eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1417
μάρτυρος , πρωτότυπον ὁ μάρτυρ δοκεῖ . διὸ τοῦτον μὲν πληθυντικόν , οἱ μάρτυρες , καὶ τὰ ἕξης ἀκολουθῶς . ἐκείνου δέ , οἱ μάρτυροι καὶ ἡ ἑξῆς ἀνελογίᾳ . εἰ μὴ ἄρα μεταπλασθῆναι τις ἐπὶ τὸ μάρτυρες ἐκ τοῦ μάρτυροι . τότε γάρ , οὐκ ἀνάγκη τὸ μάρτυρ εἶναι ἐν λόγῳ . ἐν τούτοις δὲ κείται συνήθως τῷ ποιητῇ ῥῆμα δυϊκὸν μετὰ ὀνόματος πληθυντικοῦ . φησὶ γάρ . μάρτυροι ἔστων ἤρουν ἔστωσαν . Ὅτι σχῆμα ἐκνοσίου εὐλογισμοῦ τὸ , μητέρα δὲ εἰ οἱ θνητοὶ ἀφομιᾶται γαμίσθαι , ἄν ἴτω ἐς μέγαρον πατρὸς . ἢν γὰρ τὸ ἀκολουθὸν καὶ ἀσώλοιτον , οὕτως εἰπὼν κατὰ ὀρθὴν καὶ εὐθέαν μητέρα δὲ εἰ βούλοιτο γαμίσθαι , ἄν ἴτω . ἢ καὶ ἄλλως , μητέρα δὲ εἰ οἱ θνητοὶ ἀφομιᾶται γαμίσθαι , ἀπόπεμψον . ὁ δὲ συνετὸς Μέντης ἐπίτηδες οὕτω σχηματίζει τὸν λόγον , διὰ αἰτίαν τοιαύτην . βουλόμενος γὰρ εἰπεῖν ὅτι τὴν μητέρα ἀπόπεμψον , καὶ φθάσας εἰπεῖν κατὰ τι αὐθόρως ὡς ἐν σχημασμῷ τὴν αἰτιατικὴν , ἄτα συνιδὼν ὡς ἴσως οὐ ψείσει τὸν φιλομήτορα Τηλέμαχον εἰπὼν τὸ * ἀπόπεμψον , σιγᾷ μὲν τοῦτο τὸ ῥῆμα ὡς οἷα ἐπιμιθυσάμενος . μὴ ἔχων δὲ συντόμως ἄλλην λέξιν αὐθόθεν ἐξῆναι ἄμα καὶ τὴν ὀρθὴν σύνταξιν σώζουσαν , καὶ τὸ δυσχερὲς τοῦ λόγου ἐκκλίνουσαν , ἐξαναγὴς εἰς ἄλλο ῥῆμα ἐκπίπτει . καὶ οὕτως ἐκπίπτει εἰς τὸ εὐλογημένον . εἰπὼν , ἀποχωρήσατε . ἵνα διήνεν αὐτὴ ἀπέργηται θέλουσα , καὶ μὴ ὁ παὶς αὐτὴν ἐκπίμπῃ ἀξούσαν . καὶ οὕτω μὲν ὁ νοῦνχὴς Μέντης τὸν λόγον ἐσχημάτισεν . ἀμφιδέξιος πάνυ ἀμφότερα ἐμφήνας , καὶ τὸ , ἀπόπεμψον τὴν μητέρα εἰ μὴ φιλεῖς αὐτήν , καὶ τὸ , ἡ μήτηρ ἄν ἴτω εἰ μὴ σὺ θέλεις λυπήσει αὐτήν . ἐξ ἑκατέρων ἐννοιῶν ἀνὰ * μίαν λέξιν σιγήσας . ἤρουν τὸ ῥῆμα μὲν τὸ προστακτικόν , ἐκ τοῦ , τὴν μητέρα ἀπόπεμψον . ἐκ δὲ τοῦ , ἡ μήτηρ ἄν ἴτω , τὸ τῆς εὐθείας ὄνομα . καὶ οὕτως , οὐ μόνον καινοπρεπὲς ἀπέβη τοῦτο τὸ σχῆμα διὰ τὸ εὐλογημένον , ἀλλὰ καὶ γοργὸν καὶ ἐλλοπατικόν . καὶ τοιοῦτον μὲν ὁ εὐλαβὴς Μέντης , ὁ δὲ ἀπεσθάλος καὶ ἀγρήσος Ἀντίνοος ἐν τοῖς ἕξης , ἀσώλοιζον μὲν , ἐπαιδεύτως δὲ μὴ παρακαλύψας , ὡς μητέρα ἀπόπεμψον . ἐνθα καὶ ἀντακούσων πρὸς τοῦ φιλομήτορος , ὅτι οὐκ ἔστι δόμων ἀξούσαν ἀποσάσθαι . Ὅτι καινοπρεπὲς σχῆμα καὶ τὸ , ἐλθέτω εἰς μέγαρον πατρὸς μέγα δυναμένου . οἱ δέ , γάμων τινύσιν , καὶ ἀρτυνέουσιν ἕδνα πολλὰ μᾶλα . ὥσπερ γὰρ εἰπεῖν , ὁ δὲ ἦτοι ὁ πατὴρ γάμων τεῖζει . ὁ δὲ ποιητής , οὐ πρὸς ἕνα τὸν πατέρα τὴν σύνταξιν ἀπέδοκεν , ἀλλὰ πρὸς τινὰς πολλοὺς τοὺς ἀμφὶ τὸν πατέρα . οἱ τινὲς ὡς ἐν τοῖς ἕξης ἱστορεῖται , τὴν Πηνελόπην ἐκλέων γήμασθαι . Ὅρα δὲ καὶ ὅτι δυνατὸν τε καὶ πλούσιον ἐπιμεραίνει ὁ ποιητὴς τὸν τῆς Πηνελόπης πατέρα Ἰκάριον . μέγα τε γὰρ δυναμένον αὐτὸν εἶπεν , καὶ τὰ ἐξ αὐτοῦ τῇ θυγατρὶ ἕδνα , πολλὰ μᾶλα φιλὴ πατ*δι πρόπονται . Τὸ δὲ ἀρτύνησι , ἀπὸ τοῦ ἀρτύω γίνεται πλουσιωμὸ τοῦ π . ὥσπερ δὺν δύνω . καὶ ὕνὼ θύνω τὸ ὀρμῶ καὶ χύω χύνω . ἕδνα δὲ νῦν μὲν τὰ ἀπὸ τῆς γυναικὸς πρὸς τὸν ἄνδρα . τάχα δὲ καὶ τὸ ἀνάπαλιν . δύναται γὰρ ἀμφοτέρως ἡ ἐννοία συμβιβάζεσθαι . οἱ δὲ ἀκοιμητοὶ τῶν πελασῶν , ἕδνα λέγεσθαι κυρίως φασί , τὰ ὑπὸ τῶν νυμφίων ἀλλήλοις διδόμενα . τὰ δὲ ἀπὸ τῶν πατέρων ἐπιμεῖλα φασίν , ὡς ἐν τῇ Ἰλιάδι γέγραπται . φερὴ δὲ τὰ τῆς νύμφης . τὰ δὲ ὑπὸ τῆς νύμφης , ἐπιφέρμα . δασύνεται δὲ τὸ ἕδνα , ὡς ἀπὸ τοῦ ἴδρῶζω κατὰ τοὺς πελασούς . ἕδρανόν τι ὄν , τὸ τὸν γάμον στηρίζον , καὶ ἐν συγκοπῇ ἕδρον . ἢ ἀπὸ τοῦ ἴδω , ἕδρανόν τι ὄν , τὸ ἴδνον τοὺς λαμβάνοντας , καὶ ἐν συγκοπῇ καὶ συστολῇ τοῦ ἡ εἰς ε , ἕδρον . καὶὰ καὶ μύρον ἕδανόν ὀξύτως ἐν Ἰλιάδι , τὸ ἴδν . ὡσαύτως δασύνεται καὶ τὸ ἕδρον , τῆς δασίας ἀναδραμοῦσης εἰς τὴν ὀρχήν , καὶ τὸ ἕδνυσθαι . ὡς ἐπὶ τοῦ ὄρων ὄδρων γίνεται καὶ ἐπὶ ἄλλων πολλῶν . ὅμως δὲ κατὰ πᾶσαν κίνησιν , τὰ ἀπὸ τοῦ ἴδω δασύνονται , ὡς καὶ τὸ ἕνδιον . καὶὰ δηλοὶ τὰ παρὰ τῷ τρεγικῷ ἀγακάνοντα . καὶ ἀγάδιον παρὰ Πανασίᾳ . τὸ ἕχθρόν καὶ ἀπαρίσχνον , καὶ ἥδος δὲ τὸ μὲν ὀρελός , φιλοῦσιν οἱ πλεῖους , ὡς μεταπλασθὲν * ἐκ τῆς ἡδονῆς εἰς τροχαῖον . ἐπὶ δὲ ὄζος , δασύνουσι . Ἀλλως γοῦν Λυσίανος φησίν . ἥδος τὸ ὄζος , δασύνουσι . Ἀττικοὶ καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα , οἷον καὶ τὸν ἡδυλιμόν . ὡς εἴδως τι πολιακίας ἐστίν . ἀφ' οὗ καὶ τὸ ἡδυλίζαν παρὰ Μενάνδρῳ . Πανασίας δὲ εἰπὼν ὅτι ἥδος τὸ ὀρελὸς καὶ τὸ ὄζος , οὐδὲν τι περὶ πνεύματος ἤρη . ἐκ τοῦ ἴδω δὲ γινωμένη καὶ ἡ ἥδη καὶ τὰ ἐξ αὐτῆς ὡς καὶ ἄλλαχοῦ εἴρηθι , εὐλόγως δασύνονται . Ἰστίον δὲ καὶ ὅτι ὁ ἀνωτίων ἡβηκὶς τῆς Πηνελόπης πατὴρ Ἰκάριος , ἀδελφὸς ἦν Τυνδάρω τοῦ Λέκωνος , τοῦ πατρὸς τῆς Ἑλένης . οἱ τῆς οἰκίας ἐκπιόντες ὑπὸ Ἰποκόωντος , ἦλθον εἰς Θέστιον Πλαφονίων ἄρχοντα . καὶ τὴν πόλιν Ἀχέλου συγκατεκτήσαντο . ὕστερον δέ , Τυνδάρεως μὲν τὴν Θέστιον θυγατέρα Λήδαν λαβὼν , ἐπανῆλθεν .
Lemmas: μάρτυς , πρωτότυπος ὁ μάρτυς δοκέω . διό οὗτος μέν πληθυντικός , ὁ μάρτυς , καί ὁ έξειμι ἀκόλουθος . ἐκεῖνος δέ , ὁ μάρτυς καί ὁ ἑξῆς ἀνελογίᾳ . εἰμί μή ἄρα μεταπλάσσω τις ἐπί ὁ μάρτυς ἐκ ὁ μάρτυς . τότε γάρ , οὐ ἀνάγκη ὁ μάρτυς εἰμί ἐν λόγος . ἐν οὗτος δέ κεῖμαι συνήθης ὁ ποιητής ῥῆμα δυικός μετά ὄνομα πληθυντικός . φημί γάρ . μάρτυς εἰμί ἀρόω εἰμί . ὅτι2 σχῆμα εκνοσιον ευλογισμος ὁ , μήτηρ δέ εἰμί ὁ θνητός αφομιααω γαμίζω , ἄν ἔρχομαι εἰς μέγαρον πατήρ . εἄν γάρ ὁ ἀκόλουθος καί ασωλοιος , οὕτως εἶπον κατά ὀρθός καί εὐθύς μήτηρ δέ εἰμί βούλομαι γαμίζω , ἄν ἔρχομαι . ἢ καί ἄλλως , μήτηρ δέ εἰμί ὁ θνητός αφομιααω γαμίζω , ἀποπέμπω . ὁ δέ συνετός Μέντης ἐπίτηδες οὗτος σχηματίζω ὁ λόγος , διά αἴτιος τοιοῦτος . βούλομαι γάρ εἶπον ὅτι ὁ μήτηρ ἀποπέμπω , καί φθάνω εἶπον κατά τίς αὐθόρως ὡς ἐν σχημασμῷ ὁ αἰτιατικός , ἄτη σύν-εἶδον ὡς ἴσως οὖον ψέω ὁ φιλομήτωρ Τηλέμαχος εἶπον ὁ * ἀποπέμπω , σιγάω μέν οὗτος ὁ ῥῆμα ὡς οἷος επιμιθυω . μή ἔχω δέ σύντομος ἄλλος λέξις αὐθόθεν ξαίνω ἄμη καί ὁ ὀρθός σύνταξις σῴζω , καί ὁ δυσχερής ὁ λόγος ἐκκλίνω , ἐξανάγω εἰς ἄλλος ῥῆμα ἐκπίπτω . καί οὕτως ἐκπίπτω εἰς ὁ εὐλογέω . εἶπον , ἀποχωρέω . ἵνα διανέω αὐτός ἀπέργω ἐθέλω , καί μή ὁ παῖς αὐτός ἐκπίμπῃ ἄγω . καί οὗτος μέν ὁ νοῦς Μέντης ὁ λόγος σχηματίζω . ἀμφιδέξιος πάνυ ἀμφότερος ἐμφαίνω , καί ὁ , ἀποπέμπω ὁ μήτηρ εἰμί μή φιλέω αὐτός , καί ὁ , ὁ μήτηρ ἄν ἔρχομαι εἰμί μή σύ ἐθέλω λυπέω αὐτός . ἐκ ἑκάτερος ἔννοια ἀνά * εἷς λέξις σιγάω . ἀρόω ὁ ῥῆμα μέν ὁ προστακτικός , ἐκ ὁ , ὁ μήτηρ ἀποπέμπω . ἐκ δέ ὁ , ὁ μήτηρ ἄν ἔρχομαι , ὁ ὁ εὐθύς ὄνομα . καί οὕτως , οὖον μόνος καινοπρεπής ἀποβαίνω οὗτος ὁ σχῆμα διά ὁ εὐλογέω , ἀλλά καί γοργός καί ἐλλοπατικόν . καί τοιοῦτος μέν ὁ εὐλαβής Μέντης , ὁ δέ ἀπεσθάλος καί ἀγρήσος Ἀντίνοος ἐν ὁ έξειμι , ασωλοιζω μέν , επαιδευος δέ μή παρακαλύπτω , ὡς μήτηρ ἀποπέμπω . ἔνθα καί ἀντακούω πρός ὁ φιλομήτωρ , ὅτι οὐ εἰμί δόμος ἄγω ἀφίημι . ὅτι2 καινοπρεπής σχῆμα καί ὁ , ἔρχομαι εἰς μέγαρον πατήρ μέγας δύναμαι . ὁ δέ , γάμος τείνω , καί ἀρτύω ἕδνον πολύς μῆλον . ὥσπερ γάρ εἶπον , ὁ δέ ἦ ὁ πατήρ γάμος τίζω . ὁ δέ ποιητής , οὖον πρός εἷς ὁ πατήρ ὁ σύνταξις ἀποδίδωμι , ἀλλά πρός τις πολύς ὁ ἀμφί ὁ πατήρ . ὁ τις ὡς ἐν ὁ έξειμι ἱστορέω , ὁ Πηνελόπη κλέω γαμέω . Ὅρας δέ καί ὅτι δυνατός τε καί πλούσιος ἐπιμεραίνει ὁ ποιητής ὁ ὁ Πηνελόπη πατήρ Ἰκάριος . μέγας τε γάρ δύναμαι αὐτός εἶπον , καί ὁ ἐκ αὐτός ὁ θυγάτηρ ἕδνον , πολύς μῆλον