eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1465
ἀρελίαν τοῦ εἰπόντος Τηλεμάχου , ἐπανορθοῦται ὁ ποιητὴς διὰ τοῦ κατὰ τὴν Ἀθηνᾶν Μέντορος , τὸ ὑπερβολικῶς καὶ ἠθικῶς ἠθῆν . εἰπὼν . Τηλέμαχε , ποῖόν σε ἔπος γίγνει ἔοχος ὀδόντων · φεία θεός γ᾽ ἐθέλων καὶ τηλὸθεν ἄνδρα σῶσαι . οὕτω δὲ καὶ ἐν τοῖς ἔξης ὁ Μενέλαος διορθοῦται τοὺς βασιλικούς ὑπὸ παίδας εἰπόντας τι τῶν * μὴ δεόντων . ὥσπερ δὲ τὸ , ποῖόν σε ἔπος γίγνει ἔοχος ὀδόντων εἰκὼς λέγεται ὡς ἀκούσωμεν τι ἀθέλητον πρὸς τινος , οὕτως ἐπὶ θεοῦ τὸ , φεία θεός γ᾽ ἐθέλων τὸ δὲ τι ποιῶσι . Τὸ δὲ Τηλέμαχε ποῖόν σε ἔπος γίγνει , λαγωότητα ἐπαθε κατὰ τοὺς παλαιούς , διὰ τὴν λήγουσαν τοῦ Τηλέ - μαχε . ἥτις διὰ τὴν ἐν μέσῳ στίχον βραχείαν καταλήξιν , λαγόνα οἷον ἐνθέσα τῷ στίχῳ , λαγωὸν ἐποίησε καλεῖσθαι . ὥσπερ ἡ χυδαία γλῶσσε , λαγῶν λέγει . ὅτι δὲ πολυτῆτα τινα ἡ λαγωότης σημαίνει , δῆλον ἐκ τοῦ λαγωδύνελος λύρα ἢ κιθάρα . τοιούτου δὲ στίχος καὶ τὸ , αἴξε κακὸς ἄ , νόσφιν ἀλυ - σκάζω πολέμου . ὁμοιον * δὲ καὶ ἐν τοῖς ἔξης τὸ , βίην εἰς Αἰόλου κλυτὰ δόματα . καὶ ἐκεῖ γὰρ ἡ παρα - λήγουσα τοῦ Αἰόλου , λαγωὸν τὸν στίχον ποιεῖ ὡς οἷον σμήγνουσα . θεραπεία δὲ αὐτῆς ἡ ὀξεία , ὡς δυνα - μὴν ἐκτείνειν . ἐνταῦθα μέντοι θεραπεία τῇ λήγουσᾳ τῆς κλιτικῆς τοῦ Τηλεμάχου , οὐ μόνον ἡ στιγμὴ καὶ τὸ ἐπαρόμενον π , ἀλλὰ καὶ ἡ περισπωμένη του , ποῖόν σε ἔπος γίγνει . ὡς ἡ δυνάμεις ἔχει τῆς κοινῆς συλλαβῆς . καθ᾽ ἣν δύναμιν , καὶ ἡ στιγμὴ χωρίζεται τι χρόνῳ τῷ πρὸ αὐτῆς βραχεῖ ἢ βρα - χυνούσῃ φωνήεντι , καὶ τὰ ἐν ἀρχῇ λέξεων ἄφωνα ὡς περιεχότα διπλουθῆσαι , ὡν ἐν καὶ τὸ π . καὶ ἡ περισπωμένη , δέ . ἥς τόποι τρεῖς ἐκτάσεως . δυναμένης ἐκτείνειν ὥσπερ τὸ φωνήεν ὃ ἐπίκειται , οὕτω καὶ τὸ μετ᾽ αὐτὴν , καὶ τὸ πρὸ αὐτῆς δέ , ὡς ἐνταῦθα . περὶ δὲ τούτων καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα