eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1862
τοῦ τήκετο ἐπάγει · ὡς δὲ χιὼν κατατίκνετ' ἐν ἀκροπόλοισιν ὄρεσσιν , ἥν τ' Εὐρος οἶα χλιαρὸς κατέτιξεν , ἐπὴν Ζέφυρος καταχεύοι , ὡς ψυχρὸς δηλαδή . τιηομένης δ' ἄρα τῆς ποταμοῦ πλή - θοναι φέοντες , ὡς τὴς * τίμετο καλὰ παυῆτα δακρυχοῦσης . Καὶ ὥρα ὡς πεντάκις ἐπὶ τὰς ἀπὸ τοῦ τήχου αἰνήσεις . ὡς γὰρ φασιν οἱ παλαιοί , οὐκ ἔχει καιρωτέραν ταύτης εἰπεῖν λέξιν ἐν τοῖς ἄχρι ἡθδείοιν . Τὸ δὲ , ποταμοῦ πλήθοναι φέοντες , διὰ τὸ πλήρες τῆς παραβολικῆς ἰστο - ρίας ἔγη . ἄλλως γὰρ ὑπερβολικὸν ποταμηδὸν φέειν δάκρυνον , εἰ γε καὶ τὸ κρήνης δίχην αὐτὸ φέειν ἐν Ἰλιάδι ὑπερβολὴν ἔχει . Ἰστέον δὲ ὅτι τοῦ τήχου ὀήματος πολλὰ τινα παράγοντες , ἐκεῖθεν γίνεται καὶ τὸ τήχανον , οἷον * τήχανόν τι ὄν . τὸ δ' αὐτὸ παρὰ τισὶ καὶ τέγνηνον κατὰ μετάθεσιν , Ἀωρικῶς δὲ καὶ ἡγανον , ὡς καὶ ἄλλαχὼ δεδήλωται . τινὲς δὲ ταγηνόν φασὶ τὸ ἐν τηγάνῳ ἐψηθέν . Συ - ραζούσιοι δέ , ὡς φησιν Ἀθήναιος , τὴν μὲν λοπάδα τήγανον καλοῦσι , τὸ δὲ κοινῶς τήγανον ξηροτή - γανον . χοῦσις δὲ ἡγάνου μὲν δίχα τοῦ τ καὶ παρὰ Ἀνακρέοντι · χεῖρά τ' ἐν ἡγάνῳ βαλεῖν · τηγάνου δὲ σὺν τῷ τ' ἐν τῷ , πηδώσι δ' ἰχθύς ἐν μέσοισι τηγάνοις · καὶ ἀπὸ τηγάνου τ' ἔγρασεν ἀφύας φαγεῖν . ἐξ αὐτοῦ δὲ καὶ ὤμμα . Φρύνιχος · ἤδὺ δ' ἀποτηγανίζων ἄνευ * συμβολῶν . ταγήνου δὲ χοῦσις ἐν τῷ , ἀτάρ τοι τὸ τάγνηνον ἄριστον . Ἔτι ἰστέον καὶ ὅτι τὸ , ἀκροπόλοισιν ὄρεσσι , ταυτὸν ἐστὶ τῷ , κορυφαῖς ὄρῶν , ὡς δῆλον ἐκ τῶν παλαιῶν παραδότων εἰς τρία διαιρεῖσθαι τὸ ὄρος , εἰς ἀκρώρειαν , εἰς ὑπερώρειαν , καὶ εἰς τέφρα · ὧν τὸ μὲν κορυφή , τὸ δὲ πλεῦρὰ ὄρους , τὸ δὲ τελευταῖον , οἱ καὶ πόδες . αἱ δὲ κορυφαί , ἡγοι , καὶ ἀκρόπολοι , περὶ ὧν καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα ἐξοδῆ . τὸ δὲ ἄκρων , ἐξ οὗ ταὶ ἀκροπόλα