ὑγρὸς ἀναφύεται ἐμφαίνει δύνασθαι τετράορους λέγεσθαι , καὶ οἱ ὁμοῦ τέσσα*ρες ἀείρονται , τοιούτοι γοῦν καὶ οἷον μεταφρα Θεοῦσιν , ἡ ὧν ἕκαστος διὰ τέσσαρῶν ποδῶν ἀείρεται , κατὰ τὸν εἰπόντα τρα - γικῶν , τετράορον γάσσω τετάρων . Πρωτότυπον δὲ τοῦ αἰρεῖν τὸ αἰρεῖν , ὡς καὶ τὸ ἀεικίζειν τοῦ αἰκίζειν καὶ ἡ ἀεικία τῆς αἰκίας . ὁμοιον δὲ τι καὶ ἐπὶ τῆς αἰδούς γίνεται , καὶ ἐπὶ τοῦ φραίνειν φραίνειν . Κέλευθον δὲ καὶ τὴν οὐ τὴν θαλασσίαν ἀλλὰ τὴν διὰ χέρσου λέγω ὁδὸν , δεξίως οὕτω τὴν λέξιν χρησάμενος ἐν τῇ τοῦ τετρώρου πρὸς τὴν νῆα παραβολικῇ ὁμοιότητι . τὸ δὲ πρῆμιν ἀείρετο , τῆς παραβο - λῆς ἐστὶ τὸ καιρώτατον . καθ’ ὃ τετράοροις ἵπποις εἴαζεται ἐλαυνομένοις πλήγαις ἐκ τῶν ὀπίσθεν . Κῆμα δὲ θαλάσσης , πρὸς διαστολὴν ποταμίου φησὶ κύματος . εἰσὶ γὰρ καὶ κυματία ποταμοί , ὡς ὁ ποιη - τῆς , τέ που ἐδήλωσε καὶ ὁ γραμμας δι τὸ , κυματῆς ἐγένετο . Τὸ δὲ ἀσφαλῶς καὶ τὸ ἐμπέ - δον τὴν αὐτὴν μὲν διλοῖ ἔννοιαν . ἔστι δὲ ἐμπέδον μὲν τὸ περὶ γῆν , ἀσφαλὲς δὲ , ὃ μὴ ἀφάλλεται κλο - νοῦμενον ἢ , ὑποδιζόμενον . Ὁ δὲ ἱπὴς φιλοῦται Ἰωνικῶς , εἰ καὶ ὁ ἱεραξ δασύνεται κοινῶς τε καὶ Ἀττικῶς . ὁ δὲ χῖρος εἴδος ἱερακος , καὶ σύγκειται τὸ γένος τῷ εἴδει καὶ νῦν κατὰ λόγον παραβολῆς , ὡς καὶ ἐν τῷ , βοὸς ταύρος , καὶ σὺς κάπριος , καὶ τοῖς ὁμοίοις . ἴσως δὲ ὡς πα*ρὰ τὸ προέ - κειν ἡ χαύξ , οὕτω καὶ παρὰ τὸ προίζειν ὁ χῖρος , ὁ πέρ ἐστιν ἥχου μίμημα , ἐξ οὗ καὶ τὸ χοῖγεν ἐν τῇ Ἰλιάδι . καὶ εἴκως μὲν χοῖζον εἶναι τὸ ὀρθόν , παθεῖν δὲ μετάθεσιν πρὸς διαστολὴν ἐτίκου χοίξου τοῦ ὑπὸ σιδήρου ἢ τοιαύτης τινὸς ὕλης . ὅθεν καὶ ῥῆμα τὸ χραζῶ χραζώσω . ὅτι δὲ ὁ τοιούτος ἱπὴς ἐλαφρό - τατος πτηνῶν , ζωὴ ἱστορία ἐστὶ . Τὸ δὲ θεοῖς ἐναλίγκια μὴδὲ ἔχοντα ἐγγύς ἐστι τοῦ , Μὴ μήτιν ἀτέλεντος . Ἐν δὲ τῷ , ἀνδρῶν πολέμους , νοητίον ἰδίχιν τινα μετοχήν , οἷον , ἀνίων , ἢ τολεπαιῶν , ἢ τι τοιούτου , τὸ γὰρ πείρων οὐχ’ ἀριόττα ἐπὶ ἀπλῶς πολέμου · καὶ ἐστιν ὁμοιον τῷ , σίτον καὶ οἶνον ἔδον . ὅτι δὲ τὸ πείρειν καὶ ἐπὶ τοῦ πείραν