eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1674
αὐτὸ γενέσθαι . Τοῦ δὲ ὡς ἐφρόθη γενικοῦ σήματος πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα παράγωγα . ἐν ἐκείνοις δὲ καὶ παράσημος ὁ ἀδόκιμος , ὡς ἀπὸ νομίσματος . ὁ κίβδηλον ὄν παράσημον ἐκαλεῖτο , εἰ καὶ ὕστερον δεδό - ξασται καὶ ἱ τοιαύτη λέξις διὰ τὰ βασιλικὰ παρασίμια ἢ καὶ ἄλλως ἀρχοντικά . Τὸ δὲ ἀνδρὸς καινότερον καινότερον πέπρακται . τὸ γὰρ κοινὸν οὕτω · σῆμα τέ μοι χεῖται ἀνδρὶ δυστήνῳ . αἴτιον δὲ καὶ νῦν ἢ τῆς δοτικῆς καὶ γενικῆς φιλίωσις . δῆλον δ’ ὅτι πολλῶν καὶ τοιούτων καὶ ἄλλοιων καινότερον φραζομένων καὶ παρὰ τε ἄλλοις καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ οὐκ ἔστι κατεῖπὶν τῶν οὕτω σχηματιζομένων σολοισμῶν εἴτουν βαρβαρισμῶν . χέριτα δὲ σολοισοφανῆ τε σχήματα καλεῖν ταῦτα καὶ ἄλλως οὕτω σχήματα . πᾶν μὲν γὰρ φασὶ τοιούτων λέλημα ἢγουν σχῆμα ἀμαρτημά ἐστιν ἔχουσιον διὰ τέχνην ἢ ξενοφωνίαν ἢ καλλωπισμόν . σολοι*ασμὸς δὲ ἀμάρτημα ἀκούσιον ἐξ ἀμαθίας λαληθὲν παρὰ ὄνομα ἢ ῥῆμα ἢ ἄλλο τι ὧν λέγουσιν οἱ τεχνικοί . Ἐπὶ τούτοις ὅρα καὶ ὅτι σῆμα καὶ τύμβος ταῦτά νοοῦσι πολυωνυμίως λόγῳ σὺν καὶ τῷ τάφῳ καὶ τῷ μνήματι . τούτων δὲ τύμ - βος μὲν καθ’ αὐτὸν ἐστι , τα δὲ λοιπὰ τρία σχίζονται δι’ ὁμωνυμίας , εἴγε σῆμα καὶ μνῆμα καὶ τάφος οὐκ ἀεὶ τύμβον δηλοῦσιν , ἀλλὰ τὸ μὲν καὶ σημείου , τὸ δὲ μνήμης , τὸ δ’ ἐκπλήξεως ἀντιλαμβάνονται . ὅτε μέντοι ταυτίζονται πολυωνυμικῶς , τότε σήματος μὲν οὐ παρίηκται τι , τῶν δ’ ἄλλων , τάφου μὲν παρώ - νυμον σὺν ἄλλοις , καὶ ὁ ἐπιτάφιος λόγος ἢ ἄγων , τύμβου δὲ ὁ ἐπιτύμβιος , μνήματος δὲ ὁ μνηματίτης . δοκεῖ δὲ ταῦτα καὶ μᾶλλον ὑτ’ ἂν ἐν λόγοις θεωρῶνται εἰς ταυτὸν ἤκειν τοῖς ὕστερον καλουμένοις ἐπι - ηηδείοις καὶ θρήνοις . ὧν διαφορά , καθότι θρῆνος μὲν φασιν ἐδέσται παρ’ αὐτῇ τῇ συμφορᾷ πρὸ ταφῆς καὶ μετὰ ταφὴν καὶ κατὰ τὸν ἐνιαυτὸν χρόνον τῆς κηδείας , ἐδόμενος ὑπὸ θεραπαινίδων καὶ τῶν σὺν αὐταῖς · ὁ δὲ ἐπιχίδιος ἐπαινὸς ἐστι τοῦ τελευτήσαντος , μετὰ τινος μετρίου σχελισμοῦ , ὥστε συγγενὲς ἔχει ὁ ἐπιχίδιος λόγος τῷ μνηματίτῃ καὶ ἐπιταφίῳ . οἱ μὲν τοι θρῆνοι διεκπίπτουσιν εἰς ἀλλόγρυλον , προσήκοντες αὐτοῖ τοῖς * παρ’ Ὀμήρῳ ἀοιδοῖς θρήνων ἐξάρχους . οἱς ἐοίκασι καὶ οἱ τοὺς ἐλεγείους ἰδόντες , εἴγε παρὰ τὸ ἐλεγεῖν ὁ ἐλεγείος παράγεται στίχος . καὶ ταῦτα μὲν τοιαῦτα . Ἐν τοῖς Ὀμηρίοις δὲ κείται καὶ τι νόημα λυπηρὸν τε καὶ ἀστοῖον , ἄλλως μέντοι καὶ ἄλλως ἐν τῷ · Ἑλπίηρος , πῶς ἠλθες ὑπὸ ζόφον ἡφρόντα ; ἔφθις πεζὸς ὧν ἢ ἐγὼ σὺν νηὶ μελαίνῃ ; Ὀδυσεὺς μὲν γὰρ διαχρῶν καὶ ἐλίσας ἔφη οὕτως , ὡς δήλοι τὸ , τὸν μὲν ἐγὼ διέφθυνα ἰδὼν ἐλίσά τε θνῦψ . οὔτω γὰρ ταῦτα ῥήματα . ὁ μέντοι ἀφροστὴς διαχεθεὶς μειδιάσει ἂν ἐπὶ τῷ νοήματι , ὡς τοῦ πεζοῦ δήθεν Ἑλπίηρος παραδοαμόντος τάχει τὸν πλέοντα . Ἰστέον δὲ καὶ ὅτι φιλοϊκτου μὲν ἀνδρὸς τὸ , τὸν μὲν ἐγὼ διέφθυνα ἰδὼν ἐλίσά τε θνῦψ . βλαβέντος δ’ ἐκ μέσης τὸ , ἄσε με δαίμονος αἰσα κακῇ καὶ ἀθέσφατος οἴνος . Ἑλπίηρος δὲ τοῦτο λέγει ἀρρηγούμενος ὡς διὰ μέθην κακὰ καὶ προεγρήγη καταπεσὼν τέγος ἐξτραγελίσθη . Κακὴν δὲ αἰσαν λέγει τὴν ἀντιδιαστελλομένην ἀγαθῇ τύχῃ , ταυτὸν δ’ εἰπεῖν , ἀγαθῷ δαίμονι . Ὅτι παρήχησιν τινὰ ἔχει ὡς καὶ ἐν ἄλλοις ἐδηλώθη τὸ , εἰδὼλον δ’ ἐτέρωθεν ἐταίρου πολλ’ ἀγόρευεν . Ὅτι διδάσκων ὁ ποιητὴς προτιμᾶσθαι τῶν ἡδίων τὰ συμφέροντα πλάττει τὸν καρτε - ρικὸν Ὀδυσεὰ οἰκτιζόμενον μὲν * ἐπὶ τῇ μητρὶ φανείσῃ καὶ πυκινὸν ἀχέοντα , μὴ ἔοντα δὲ ὅμως αἴμα - τος ἄσσον ἐλθεῖν αὐτήν , πρὶν Τειρεσίῳ πυθέσθαι . Αὐτολύκῳ δὲ γενεαλογεῖ ὁ ποιητὴς Ἀντίκλειαν τὴν τοῦ Ὀδυσεὺς μητέρα . περὶ οὗ ὅτι κλεπίστατος ἦν , ἐν τοῖς μετὰ ταῦτά σου δηλωθή - σεται . Πυκινὸν δὲ ἀχενεῖν ὥσπερ καὶ πυκινὸν ἄχος , ἢ τὸ κατὰ συνέχειαν καὶ μὴ ἀραιῶς εἰς διαλαμμάτων , ἢ ἐπεὶ διαχεῖ μὲν ἢ χαρὰ , πυκνεῖ δὲ καὶ συστῆλλει ἢ λύπη . * Ὅτι εἰ καὶ αἱ λοιπαὶ τῶν τεθαρμένων ψυχαὶ μὴ πιούσαι χοῦς καὶ αἵματος οὔτε ἐπεγίνωσκον οὔτε τι προσεφώνουν , ἀλλ’ ἐλθόνσαι ἀνεχώρουν ὅπῃσιν καθ’ ὀλίγα ὁ Τειρεσίας ἐφει δίχα γε , ὡς ἐφρόθη , τοῦ Ἑλπίηρος τοῦ μὴ πω ταφέντος , ἀλλ’ ὁ Τειρεσίας καὶ μὴ πιὼν αἵματος ἐπιγινώσκει τὸν Ὀδυσεὰ καὶ προσφωνεῖ ὁμηρικῶς καὶ τοῦτό ἐστιν αὐτῷ διάφορον πρὸς τὰς ἄλλας ψυχὰς ὡς πεπινυμένη πρὸς σκιάς . διότι δὲ ὅμως τὴν ἐπισιομένην ὕλην καὶ αὐτὸς , τὸ ξίφος δη*λαδὴ , ἀναχωρεῖν τε τοῦ βόθρου κελεύει τὸν Ὀδυσεὰ , καὶ τὸ φάσγανον ἀπὶσχεν , ὁ ἐστιν ἀπο ἔχειν , ἤτοι ἀριστεῖν , ἵνα πιὼν εἴπῃ τὸ ἀληθές . ὥστε καὶ ὁ Τειρεσίας εἰ καὶ γινώσκει πρὸ τοῦ πιεῖν , ἀλλ’ οὐ μαντεύεται , μισθὸν δὲ αὐτὸ τοῦ πιεῖν ἀντιδίδωσιν . Ἐν τούτοις δὲ τὸν σμινὸν Τειρεσίαν σχήματι καινῷ ἐξαγγέλλει , ὡς καὶ