ὄρη , καὶ τὰς ἀκροπόλις ποιεῖ , καὶ τὰ ἀκροθίνια , ὁ πέρ ἐστιν ἄκρων σωροῦ , καὶ λάφυρα , καὶ * ἀπαρχαὶ δὲ ἀνατιθέμεναι ἐξ ἐμπορίας · τοῦτο μὲν διὰ τὸ ἀπὸ θινὸς θαλαττίου σκω - σθαι , τὰ δὲ ἐκ πολέμου λάφυρα ὡς οἴον , φασίν , ἀκροθίνια παρὰ τὸ σίνεσθαι ἐν μάχῃ πολλούς · τὸ δὲ ἐπὶ σωροῦ παρὰ τὸ ἄκρον τοῦ τοιούτου θινός . φέρεται δέ , φασί , καὶ παροιμία ἐπὶ τινων μάτην κοπτόντων τὸ , ἀκροθίνια πυγμαίων χολοσφῶ ἐξαφμοῦζειν , ὁ πέρ ἐστιν ἀνδρὶ μεγίστῳ μικρόν τι κέρδος εἶναι . ἐκ τοῦ εἰρημένου δὲ ἄκρον καὶ ἀκρόχομος ὁ χωμὼν τὸ ἄκρον τῆς κεφαλῆς . καὶ μὴν ἄλλως ἀκρόχο - μος ἐν Ἰλιάδι ὁ μετριὼς ἢ λίαν χωμὼν . Ὅτι * Ὀδυσσεὺς θυμῷ μὲν γοόσασαν εἶην ἐλέαιρε γυναῖκα , ὀφθαλμοὶ δ' ὅσπε κέρα ἔστασαν ἤδ σίδηρος ἀτρέμας ἠγουν ἡσύχως ἐν βλεφάροισιν . δόλῳ δ' ὁ γε δάκρυα κεύθε . Κέρα δὲ ἡ αὐτὴν λέγει κατὰ τοὺς παλαιοὺς τὴν φύσιν τοῦ κέρα - τος σκληρὰν οὖσαν , ἢ ὡς ἐκ μέρους τὰ τόξα , ἵνα λέγῃ ὡς οἱ ὀφθαλμοὶ τῷ Ὀδυσσεῖ ἵσταντο , εἴτε βού - λαιτὸ τις εἰπεῖν οἶα καὶ σίδηρος , εἴτε καὶ ὡς τεταμένα τόξα , μὴ ἐνιδόντες δάκρυσιν . οὕτω τλήμων ὁ Ὀδυσσεὺς καὶ νῦν ὁ καὶ παρὰ τῇ Καλυψὼ συνεχῶς δακρύων καὶ παρὰ Φαιάξιιν ἐτοιμόδακρος διὰ μόνην ἀνά*μνησιν κακῶν . Σημεῖωσαι δὲ ὡς ἐν τῷ , ὥστε κέρα ἔστασαν ἤδ σίδηρος , ἀπὸ τοῦ ὑφεμένου μετέβη αὐξητικῶς ἐπὶ τὸ μειζόν , ἠγουν ἐκ τῶν κεράτων ἐπὶ τὸν σίδηρον . ἐσχηματίσται οὖν τοῦτο ἑτερίως ἢ περ τὸ , ὡς τε γὰρ ἡλίον αὐγὴ πέλεν ἤδ σελήνης . ἐκεῖ γὰρ ἄλλως ἀπὸ τοῦ κατὰ λαμπρότητα ἠλια - κοῦ μεγέθους ἐπὶ τὸ ἐλαττον κατέβη , ὡς ἄν εἰν ἄ λῷ , ὡς πυτανώτερος . Ὅρα δὲ καὶ ὡς Ὀμηρος μὲν πρὸς κέρας εἶκασε τὸ τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Ὀδυσσέως ἀτενές · ἡ δὲ συνήθεια καὶ χιτῶνα τινὰ κερατοειδὴ τοῦ ὀφθαλμοῦ λέγει , ὅθεν ἰ*σος καὶ ἡ Ὁμηρικὴ ὀψιμὴτα παραβολή . Τὸ δέ , δόλῳ δάκρυα κεύθε , παράδειγμα καὶ αὐτὸ δόλον ἐπαινέτου , ὡς νῦν εἰς ἴσον ἤκει τῇ καρτερίᾳ . Ὅτι θελήσας ὁ ποιητὴς ὡς ἐν παρόργῳ χάριν ἀξρότητος γραφικῆς καὶ περὶ λαμπροῦ διαλαβεῖν ἱματισμοῦ καὶ ἄμα πιθανὸς καὶ βιωτικὸς ἀνάκρισιν θέσθαι διὰ Πηνελόπης εἰ μὴ ψευδεταὶ ὁ ξένος , ἐπὶ καὶ τι ἰστορῆσαι , πλάττει αὐτὴν ἀνα*κρίνουσαν τὸν ξένον , εἰ ἐτεὸν ὡς λέγει τὸν Ὀδυσεέα ἐν Κρήτῃ ἐξέμειν ὅτε εἰς Τροίαν ἀπέπλεεν , ὁποία περὶ χροῖ ἐίματα ἔστο , αὐτὸς θ' οἷος ἦν , καὶ ἑταίρους οἱ οἱ ἔποντο . καὶ Ὀδυσσεὺς ἐαυτὸν μὲν , οἷος ἦν , σιωπᾷ , μὴ καὶ περιηρούμενος εὐθὺς ἀναγνωρισθῇ ἐπιλεγόμενης τῆς γυναικὸς τὰ σημεῖα , ὡς καὶ ἄλλως ἐπικρύπτων ἐαυτὸν ἀναγνωρισθήσεταὶ ὑπὸ τῆς μαίας , ὡς ἐοι - κὼς τῷ Ὀδυσσεῖ . οἶε δὲ ἐφόρει ἐίματα , ἐφεῖ ἀναμνησθεῖς , καὶ τῶν ἑταίρων δὲ τὸν ἐπι - σημότερον ἀπαγγελεῖ . ἐξ ὧν ἡ Πηνελόπη ἀληθῆ τὸν ξένον κρινεῖ . ἀκκυσάμενος οὖν πρῶτον καὶ εἰπόν , ὡς ἀγαλῆον τόσσον χρόνον ἀμῆς ὄντα εἴπεμεν , ἤδη γὰρ οἱ ἐικοστὸν ἔτος ἐστιν ἐκ τότε , εἶτα ὑποσχό - μενος εἰπεῖν ἐν τῷ , ἀλλὰ καὶ ὡς ἐρέω ὡς μοι ἰνδάλλεται ἤτορ , τουτέστι φαντάζεται
Lemmas: ὁ τήκω ἐπάγω · ὡς δέ χιών κατατίκνετ' ἐν ἀκροπόλος ὄρος , ὅς τε Εὖρος οἶος χλιαρός κατατήκω , ἐπήν Ζέφυρος καταχεύω , ὡς Ψυχρὸς δηλαδή . τίω δέ ἄρα ὁ ποταμός Πλῆ - θοναι φέρω , ὡς σής * τιμάω καλός παυῆτα δακρυχέω . καί ὥρα ὡς πεντάκις ἐπί ὁ ἀπό ὁ τήκω αἰνέω . ὡς γάρ φημί ὁ παλαιός , οὐ ἔχω καιρός οὗτος εἶπον λέξις ἐν ὁ ἄχρι ηθδειος . ὁ δέ , ποταμός πλήθω φέρω , διά ὁ πλήρης ὁ παραβολικός ιστός - ῥίος ἐγώ . ἄλλως γάρ ὑπερβολικός ποταμηδόν φέρω δάκρυνον , εἰμί γε καί ὁ κρήνη διχάω αὐτός φέρω ἐν Ἰλιάς ὑπερβολή ἔχω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ τήκω ὀήματος πολύς τις παράγω , ἐκεῖθεν γίγνομαι καί ὁ τήχανον , οἷος * τήχανόν τίς εἰμί . ὁ δέ αὐτός παρά τις καί τέγνηνον