eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1792
νημένοι πῆρ , δεῖπνον δηλοῖ σκευάξεσθαι τῷ Εὐμαιῷ καὶ τῷ Ὀδυσσέῃ . διὸ καὶ πρὸ ὀλίγων ἐφθέγθη τὸ , ἔμας ἡοῖ φαινομένην διαιτήσας . ταυτὸν οὖν ἐνταῦθα δεῖπνον καὶ ἄριστον συνωνυμίας λόγῳ , γεγόμενα τὸ μὲν παρὰ τὸ δεῖ ποιεῖν , τὸ δὲ παρὰ τὸ ἄφρη τῆνικαῦτα συνίστασθαι , ὡς περ αὐ πάλιν ἑσπέρας δόρυ παύεται , τοὔτεστι πόλκιος , κατὰ τὸ , ἄγαθὸν καὶ νυκτὶ πιθέσθαι . Σημειοῦται δὲ οἱ παλαιοὶ ὅτι ἅπαξ ἐνταῦθα ἢ τοῦ ἄριστου λέξις εὑρίσκεται καὶ ἅπαξ ἐν Ἰλιάδι , καὶ ἐλέχθη πρὸ τούτου καὶ ἐκεῖ . Ἱστέον δὲ ὅτι ἐν τοῖς τοῦ Ἀθηναίου φήμασι περὶ ἄριστον καὶ δεῖπνον καὶ τῶν τούτοις ὁμοιοτρόπων καὶ τοιαῦτα τινὰ . ἄριστον , τὸ ἀκρατισμα , ἢγουν τὸ πρῶτον ἐμβρώμα , ὁ ἡμεῖς ἀκρατισμόν , φησι , καλοῦ - μεν διὰ τὸ ἐν ἀκράτῳ βρώχειν καὶ προσπίεσθαι ψωμοῦς . προφέρει δὲ ὁ αὐτὸς καὶ χρήσεις , ἐν αἷς καὶ τὸ , ἀκρατισῶμαι μικρὸν εἰδ’ ἡσῶ πάλιν . λέγει δὲ καὶ ὅτι Φιλίμων τροφαῖς τέσσαρσι χρῆσθαι φησι τοὺς παλαιοὺς , ἀκρατισματι , ἀρίστῳ , ἑσπερίσματι , δεῖπνῳ · καὶ ὅτι τὸν μὲν ἀκρατισμὸν διαιτησι - σιὸν ἐκεῖνοι ἐλεγον , τὸ δὲ ἄριστον δορατιστόν , τὸ δὲ δεῖπνον ἐπιδορπίδα . ἐστι δέ , φησιν , ἢ τάξις τῶν ὀνομάτων καὶ παρ’ Αἰσχύλῳ , ἐν οἷς παράγει τὸν Παλαμήδην λέγοντα οὕτω · σῖτον δ’ εἰδέναι διώρησα , ἄριστα δεῖπνα δόρπαθ’ αἱρεῖσθαι τοια . τῆς δὲ τετάρτης , φησι , τροφῆς οὐτο μέμνηται Ὀμήρος · ἄρχεο δεειλίσας , ὁ καλοῦσι τινὲς δειλινὸν βρώμα , μεταξὺ ὃν τοῦ ὑπ’ ἡμῶν λεγομένου ἄριστον καὶ δεῖπνον . ὅτι δὲ τοῦτο ἢγουν τὸ δεειλίσας ἀντιλέγεται ὡς μὴ δηλοῦν τετάρτην τροφὴν , ἐπεὶ μηδὲ οἶδεν Ὀμηρος τροφὰς ἐφ’ ἑκάστης ἡμέρας τέσσαρας , ἐν τοῖς ἐξῆς πού φηθήσεται . ὁ δὲ Ἀθηναῖος λέγει καὶ ὡς ἄριστον μέν ἐστι τὸ ὑπὸ τὴν ἡὼ λαμβανόμενον , δεῖπνον δὲ τὸ μεσημβρινόν , ὁ ἡμεῖς ἄριστον φαμέν · δόρπον δὲ τὸ ἑσπερινόν . ἐπὶ δὲ τούτοις ἐπιφρίνει συνωνυμεῖν τὸ ἄριστον τῷ δεῖπνῳ ἐξ Ὁμηρικῆς χρήσεως ὡρμη - μένος . Ὅτι τὸν Τηλέμαχον ἐλθόντα περισάινον κύνες ὑλακώμοροι , οὐδ’ ὑλαχον προσιόντα . ἐνόησε δὲ ὁ ἐμφυσῆτις Ὀδυσσεὺς σάινοντάς τε κῦνας , περὶ δὲ κτύπος ἠλθε ποδοῖν , ἢγουν περιήλθεν αὐτὸν ὁ κτύπος τῶν ποδῶν τοῦ υἱοῦ . οὕτω καὶ ὁ γέρων Νέστωρ ἐν Ἰλιάδι νοεῖ πρὸ τῶν ἄλλων τὸ ἐλα - ζόμενον , ὅτε φησιν ἐκεῖνος , ἱπ*πων