eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1894
Ρ Α Ψ Ω Ι Α Ι Α Υ . γινόμενος . Τὸ δέ , ὧν ἐβales , ἑλλιπῶς εἴρηται διὰ θυμόν . ἦν δὲ τὸ ἐντελὲς οὕτως · ἢ μᾶλα σοι χέρδιον ὅτι οὐκ ἐδελξ τὸν ξῖνον . Τὸ δέ , μὴ τις ἀεικίας φαινέτω , οὐ ὁρμη - νεία κατωτέραν τὸ , ἀεικία ἄργα , ἀκριβῶς ἔχει πρὸς συνέσει . εἰ γὰρ καὶ ἐνθύμειται τις ἀεικίᾳ , ἀλλὰ μὴ ἐκμανέτω . ἐκεῖνο μὲν γὰρ οὐχ’ οὕτω μακπτόν , ὡς ἀνθλόν · τοῦτο δὲ ἴδη βλαίων , ὡς φανερὸν . διαφο - ράται δὲ τοῦ ἀεικίας ἡ παραληροῦσα , ὡς καὶ ἐν ’Ιλιάδι . πλιων δὲ χρῆσαι ἢ διὰ διφθόγγον , ὡς ἀπὸ τοῦ ἀεικὴς ἀεικεία . ἔχω δὲ λόγον καὶ ἡ διὰ ἰῶτα γραφὴ διὰ τὸ ἐκ τῆς ἀεικίας τὴν αἰκίαν γίνεσθαι . Τὸ δέ , μήλων σφαζομένων καὶ ἑξίς , ἀλλαγὴν ἔχει σχήματος ἀσολοκίστως πλαγιασθέν , τὸ γὰρ ὀρθότροπον οὕτω καὶ κοινότροπον · τάδε μὲν καὶ τέτλαμεν , μῆλα σφαζόμενα , οἶνον πινόμενον καὶ σῖτον . Τὸ δέ , ἀλλ’ ἄγε , ταυτὸν ὡς εἰ καὶ ἀλλ’ ἄγετε ἐγράφη , καθ’ ἁ μνησαχὼν φρά - νεται . Τὸ δέ , εἰ δ’ ἡδὴ μ’ αὐτὸν πτεῖναι μενεαίνετε , βαριὸς εἴρηται πρὸς διαστολὴν τῆς τοῦ ξένου κακώσεως . βουλέται γὰρ εἰπεῖν , ὡς καὶ τοῦ ξένου μὲν κακωμένου ἐμὲ δοκεῖτε βλάπτειν . εἰ δὲ καὶ χείρας ἐπιβαλκτέ μοι , τότε δὴ οὐ σχτινῶς κακῶνσαι , * ἀλλ’ ἐγὼ αὐτὸς πτεῖνμαι . ’Ο δὲ ἀθεμιστίως ἀγαρρώδεις τὴν καταφρονοῦσαν κεφαλὴν ἀποτελεῖ περιώνυμον ζῷριον τὸν Θειμίσιον . ’Οτι ἐπὶ ἀναντιφρήτον δικαιολογίας καλὸν εἰπεῖν τὸ , ὦ φίλοι , οὐκ ἂν δή τις ἐπὶ ῥηθέντι δικαίῳ ἀντιβίοις ἐπέεσι καθαπτόμενος χαλεπαινοῖ . κεῖται δὲ τὸ , ἀντιβίοις καθαπτόμενος , πρὸς διαστο - λὴν ἐτέρου καθάπτεσθαι , περὶ οὐ προοδηλώται . ’Αγέλαος δέ , εἰς τὸν μνηστήρων , τοῦτο φησίν , ἐπι - κρῖνας , ὡς εἰκός , καλὰ εἰπεῖν τὸν Τηλέμαχον · ὡς καὶ παρανεῖ μήτε * τὸν ξένον συγγελίζεσθαι , μήτε τιν’ ἄλλον , ὡς καὶ ἀλλοχὼν