κατά μετάθεσις , Ἀωρικῶς δέ καί τάγηνον , ὡς καί ἀλλάσσω δηλόω . τις δέ τάγηνον φημί ὁ ἐν τάγηνον ἕψω . Συ - ραζουθεος δέ , ὡς φημί Ἀθήναιος , ὁ μέν λοπάς τάγηνον καλέω , ὁ δέ κοινῶς τάγηνον ξηρότης - γλάνος . χόω δέ ἤγανον μέν δίχα ὁ τ καί παρά Ἀνακρέων · χείρ τε ἐν ἤγανον βάλλω · τάγηνον δέ σύν ὁ τε ἐν ὁ , πηδάω δέ ἰχθύς ἐν μέσος τάγηνον · καί ἀπό τάγηνον τε γράω ἀφύη ἐσθίω . ἐκ αὐτός δέ καί ὄμμα . Φρύνιχος · ἡδύς δέ ἀποτηγανίζω ἄνευ * συμβολή . τάγηνον δέ χόω ἐν ὁ , ἀτάρ ὅς ὁ τάγνηνον ἀγαθός . ἔτι ἰστέον καί ὅτι ὁ , ἀκροπόλος ὄρος , τατός εἰμί ὁ , κορυφή ὁράω , ὡς δῆλος ἐκ ὁ παλαιός παραδίδωμι εἰς τρεῖς διαιρέω ὁ ὄρος , εἰς ἀκρώρεια , εἰς ὑπερώρεια , καί εἰς τέφρα · ὅς ὁ μέν κορυφή , ὁ δέ πλευρά ὄρος , ὁ δέ τελευταῖος , ὁ καί πούς . ὁ δέ κορυφή , ἡγός , καί ακροπολος , περί ὅς καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς ἐξοδῆ . ὁ δέ ἄκρος , ἐκ ὅς ὁ ἀκροπόλος ὄρος , καί ὁ ἀκρόπολις ποιέω , καί ὁ ἀκροθίνιον , ὁ περ εἰμί ἄκρος σωρός , καί λάφυρα , καί * ἀπαρχή δέ ἀνατίθημι ἐκ ἐμπορία · οὗτος μέν διά ὁ ἀπό θίς θαλάσσιος σκῶ - ἕπομαι , ὁ δέ ἐκ πόλεμος λάφυρα ὡς οἷος , φημί , ἀκροθίνιον παρά ὁ σίνομαι ἐν μάχομαι πολύς · ὁ δέ ἐπί σωρός παρά ὁ ἄκρος ὁ τοιοῦτος θίς . φέρω δέ , φημί , καί παροιμία ἐπί τίνω μάτην κόπτω ὁ , ἀκροθίνιον πυγμαῖος χολοσφῶ εξαφμουζω , ὁ περ εἰμί ἀνήρ μέγας μικρός τίς κέρδος εἰμί . ἐκ ὁ εἴρω δέ ἄκρος καί ἀκρόχομος ὁ χωμὼν ὁ ἄκρος ὁ κεφαλή . καί μήv ἄλλως ἀκρόχο - μος ἐν Ἰλιάς ὁ μέτριος ἢ λίαν χωμὼν . ὅτι2 * Ὀδυσσεύς θυμός μέν γοάω εἰμί ἐλεαίρω γυνή , ὀφθαλμός δέ ὅσπε κέρας ἵστημι ἀείδω σίδηρος ἀτρέμας ἤγουν ἥσυχος ἐν βλέφαρον . δόλος δέ ὁ γε δάκρυ κεύθω . Κέρας δέ ὁ αὐτός λέγω κατά ὁ παλαιός ὁ φύσις ὁ κέρας - ὅς σκληρός εἰμί , ἢ ὡς ἐκ μέρος ὁ τόξον , ἵνα λέγω ὡς ὁ ὀφθαλμός