δεδήλωται . ἥτις ἐδείξεν οὐ μόνον τοὺς τόνους ἐκτατικούς ἔστιν ὅτε βραχέων φωνήεντων οὐδὲ μόνα τὰ διπλὰ ἐπὶ δὲ καὶ τὰ κατὰ σύνθισιν διπλούμενα ἄφωνα , ἀλλὰ οὐ τῇ στιγμῇ , καὶ τὴν δασείαν . δι᾽ αὐτὴν δέ , καὶ τὰ παρώνυμα ταύτῃ δασία . ἐν γοῦν τῷ , αἰόλον ὄριν , ἥρσε τοῖς παλαιοῖς , εἰπεῖν ὡς ἀρ*κσίν ὁ ποιητὴς ἠρῆσατο τὸ πνεῦμα πρὸς ἀναπλήρωσιν χρόνου ἐν τῷ ὄριν . τάχα γὰρ φασὶ τοῦ ἠ δασέος ὄντος , ἥσθλον ἐκφώνησιν πλείον ἔχων τὸν ἔχον πόδα . ἵνα δηλαδὴ καταλογισθῇν ὁ πνύθηχέμενος ὅρμς ἐν τῷ , αἰόλον ὄριν , ἀντὶ τροχαίου . ἐπεὶ καὶ Ἠλιοδώρῳ δοκεῖ , ἐπὶ πολλῶν τὴν δασείαν πλείον τι χρόνον δηλοῦντι . ὁ δὴ φαίνεται καὶ ἐν τῷ , ξεφυγὴ πνεύουσα . καὶ ἐν αὐτῷ γὰρ , ἡ δασότης τοῦ ἠ , ἐνιμέ τι τοιούτον τῇ ξε συλλαβῇ . Σημειῶσαι δ᾽ ἐνταῦθα καὶ ὅτι οὐχ ἐξανύγχεις πᾶσα τῶν ἐκτι - ναν δύναται τοσῶν κοινῆς συλλαβῆς . ἀλλὰ οἱ τόνοι μὲν μουσικῆς ὄντες ἀπλήγματα ὡς φασιν οἱ παλαιοί , ἔχουσι τοιαύτην δύναμιν . ἔστι δὲ τι φασὶ τοιούτον καὶ ἐν πικύμασιν . ἐπὶ δὲ καὶ ἐν πάθσει . πλὴν ἀδυνατεῖ τὰ πάθη κοινὴν ποιῆν συλλαβήν . ἥκουν ἡ ἀπόστροφος καὶ ἡ ὕγις καὶ ἡ ὑποδιαστολή . ἐστι δὲ φασὶ μουσικὴ ἀπλήγως καὶ ἐν τούτοις . οὕτως . ἐν νουρισμῷ μὲν , φωνῆς ὑπέρδεσις . ἐν δὲ τῇ ὕφει ποιότης ἴσφοία φωνῆς ἐν τῇ τῶν ἡρωμένων λέξεων σημασίᾳ . ἐν ὑποδιαστολῇ δέ , τῷ τῶν λέξεων χωρισμῷ . Ὅτι παραμυθούμενος ὁ κατὰ τὴν Ἀθηνᾶν Μέντωρ τὸν διὰ μακροῦ χρόνου νόστον Ὀδυσσέως , συγχίνει αὐτὸν τῇ τοῦ Ἀγαμέμνονος τευχῇ ἐπανόδῳ , ἀποφαινόμενος αὐτὸν σε*μνὸς κατὰ ἐπίκρισιν . βουλοίμην δ᾽ ἄν ἔχοιεν καὶ ἄλγος πολλὰ μογήσας , οἷακὲ τ᾽ ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἥμαρ ἰδένθαι . ἢ ἐλθὼν , ἀπολοίμην ὡς Ἀγαμέμνον ὅλκτο ἐξέστιος . οἷον λέγων , ὡς οὐ χρή δυσχεραῖ - ναν ἐπὶ διατριβῆς χρόνου . οὐδὲ γὰρ οὐδ᾽ Ἀγαμέμνονι , τὸ τευχὸν νοστήσαι συνέμυχεν . Ὅτι ὥσπερ νικῶς ἀλλεχοῦ καὶ γήρας καὶ πόλεμον ὁμοίον , οὕτω καὶ θάνατον ὁμοίον ἐνταῦθα λέγει , ἢ τὸν ὁμοῖος πᾶσιν ἀποκείμενον ἐν ῥητοῖς . ἢ τὸν ὁμοῖος πᾶσι φρονητῶν . ἢ περὶ οὐ πάντες ὁμοίαν ἔχουσι δόξαν . καὶ οὐχ οἷόν τεαὐτὴν οὐδ᾽ ἐκτίνην . ἐνταῦθα δὲ ἀποφαινθῆν δοκεῖ ὁ ποιητής , ὅτι θάνατον μὲν τὸν ὡς ἐφ᾽ ἑαυτὸν ὁμοίον , οὐδὲ θεὸς καὶ φίλον ἄνδρι δύναται ἀλαλεῖν . τὸν δὲ γε εἰς καιρὸν , ἀλλήλων ἄν ἐθέλων . ὥσπερ αὐ πάλιν , ἐπιτίμωι ἄν τὸ ζῆν ἐν καιρῷ . καὶ εἰσὶ παρὰ τε τοῖς μύθους καὶ ταῖς ἱστο - ρίαις , οὐ ὀλίγα τούτων παραδείγματα . Ὅτι δυσλπιστία ἐπὶ νόστῳ ἀνδρὸς ἀποδήμου τὸ , μηκτὶ ταῦτα λεγοίμθ᾿ ἄ κηδόμνοι περ . κινῶ δ᾽ οὐχ * ἔτι νόστος ἐτήτυμος , ἀλλὰ οἱ ἤδη φράσατο θεὸς θάνατον καὶ χῆρα μέλαναν . Ἐνταῦθα δὲ κείται καὶ σώφρων παρίχνησις τὸ , ἀλλὰ οἱ ἤδη φράσασαν᾽ ἀθάνατοι θάνατον . Ὅρα δὲ καὶ τὸ λεγοίμθ᾿ ἄ . οὐ τὸ ῥηματικὸν ὁ λόγος , οὐκ ἔστι παρὰ τῷ ποιητῇ ὡς πολλοχὸν σημειώστα τοῖς παλαιοῖς . Τὸ δὲ κηδόμνοι περ ἐναντιωματι - κοῦ ληφθέντος τοῦ περ συνδέσμου , ταυτόν ἐστι τῷ βλαπτόμενοι καὶ οὕτω λεποῦμενοι καὶ δηλαδὴ
Lemmas: ἀρελίαν ὁ εἶπον Τηλέμαχος , ἐπανορθόω ὁ ποιητής διά ὁ κατά ὁ Ἀθηνᾶ Μέντωρ , ὁ ὑπερβολικός καί ἠθικός ἠθέω . εἶπον . Τηλέμαχος , ποῖος σύ ἔπος γίγνομαι ἔχω ὀδούς · Φειά θεός γε ἐθέλω καί τηλόθεν ἀνήρ σῴζω . οὗτος δέ καί ἐν ὁ ἔξειμι ὁ Μενέλαος διορθόω ὁ βασιλικός ὑπό παῖς εἶπον τίς ὁ * μή δήω . ὥσπερ δέ ὁ , ποῖος σύ ἔπος γίγνομαι ἔχω ὀδούς ἔοικα λέγω ὡς ἀκούω τίς ἀθελέω πρός τις , οὕτως ἐπί θεός ὁ , Φειά θεός γε ἐθέλω ὁ δέ τίς ποιέω . ὁ δέ Τηλέμαχος ποῖος σύ ἔπος γίγνομαι , λαγωοτηταω πάσχω κατά ὁ παλαιός , διά ὁ λήγω ὁ τῆλε - μάχος . ὅστις διά ὁ ἐν μέσος στίχος βραχύς κατάληξις , λαγόνα οἷος ἐντίθημι ὁ στίχος , λαγῶς ποιέω καλέω . ὥσπερ ὁ χυδαῖος γλῶσσα , λαγός λέγω . ὅτι δέ πολυτηταω τις ὁ λαγωοος σημαίνω , δῆλος ἐκ ὁ λαγωδύνελος λύρα ἢ κιθάρα . τοιοῦτος δέ στίχος καί ὁ , αἴξε κακός ὅς , νόσφι ἄλυς - σκάζω πόλεμος . ὅμοιος * δέ καί ἐν ὁ ἔξειμι ὁ , βίαιος εἰς Αἴολος κλυτός δόμα . καί ἐκεῖ γάρ ὁ παρά - λήγω ὁ Αἴολος , λαγῶς ὁ στίχος ποιέω ὡς οἷος σμηγνουω . θεραπεία δέ αὐτός ὁ ὀξύς , ὡς δυνα - μήv ἐκτείνω . ἐνταῦθα μέντοι θεραπεία ὁ λήγω ὁ κλιτικός ὁ Τηλέμαχος , οὖον μόνος ὁ στιγμή καί ὁ ἐπαίρω π , ἀλλά καί ὁ περισπάω ὁ , ποῖος σύ ἔπος γίγνομαι . ὡς ὁ δύναμις ἔχω ὁ κοινός συλλαβή . κατά ὅς δύναμις , καί ὁ στιγμή χωρίζω τίς χρόνος ὁ πρό αὐτός βραχύς ἢ βρά - χύνω φωνήεις , καί ὁ ἐν ἀρχή λέξις ἄφωνος ὡς περιέχω διπλόω , ὡς ἐν καί ὁ π . καί ὁ περισπάω , δέ . ἥς τόπος τρεῖς ἔκτασις . δύναμαι ἐκτείνω ὥσπερ ὁ φωνήεις ὅς ἐπίκειμαι , οὗτος καί ὁ μετά αὐτός , καί ὁ πρό αὐτός δέ , ὡς ἐνταῦθα . περί δέ οὗτος καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς δηλόω . ὅστις δείκνυμι οὖον μόνος ὁ τόνος εκτατικός εἰμί ὅτε βραχύς φωνήεις οὐδέ μόνος ὁ διπλός ἐπί δέ καί ὁ κατά σύνθισιν διπλόω ἄφωνος , ἀλλά οὖον ὁ στιγμή , καί ὁ δασύς . διά αὐτός δέ , καί ὁ παρώνυμος οὗτος δασός . ἐν γοῦν ὁ , αἰόλος σύργαστρος , ἀραρίσκω ὁ παλαιός , εἶπον ὡς ἀρκής ὁ ποιητής αἱρέω ὁ πνεῦμα πρός ἀναπλήρωσις χρόνος ἐν ὁ σύργαστρος . τάχα γάρ φημί ὁ ὁ δασύς εἰμί , ἐσθλός ἐκφώνησις πλείων ἔχω ὁ ἔχω πούς . ἵνα δηλαδή καταλογίζομαι ὁ πνύθηχέμενος ὅρμος ἐν ὁ , αἰόλος σύργαστρος , ἀντί τροχαῖος . ἐπεί καί Ἡλιόδωρος δοκέω , ἐπί πολύς ὁ δασύς πλείων τίς χρόνος δηλόω . ὁ δή φαίνω καί ἐν ὁ , ξεφυγὴ πνεύω . καί ἐν αὐτός γάρ , ὁ δασοος ὁ ὁ , ἐνιμέ τίς τοιοῦτος ὁ ξεʹ συλλαβή . σημειόω δέ ἐνταῦθα καί ὅτι οὐ ἐξανύγχεις πᾶς ὁ ἐκτι - νάω δύναμαι τόσος κοινός συλλαβή . ἀλλά ὁ τόνος μέν μουσικός εἰμί ἀπλήγματα ὡς φημί ὁ παλαιός , ἔχω