eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1951
καὶ ἀκούει ὅτι διανλούμενοι . Ὅρα δὲ ὅτι σχήματος ἐστιν ἐξάλλαξις τὸ , σὺ μὲν ἐνθάδε κλαίουσα , ἐμὲ δὲ θεὸς ἀλγεσι πεδάασκε · τὸ γὰρ σαφὲς καὶ κοινὸν καὶ σύνη*θὲς τοιούτων · σὺ μὲν ἐνθάδε κλαίουσα , ἐγὼ δὲ ἀλήτης ἐν θεοῦ πεδοῦμενος ἀλγει . Κτήματα δὲ φανερῶς πάντα λέγει τὰ ἐν μεγάροις , ὡς περ δὴ καὶ μῆλα , καθὰ καὶ προσχῶς ἐδηλώθη , πάντα τὰ θρέμματα . Ὅρα δὲ ὅτι τὸ ὑπὸ ἀλγέων κωλύεσθαι ἀλγει πεδιεύθαι φησὶν ὁ ποιητής , καὶ ὅτι τὸ πεδάασκον δευτέρας συγγύας ἐμφαίνει ὥμα εἶναι τὸ πεδῶ , καθὰ πον πρὸ τούτων καὶ τὸ , ὅς τις μ’ . ἐθανάτων πεδία . καὶ ὅτι τοὺς μὲν Ἰθακησίους Ἀχαιοὺς οὐκ ἂν ἴσως βλάψοι ληξόμε - νος Ὀδυσσεύς , δόσουσι γὰρ ἀναγκαίως ἔχοντες δέοντες ἂ περ ζητοῦνται , ὑποχείριοι τῷ Ὀδυσσεῖ κείμε - νοι · Λουλιγίων * τῶν δὲ καὶ Σαμίων καὶ Ζακυνθίων λήσεται , οὓς εἰκὸς δυσπειθεῖν διὰ τὸ πορρώτερον τῆς Ἰθάκης εἶναι . Ὅτι προειπιδέμενος κἀνταῦθα Ὅμηρος τὴν ἐπὶ τοῖς ἐφεξῆς ποιητικὴν οἰκονομίαν πλάπτει τὸν Ὀδυσσεα λέγων , ὡς αὐτὸς μὲν πολυδέδρεον ἀγρὸν ἐπίσιν ὀφρύμενος πατέρας ἐσθλόν · σοὶ δέ , γύναι , τοῦτ’ ἐπιτέλλω πυντὴ περ ἐούση , αὐτίκα γὰρ φάτις εἰσιν ἄμ’ ἡλίῳ ἀνιόντι ἀνδρῶν μηνητήρων οὓς ἐκτανον , εἰς ὑπαρφ’ ἀναβῆσαι σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξίν , ἵσθαι τοῦτέστι κἀδῆσο , μηδὲ τινα προτιόσσο ἤγουσιν πρόβλεπε , μηδ’ ἐρέινε ἤτοι προσφώνι ὡς ἐκ μέρους εἰπεῖν τὸ πᾶν . διὰτὶ δὲ ταῦτα ; ἵνα μηδὲν τῶν πεπραγμένων εἰδέναι δοκοῦσα μηδ’ ἀδικηθεῖν ὑπὸ τινων . καὶ τοῦτο μὲν οὕτως εἰκονομητῶς ἀναπεφώνηται . Ὅρα δὲ τὸ , ἀγρὸν ἐπειμι , αἰτιατικὴ συνταχθὲν ἀντὶ τοῦ , ἐπὶ τὸν ἀγρὸν εἰμι . οἱ δὲ μεθ’ Ὁμηρον καὶ μάχμον οἴδασιν τὴν λέξιν · ἐπεὶναι γοῦν τις καὶ ἐπέρ - χεσθαι τινι λέγεται κατὰ δοτικὴν σύνταξιν . Σημειῶσαι δὲ καὶ τὸ , αὐτίκα γάρ · ἐνθα δὲ γὰρ σύνδεσμος κεῖται συνήθως ἐν ἀρχῇ ἀντὶ τοῦ ἐπειδὴ ἢ διό , ἀποδιδομένος εἰς τὸ , εἰς ὑπερφ’ ἀνα - βάσαι . Φάτιν δὲ τὴν πολλῶν ὀλῶθεισαν φήμην φησί · γίνεσθαι δὲ ἐκ τοῦ φατίζω ἢ φάτις . ἢ μέντοι φάσις τῶν μεθ’ Ὁμηρῶν ἐστι , φιλοσόφοις τε * ἔγνωσμένη καὶ δικανικὴ λέξις οὕσα παρὰ τοῖς παλαιοῖς.819 Ὅτι τὸν Τηλέμαχον καὶ τὸν βουκόλον καὶ τὸν συβώτην ἐνόπλους Ὀδυσσεὺς ἐπὶ τὸν ἀγρὸν ἀπιόντων συνέξαγες διὰ τι ἀναγκαῖον , ὡς ἠρθήσεται . καὶ ἔστι καὶ τοῦτο οἷον τις προεἶδεσις . προῖσα δὲ αὐτοὺς τῆς πόλεως Ἀθήνη νυκτὶ κατακρύψασα , ἢ τοῦ Ὀδυσσέως δηλαδὴ φρόνησις , οὐ περὶ πλη,θονσαν ἀγορῶν ἐκείνους ἐξαγαγοῦσα ὡς ἅπασιν βλέπεσθαι , ὄρθρον δὲ ὡς εἰκὸς ἢ μικρὸν τι μετὰ τὸν ἀκρο,θὴ ὀρθρον , καθὰ δηλοῖ καὶ τὸ , ἤδη μὲν φάος ἦν ἐπὶ χθόνα , τὸ ἐνταῦθα μὲν πᾶν γοργῶς λεχθὲν , ἐλλοχῶ δὲ περιγραφσθὲν ἐν τῷ , Ἥως δ’ ἐκ λεχέων παρ’ ἀγανοῦ Τιθωνοῖο καὶ ἐξῆς , καὶ ἐν τῷ , ἤμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἥως . Ἰστέον δὲ ὅτι ἐν τούτοις ὡς καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς κεῖ - ται καὶ διασκευὴ περιττὴ καὶ ἀφελὴς τὸ , ὤϊξαν δὲ θύρας , ἐκ δ’ ἥιον , ἤρχε δ’ Ὀδυσσεύς . διὸ καὶ γοργῶς ἀπεστένωται διὰ τὸ εὐτέλες . ἔχει δὲ τι καὶ μεγαλόφρον ὁ τοῦ Ὀδυσσέως ἐνταῦθα λόγος ἐν τῷ , μηνητήρων οὓς ἐκτανον · ἑαυτῷ γὰρ τὸ πᾶν τῆς μηνητροκτονίας ἐπιγράφεσθαι ἀκροωμένης τῆς γυναικός , οἷα τὸν υἱὸν καὶ τοὺς δούλους μὴ προσλογοῦμενος . Τ Π Ο Θ Ε Σ Ι Σ Τ Η Σ Ω . Ο Μ Η Ρ Ο Υ Ρ Α Ψ Ω Ι Λ Ι Α Σ . Τὰς τῶν μηνητήρων ψυχὰς Ἐρμὴς εἰς Ἀιδον καταγεί , καὶ ἀναγνωρισμὸς Ὀδυσσέως γίνεται πρὸς τὸν ἑαυτοῦ πατέρα Λαέρτην , καὶ ταραχὴν τοῖς Ἰθακησίοις γεγενημένην ἐπὶ τῇ τῶν μηνητήρων ἀναφέσει Ἀθηνα διακολύει . Ο Λ Υ Σ Σ Ε Ι Α Σ Ω . Ο Μ Η Ρ Ο Υ Ρ Α Ψ Ω Ι Λ Ι Α . Ὅτι τῆς τελευταίας ταύτης ἁρμωδίας διπλὴ ἐπιγραφὴ · σπονδαὶ γὰρ ἢ νεκνία ἐπιγράφεται παρὰ τοῖς παλαιοῖς , τὸ μὲν ἐκ τοῦ τέλους ταύτης , ἐνθα σπονδαὶ τοῖς τε Ἰθακησίοις καὶ τοῖς περὶ τὸν Ὀδυ - σέα γίνονται , τὸ δὲ ἐκ τῆς ἀρχῆς , καθ’ ἣν Ἐρμὴς τὰς τῶν * μηνητήρων ψυχὰς εἰς Ἀιδὴν καταγεί · ἀφ’ ἧ καταγωγὴ τεθρηῦεται τὰ δοκοῦντα ὁ ποιητὴς κάτω πον περὶ τὸν Ἀἰδην ἔνθα οἱ νέκυες , ἀφ’ ὧν ἡ νεκνία παραγίνεται , τουνέστιν ἡ λέγουσα πραγματεία τὰ κατὰ τοὺς νέκυας . ἦν