φιλέω πατ*δι προπίνω . ὁ δέ ἄρτυνος , ἀπό ὁ ἀρτύω γίγνομαι πλουσιωμος ὁ π . ὥσπερ δύω δύο . καί ὕω θύνω ὁ ὁρμάω καί χύνω χύνω . ἕδνον δέ νῦν μέν ὁ ἀπό ὁ γυνή πρός ὁ ἀνήρ . τάχα δέ καί ὁ ἀνάπαλιν . δύναμαι γάρ ἀμφοτέρως ὁ ἔννοια συμβιβάζω . ὁ δέ ακοίμητος ὁ πελάζω , ἕδνον λέγω κύριος φημί , ὁ ὑπό ὁ νυμφίος ἀλλήλων δίδωμι . ὁ δέ ἀπό ὁ πατήρ ἐπιμεῖλα φημί , ὡς ἐν ὁ Ἰλιάς γράφω . φέρω δέ ὁ ὁ νύμφη . ὁ δέ ὑπό ὁ νύμφη , ἐπιφέρμα . δασύνω δέ ὁ ἕδνον , ὡς ἀπό ὁ ὁράω κατά ὁ πελάζω . ἕδρανον τίς εἰμί , ὁ ὁ γάμος στηρίζω , καί ἐν συγκοπή ἕδρον . ἢ ἀπό ὁ ὁράω , ἕδρανον τίς εἰμί , ὁ ὁράω ὁ λαμβάνω , καί ἐν συγκοπή καί συστολή ὁ ὁ εἰς ε , ἕδρον . Καία καί μύρον ἑδανός ὀξύς ἐν Ἰλιάς , ὁ ὁράω . ὡσαύτως δασύνω καί ὁ ἕδρον , ὁ δάσιος ἀνατρέχω εἰς ὁ ὀρχήν , καί ὁ εδνυεπομαι . ὡς ἐπί ὁ σύργαστρος ὄδρων γίγνομαι καί ἐπί ἄλλος πολύς . ὅμως δέ κατά πᾶς κίνησις , ὁ ἀπό ὁ ὁράω δασύνω , ὡς καί ὁ Ἔνδιος . Καία δηλόω ὁ παρά ὁ τρεγικῷ αγακανοειντα . καί ἀγάδιον παρά Πανασίᾳ . ὁ ἐχθρός καί ἀπαρίσχνον , καί ἦδος δέ ὁ μέν ὀρελός , φιλέω ὁ πλείων , ὡς μεταπλάσσω * ἐκ ὁ ἡδονή εἰς τροχαῖος . ἐπί δέ ὄζος , δασύνω . ἀλλως γοῦν Λύσιος φημί . ἦδος ὁ ὄζος , δασύνω . ἀττικός καί πᾶς ὁ τοιοῦτος , οἷος καί ὁ ηδυλιμος . ὡς οἶδα τίς πολιακια εἰμί . ἀπό ὅς καί ὁ ἡδυλίζω παρά Μένανδρος . Πανασίας δέ εἶπον ὅτι ἦδος ὁ ὀρελὸς καί ὁ ὄζος , οὐδείς τίς περί πνεῦμα Ἥρα . ἐκ ὁ ὁράω δέ γινωμένος καί ὁ ἥδη καί ὁ ἐκ αὐτός ὡς καί αλλαχού λέγω , εὔλογος δασύνω . ἱστίον δέ καί ὅτι ὁ ἀνωτίων ἡβηκὶς ὁ Πηνελόπη πατήρ Ἰκάριος , ἀδελφός εἰμί Τυνδάρω ὁ Λέκωνος , ὁ πατήρ ὁ Ἑλένη . ὁ ὁ οἰκίον ἐκπίνω ὑπό Ἰποκόωντος , ἔρχομαι εἰς Θέστιος Πλαφονίων ἄρχω . καί ὁ πόλις Ἀχέλου συγκατακτάομαι . ὕστερος δέ , Τυνδάρεως μέν ὁ Θέστιος θυγάτηρ Λήδα λαμβάνω , ἐπανέρχομαι .