λέγεται , προέγνωσται . Τὸ δὲ πολλὰ πάθεν ἄλγος ὡν κατὰ θυνόν , περιελυεται μὲν ἐκ τῆς ἀρχῆς τοῦ βιβλίου . διλοῖ δὲ ὡς χορὴ οὕτω καὶ ἐκεῖ στίχων καὶ μὴ ἀναγινώσκειν , ἀνύμνος ὡν κατὰ θυνόν . Τὸ δὲ λελασμέ - νος , οἰκείον ὑπνοῦντι νήφοντι . Ὁανῶν μὲν γὰρ ἀγχιστε ὁ τοιούτος ὡς ἐφρέθη ἐοικεν ὑπνος . Θανόν - των δὲ ὤσιον μνηζῶς τὸ πᾶνιν τοῦ τῆς Λιθης ὑδάτος . Σημείωσα δὲ ὅτι τε τὸ , ἄνδρα γῆμασα ὅποις ἐναλίγκια μὴδὲ ἔχοντα καὶ ἐξῆς , προσπαθῶς ὁ ποιητὴς ἐφη κατ’ ἐνδιάκετον λόγον ἐπὶ τῷ Ὀδυσεῖ , ὡς εἰ καὶ μήτηρ φίλον παῖδα κοι*μίσσα λαλεῖ τι ἐπαίνου εἰς αὐτόν . καὶ ὅτι σμικρὸς ἐνταῦθα στίχος κατὰ τὸ ὀλοδάκτυλον τὸ , δι’ τότε γ’ ἀτρίμας ἐνδε λελασμένος ὕσθ’ ἐπαπώνθει , ὁποῖον σὺν ἄλλοις καὶ ἐν Ἰλιάδι τὸ , καὶτο μέγας μεγαλωστί λελασμένος ἱπποσυνάων . Ὅτι μητρῶν ὁ ποιητὴς τὸν ἐκ Φαιάκων ἴως καὶ εἰς Ἰθάκην πλοῦν μιᾷ νυκτὶ ἀνασθῆναι αὐτὸν ἱστορεῖ . φησὶ γοῦν · ἐντ’ ἀστίρ ἐπερίσχε φαιντατος ὥστε μάλιστα ἔρχεται ἀγγέλων φάος Ἥους ἠριγενείης , ὁ καὶ Φωσφόρος διατοῦτο καλούμενος ὡς περ αὐ πάλιν ἑσπερὸς τις ἕτερος διὰ τὸ πρὸς τὸν τοιοῦτον ἀνᾶπλιν , τῆμος δὴ νῆσω προσεπίλνατο ποντοφόρος νῆς . εἰ δὲ τυχὸν δοκοῖη ὁ λόγος ἀπίθανος διὰ τὸ κατὰ τὸν μῦθον πολὺ τοῦ ἐν μέσῳ διαστήματος , ἐπετόπισται γὰρ κατ᾽ αὐτὸν ἡ τῶν Φαιάκων νῆσος , ἀλλὰ τὸ πᾶν πολὺ ταῖχος τῶν Φαιακίων νηῶν εὐπαραδεκτὸν πῶς τὸν λόγον ποιεῖ . Ὅτι ἐκφραστι - κὸν τι κἀνταῦθα γράφει προθύμενος ὁ ποιητὴς ἐκφράζει τὸν τε ἐν τῷ δήμῳ τῆς Ἰθάκης * λιμένα , καὶ τὸ ἐκεῖσε νημεσίον ἄντρον , τὸν μὲν ἐπανῶν ὡς ναυσὶν ἀγαθὸν ἐνορμίσασθαι , τὸ δὲ ἄντρον ὑποτιθεὶς εἰς ταμειοὺ τοῖς τοῦ Ὀδυσσέως χρήμασιν , ἃ περ ἀναγκαίων ἦν πειθανῶς χρηθῆναι . ἄλλως γὰρ οὔτε αὐτοῦ πον ἐν ὑπαίθρῳ ἐχὴν αὐτὰ κεισθαι , οὔτε περὶ τοὺς ἀγροὺς ἀχθῆναι , οὔτε πολλῷ πλέον ἐπὶ τὴν πόλιν . ἄρχεται δὲ ἀπὸ συνήθους ὑπαρτικοῦ ῥήματος καὶ φησί · Φόρυνος δέ τις ἐστι λιμὴν ἀλίοιο γέροντος ἐν δήμῳ Ἰθάκης . ὅν δὲ προήλθες ἐν αὐτῷ ἄκται ἀποθώγες λιμένος ποτιπεπτηνίαι . αἱ τ᾽ ἀνέμων