τοιοῦτος δύναμις . εἰμί δέ τίς φημί τοιοῦτος καί ἐν πικυμα . ἐπί δέ καί ἐν παθέω . πλήν ἀδυνατέω ὁ πάθος κοινός ποιός συλλαβή . ἀκέω ὁ ἀπόστροφος καί ὁ ὕγιος καί ὁ ὑποδιαστολή . εἰμί δέ φημί μουσική ἀπλήγως καί ἐν οὗτος . οὕτως . ἐν νουρισμαω μέν , φωνή ὑπέρδεσις . ἐν δέ ὁ ὕφος ποιότης ἴσφοία φωνή ἐν ὁ ὁ ἐράω λέξις σημασία . ἐν ὑποδιαστολή δέ , ὁ ὁ λέξις χωρισμός . ὅτι2 παραμυθέομαι ὁ κατά ὁ Ἀθηνᾶ Μέντωρ ὁ διά μακρός χρόνος νόστος Ὀδυσσεύς , συγκινώ αὐτός ὁ ὁ Ἀγαμέμνων τεῦχος ἐπάνοδος , ἀποφαίνω αὐτός σεμνός κατά ἐπίκρισις . βούλομαι δέ ἄν ἔχω καί ἄλγος πολύς μογέω , Οἴαξ τε ἔρχομαι καί νόστιμος ἦμαρ ὁράω . ἢ ἔρχομαι , ἀπόλλυμι ὡς Ἀγαμέμνων ὅλκτο ἔξεστις . οἷος λέγω , ὡς οὖον χρή δυσχερός - νάω ἐπί διατριβή χρόνος . οὐδέ γάρ οὐδέ Ἀγαμέμνων , ὁ τεύχω νοστέω συνεμυχω . ὅτι2 ὥσπερ νικάω ἀλλεχοῦ καί γήρας καί πόλεμος ὅμοιος , οὗτος καί θάνατος ὅμοιος ἐνταῦθα λέγω , ἢ ὁ ὅμοιος πᾶς ἀπόκειμαι ἐν ῥητός . ἢ ὁ ὅμοιος πᾶς φρονητη . ἢ περί οὖον πᾶς ὅμοιος ἔχω δόξα . καί οὐ οἷος τεαυος οὐδέ κτείνω . ἐνταῦθα δέ ἀποφαίνω δοκέω ὁ ποιητής , ὅτι θάνατος μέν ὁ ὡς ἐπί ἑαυτοῦ ὅμοιος , οὐδέ θεός καί φίλος ἀνήρ δύναμαι ἀλάομαι . ὁ δέ γε εἰς καιρός , ἀλλήλων ἄν ἐθέλω . ὥσπερ αὖος πάλιν , ἐπίτιμος ἄν ὁ ζῶ ἐν καιρός . καί εἰμί παρά τε ὁ μῦθος καί ὁ ιστός - ρία , οὖον ὀλίγος οὗτος παράδειγμα . ὅτι2 δυσλπιστία ἐπί νόστος ἀνήρ ἀπόδημος ὁ , μηκτὶ οὗτος λέγω ὅς κήδω περ . κινέω δέ οὐ * ἔτι νόστος ἐτήτυμος , ἀλλά ὁ ἤδη φράζω θεός θάνατος καί χήρ μελαίνω . ἐνταῦθα δέ κεῖμαι καί σώφρων παρίχνησις ὁ , ἀλλά ὁ ἤδη φράσσω ἀθάνατος θάνατος . Ὅρας δέ καί ὁ λέγω ὅς . οὖον ὁ ῥηματικόν ὁ λόγος , οὐ εἰμί παρά ὁ ποιητής ὡς πολλοχὸν σημειόω ὁ παλαιός . ὁ δέ κήδω περ ἐναντιόομαι - ποῦ λαμβάνω ὁ περ σύνδεσμος , αὐτός εἰμί ὁ βλάπτω καί οὗτος λεπουμενοω καί δηλαδή