eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1832
ὡν ἐπέπτασεν ὁ νῖος πᾶσιν οἷς εἶπεν αὐτῇ . ὡς εἴ γε μὴ οὕτω γέγονεν ἤρουν μὴ ἐπὶ πᾶσιν ἐπτασεν , ἀλλ’ ἐν μέσῳ τῶν αὐτῆς λόγων , οὐκ ἂν ἐδήλου πάντας μᾶλα θαναεῖν . Ἰστέον δὲ ὅτι εἴρηται καὶ παρὰ Ἡρο - δότῳ σημειώδης πταρμός , εἰπόντι , ὡς Ἰππίας ὁ Πισιστράτου ἐπταρε καὶ ἔξηξε μειζον τοῦ συνήθους καὶ ὡς προεχύτη σιωθέντων τῶν ὀδόντων εἰς ἕτεσ καὶ ἤν σημείον . Ἰστέον δὲ καὶ ὅτι τὸ πταίωσιν καὶ πταίωσθαι λέγεται κατὰ παραγωγὴν ὁμοίως τῷ ἀρνοῦσθαι καὶ τοῖς τοιούτοις , καὶ ὅτι ἐκ τοῦ πτὼ παρά - γεται τὸ πταίρω κατὰ ὀνοματοποιίαν , ὡς περ καὶ τὸ πτύρω ἐπὶ ἰππῶν , ἐξ οὗ ὁ πτυρμός . Ὅρα δ’ ἐν τοῖς ὠρίοις πάρια , τὸ ἐπταρε , κονάγηνσε , γέλασε · δι’ ὧν γελᾶς οἷον ὁ τοῦ λόγου ῥυθμὸς ἀναλόγως τῇ τοῦ συμβόλου χάριτι . Τὸ δὲ οὐχ’ ὁράας , ἢ ἀντὶ τοῦ νοεῖς · ἐπὶ νοῦς ὁρᾶ καὶ νοῦς ἀκούει · ἢ καὶ ἀντὶ τοῦ ἀκούεις , ὡς ἂν εἴη αἰσθήσις ἀντὶ αἰσθήσεως , οὐ τὸ ἀνα*παλιν ὁ Ἥρος ἔρει ἐν τῷ , οὐκ ἀεὶς ὅτι μοι ἐπιλλίζουσι μνηστήρες ; ἔδει γὰρ ἐκεῖνον εἰπεῖν ὁράς . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ , μέγα ἐπταρε , πρὸς παιδιότητα κεῖται , ἵνα καὶ ἔνδον ἀκουσθῇ ὁ μέγας πταρμός . ἰρωμεῖα δὲ τοῦ μέγα τὸ , δῶμα σμερδαλέον καινίχρεσεν ἢ κονάγηνσεν . ἐγέλασε δὲ ἡ Πηνελόπη , ἢ φαι - νομένως καθ’ ὁμοιότητα τοῦ ἐξεγέλασεν , ἢ καὶ κατὰ ψυχὴν , ὡς τὸ , ἐγέλασε νοῦς παρὰ τῷ Ὀππικανῷ . Τὸ δὲ , οὐκ ἀτελῆς θάνατος μνηστήρῳ πᾶσι , καὶ τὸ , οὐδεὶς θάνατον ἀλίξει , ταυτὸν δη - λούσιν , ἐπίτηδες τῆς Πηνελόπης ἐμμενούσης τῇ γραφᾷ * διὰ τὸ χαίρειν τῷ προάματι . Ὅτι καὶ ἐνταῦθα κεῖται σχῆμα καινὸν ἤτοι σολοικογραφὲς ἐν τῷ , μεταλλῆσαι τί ἐ θυμὸς κέλεται καὶ κήδεά περ πεπαθνή . τὸ μὲν γὰρ ὀρθόν , ὅτι κέλεται αὐτὴν ὁ θυμὸς μεταλλῆσαι τι καὶ κήδεά περ παθοῦσαν . Ὁ δὲ συδοτὴς ἢ ὡς δοῦλος βαρβαρίζων ἢ καὶ τὴν ἐ ἀντωνυμίαν ἀντὶ τῆς οὐ λαβὼν * ὡς εἴ περ εἶπεν ὅτι ὁ θυμὸς αὐτῇ βούλεται μεταλλῆσαι , ἐπαίγει τὸ πεπαθνή ἀντιπτωτικῶς , ὡς ἐὰν εἴπεν , αὐτῇ παθοῦσᾷ . τὸ δὲ πεπαθνή , ἀσύνθες εἰς χαρσίν . διὸ οὐδὲ περιλαληθῆσεται , εἰ μὴ μόνον ὅτι ἐκ τοῦ πῆθω ἀρχεῖον ἐνεστῶτος γίνεται , ὡς τὸ παθὲν διλοῖ · ὀδεν τὸ παθὼν · ἐξ οὐ τὸ παθῆσω ὡς τυχῆσω · οὐ παρακείμενος πεπαθῆκως , καὶ κατὰ παίδος πεπαθώς · ὀθεν ἡ πεπαθνία , ὡς Ἡρακλιδὴς ἐμπλατύνεται , καθὰ καὶ προδεδήλωται . Ὅτι ἐσθλὸς ἄγγελος ὧν καὶ ὁ Εὐ - μαῖος καὶ αἴσμα εἰδώς , ὡς ἀλλαχοῦ διορίζεται ὁ ποιητής , λαλεῖ τι πλέον τῷ ξένῳ Ὀδυσοῦ , ὧν ἐκ τῆς δεσποίνης ἤκουσεν . ἡ μὲν γὰρ ἔφη ἐνδόσαι τὸν Ὀδυσεέα χλαϊνὰν τε χιτῶνά τε ἐμματα καλά , ὁ δὲ προσ - τίθησι καὶ τὸ , ὧν σὺ μέλιστα χρημάζεις . σίτον δὲ καὶ αἰτῶν κατὰ δήμον γαστέρο βροσχήσεις , δώσει δέ τοι ὡς χ’ ἐθέλησι . Καὶ ὅρα καὶ νῦν τὸ βροσχήσει ὡς ἐπὶ ἀλόγων λεχθὲν ἀπὸ περισπωμέ - νου ὀήματος τοῦ βροσῶ , βροσῆσω , ἀφ’ οὗ καὶ τὸ βρόσχημα καὶ ὁ βροσχηματῶδης ἀνθρώπος . μικρο - πρεπὴς δὲ ἡ τῆς δεσποίνης ὑπόχρησις καὶ οὐ βασιλική , διὸ καὶ εἴδησε τῷ Εὐμαίῳ εἰπεῖν ἂ εἴπεν . ἀναγκαίως δὲ * ἐσχημάτισται τὸ βροσχήσεις · ἄλλως γὰρ οὐκ ἔστι μέλλων τοῦ βρόσκειν . Ὅτι ἐν τῷ , Εὐμαιε , αἰρὰ κ’ ἐγὼ νημερτία πάντ’ ἐνέποιμι τῇ Πηνελόπῃ , δι’ ἑνὸς ν’ κατὰ φύσιν εἴρηται τὸ ἐνέποιμι , ὡς δηλοῖ ὁ κατὰ δάκτυλον ποδισμὸς τῆς λέξεως . ἐσχημάτισται δὲ ὁ λόγος τῷ Ὀδυσοῦ . λέγει γάρ , ὡς ταχὺ ἂν τῇ Πηνελόπῃ νημερτία εἴποι πάντα , ἐσαίριον δηλαδὴ μετὰ τὴν μνηστηροφρονίαν . ὡς νῦν γε ψεύδετα καὶ πρὸς αὐτήν . Ὅτι τὸ , ὁμὴν δ’ ἀνεδέχμεθα ὀξέων , ὁμοῖον ἐστι παροι-μίᾳ τῇ λεγούσῃ , τὴν ἐμὴν κάμνεις νόσον . ὁ ψευδόξενος δὲ Ὀδυσεὺς καὶ τοῦτο ῥησίν , ἐσχηματισμέ - νως εἰπών , ὅτι οἶδα ἐγὼ περὶ ἐκείνου , ἤρουν τοῦ Ὀδυσεέος · ὁμοίαν γὰρ ἀνεδέχμεθα κακοπάθειαν . ὁ περ ἀληθὴς οὕτως ἔχει . διήλον γὰρ ὅτι τε μάλιστα οἶδεν ἑαυτόν , καὶ ὅτι πονῶν οὐκ ἂν ἤν ἀμέτοχος τοῦ ποικεῖν . Ὅτι ὁ μετὰ παρρήσιαν βλαφερὰν προκαλούμενος εἰς ὁμοῖον τι εἴποι ἂν τὸ , ἀλλ’ ἀνθρώπων χαλκῶν ὑποδίδα ὁμιλον , τῶν ἡβης τε βίῃ τε σιδήρεον οὐρανὸν ἴκει · ὁ περ ἐπὶ μεγίστου πολέμου λέγεται , ὡς καὶ προείρηται . καὶ γὰρ νῦν ὅτε με ὁ δεῖνα κατὰ δῶμα κιόντα οὐ τι κακὸν βέξαντα βαλὼν ὀδύνησιν ἔδωκεν , οὐδεὶς ἐπήρξατο . Καὶ ὅρα τὸ , ὀδύνησιν ἔδωκεν , ἀντὶ τοῦ , ὀδύ - νησε , ἤρθην κατὰ ἀστειαν περίφρασιν . Ὅτι ἀξιοῖ δι’ Εὐμαίου ὁ ξένος , ἵνα εἴ περ βού - λοιτο ἡ δέσποινα περὶ τοῦ ἀνδρὸς ἐρωθᾶι , ποιήσῃ οὕτως , ἀσσοστέρω καθίσασα παραὶ πυρί · ἐμματα γὰρ σοί , φησι , λύγ’ ἔχω · οἶσθα καὶ αὐτός , ἐπεὶ σε πρῶθ’ ἐκέτευσα . δέεται ἄρα μάλιστα ἰματίων ὁ Ὀδυ - σεὺς οὕτω ὀγύων πρὸς τε ἰσπίραν καὶ πρῶι δέ , ὡς προδίδεικται . διήλον δὲ καὶ ἐντεῦθεν , οἷος ἤν καιρὸς τῆς τοῦ Ὀδυσεάως οἴκοι ἐπανελύσεως . Ὅτι ὁ δι’ ἀγγελίας προκαλεσάμενος πωχὸν τινα ,
Lemmas: ὡς πίπτω ὁ νιος πᾶς ὅς εἶπον αὐτός . ὡς εἰμί γε μή οὗτος γίγνομαι ἀρόω μή ἐπί πᾶς ἐπτασεν , ἀλλά ἐν μέσος ὁ αὐτός λόγος , οὐ εἄν δηλόω πᾶς μῆλον θνῄσκω . ἰστέον δέ ὅτι εἴρω καί παρά Ἡρ - δίδωμι σημειώδης πταρμός , εἶπον , ὡς Ἱππίας ὁ Πισίστρατος πτάρνυμαι καί ἐξάγω μείζων ὁ συνήθης καί ὡς προέχω σῴζω ὁ ὀδούς εἰς Έτες καί ἐάν σημεῖον . ἰστέον δέ καί ὅτι ὁ πταίω καί πταίω λέγω κατά παραγωγή ὁμοίως ὁ ἀρνέομαι καί ὁ τοιοῦτος , καί ὅτι ἐκ ὁ πέτομαι παρά - Γέτης ὁ πταίρω κατά ὀνοματοποιία , ὡς περ καί ὁ πτύρω ἐπί ἵππος , ἐκ ὅς ὁ πτυρμός . Ὅρας δέ ἐν ὁ ὁρίζω Παρία , ὁ πτάρνυμαι , κονάγηνσε , γελάω · διά ὅς γελάω οἷος ὁ ὁ λόγος ῥυθμός ἀνάλογος ὁ ὁ σύμβολον χάρις . ὁ δέ οὐ ὁράω , ἢ ἀντί ὁ νοέω · ἐπί νόος ὁράω καί νόος ἀκούω · ἢ καί ἀντί ὁ ἀκούω , ὡς εἄν εἰμί αἴσθησις ἀντί αἴσθησις , οὖον ὁ ἀνα*παλιν ὁ Ἥρος ἔρομαι ἐν ὁ , οὐ ἄημι ὅτι ἐγώ ἐπιλλίζω μνηστήρ ; ἐσθίω γάρ ἐκεῖνος εἶπον ὁράω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , μέγας πτάρνυμαι , πρός παιδιότης κεῖμαι , ἵνα καί ἔνδον ἀκούω ὁ μέγας πταρμός . ἰρωμεῖα δέ ὁ μέγας ὁ , δῶμα σμερδαλέος καινίχρεσεν ἢ κονάγηνσεν . γελάω δέ ὁ Πηνελόπη , ἢ φαΐ - νομένως κατά ὁμοιότης ὁ ἐκγελάω , ἢ καί κατά ψυχή , ὡς ὁ , γελάω νόος παρά ὁ οππικαινω . ὁ δέ , οὐ ἀτελής θάνατος μνηστήρ πᾶς , καί ὁ , οὐδείς θάνατος αλιξεω , τατός δη - λοῦσις , ἐπίτηδες ὁ Πηνελόπη ἐμμένω ὁ γραφεύς * διά ὁ χαίρω ὁ προάματι . ὅτι2 καί ἐνταῦθα κεῖμαι σχῆμα καινός ἤτοι σολοικογραφη ἐν ὁ , μεταλλάω τίς εἰ θυμός κέλομαι καί κῆδος περ φάτνη . ὁ μέν γάρ ὀρθός , ὅτι κέλομαι αὐτός ὁ θυμός μεταλλάω τίς καί κῆδος περ πάθος . ὁ δέ συδοτος ἢ ὡς δοῦλος βαρβαρίζω ἢ καί ὁ εἰ ἀντωνυμία ἀντί ὁ οὖον λαμβάνω * ὡς εἰμί περ εἶπον ὅτι ὁ θυμός αὐτός βούλομαι μεταλλάω , παίζω ὁ φάτνη ἀντιπτωτικῶς , ὡς ἐάν εἶπον , αὐτός πάσχω . ὁ δέ φάτνη , ἀσύνθες εἰς Κάρ . διό οὐδέ περιλαλέω , εἰμί μή μόνος ὅτι ἐκ ὁ πήθω ἀρχεῖον ἐνίστημι γίγνομαι , ὡς ὁ πάσχω διαιρέω · ὅδε ὁ πάσχω · ἐκ οὖον ὁ παθέω ὡς τυγχάνω · οὖον παράκειμαι πατέω , καί κατά παῖς παθέω · ὅθεν ὁ πανθία , ὡς Ἡρακλίδης ἐμπλατύνω , καθά καί προδηλόω . ὅτι2 ἐσθλός ἄγγελος ὅς καί ὁ εὕω - Μάϊος καί αἴσμα οἶδα , ὡς ἀλλαχοῦ διορίζω ὁ ποιητής , λαλέω τίς πλέω ὁ ξένος οδυσυς , ὅς ἐκ ὁ δέσποινα ἀκούω . ὁ μέν γάρ φημί ἐνδίδομαι ὁ Ὀδυσεέα χλαῖνα τε χιτών τε ἐμματα καλός , ὁ δέ προς - τίθημι καί ὁ , ὅς σύ μέλις χρημάζεις . σῖτος δέ καί αἰτέω κατά δῆμος γαστέρο βροεχω , δίδωμι δέ ὅς ὡς καί ἐθέλω . καί ὁράω καί νῦν ὁ βροεχω ὡς ἐπί ἄλογος λέγω3 ἀπό περισπωμέ - νόος ὀήματος ὁ βιβρώσκω , βροσηθω , ἀπό ὅς καί ὁ βρόσχημα καί ὁ βροσχηματῶδης ἄνθρωπος . μικρός - πρέπω δέ ὁ ὁ δέσποινα ὑπόχρησις καί οὖον βασιλικός , διό καί ἰδησῶ ὁ Εὔμαιος εἶπον ὅς εἶπον . ἀναγκαῖος δέ * σχηματίζω ὁ βροεχω · ἄλλως γάρ οὐ εἰμί μέλλω ὁ βιβρώσκω . ὅτι2 ἐν ὁ , Εὔμαιος , αἶρα καί ἐγώ νημερτία πᾶς ἐνέπω ὁ Πηνελόπη , διά εἷς ν κατά φύσις εἴρω ὁ ἐνέπω , ὡς δηλόω ὁ κατά δάκτυλος ποδισμός ὁ λέξις . σχηματίζω δέ ὁ λόγος ὁ οδυσυς . λέγω γάρ , ὡς ταχύς εἄν ὁ Πηνελόπη νημερτία εἶπον πᾶς , ἐσαίριον δηλαδή μετά ὁ μνηστηροφρονίαν . ὡς νῦν γε ψεῦδος καί πρός αὐτός . ὅτι2 ὁ , ὁμός δέ ἀναδέχομαι ὀξύς , ὅμοιος εἰμί παροιμία ὁ λέγω , ὁ ἐμός κάμνω νόσος . ὁ ψευδόξενος δέ Ὀδυσσεύς καί οὗτος ῥῆσις , σχηματισμός - νάω εἶπον , ὅτι οἶδα ἐγώ περί ἐκεῖνος , ἀρόω ὁ Ὀδυσεέος · ὅμοιος γάρ ἀναδέχομαι κακοπάθεια . ὁ περ ἀληθής οὕτως ἔχω . διαιρέω γάρ ὅτι τε μάλιστα οἶδα ἑαυτοῦ , καί ὅτι πονέω οὐ εἄν ἐάν ἀμέτοχος ὁ ποικω . ὅτι2 ὁ μετά παρρησία βλαφερὰν προκαλέω εἰς ὅμοιος τίς εἶπον εἄν ὁ , ἀλλά ἄνθρωπος χαλκός ὑποδίδωμι ὅμιλος , ὁ ἥβη τε βίαιος τε σιδήρεος οὐρανός ἵκω · ὁ περ ἐπί μέγας πόλεμος λέγω , ὡς καί προερέω . καί γάρ νῦν ὅτε ἐγώ ὁ Δεῖνα κατά δῶμα κίω οὖον τίς κακός βέχω βάλλω ὀδύνη δίδωμι , οὐδείς ἐπάρχω . καί ὁράω ὁ , ὀδύνη δίδωμι , ἀντί ὁ , ὄζω - νῆσος , ἀραρίσκω κατά ἀστεῖος περίφρασις . ὅτι2 ἀξιόω διά Εὔμαιος ὁ ξένος , ἵνα εἰμί περ βοῦς - λοιτο ὁ δέσποινα περί ὁ ἀνήρ ἐρωτάω , ποιέω οὕτως , ἀσσός καθίζω παρά πῦρ · ἐμματα γάρ σύ , φημί , λύγος ἔχω · οἶδα καί αὐτός , ἐπεί σύ πρῶτος κετεύω . δήω ἄρα μάλιστα ἱμάτιον ὁ Ὀδυ - Σεύς οὗτος ὀγύων πρός τε ἰσπίραν καί πρωΐ δέ , ὡς προδίδωμι . διαιρέω δέ καί ἐντεῦθεν , οἷος ἐάν καιρός ὁ ὁ Ὀδυσεάως οἴκοι ἐπανελύσεως . ὅτι2 ὁ διά ἀγγελία προκαλέω πωχὸν τις ,