eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1842
Ψ Ω Δ Σ . ἀέκων , ὧν θέμα πρωτότυπον τὸ ἀέκω . Τὸ δέ , ἐμελλον ἐν ἀνδράσιν ὀλβιος εἶναι , ἐπεικώς εἴρηται ἀντὶ τοῦ εἶναι . ὀκνεῖ γὰρ εἰπεῖν ὡς ὀλβιος ἦν . Τὸ δὲ ἔρξεα δι’ ἐνὸς ἐκφέρεται ὡς κοινῶς , οὐ μὴν ’Αττικῶς . Τὸ δὲ πίσυνος ὡς τε Συρακοσίων γλῶσσῃ ἐστὶ καὶ ὅτι ἀπὸ τοῦ πειθω πείσω γίνεται ἀποβολὴ τοῦ ἐ τῆς διφθόγγου καὶ ὅτι τὸν θάρσυνον καὶ πεποιθότα δηλοῖ , καὶ ἐν ἄλλοις εἴρηται . Σιγὴν δὲ τὴν ἀπλῶς ἡσμίαν καὶ τὸ ἐντεῦθεν πρῶον δηλοῖ ἐν τῷ , σιγὴ δῶρα θεοῦ ἔχοι . Τὸ δέ , ὅ,πτι διδοίεν , κατέλευσὶς ἐστὶ συνίδης τῷ ποιητῇ ἐκ πληθυντικοῦ εἰς ἐνικόν . Τὸ δὲ μηχανώοντας , κείροντας , ἀτιμάζοντας , ἡρέμα καλλωπίζει τὸν καταφρονοῦν ἐνταῦθα λόγον , ἵνα τι καὶ μορφῆς τῆς πρὸς χάριν ὁ λόγος ἔχῃ τῷ ῥήτορι . Ὥρα δὲ τὸ μηχανώοντας ἐνεργητικῶς λεχθέν . τὸ μέντοι ῥῆμα παθητικῶς ἀεὶ ἐκφανεῖσθαι εἴωθεν , ὡς δηλοῖ τὸ μηχανάσθαι καὶ τὸ κακὰ μηχανώννται . Τὸ δέ , οὐ γὰρ ἀναμωτὶ γε διακρινέεσθαι ὧν , καὶ παροιμιώδες γέγονε , δηλοῦν , ὡς οὐ δίχα μάχης λυθήσεταί τα τῆς ἐνίδος . Τὸ δέ , ὅπαλ’ ἔστι μέλαθρον , ἀν*τὶ τοῦ ἐξεῖθ’οι καὶτα . καὶ δοκεῖ καυιώτερον εἶναι τὸ ὑπέλθοι τοῦ εἰσέλθοι.40 Τὸ δέ , νευστάζων κεφαλῇ · δι’ γὰρ κακὸν ὕσσοτο θυμὸς , ἐστι λέγειν ἐπὶ τοῦ ἡλλοιωμένου τὴν ὄψιν διὰ καραδοκίαν κακοῦ . τὸ δὲ οὕτω νευστάζειν ἐρμηνεύει ἐν τοῖς ἐφεξῆς ὁ ποιητὴς διὰ τοῦ θεοκλυμένου . Ὅτι ἀρξήσει τῇ Πηνελόπῃ μνηστήρεσσι φανῆναι , ὅπως πειτάσει μάλιστα θυμὸν μνηστήρων , ἰδὲ τιμήσεσα γένοιτο μᾶλλον πρὸς πόσιός τε καὶ νέος , ἢ πάρος ἦν · τούτ’εστιν , ἵνα καὶ τοὺς μνηστῆρας διαχὴ ἐλπιδοκοπήσασα γάμωῦ ὑποσχέσει καὶ τιμήσεσα γένοιτο μάλιστα τῷ ἀνδρὶ καὶ τῷ νιῷ ὡς ἄριστα μεθοδεύσασα καὶ μετα*χειρισάμενη τὴν ῥηθησομένην δημηγορίαν πειθαλωτάτα.50 καὶ ἐστι τοῦτο προθεωρία τῶν ἐφεξῆς καὶ προέκθεσις , ἐν οἷς ἡδοὺην ἀνακρίσαι τοὺς προηγησαμένοις πικροῖς · σὶα τοῦ Ὀδυσεύς καὶ τοῦ Τηλεμάχου , ἀνθ’ ὧν ἐδυσφόρησαν , εὐφρανθησομένων , ἐφ’ οἷς ἡ Πηνελόπη τεχνάσεται , ἰδίᾳ δὲ αὐθὶς τοῦ Ὀδυσεύς , ἐφ’ οἷς οὕτω χρόνιος καλὴν αὐτὴν εἶδε , καὶ οἷαν ταχὺ αὐτὸν ἐκθίσαι πρὸς ἄμυναν . καὶ τέλος ἐνθυμηθεῖσα καθ’ ἑαυτὴν ἢ γυνὴ ἐμφανισθῆναι τοῖς ἐρασταῖς ἐγκαλύπτει τοῦτο τῇ Εὐρύνομῃ συγκαθημένῃ , ὡς εἰκός . ἢ γὰρ Εὐρύκλεια * τῶν ἐνδοτέρων ἦν . φησὶ γοῦν ὁ ποιητὴς οὕτως · ἀρχεῖον δ’ ἐγέλασε καὶ εἶπεν · Εὐρύνομῃ , θυμὸς μοι ἐλλδεταί , οὐ τὶ πάρος γε , ἧχον οὖν ἐκ πολλοῦ , μνηστήρεσσι φανῆναι ἀπεχθόμενοις περ ἐμπης · παιδὶ δὲ κεν εἴποιμι ἔπος κέρδινον αὐτῷ , μὴ πάντα μνηστήροιν ὑπερμαλίοιν * ὀμλεῖν , οἱ τ’ ἐὺ μὲν βάζουσι , κακῶς δ’ ὁπινθεν φρονέουσι . φὶ περ ὕμιοιν τὸ , ἐσθλ’ ἀγορεύοντες , κακὰ δὲ φρεσὶ βυσσοδομοῦντες . καὶ οὕτω μὲν ἡ Πηνελόπη , διδάσκοντος τοῦ ποιητοῦ , τὰ μὴ πάρος βεβουλευ - μένα διὰ τὸ αὐτοσχέδιον εἰς σκέψιν προτίθησθαι . ἢ δὲ Εὐρύνομὴ συναινίσασα φανῆναι τοῖς ἐρασταῖς τὴν δόσποιναν , ἐθέλει καὶ καλλοπισθῆναι αὐτὴν . ἰθὶ γάρ , φησι , χωσ’ ἀπονιψαμένη καὶ ἐπιχρίσασα παρείας · μηδ’ οὕτω δάκρυσι πεφυρμένη πρόσωπα ἔχεν · ἐπὶ κάκιον πενθήμεναι ἐ*κριτον αἰεὶ . ὁ δὴ γνωμικὸν ὧν καὶ μετ’ ὀλίγα κείται . ἦδη μὲν γὰρ τοὶ παῖς τηλίκος , ὧν σὺ μάλιστα ἡρῶ γεννησάντα ἰδεῖσθαι . ἢ δὲ γε Πηνελόπη μὴ ἀνασχομένη τὴν Εὐρύνομην τοιαῦτα παραινδᾶν οὐκ ἐθέλει χωστ’ ἀπονίπτεσθαι καὶ ἐπιχρίσθαι ἀλοιφῇ καὶ ἀνακαλεῖσθαι κάλλος τὸ πάλαι ἀπολωλός · οὔτε γὰρ ἢ οὕτω σώφρων φιλεῖ περισποῦν ὡραϊσμὸν , ἀλλὰ στίργει τῇ κατὰ τὸν εἰπόντα σωτηρίῳ φύσει . καὶ οὐδὲ ἐπεπόλαξε τότε ἢ τῶν μυρεψῶν , φασί , περιεργία , ἀλλὰ παρὰ τοῖς ὑστερον ἠξήται , ὥστε , καθά φησιν ὁ κωμικὸς * Ἀλεξις , οὐδ’ ἂν * κολυμβήσιν εἰς κολυμβήθραν μύρου ἀρκεῖσθαι τις ἂν δύναιτο . διό , φασιν , Ὀμηρος τὴν τοῦ μύρου φύσιν εἰδώς , ὅμως οὐκ εἰσήγαγε μυρα - λωρομένους ἤρωας , πλὴν τὸν τριγερόν Πάριν , περὶ οὗ ἐν τῇ ῥαψωδίᾳ ἔφη τὸ , κάλλει στίλβων , ἤγουν γεγαυμένος τὴν ὄψιν , οὐχ’ ἀπλῶς , ἀλλ’ ὡς εἰ καὶ κάλλει ἐστιλβέ , μύρῳ δηλαδή , δι’ οὗ εὐτρό - σωπος ἢ θεία γίνεται , ἵνα ἢ ὡς περ τὸ , μάρναντο δέμας πυρὸς ἀντὶ τοῦ ὡς πῦρ , οὕτω καὶ στίλβων κάλλει τὸ λάμπεσθαι τὴν ὄψιν , ὡς εἰ περ κάλλει τὸ πρόσωπον ἐκέρχιστο . τοῦ δὲ τοιούτου κάλλους μετ’ ὀλίγα * μεμνῆσται ὁ ποιητής . καὶ οὕτω μὲν ἡ Πηνελόπη ὀκνεῖ διορθοῦσθαι τὴν φύσιν καὶ περιττοτέρα φαίνεσθαι αἰτῆς καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ ἐκ γενέσεως