σκεπώσαι * δυναίῶν μέγα κύμα ἐκποθεν . ἐντοσθὲν δέ τ᾽ ἄνευ δεσμοῦ μένουσι νῆες εὐσέλμοι ὑπ᾽ ἄν ὅμον μῆτρον ἴκωνται . αὐτὰρ ἐπὶ κρατὸς λιμένος τανιφάλλος ἐλαίη . ἀρχοῦθι δ᾽ αὐτῆς ἄντρον ἐπί - ρατον ἡροειδὲς , ἱρὸν νυμφῶν , αἱ Νηϊάδες καλέονται . ἐν δὲ κρητῆρες τε καὶ ἀμφορεῶες ἄσαι λαίνοι . ἐνθὰ δ᾽ ἐπειτα τιθαμβώσονται μέλισσαι . ἐν δ᾽ ἴστωι λίθωι περιμήκεες . ἐνθὰ τε νύμφαι φράε᾽ ὑφαίνου - σιν ἀλιπόρφυρα θαῦμα ἰδέσθαι . ἐν δ᾽ ὕδατ᾽ αἰενάοντα . δύο δέ τέ οἱ θύραι εἰσίν . αἱ μὲν πρὸς Βορέου καταβαταὶ ἀνθρώποισιν . αἱ δ᾽ αὐ πρὸς Νότου * εἰσὶ θεοῦτεραι . οὐδὲ τι κείνη ἄνδρες βο - ἐσέρχονται , ἀλλ᾽ ἀθανάτων ὁδός ἐστι . ταῦτα δὲ πεπλασμένα εἰσίν , ὡς φασιν οἱ παλαιοί . διὸ καὶ ὁ Πορ - φύριος τὸ πᾶν τοῦτο ἄντρον εἰς ἀλληγορίαν μεταλλαξέναι , λέγων καθόλον πᾶν ἄντρον καὶ σπήλαιον τοῦ κόσμου καθικρώθαι καὶ * πολλὰ γράφειν εἰς αὐτό , ὡς οἷα τοῦ κόσμου ἄντρον τινὸς ὄντος μεγίστου . Ὁ περ ἡροειδὲς μὲν λέγεται διὰ τὸ τῆς ἀρχηγόνου ὕλης αἰσχρὸν καὶ ἀνειδον , Ἐπίρατον δέ , διὰ τὸ εἶδος καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ εἰδοποιητικὴν διακόσμησιν , ἀφ᾽ ἧς καὶ ὁ κόσμος ἐκλήθη . ἄλλως γὰρ πῶς ἂν εἴη , φησί , τὸ αὐτὸ καὶ ἡροειδὲς καὶ ἐπίρατον , τοῦ ἡροειδοῦς φοβερὸν μᾶλλον ὄντος οὐ μὴν ἐπεράστου ; νύμφας δὲ Ναῖδας ἐκεῖνος ἀλληγορεῖ ψυχὰς ἰούσας εἰς γένεσιν . αἰς κρατήρας οἶον τινὰς καὶ ἀμφορεοὺς ὁ * μῦθος δίδωσι τὰ παρ᾽ ἀνθρώπων σώματα . αὐτὰ τε γὰρ ἐκ γῆς , καὶ οἱ κρατήρες γῇ ὠπτημένοι εἰσίν . οἱ δὲ ὑφασμένοι ἴστωι τῶν νυμφῶν σαρκοποιΐα ἐστιν ἢ ἐν ὅσοις ὁποία καὶ τισι στήσοσιν . ἢ καὶ θαῦμα ἰδέσθαι λέγεται διὰ τὸ κατὰ φύσιν θεῖον τῆς τοιαύτης ἰστουργίας . ἢ δὲ τοῦ μέλιτος ἐργασία καὶ αὐτὴ ψυχαῖς φησιν οἰκεία διὰ τὸ τοῦ μέλιτος πολυδύναμον , γλυκὺ τε ὂν τῇ γεύσει καὶ συναγόμενον ἐξ ἀνθῶν ὑπὸ μελισσῶν ὧν τῇ κλήσει αἱ δικαίως βιοτεύουσαι ψυχαὶ ὀνομάζονται καὶ πρὸς τὰ θεῖα τῇ καθαρότητι ἢ καθάρσει στρεφόμεναι , μέλισσαι καλούμεναι καὶ αὐταί , διότι καὶ καθαριστὴς ἐστὶ τὸ μέλι δυνάμεως καὶ συντηρητικῆς · τραύματα τε γὰρ χρόνιᾳ μέλιτι ἐκκαθαίρονται , καὶ πολλὰ τῷ μέλιτι μένει ἄσηπα . καὶ οὕτως ἰκανῶς ἐνδιατρίψας ὁ φιλόσοφος κατὰ τινα μυσὶν τῷ Ὀμηρικῷ μέλιτι λέγει καὶ τὰς δύο πύλας τοῦ ἄντρου καρχίνον εἶναι καὶ αἰγόκερον , ὧν διὰ μὲν αἰγόκερτος ἐδόξαζόν τινες ψυχὰς ἀπέναι , διὰ δὲ καρχίνου καταβαίνειν , ὡς εἶναι τὸν μὲν καρχί*ρον Βόρειον καὶ καταβατικόν , αἰγόκερον δὲ Νότιον καὶ ἀναβα - τικὸν ψυχῶν εἰς θεούς . διὸ καὶ θεωτέρας εἶναι αὐτάς . καὶ τοιαῦτα λαλεῖ πολλὰ γλαφυρότητι λήρων πυκάζων τὸ τοῦ μύθου γλαφυρὸν ἄντρον . ὁ μέντοι γεωγράφος μὴ εἶναι φησὶν ἐν Ἰθάκῃ νῦν ἄντρον τοιοῦτον ὁποῖον ὁ ποιητὴς φράζει , μηδὲ νυμφαῖον , διὰ τὸ μεταβολὴν ὡς εἰκὸς τινα συμβεβηκέναι τῷ μακρῷ χρόνῳ . Φόρυνος δὲ λιμὴν ὁ ῥηθεὶς λέγεται ἢ διὰ τὸ ἴσως τιμᾶ - σθαι Φόρυνον ἐκεῖ ἢ καὶ διὰ τὸ ἀγαθὸν εἶναι τὸν λιμένα καὶ οἶον σώζεσθαι ὑπὸ Φόρυνον τοὺς ἐν αὐτῷ καταίροντας . ἄλλως δὲ γε καὶ πᾶς λιμὴν Φόρυνον κατὰ τὴν ἀλληγορίαν ἐστιν , ὅπου φέρονται , φασιν , αἱ ὀλκάδες . Τίς δὲ ὁ τῆς Ἰθάκης δήμος , ἤδη σαφῶς προδηδήλωται . Ἀποθώγες δὲ ἄκται αἱ διεθρύγνυται , ὡς οὕτω στόμα εἶναι τῷ λιμένι δι᾽ αὐτῶν οἷον λείως δέξασθαι κατὰ ψάμμον τὴν Φαιακικὴν νῆα , ὡς ὁ ποιητὴς βούλεται . Ὅρα δὲ καὶ ὡς οὐδ᾽ ἐνταῦθα πέτραι προ - βλήτες , ἀλλὰ ἄκται προβεβλημέναι τοῖς κύμασι , καὶ περιεγνύουσαι αὐτά , ὡς ἐντεύθεν τὸν μέσον αὐτῶν λιμένα γαληνιᾶν . Ποτιπεπτηνίαι δὲ αἱ προσπεπτοννίαι πρὸ τοῦ λιμένος καὶ εἰς σκέπην οὖσαι τῶν ἀνέμων . Τὸ δὲ σκεπῶ περισπώμενον , ἐξ οὗ τὸ σκεπώσαι , πρωτότυπὸν
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Ν . τετράορος καί ὁ , ὡς οὐδέ εἄν ἱέραξ ῥύμη θέα εἰμί . καί εἰμί ὁ ἔννοια συνάπτω ἐκ δύο παραβολικός ἔννοια , οὗτος πως · ὡς ἵππος εἄν τετράορος ὁμιλέω καί ὡς οὐδέ εἄν ἱέραξ χῖρος πέτομαι , οὕτως ὁ Φαιακικός ναῦς κατά θάλασσα ἐσθίω . ἐπανέρχομαι δέ καί ἄλλως ὁ πρῶτος παραβαίνω - λήν ὁ παλαιός φημί ὁ ποιητής εὕω χαρίζω αὐτός . ὡς γάρ ἵππος τρύχω ἐκ ὁ ὄπισθεν διαγίγνομαι - ροντ πλέω , οὗτος καί ναῦς ἐλαύνω ἀντίος ἐκ ὁ ποίμνη κουφίζω . τετράορος δέ ὁ κατά τις τετράορος ἵππος ὁ τέσσαρες ὁμοῦ συγχώννυμι . ἀείρω γάρ ὁ συζευγνύω , ὡς περ αὖος κοινός - ἔρις δύο ἵππος σύζυξ , ξυναορὶς τις εἰμί · ὁ καί ἄλλως τετράορος ἀντί ὁ τέσσαρες ὁνοῦντες . ὁ δέ τοιοῦτος καί τετράορος λέγω παρά ὁ σειρά . ἀπό ὅς καί ἀσιρος ἵππος ὁ ἄδετος , καί παρασειρος ὁ παρήορος . οἶδα οὖν , φημί , Ὅμηρος καί ὁ τέτρωρον , καθά καί πρό οὗτος ὁ κιλιειντα , εἰμί καί μή πρός χράω αὐτός ὁ ἥρως . ἰστέον δέ ὅτι ὁ τετράορος πρωτότυπος ὁ ἄωρ ἄωρος . ὅθεν ὅρος ἐν Ἰλιάς ὁ γενναῖος . ἀναδίδωμι δέ ὁ ριθδεισος γενικός εἰς ἐντίθημι , γίγνομαι ἀπό αὐτός ὁ τετράορος . ἐκ ὅς ὁ τέτρωρον . ὅς περ ὁ χρηματιστής , ὡς ἐν ῥητορικός εἴρω λέξις , ἀξιόω προπερισπάω , ὡς ἀπό ὁ τετράορος , καθά καί προκρίνω ὕπος καί ὁ αἰτία καί ὁ προπαραξεντορησις . Ἀξίων δέ ἵππος μιμνήσκω ὡς αὐτός μάλιστα χρήσιμος εἰς τέτρωρον . ὅτι δέ καί θῆλυς εἶδος ιποζευγνω , ὁ Ἀγαμενονὴ ἐν Ἰλιάς αὐθὴ διαιρέω . ὁ δέ ὑπό πλήρης τατός ὁ ὑπό πληγή . καί εἰμί κεντρηνεκής ὁ οὗτος πάσχω ἵππος . ὁ δέ ὑγρός ἀναφύω ἐμφαίνω δύναμαι τετράορος λέγω , καί ὁ ὁμοῦ τέσσαρες ἀείρω , τοιοῦτος γοῦν καί οἷος μεταφράζω θέω , ὁ ὅς ἕκαστος διά τέσσαρες πούς ἀείρω , κατά ὁ εἶπον τρα - Γίκων , τετράορος γάσσω τέταρος . πρωτότυπος δέ ὁ αἱρέω ὁ αἱρέω , ὡς καί ὁ ἀεικίζω ὁ αἰκίζω καί ὁ ἀεικία ὁ αἰκία . ὅμοιος δέ τίς καί ἐπί ὁ αἰδώς γίγνομαι , καί ἐπί ὁ φράζω φράζω . κέλευθος δέ καί ὁ οὖον ὁ θαλάσσιος ἀλλά ὁ διά χέρσος λέγω ὁδός , δεξιός οὗτος ὁ λέξις χράω ἐν ὁ ὁ τέτρωρον πρός ὁ ναῦς παραβολικός ὁμοιότης . ὁ δέ πίμπρημι ἀείρω , ὁ παραβαίνω - Λῆς εἰμί ὁ καιρός . κατά ὅς τετράορος ἵππος εἰάζω ἐλαύνω πληγή ἐκ ὁ ὄπισθεν . Κῆμα δέ θάλασσα , πρός διαστολή ποτάμιος φημί κῦμα . εἰμί γάρ καί κυμάτιον ποταμός , ὡς ὁ ποιέω - ὁ , τε ποῦ δηλόω καί ὁ γραμμή Ζεύς ὁ , Κυματής γίγνομαι . ὁ δέ ἀσφαλῶς καί ὁ Εμπέ - δίδωμι ὁ αὐτός μέν διαιρέω ἔννοια . εἰμί δέ ἔμπεδος μέν ὁ περί γῆ , ἀσφαλής δέ , ὅς μή ἀφάλλομαι κλος - νέομαι ἢ , υποδιζω . ὁ δέ ἱπὴς φιλόω ἰωνικός , εἰμί καί ὁ ἱέραξ δασύνω κοινῶς τε καί Ἀττικός . ὁ δέ χῖρος εἶδος ἱέραξ , καί σύγκειμαι ὁ γένος ὁ εἶδος καί νῦν κατά λόγος παραβολή , ὡς καί ἐν ὁ , βοῦς ταύρος , καί σῦς Κάπριος , καί ὁ ὅμοιος . ἴσως δέ ὡς παρά ὁ προέρχομαι - κέω ὁ χαῦς , οὗτος καί παρά ὁ προΐζω ὁ χῖρος , ὁ περ εἰμί ἦχος μίμημα , ἐκ ὅς καί ὁ χόω ἐν ὁ Ἰλιάς . καί ἵημι μέν χόω εἰμί ὁ ὀρθός , πάσχω δέ μετάθεσις πρός διαστολή τίκος χοικω ὁ ὑπό σίδηρος ἢ τοιοῦτος τις ὕλη . ὅθεν καί ῥῆμα ὁ χραζῶ χραζώσω . ὅτι δέ ὁ τοιούτος ἱπὴς ελαφρός - Τάτος πτηνός , ζωή ἱστορία εἰμί . ὁ δέ θεός ἐναλίγκιος μηδέ ἔχω ἐγγύς εἰμί ὁ , μή μῆτις ἀτέλεντος . ἐν δέ ὁ , ἀνήρ πόλεμος , νοέω ἰδίχιν τις μετοχή , οἷος , Ἀνίων , ἢ τολεπαιῶν , ἢ τίς τοιοῦτος , ὁ γάρ πείρω οὐ ἄριος ἐπί ἀπλόος πόλεμος · καί εἰμί ὅμοιος ὁ , σῖτος καί οἶνος ἐσθίω . ὅτι δέ ὁ πείρω καί ἐπί ὁ πείρω λέγω , προγιγνώσκω . ὁ δέ πολύς πάσχω ἄλγος ὡς κατά Θυνός , περιλύω μέν ἐκ ὁ ἀρχή ὁ βιβλίον . διαιρέω δέ ὡς Χόρη οὗτος καί ἐκεῖ στίχος καί μή ἀναγιγνώσκω , ἀνύμνος ὡς κατά Θυνός . ὁ δέ λελασμέ - Μύκονος , οἰκέω ὑπνόω νήφω . Ὁανῶν μέν γάρ ἄγχιστος ὁ τοιούτος ὡς φέρω ἔοικα ὕπνος . θνῄσκω - ὁ δέ ὅσιος μνηζῶς ὁ πᾶνις ὁ ὁ Λιθης ὕδωρ . σημειώνω δέ ὅτι τε ὁ , ἀνήρ γαμέω ὄψ ἐναλίγκιος μηδέ ἔχω καί ἑξῆς , προσπαθής ὁ ποιητής φημί κατά ἐνδιάζω λόγος ἐπί ὁ Ὀδυσσεύς , ὡς εἰμί καί μήτηρ φίλος παῖς κοι*μίσσα λαλέω τίς ἔπαινος εἰς αὐτός . καί ὅτι μικρός ἐνταῦθα στίχος κατά ὁ ολοδακτυλος ὁ , διά τότε γε ατριμαω ἔνδω λανθάνω ὕω ἐπαπώνθει , ὁποῖος σύν ἄλλος καί ἐν Ἰλιάς ὁ , καὶτο μέγας μέγας λανθάνω ἱπποσύνη . ὅτι2 μήτρα ὁ ποιητής ὁ ἐκ Φαίαξ ἴωσις καί εἰς Ἰθάκη πλόος εἷς νύξ ἀνίημι αὐτός ἱστορέω . φημί γοῦν · εἰμί ἀστήρ περιέχω φαιντατος ὥστε μάλιστα ἔρχομαι ἄγγελος φάος Ἠώς ἠριγένεια , ὁ καί Φωσφόρος διατοῦτο καλέω ὡς περ αὖος πάλιν ἕσπερος τις ἕτερος διά ὁ πρός ὁ τοιοῦτος Ἀνάπλιν , τῆμος δή νῆσος προσπίλναμαι ποντοφόρος νῆς . εἰμί δέ τυγχάνω δοκέω ὁ λόγος ἀπίθανος διά ὁ κατά ὁ μῦθος πολύς ὁ ἐν μέσος διάστημα , ἐπιτοπίζω γάρ κατά αὐτός ὁ ὁ Φαίαξ νῆσος , ἀλλά ὁ πᾶς πολύς τάχος ὁ Φαιάκιος ναός εὐπαράδεκτος πῶς ὁ λόγος ποιέω . ὅτι2 εκφράζω - κόος τίς ἐνταῦθα γράφω προτίθημι ὁ ποιητής εκφράζω ὁ τε ἐν ὁ δῆμος ὁ Ἰθάκη * λιμήν , καί ὁ ἐκεῖσε νημεσίον ἄντρον , ὁ μέν ἐπάνειμι ὡς ναῦς ἀγαθός ἐνορμίζω , ὁ δέ ἄντρον ὑποτίθημι εἰς ταμείο ὁ ὁ Ὀδυσσεύς χρῆμα , ὁ περ ἀναγκαῖος εἰμί πειθανός χράω . ἄλλως γάρ οὔτε αὐτός πως ἐν ὕπαιθρος ἔχω αὐτός κεῖμαι , οὔτε περί ὁ ἀγρός ἄγω , οὔτε πολύς πλέω ἐπί ὁ πόλις . ἄρχω δέ ἀπό συνήθης υπαρτιπου ῥῆμα καί φημί · Φόρυς δέ τις εἰμί λιμήν ἥλιος γέρων ἐν δῆμος Ἰθάκη . ὅς δέ προέρχομαι ἐν αὐτός ἀκτή ἀποτίθημι λιμήν ποτιπεπτηνίαι . ὁ τε ἄνεμος σκεπάζω * δυναω μέγας κύμα ἐκπίνω . ἔντοσθεν δέ τε ἄνευ δεσμός μένω ναῦς εὔσελμος ὑπό ἄν ὁμός μέτρον ἱκνέομαι . ἀτάρ ἐπί κράς λιμήν τανιφάλλος ἐλαία . αρχοκορυς δέ αὐτός ἄντρον ἐπί - ρατον ηροοραω , ἱερόν νύμφη , ὁ Ναιάς καλέω . ἐν δέ κρατήρ τε καί ἀμφορεῶες ἀάω λάϊνος . ἔνθα δέ ἔπειτα θαμβόω μέλισσα . ἐν δέ ἴσος λίθος περιμήκης . ἔνθα τε νύμφη φράη ὑφαίνω - βρόχος ἁλιπόρφυρος θαῦμα ὁράω . ἐν δέ ὕδωρ αιεναοειντα . δύο δέ τε ὁ θύρα εἰμί . ὁ μέν πρός Βορέας καταβατός ἄνθρωπος . ὁ δέ αὖος πρός Νότος * εἰμί θεουτερας . οὐδέ τίς ἐκεῖνος ἀνήρ βος - εἰσέρχομαι , ἀλλά ἀθάνατος ὁδός εἰμί . οὗτος δέ πλάσσω εἰμί , ὡς φημί ὁ παλαιός . διό καί ὁ πούς - Φύριος ὁ πᾶς οὗτος ἄντρον εἰς ἀλληγορία μεταλλάσσω , λέγω καθόλος πᾶς ἄντρον καί σπήλαιον ὁ κόσμος καθικρώθαι καί * πολύς γράφω εἰς αὐτός , ὡς οἷος ὁ κόσμος ἄντρον τις εἰμί μέγας . ὁ περ ηροοραω μέν λέγω διά ὁ ὁ αρχηγονοος ὕλη αἰσχρός καί ἀναιδέω , Ἐπίρατον δέ , διά ὁ εἶδος καί ὁ ἐκ αὐτός εἰδοποιητικός διακόσμησις , ἀπό ὅς καί ὁ κόσμος καλέω . ἄλλως γάρ πῶς εἄν εἰμί , φημί , ὁ αὐτός καί ηροοραω καί πίμπρημι , ὁ ηροειδος φοβερός μᾶλλον εἰμί οὖον μήv ἐπέραστος ; νύμφη δέ Ναΐδας ἐκεῖνος ἀλληγορέω ψυχή εἶμι εἰς γένεσις . ὅς κρατήρ οἶος τις καί ἀμφορεύς ὁ * μῦθος δίδωμι ὁ παρά ἄνθρωπος σῶμα . αὐτός τε γάρ ἐκ γῆ , καί ὁ κρατήρ γῆ ὀπτάω εἰμί . ὁ δέ ὑφαίνω ἴσος ὁ νύμφη σαρκοποιΐα εἰμί ἢ ἐν ὅσος ὁποῖος καί τις ἵστημι . ἢ καί θαῦμα ὁράω λέγω διά ὁ κατά φύσις θέω ὁ τοιοῦτος ἱστουργία . ἢ δέ ὁ μέλι ἐργασία καί αὐτός Ψυχή φημί οἰκεῖος διά ὁ ὁ μέλι πολυδύναμος , γλυκύς τε εἰμί ὁ γεύω καί συνάγω ἐκ ἄνθος ὑπό μέλισσα ὅς ὁ κλῆσις ὁ δικαίως βιοτεύω ψυχή ὀνομάζω καί πρός ὁ θεῖον ὁ καθαρότης ἢ κάθαρσις στρέφω , μέλισσα καλέω καί αὐτός , διότι καί καθαριστής εἰμί ὁ μέλι δύναμις καί συντηρητικός · τραῦμα τε γάρ χρόνιος μέλι ἐκκαθαίρω , καί πολύς ὁ μέλι μένω ἄσηπος . καί οὕτως ἱκανῶς ἐνδιατρίβω ὁ φιλόσοφος κατά τις μῦς ὁ Ὀμηρικός μέλι λέγω καί ὁ δύο πύλη ὁ ἄντρον καρκίνος εἰμί καί αἰγόκερως , ὅς διά μέν αἰγόκερτος δοξάζω τις ψυχή ἀφίημι , διά δέ καρχινοος καταβαίνω , ὡς εἰμί ὁ μέν καρχί*ρον Βόρειον καί καταβατικός , αἰγόκερως δέ Νότιον καί ανάβω - τικὸν Ψυχή εἰς θεός . διό καί θεώτερος εἰμί αὐτός . καί τοιοῦτος λαλέω πολύς γλαφυρότης λῆρος πυκάζω ὁ ὁ μῦθος γλαφυρός ἄντρον . ὁ μέντοι γεωγράφος μή εἰμί φημί ἐν Ἰθάκη νῦν ἄντρον τοιοῦτος ὁποῖος ὁ ποιητής φράζω , μηδέ νυμφαῖος , διά ὁ μεταβολή ὡς εἰκός τις συμβαίνω ὁ μακρός χρόνος . Φόρυς δέ λιμήν ὁ ἐρῶ λέγω ἢ διά ὁ ἴσως τιμάω - ἕπομαι φορύνω ἐκεῖ ἢ καί διά ὁ ἀγαθός εἰμί ὁ λιμήν καί οἶος σῴζω ὑπό φορύνω ὁ ἐν αὐτός καταίρω . ἄλλως δέ γε καί πᾶς λιμήν φορύνω κατά ὁ ἀλληγορία εἰμί , ὅπου φέρω , φημί , ὁ ὁλκάς . Τῖς δέ ὁ ὁ Ἰθάκη δήμος , ἤδη σαφῶς προδηλόω . Ἀποθώγες δέ ἀκτή ὁ διεθρυγνυος , ὡς οὗτος στόμα εἰμί ὁ λιμήν διά αὐτός οἷος λεῖος δέχομαι κατά ψάμμος ὁ Φαιακικός ναῦς , ὡς ὁ ποιητής βούλομαι . Ὅρας δέ καί ὡς οὐδέ ἐνταῦθα πέτρα προ - βλήτες , ἀλλά ἀκτή προβάλλω ὁ κῦμα , καί περιγίγνομαι αὐτός , ὡς ἐντεῦθεν ὁ μέσος αὐτός λιμήν γαληνιάω . Ποτιπεπτηνίαι δέ ὁ προσπεπτοννίαι πρό ὁ λιμήν καί εἰς σκέπη εἰμί ὁ ἄνεμος . ὁ δέ σκέπτομαι περισπάω , ἐκ ὅς ὁ σκεπάζω , πρωτότυπος