μ’ ὠκιστῶν ἀμφὶ κτύπος οὖσατα βιάλλει . καὶ εἰκότως ταῦτα . ἐκεῖ τε γὰρ ὁ Νέστωρ ἐφ’ οἷς ἐλπίζα ἐφώρησε . καὶ νῦν δὲ ὁμοίως ὁ Ὀδυσσεὺς προσδοκῶν τὸν υἱόν . διὸ καὶ λέγει πρὸς Εὐμαιον · ἢ μῆλα τίς τοι ἐλεύσεται ἐνθάδ’ ἑταῖρος , ἢ καὶ γνώριμος ἄλλος , ἐπεὶ κύνες οὐχ’ ὑλάουσιν ἀλλὰ περισαίνουσι . ποδῶν δ’ ὑπὸ δοῦπον ἀκούω , ὃν κτύπον ἀνωτέρω ἐφη ὡς ταυ - τὸν ὃν οὕτως ἢ οὕτως εἰπεῖν . οὐκ ἔχει δὲ καιριωτέραν ἐπὶ κυνῶν λέξιν εἰπεῖν τοῦ σάινειν καὶ τοῦ ὑλάειν , ἐξ οὗ παράγωγον τὸ ὑλάσσον καὶ τὸ ὑλακτὸν . ὃν ἀρχιωτάτον μὲν ἢ ὑλακή , ἐξ οὗ κύνες ὑλακώμοροι , ὡς προεδείλωται · πρᾶν δὲ * τὸ σάινειν , παραγὼν ἐκ τοῦ τὸ οὐραῖον τῆνικαῦτα σείεσθαι . ἀπὸ γὰρ τοῦ σέω , σῶ , ἐξ οὗ τὸ σείω , ἐξ αὐτοῦ καὶ τὸ σάινω , κυριολεκτούμενον μὲν ἐπὶ κυνῶν , ἤδη δὲ καὶ ἐπὶ ἑτέρων ζῴων , μεταφερόμενον δὲ τροπικῶς καὶ εἰς τοὺς ὑποῦλους καὶ κολακικοὺς , ἐπὶ δὲ καὶ εἰς τοὺς λαιδιάγους δάκνοντας . Ἱστέον δὲ ὅτι ἐκ τοῦ , ὡς ἐφθέγθη , σέω , οὐ παράγωγα τὸ σείω καὶ τὸ σάινω , προῆλθε καὶ τὸ σήθω , ἀφ’ οὗ καὶ σήτανιος ἄρτος , καὶ τηλία , ἥς χρήσεις καὶ περὶ τῷ κομικῷ . ἐκεῖθεν δὲ καὶ τὸ σῶ , οὐ σύνθετον παράγωγον ὁ λαοσσόος Ἄρης , ὁ περ εἰκὸς γενομένου σοῦ προσλήψαι τοῦ ὃ σχεῖν ῥῆμα ἐκ κυνῶνς λακωνιζόν τὸ ἀπέσσουα , ἢγουν ἀφώρμησεν , ἀπήλθεεν , ἀπέθανεν . καὶ τὸ σοῦσθω δὲ παρὰ Σοφοκλεῖ ἐκ τοῦ σῶ , θέματος ὡρμηται . σόεσθω γὰρ ἐκεῖθεν καὶ σράσε σοῦσθω . ἐπὶ ἐκ τοῦ σέω σῶ ἐκεῖνον τοῦ πρώτου καὶ τὸ σῦν τὸ ὁμῶ . τοῦ δὲ σάινειν σύνθετον τὸ σάινουρον , πρὸς ἀναλογίαν τοῦ λύσουρον , ὥσπερ δὲ καὶ ὁ σάννας ἢ σάννος ἐξ αὐτοῦ παρήκται , ὡς ὅτι τὸν εὐθὴ σημαίνει , ἀλλα - χοῦ ἐγράφη . καὶ τοῦτο μέν τοιούτον . Δῆλον δὲ ὅτι διὰ τὸ , ὡς ἐφθέγθη , καιρίων ἐπέμεινε καὶ τῇ τοῦ σάινειν * λέξει καὶ τῇ τοῦ ὑλάειν . Ὅρα δὲ ὡς τὸ μὲν ὑλακώμοροι ἐκτείνει τὴν ἀρχοῦσαν , τὸ δὲ ὑλαων καὶ τὸ οὐχ’ ὑλάουσι συστῆλλει αὐτήν . Ἱστέον δὲ ὅτι τὸ , ἀλλὰ περισαίνουσι , ἀναγκαίως πρόσκειται . οὐ γὰρ ἀπλῶς φίλον ἠκοῦσε σύμβολον τὸ μὴ ὑλάειν τοὺς κῦνας , εἰ μὴ καὶ περισαίνουσι . Τὸ δὲ περὶ δὲ κτύπος ἠλθε ποδοῖν ἐσχημάτισται . τὸ γὰρ δοῦπον καὶ σαφὲς καὶ κοινὸν ἦν τὸ , σάινοντάς τε κῦνας κτύπον τε ποδῶν . ὁ δέ , ὑποστίζας εἰς τὸ κῦνας , ἐπήγαγεν ὡς ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς ἰδίαν ἐννοιαν τὸ , περὶ δὲ κτύπος ἠλθε ποδῶν . ἐστι δὲ τὸ περιήλθε ταυτὸν τῷ ἠχοῦ - σθη , περὶ αὐτὸν ἠλθε . παρὰ δὲ τοῖς ὑστερον περιελθεῖν λέγεται καὶ τὸ ὑποῦλος μετελθεῖν , καὶ τὸ καταχράσασθαι δέ , οἷον , περιήλθε τὸν δεῖνα τὸ γάμμαχον . δῆλον δὲ καὶ ὅτι ταυτὸν τὸ , περὶ δὲ κτύπος ἠλθε ποδοῖν · καὶ , ποδῶν δ’ ὑπὸ δοῦπον ἄκουσεν . ’Εν δὲ τῷ , ἑταῖρος ἡ καὶ γνῶριμος ἄλλος , διορίζει τοῦ ἑταίρου τὸν γνῶριμον . καὶ ἴσως μὲν τιμιώτερον ὁ ἑταῖρος τοῦ ἀπλῶς γνῶριμου . ἴσως δὲ καθολικώτερον τι ὁ γνῶριμος , περιέχων τὸν τε ἑταῖρον καὶ τοὺς ἄλλους ὁπωσοῦν συνήθειας . ἀπαξ δὲ , φασιν , οὐδὲ ἡ τοῦ γνῶριμου κείται λέξις . Τὸ δὲ ἄλλος , ἑτεροιότητα δηλοῖ γνῶριμον καὶ ἑταῖρον , καὶ οὐκ ἔστι κατὰ τὸ κοι*νὸν σύνθηες , οἷον τὸ , οὐχ’ οὗτος ἔστιν ἀλλὰ ἄλλος , καθ’ ὃ σημαίνόμενον μετ’ ὀλίγα κείται τὸ , ἥ τις ἀνδρῶν ἄλλος ἐγὴμεν , ὡς δὴ ἄλλος ἀντιδιαστέλλεται πρὸς τὸν ’Οδυσσεά . Σημειῶσαι δ’ ἐν τοῖς περὶ τοῦ ὑλάειν ὡθηθείαι καὶ ὅτι τὸ αὐτὸ καὶ ῥάξειν καὶ ῥοίζειν λέγεται . φέρεται γὰρ ἐν ῥητορικῷ λεξικῷ , ὅτι ῥάξειν καὶ ῥοίζειν κυρίως μὲν τὸ ὑλακτεῖν · μετῃνεκται δὲ καὶ ἐπὶ τοὺς πικραινομένους καὶ σκαιολογοῦντας . ’Οτι ἀπόβασιν δηλοῖ στοχαστικοῦ λόγου τὸ , οὐ πῶ πᾶν εἴρηται ἔπος ὅτε τόδε τι γέγονεν , οἷον ἐνταῦθα , ὅτε οἱ φίλοι υἱὸς ἔστη ἐνὶ προθύροιςιν . ἄμα γὰρ ’Οδυσσεὺς ἔφη ὡς ἤει τις καὶ εὐθὺς ἐπέστη ὁ Τηλέμαχος . οἷς ἐπιάγων τὰ εἰκότα ὁ ποιητὴς φησί · ταφῶν δ’ ἀνόρουσε συβώτης , ὁ περ ἐν ’Ιλιάδι ἐπὶ ’Αχιλλέως κείται . ἐν δ’ ἄρα οἱ χειρῶν πίσεν ἄγρεα , τοῖς ἐπονείτο κιρνᾶς αἴθοπα οἶνον , καθὰ πρὸ τούτων ἐπὶ τῷ ’Οδυσσέῃ δραμόντι σκύτος ἐξέπεσε χειρὸς ὁ μεταχειρίζετο . ὁ δ’ ἀντίος ἠλυθεν ἀνακτος , χῦσε δὲ μὴν κεφαλὴν καὶ ἄμφω φάσα καλὰ , χειρᾶς τε ἀμφοτέρας , ὁ συγκεφαλαιωσάμενος μετ’ ὀλίγα ἔρει · πάντα κῦσε περιφύς . Οὐχ’ ὡς δοῦλος δὲ ταῦτα ποιεῖ , δοῦλων γὰρ οὐκ ἦν ἄμφω φάεα φιλεῖν , οἷα δὲ τις καθ’ αἶμα οἰκείος , ὡς καὶ ἡ ἐφεξῆς δηλώσει πα*ραβολή · ὁμοιότητα πατρικὴν τινὰ πρὸς Τηλέμαχον παρα - δείκνυσαι ἐν αὐτῇ . εἰπὼν γὰρ , θαλερὸν δέ οἱ ἐμπνεε δάκρυ . ἐπιφέρει · ὡς δὲ πατὴρ ὄν παῖδα φίλα φρο - νῶν ἀγαπάζει ἐλθόντ’ ἐξ ἀπὶης γαίης δεκάτῳ ἐνιαυτῷ , μόνον τῆλύγετον , τῷ ἐπ’ ἄλγεα πολλὰ μογήσοι ἤγουν ἐμόγησεν , ὡς τότε Τηλέμαχον Θοειδία διὸς