προσώπου διαγράφειν εἰτε μεταγράφειν , καὶ μάλιστα τοῦ ἀνδρὸς ἀποδημοῦντος , οὐ πρὸς ἀρέσκειαν ἐμελλεν ἑαυτὴν ἀγλαΐζειν μὴ τοιαύτη νῦν οὖσα . ἀγλαΐην γάρ , φησιν , ἐμοὶ γε θεὸς ὤλεσεν , ἐξ οὗ κείνος ἔβη κοίλαις ἐπὶ νησί . καὶ αὐτὴ μὲν οὕτως ἀπαργνεῖται καλλωπίσασθαι πρὸς τέχνην . τὸ δ᾽ ἄλλως πῶς γίνεται φυσικῶς . γλυκύς γὰρ οὕτω συμμᾶν ὑπὸς θεοῦθεν αὐτῇ χεύεται . * εἶδε δ᾽ ἀνακλινθεῖσα , λύθεν δὲ οἱ ἄφρα πάντα αὐτοῦ ἐπὶ κλινήρῳ . τέως δ᾽ ἄρα , ἤρουν ἐν τοσοῦτῳ , Ἀθὴνῃ ἀμβροτα δῶρα ἐδίδου , ἵνα μιν θησαύριτο Ἀγαιοὶ γενομένην ἑαυτῆς κάλλιον . καὶ ἐρημικῶν τὰ θεία δῶρα ἐπάγει · κάλλει μὲν οἱ πρῶτα πρόσωπα καλὰ κάθῆρον ἀμβροσίῳ , οἷω περ εὐστέφανος Κυθέρεια χρῆται , εὖτ᾽ ἂν ἡ Λαμίων χορὸν ἱμερόεντα . καὶ μὴ μακροτίρην καὶ πᾶσσονα θήκεν ἰδέσθαι , λευκοτέραν δ᾽ ἄρα μὴ θήκε πριστοῦ ἐλέφαντος . καὶ ἡ μὲν Ἀθηνᾶ ποιήσασα οὕτως ἀπῆλθ᾽ . αὐτὴ δὲ ἀρνημισθεῖσα ποιεῖ τὰ ἐρεξίς . καὶ ἐπιφαίνεται ἀναγκαίως . εἰ γὰρ καὶ ἄλλοτε τοῖς μνηστήροισι προὔνοειτο ἐμφανίζεσθαι , ἵνα ἐλπιδοποιή καὶ μὴ πᾶσχη βίαν , ἀλλὰ νῦν μάλιστα τοιαύτης οἰκονομίας χρεία τῷ ποιητῇ τὰ τε ἄλλα , καὶ ἵνα μὴ πλέον φυλῆσει τῷ ἀνδρὶ πολλὴν ἐνέχει . καὶ ἄλλως δὲ χρή τὸ τῆς μνηστηροφονίας ἐπαθλον τὴν καλὴν Πηνελόπην θεαθήναι τῷ Ὀδυσσέῃ , ὡς δὴ ἐπὶ μᾶλλον πρόθυμος ἀγωνίζοιτο . Ἰστίον δὲ ὅτι τὸ , πετάσκει θημοὺ μνηστήρων , ἀντὶ τοῦ διαχέοι , ἐκ μεταφορᾶς ἐφρέθη τῶν διασπασανυμένων σωμάτων · ὁθεν καὶ πόρων διασπέτεια παρὰ τοῖς σοφοῖς · ἵνα λέγῃ , ὅτι τοῖς μνηστήροισιν αἱ ψυχαὶ συγκεχυμέναι καὶ οἷον πεπλημμένα διὰ τὸ δύσλιπι , ὅμως διασπέννυντο , ἵνιχα τὴν * ἑρωμένην ἐβλεπον . καὶ ἄλλως δὲ , τὸ πετάσκειν ἐκ μεταφορᾶς τῶν πετομένων ἀντὶ τοῦ , κούφους καὶ μετεώρους ταῖς ἐλπίσι ποιήσεις . Τὸ δὲ , θημοὺ μνηστήρων , εἶχε μὲν ὁ ποιητὴς καὶ ἀντωνυμικῶς γράφσαι , οἷον , θυμὸν αὐτῶν ἢ σφῶν , διὰ τὸ ἀνωτέρω ἐγγὺς τῶν μνηστήρων μνησθῆναι . ἔγραψε δὲ ὅμως , ὡς ἐτυχὲ κατὰ λόγον σχεδιασμοῦ . Τὸ δὲ , ἀχρεῖον ἐξέλασεν , ἀντὶ τοῦ ἀκαρὸν καὶ πρὸς οὐδεμίαν χρείαν . Ἀττικοὶ δὲ , φασί , τὴν λέξιν ταύτην προσπαροξύνουσι , ἀχρειον λέγοντες . Λιδοῦς δὲ τὸ τοιούτων ἄρτι γέλασμα καὶ ὡς οἷον ἐπιχρίσεως τοῦ μὴ πᾶν ἀναγκαίου