eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1857
κονοτροφόρον τοῦ ἱραστοῦ Ἀπόλλωνος . εἰ δὲ καὶ ἄλλους πολλοὺς βέλεσι κατακτείνει , ἀλλ’ ἔχει καὶ τὸ κονοτροφεῖν ὡς ἥλιος , δύναμιν τῶν ἐναντίων ἔχων καὶ αὐτός · καθὰ καὶ ὁ Ποσειδῶν σεισίζων τέ ἐστι καὶ τὸ ἐναντίον γαῖηχος καὶ ἀσφαλὴς . καὶ Ἄρτεμις δὲ ἀγανοὺς καὶ αὐτὴ βέλεσι κτείνουσα καὶ αὐθὶς ἰοχία ὡς ἐπιστατοῦσα ταῖς ἰχοῖς . Ὅτι δὲ κονοτρόφοι καὶ οἱ ποταμοί , καὶ ἡ Ἰλιάς πον διὰ τοῦ Ἀχιλ - λεὼς δηλοῖ . Ὅτι Πηνελόπη ἀκούσασα καὶ ἀχθισθεῖσα , ἐφ’ οἷς ἡ * Μελανθὼ ἀναιδεύεται κατὰ τοῦ ξένου , πάντως φησὶ Θαφσαλίη χιων ἀδδεὶς οὐ τί με λήθης ἐρόδουσα μέγα ἔργον , ὃ σὴ κεφαλὴ ἀναμάξεις . οὕτω καὶ Ὀδυσσεὺς γυναι ταύτην πρὸ ὀλίγων ἐφη . Πηνελόπη δὲ καὶ ἀδελὴ προσέθετο εἰπεῖν διὰ τὸ ἀτρέστον . διπλάζεται δὲ τὸ σύμφωνον τοῦ ἀδελὲς καθὰ καὶ τὸ , ἐδδειος δ’ ὁ γέρων καὶ τὰ ὁμοια . ἐστι δὲ οὐ μακρὰν τοῦ Θαφσαλίη τὸ ἀδδεὶς . ἀμαρ δὲ νῦν φαῦλα . Θαφσαλίη τε γὰρ οὐκ ἐπὶ ἐπαίνῳ ἐφρέθη , ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ Θαασῖα , καθὰ καὶ ἀλλαχοῦ , καὶ ἀδελὴς δὲ ἡ μὴ ἀπλῶς ἀτρέστος ἀλλὰ καὶ * ἀναδής . Ἰστέον δὲ ὅτι προῦνσα ἡ Πηνελόπη καὶ τὰς λοιπὰς ὁμωὰς κύνας ἐροῖ οὐκ ἀλαιδὴς ὁύσας , ὁ ταν - τόν ἐστι τῷ , Θαφσαλέας καὶ ἀδελὲς . Ἰστέον δὲ ὅτι ἀδελὴς μὲν , ὡς οἶον εἰπεῖν , ἡ ἀφετος καὶ ἀδίτος . τοιοῦτος γὰρ ἄπας ὁ μὴ διος ἔχων . ἡ δ’ αὐτὴ καὶ θηριὴ καὶ θηριὸν ἔργον δρῶσα κατὰ τὸν κωμικόν . δι’ αὐτὸ δὲ καὶ Θαφσαλέα ὡς ἀπὸ τοῦ θήσω θέρσω τὸ θημαίνω . καὶ Θαασεῖα δὲ μεταθέσει τοῦ ὁ ἀμεταβόλον , ἐπεὶδὴ καὶ ἀντὶ πυρὸς δεδοθαι λέγεται ἡ τοιαυτη γυνὴ καὶ ἔμιν ἄτερ δαλοῦ , ὡ δὴ λόγῳ καὶ τὸν Ἥρακλὴν ἡ Δηϊάνειρα * κατεργόασατο , φερώνυμος ἀπικράσα τοῦτό γε , οἷα δήιος εἶτον δάϊος καὶ καυστειρὰ τῷ ἀνέρι ἀνεμένη . οὕτω γὰρ ἐτυμολογεῖται ἡ Δηϊάνειρα . καὶ τοιαῦτα