ὁ Ὀδυσσεύς ἵστημι , εἴτε βοῦς - λαῖτος τις εἶπον οἶος καί σίδηρος , εἴτε καί ὡς τείνω τόξον , μή ἐνδίδωμι δάκρυ . οὗτος τλήμων ὁ Ὀδυσσεύς καί νῦν ὁ καί παρά ὁ Καλυψώ συνεχῶς δάκρυ καί παρά Φαιάξιιν ἐτοιμόδακρος διά μόνος ἀνάμνησις κακός . σημειόω δέ ὡς ἐν ὁ , ὥστε κέρας ἵστημι ἀείδω σίδηρος , ἀπό ὁ ὑφίημι μεταβαίνω αὐξητικός ἐπί ὁ μείζων , ἤγουν ἐκ ὁ κέρας ἐπί ὁ σίδηρος . σχηματίζω οὖν οὗτος ἑτέριος ἢ περ ὁ , ὡς τε γάρ ἥλιος αὐγή πέλω ἀείδω σελήνη . ἐκεῖ γάρ ἄλλως ἀπό ὁ κατά λαμπρότης Ἡλίας - ποῦ μέγεθος ἐπί ὁ μικρός καταβαίνω , ὡς ἄν ἐν ὅς λῶ , ὡς πυτανώτερος . Ὅρας δέ καί ὡς Ὅμηρος μέν πρός κέρας εἰκάζω ὁ ὁ ὀφθαλμός ὁ Ὀδυσσεύς ἀτενής · ὁ δέ συνήθεια καί χιτών τις κερατοειδής ὁ ὀφθαλμός λέγω , ὅθεν ἰσοῦς καί ὁ ὁμηρικός ὀψιμὴτα παραβολή . ὁ δέ , δόλος δάκρυ κεύθω , παράδειγμα καί αὐτός δόλος ἐπαινέτης , ὡς νῦν εἰς ἴσος ἥκω ὁ καρτερία . ὅτι2 ἐθέλω ὁ ποιητής ὡς ἐν παρόργῳ χάρις αξροτητη γραφικός καί περί λαμπρός διαλαμβάνω ἱματισμός καί ἄμη πιθανός καί βιωτικός ἀνάκρισις τίθημι διά Πηνελόπη εἰμί μή ψεύδω ὁ ξένος , ἐπί καί τίς ἱστορέω , πλάσσω αὐτός ἀνακρίνω ὁ ξένος , εἰμί ἐτεός ὡς λέγω ὁ Ὀδυσεέα ἐν Κρήτη ἐξεμέω ὅτε εἰς Τροία ἀποπλέω , ὁποῖος περί χρώς εἷμα ἔστω , αὐτός ὁ οἷος εἰμί , καί ἑταῖρος ὁ ὁ ἕπω . καί Ὀδυσσεύς ἑαυτοῦ μέν , οἷος εἰμί , σιωπάω , μή καί περιαιρέω εὐθύς ἀναγνωρίζω επιλεγόμενος ὁ γυνή ὁ σημεῖον , ὡς καί ἄλλως ἐπικρύπτω ἑαυτοῦ ἀναγνωρίζω ὑπό ὁ μαῖα , ὡς εἰμί - πως ὁ Ὀδυσσεύς . οἶς δέ φορέω εἷμα , ἐφίημι ἀναμιμνήσκω , καί ὁ ἑταῖρος δέ ὁ ἐπι - σήμων ἀπαγγέλλω . ἐκ ὅς ὁ Πηνελόπη ἀληθής ὁ ξένος κρίνω . ἐκκύω οὖν πρῶτος καί εἶπον , ὡς ἀγαλῆον τόσος χρόνος Ἀμῆς εἰμί εἶπον , ἤδη γάρ ὁ εἰκοστός ἔτος εἰμί ἐκ τότε , εἶτα ὑπέχω - μένος εἶπον ἐν ὁ , ἀλλά καί ὡς εἴρω ὡς ἐγώ ἰνδάλλομαι ἦτορ , τουτέστι φαντάζω