εἶναι τὸ νῦν ἔργον , ἀλλ᾽ ἀφελέστερον . καὶ ἄλλως δὲ ποιητικὴ θεωρία τοῦτο , ἐμφαίνοντος Ὀμήρου , ἀστίων εἶναι τὸ γεννησόμενον καὶ μειδιώματος τινος ἄξιον . διὸ μετ᾽ ὀλίγα γηθόησεν Ὀδυσεύς , ἔφ᾽ οἷς ἡ γυνὴ ἄρτι ποιεῖ . προοίμιον οὖν τι ὁ ἡθεῖς γέλως τῇ σοφῇ Πηνελόπῃ , καὶ οὐκ ἦν κάλλιον ἐπινοήσασθαι τι ἐπ᾽ αὐτῇ τοῦ οὕτω γελάσσαι . εἰ μὲν γὰρ σπουδαίων τὸ ἠθησόμενον , τί ἂν βλάψοι ὁ ἀφελὴς γέλως ; εἰ δὲ καὶ ἑτεροῖον , ἐπανιτέα καὶ οὕτως ἡ γυνὴ ὡς προσαγγελιάσασα . καὶ ἔστι τὸ τοιούτων ἐπαύθα σχῆμα ἀμίητον καὶ χρηστὸν προοιμίου παντός . Ἐν δὲ τῷ , ἐπιχρίσασα παριμάς , σιγῇ τὸ τοῦ χρώματος εἶδος σερνῶς τε ἄμα καὶ ὅτι μηδὲ καίρον * ἡν καὶ τοιούτοις ἐνδιατρίβαι . δάκρυσι δὲ περιρρομένη ἀντὶ τοῦ ἡχρωισμένη . καὶ ἔχειται πῶς ἡ λέξις τοῦ , χιλεα φύρωσ αἵματος . Τὸ δὲ πρόσωπα πληθυντικῶς ἔφη διὰ τὴν κατ᾽ αὐτὰ διάγνωσιν καὶ τὴν ἐντεῦθεν διασπέτεια , ὁποῖω δή τινι λόγῳ καὶ ἡ Ἰλιάς ἐν τῇ μονομαχίᾳ πληθύνει τὸ τοῦ Λίαντος πρόσωπον . καὶ νῦν μὲν ἀπλῶς πρόσωπα · τὰ δ᾽ αὐτὰ ὑποκαταβὰς καὶ πρόσωπα καλὰ φησί . πάντως δὲ πρόσωπον κυρίως ἐπὶ μόνου ἀνθρώπου , εἰ μὴ ποῦ τις παίζει , ὡς ὁ εἰπὼν , μέγα γλαύκου ἰχθύος πρόσωπον . Τοῦ δὲ πενθήμεναι τὸ κοινὸν πενθῆναι ὡς ἀπὸ τοῦ πενθῆμι , ὡς κίρῃμι κιχῆναι · ἢ καὶ ἀπὸ * τοῦ πενθῶ πυνθάνω , ὁποῖον καὶ τὸ ὀνομαίνω καὶ φοραίνω , ἐξ ὧν ὀνομῆναι καὶ φορῆναι . Τοῦ δὲ τηλικὸς ἐρημνία τὸ , γεννησάντα ἰδέσθαι , ὁ τελειότητος δεῖγμα , καθ᾽ ἣν χρησιμεύσει ἂν παῖς μητρί . εἰ δὲ ἀρᾶται γεννησάντα ἰδέσθαι παῖδα μητρί , πολυήρατον ἄρα καὶ τὴν τοιαύτην ἡλικίαν ἔστιν εἰπεῖν . Τὸ δὲ , ἐπιχρίσθαι ἀλοιγῇ , ἐντελέστερον εἴρηται τοῦ , ἐπιχρίσασα παριμάς . δήλον δ᾽ ὅτι ὁμώνυμος λέξις ἡ ἀλοιγῇ , ἐπὶ τε πημελῆς λεγομένη καὶ στέατος καὶ νῦν ἐπὶ καλλοποιοῦ χρώματος . Τὸ δὲ , χεῖνος ἔφη , κατ᾽ ἐξοχὴν ἄπαν ἡ γυνὴ . ὄνομα γὰρ Ὀδυσεύς οὐ πρόκειται . Τὸ δὲ , λύθεν δὲ οἱ ἄφρα , λυσίμελη δηλοῖ τὸν ἕπνον ἐξεῖναι λέγεσθαι , μὴ μόνον καθότι λύει μελεδήματα θυμοῦ , ὡς ἀλλαχοῦ λέγει ὁ ποιητής , ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ λύειν τὰ μίλη , ὁ πέρ ἐστιν ἄφρα . Ὀ δὲ κλινήρ θρόνου εἶδος καὶ αὐτός , περὶ ὃν ἐστιν ἀνακλινθῆναι , ὡς δηλοῖ τὸ , εὔδε δ᾽ ἀνακλινθεῖσα . ὁ καὶ ἐτυμολογικὸς τρόπος ἐστίν . Τὸ δὲ κάλλος θεῖον τι ὑγρόν ἡ ποίησις πλάττει , ὡς πού λέγει καὶ ἡ Ἰλιάς . ἦν δὲ τῷ τοιούτῳ μυθικῶς καὶ νίπτεσθαι , ὡς δηλοῖ τὸ , πρόσωπα καλὰ κάθῆρε τὰ τῷ κάλλει παρωνημούμε*να . ἔτι δὲ καὶ χρῖσθαι . Ἀφροδίτῃ γὰρ αὐτῷ χρῆται . ἔστι δὲ κάλλος τοιούτον ἀμβρόσιον ἀλληγορικῶς ἡ ἐπιπολάζουσα κατὰ πρόσωπον φυσικὴ καλλονὴ καὶ εὐτρέπεια , ὁποία τις καὶ νῦν ἡ τῆς
Lemmas: Ψ Ω δ Σ . ἄκων , ὅς θέμα πρωτότυπος ὁ ἀέκω . ὁ δέ , μέλλω ἐν ἀνήρ ὄλβιος εἰμί , ἐπέοικα εἴρω ἀντί ὁ εἰμί . ὀκνέω γάρ εἶπον ὡς ὄλβιος εἰμί . ὁ δέ ἔργω διά εἷς ἐκφέρω ὡς κοινῶς , οὖον μήv Ἀττικός . ὁ δέ πίσυνος ὡς τε Συρακόσιος γλῶσσα εἰμί καί ὅτι ἀπό ὁ πείθω πείθω γίγνομαι ἀποβολή ὁ εἰ ὁ δίφθογγος καί ὅτι ὁ θάρσυνος καί πείθω δηλόω , καί ἐν ἄλλος εἴρω . σιγή δέ ὁ ἀπλόος ἡσμίαν καί ὁ ἐντεῦθεν πρώων δηλόω ἐν ὁ , σιγή Δῶρα θεός ἔχω . ὁ δέ , ὅ,πτι δίδωμι , κατελευτις εἰμί συνοράω ὁ ποιητής ἐκ πληθυντικός εἰς ἐνικνέομαι . ὁ δέ μηχανάω , κείρω , ἀτιμάζω , ἡρέμα καλλωπίζω ὁ καταφρονέω ἐνταῦθα λόγος , ἵνα τίς καί μορφή ὁ πρός χάρις ὁ λόγος ἔχω ὁ ῥήτωρ . Ὥρα δέ ὁ μηχανάω ἐνεργητικός λέγω . ὁ μέντοι ῥῆμα παθητικός ἀεί ἐκφαίνω εἴωθα , ὡς δηλόω ὁ μηχανάομαι καί ὁ κακός μηχανάομαι . ὁ δέ , οὖον γάρ ἀναμωτὶ γε διακρίνω ὅς , καί παροιμιώδης γίγνομαι , δηλόω , ὡς οὖον δίχα μάχη λύω ὁ ὁ ἐνίδος . ὁ δέ , όπαλα εἰμί μέλαθρον , ἀντί ὁ ἐξεῖπον Κάιτα . καί δοκέω καυιώτερον εἰμί ὁ ὑπέρχομαι ὁ εἰσέρχομαι ὁ δέ , νευστάζω κεφαλή · διά γάρ κακός ὕω θυμός , εἰμί λέγω ἐπί ὁ αλλοιωμένος ὁ ὄψις διά καραδοκία κακός . ὁ δέ οὗτος νευστάζω ἑρμηνεύω ἐν ὁ ἐφεξῆς ὁ ποιητής διά ὁ Θεοκλύμενος . ὅτι2 ἄρχω ὁ Πηνελόπη μνηστήρ φαίνω , ὅπως πειτασις μάλιστα θυμός μνηστήρ , ἰδέ τιμάω γίγνομαι μᾶλλον πρός πόσις τε καί νέος , ἢ πάρος εἰμί · τούτ’εστιν , ἵνα καί ὁ μνηστήρ διαχέω ἐλπιδοκοπέω γάμος ὑπόσχεσις καί τιμάω γίγνομαι μάλιστα ὁ ἀνήρ καί ὁ νίον ὡς ἀγαθός μεθοδεύω καί μεταχειρίζω ὁ ῥέομαι δημηγορία πειθαλωτάτα.50 καί εἰμί οὗτος προθεωρία ὁ ἐφεξῆς καί προέκθεσις , ἐν ὅς ηδουη ἀνακρίνω ὁ προηγέομαι πικρός · σίον ὁ Ὀδυσσεύς καί ὁ Τηλέμαχος , ἀντί ὅς δυσφορέω , εὐφραίνω , ἐπί ὅς ὁ Πηνελόπη τεχνάζω , ἴδιος δέ αὐθίς ὁ Ὀδυσσεύς , ἐπί ὅς οὗτος χρόνιος καλός αὐτός ὁράω , καί οἷος ταχύς αὐτός ἐκτίθημι πρός ἄμυνα . καί τέλος ἐνθυμέομαι κατά ἑαυτοῦ ἢ γυνή ἐμφανίζω ὁ ἐραστής ἐγκαλύπτω οὗτος ὁ Εὐρυνόμη συγκάθημαι , ὡς εἰκός . ἢ γάρ Εὐρύκλεια * ὁ ἐνδοτέρω εἰμί . φημί γοῦν ὁ ποιητής οὕτως · ἀρχεῖον δέ γελάω καί εἶπον · Εὐρυνόμη , θυμός ἐγώ ἔλδομαι , οὖον τίς πάρος γε , ἧχος οὖν ἐκ πολύς , μνηστήρ φαίνω ἀπεχθάνομαι περ ἔμπας · παῖς δέ ἄν εἶπον ἔπος κερδαίνω αὐτός , μή πᾶς μνηστήρ υπερμαλιος * ὄμνυμι , ὁ τε εὖ μέν βάζω , κακῶς δέ ὁπινθεν φρονέω . ἀμφί περ υμιος ὁ , ἐσθλός ἀγορεύω , κακός δέ φρήν βυσσοδομέω . καί οὗτος μέν ὁ Πηνελόπη , διδάσκω ὁ ποιητής , ὁ μή πάρος βούλομαι - Μένα διά ὁ αὐτοσχέδιος εἰς σκέψις προτίθημι . ἢ δέ Εὐρυνόμη συναινέω φαίνω ὁ ἐραστής ὁ δοσποινεω , ἐθέλω καί καλλοπισθῆναι αὐτός . ἔρχομαι γάρ , φημί , χάω ἀπονίζω καί ἐπιχρίω παρείας · μηδέ οὗτος δάκρυ φύρω πρόσωπον ἔχω · ἐπί κακός πενθέω ἔκκριτος ἀεί . ὁ δή γνωμικός ὅς καί μετά ὀλίγος κεῖμαι . ἤδη μέν γάρ σύ παῖς τηλίκος , ὅς σύ μάλιστα Ἡρῶ γεννάω ἰδέω . ἢ δέ γε Πηνελόπη μή ἀνέχω ὁ Εὐρυνόμη τοιοῦτος παραινδᾶν οὐ ἐθέλω χώνω ἀπονίζω καί ἐπιχρίω ἀλοιφή καί ἀνακαλέω κάλλος ὁ πάλαι ἀπόλλυμι · οὔτε γάρ ἢ οὗτος σώφρων φιλέω περισπάω ὡραισμός , ἀλλά στίργει ὁ κατά ὁ εἶπον σωτήριος φύσις . καί οὐδέ πολάζω τότε ἢ ὁ μυρεψός , φημί , περιεργία , ἀλλά παρά ὁ ὕστερος ἥκω , ὥστε , καθά φημί ὁ κωμικός * Ἄλεξις , οὐδέ εἄν * κολύμβησις εἰς κολυμβήθρα μύρον ἀρκέω τις εἄν δύναμαι . διό , φημί , Ὅμηρος ὁ ὁ μύρον φύσις οἶδα , ὅμως οὐ εἰσάγω Μύρα - λωρομενος ἥρως , πλήν ὁ τριγερων Πάρις , περί ὅς ἐν ὁ ῥαψῳδία φημί ὁ , κάλλος στίλβω , ἤγουν γαίω ὁ ὄψις , οὐ ἀπλόος , ἀλλά ὡς εἰμί καί κάλλος στίλβω , μύρον δηλαδή , διά ὅς εὐτρό - σωπος ἢ θεῖος γίγνομαι , ἵνα ἢ ὡς περ ὁ , μάρναμαι δέμας πυρός ἀντί ὁ ὡς πῦρ , οὗτος καί στίλβω κάλλος ὁ λάμπω ὁ ὄψις , ὡς εἰμί περ κάλλος ὁ πρόσωπον χρίω . ὁ δέ τοιοῦτος κάλλος μετά ὀλίγος * μνηστός ὁ ποιητής . καί οὗτος μέν ὁ Πηνελόπη ὀκνέω διορθόω ὁ φύσις καί περισσός φαίνω αἰτέω καί ὁ εἰκών ὁ ἐκ γένεσις πρόσωπον διαγράφω εἴτε μεταγράφω , καί μάλιστα ὁ ἀνήρ ἀποδημέω , οὖον πρός ἀρέσκεια μέλλω ἑαυτοῦ ἀγλαΐζω μή τοιοῦτος νῦν εἰμί . ἀγλαία γάρ , φημί , ἐγώ γε θεός ὄλλυμι , ἐκ ὅς ἐκεῖνος βαίνω κοῖλος ἐπί νησί . καί αὐτός μέν οὕτως απαργνειος καλλωπίζω πρός τέχνη . ὁ δέ ἄλλως πῶς γίγνομαι φυσικός . γλυκύς γάρ οὗτος συμμαίνω ὕπος θεόω αὐτός χέω . * ὁράω δέ ἀνακλίνω , λύω δέ ὁ ἄφρα πᾶς αὐτός ἐπί κλινηρος . τέως δέ ἄρα , ἀρόω ἐν τοσοῦτος , Ἀθήνη ἄμβροτος Δῶρα δίδωμι , ἵνα ὅς θησαυρίζω Ἀγαῖος γίγνομαι ἑαυτοῦ καλός . καί ἐρημικός ὁ θεῖος Δῶρα ἐπάγω · κάλλος μέν ὁ πρῶτος πρόσωπον καλός καθαίρω ἀμβρόσιος , οἶος περ εὐστέφανος Κυθέρεια χράω , εὖτε εἄν ὁ Λαμίων χορός ἱμερόεις . καί μή μακρός καί παχύς τίθημι ὁράω , λευκός δέ ἄρα μή τίθημι πριστός ἐλέφας . καί ὁ μέν Ἀθηνᾶ ποιέω οὕτως ἀπέρχομαι . αὐτός δέ ἀρνημισθεῖσα ποιέω ὁ ἔρδω . καί ἐπιφαίνω ἀναγκαῖος . εἰμί γάρ καί ἄλλοτε ὁ μνηστήρ προνοέω ἐμφανίζω , ἵνα ἐλπιδοποιέω καί μή πάσχω βία , ἀλλά νῦν μάλιστα τοιοῦτος οἰκονομία χρεία ὁ ποιητής ὁ τε ἄλλος , καί ἵνα μή πλέω φυλάω ὁ ἀνήρ πολύς ἐγχέω . καί ἄλλως δέ χρή ὁ ὁ μνηστηροφονία ἔπαθλον ὁ καλός Πηνελόπη θεάομαι ὁ Ὀδυσσέας , ὡς δή ἐπί μᾶλλον πρόθυμος ἀγωνίζομαι . ἱστίον δέ ὅτι ὁ , πετάννυμι θημοὺ μνηστήρ , ἀντί ὁ διαχέω , ἐκ μεταφορά φέρω ὁ διασπασανυμένων σῶμα · ὅθεν καί πόρος διασπέτεια παρά ὁ σοφός · ἵνα λέγω , ὅτι ὁ μνηστήρ ὁ ψυχή συγχέω καί οἷος πλήσσω διά ὁ δύσλιπι , ὅμως διασπέννυντο , ἵνιχα ὁ * ἐράω βλέπω . καί ἄλλως δέ , ὁ πετάννυμι ἐκ μεταφορά ὁ πέτομαι ἀντί ὁ , κοῦφος καί μετέωρος ὁ ἐλπίς ποιέω . ὁ δέ , θημοὺ μνηστήρ , ἔχω μέν ὁ ποιητής καί ἀντωνυμικός γράφω , οἷος , θυμός αὐτός ἢ σφεῖς , διά ὁ ἀνωτέρω ἐγγύς ὁ μνηστήρ μιμνήσκω . γράφω δέ ὅμως , ὡς τυγχάνω κατά λόγος σχεδιασμός . ὁ δέ , ἀχρεῖος ἐξελαύνω , ἀντί ὁ ἀκαρὸν καί πρός οὐδείς χρεία . ἀττικός δέ , φημί , ὁ λέξις οὗτος προσπαροξύνω , ἀχρεῖος λέγω . λιδιδωμι δέ ὁ τοιοῦτος ἄρτι γέλασμα καί ὡς οἷος ἐπίχρισις ὁ μή πᾶς ἀναγκαῖος εἰμί ὁ νῦν ἔργον , ἀλλά ἀφελής . καί ἄλλως δέ ποιητικός θεωρία οὗτος , ἐμφαίνω Ὄμηρος , Ἀστίων εἰμί ὁ γεννάω καί μείδιος τις ἄξιος . διό μετά ὀλίγος γηθέω Ὀδυσσεύς , ἐπί ὅς ὁ γυνή ἄρτι ποιέω . προοίμιον