ὑφορβὸς πάντα κῦσε περιφύς ὡς ἐκ θανάτοιο φυ - γόντα , καὶ δὴ ὀλοφυρόμενος προσεῖπεν ἀφελῶς τὸ περιφερόμενον · ἠλθες Τηλέμαχε γλυκερὸν φάος . οὐ σε ἔγωγε ὤφεισθαι ἐγάμην ἐπεὶ ἄγχε νυῖ Πύλονδε · ἀλλ’ ἄγε νῦν εἴσελθε φίλον τέκος καὶ ἴξῃς . Καὶ ὅρα ὡς πᾶν τὰ τῆς ὡθηδείας παραβολῆς ἠξῆται . παῖδα γὰρ ὑποτίθεται πρὸς ἐνδει - ξιν πολλῆς φιλοστοργίας , καὶ αὐτὸν φιλούμενον πατρὶ καὶ ἐκ γῆς ἀλλοδαπῆς ἐλθόντα καὶ μετὰ πολυστῆ ἀποδημίας καὶ μόνον ὂντα τῷ πατρὶ , τυχὸν δὲ καὶ μεθ’ ὄν οὐλκέτι ἐλπίς τεκεῖν καὶ πεπαιδευμένου . τοιοῦτος γὰρ παῖς , ἐφ’ ᾧ πολλὰ μογήσει πατήρ . ὡς οὖν τοιούτῳ υἱῷ προσφέρεται πατὴρ ἐπανελθόντι , οὕτω καὶ ὁ Εὐμαιος διετέθη ἐπὶ τῷ Τηλεμάχῳ . διὸ οὐ μόνον ἐλευθερία φιλεῖ , ἀλλὰ καὶ φίλον τέκος καλεῖ . καιρία δὲ λέξις ὡς ἐν ποιήσει καὶ τὸ κῦσεν ἀντὶ τοῦ ἐφίλησε , διὸ καὶ δις αὐτῇ μόνος ἐνταῦθα χρῆται . τὸ μέντοι φιλεῖν * τῇ ὁμωνυμία σχιζόμενον εἰς διάφορα οὐχ’ οὕτω φιλεῖ λέγειν ὁ ποιητὴς . Σημειῶσαι δὲ ὅτι ἐν μὲν τῷ , χῦσε δὲ μὴν κεφαλὴν , ἐκτείνει τὸ κῦσε τὴν παραλήγουσαν . ἐν δὲ τῷ , πάντα κῦσε , συστέλλει αὐτήν . ’Ιστέον δὲ καὶ ὅτι ἐκ τοῦ , οὐ πῶ πᾶν εἴρητο ἔπος ὅτε τόδε γέγονε , λαβόντες οἱ μεθ’ ’Ομηρον ἐγραψαν παροιμίας τοιαύτας ἐντραπέλους , πρὶν ὀπτήσαι τὰ ἄλευρα , ἤγουν τὰ ἄλμυτα τοῖς ὀπτωμένοις ἐμπικασσόμενα , καὶ , πρὶν τοὺς ἰχθύς ἰδεῖν , οὐ τὴν ἄλμην κυκᾶς , καὶ , πρὶν ἐσφάγθαι δέρεις . ’Ορα δὲ τὸ κιρνᾶς οἶνον ἀντὶ τοῦ κιρνῶν ἐπαλε - γὲν ὡς ποιητικώτερον . ἄλλως γὰρ οὐκ ἐκώλυεν εἰπεῖν κιρνῶν αἴθοπα οἶνον . θέμα δὲ αὐτοῦ τὸ χίρνημι , οὐ παρατατικός , ἐκίρνην , ἡ μετοχή , κιρνᾶς καὶ συνανακιρνάμενος . Τὸ δὲ χῦσε δὲ μὴν κεφα - λὴν καὶ ἴξῃς , σχῆμα ἐστὶ συνήθιστατον ’Ομήρῳ , καὶ ἔχει αὐτὸ συντάξεις τρεῖς · ἡ γὰρ ἐκυσεν αὐτοῦ κεφαλὴν καὶ φάσα , ἡ ἐκυσεν αὐτὸν κατὰ κεφαλὴν καὶ φάσα , ἡ ἐκυσεν αὐτόν , ἤγουν τὴν κεφαλὴν καὶ τὰ φάη . φιλεῖ δὲ τινὸς ὀφθαλμοὺς ὁ γλυκερὸν φάος ἐλθεῖν αὐτὸν λέγων . Τὶς δὲ ἡ ἀπία γῆ , καὶ ἀλλαχοῦ δηλοῦται . Τὸ δὲ δεκάτῳ ἐνιαυτῷ , ἀπλῶς παρίθριπται κατὰ τήλειον ἀριθμὸν , εἰ μὴ ἄρα ὁ ποιητὴς ἔφη τοῦτο ὡς πρὸς εἰκόνα τῆς τοῦ ’Οδυσσέως πλάνης . Τὸ δὲ περι*φύς ἀντὶ τοῦ περιπλακεῖς , καὶ ἔστιν ἕτερον τοῦ ἐμαρὺς χειρὶ , ἡ ἐμαρὺς χείλεσι , καὶ ὅλως μέρει τινί . Τὸ δὲ ὡς ἐκ θανάτοιο φρυόντα , ἐρμηνεύεται ἐν τῷ , οὐ σε ὤφεισθαι ἐγάμην . ’Ιστέον δὲ ὅτι τὸ , ἠλθες Τηλέμαχε , γλυκερὸν φάος , οὕτω περίγληται τοῖς πολλοῖς , ὥστε καὶ παροιμακῶς ἐπιφωνεῖσθαι φιλοῖς ἐξ ἀποδημίας ἥκουσιν . ’Οτι φιλοφροσύνης τὸ , ἀλλ’ ἄγε νῦν εἴσελθε φίλον · τέκος ὅφρα σε θυμῷ τέφρομαι εἰσορώων νῖον ἄλλοθεν ἔνδον ἔοντα . εἰ δὲ καὶ ἀγροτικῷ ἀνδρὶ ἀστικός ἐνδημήσας
Lemmas: νάω ΠΗΡ , δεῖπνον δηλόω σκευάζω ὁ Εὔμαιος καί ὁ Ὀδυσσέας . διό καί πρό ὀλίγος φθέγγομαι ὁ , ἐμός ἠώς φαίνω διαιτάω . τατός οὖν ἐνταῦθα δεῖπνον καί ἀγαθός συνωνυμία λόγος , γίγνομαι ὁ μέν παρά ὁ δεῖ ποιέω , ὁ δέ παρά ὁ αφρός τηνικαῦτα συνίστημι , ὡς περ αὖος πάλιν ἑσπέρα δόρυ παύω , τουτέστι πόλκιος , κατά ὁ , ἀγαθός καί νύξ πείθω . σημειόω δέ ὁ παλαιός ὅτι ἅπαξ ἐνταῦθα ἢ ὁ άριστος λέξις εὑρίσκω καί ἅπαξ ἐν Ἰλιάς , καί λέγω πρό οὗτος καί ἐκεῖ . ἰστέον δέ ὅτι ἐν ὁ ὁ Ἀθηναῖος φῆμα περί ἀγαθός καί δεῖπνον καί ὁ οὗτος ὁμοιότροπος καί τοιοῦτος τις . ἀγαθός , ὁ ἀκράτισμα , ἤγουν ὁ πρῶτος ἔμβρωμα , ὁ ἐγώ ἀκρατισμός , φημί , καλός - μέν διά ὁ ἐν ἄκρατος βιβρώσκω καί προσπίνω ψωμός . προφέρω δέ ὁ αὐτός καί χρῆσις , ἐν ὅς καί ὁ , ἀκρατίζω μικρός εἶδος ἀσάω πάλιν . λέγω δέ καί ὅτι φιλιμος τροφή τέσσαρες χράω φημί ὁ παλαιός , ἀκράτισμα , ἀγαθός , ἑσπέρισμα , δεῖπνον · καί ὅτι ὁ μέν ἀκρατισμός διαίτησις - θεός ἐκεῖνος λέγω , ὁ δέ ἀγαθός δορατιστόν , ὁ δέ δεῖπνον ἐπιδορπίς . εἰμί δέ , φημί , ἢ τάξις ὁ ὄνομα καί παρά Αἰσχύλος , ἐν ὅς παράγω ὁ Παλαμήδης λέγω οὗτος · σῖτος δέ οἶδα διοράω , ἀγαθός δεῖπνον δόρπαθ’ αἱρέω τοῖος . ὁ δέ τέταρτος , φημί , τροφή Ούτο μιμνήσκω Ὅμηρος · ἄρχω δεειλισαι , ὁ καλέω τις δειλινός βρῶμα , μεταξύ ὅς ὁ ὑπό ἐγώ λέγω ἀγαθός καί δεῖπνον . ὅτι δέ οὗτος ἤγουν ὁ δεειλισαι ἀντιλέγω ὡς μή δηλόω τέταρτος τροφή , ἐπεί μηδέ οἶδα Ὅμηρος τροφή ἐπί ἕκαστος ἡμέρα τέσσαρες , ἐν ὁ ἑξῆς πού φημί . ὁ δέ Ἀθηναῖος λέγω καί ὡς ἀγαθός μέν εἰμί ὁ ὑπό ὁ ἠώς λαμβάνω , δεῖπνον δέ ὁ μεσημβρινός , ὁ ἐγώ ἀγαθός φημί · δόρπον δέ ὁ ἑσπερινός . ἐπί δέ οὗτος ἐπιφρίνει συνωνυμέω ὁ ἀγαθός ὁ δεῖπνον ἐκ ὁμηρικός χρῆσις ὁρμάω - μένος . ὅτι2 ὁ Τηλέμαχος ἔρχομαι περισαίνω κύω υλακωμοροος , οὐδέ ὑλαχή πρόσειμι . νοέω δέ ὁ ἐμφυσῆτις Ὀδυσσεύς σαίνω τε κύω , περί δέ κτύπος ἔρχομαι πούς , ἤγουν περιέρχομαι