eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1420
ημων , Ἀγαμέμνονος σὺν τῷ παλλαδίῳ προσκεχρήντος ταῖς Ἀθήναις , Ἀμοφῶντα τὸ παλλάδιον ἀποτάσα , καὶ πολλοὺς τῶν διωχότων ἀνελών . τοῦ δὲ Ἀγαμέμνονος δυσχραινοῦτος , ζησίων αὐτοῖς ὑποσχεῖν ἐπὶ πεντήκοντα Ἀθηναίων καὶ τοσοῦτον Ἀργείων , οὐς ἐρήτας κληθῆναι , διὰ τὸ παρ’ ἀμφο - τέρων ἐξελέγχει αὐτοῖς περὶ ζωῆς . καὶ τὸ δικαστήριον , ἐπώνυμον τῇ Παλλάδι γενέσθαι . Ὅτι τὴν * Ἀθηνᾶν ἀποθῆναι ἤκουν ἀποχωρήσαι τοῦ Τηλεμάχου , οὐ τὸ ἀφαιρεῖν ἐκείνου ἔχεται αὐ - θῆναι δηλοῖ , ἀλλ’ ὅτι βουλευσάμενος πρῶτον καθ’ ἑαυτὸν καὶ σιωπήσας καὶ στήσας τὸν σκοπὸν , πεινᾶται . καὶ οὐχ ἐπὶ σκέπτεται , ἀλλὰ φρεσὶ γνοῦς οἷα φρονίμως ἐνόησε καὶ ἀποδεξάμενος ἑαυτῷ τοῦ θεοῦ ἐκείμματος καὶ θαυμάσας κατὰ θυμὸν τὸ ἀξιόλογον τοῦ βουλευμάτος , καὶ μένος καὶ θάρσος ἀναλαβὼν , τοῦ βουλευθέντος ἔργου γίνεται , ὑποχωροῦντος ἐξ αὐτοῦ τῆς προτέρας Ἀθηνᾶς ἤτοι σκέ - ψεως . Τί δὲ ἐστὶ τὸ μένος καὶ τὸ θάρσος , ἐν τῷ Ε’ Ἰλιάδος γέγραπται . Σημειῶσαι δὲ ὅτι οὐ μόνον ὁ Τηλέμαχος ἐνταῦθα ἐθαύμασε κατὰ θυμὸν ὡς ἄνθρωπος , ἀλλὰ καὶ ἡ μήτηρ μετ’ ὀλίγα , τοῦ παιδὸς ἀκούσασα , ἐθαύμασε . καὶ τὸν αὐτὸν μῦθον πεπτημένον ἐνέθετο τῇ ψυχῇ . θαυμάζουσι δὲ προύοντες καὶ οἱ μηστήρες , ὅτε ἀγχορεύοντος αὐτοῦ ἀκούουσι . καὶ οἱ λαοὶ δὲ ἐν τοῖς ἐξῆς , ἰδόντες τὸν Τηλέμαχον ἐποχούμενον . οὕτω πάνυ ἀξιθαύμαστος ὁ νεανίσκος διὰ τὴν ἐνδιαμὴν τῆς ἀλληγορουμένης Ἀθηνᾶς , γέγονε . καὶ ἴσως καὶ διατοῦτο , συμβολικῶς καὶ ἄστικως ὁ ποιητὴς τὴν τῷ Τηλε - μάχῳ ἐπιφοιτήσασαν Ἀθηνᾶν , ἥρῳ τῷ Ταρίων ἐπείκασε , διὰ τὸ ἐνδιαμητικὸν δηλαδὴ τῆς ἐν αὐτῷ φρονήσεως . Τάφος γὰρ ἡ νῆσος , ὁμωνυμίαν ἔχει πρὸς τὸ θάμβος ὥστε καὶ αὐτὸ τάφος λέγεται . ὡς τὸ , τάφος δ’ ἦλκε πάντας . ἤκουν θάμβος καὶ ἐκπλήξεις . ἐξ οὗ καὶ τὸ , ταφῶν δ’ ἀνθρώπων Ἀχιλλεύς , ἤτοι ἐκπλαγείς . οὕτω δὲ καὶ ἄλληχον ὁ ποιητής , ὁμοῖον τι ποιεῖ . καὶ ἐξ ὀνόματος τοπικοῦ ποιήσεται ἄστικον νόημα ὃ πον ἄνδρα πέντα ἐξ Αἰτωλίας εἶναι πλεῖται , αὐττόμηνος ἑαυτῷ ἐκείνου ἔναι . τοῦτο γὰρ βούλεται σημαίνειν ἐκὶ ὁ Αἰτωλός , ὡς ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ τοῦ ἡτοῦ . καὶ ἐνταῦθα οὖν διὰ τοπι - κοῦ ὀνό*ματος τῶν Ταρίων , τάφον ἔταρον ὑπῆρξεν ἡφ’ οὐ δηλοῦται ἡ ἐκπλήξεις ὡς προειρήται . Ὅτι τῷ θεοῦ ἐναμιμησαμένῳ τινας καὶ ἀνθρωπίνους , ἐπιψηφίσεσθαι ταῦτα . τῷ δ’ ἐν θυμῷ ἦλκε μένος καὶ θάρσος , ἐπέγνωσέ τε τοῦ δείνου , μᾶλλον ἢ ἡ τὸ περαινθέν . Ὅτι ἐπὶ ἀνθρώπων μαθόντος τι καὶ θαυμάσαντος , οἰκείων εἰπὶν τὸ , ὁ δὲ , φρεσὶ νοήσας , θαύμασε κατὰ θυμόν . Σημειῶσαι δὲ ὅτι τὸ ἐθαύμασε κατὰ θυμὸν ἤτοι κατὰ ψυχὴν , πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἄρρηται τῶν θαυμαζόντων πρὸς τὰ βλέποντα . θάμβος δὲ λέγεται , τὸ διὰ τῆς ἰδεᾶς ἐκπλαζόμενον . Ὅτι τὸν Φήμιον , ἀοιδὸν λέγει περιελυτὸν ἤτοι ἐξάχνοντον . καὶ τὸ αὐτὸ μέλος , θέ - σπιν ἀοιδὴν . ἤτοι θεῖαν καὶ ὡς ὑπὸ θεοῦ ἐσπομένην ἤτοι λεγομένην . τοῦτο δὲ συνθέντες οἱ μεθ’ Ὁμήρου , θεσπιωδὲν λέγουσι , ὁ δηλοῖ τὸ μαντεύεσθαι . θεσπιωδὲν δὲ πάντες ἔδοξον οἱ ἀοιδοί . καὶὰ καὶ αὐτὸς ὁ ποιητής , ἀοιδὸς ὢν καὶ αὐτός . ὅτι δὲ καὶ Ὁμήρῳ μέτεστι μαντείας , καὶ ἐν Ἰλιάδι φαίνεται . καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς δὲ πον φανήσεται . Ὅτι τοῦ Φημίου ἄδοντος τὰ κατὰ τοὺς Ἕλληνας ὅπως ἐκ τῆς Τροίας ἐνόστησαν , σιωπὴ ἐκάθηρτο οἱ μηστήρες ἀκούοντες . ὅσος μὲν , κατα - κλιμένοι τῇ γλυκύτητι τῆς ᾠδῆς . τάχα δὲ , καὶ παραδοξοῦντες τὸν τοῦ * Ὀδυσσέως ἀκούσαι θάνα - τον ἐκ τοῦ ἀοιδοῦ , ὅπερ καὶ αὐτὸν γίνεται πιθανῶς τῇ Πηνελόπῃ , τοῦ κατελθεῖν ἀναγκαίως εἰς τοὺς μηστήρας καὶ ταῦτα ὑπολέγοντα τῇ μέθῃ , ὡς ἂν παύσῃ τὸν Φήμιον τῆς τοιαύτης ᾠδῆς . διότι γὰρ ἡ ψυχή , οὐ ποτὲ καθ’ ὅδον τῇ ᾠδῇ βαίνων ὁ Φήμιος , ἐκπίπτει καὶ εἰς τὰ κατὰ τὸν Ὀδυσσέα καὶ τυχὸν ἀπὸ ἐκείνων ἐν νόστῳ θανάτῳ . καὶ οὐχ ἐπὶ φρεντὰ ἔσται αὐτῇ . οὐδ’ ὁ γάμος ἐπὶ πλεῖον ἀναβλη - θήσεται . οὐδὲ γὰρ ἤν θέμις τὸν Φήμιον ἀοιδὸν ὄντα , νεῖσαι ἄν , διὰ τὸ ἐνθιὸν ἐποπτεῖν αὐτὰ τοὺς ἀοιδοὺς καὶ μουσοτραφεῖς καὶ θεοῖς ἐμπικουμένους ἄδειν καὶ οὕτως αὐ ταντὸν ἔχων τοῖς αὐτῶν . ὅτι δὲ τοιοῦτοι οἱ ἀοιδοί , ἐν τοῖς περὶ Ἀμφοδόχου μετὰ ταῦτα φανήσεται . Σημειῶσαι δὲ ὅτι δεξιώτατα ὁ ποιητὴς ἀναφήσας τὸν ἀχρωστήρ , αἰτὰ παῖσι τὴν περὶ τοῦ νόστου τῶν Ἑλλήνων ἀοιδὴν . ἰστέον γὰρ ὅτι κἂν τε προσιὼν ὁ Φήμιος πεικίνει τὸν Ὀδυσσέα ἐπὶ κἂν τε μή . οὐκ ἀνὸδος ἤν ὁ λόγος τῷ ποιητῇ . ἐπὶ γὰρ ἐκ θεοῦ ἡλοῦσαν οἱ ἀοιδοί , τὸν πότον μὲν Ὀδυσσέως , βεβούσθαι τὴν Πηνελόπην οἱ μηστήρες . ζῶντος δὲ . ἀποστήσοντα καὶ οὐκ ἀναμεθήσοντα , ἄπερ ἡ ἱστορία οὐκ ἔχει . ἐπὶ οὖν οὐ συμφέρει εἰς πιθανότητα λόγου τὸ τέλος τῆς ἀοιδῆς , αἰτότως ὁ ποιητὴς τῇ ἐπι*στασίᾳ τῆς Πηνε - λόπης παιδι αὐτήν . ἔχει δὲ τι καὶ ἄλλως ἀστύιον ἡ κάθοδος τῆς Πηνελόπης , ἀναμεχούσης ἐπίτηδες τοὺς μνηστῆρας , ὡς καὶ μετ’ ὀλίγον αὐτὴς ὁμῆθησεται . Σημειώσαι δὲ καὶ ὅτι ἐπίτηδες ὁ ποιη - τὴς ἐπέκρινε τὴν τοῦ Φημίου ἀοιδήν , ἑαυτῷ πάντως καὶ τῇ κατ’ αὐτὸν ἀοιδῇ ἀνατιθείς τὰ κατὰ τὸν νόστον . οὐ γὰρ ποιήσεται , ἀρξάμενος ἐκ τῆς γάμμα ἁρμονίας , ἐμφήνας οὖν ὡς καὶ διὰ τοῦ Φη - μίου εἶχεν εἰπεῖν τὰ τοῦ νόστου , ὅμως ἔχων διον αὐτὸς ἀοιδὸς τούτων γενέσθαι ἐν τοῖς ἔξῃς . ‘Ὅτι ἔχων μὲν αὐτοῦ τό , τοῦτο δ’ ἀοιδὸς ἄνδρε περιελθὼς , οἱ δὲ , σιωπ’ ἕκαστο ἀκούον - τες . ἐνθα σημειώσαι ὡς οὐ μόνον ἡ κατὰ τοιαύτας ἀοιδὰς ἀκρόασις , ἀλλὰ καὶ ἀπλῶς ἡ κατ’ ἀκοὴν ἡδονὴ καθὰ καὶ ἐν τοῖς τοῦ Ἀθηναίου κείται , πολλὰ τῶν παιδῶν ἐπίζει , ἀπασχολοῦσα τοὺς ἀκροωμέ - νους εἰς ἑαυτήν . Ἡρμῶν οὖν φησιν ὁ παρωδὸς ὁ ἐπιλεγόμενος φασί , σφόδρα εὐδοκιμῶν ἐν τῷ παρω - δεῖν καὶ μάλιστα παρ’ Ἀθηναίοις , οὕτως ἐκεῖνους ἐκῆλυσέ ποτε ἐν τῇ τῆς γιγαντομαχίας παραοιδίᾳ , ὥστε τὴν ἡμέραν ἐκείνην πλείστα αὐτοὺς γελάσαι , καὶ τοὺς ἀγγελθέντων αὐτοῖς ἐν τῷ θεάτρῳ τῶν περὶ Σικελίας ἀτυχημάτων . καὶ οὐδὲς ἀπέστη , καὶ ταῦτα σχεδὸν πᾶσι τῶν οἰκείων ἀπολωλότων . καὶ ἐκλαυσαν μὲν ἑκά * λωκάμενοι , διέμειναν δὲ ἀκροώμενοι . ἵνα μὴ γένωνται διαγραφῆς τοῖς ἀπὸ τῶν ἄλλων πόλεων το θεορδοῦσιν , ἀχθόμενοι τῇ συμφορᾷ . καὶ μήν , τότε καὶ αὐτὸς ὁ παρωδὸς ὡς ἔκονε , σιωπᾶν διέγνωκε . καὶ ὅμως ἦνυστο ἡ ὅλη ἀκρόασις διὰ τὴν ἐκ τῆς παραοιδίας ἡδονὴν τῶν πλειόνων . Τὸ δὲ ἀοιδὸς ἄνδρε , τρόπος καὶ αὐτὸ ἐτυμολογίας ἐστὶν ὡς καὶ τὸ πτέραι πτερεῖσαι . ἀπὸ γὰρ τοῦ ἀοιδῶ , γίνεται ἀοιδὸς ἐξ αὐτοῦ δὲ καὶ τὸ ἀοιδῶ ὄνομα παρ’ Ὁμήρῳ , καὶ ὁ ἀοιδίμος . ‘Ὅτι τὴν αἰτίαν τοῦ ἐν τῷ νόστῳ δυστυχῆσαι τοὺς Ἀχαιοὺς ἵπτε ἦν ἡ τοῦ Ἰορροῦ Λίαντος ἀσελγεια ἐνώπιον τοῦ τῆς Παλλά - δος ἀγάλματος , σιωπᾷ ὁ ποιητής . χόλος μὲν Ἀθηναῖς λέγων κακῶς ἀπαλλάξαι τοὺς Ἕλληνας ἐν τῷ τοῦ νόστου καιρῷ , τὴν δὲ αἰτίαν οὐ διατετυμμένος . φησὶ γάρ . Ἀχαιῶν νόστον λυγρὸν ὄν ἐκ Τροίας ἐπι - τεῖλαιτο Παλλὰς Ἀθήνη . ἐφ’ ᾧ δὲ καὶ ἄλλαχοῦ , ὅτι πολλοὶ Ἀθηναῖς μῆνιδι , κακῶν οἷτον ἐπέασιν . ἐνθα καὶ αἰτίαν μὲν τινα ἔχει οὐ πάνυ δὲ σαφή . σημειωτὸν οὖν ὅτι οὐ βούλεται ὁ ποιητὴς ταῖς τῶν ἱστο - ριῶν ἀσεμνοῖς ἐμπλατυνεσθαι . Τὸ δὲ ἐπετείλατο Ἀθηναῖ , ἀντὶ τοῦ ἐνετείλατο . ἐπίτροχε . καὶ ἐστιν οὐ πόρρω ἀστύιον τὸ νόημα . ὁμοίον δὲ τῇ ἐννοίᾳ τοῦ ἀποκαρτερεῖν καὶ ταῖς λοιπαῖς τῶν ἀρχόντων ἐπιτα - γαῖς . οἱ πολλάκις τοῖς καταδικοῖς * αὐτοῖς ὑπῆρχαν ἐπετέλλοντο καὶ ἐκεῖνοι ἔθηνσκον . Ὅτι τὸ ὑπὸ φρον ὅ προσγεγραμμένον ἔχει τὸ ἴστα , ὡς δήλον ἐκ τοῦ , ὑπαγοιόθεν φρεσὶ σύνθετο θεάσιν ἀοιδήν . οὕτω δὲ καὶ τὸ ζῶον , ὡς δήλον ἐκ τοῦ , ζωθίων κείλων . συνεξακολουθοῦσι γὰρ τῷ , παρωδὸς μητροφὸς καὶ τοῖς τοιούτοις . λέγεται δὲ ὑπερόων , τὸ ὑπερκείμενον οἴκων . ὡς γὰρ κατὰ γλῶσσον , τὰ οἰκήματα . διὸ καὶ κλίμακος δέεται ὑψηλῆς ἀνταῦθα ἢ τοῦ ὑπερόων ἀνοδὸς τς καὶ κάθοδος . ὡς δηλοῖ τὸ , κλίμακα δ’ ὑψηλὴν κατεβήσατο . Τὸ δὲ σύνθετο φρεσίν , ἀντὶ τοῦ ἐπιμιλῶς ἔκονσε . τοὺς γὰρ ὥσπερ ὁρᾷ , οὕτω καὶ ἀκούει . Ὅτι σύνηθες ἦν τὸ πελαϊόν , φουτᾶν τὰς γυναῖκας εἰς τὰ τῶν ἀνδρῶν συμπόσια . ὡς καὶ ἐν τοῖς ἔξῃς ἡ Ἑλένη ἐπιδημεῖ τῇ εὐοχίᾳ τοῦ ἀνδρὸς , μετὰ τῶν ἐπιξενοθέντων βασι - λικῶν παίδων . καὶ ἡ Ἀρήτη δὲ τῷ συμποσίῳ τῶν Φαιάκων πάρεστι . καὶ ἡ Ναυσικάα ἢ θυγάτηρ αὐτῆς , καὶ ἡ Πηνελόπη οὖν , σωφρόνως ἀνταῦθα καὶ αἰδημόνως ἐφίσταται τῷ τῶν μνηστῆρων συμποσίῳ , οὐχ ἔχουσα ἱκανὸς τοῦ προσώπου , ἀλλὰ διακρίνουσα . οὐδὲ τὸ κάλλος ἐκφαίνουσα . ἀντὰ δὲ παραβόλον σχο - μὴν λιαφῶς κοσμήμα . τοιούτῳ κοσμίῳ καὶ λυπουμένῃ τὰς παροίας . ἔχουσα δὲ καὶ ἑμαρτόλους δύο ἑρμομένας συντάς . καὶ ἐν τοῖς ἔξῃς δὲ , συχνὰ ἐπι*φαινεται τοῖς μνηστήροις , ὑμνερωγοῦσα καὶ διαπε - ταννῦσα τὰς ἐκείνων ψυχάς , καὶ μεταποιζοῦσα ταῖς ἁλίσιν . ἵνα μὴ τῷ ἔχειν ἑωτοὺ ἱναχόμενοι καὶ μὴ δὲ πρὸς μόνην θάαν τῆς ἑρωμίνης ἐπακολουθόντες , παραβολόν τι τοιμησῶσι . καὶ ὅτι οὐ μιλτάτῃ μᾶθι τοὺς μνηστῆρας τὸν τοῦ παιδὸς θάνατον , φησὶν ὁ ποιητής . ἢ δέ , ἄλλο ἐνύχει . μνηστήροισι φανήναι . καὶ Ὀδυσσέως δὲ ἐλθόντος , ἐπιφαίνεται . καὶ δόρα περιίζει τῶν μνηστῆρων . καὶ Ὀδυσσεὺς χαίρει τῷ ὄργῳ . Ἰστίον δὲ ὅτι τὸ , ἀντὰ παριών σχομὴν , λιαφῶς κοσμήμα , παραφράσσει τὴν τρυφωδία , ἑρη - οὐ παραλαπτομένην δυστροχῶδως ἄνδρα * παρωδός . ἔχων οὐ κατέγραψα τὴν τοῦ προσώπου ἀξιοῦντα.1421 ‘Ὅτι ἐν τῷ , ὅστι παρα σταθμὸν τέχους , σταθμὸν μὴν λέγω τὴν παραστάδα , ἢ τὴν βάσιν τοῦ οὐδοῦ . τέκος δὲ , τὸν ὅλον δόμον ἀπὸ μίρους ἀναχαιστέατον τοῦ στέγους . ὅπερ οἶον παραλή ἐστιν οἴκον . καθὰ καὶ τὸν ἀνθρώπον ἀπὸ τῆς κεφαλῆς καλεῖ , οὐ μόνον ἐν τῷ , Τέλος φιλὴ κεφαλή ,
Lemmas: ἥμων , Ἀγαμέμνων σύν ὁ Παλλάδιον προσχράομαι ὁ Ἀθῆναι , Ἀμοφῶντα ὁ Παλλάδιον ἀποτάσσω , καί πολύς ὁ διώκω ἀναιρέω . ὁ δέ Ἀγαμέμνων δυσχραινουος , ζήσιος αὐτός ὑπέχω ἐπί πεντήκοντα Ἀθηναῖος καί τοσοῦτος Ἀργεῖος , οὖς ἐρήτας καλέω , διά ὁ παρά ἀμφο - τέρος ἐξελέγχω αὐτός περί ζωή . καί ὁ δικαστήριον , ἐπώνυμος ὁ Παλλάς γίγνομαι . ὅτι2 ὁ * Ἀθηνᾶ ἀποτίθημι ἀκέω ἀποχωρέω ὁ Τηλέμαχος , οὖον ὁ ἀφαιρέω ἐκεῖνος ἔχω αὖος - θάω δηλόω , ἀλλά ὅτι βουλεύω πρῶτος κατά ἑαυτοῦ καί σιωπάω καί ἵστημι ὁ σκοπός , πεινάω . καί οὐ ἐπί σκέπτομαι , ἀλλά φρήν γιγνώσκω οἷος φρονίμως νοέω καί ἀποδείκνυμι ἑαυτοῦ ὁ θεός κέμμα καί θαυμάζω κατά θυμός ὁ ἀξιόλογος ὁ βούλευμα , καί μένος καί θάρσος ἀναλαμβάνω , ὁ βουλεύω ἔργον γίγνομαι , ὑποχωρέω ἐκ αὐτός ὁ πρότερος Ἀθηνᾶ ἤτοι σκῶ - ψεως . τις δέ εἰμί ὁ μένος καί ὁ θάρσος , ἐν ὁ εἰ Ἰλιάς γράφω . σημειόω δέ ὅτι οὖον μόνος ὁ Τηλέμαχος ἐνταῦθα θαυμάζω κατά θυμός ὡς ἄνθρωπος , ἀλλά καί ὁ μήτηρ μετά ὀλίγος , ὁ παῖς ἀκούω , θαυμάζω . καί ὁ αὐτός μῦθος πίπτω ἐντίθημι ὁ Ψυχή . θαυμάζω δέ προέρχομαι καί ὁ μηστήρες , ὅτε αγχορευειμι αὐτός ἀκούω . καί ὁ λαός δέ ἐν ὁ ἑξῆς , ὁράω ὁ Τηλέμαχος ἐποχέομαι . οὗτος πάνυ ἀξιθαύμαστος ὁ νεανίσκος διά ὁ ἐνδιαμὴν ὁ ἀλληγορέω Ἀθηνᾶ , γίγνομαι . καί ἴσως καί διατοῦτο , συμβολικός καί ἄστικως ὁ ποιητής ὁ ὁ τῆλε - μῆχος ἐπιφοιτάω Ἀθηνᾶ , ἥρως ὁ ταρίον ἐπικαίω , διά ὁ ἐνδιαμητικὸν δηλαδή ὁ ἐν αὐτός φρόνησις . Τάφος γάρ ὁ νῆσος , ὁμωνυμία ἔχω πρός ὁ θάμβος ὥστε καί αὐτός τάφος λέγω . ὡς ὁ , τάφος δέ ἕλκω πᾶς . ἀκέω θάμβος καί ἔκπληξις . ἐκ ὅς καί ὁ , τάφος δέ ἄνθρωπος Ἀχιλλεύς , ἤτοι ἐκπλήσσω . οὗτος δέ καί ἄλληχον ὁ ποιητής , ὅμοιος τίς ποιέω . καί ἐκ ὄνομα τοπικός ποιέω ἀστικός νόημα ὅς πως ἀνήρ Πέντα ἐκ Αἰτωλία εἰμί πλέω , αυττομεις ἑαυτοῦ ἐκεῖνος ἔναι . οὗτος γάρ βούλομαι σημαίνω ἐπίτεξ ὁ Αἰτωλός , ὡς ἀπό ὁ αὐτός ὁ αἰτέω . καί ἐνταῦθα οὖν διά τόπι - ποῦ ὄνομα ὁ ταρίον , τάφος ἑταῖρος ὑπάρχω κώληψ οὖον δηλόω ὁ ἔκπληξις ὡς προλέγω . ὅτι2 ὁ θεός ἐναμιμησαμένῳ τις καί ἀνθρώπινος , ἐπιψηφίζω οὗτος . ὁ δέ ἐν θυμός ἕλκω μένος καί θάρσος , ἐπιγιγνώσκω τε ὁ δεινός , μᾶλλον ἢ ὁ ὁ περαίνω . ὅτι2 ἐπί ἄνθρωπος μανθάνω τίς καί θαυμάζω , οἰκέω εἶπον ὁ , ὁ δέ , φρήν νοέω , θαυμάζω κατά θυμός . σημειόω δέ ὅτι ὁ θαυμάζω κατά θυμός ἤτοι κατά ψυχή , πρός ἀντιδιαστολή ἀραρίσκω ὁ θαυμάζω πρός ὁ βλέπω . θάμβος δέ λέγω , ὁ διά ὁ ἰδέα ἐκπλήσσω . ὅτι2 ὁ Φήμιος , ἀοιδός λέγω περιέρχομαι ἤτοι ἐξάγω . καί ὁ αὐτός μέλος , ΘΕ - σπιν ἀοιδή . ἤτοι θεῖος καί ὡς ὑπό θεός σπένδω ἤτοι λέγω . οὗτος δέ συντίθημι ὁ μετά Ὅμηρος , θεσπιωδὲν λέγω , ὁ δηλόω ὁ μαντεύομαι . θεσπιωδὲν δέ πᾶς δοκέω ὁ ἀοιδός . Καία καί αὐτός ὁ ποιητής , ἀοιδός1 εἰμί καί αὐτός . ὅτι δέ καί Ὅμηρος μέτειμι μαντεῖος , καί ἐν Ἰλιάς φαίνω . καί ἐν ὁ ἑξῆς δέ πως φαίνω . ὅτι2 ὁ Φήμιος ἀείδω ὁ κατά ὁ Ἕλλην ὅπως ἐκ ὁ Τροία νοστέω , σιωπή καθαίρω ὁ μηστήρες ἀκούω . ὅσος μέν , κατά - κλίνω ὁ γλυκύτης ὁ ᾠδή . τάχα δέ , καί παραδοξέω ὁ ὁ * Ὀδυσσεύς ἀκούω Θάνα - ὁ ἐκ ὁ ἀοιδός , ὅσπερ καί αὐτός γίγνομαι πιθανός ὁ Πηνελόπη , ὁ κατέρχομαι ἀναγκαῖος εἰς ὁ μηστήρας καί οὗτος ὑπολέγω ὁ μέθη , ὡς εἄν παύω ὁ Φήμιος ὁ τοιοῦτος ᾠδή . διότι γάρ ὁ ψυχή , οὖον ποτέ κατά ὀδούς ὁ ᾠδή βαίνω ὁ Φήμιος , ἐκπίπτω καί εἰς ὁ κατά ὁ Ὀδυσσεύς καί τυγχάνω ἀπό ἐκεῖνος ἐν νόστος θάνατος . καί οὐ ἐπί φρεντὰ εἰμί αὐτός . οὐδέ ὁ γάμος ἐπί πλείων ἀναβάλλω - τίθημι . οὐδέ γάρ ἐάν θέμις ὁ Φήμιος ἀοιδός εἰμί , νέομαι ἄν , διά ὁ ἔνθεος ἐποπτεῖν αὐτός ὁ ἀοιδός καί μουσοτραφής καί θεός εμπικουμενος ἀνδάνω καί οὕτως αὖος ταντός ἔχω ὁ αὐτός . ὅτι δέ τοιοῦτος ὁ ἀοιδός , ἐν ὁ περί αμφοδοχος μετά οὗτος φαίνω . σημειόω δέ ὅτι δεξιός ὁ ποιητής ἀναφαίνω ὁ ἀχρωστήρ , ἀΐτας δίπαις ὁ περί ὁ νόστος ὁ Ἕλλην ἀοιδή . ἰστέον γάρ ὅτι κἀν τε προσέρχομαι ὁ Φήμιος πεικινεω ὁ Ὀδυσσεύς ἐπί κἀν τε μή . οὐ ἄνοδος ἐάν ὁ λόγος ὁ ποιητής . ἐπί γάρ ἐκ θεός λούω ὁ ἀοιδός , ὁ πότος μέν Ὀδυσσεύς , βαίνω ὁ Πηνελόπη ὁ μηστήρες . ζῶ δέ . ἀφίστημι καί οὐ ἀναμένω , Ἄπερ ὁ ἱστορία οὐ ἔχω . ἐπί οὖν οὖον συμφέρω εἰς πιθανότης λόγος ὁ τέλος ὁ ᾠδή , αιτοος ὁ ποιητής ὁ ἐπιστασία ὁ πῆνος - λόπη παῖς αὐτός . ἔχω δέ τίς καί ἄλλως ἀστύιον ὁ κάθοδος ὁ Πηνελόπη , αναμεχουω ἐπίτηδες ὁ μνηστήρ , ὡς καί μετά ὀλίγος αὐτός ὁμοθέω . σημειόω δέ καί ὅτι ἐπίτηδες ὁ ποιέω - σής ἐπικρίνω ὁ ὁ Φήμιος ᾠδή , ἑαυτοῦ πάντως καί ὁ κατά αὐτός ᾠδή ἀνατίθημι ὁ κατά ὁ νόστος . οὖον γάρ ποιέω , ἄρχω ἐκ ὁ γάμμα ἁρμονία , ἐμφαίνω οὖν ὡς καί διά ὁ φημί - Μίου ἔχω εἶπον ὁ ὁ νόστος , ὅμως ἔχω δῖος αὐτός ἀοιδός1 οὗτος γίγνομαι ἐν ὁ έξειμι . Ὅτι ἔχω μέν αὐτός ὁ , οὗτος δέ ἀοιδός1 ἀνήρ περιέρχομαι , ὁ δέ , σιωπή έκαστος ἀκούω - αἱρέω . ἔνθα σημειόω ὡς οὖον μόνος ὁ κατά τοιοῦτος ἀοιδή ἀκρόασις , ἀλλά καί ἀπλόος ὁ κατά ἀκοή ἡδονή καθά καί ἐν ὁ ὁ Ἀθηναῖος κεῖμαι , πολύς ὁ παῖς ἐπιζέω , ἀπασχολέω ὁ ακροωμος - νόος εἰς ἑαυτοῦ . Ἥρμων οὖν φημί ὁ παρῳδός ὁ ἐπιλέγω φημί , σφόδρα εὐδοκιμέω ἐν ὁ πείρω - δήω καί μάλιστα παρά Ἀθηναῖος , οὕτως ἐκεῖνος ἐκλύω ποτός ἐν ὁ ὁ γιγαντομαχία παραοιδιος , ὥστε ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος πλεῖστος αὐτός γελάω , καί ὁ ἀγγέλλω αὐτός ἐν ὁ θέατρον ὁ περί Σικελία ἀτύχημα . καί οὐδή ἀφίστημι , καί οὗτος σχεδόν πᾶς ὁ οἰκέω ἀπόλλυμι . καί καλέω μέν ἑκα * λωκάμενοι , διαμένω δέ ἀκροάομαι . ἵνα μή γίγνομαι διαγραφή ὁ ἀπό ὁ ἄλλος πόλις ὁ θεορδους , ἄχθομαι ὁ συμφορά . καί μείς , τότε καί αὐτός ὁ παρῳδός ὡς κονέω , σιωπάω διαγιγνώσκω . καί ὅμως ἀνύω ὁ ὅλος ἀκρόασις διά ὁ ἐκ ὁ παραοιδιος ἡδονά ὁ πλείων . ὁ δέ ἀοιδός1 ἀνήρ , τρόπος καί αὐτός ἐτυμολογία εἰμί ὡς καί ὁ πτερά πτερόω . ἀπό γάρ ὁ ἀοιδός , γίγνομαι ἀοιδός1 ἐκ αὐτός δέ καί ὁ ἀοιδός ὄνομα παρά Ὅμηρος , καί ὁ ἀοίδιμος . Ὅτι ὁ αἴτιος ὁ ἐν ὁ νόστος δυστυχέω ὁ Ἀχαιός ἵπτε εἰμί ὁ ὁ Ἰορροῦ Λιάντος ἀσέλγεια ἐνώπιος ὁ ὁ Παλλά - δίδωμι ἄγαλμα , σιωπάω ὁ ποιητής . χόλος μέν Ἀθηναίς λέγω κακῶς ἀπαλλάσσω ὁ Ἕλλην ἐν ὁ ὁ νόστος καιρός , ὁ δέ αἴτιος οὖον διατύπτω . φημί γάρ . Ἀχαιός νόστος λυγρός εἰμί ἐκ Τροία ἐπι - τέλλω Παλλάς Ἀθήνη . ἐπί ὅς δέ καί αλλαχού , ὅτι πολύς Ἀθηναίς μῆνις , κακός οἶτος ἔπειμι . ἔνθα καί αἴτιος μέν τις ἔχω οὖον πάνυ δέ σαφής . σημειωτός οὖν ὅτι οὖον