eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1498
δεδήλωται ἀλλαχοῦ . Ἰστέον δὲ ὅτι στορεῖσασθαι δέματα αἱ δμωαί , οὐκέτι πέφασιν τοῖς ξένοις . ἀλλ’ αὐτοῖς μὲν ἐξάγει κήρυξ , αὐτοὶ δ’ ἐν προδόμῳ δόμου κοιμῶνται . Καὶ ὥρα ὡς καλὸν σχῆμα τὸ ἐν προδόμῳ δόμου ὡς καὶ ἀνωτέρω τὸ , ὑπ’ αἰθούσης θύμεναι καὶ χλαῖνας ἐνδύμε - ναι , καὶ ὅτι πρόδομον λέγει , τὴν αἰθούσαν . Ἐν τούτοις δέ , καὶ τὸ ἐκ λαμπάδων ἤτοι δέδων φῶς , δάος λέ*γει . εἴπων , δάος μετὰ χειρῶν ἔχουσαι , ὡς εἴ τις εἴποι φάος . Ὅτι ταυτὸν τὸ καθεῖδειν καὶ τὸ λέγεσθαι ἀφ’ οὗ τὸ λέκτρον . φησὶ γοῦν . Ἀρρεῖδης δ’ ἐκάθευδε . πᾶρ δ’ Ἑλένη ταυ - πεπλος ἐλέξατο . Τανύπεπλον δὲ φασί λέγει , τὴν εὐτραφῆ καὶ πλήθουσαν . τετανασμένου γὰρ οὕτω τοῦ σώματος , ἀνάγκη συνασχηματίζεσθαι καὶ τὸν πέπλον . ἄλλως μέντοι τὸ ταυύπεπλον , βαρ - βαρικὸν εἶναι φησὶ . καὶ ἴσως , οὐ χωλεῖν ἐκ τοιούτων ἠξίουσαν τὴν Ἑλένην , τοῖς ἐκείνων εἴδει παρα - μέναιν ἐθεσαν . Ὅτι πρὸ ὀλίγου εἴπων ὁ Μενέλαος ὡς δεῖπνον πασαμένους ἐρωτήσει τοὺς ξένους , ὁ δέ , τῇ ὁμιλίᾳ παρασχωὺς καὶ ἐκλαθόμενος , ἔωθεν ἐρωτᾷ , οὕτως . τίπτε δὲ σε χρεῖω δεῦρ’ ἤγαγεν Τηλέμαχ’ ἥρως ἐς Ἀκκαδαίμονα δῖαν ; δήμιον ἢ ἴδιον ; οὐχ ἐρωτᾷ δὲ τοὺς δύο , ἢ ἐπεὶ ἔγνω μηδὲν ἔχον ἔχεν εἰς αὐτὸν τὸν Νιστορίδην . Τηλεμάχον δὲ χαρὶν ἐλθεῖν . Ὅσα δὲ ὅτι τὸ χρεῖω ἐνδεξάμενος ὡς ταυ - τὸν τῷ χρέος οὐδὲτιφρ’ ὀνόματι , ποῦς αὐτὸ συνέταξεν Ἀττικῶς τὸ τίπτε , καὶ τὸ δήμιον ἢ ἴδιον , τούτῃστι δημόσιον ἢ ἰδιωτικὸν σοι τὸ πρὸς ἐμὲ χρέος . τοῦτο γὰρ ἢ χρεῖω . Σημεῖωσαι δὲ ὅτι ἐνταῦθα μὲν τὸ τί ποτέ σε χρεῖω ἤγαγεν εἰς Ἀκκαδαίμονα , καὶ ἐντελῶς εἴρηται καὶ σαφῶς . ὅτε δὲ που ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι , αὐτὸ κεί - ται μόνον τὸ , * τίπτε δὲ σε χρεῖω , ὑποδύσκολον ἐστι διὰ τὸ , ἢ ἀντιπτωτικῶς εἰρῆσθαι ἢ ἐλλειπτικῶς . καὶ ἐλλειπτικῶς