κεῖται , ὁμῶς τὸν κατὰ τὸν οἶκον τοῦ ’Οδυσσέως . εἶτα καὶ Τη - λέμαχον τὸ διδὸν λυστέλις ὑποτίθες φησι · Τηλέμαχον δὲ κε μύθον ἐγὼ καὶ μητέρι φαίνην ἥπιον , εἰ σφοῖν κραδὴν ἄδου ἀμφροῖν . ὕφρα μὲν ὑμῖν θυμὸς ἐώλπει νοστήσειν ’Οδυσεᾶ , τόφρα οὐ τις νέμεσις μένειν τε καὶ ἴσχειν , ὅ ἐστιν ἐπέχειν , μνηστήρας , ἐπεὶ τόδε χέρδιον ἦν , εἰ νόστις’ ’Οδυσεὺς καὶ ὑπότροπος ἦκτο δόμους · ἄ περ ἐκ παραλλήλου ταυτὸ δηλοῦσι , τὸν τοῦ ’Οδυσεὼς δηλαδὴ νόστον . νῦν δ’ ἤδη τόδε δήλοι , ὅτ’ οὐκέτι νόστιμός * ἐστιν . ἀλλ’ ἄγε , σὺ τάδε μητρὶ κατὰλεξον . ποία τάδε ; γήμασθ’ ὡς τις ἄριστος ἄνηρ καὶ πλεῖστα πόρῃσι , ὕφρα σὺ μὲν χαίρων πατρώια πάντα νέμῃ , ἕσθων καὶ πίνων . ἢ δ’ ἄλλων δώμασθ’ ἴηται . Καὶ ὅρα τὸ , ἕσθων καὶ πίνων · ἐν οἷς ὁ τρωρητὴς ’Αγέλαος τὸ ἀνθρωπίνον περιγράφει καλόν . σημεῖωσαι δὲ καὶ τὸ ἐν τοῖς μνηστήροις πολὺβουλον · ὅ καὶ στάσεως ἦν εἰκὸς γινέσθαι ἂν αὐτοῖς αἴτιον , εἰ πρὸ ἐπεθῆκει ’Οδυσεὺς . ’Αγέλαος μὲν γὰρ ἐθελὴ τὸν Τηλέμαχον πάντα πατρῷα νέμεσθαι μετὰ τὸν τῆς μητρὸς γάμον · ἐτέρωθι δὲ τινι πρὸ τούτων ἠροσε , * τὰ μὲν ἄλλα πάντα δάσασθαι , τῇ δὲ Πηνελόπῃ , καὶ ὡς ἂν ὀπνίῃ , ἀφεῖναι τὸ δῶμα τὸ μὴ ἐκείνης ὂν . ’Οδυσεὺς γὰρ τῷ νιῷ ἐπτήσατο αὐτό , καθὰ πρὸ ὀλίγων εἴρηται . οὐ τοίνυν σταθερὰ τὰ τοῦ ’Αγέλαοῦ ἐνταῦθα , ὡς οὐ μόνον ἐναντιολογεῖ , ὡς νῦν ἐφρόθη , πρὸς μνηστήρων βούλησιν , ἐπὶ δὲ καὶ ἐν τῷ ἑσθίειν καὶ πίνειν ἀποτάττει , ὡς ἐφρόθη , τὰ κατ’ ἄνθρωπον , ἀλλὰ καὶ χαίροντα τὸν νιὸν τὰ πατρῷα φησὶ νέμεσθαι . πῶς γὰρ ἂν νιὸς τοιούτου χαίροι μνηστήρος ὧν τε ἄλλων ἐπαθε καὶ μάλιστα τηλικούδε πατρὸς κακῶς ἀπολωλότες ; ’Ορα * δὲ καὶ ὅτι ἀστείως αὐτὸ1894 τὸ ἐπιχείρημα , δι’ οὐ κατασκευάζει τὸν γάμον , λελήθότως κωλύει ἐκεῖνον . εἰ γὰρ γαμητέον , ὡς δήλον ὧν μὴ νόστιμον εἶναι τὸν ’Οδυσεᾶ , μὴ γαμητέον λοιπόν , ἐπεὶ δήλον ἐστὶ τῶν τισὶ τοῦ ’Οδυσεὼς , ὡς νῦν ἐνόστησεν . ἄλλως μέντοι , καὶ πῶς , ὅ ’Αγέλαε , δήλον ὡς οὐκέτι ἐπανελκύσεται ’Οδυσεὺς , ὡς πον τῆλε ’Ιθάκης ἢ ἐφ’ ἵπται ἢ ἀλάληται , ὡς ἐρεῖ ὁ Τηλέμαχος ἀνατρέπων τὸ , νῦν δ’ ἤδη τόδε δήλον ὡς οὐκέτι νόστιμος ’Οδυσεὺς . εἰ γοῦν μὴ δήλον τὸ ἀμφιβόλον , χέρδιον ἄφα καὶ εἰσὶν μένειν καὶ ἴσχειν τοὺς μνηστήρας . οὕτως ἀδυναῦτα λαλεῖ πολλὰ ὁ ’Αγέλαος , καὶ ἔοικε παικτικῶς λαλεῖν ὡς πρὸς νήπιον τὸν Τηλέμαχον , οὐ μὴν σπουδαίως . διὸ οὐδ’ ἐπισημαίνεται ὁ ποιητὴς κἂνταῦθα ὅτι πᾶσιν ἐδόκτα μύθον ξιπευ · ἢ , οἱ δὲ πάντες ἐπήνεον ὡς ἐκάλειν . ἴσως οὖν ἐχρὴν προσφωνηθῆναι νήπιον ἐν τούτοις καὶ τὸν ’Αγέλαον . καὶ μὴ ποτε ὁ ποιητὴς ἐπίτηδες τὸν ’Αγέλαον πλάττα εἰπόντα , ὡς Τηλέμαχὼ μύθον ἐγὼ καὶ μητέρι φαίνην ἥπιον . ἦν τῇ κατὰ συνθήκην ἐπαγωγῇ τοῦ ἥπιον κειμένου μετὰ τὸ φαίνην φαί - νεται ἀστείως ἄκων ὁμολογῶν ὁ ’Αγέλαος , ὡς νήπιον λό*γον ἐρεῖ . ’Ιστέον δὲ ὅτι ὑπὸ - τροπος ἐν τοῖς ῥηθεῖσιν ὁ οἴκαδε ὑποστραφεὶς , ἐξ αὐτοῦ δὲ καὶ ὑπότροπα νοσήματα τὰ φιλυπότροφα .
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι Α Ι Α Υ . γίγνομαι . ὁ δέ , ὅς ἐβales , ελλιπώς εἴρω διά θυμός . εἰμί δέ ὁ ἐντελής οὕτως · ἢ μῆλον σύ κερδίων ὅτι οὐ ἐδελξ ὁ ξύνω . ὁ δέ , μή τις ἀεικία φαίνω , οὖον ὁρμή - νειός κατώτερος ὁ , ἀεικία Άργα , ἀκριβῶς ἔχω πρός σύνεσις . εἰμί γάρ καί ἐνθυμέομαι τις ἀεικία , ἀλλά μή ἐκμαίνω . ἐκεῖνος μέν γάρ οὐ οὗτος μακπτόν , ὡς ἄντλος · οὗτος δέ ἴδη βλαίων , ὡς φανερός . διαφορά - Ράταϊ δέ ὁ ἀεικία ὁ παραληρέω , ὡς καί ἐν Ἰλιάς . Πλίων δέ χράω ἢ διά δίφθογγος , ὡς ἀπό ὁ ἀεικής ἀεικείη . ἔχω δέ λόγος καί ὁ διά ἰῶτα γραφή διά ὁ ἐκ ὁ ἀεικία ὁ αἰκία γίγνομαι . ὁ δέ , μῆλον σφάζω καί ἕξις , ἀλλαγή ἔχω σχῆμα ἀσολοκίστως πλαγιάζω , ὁ γάρ ορθοτροπος