οὖν τίς ὁ ἠθέω γέλως ὁ σοφός Πηνελόπη , καί οὐ εἰμί καλός ἐπινοέω τίς ἐπί αὐτός ὁ οὗτος γελάω . εἰμί μέν γάρ σπουδαῖος ὁ ἵημι , τίς εἄν βλάπτω ὁ ἀφελής γέλως ; εἰμί δέ καί ἑτεροῖος , ἐπανιτέον καί οὕτως ὁ γυνή ὡς προσαγγέλλω . καί εἰμί ὁ τοιοῦτος παύω σχῆμα ἀμία καί χρηστός προοίμιον πᾶς . ἐν δέ ὁ , ἐπιχρίω παριμαω , σιγή ὁ ὁ χρῶμα εἶδος σερνῶς τε ἄμη καί ὅτι μηδέ καῖρος * ἐάν καί τοιοῦτος ἐνδιατριβή . δάκρυ δέ περιρρέω ἀντί ὁ ἡχρωισμένη . καί χέω πῶς ὁ λέξις ὁ , χιλεα φυράω αἷμα . ὁ δέ πρόσωπον πληθυντικός φημί διά ὁ κατά αὐτός διάγνωσις καί ὁ ἐντεῦθεν διασπέτεια , ὁποῖος δή τις λόγος καί ὁ Ἰλιάς ἐν ὁ μονομαχία πληθύνω ὁ ὁ Λιάντος πρόσωπον . καί νῦν μέν ἀπλόος πρόσωπον · ὁ δέ αὐτός ὑποκαταβαίνω καί πρόσωπον καλός φημί . πάντως δέ πρόσωπον κύριος ἐπί μόνος ἄνθρωπος , εἰμί μή ποῦ τις παίζω , ὡς ὁ εἶπον , μέγας Γλαῦκος ἰχθύς πρόσωπον . ὁ δέ πενθέω ὁ κοινός πενθέω ὡς ἀπό ὁ πενθέω , ὡς κείρω κιχάνω · ἢ καί ἀπό * ὁ πενθέω πυνθάνομαι , ὁποῖος καί ὁ ὀνομαίνω καί φοραίνω , ἐκ ὅς ὀνομαίνω καί φορέω . ὁ δέ τηλίκος ἐρημνία ὁ , γεννάω ὁράω , ὁ τελειότης δεῖγμα , κατά ὅς χρησιμεύω εἄν παῖς μήτηρ . εἰμί δέ ἀράομαι γεννάω ὁράω παῖς μήτηρ , πολυήρατος ἄρα καί ὁ τοιοῦτος ἡλικία εἰμί εἶπον . ὁ δέ , ἐπιχρίω αλοιγμαι , ἐντελής εἴρω ὁ , ἐπιχρίω παριμαω . δῆλος δέ ὅτι ὁμώνυμος λέξις ὁ αλοιγμαι , ἐπί τε πιμελή λέγω καί στέαρ καί νῦν ἐπί καλλοποιέω χρῶμα . ὁ δέ , χέω φημί , κατά ἐξοχή ἅπας ὁ γυνή . ὄνομα γάρ Ὀδυσσεύς οὖον πρόκειμαι . ὁ δέ , λύω δέ ὁ ἄφρα , λυσιμελής δηλόω ὁ ἕπω ἔξεστι λέγω , μή μόνος καθότι λύω μελέδημα θυμός , ὡς ἀλλαχοῦ λέγω ὁ ποιητής , ἀλλά καί κατά ὁ λύω ὁ Μίλη , ὁ περ εἰμί ἄφρα . ὁ δέ κλινήρ θρόνος εἶδος καί αὐτός , περί ὅς εἰμί ἀνακλίνω , ὡς δηλόω ὁ , εὕδω δέ ἀνακλίνω . ὁ καί ἐτυμολογικός τρόπος εἰμί . ὁ δέ κάλλος θέω τίς ὑγρός ὁ ποίησις πλάσσω , ὡς πού λέγω καί ὁ Ἰλιάς . εἰμί δέ ὁ τοιοῦτος μυθικός καί νίζω , ὡς δηλόω ὁ , πρόσωπον καλός καθαίρω ὁ ὁ κάλλος παρωνημούμε*να . ἔτι δέ καί χρίω . Ἀφροδίτη γάρ αὐτός χράω . εἰμί δέ κάλλος τοιοῦτος ἀμβρόσιος ἀλληγορικός ὁ ἐπιπολάζω κατά πρόσωπον φυσικός καλλονή καί εὐτρέπεια , ὁποῖος τις καί νῦν ὁ ὁ