δὴ νεκνίαν τινὲς μὲν κατὰ τὴν μνίαν γράφουσι , * τινὲς δὲ κατὰ τὴν ὀξὺν τὸ φυτόν · ἀφ’ ἧς καὶ βέλῃ κατὰ τινὰς ὀξύνετα.1951 ἀογὴ δὲ τῆς ἁρμονίας ταύτης τὸ , Ἐρμῆς δὲ ψυχὰς Κυλλήνιος ἐξεκαλεῖτο , τουνέστιν ἐξω τοῦ δώματος ἔφερε προνοούμενός φασι τὰ Ὀδυσσέως οἷα πρόγυρος ἐκεῖνον , εἰ πέρ Ἐρμωὶ μὲν Ἀρκεσί - σιος , αὐτοῦ δὲ Λαέρτης ὁ τοῦ Ὀδυσσέως πατήρ , καὶ διὰ τοῦτο τὰς φιλοσωμάτων ψυχὰς ἐκφύρων καὶ τῆς ἐξ ἐκείνων μνήμης ἐκκαθαίρων τὸν τοῦ ἀπογόνου οἶκον . ἔοικε δ’ ἐξ Ὀμήρου λαβὼν ἀρχὴν ὁ Λιβά - νιος εἰπεῖν ἐπὶ τοῦ * παρ’ αὐτῷ κατὰ τὸν κολοιὸν μῦθον , ὡς τῶν πτερῶν ἐξεκαλεῖτο ὅποσα οἱ ὤρων οὐκ ἔφερον . Ἰστέον δὲ ὡς ἐκ τοῦ , Ἐρμῆς δὲ ψυχὰς ἐξεκαλεῖτο , τὸν ψυχοπομπὸν συντιθέντες τινὲς ἐπί - θεον αὐτὸ εἴπον Ἐρμωῦ , τοῦτ’ ἐστὶν ἄλλως ἔχον κατὰ ἀλληγορίαν , ὅτι δηλαδὴ ὁ λόγος ἀναφυγὴν πέμπει τοῖς ἐν μεταοῇ αὐτοῦ . Ὅτι δὲ ὁ Ἐρμῆς ἀπὸ κράσως ἔχει τὸ περισπάσθαι , δηλοὶ καὶ Ἡρωδια - νὸς παραδοὺς , ὅτι ὡς Ἀπελλίας Ἀπελλῆς , Θαλίας Θαλῆς ὁ Μιλῆσιος , Ποδίας Ποδῆς ὁ παρ’ Ὀμήρῳ , οὕτω καὶ Ἐρμίας Ἐρμῆς . Κυλλήνιος δὲ Ἐρμὴς μυθικῶς μὲν ἀπὸ Κυλλήνης , ἢ τις ὄρος ἐστίν Ἀρκα - δίας σταδίων ἐννέα Ὀλυμπιακῶν παρὰ πόδας ὀροδεῖχοντα , καθὰ φασιν ἱστορεῖν Ἀπολλόδωρον , ὀνομα - σθὲν ἀπὸ Κυλλήνης ἡρωίδος τινός . περιφέρεται δὲ διαφερόντως ἐν τοῖς περὶ τὸ τοιοῦτον ὕφος τιμᾶσθαι τὸν Ἐρμὴν κακεῖθεν σχεῖν τὸ λεχθὲν ἐπιθέτον . κατὰ μέντοι ἀλληγορίαν Κυλλήνιος ὁ τοῦ ὕπνου δοτὴρ , ὁ τὰς ἡνίας τῶν κύλων ἢ κυλάδων ἔχων , ὁ δηλοὶ τὰ ὑπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὀθὲν καὶ κυλινδιῶν παρ’ Ἀττικοῖς τὸ τὰ κύλα τῶν ὀφθαλμῶν οἰδεῖν ἐκ μακροῦννίας τυχὸν ἢ εὐπνίας . * οἱ δὲ παλαιοὶ φασὶ καὶ ὅτι κύλα κατὰ Λυδύθιμον τὰ ἐν τῷ κάτω βλεφάρῳ μικρὰ ἀνατρέχοντα ἐν τῷ μένει , τὰ δὲ ἐν τῷ ἄνω ἐπικύλιοι . Λίδωσι δὲ κενταῦθα τῷ Ἐρμῇ ἡ ποίησις μετὰ ὀξέδου μετὰ χειρὸς χουσεύρη , ἢ τῶν μὲν ὕμματα θέλγει , ὡς καὶ ἐν ἄλλοις ἐφρέθη , τοὺς δὲ καὶ ὑπνώοντας ἐγείρει . καὶ λέγει ὡς ταύτῃ κινήσας ἤγε τὰς ψυχὰς , ὡς εἶναι καὶ ταύτην ἐνέργειαν τῆς ἑρμαικῆς ῥάβδου . Γίνεται δὲ ῥάβδος παρὰ τὸ ῥαδίως ποιεῖν ῥαδίζειν , ὡς ἐν ἀρχαίοις ὑπομνήμασι γέρεται · ἔνθα πρόσκειται καὶ ὅτι βελτίων δὲ ἀπὸ τοῦ ῥαπίζειν , ἵνα τῷ μὲν πρώτῳ λόγῳ προπερισπάται ἡ λέξις διὰ τὸ ῥῶον , τῷ δὲ δευτέρῳ παραξύννηται . Ὅτι φωνὴν τινὰ ταῖς προπεμπομέναις εἰς Ἀἰδην ψυχαῖς τῶν μνηστήρων πλάττων ὁ ποιητὴς τρίζειν αὐτὰς φησι κατὰ τινὰ ὀνοματοποιίαν τῷ μύθῳ ἀρέσκουσαν , ὡς εἶναι αὐταῖς τοῦτο οἷα τινὰ κλαυθμυρισμόν . καὶ μὴ αἰδισθείς τὸ πλάσμα τῆς τοιαύτης ὀνοματοποιίας στερεοῖ αὐτὸ καὶ διὰ παραβολῆς γράφον οὕτως · αἱ δὲ τρίζουσαι ἔποντο . ὡς δ’ ὅτε νυκτερίδες μικρὴ ἀντροῦ θεσπισοῖο τρίζουσαι ποτέονται , πεπιδάν τις ἀποπέρσων ὀρυμαθὸν ἐκ πέτρας ἀνὰ τ’ ἀλλήλησον ἔχονται , ὡς αἱ τετριγύια ἡμ’ ἤσαν , ἦτοι ἐπορεύοντο ἀπὸ τοῦ εἴω ἐνεστῶτος . ἤρχε δ’ ἄρα σφιν εἰς Ἀι*δον Ἐρμίας ἀκάκητα , ὁ καὶ ἐν ἄλλοις κληθεὶς ἑφάνη . οὕτω δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς πρὸ ὀλίγων ἤρχεν ὁδοῦ τῆς ἄμφ’ αὐτόν . Καὶ ὅρα ὡς τὸ τρίζειν ἐπὶ ψυχῶν εἰπὼν , κυριολεκτουμένων ἐπὶ νυκτερίδων , παρεμνήσθιστο τὴν τροπὴν διὰ τῆς ὀρθείσης παραβολῆς . διὸ καὶ ἐπλεόνασε τῇ λέξει , τρις αὐτὴν ἐνταῦθα διὰ τὸ καιρίον . Ἰστέον δὲ ὅτι τρύζειν μὲν διὰ τοῦ ὐ ψιλὸν ἐπὶ τρυγόνων , αἱ καὶ ἀπὸ τοῦ τοιούτου γίνονται θήματα , τρίζειν δὲ κυρίως ἐπὶ νυκτερίδων · ὧν καὶ Ίδιον δοκεῖ ὁ ποιητὴς λέγειν τὸ ἀλλήλαις συνέχεσθαι , ὁ καὶ ἴδιον ὀρυμαθοῦ , καὶ τὸ τὰς ἀποπεσούσας ἄνωθεν ἐκ πέτρας , ἀφ’ ἧς εἰσί , τρισμόν ἀποτελεῖν , ὡς δὴ καὶ ἐπὶ μυῶν λέγεται . ὁμοίως δὲ τρίζειν καὶ ἐπὶ χίονος , ὅθεν καὶ χίων τετριγύια . Ἰστέον δὲ ὅτι τε μυθικῶς ταῖς ψυχαῖς ἐπελέχθη τρισμός , οἷα λόγου μὲν ἐνάρθρου ἐστερημέναις ἄλλως δὲ θορυβοῦσαις , καὶ ὅτι τὰς εἰς νύκτερον τόπον ἀπιούσας προσφινῶς ἐτόλμησεν ὁ ποιητικὸς λόγος νυκτε - ρίοις παραβλελεῖν , καὶ ὅτι τὸ τῆς νυκτερίδος ὑγροῦντον παρασίτω ἐπεκώμηθη ἐρηγορότι κολακικῶς · παράσιτος γὰρ ἐν τοῖς τοῦ δειπνοσοφιστοῦ ἑαυτὸν σμηνύνων ἄλλα τέ τινα γλυκῶς λέγει περὶ ἑαυτοῦ κατὰ εὐασμὸν ἀστείων , καὶ ὅτι ἀναβήναι πρὸς κλιμάκιον , Καππεναντίς εἰμι . ὑπομένειν πλη*γὰς , ἄκμων . ὕδωρ δὲ πίνων , βάρχαχος . ἀπολαῦσαι θήμων λαχάνων τε , κάμπη . πρὸς τὸ μὴ λυθῆναι ἤσουν μὴ λυθῆναι , ὕπνος . ὑπαίθριος χλωμόντα διάζειν , κόψχος , ὁ πέρ ἐστι κούσουργος . πτῦγος ὑπομέναι καὶ μεσημβρίας λαλεῖν , τέπτιξ . ἐλαίῳ μὴ χρῆσθαι , χοριοςτός . ἀνυπόδητος ὀρθροῦ περιπατεῖν , γέρανος . καθευδεῖν μηδὲ μικρόν , νυκτερίς . εἰς τοῦτο δὲ χρησίμον καὶ λεγωδός . τούτοις προσθετέιον ἐκεῖθεν καὶ
Lemmas: καί ἀκούω ὅτι διανλουμενοω . Ὅρας δέ ὅτι σχῆμα εἰμί Ἐξάλλαξις ὁ , σύ μέν ἐνθάδε καλέω , ἐγώ δέ θεός ἄλγος πεδάω · ὁ γάρ σαφής καί κοινός καί σύνειμι τοιοῦτος · σύ μέν ἐνθάδε καλέω , ἐγώ δέ ἀλήτης ἐν θεός πεδέω ἄλγος . κτῆμα δέ φανερῶς πᾶς λέγω ὁ ἐν μέγαρον , ὡς περ δή καί μῆλον , καθά καί προσχαζω δηλόω , πᾶς ὁ θρέμμα . Ὅρας δέ ὅτι ὁ ὑπό ἄλγος κωλύω ἄλγος πεδάω φημί ὁ ποιητής , καί ὅτι ὁ πεδάω δύο συγγύας ἐμφαίνω ὠμός εἰμί ὁ πεδάω , καθά πως πρό οὗτος καί ὁ , ὅς τις εἷς . θάνατος πεδίον . καί ὅτι ὁ μέν Ἰθακήσιος Ἀχαιός οὐ εἄν ἴσως βλάπτω λήγω - Μύκονος Ὀδυσσεύς , δίδωμι γάρ ἀναγκαῖος ἔχω δήω ὅς περ ζητέω , ὑποχείριος ὁ Ὀδυσσεύς κεῖμαι - νόος · Λουλιγίων * ὁ δέ καί Σάμιος καί Ζακύνθιος λανθάνω , ὅς εἰκός δυσπειθέω διά ὁ πρόσω ὁ Ἰθάκη εἰμί . ὅτι2 προεῖπον ἐνταῦθα Ὅμηρος ὁ ἐπί ὁ ἐφεξῆς ποιητικός οἰκονομία πλάσσω ὁ Ὀδυσσεύς λέγω , ὡς αὐτός μέν πολυδέδρεον ἀγρός ἔπειμι ὀφρύμενος πατήρ ἐσθλός · σύ δέ , γυνή , οὗτος ἐπιτέλλω πυντὴ περ εἰμί , αὐτίκα γάρ φάτις εἰμί ἅμα ἥλιος ἀνέρχομαι ἀνήρ μηνητήρων ὅς κτείνω , εἰς ὑπαρφ’ ἀναβαίνω σύν ἀμφίπολος γυνή , ἵζω τουτέστι ἐκδέω , μηδέ τις προτιόσσο ἄγω προβλέπω , μηδέ ἐρεείνω ἤτοι προσφωνέω ὡς ἐκ μέρος εἶπον ὁ πᾶς . διατί δέ οὗτος ; ἵνα μηδείς ὁ πράσσω οἶδα δοκέω μηδέ αδικώ ὑπό τίνω . καί οὗτος μέν οὕτως εἰκονομητῶς ἀναφωνέω . Ὅρας δέ ὁ , ἀγρός ἔπειμι , αἰτιατικός συντάσσω ἀντί ὁ , ἐπί ὁ ἀγρός εἰμί . ὁ δέ μετά Ὅμηρος καί μάχμον οἶδα ὁ λέξις · ἔπειμι γοῦν τις καί ἐπιρρέω - χω τις λέγω κατά δοτικός σύνταξις . σημειόω δέ καί ὁ , αὐτίκα γάρ · ἔνθα δέ γάρ σύνδεσμος κεῖμαι συνήθης ἐν ἀρχή ἀντί ὁ ἐπεί ἢ διό , ἀποδίδωμι εἰς ὁ , εἰς ὑπερφ’ ἀνα - βαίνω . φάτις δέ ὁ πολύς ὄλλυμι φήμη φημί · γίγνομαι δέ ἐκ ὁ φατίζω ἢ φάτις . ἢ μέντοι φάσις ὁ μετά Ὅμηρος εἰμί , φιλόσοφος τε * γιγνώσκω καί δικανικός λέξις εἰμί παρά ὁ παλαιός ὅτι2 ὁ Τηλέμαχος καί ὁ βουκόλος καί ὁ συβώτης ἔνοπλος Ὀδυσσεύς ἐπί ὁ ἀγρός ἄπειμι συνεξάγω διά τίς ἀναγκαῖος , ὡς ἀείρω . καί εἰμί καί οὗτος οἷος τις προεἶδεσις . προΐημι δέ αὐτός ὁ πόλις Ἀθήνη νύξ κατακρύπτω , ἢ ὁ Ὀδυσσεύς δηλαδή φρόνησις , οὖον περί πλη,θονσαν ἀγορά ἐκεῖνος ἐξάγω ὡς ἅπας βλέπω , ὄρθρος δέ ὡς εἰκός ἢ μικρός τίς μετά ὁ ἀκρο,θὴ ὄρθρος , καθά δηλόω καί ὁ , ἤδη μέν φάος εἰμί ἐπί Χθών , ὁ ἐνταῦθα μέν πᾶς γοργός λέγω3 , ἐλλοχῶ δέ περιγράφω ἐν ὁ , Ἠώς δέ ἐκ λέχος παρά ἀγανός Τιθωνός καί ἑξῆς , καί ἐν ὁ , ἦμος δέ ἠριγένεια φαίνω ῥοδοδάκτυλος Ἠώς . ἰστέον δέ ὅτι ἐν οὗτος ὡς καί ἐν ὁ ἑξῆς κεῖ - ὁ καί διασκευή περισσός καί ἀφελής ὁ , οἴγω δέ θύρα , ἐκ δέ εἶμι , ἄρχω δέ Ὀδυσσεύς . διό καί γοργός ἀποστένω διά ὁ εὐτελής . ἔχω δέ τίς καί μεγαλόφρον ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἐνταῦθα λόγος ἐν ὁ , μηνητήρων ὅς κτείνω · ἑαυτοῦ γάρ ὁ πᾶς ὁ μηνητροκτονίας ἐπιγράφω ἀκροάομαι ὁ γυνή , οἷος ὁ υἱός καί ὁ δοῦλος μή προσλογουμην . Τ Π ὁ Θ Ε Σ Ι Σ Τ ὁ Σ Ω . ὁ Μ ὁ Ρ ὁ Υ Ρ Α Ψ Ω Ι Λ Ι Α Σ . ὁ ὁ μηνητήρων ψυχή Ἑρμῆς εἰς Ἀιδον κατάγω , καί ἀναγνωρισμός Ὀδυσσεύς γίγνομαι πρός ὁ ἑαυτοῦ πατήρ Λαέρτης , καί ταραχή ὁ Ἰθακήσιος γίγνομαι ἐπί ὁ ὁ μηνητήρων ἀναφής Ἀθηνᾶ διακολυω . ὁ Λ Υ Σ Σ Ε Ι Α Σ Ω . ὁ Μ ὁ Ρ ὁ Υ Ρ Α Ψ Ω Ι Λ Ι Α . ὅτι2 ὁ τελευταῖος οὗτος αρμόδιος διπλόος ἐπιγραφή · σπονδή γάρ ἢ νεκνία ἐπιγράφω παρά ὁ παλαιός , ὁ μέν ἐκ ὁ τέλος οὗτος , ἔνθα σπονδή ὁ τε Ἰθακήσιος καί ὁ περί ὁ Ὀδυ - Σέα γίγνομαι , ὁ δέ ἐκ ὁ ἀρχή , κατά ὅς Ἑρμῆς ὁ ὁ * μηνητήρων ψυχή εἰς ᾍδης κατάγω · ἀπό ἧ καταγωγή θηρεύω ὁ δοκέω ὁ ποιητής κάτω πως περί ὁ ᾍδης ἔνθα ὁ νέκυς , ἀπό ὅς ὁ νεκνία παραγίγνομαι , τουνέστιν ὁ λέγω πραγματεία ὁ κατά ὁ νέκυς . εἰμί δή νεκνίαν τις μέν κατά ὁ μνία γράφω , * τις δέ κατά ὁ ὀξύς ὁ φυτός · ἀπό ὅς καί βέλος κατά τις ὀξύνετα.1951 ἀγή δέ ὁ ἁρμονία οὗτος ὁ , Ἑρμῆς δέ ψυχή Κυλλήνη ἐκκαλέω , τουνέστιν ἐξω ὁ δῶμα φέρω προνοέω φημί ὁ Ὀδυσσεύς οἷος πρόγυρος ἐκεῖνος , εἰμί περ Ἐρμωὶ μέν Ἄρκεσις - θεός , αὐτός δέ Λαέρτης ὁ ὁ Ὀδυσσεύς πατήρ , καί διά οὗτος ὁ φιλοσώματος ψυχή ἐκφύρω καί ὁ ἐκ ἐκεῖνος μνήμη ἐκκαθαίρω ὁ ὁ ἀπόγονος οἶκος . ἔοικα δέ ἐκ Ὄμηρος λαμβάνω ἀρχή ὁ Λιβά - νιος εἶπον ἐπί ὁ * παρά αὐτός κατά ὁ κολοιός μῦθος , ὡς ὁ πτερόν ἐκκαλέω ὁπόσος ὁ ὁράω οὐ φέρω . ἰστέον δέ ὡς ἐκ ὁ , Ἑρμῆς δέ ψυχή ἐκκαλέω , ὁ ψυχοπομπός συντίθημι τις ἐπί - θεός αὐτός εἶπον Ἐρμωῦ , οὗτος εἰμί ἄλλως ἔχω κατά ἀλληγορία , ὅτι δηλαδή ὁ λόγος ἀναφυγή πέμπω ὁ ἐν μεταοῇ αὐτός . ὅτι2 δέ ὁ Ἑρμῆς ἀπό κράσος ἔχω ὁ περισπάω , δηλόω καί Ηρωδία - Μύκονος παραδίδωμι , ὅτι ὡς Ἀπελλίας Ἀπελλῆς , Θαλία Θαλῆς ὁ Μιλήσιος , ποδία Ποδῆς ὁ παρά Ὅμηρος , οὗτος καί Ἑρμίας Ἑρμῆς . Κυλλήνη δέ Ἑρμῆς μυθικός μέν ἀπό Κυλλήνη , ἢ τις ὄρος εἰμί ἀρκα - δῖος στάδιος ἐννέα ὀλυμπιακός παρά πούς οροδειχω , καθά φημί ἱστορέω Ἀπολλόδωρος , ὄνομα - ς ἀπό Κυλλήνη ἡρωϊκός τις . περιφέρω δέ διαφερόντως ἐν ὁ περί ὁ τοιοῦτος ὕφος τιμάω ὁ Ἑρμῆς κακείθεν ἔχω ὁ λέγω3 ἐπιτίθημι . κατά μέντοι ἀλληγορία Κυλλήνη ὁ ὁ ὕπνος δοτήρ , ὁ ὁ ἡνία ὁ Κύλων ἢ κύλας ἔχω , ὁ δηλόω ὁ ὑπό ὁ ὀφθαλμός ὅθεν καί κυλινδιῶν παρά Ἀττικός ὁ ὁ κύλα ὁ ὀφθαλμός οἰδέω ἐκ μακροῦννίας τυγχάνω ἢ εὐπνίας . * ὁ δέ παλαιός φημί καί ὅτι κύλα κατά Λυδύθιμον ὁ ἐν ὁ κάτω βλέφαρον μικρός ἀνατρέχω ἐν ὁ μένω , ὁ δέ ἐν ὁ ἄνω επικυλιω . λιδηω δέ κενταῦθα ὁ Ἑρμῆς ὁ ποίησις μετά ὀξέδου μετά χείρ χουσεύρη , ἢ ὁ μέν ὗμα θέλγω , ὡς καί ἐν ἄλλος φέρω , ὁ δέ καί ὑπνάω ἐγείρω . καί λέγω ὡς οὗτος κινέω ἄγω ὁ ψυχή , ὡς εἰμί καί οὗτος ἐνέργεια ὁ ερμαϊκός ῥάβδος . γίγνομαι δέ ῥάβδος παρά ὁ ῥᾳδίως ποιέω ῥᾴδιος , ὡς ἐν ἀρχαῖος ὑπόμνημα γέρνω · ἔνθα πρόσκειμαι καί ὅτι ἀγαθός δέ ἀπό ὁ ῥαπίζω , ἵνα ὁ μέν πρῶτος λόγος προπερισπάω ὁ λέξις διά ὁ ῥῷον , ὁ δέ δύο παρασυνάγω . ὅτι2 φωνή τις ὁ προπέμπω εἰς ᾍδης Ψυχή ὁ μνηστήρ πλάσσω ὁ ποιητής τρίζω αὐτός φημί κατά τις ὀνοματοποιία ὁ μῦθος ἀρέσκω , ὡς εἰμί αὐτός οὗτος οἷος τις κλαυθμυρισμός . καί μή αἰδισθείς ὁ πλάσμα ὁ τοιοῦτος ὀνοματοποιία στερεόω αὐτός καί διά παραβολή γράφω οὕτως · ὁ δέ τρίζω ἕπω . ὡς δέ ὅτε νυκτερίς μικρός ἄντρον θεσπίζω τρίζω ποτάομαι , πιδάω τις αποπερσης ορυμανθανω ἐκ πέτρα ἀνά τε ἀλλήλησον ἔχω , ὡς ὁ τρίζω ἡμέτερος ἀσάω , ἦ πορεύω ἀπό ὁ ἐάω ἐνίστημι . ἄρχω δέ ἄρα σφεῖς εἰς Ἀι*δον Ἑρμίας ἀκάκητα , ὁ καί ἐν ἄλλος καλέω φαίνω . οὗτος δέ καί Ὀδυσσεύς πρό ὀλίγος ἄρχω ὁδός ὁ ἀμφί αὐτός . καί ὁράω ὡς ὁ τρίζω ἐπί Ψυχή εἶπον , κυριολεκτέω ἐπί νυκτερίς , παρεμνήσθιστο ὁ τροπή διά ὁ ὄρνυμι παραβολή . διό καί πλεονάζω ὁ λέγω , τρις αὐτός ἐνταῦθα διά ὁ καίριος . ἰστέον δέ ὅτι τρύζω μέν διά ὁ υἱός ψιλός ἐπί τρυγών , ὁ καί ἀπό ὁ τοιοῦτος γίγνομαι θῆμα , τρίζω δέ κύριος ἐπί νυκτερίς · ὅς καί Ίδιον δοκέω ὁ ποιητής λέγω ὁ ἀλλήλων συνέρχομαι , ὁ καί ἴδιος ορυμανθανω , καί ὁ ὁ ἀποπίπτω ἄνωθεν ἐκ πέτρα , ἀπό ὅς εἰμί , τρισμός ἀποτελέω , ὡς δή καί ἐπί μῦς λέγω . ὁμοίως δέ τρίζω καί ἐπί χιών , ὅθεν καί Χῖος τρίζω . ἰστέον δέ ὅτι τε μυθικός ὁ Ψυχή ἐπιλέγω τρισμός , οἷος λόγος μέν ἔναρθρος στερέω ἄλλως δέ θορυβέω , καί ὅτι ὁ εἰς νύκτερος τόπος ἄπειμι προσφιναω τολμάω ὁ ποιητικός λόγος νύξ - Ῥίον παραβάλλω , καί ὅτι ὁ ὁ νυκτερίς ὑγρόω παράσιτος πίνω ἔργω κολακικός · παράσιτος γάρ ἐν ὁ ὁ δειπνοσοφιστής ἑαυτοῦ σμηνυναω ἄλλος τε τις γλυκῶς λέγω περί ἑαυτοῦ κατά εὐασμός ἀστεῖος , καί ὅτι ἀναβαίνω πρός κλιμάκιον , Καππεναντίς εἰμί . ὑπομένω πληγή , ἄκμων . ὕδωρ δέ πίνω , βάρχαχος . ἀπολαύω Θήμων λάχανον τε , κάμπος . πρός ὁ μή λύω εἶμαι μή λύω , ὕπνος . ὑπαίθριος χλωμοειντα διαζέω , κόψχος , ὁ περ εἰμί κούσουργος . πτῦξ ὑπομένω καί μεσημβρία λαλέω , τέπτιξ . ἔλαιον μή χράω , χοριοςτός . ἀνυπόδητος ὄρθρος περιπατέω , γέρανος . καθεύδω μηδέ μικρός , νυκτερίς . εἰς οὗτος δέ χρήσιμος καί λεγωδός . οὗτος προστίθημι ἐκεῖθεν καί