βούλομαι ὁ ποιητής ὁ ὁ ιστός - Ῥίον ἀσεμνοῖς ἐμπλατύνω . ὁ δέ ἐπιτέλλω Ἀθῆναι , ἀντί ὁ ἐντέλλω . ἐπίτροχος . καί εἰμί οὖον πόρρω ἀστύιον ὁ νόημα . ὅμοιος δέ ὁ ἔννοια ὁ ἀποκαρτερέω καί ὁ λοιπός ὁ ἄρχω πίσσα - γῆ . ὁ πολλάκις ὁ καταδικέω * αὐτός υπάρχω ἐπιτέλλω καί ἐκεῖνος θνῄσκω . ὅτι2 ὁ ὑπό φρον ὅς προσγράφω ἔχω ὁ ἵστημι , ὡς δῆλος ἐκ ὁ , ὑπάγω φρήν συντίθημι θεάομαι ᾠδή . οὗτος δέ καί ὁ ζῷον , ὡς δῆλος ἐκ ὁ , ζωθίων κεῖλος . συνεξακολουθέω γάρ ὁ , παρῳδός μητροφὸς καί ὁ τοιοῦτος . λέγω δέ ὑπεῖπον , ὁ ὑπέρκειμαι οἶκος . ὡς γάρ κατά γλῶσσα , ὁ οἴκημα . διό καί κλῖμαξ δήω ὑψηλός ἐνταῦθα ἢ ὁ ὑπεῖπον ἄνοδος τςʹ καί κάθοδος . ὡς δηλόω ὁ , κλῖμαξ δέ ὑψηλός καταβαίνω . ὁ δέ συντίθημι φρήν , ἀντί ὁ ἐπιμιλῶς κονέω . ὁ γάρ ὥσπερ ὁράω , οὗτος καί ἀκούω . ὅτι2 συνήθης εἰμί ὁ πελαϊόν , φουος ὁ γυνή εἰς ὁ ὁ ἀνήρ συμπόσιον . ὡς καί ἐν ὁ έξειμι ὁ Ἑλένη ἐπιδημέω ὁ ευοχιος ὁ ἀνήρ , μετά ὁ επιξενοτιθημι βάσις - καθῆλιξ παῖς . καί ὁ Ἀρήτη δέ ὁ συμπόσιον ὁ Φαίαξ πάρειμι . καί ὁ Ναυσικάα ἢ θυγάτηρ αὐτός , καί ὁ Πηνελόπη οὖν , σωφρόνως ἐνταῦθα καί αἰδήμων ἐφίστημι ὁ ὁ μνηστήρ συμπόσιον , οὐ ἔχω ἱκανός ὁ πρόσωπον , ἀλλά διακρίνω . οὐδέ ὁ κάλλος ἐκφαίνω . ἀντάω δέ παράβολος σχο - μήv λιαφῶς κόσμημα . τοιοῦτος κόσμιος καί λυπέω ὁ παροια . ἔχω δέ καί ἑμαρτόλους δύο ἕρμω σίντης . καί ἐν ὁ έξειμι δέ , συχνός ἐπιφαίνω ὁ μνηστήρ , υμνερωγουω καί διαπίνω - τανύω ὁ ἐκεῖνος Ψυχή , καί μεταποιέω ὁ ἁλίς . ἵνα μή ὁ ἔχω ὦτος ἰνάσσω καί μή δέ πρός μόνος θάω ὁ ερωμινεος ἐπακολουθέω , παραβολόν τίς τιμάω . καί ὅτι οὖον μιλτάτῃ μᾶθι ὁ μνηστήρ ὁ ὁ παῖς θάνατος , φημί ὁ ποιητής . ἢ δέ , ἄλλος νύχος . μνηστήρ φαίνω . καί Ὀδυσσεύς δέ ἔρχομαι , ἐπιφαίνω . καί δορά περιΐζω ὁ μνηστήρ . καί Ὀδυσσεύς χαίρω ὁ ὀργάω . ἱστίον δέ ὅτι ὁ , ἀντάω πάρειμι σχομεις , λιαφῶς κόσμημα , παραφράσσω ὁ τρυφωδιον , εἴρω - οὖον παραλαμβάνω δυστροχῶδως ἀνήρ * παρῳδός . ἔχω οὖον καταγράφω ὁ ὁ πρόσωπον ὁρίζω Ὅτι ἐν ὁ , ὅστις παρά σταθμόν τέχους , σταθμόν μήv λέγω ὁ παρίστημι , ἢ ὁ βάσις ὁ οὐδός . τέκος δέ , ὁ ὅλος δόμος ἀπό μίρος ἀναχαιστέατον ὁ στέγος . ὅσπερ οἶος Παραλή εἰμί οἴκος . καθά καί ὁ ἄνθρωπος ἀπό ὁ κεφαλή καλέω , οὖον μόνος ἐν ὁ , Τέλος φιλέω κεφαλή ,