μὲν , ἐπειδὴ καὶ ῥῆμα λείπεται ἐκεῖ καὶ ἔννοια τοπική . ἵνα λέγῃ , τίπτε δὲ σε χρεῖω ἤγαγεν εἰς τόνδε τόπον , ἀντιπτωτικῶς δέ , διότι ἐστι νοῆσαι τὴν σὲ αἰτιατικὴν ἀντωνυμίαν , ἀντὶ τοῦ σοί . ἵνα ἢ , τί ποτέ σοι χρεία . εἰς ὅπερ χρησιμεῦναι καὶ Λισχῖλον τὸ , αὐτὸν σε δι’ προμηθῖως . ἤρουν αὐτῷ σοι χρεία ἐστὶ προμηθῖσαι . ἴσως δὲ ὕψιστι κἀνταῦθα τις ἐλλειψις κατὰ πρόθεσιν . οἶον . τί ποτε εἰς σὲ χρεία . Τὸ δὲ ἐς Ἀκκαδαίμονα , ταυτὸν τῷ , ἐς Σπάρτην . κατὰ τὸ , πέμψω δ’ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον . Ὅτι τὸ ἐν ἄλλοις περὶ Ὀδυσσέως χλεῖος , κληρδὸνα ἐνταῦθα φησὶ . λέγει γάρ . ἤλυσον εἰ τινὰ μοι κληρδὸνα πατρὸς ἐνίσποις . Καὶ ἐστι ταυτὸν χλεῖος καὶ κληρδὸν καὶ κληρδών . ὡν ἰσωνεσία , ἢ φήμη καὶ ἡ δόξα * καὶ ἡ ὀμφὴ καὶ ὁ μαντικὸς λόγος . ἐπειδὴ ἐκ τοῦ χλεῖος τὸ κλεῖζω . ἀπ’ αὐτοῦ δὲ κατὰ ἔκτασιν , τὸ κληζω . καὶ ἐν συναφίσει , κληζω . ὡς χρεὼς χρηζω καὶ χοῦζω . ἢ δὲ χρήσις τοῦ κληζεν , παρὰ τε ἄλλοις , καὶ παρὰ τῷ κομικῷ , ἐν τῷ , κλησον τὴν πόλιν ταύτην . διὸ ἀπὸ τοῦ κληζω ἢ κληδών . ἀπὸ δὲ αὐτοῦ , ἢ κληρδών . καθ’ ὁμοιότητά τινα τοῦ χρήναι καὶ χρηῆναι . Ὅτι ἀπολο - γείται ὁ Τηλέμαχος πρὸς τὴν τοῦ Μενελάου ἐρώτησιν , ὀλίγα μὲν τοῦ ποιητοῦ ἐκ καινῆς εἰπόντος , τοὺς πλείονας δὲ στίχους , παριλκυσάντος ἐπίρωθεν συνήθως ἐκ * τῶν ἑαυτοῦ . Καὶ ἡ μὲν εἰς - βολὴ τοῦ λόγου τῷ νεανίᾳ ὡήτορι , γοργὴ καὶ κομματική , κατὰ σχῆμα θυμικὸν ἐνδιάθετον . φησὶ γάρ . ἐσθίεται μοι οἶσος . ὁλωλε δὲ τίονα ἔργα . δυσμενέων δ’ ἀνδρῶν πλεῖος δόμος . εἴτα ἐκτραφῆσθι ἐν ὀλίγῳ , μύλων καὶ βοῶν ἀπλῶδων ἀπο*λειαν . καὶ τοὺς μηνητήρας ὑπέρβιον ἤτορ ἔχειν φησὶ . καὶ ἐκάνεσθαι1498 τὰ βασιλικά γοῦνεται , οὐ περὶ τινος μεγάλου , ἀλλ’ ἐφ’ ᾧ αἰεὶν τὸν τοῦ πατρὸς ὀλεθρον , εἴπερ εἰδεν ἢ ἤκουσε . καὶ μὴ διὰ αἰδοῦ ἢ μείλχον θεὸν ἐπιχώρησαι τὰ κατὰ τὸν πατέρα . μηνητήρια δὲ καὶ ἀπερ ἐκείνῳ ποτε ἐν Τροίᾳ ἐλιστάλησθι τῷ Μενέλαω . εἰ καὶ εἰς ἀντίχαριν , αἰεὶν ἀφορὰ πρὸς τὸν υἱὸν ἐκαί - νουν , τὸ αἰτὶ ἔτις . Καὶ ὅρα ὅτι κέντρονος τρόπων ἐξαφωδήσας τὰ ἐνταῦθα ἐσθ’ ὁ Ὀμηρι - κὸς Τηλέμαχος , ἐκ διαφόρων τόπων συλλεξάντων ἐνταῦθα τῶν στίχων τῷ ποιητῇ . ὡς εἶναι αὐτὸν ἡρεμ - ρετὴν καὶ τῶν ὑστέρων λεγομένων ὀμηροκέντρων ἐφ’ οἷς οὐχ ὀλίγος τισὶ μόχθος ἐγένετο . Ὅτι ἐπὶ τοῖς μηνητευομένοις ἀναξιως γυναῖκα τι*νὸς ἀριστίας , οὐκ ἀπάζον ὡφθηνα τὸ , ὡ πόποι ἢ μᾶλα δή γρατερόφρονος ἀνδρὸς ἐν εὐνῇ ἡξιῶν εὐνηθῆναι ἀνάλκιδες αὐτοῖ ἐόντες . ἐτυμολογικὸν δὲ τὸ , ἐν εὐνῇ ἡξιῶν εὐνηθῆναι . Μενέλαος δὲ τοῦτο λέγει περὶ τῶν τῆς Πηνελόπης μηνητήρων . ὡς καὶ λαχὼν ἀφορμὴν ἐκ τοῦ γρατερόφρονος , καὶ ἐκ τοῦ ἀνάλκιδες . ὡν τὸ μὲν , αἰεῖον λέοντι . τὸ δέ , προσφνὺς ἱλάσκου , πορίζεται παραβολὴν ταύτην . ὡς δ’ ὑπὸτ’ ἐν ξυλόχῳ ἱλαρος γρατεροῖο . λέοντος , νηρότης κοιμήσασα νυκτινίκας γαλαδρήρους , ἀγνιους ἐξερέσει καὶ ἄγρια ποιήντα , ρο*αζομένη . ὁ δ’ , ἐπειτα ἤν εἰσῆλυσεν εὐνήν . ἀμφοτέροις δὲ τοῖσιν αἰκία πόντον ἐρήων , ὡς Ὀδυσσεὺς καίνοισιν
Lemmas: δηλόω ἀλλαχοῦ . ἰστέον δέ ὅτι στόρνυμι δέμα ὁ δμῳή , οὐκέτι φαίνω ὁ ξένος . ἀλλά αὐτός μέν ἐξάγω κῆρυξ , αὐτός δέ ἐν πρόδομος δόμος κοιμάω . καί ὥρα ὡς καλός σχῆμα ὁ ἐν πρόδομος δόμος ὡς καί ἀνωτέρω ὁ , ὑπό αἴθω θύω καί χλαῖνα ἐνδύω - ναι , καί ὅτι πρόδομος λέγω , ὁ αἴθω . ἐν οὗτος δέ , καί ὁ ἐκ λαμπάς ἤτοι δήω φάος , δάος λέγω . εἶπον , δάος μετά χείρ ἔχω , ὡς εἰμί τις εἶπον φάος . ὅτι2 τατός ὁ καθίζω καί ὁ λέγω ἀπό ὅς ὁ λέκτρον . φημί γοῦν . αρρειδηω δέ καθεύδω . παρά δέ Ἑλένη ταυ - πέπλος λέγω . τανύπεπλος δέ φημί λέγω , ὁ εὐτραφής καί πλήθω . τετανασμένου γάρ οὗτος ὁ σῶμα , ἀνάγκη συσχηματίζω καί ὁ πέπλος . ἄλλως μέντοι ὁ ταυυπεπλος , βοιρ - βαρικὸν εἰμί φημί . καί ἴσως , οὖον χωλεῖν ἐκ τοιοῦτος ἔξειμι ὁ Ἑλένη , ὁ ἐκεῖνος εἶδος παρά - μέναι τίθημι . ὅτι2 πρό ὀλίγος εἶπον ὁ Μενέλαος ὡς δεῖπνον πάσσω ἐρωτάω ὁ ξένος , ὁ δέ , ὁ ὁμιλία παρασχωὺς καί ἐκλανθάνω , εἴωθα ἐρωτάω , οὕτως . τίπτε δέ σύ χρεῖος δεῦρο ἄγω Τηλέμαχος ἥρως εἰς ακκαδαιμονος δῖος ; δήμιος ἢ ἴδιος ; οὐ ἐρωτάω δέ ὁ δύο , ἢ ἐπεί γιγνώσκω μηδείς ἔχω ἔχω εἰς αὐτός ὁ Νιστορίδην . Τηλέμαχος δέ χάρις ἔρχομαι . ὅσα δέ ὅτι ὁ χρεῖος ἐνδέχομαι ὡς ταυ - ὁ ὁ χρέος οὐδὲτιφρ’ ὄνομα , Ποῦς αὐτός συντάσσω Ἀττικός ὁ τίπτε , καί ὁ δήμιος ἢ ἴδιος , τοῦτος δημόσιος ἢ ἰδιωτικός σύ ὁ πρός ἐγώ χρέος . οὗτος γάρ ἢ χρεῖος . σημειόω δέ ὅτι ἐνταῦθα μέν ὁ τίς ποτός σύ χρεῖος ἄγω εἰς ακκαδαιμονος , καί ἐντελής εἴρω καί σαφῶς . ὅτε δέ ποῦ ὡς καί ἐν Ἰλιάς , αὐτός κύ - ὁ μόνος ὁ , * τίπτε δέ σύ χρεῖος , ὑποδύσκολος εἰμί διά ὁ , ἢ ἀντιπτωτικῶς εἴρω ἢ ἐλλειπτικός . καί ἐλλειπτικός μέν , ἐπεί καί ῥῆμα λείπω ἐκεῖ καί ἔννοια τοπικός . ἵνα λέγω , τίπτε δέ σύ χρεῖος ἄγω εἰς ὅδε τόπος , ἀντιπτωτικῶς δέ , διότι εἰμί νοέω ὁ σύ αἰτιατικός ἀντωνυμία , ἀντί ὁ σύ . ἵνα ἢ , τίς ποτός σύ χρεία . εἰς ὅσπερ χρησιμεύω καί Λισχῖλον ὁ , αὐτός σύ διά προμηθής . ἀρόω αὐτός σύ χρεία εἰμί προμηθέομαι . ἴσως δέ υψιειμι ἐνταῦθα τις ἔλλειψις κατά πρόθεσις . οἶος . τίς ποτός εἰς σύ χρεία . ὁ δέ εἰς ακκαδαιμονος , τατός ὁ , εἰς Σπάρτη . κατά ὁ , πέμπω δέ εἰς Σπάρτη τε καί εἰς Πύλος . ὅτι2 ὁ ἐν ἄλλος περί Ὀδυσσεύς χλεῖος , κληρδὸνα ἐνταῦθα φημί . λέγω γάρ . ἅλυσος εἰμί τις ἐγώ κληρδὸνα πατήρ ἐνέπω . καί εἰμί τατός χλεῖος καί κληρδὸν καί κληρδών . ὡς ἰσωνεσία , ἢ φήμη καί ὁ δόξα * καί ὁ ὀμφή καί ὁ μαντικός λόγος . ἐπεί ἐκ ὁ χλεῖος ὁ κλείζω . ἀπό αὐτός δέ κατά ἔκτασις , ὁ κλῄζω . καί ἐν συναφισεω , κλῄζω . ὡς χρέος χρῄζω καί χόω . ἢ δέ χρῆσις ὁ κλῄζω , παρά τε ἄλλος , καί παρά ὁ κωμικός , ἐν ὁ , κλῄζω ὁ πόλις οὗτος . διό ἀπό ὁ κλῄζω ἢ κληδών . ἀπό δέ αὐτός , ἢ κληρδών . κατά ὁμοιότης τις ὁ χρή καί χράω . ὅτι2 ἀπόλλυμι - γίγνομαι ὁ Τηλέμαχος πρός ὁ ὁ Μενέλαος ἐρώτησις , ὀλίγος μέν ὁ ποιητής ἐκ καινός εἶπον , ὁ πλείων δέ στίχος , παριλκυσάντος ἐπίρωθεν συνήθης ἐκ * ὁ ἑαυτοῦ . καί ὁ μέν εἰς - βολή ὁ λόγος ὁ νεανίας ὡήτορι , γοργός καί κομματικός , κατά σχῆμα θυμικός ἐνδιάθετος . φημί γάρ . ἐσθίω ἐγώ οἶσος . ὄλλυμι δέ τίων ἔργον . δυσμενής δέ ἀνήρ πλεῖος δόμος . εἴτα̅ ἐκτρέπω ἐν ὀλίγος , Μύλων καί βοῦς ἀπλῶδων ἀπολειαίνω . καί ὁ μηνητήρας ὑπέρβιος ἦτορ ἔχω φημί . καί ἐκάνεσθαι1498 ὁ βασιλικός γονεύω , οὖον περί τις μέγας , ἀλλά ἐπί ὅς ἀΐω ὁ ὁ πατήρ ὄλεθρος , εἴπερ ὁράω ἢ ἀκούω . καί μή διά αἰδέομαι ἢ μείλχον θεός ἐπιχωρέω ὁ κατά ὁ πατήρ . μηνητήρια δέ καί ὅσπερ ἐκεῖνος ποτός ἐν Τροία ἐλιστάλησθι ὁ Μενέλαος . εἰμί καί εἰς ἀντίχαρις , ἀΐω αφορώ πρός ὁ υἱός εκάιγ - νόος , ὁ αἰτὶ τίνω . καί ὁράω ὅτι κέντρον τρόπος ἐξαφωδήσας ὁ ἐνταῦθα ἐστώ ὁ Ὀμηρι - γυνή Τηλέμαχος , ἐκ διάφορος τόπος συλλέγω ἐνταῦθα ὁ στίχος ὁ ποιητής . ὡς εἰμί αὐτός ἥρεμος - ρετὴν καί ὁ ὕστερος λέγω Ὁμηρόκεντρον ἐπί ὅς οὐ ὀλίγος τις μόχθος γίγνομαι . ὅτι2 ἐπί ὁ μηνητευομενω ἀναξιως γυνή τι*νὸς Ἀριστίας , οὐ ἀπάζον ὁράω ὁ , εἰμί πόποι ἢ μῆλον δή γρατερόφρονος ἀνήρ ἐν εὐνή ἔξειμι εὐνάω ἄναλκις αὐτός εἰμί . ἐτυμολογικός δέ ὁ , ἐν εὐνή ἔξειμι εὐνάω . Μενέλαος δέ οὗτος λέγω περί ὁ ὁ Πηνελόπη μηνητήρων . ὡς καί λαγχάνω ἀφορμή ἐκ ὁ γρατερόφρονος , καί ἐκ ὁ ἄναλκις . ὡς ὁ μέν , αἰεῖον λέων . ὁ δέ , προσφύω ἱλάσκομαι , πορίζω παραβολή οὗτος . ὡς δέ ὑπὸτ’ ἐν ξύλοχος ἱλαρός γρατεροῖο . λέων , νηροος κοιμάω νυκτινικη γαλαδρήρους , ἁγνίζω ἐξεῖπον καί ἄγριος ποιέω , ρο*αζομενω . ὁ δέ , ἔπειτα ἐάν εἰσέρχομαι εὐνή . ἀμφότερος δέ ὅς αἰκία πόντος ῥῆον , ὡς Ὀδυσσεύς καῖνος