μὲν ταῦτα . Ἡ δὲ , ὡς ἐφρέθη . ἀναδὴς δοὐλὴ λέγοιτ’ ἄν καὶ λίρη κατὰ παλαιούς . ἐπὶ καὶ λίρος ὁ ἀναδὴς * ἴσως παρὰ τὸ λίαν τὸ ῥῶ τὸ λέγω , ἵνα δηλοῖ τὸν ἀκρολόγῳ καὶ παρὰ τὸ διον πολυλόγῳ καὶ ἀκαιροπαρόρησιωστήν . Τὸ δὲ ἀναμάξεις ἀντὶ τοῦ προστρίψεις , σαφέστερον δὲ ἀντὶ τοῦ προσκολληθῆναι ποιήσεις αὐτὴ τῇ σῇ κεφαλῇ . καὶ ἐστιν εὑροὺν τοιαύτην ἐνοιαν καὶ παρὰ τῷ Σοφοκλεῖ , ἐνθα φαίνεται ταῖς σίφονευμέναις κεφαλαῖς ἐναπομάττεσθαι τὸ ἐν τοῖς ξιφσιν αἷμα , ὡς εἰς κεφαλὴν διήδεν ἐκείνοις τρεπο - μένον τοῦ κακοῦ . προὑπόκειται μὲν οὖν , ὡς καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς φα*νείται , πολὺ χρηστον ῥῆμα τὸ μάσσον , ἐξ οὐ κατὰ παραγωγὴν ἀπομάσσον μὲν τὸ ἀπλῶς ἀποσπογγίζειν , ἀναμάσσον δὲ τὸ ἄνω ποιεῖν τοῦτο περὶ κεφαλὴν . ἐκμασσον δὲ καὶ ἐκμάσσεσθαι καὶ τὸ ἀποσπογγίζειν μὲν , μάλιστα δὲ τὸ ἐκ τινος ἵππον αἴρειν τινά · ὅθεν καὶ ἐκμαγεῖον κατὰ τοὺς παλαιούς ἀποτύπωμα , σφραγὶς , εἰκών . τὸ δ’ αὐτὸ καὶ ἐκμαγμα , ὡς ὁ κωμικός · λέων λέων αὐ τ’ ἐκμαγμα σόν . ἐκ δὲ τοῦ τοιούτου μέσσων καὶ ἀπομάγματα καὶ ἀπόμαχτρα τὰ ἀποκαθάρματα καὶ μαγδαλία παρὰ τῷ χωμικῷ , παρὰ δὲ ἄλλοις καὶ ἀπομαγδαλία καὶ ἀπομαγδαλὶς ψωμὸς , εἰς ὃν ἐκματτόμενοι τὰς χεῖρας μετὰ δεῖπνον ἐφρίπτον κυοί . Παυσανίας δὲ φησιν , ὅτι ἀπομαγδαλία σταῖς , ὁ ἐφερον ἐπὶ τὸ δεῖπνον , εἰς ὁ τὰς χεῖρας ἀποματτόμενοι , εἶτα κυοὺν ἐβάλλον . διὸ κύναι , φη*σί , τὸ τοιούτον Λιοσκοριδὴς προσαγορεύει . Ὅτι δίφρος καὶ τῷ Ὀδυσσεί φέρεται εὐξιστος καὶ κῶας ἐπ’ οὐτοῦ βάλλεται ἤγουν τίθεται . καὶ ὁ μὲν καθίζεται , ἡ δὲ γυνὴ ἐρωτᾷ τὸ γύσαι πρῶτον ἐν τοῖς τοιούτοις , ἤγουν πόθεν ἐστὶ καὶ ποίας πόλεως καὶ τίνων τοκέων . ὁ δὲ ταῦτα μὲν ἀναρτᾷ τῷ τίως , τὴν δὲ γυναῖκα ἐπαινῶν πρὸς ἀλήθειαν οὐκ ἐξω πείρας φησίν · ὦ γύναι , οὐκ ἄν τις σε βροτῶν ἐπ’ ἀπιοφονα γαῖαν νυκλέοι , τοιούστι φιλονεικὼς μέμεροισο , ἀλλὰ δηλαδὴ ἐν πολλῷ ἐπαίνῳ θοίπ · ἡ γὰρ σεν κλὶς οὐρανὸν εὐρὺν ἰκάνει . ὡς τέ τευ ἡ βασιλῆος ἀμήμονος ὅς τε Θεουδὴς ἀνδράσιν ἐν πολλοῖσι καὶ ἱφθίμοισιν ἀνάσσων εὐδίας ἀνέχσι , φέροσι δὲ γαία μέλαινα πυροὺς καὶ κριθάς , βριθῆσι δὲ δένδρα καρπῷ , τίκτει δ’ ἐμεδα μῆλα ἤτοι πάντα τὰ θρέμματα . Ὁάλασσα δὲ παρὲν ἰχθὺς ἐξ εὐηρεσίης . ἀρετῶσι δὲ λαοὶ ὑπ’ αὐτοῦ . Καὶ ὅρα τὴν ἐν τῷ ἐπαίνῳ παρέκβασιν , ἐπαγαγοῦσαν ὡς ἐν χαρακτῆρὶ ἡθικῷ οἷα τῆς εὐδίας τῷ τοιούτῳ βασιλεῖ ἀμοιβὴ πρὸς παιδευσιν τῶν ἀκροωμένων . φιλεῖ γὰρ ἡ ποίησις ὠφελεῖν καὶ οὕτω τοὺς ἀκούοντας . διὸ καὶ ἐν Ἰλιάδι ἐν τῇ κατὰ τοὺς ἵππους τοῦ Ἐκτορος παραβολὴ γράζει παρεκβατικῶς ἐξ ἐναντίου πρὸς τὰ ἐνταῦθα , οἷα τοῖς ἀδικοῦσι φαῦλα * περιγίνεται , πρὸς ἥθος μεταχειρισάμενος ἀσυνήθως τὴν παραβολήν . τίως γε μὴν οὕτως ἐπαινέσας τὴν φίλην γυναῖκα ὁ ξένος , εἶτα πρὸς τὴν ἐρώτησιν λαλῶν , ἐπάγει , ὡς ἐμὲ νῦν τὰ μὲν ἄλλα μετ’ἀλλα σῷ ἐνὶ οἴκῳ , μὴ δ’ ἐμὸν ἐξερέεινε γένος καὶ πατρίδα γαῖαν , μὴ μοι μᾶλλον θυμὸν ἐνηπλήσῃς ὀδυνῶν μνησαμένῳ . μᾶλα δ’ εἰμὶ πολὺστονος , οὐδὲ με χρὴ οἴκῳ
Lemmas: κονοτροφορος ὁ ἱραστοῦ Ἀπόλλων . εἰμί δέ καί ἄλλος πολύς βέλος κατακτείνω , ἀλλά ἔχω καί ὁ κονοτροφεῖν ὡς ἥλιος , δύναμις ὁ ἐναντίος ἔχω καί αὐτός · καθά καί ὁ Ποσειδῶν σεισιζω τε εἰμί καί ὁ ἐναντίος γαιαγω καί ἀσφαλής . καί Ἄρτεμις δέ ἀγανός καί αὐτός βέλος κτείνω καί αὐθίς ἰοχία ὡς ἐπιστατέω ὁ ἰχώς . ὅτι2 δέ κονοτροφος καί ὁ ποταμός , καί ὁ Ἰλιάς πως διά ὁ Ἀχιλ - λαός δηλόω . ὅτι2 Πηνελόπη ἀκούω καί ἀχθίζω , ἐπί ὅς ὁ * Μελανθώ ἀναιδεύομαι κατά ὁ ξένος , πάντως φημί Θαφσαλίη χιών ἀδέω οὖον τίς ἐγώ λήθη ἔρδω μέγας ἔργον , ὅς σός κεφαλή ἀνάμαξις . οὗτος καί Ὀδυσσεύς γυνή οὗτος πρό ὀλίγος φημί . Πηνελόπη δέ καί ἀδελὴ προστίθημι εἶπον διά ὁ ἄτρεστος . διπλάζω δέ ὁ σύμφωνος ὁ ἀδελὲς καθά καί ὁ , δείδω δέ ὁ γέρων καί ὁ ὅμοιος . εἰμί δέ οὖον μακράν ὁ Θαφσαλίη ὁ ἀδέω . ἦμαρ δέ νῦν φαῦλος . Θαφσαλίη τε γάρ οὐ ἐπί ἔπαινος φέρω , ἀλλά ἀντί ὁ Θαασῖα , καθά καί ἀλλαχοῦ , καί ἀδελὴς δέ ὁ μή ἀπλόος ἄτρεστος ἀλλά καί * ἀναδέω . ἰστέον δέ ὅτι προνέω ὁ Πηνελόπη καί ὁ λοιπάς ὁμός κύω εἴρω οὐ Αλαΐδης εἰμί , ὁ ὅς - ὁ εἰμί ὁ , Θαφσαλέας καί ἀδελὲς . ἰστέον δέ ὅτι ἀδελὴς μέν , ὡς οἶος εἶπον , ὁ ἀφίημι καί αδιος . τοιοῦτος γάρ ἅπας ὁ μή δῖος ἔχω . ὁ δέ αὐτός καί θηριὴ καί θηρίον ἔργον δράω κατά ὁ Κωμικόν . διά αὐτός δέ καί Θαφσαλέα ὡς ἀπό ὁ τίθημι θέρω ὁ θημαίνω . καί Θαασεῖα δέ μετάθεσις ὁ ὁ ἀμετάβολον , ἐπειδή καί ἀντί πυρός δίδωμι λέγω ὁ τοιοῦτος γυνή καί ἐγώ ἄτερ δαλός , εἰμί δή λόγος καί ὁ Ἡρακλῆς ὁ Δῃάνειρα * κατεργάζομαι , φερώνυμος ἀποκράζω οὗτος γε , οἷος δήιος ἄγω δάϊς καί θερμοκαυτήρας ὁ ἀνήρ ἀνίημι . οὗτος γάρ ἐτυμολογέω ὁ Δῃάνειρα . καί τοιοῦτος μέν οὗτος . ὁ δέ , ὡς φέρω . ἀναδέω Δουλή λέγω ἄν καί λίρα κατά παλαιός . ἐπί καί λῖρος ὁ ἀναδέω * ἴσως παρά ὁ λίαν ὁ ῥῶ ὁ λέγω , ἵνα δηλόω ὁ ἀκρολογῶ καί παρά ὁ δῖος πολύλογος καί ακαιροπαρορησιωστης . ὁ δέ ἀνάμαξις ἀντί ὁ πρόστριψις , σαφής δέ ἀντί ὁ προσκολλάω ποιέω αὐτός ὁ σός κεφαλή . καί εἰμί βρίσκω τοιοῦτος νοια καί παρά ὁ Σοφοκλῆς , ἔνθα φαίνω ὁ σιφονευμεναι κεφαλή ἐναπομάσσω ὁ ἐν ὁ ξιφσιν αἷμα , ὡς εἰς κεφαλή διαδέω ἐκεῖνος τρεπο - μένω ὁ κακός . προυπόκειμαι μέν οὖν , ὡς καί ἐν ὁ ἑξῆς φα*νειος , πολύς χρηστός ῥῆμα ὁ μάσσω , ἐκ οὖον κατά παραγωγή ἀπομάσσω μέν ὁ ἀπλόος ἀποσπογγίζω , ἀναμάσσω δέ ὁ ἄνω ποιέω οὗτος περί κεφαλή . ἐκμάσσω δέ καί ἐκμάσσω καί ὁ ἀποσπογγίζω μέν , μάλιστα δέ ὁ ἐκ τις ἵππος ἀείρω τις · ὅθεν καί ἐκμαγεῖον κατά ὁ παλαιός ἀποτύπωμα , σφραγίς , εἰκών . ὁ δέ αὐτός καί ἔκμαγμα , ὡς ὁ κωμικός · λέων λέων αὖος τε ἔκμαγμα σός . ἐκ δέ ὁ τοιοῦτος μέσος καί ἀπόμαγμα καί ἀπόμακτρον ὁ ἀποκάθαρμα καί μαγδαλιά παρά ὁ κωμικός , παρά δέ ἄλλος καί ἀπομαγδαλία καί ἀπομαγδαλίς ψωμός , εἰς ὅς ἐκμάσσω ὁ χείρ μετά δεῖπνον ἐφρίπτον κύω . Παυσανίας δέ φημί , ὅτι ἀπομαγδαλία σταῖς , ὁ φέρω ἐπί ὁ δεῖπνον , εἰς ὁ ὁ χείρ ἀπομάσσω , εἶτα κύω βάλλω . διό κύνα , φη*σί , ὁ τοιοῦτος λιοσκοριδηω προσαγορεύω . ὅτι2 δίφρος καί ὁ Ὀδυσσεύς φέρω εὐξιστος καί κῶας ἐπί Ούτου βάλλω ἤγουν τίθημι . καί ὁ μέν καθίζω , ὁ δέ γυνή ἐρωτάω ὁ γύσαι πρῶτος ἐν ὁ τοιοῦτος , ἤγουν πόθεν εἰμί καί Ποίας πόλις καί τίνω τοκεύς . ὁ δέ οὗτος μέν ἀναρτάω ὁ τίως , ὁ δέ γυνή ἐπαινέω πρός ἀλήθεια οὐ ἐξω πείρω φημί · εἰμί γυνή , οὐ ἄν τις σύ βροτός ἐπί απιοφονη γαῖα νυκαλεω , τοιουειμι φιλονεικέω μερέω , ἀλλά δηλαδή ἐν πολύς ἔπαινος θοίπ · ὁ γάρ Σεν Κλὶς οὐρανός εὐρύς ἱκάνω . ὡς τε τις ὁ βασιλεύς ἀμήμονος ὅς τε θεουδής ἀνήρ ἐν πολύς καί ἴφθιμος ἀνάσσω εὐδία ἀνέχω , φέρων δέ γαία μέλας πυρός καί κριθή , βρίθω δέ δένδρον καρπός , τίκτω δέ ἐμεδα μῆλον ἤτοι πᾶς ὁ θρέμμα . Ὁάλασσα δέ πείρω ἰχθύς ἐκ εὐηρεσίης . ἀρετάω δέ λαός ὑπό αὐτός . καί ὁράω ὁ ἐν ὁ ἔπαινος παρέκβασις , ἐπάγω ὡς ἐν χαρακτήρ ἠθικός οἷος ὁ εὐδία ὁ τοιοῦτος βασιλεύς ἀμοιβή πρός παίδευσις ὁ ἀκροάομαι . φιλέω γάρ ὁ ποίησις ὠφελέω καί οὗτος ὁ ἀκούω . διό καί ἐν Ἰλιάς ἐν ὁ κατά ὁ ἵππος ὁ Ἕκτωρ παραβολή γράζει παρεκβατικός ἐκ ἐναντίος πρός ὁ ἐνταῦθα , οἷος ὁ ἀδικέω φαῦλος * περιγίγνομαι , πρός ἦθος μεταχειρίζω ἀσυνήθως ὁ παραβολή . τίως γε μήv οὕτως ἐπαινέω ὁ φίλος γυνή ὁ ξένος , εἶτα πρός ὁ ἐρώτησις λαλέω , ἐπάγω , ὡς ἐγώ νῦν ὁ μέν ἄλλος μεταλλάω σός ἐν οἶκος , μή δέ ἐμός ἐξερεείνω γένος καί πατρίς γαῖα , μή ἐγώ μᾶλλον θυμός ἐμπίμπλημι ὀδύνη μιμνήσκω . μῆλον δέ εἰμί πολύστονος , οὐδέ ἐγώ χρή οἶκος