αὐτός ὁ κτύπος ὁ πούς ὁ υἱός . οὗτος καί ὁ γέρων Νέστωρ ἐν Ἰλιάς νοέω πρό ὁ ἄλλος ὁ λα - ζόω , ὅτε φημί ἐκεῖνος , ἱππων εἷς οἰκίζω ἀμφί κτύπος ουσατον βιαλλομαι . καί εἰκότως οὗτος . ἐκεῖ τε γάρ ὁ Νέστωρ ἐπί ὅς ελπίζω ἐφοράω . καί νῦν δέ ὁμοίως ὁ Ὀδυσσεύς προσδοκάω ὁ υἱός . διό καί λέγω πρός Εὔμαιος · ἢ μῆλον τίς ὅς ἔρχομαι ἐνθάδε ἑταῖρος , ἢ καί γνώριμος ἄλλος , ἐπεί κύω οὐ ὑλάω ἀλλά περισαίνω . πούς δέ ὑπό δοῦπος ἀκούω , ὅς κτύπος ἀνωτέρω φημί ὡς ταυ - ὁ ὅς οὕτως ἢ οὕτως εἶπον . οὐ ἔχω δέ καίριος ἐπί κύω λέξις εἶπον ὁ σαίνω καί ὁ ὑλάω , ἐκ ὅς παράγωγος ὁ ὑλάσσω καί ὁ ὑλακτὸν . ὅς ἄρχιος μέν ἢ ὑλακή , ἐκ ὅς κύω υλακωμοροος , ὡς προεδείλωται · Πρᾶς δέ * ὁ σαίνω , παράγω ἐκ ὁ ὁ οὐραῖος τηνικαῦτα σείω . ἀπό γάρ ὁ σέω , σῶ , ἐκ ὅς ὁ σείω , ἐκ αὐτός καί ὁ σαίνω , κυριολεκτέω μέν ἐπί κύω , ἤδη δέ καί ἐπί ἕτερος ζῷον , μεταφέρω δέ τροπικός καί εἰς ὁ ύπουλος καί κολακικός , ἐπί δέ καί εἰς ὁ λαιδιαγος δάκνω . ἰστέον δέ ὅτι ἐκ ὁ , ὡς φθέγγομαι , σέω , οὖον παράγωγο ὁ σείω καί ὁ σαίνω , προέρχομαι καί ὁ σήθω , ἀπό ὅς καί σήτανιος ἄρτος , καί τηλία , ἥς χρῆσις καί περί ὁ κωμικός . ἐκεῖθεν δέ καί ὁ σῶ , οὖον συντίθημι παράγωγος ὁ λαοσσόος Ἄρης , ὁ περ εἰκός γίγνομαι σύ προσλαμβάνω ὁ ὅς ἔχω ῥῆμα ἐκ κυνέω λακωνίζω ὁ ἀφίημι , ἤγουν ἀφορμάω , ἀπέρχομαι , ἀποθνῄσκω . καί ὁ σεύω δέ παρά Σοφοκλῆς ἐκ ὁ σῶ , θέμα ὁρμάω . σῴζω γάρ ἐκεῖθεν καί σράσε σεύω . ἐπί ἐκ ὁ σέω σῶ ἐκεῖνος ὁ πρῶτος καί ὁ σῦς ὁ ὁμός . ὁ δέ σαίνω συντίθημι ὁ σάινουρον , πρός ἀναλογία ὁ λύσουρον , ὥσπερ δέ καί ὁ σάννας ἢ Σάννος ἐκ αὐτός παρήκτης , ὡς ὅτι ὁ εὐθής σημαίνω , ἀλλά - χόω γράφω . καί οὗτος μέν τοιοῦτος . Δῆλος δέ ὅτι διά ὁ , ὡς φθέγγομαι , καίριος ἐπιμένω καί ὁ ὁ σαίνω * λέγω καί ὁ ὁ ὑλάω . Ὅρας δέ ὡς ὁ μέν υλακωμοροος ἐκτείνω ὁ ἄρχω , ὁ δέ ὑλάω καί ὁ οὐ ὑλάω συστέλλω αὐτός . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , ἀλλά περισαίνω , ἀναγκαῖος πρόσκειμαι . οὖον γάρ ἀπλόος φίλος ἀκούω σύμβολον ὁ μή ὑλάω ὁ κύω , εἰμί μή καί περισαίνω . ὁ δέ περί δέ κτύπος ἔρχομαι πούς σχηματίζω . ὁ γάρ δοῦπος καί σαφής καί κοινός εἰμί ὁ , σαίνω τε κύω κτύπος τε πούς . ὁ δέ , ὑποστίζω εἰς ὁ κύω , ἐπάγω ὡς ἀπό ἄλλος ἀρχή ἴδιος ἔννοια ὁ , περί δέ κτύπος ἔρχομαι πούς . εἰμί δέ ὁ περιέρχομαι τατός ὁ ἠχέω - σθη , περί αὐτός ἔρχομαι . παρά δέ ὁ ὕστερος περιέρχομαι λέγω καί ὁ ὑποῦλος μετέρχομαι , καί ὁ καταχράομαι δέ , οἷος , περιέρχομαι ὁ Δεῖνα ὁ γάμμαχον . δῆλος δέ καί ὅτι τατός ὁ , περί δέ κτύπος ἔρχομαι πούς · καί , πούς δέ ὑπό δοῦπος ἀκούω . ’Εν δέ ὁ , ἑταῖρος ὁ καί γνώριμος ἄλλος , διορίζω ὁ ἑταῖρος ὁ γνώριμος . καί ἴσως μέν τίμιος ὁ ἑταῖρος ὁ ἀπλόος γνώριμος . ἴσως δέ καθολικός τίς ὁ γνώριμος , περιέχω ὁ τε ἑταῖρος καί ὁ ἄλλος ὁπωσοῦν συνήθεια . ἅπαξ δέ , φημί , οὐδέ ὁ ὁ γνώριμος κεῖμαι λέξις . ὁ δέ ἄλλος , ἑτεροιότης δηλόω γνώριμος καί ἑταῖρος , καί οὐ εἰμί κατά ὁ κοινός συντίθημι , οἷος ὁ , οὐ οὗτος εἰμί ἀλλά ἄλλος , κατά ὅς σημαίνω μετά ὀλίγος κεῖμαι ὁ , ὅς τις ἀνήρ ἄλλος γαμέω , ὡς δή ἄλλος ἀντιδιαστέλλω πρός ὁ ’Οδυσσεά . σημειόω δέ ἐν ὁ περί ὁ ὑλάω ὠθέω καί ὅτι ὁ αὐτός καί ῥάσσω καί ῥοίζω λέγω . φέρω γάρ ἐν ῥητορικός λεξικός , ὅτι ῥάσσω καί ῥοίζω κύριος μέν ὁ ὑλακτέω · μεταφέρω δέ καί ἐπί ὁ πικραίνω καί σκαιολογέω . ’Οτι ἀπόβασις δηλόω στοχαστικός λόγος ὁ , οὖον πῶ πᾶς εἴρω ἔπος ὅτε ὅδε τίς γίγνομαι , οἷος ἐνταῦθα , ὅτε ὁ φίλος υἱός ἵστημι ἐν πρόθυρον . ἄμη γάρ ’Οδυσσεὺς φημί ὡς ἔρχομαι τις καί εὐθύς ἐφίστημι ὁ Τηλέμαχος . ὅς ἐπιάγων ὁ εἰκός ὁ ποιητής φημί · τάφος δέ ἀνορούω συβώτης , ὁ περ ἐν Ἰλιάς ἐπί Ἀχιλλεύς κεῖμαι . ἐν δέ ἄρα ὁ χείρ πῖσος ἀγρεύς , ὁ πονέω κιρνάω αἶθοψ οἶνος , καθά πρό οὗτος ἐπί ὁ ’Οδυσσέῃ δραμόντι σκύτος ἐκπίπτω χείρ ὁ μεταχειρίζω . ὁ δέ ἀντίος ἔρχομαι ἄναξ , χύνω δέ μήv κεφαλή καί ἄμφω φημί καλός , Χειρᾶς τε ἀμφότερος , ὁ συγκεφαλαιόω μετά ὀλίγος ἔρομαι · πᾶς κύω περιφύομαι . οὐ ὡς δοῦλος δέ οὗτος ποιέω , δοῦλος γάρ οὐ εἰμί ἄμφω φάος φιλέω , οἷος δέ τις κατά αἷμα οἰκεῖος , ὡς καί ὁ ἐφεξῆς δήλωσις παραβολή · ὁμοιότης πατρικός τις πρός Τηλέμαχος παρά - δείκνυμι ἐν αὐτός . εἶπον γάρ , θαλερός δέ ὁ ἐμπνέω δάκρυ . ἐπιφέρω · ὡς δέ πατήρ εἰμί παῖς φίλος φρο - νάω ἀγαπάω ἔρχομαι ἐκ ἀφίημι γαῖα δέκατος ἐνιαυτός , μόνος τηλυγέτης , ὁ ἐπί ἄλγος πολύς μογέω ἤγουν μογέω , ὡς τότε Τηλέμαχος Θοειδία δίω ὑφορβός πᾶς κύω περιφύομαι ὡς ἐκ θάνατος φύω - Γόντα , καί δή ὀλοφύρομαι προσεῖπον ἀφελής ὁ περιφέρω · ἔρχομαι Τηλέμαχος γλυκύς φάος . οὖον σύ ἔγωγε ωφειεπομαι γαμή ἐπεί ἄγχω νυῖ Πύλονδε · ἀλλά ἄγω νῦν εἰσέρχομαι φίλος τέκος καί ἵκω . καί ὁράω ὡς πᾶς ὁ ὁ ὡθηδείας παραβολή ἥκω . παῖς γάρ ὑποτίθημι πρός ἐνδέω - Ξιν πολύς φιλοστοργία , καί αὐτός φιλέω πατήρ καί ἐκ γῆ ἀλλοδαπός ἔρχομαι καί μετά πολιστής ἀποδημία καί μόνος εἰμί ὁ πατήρ , τυγχάνω δέ καί μετά εἰμί οὐλκέτι ἐλπίς τίκτω καί παιδεύω . τοιοῦτος γάρ παῖς , ἐπί ὅς πολύς μογέω πατήρ . ὡς οὖν τοιοῦτος υἱός προσφέρω πατήρ ἐπανέρχομαι , οὗτος καί ὁ Εὔμαιος διατίθημι ἐπί ὁ Τηλέμαχος . διό οὖον μόνος ἐλευθερία φιλέω , ἀλλά καί φίλος τέκος καλέω . καίριος δέ λέξις ὡς ἐν ποιέω καί ὁ κυνέω ἀντί ὁ φιλέω , διό καί δις αὐτός μόνος ἐνταῦθα χράω . ὁ μέντοι φιλέω * ὁ ὁμωνυμία σχίζω εἰς διάφορος οὐ οὗτος φιλέω λέγω ὁ ποιητής . σημειόω δέ ὅτι ἐν μέν ὁ , χύνω δέ μήv κεφαλή , ἐκτείνω ὁ κύω ὁ παραλήγω . ἐν δέ ὁ , πᾶς κύω , συστέλλω αὐτός . Ἰστέον δέ καί ὅτι ἐκ ὁ , οὖον πῶ πᾶς εἴρω ἔπος ὅτε ὅδε γίγνομαι , λαμβάνω ὁ μετά ’ομηρος γράφω παροιμία τοιοῦτος ἐντράπελος , πρίν ὀπτάω ὁ ἄλευρον , ἤγουν ὁ ἄλμυτα ὁ ὀπτάω ἐμπικασσόμενα , καί , πρίν ὁ ἰχθύς ὁράω , οὖον ὁ ἅλμη Κυκᾶς , καί , πρίν σφάζω δέρω . Οὐραῖος δέ ὁ κιρνάω οἶνος ἀντί ὁ κιρνάω Επαλέ - γε ὡς ποιητικός . ἄλλως γάρ οὐ κωλύω εἶπον κιρνάω αἶθοψ οἶνος . θέμα δέ αὐτός ὁ κεράννυμι , οὖον παρατατικός , ἐκίρνην , ὁ μετοχή , κιρνάω καί συνανακρίνω . ὁ δέ χύνω δέ μήv Κέφα - λήν καί ἵκω , σχῆμα εἰμί συντίθημι ’ομηρος , καί ἔχω αὐτός συντάσσω τρεῖς · ὁ γάρ κύω αὐτός κεφαλή καί φημί , ὁ κύω αὐτός κατά κεφαλή καί φημί , ὁ κύω αὐτός , ἤγουν ὁ κεφαλή καί ὁ φάος . φιλέω δέ τις ὀφθαλμός ὁ γλυκύς φάος ἔρχομαι αὐτός λέγω . τις δέ ὁ Ἀπία γῆ , καί ἀλλαχοῦ δηλόω . ὁ δέ δέκατος ἐνιαυτός , ἀπλόος παρίθριπται κατά τήλειος ἀριθμός , εἰμί μή ἄρα ὁ ποιητής φημί οὗτος ὡς πρός εἰκών ὁ ὁ Ὀδυσσεύς πλάνης . ὁ δέ περιφυής ἀντί ὁ περιπλέκω , καί εἰμί ἕτερος ὁ ἐμαρὺς χείρ , ὁ ἐμαρὺς χεῖλος , καί ὅλως μέρος τις . ὁ δέ ὡς ἐκ θάνατος φρυειμι , ἑρμηνεύω ἐν ὁ , οὖον σύ ωφειεπομαι γαμή . Ἰστέον δέ ὅτι ὁ , ἔρχομαι Τηλέμαχος , γλυκύς φάος , οὗτος περιγελάω ὁ πολύς , ὥστε καί παροιμακαω ἐπιφωνέω φιλέω ἐκ ἀποδημία ἥκω . ’Οτι φιλοφροσύνη ὁ , ἀλλά ἄγω νῦν εἰσέρχομαι φίλος · τέκος ὄφρα σύ θυμός τρέφω εἰσοράω νίον ἄλλοθεν ἔνδον ἔω . εἰμί δέ καί ἀγροτικός ἀνήρ ἀστικός ἐνδημέω