οὗτος καί κοινός · ὅδε μέν καί ἔτλην , μῆλον σφάζω , οἶνος πίνω καί σῖτος . ὁ δέ , ἀλλά ἄγω , τατός ὡς εἰμί καί ἀλλά ἄγετε γράφω , κατά ὅς μνησαχὼν φρά - νω . ὁ δέ , εἰμί δέ ἤδη εἷς αὐτός πτεῖναι μενεαίνω , βᾶρις εἴρω πρός διαστολή ὁ ὁ ξένος κάκωσις . βούλομαι γάρ εἶπον , ὡς καί ὁ ξένος μέν κακόω ἐγώ δοκέω βλάπτω . εἰμί δέ καί χείρ ἐπιβαλκτέ ἐγώ , τότε δή οὖον σχτιναω κακόω , * ἀλλά ἐγώ αὐτός πέτομαι . ’Ο δέ ἀθεμίστιος ἀγαρρώδεις ὁ καταφρονέω κεφαλή ἀποτελέω περιώνυμος ζῷριον ὁ Θειμίσιον . ’Οτι ἐπί αναντιφρεω δικαιολογία καλός εἶπον ὁ , εἰμί φίλος , οὐ εἄν δή τις ἐπί εἴρω Δίκαιος ἀντίβιος πέος καθάπτω χαλεπαίνω . κεῖμαι δέ ὁ , ἀντίβιος καθάπτω , πρός διΐστημι - λήν ἔτερον καθάπτω , περί οὖον προδηλόω . Αγέλαος δέ , εἰς ὁ μνηστήρ , οὗτος φημί , ἐπι - κρίνω , ὡς εἰκός , καλός εἶπον ὁ Τηλέμαχος · ὡς καί παρανέω μήτε * ὁ ξένος συγγελάω , μήτε τις ἄλλος , ὡς καί αλλοχοω κεῖμαι , ὁμῶς ὁ κατά ὁ οἶκος ὁ Ὀδυσσεύς . εἶτα καί ὅς - λέμαχον ὁ δίδωμι λυστέλις ὑποτίθημι φημί · Τηλέμαχος δέ κε μῦθος ἐγώ καί μήτηρ φαίνη ἤπιος , εἰμί σφός κράδη ἀείδω ἀμπρόν . ὕφρα μέν σύ θυμός ἔλπω νοστέω ’Οδυσεᾶ , τόφρα οὖον τις νέμεσις μένω τε καί ἴσχω , ὅς εἰμί ἐπέχω , μνηστήρ , ἐπεί ὅδε κερδίων εἰμί , εἰμί νοστίζω ’Οδυσεὺς καί ὑπότροπος ἄγω δόμος · ὅς περ ἐκ παράλληλος τατός δηλόω , ὁ ὁ ’οδυσις δηλαδή νόστος . νῦν δέ ἤδη ὅδε δῆλος , ὅτι οὐκέτι νόστιμος * εἰμί . ἀλλά ἄγω , σύ ὅδε μήτηρ καταλέγω . ποῖος ὅδε ; γαμέω ὡς τις ἀγαθός ἀνήρ καί πλεῖστος πόρα , ὕφρα σύ μέν χαίρω πατρώιος πᾶς νέμω , ἵημι καί πίνω . ἢ δέ ἄλλος δωμάω ἵημι . καί ὁράω ὁ , ἵημι καί πίνω · ἐν ὅς ὁ τρωρητὴς Αγέλαος ὁ ἀνθρώπινος περιγράφω καλός . σημειόω δέ καί ὁ ἐν ὁ μνηστήρ πολύβουλος · ὅς καί στάσις εἰμί εἰκός γίνομαι εἄν αὐτός αἴτιος , εἰμί πρό ἐπιτίθημι ’Οδυσεὺς . Αγέλαος μέν γάρ ἐθέλω ὁ Τηλέμαχος πᾶς πατρῷος νέμω μετά ὁ ὁ μήτηρ γάμος · ἑτέρωθι δέ τις πρό οὗτος ἀρόω , * ὁ μέν ἄλλος πᾶς δατέομαι , ὁ δέ Πηνελόπη , καί ὡς εἄν ὀπνίῃ , ἀφίημι ὁ δῶμα ὁ μή ἐκεῖνος εἰμί . ’Οδυσεὺς γάρ ὁ νίον πτήσσω αὐτός , καθά πρό ὀλίγος εἴρω . οὖον τοίνυν σταθερός ὁ ὁ Αγέλαος ἐνταῦθα , ὡς οὖον μόνος ἐναντιολογέω , ὡς νῦν φέρω , πρός μνηστήρ βούλησις , ἐπί δέ καί ἐν ὁ ἐσθίω καί πίνω ἀποτάσσω , ὡς φέρω , ὁ κατά ἄνθρωπος , ἀλλά καί χαίρω ὁ νιον ὁ πατρῷος φημί νέμω . πῶς γάρ εἄν νιος τοιοῦτος χαίρω μνηστήρ ὅς τε ἄλλος πάσχω καί μάλιστα τηλικόσδε πατήρ κακῶς ἀπόλλυμι ; Οὐραῖος * δέ καί ὅτι ἀστεῖος αὐτός ὁ ἐπιχείρημα , διά οὖον κατασκευάζω ὁ γάμος , λεληθότως κωλύω ἐκεῖνος . εἰμί γάρ γαμητέον , ὡς δῆλος ὅς μή νόστιμος εἰμί ὁ ’Οδυσεᾶ , μή γαμητέον λοιπός , ἐπεί δῆλος εἰμί ὁ τις ὁ ’οδυσις , ὡς νῦν νοστέω . ἄλλως μέντοι , καί πῶς , ὅς Αγέλαος , δῆλος ὡς οὐκέτι ἐπανέλκω ’Οδυσεὺς , ὡς πως τῆλε Ἰθάκη ἢ ἐπί ἱπτάω ἢ ἀλάομαι , ὡς εἴρω ὁ Τηλέμαχος ἀνατρέπω ὁ , νῦν δέ ἤδη ὅδε δῆλος ὡς οὐκέτι νόστιμος ’Οδυσεὺς . εἰμί γοῦν μή δῆλος ὁ ἀμφίβολος , κερδίων ἁφή καί εἰμί μένω καί ἴσχω ὁ μνηστήρ . οὕτως αδυναυτης λαλέω πολύς ὁ Αγέλαος , καί ἔοικα παικτικῶς λαλέω ὡς πρός νήπιος ὁ Τηλέμαχος , οὖον μήv σπουδαῖος . διό οὐδέ ἐπισημαίνω ὁ ποιητής ἐνταῦθα ὅτι πᾶς δίδωμι μῦθος ξιπευ · ἢ , ὁ δέ πᾶς ἐπαινέω ὡς καλέω . ἴσως οὖν χρή προσφωνέω νήπιος ἐν οὗτος καί ὁ Αγέλαος . καί μή ποτός ὁ ποιητής ἐπίτηδες ὁ Αγέλαος πλάσσω εἶπον , ὡς Τηλέμαχος μῦθος ἐγώ καί μήτηρ φαίνη ἤπιος . εἰμί ὁ κατά συνθήκη ἐπαγωγή ὁ ἤπιος κεῖμαι μετά ὁ φαίνη φή - νω ἀστεῖος ἄκων ὁμολογέω ὁ Αγέλαος , ὡς νήπιος Ὕλογος εἴρω . Ἰστέον δέ ὅτι ὑπό - τρόπος ἐν ὁ εἴρω ὁ οἴκαδε ὑποστρέφω , ἐκ αὐτός δέ καί υπότροπος νόσημα ὁ φιλυποτροφη .