Lemmas: αὐτός γίγνομαι . ὁ δέ ὡς φέρω γενικός σῆμα πολύς μέν καί ἄλλος παράγωγο . ἐν ἐκεῖνος δέ καί παράσημος ὁ ἀδόκιμος , ὡς ἀπό νόμισμα . ὁ κίβδηλος εἰμί παράσημον καλέω , εἰμί καί ὕστερος δίδωμι - ξομαι καί Ι τοιοῦτος λέξις διά ὁ βασιλικός παρασιεις ἢ καί ἄλλως αρχοντικός . ὁ δέ ἀνήρ καινός καινός πράσσω . ὁ γάρ κοινός οὗτος · σῆμα τε ἐγώ χέω ἀνήρ δύστηνος . αἴτιος δέ καί νῦν ἢ ὁ δοτικός καί γενικός φιλίωσις . δῆλος δέ ὅτι πολύς καί τοιοῦτος καί ἀλλοῖος καινός φράζω καί παρά τε ἄλλος καί παρά ὁ ποιητής οὐ εἰμί κατεῖπον ὁ οὗτος σχηματίζω σολοισμη εἴτουν βαρβαρισμός . χέριτα δέ σολοισοφανος τε σχῆμα καλέω οὗτος καί ἄλλως οὗτος σχῆμα . πᾶς μέν γάρ φημί τοιοῦτος λήμη ἤγουν σχῆμα ἁμάρτημα εἰμί ἔχω διά τέχνη ἢ ξενοφωνία ἢ καλλωπισμός . σολοι*ασμὸς δέ ἁμάρτημα ἀεκούσιος ἐκ ἀμαθία λαλέω παρά ὄνομα ἢ ῥῆμα ἢ ἄλλος τίς ὅς λέγω ὁ τεχνικός . ἐπί οὗτος ὁράω καί ὅτι σῆμα καί τύμβος οὗτος νοέω πολυώνυμος λόγος σύν καί ὁ τάφος καί ὁ μνῆμα . οὗτος δέ τύμ - Βος μέν κατά αὐτός εἰμί , ὁ δέ λοιπάς τρεῖς σχίζω διά ὁμωνυμία , εἰ σῆμα καί μνῆμα καί τάφος οὐ ἀεί τύμβος δηλόω , ἀλλά ὁ μέν καί σημεῖον , ὁ δέ μνήμη , ὁ δέ ἔκπληξις ἀντιλαμβάνω . ὅτε μέντοι ταυτίζομαι πολυωνυμικῶς , τότε σῆμα μέν οὖον παρίημι τίς , ὁ δέ ἄλλος , τάφος μέν πείρω - νυμον σύν ἄλλος , καί ὁ ἐπιτάφιος λόγος ἢ ἄγω , τύμβος δέ ὁ ἐπιτύμβιος , μνῆμα δέ ὁ μνηματίτης . δοκέω δέ οὗτος καί μᾶλλον ὑτ’ εἄν ἐν λόγος θεωρέω εἰς τατός ἥκω ὁ ὕστερος καλέω ἐπι - ἡδύς καί θρῆνος . ὅς διαφορά , καθότι θρῆνος μέν φημί ἐδεστής παρά αὐτός ὁ συμφορά πρό ταφή καί μετά ταφή καί κατά ὁ ἐνιαυτός χρόνος ὁ κηδεία , ἐσθίω ὑπό θεραπαινίς καί ὁ σύν αὐτός · ὁ δέ ἐπιχίδιος ἐπαινός εἰμί ὁ τελευτάω , μετά τις μέτριος σχελισμοω , ὥστε συγγενής ἔχω ὁ ἐπιχίδιος λόγος ὁ μνηματίτης καί ἐπιτάφιος . ὁ μέν ὅς θρῆνος διεκπίτνω εἰς αλλογρυλος , προσήκω αὐτός ὁ * παρά Ὅμηρος ἀοιδός θρῆνος ἔξαρχος . οἱςστις ἔοικα καί ὁ ὁ ἔλεγος ὁράω , εἰ παρά ὁ λέγω ὁ ἐλεγεῖος παράγω στίχος . καί οὗτος μέν τοιοῦτος . ἐν ὁ Ὀμηρίοις δέ κεῖμαι καί τίς νόημα λυπηρός τε καί ἀστός , ἄλλως μέντοι καί ἄλλως ἐν ὁ · ελπιεαρ , πῶς ἔρχομαι ὑπό ζόφος ηφροειντα ; Ἔφθις πεζός ὅς ἢ ἐγώ σύν ναῦς μέλας ; Ὀδυσσεύς μέν γάρ διαχράω καί Λίσαι φημί οὕτως , ὡς δῆλος ὁ , ὁ μέν ἐγώ διέφθυνα εἶδον Ελίσα τε θνῦψ . οὐτάω γάρ οὗτος ῥῆμα . ὁ μέντοι αφροιστημι διαχέω μειδιάω εἄν ἐπί ὁ νόημα , ὡς ὁ πεζός δήθεν ελπιεαρ παραδίδωμι τάχος ὁ πλέω . ἰστέον δέ καί ὅτι φιλοικτης μέν ἀνήρ ὁ , ὁ μέν ἐγώ διέφθυνα εἶδον Ελίσα τε θνῦψ . βλάπτω δέ ἐκ μέσος ὁ , ἀάω ἐγώ δαίμων αἶσα κακός καί ἀθέσφατος οἶνος . ελπιεαρ δέ οὗτος λέγω αρρηγουμην ὡς διά μέθη κακός καί προγράφω καταπίπτω τέγος ἐξτραγελίσθη . Κακός δέ αἶσα λέγω ὁ ἀντιδιαστέλλω ἀγαθός τυγχάνω , τατός δέ εἶπον , ἀγαθός δαίμων . ὅτι2 παρήχησις τις ἔχω ὡς καί ἐν ἄλλος δηλόω ὁ , εἴδωλον δέ ἑτέρωθεν ἑταῖρος πολύς ἀγορεύω . ὅτι2 διδάσκω ὁ ποιητής προτιμάω ὁ ἡδύς ὁ συμφέρω πλάσσω ὁ καρτός - ρικὸν Οδυσέα οἰκτίζω μέν * ἐπί ὁ μήτηρ φαίνω καί πυκνός ἄχω , μή ἔω δέ ὅμως αἷμα - ὅς Ἄσσος ἔρχομαι αὐτός , πρίν Τειρεσίας πυνθάνομαι . Αὐτόλυκος δέ γενεαλογέω ὁ ποιητής Ἀντίκλεια ὁ ὁ Ὀδυσσεύς μήτηρ . περί ὅς ὅτι κλεπίστατος εἰμί , ἐν ὁ μετά οὗτος σύ δηλόω - σέτα . πυκνός δέ ἠχέω ὥσπερ καί πυκνός ἄχος , ἢ ὁ κατά συνέχεια καί μή ἀραιός εἰς διαλαμμάτων , ἢ ἐπεί διαχέω μέν ἢ χαρά , πυκνός δέ καί συστέλλω ἢ λύπη . * ὅτι2 εἰμί καί ὁ λοιπός ὁ τεθαρμένων ψυχή μή πίνω χοῦς καί αἷμα οὔτε ἐπιγιγνώσκω οὔτε τίς προσφωνέω , ἀλλά ἔρχομαι ἀναχωρέω ὁράω κατά ὀλίγος ὁ Τειρεσίας ἐφίημι δίχα γε , ὡς φέρω , ὁ ελπιεαρ ὁ μή πω θάπτω , ἀλλά ὁ Τειρεσίας καί μή πίνω αἷμα ἐπιγιγνώσκω ὁ Οδυσέα καί προσφωνέω ὁμηρικός καί οὗτος εἰμί αὐτός διάφορος πρός ὁ ἄλλος ψυχή ὡς πίνυμι πρός σκιά . διότι δέ ὅμως ὁ ἐπισιομένην ὕλη καί αὐτός , ὁ ξίφος δη*λαδὴ , ἀναχωρέω τε ὁ βόθρος κελεύω ὁ Οδυσέα , καί ὁ φάσγανον ἀπίσχω , ὁ εἰμί ἀπος ἔχω , ἤτοι ἀριστέω , ἵνα πίνω εἶπον ὁ ἀληθής . ὥστε καί ὁ Τειρεσίας εἰμί καί γιγνώσκω πρό ὁ πίνω , ἀλλά οὖον μαντεύομαι , μισθός δέ αὐτός ὁ πίνω ἀντιδίδωμι . ἐν οὗτος δέ ὁ σμινὸν Τειρεσίας σχῆμα καινός ἐξαγγέλλω , ὡς καί