eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1668
καὶ νεκρομαντείον , ὡς εἴηαι στοχάσασθαι τινὰ πιθανῶς ἐκ τῶν τοιούτων πλάσθη·ναι καὶ τὰ ἐν Ἀἰδου τῷ ποιητῇ . γέγραπται δὲ περὶ Στυγὸς καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα . Ἐν δὲ ῥητορικῷ λεξικῷ εὑρίσκεται καὶ ταῦτα · Ἀοργος , λίμνη περὶ Τυφρηρίαν . καὶ ἐν Κύμῃ δὲ φησι τῇ Χαλκιδικῇ Ἀοργος λίμνη . περὶ ἣν πυργώσεων πολλῶν δένδρων μηδὲν τῶν ἀποπιπτόντων φύλλων ἐπιπίπτειν εἰς * αὐτήν . εἶναι δὲ καὶ νεκρο - μαντείον ἐκεῖ , ταυτὸν δὲ εἶναι ψυχολοπίων , κατὰ τὸν γράφοντα ὅτι ἐστι καὶ ἐν Μολοττοῖς ψυχο-λόπιον . ὅθεν θεοὶ Μολοττικοὶ οἱ ἐν τούτῳ . Τὸ δὲ ἀπωθόης , κεῖται καὶ πρὸ τούτων ἐν τοῖς τοῦ Κικλῶπος . Ἡ δὲ πέτρα πλάττεται πρὸς πιθανότητα τοῦ ἐκείθεν τὴν Στύγα καταβέβηαι , ὡς τὸ , καὶ τὸ καταβύμενον Στυγὸς ὕδωρ . ἵσως δὲ αὕτῃ ἐν αὐτῇ ἢ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα λεχθησομένῃ Λιμνᾷ πέτρα . Ὅτι δὲ τὸ καὶ᾿ ἱστορίαν Στυγὸς ὕδωρ προσφυῶς παρελαλήθη ὡφελωθῆαι τῷ Ἀἰδῇ ὡς λιλάδιον ὀλεθρίου ὕδατος , ὁ γεωγράφος ἱστόρησε καὶ αὐτό . εἰσὶ δέ , ὡς εἴκός , καὶ ἄλλα τοιαῦτα ὕδατα . ὁποῖον καὶ τὸ τῆς Τίληφόσης κρήνης Βουοτίας , ἥς πιὼν Τιφροσίας καὶ διὰ γήρας οὐχ᾿ ὑπομείνας τὴν ψυχρότητα τεθνήκει , ὡς λέγεται ἱστορεῖν Ἀριστοφάνης . Πίνδαφος μέντοι μεμνημένος αὐτῆς καλλιογέι τὰ κατἀὐτὴν οἶτο . μελιχρῆδες ἀμβρόσιον ὕδωρ Τίληφόσας ἀπὸ καλλιχρόνου . μηυσίτων δ᾿ ἐνταῦθα καὶ Ὀμηρικοῦ ὕδατος τοῦ ἐν Ἰλιάδι εὐκότος ἐν θίους παρὰ χιόνι ἢ χαλάζῃ ἢ ἐξ ὕδατος χνου-σπάλης , καὶ οὐχ᾿ ἥτι οὐδἀὐτὸ προσήκοντος τοῦ ἐνἈἰδου κατὰ τὴν * ὀλοθριώσεων Στύγα τοῖς πίνουσι τας καὶ οὕτω πονιεύεσθαι αὐτοὺς Ἀἰδῇ , λοιδορίων ἐκείθεν σκίγων σπάσοντας . Ὅτι περὶ τοὺς προσχθὸς ῥηθέντας τόπους ἡ Κίρκη κελεύει τῷ Ὀδυσσῇ βόθρον ὀρύξαι ὅσον τε πυγοῦσιον ἐνθα καὶ ἐνθα , ἢγοντ εἰς πλάτος καὶ εἰς μῆκος , ὡς γενέσθαι αὐτὸν ἢ τετράγωνον ἰσόπλευρον κατὰ τὰς ἐνθα καὶ ἐνθα παραλλήλους πλευράς , ἢ στοργυλίον κατὰ τὸ , ἐνθα καὶ ἐνθα , ἤτοι πάντοθεν καὶ κύκλῳ πυγοῦσιον . ἀμφἀὐτῷ δὲ χοῖν φησι πᾶσι νεκύεσσι , πρῶτα μελιχρίτῳ , μετέπειτα δὲ ἡδὺ οἴνῳ , τὸ τρίτον αὐθ᾿ ὕδατι ὡς εἶναι καὶ τοῦτο οἷον τριττίαν τινα ἢ τριττήν , κατὰ τὴν τῶν θυμιῶν ζῶν . ἐπὶ δἀἴρετα λυκὰ παλίννειν , ὑποσχέσθαι τε τὰ ἐφ᾿ ἑαυτῆς . Ἔστι δὲ πυγοῦσιος ὁ πυγναῖος , μέλισσα δὲ κατὰ τοὺς παλαιοὺς , ὁ πυγοναῖος . καὶ κεῖται ἡ λέξις αὕτη περὶ τὴν διατροφιστήν , ἐνθα λέγει ὅτι ὄλιμος καὶ ποτίμιον , κερατίου τρόπου εἰργασμένον , ὧνως ὡς πυγο-ναιῶν . Καὶ σημείωσαι ὅτι ὄλιμος οὐ μόνον σκιόνος εἶδος τὸ σύνθητες οὐ χοῦσις καὶ ἐν Ἰλιάδι , ἀλλὰ καὶ τι ποτίμιον . ἐστι δὲ πυγὼν τὸ ἀπὸ ἐγχώρου μέχρι δακτύλων κεκαμμένων ὅ ἐστι συνεπτυγμένων διά-στημα , ὅθεν καὶ οἱ ἐν Ἰλιάδι Πυγμαῖοι . αἰνίττεται δὲ φασὶ διὰ τοῦτον ὁ λόγος τὸ μὴ ἀνεῖσθαι τοὺς ταπεινοτήτας * μὴδ᾿ ἐπ᾿ ἐξουσίας εἶναι , ἀλλὰ μεμετρηθῆαι κατὰ τὸν σύμμετρον βόθρον , καὶ ὥσπερ ἐχεσθαι καὶ ἐγκλεισθῆαι καθά καὶ οἱ δάκτυλοι . Τὸ δὲ χοῖν χέεσθαι , τρόπος ἐστιν ἐτυ-μολογίας . οἰκείων δὲ νεκροῖς ἡ χοή , οὐ μὴν ἡ σπονδὴ ἢ ἡ λοιβή . Μελιχρατον δὲ οἱ παλαιοὶ μῖγμα φασὶ μέλιτος καὶ γάλακτος ἐνταῦθα . οἱ μέντοι μεθ᾿ Ὀμηρον μέλι καὶ ἐσάφει ζῶμα μέ-λιτος καὶ ὕδατος τὸ μελιχρατον οἴδασι . Νηφάλιον δὲ πῶμα καθὰ τὸ ἐξ ὕδατος , οὕτω καὶ τὸ ἐκ μέλιτος , ψυχρὰς πρέπον , καὶ ὧνως τοῖς ἐνἈἰδου . διὸ καὶ ἄνω ἡλῶν θύοντες Ἕλληνες κατὰ τὴν Φυλάρχου ἱστο-ρίαν , ἣν παραδίδωσιν ὁ δειπνοσοφιστής , μέλιτος ἐσπενδόν , οἶνον οὐ προσφέρουσι τοῖς θεοῖς , δεῖν λέγοντες τὸν πάντα περιπολοῦντα καὶ συνιχοντα ἀλλότριον εἶναι μύθης . οὕτω δήπουθεν πρέπεν καὶ τῷ χλυτοπόλῳ Ἀἰδῇ , οὐ δηλαδὴ χλυτῇ ἢ πανταχοῦ γῆς ἐπιπόλησις . Τὸ δὲ τῶν ἀλείρων πάσμεα νῦν μὲν ἐξαργὰ πάντοθεν . τοῖς δὲ παλαιοῖς πᾶν σύνθητες ἦν εἰς ῥύθμια . Ἐνταῦθα δὲ ἡ ῥηθεῖσα χοή νεκρικὸς τις ἂν ἡ,θεῖν νεκῶν . Ὅτι τὸ , πολλὰ δὲ γυννοῦσθαι τεκνῶν ἀμνηνὰ κάριν , οἰκείων ῥηθῶν ὡς μερίστῃ τισὶν αὐτὸν χαίρειν καὶ ἀνασχεῖς . Ἀμνηρὰ δὲ τὰ τοιαῦτα , ἐπειδὴ καὶ αἱ σκαιὰ ἀίσανεν οἱ * τοιούτοι ἱφρόθησαν . προῶν δὲ αὐτὸς ὁ ποιητὴς ἐρμηνεύει πῶς ἀμνηνοὶ οἱ νεκροί , ἐν οἷς ἔφει ὡς οὐκέτι σάρκας τε καὶ ὀστία ἴνες ἔχουσιν . Ὅτι οὐ θεοὺς μόνους τὰ δῶρα παί-θει κατὰ τὴν παροιμίαν , ἀλλ᾿ ἤδη κατὰ τὴν ποίησιν καὶ νεκρούς , εἴγε παραγγέλλεται πρὸς τῆς Κίρκης Ὀδυσσεὺς ἰλῦον εἰς Ἰθάκην , στεφάν βόιν ἤτις ἀρίστη βέξειν ἐν μεγάροισι πυρίν τ᾿ ἐμπλησμένον ἐσθλῶν . Τιφροσίῃ δ᾿ ἀπάνευθεν ὧν ἱερυσίμων οὐρ παμμέλανα , ὡς μὴλοισι μεταπρέπει . Ἔστι δὲ τὸ Τιφροσίῃ ἀπάνευθεν ὧν ἱερύσα μόνη , οἰκείων ῥηθῆναι ὅτι τις κατ᾿ ἐξαίρετον τῶν ἄλλων δωροδοκῆ τινα οὐκ εὐηθάλμων ἄνδρα ὁποῖος τις καὶ ὁ Τιφροσίας ἦν . Στείρα δὲ βούς θύεται τοῖς κάτω
Lemmas: καί νεκρομαντεῖον , ὡς οἴομαι στοχάζομαι τις πιθανός ἐκ ὁ τοιοῦτος πλάσσω καί ὁ ἐν αἰδέομαι ὁ ποιητής . γράφω δέ περί Στύξ καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς . ἐν δέ ῥητορικός λεξικός εὑρίσκω καί οὗτος · Ἀοργος , λίμνη περί Τυφρηρίαν . καί ἐν Κύμη δέ φημί ὁ Χαλκιδική Ἀοργος λίμνη . περί ὅς πύργωσις πολύς δένδρον μηδείς ὁ ἀποπίπτω φύλλον ἐπιπίπτω εἰς * αὐτός . εἰμί δέ καί Νέκρο - μαντεῖος ἐκεῖ , τατός δέ εἰμί ψυχολοπιζω , κατά ὁ γράφω ὅτι εἰμί καί ἐν μολοσσός ψυχο-λοπινω . ὅθεν θεός Μολοττικός ὁ ἐν οὗτος . ὁ δέ ἀπωθέω , κεῖμαι καί πρό οὗτος ἐν ὁ ὁ κικλωψ . ὁ δέ πέτρα πλάσσω πρός πιθανότης ὁ ἐκεῖθεν ὁ Στύξ καταβαίνω , ὡς ὁ , καί ὁ καταβαίνω Στύξ ὕδωρ . ἴσως δέ οὗτος ἐν αὐτός ἢ ἐν ὁ μετά οὗτος λέγω λίμνη πέτρα . ὅτι2 δέ ὁ καὶι ἱστορία Στύξ ὕδωρ προσφυῶς παραλαλέω ὠφελέω ὁ αἰδέομαι ὡς λιλάδιον ὀλέθριος ὕδωρ , ὁ γεωγράφος ἱστορέω καί αὐτός . εἰμί δέ , ὡς εἰκός , καί ἄλλος τοιοῦτος ὕδωρ . ὁποῖος καί ὁ ὁ τιληφοσος κρήνη Βουοτίας , ἥς πίνω Τιφροσίας καί διά γήρας οὐ ὑπομένω ὁ ψυχρότης θνήσκω , ὡς λέγω ἱστορέω Ἀριστοφάνης . Πίνδαφος μέντοι μιμνήσκω αὐτός καλλιογέι ὁ ἀετής ἵημι . μελιχρῆδες ἀμβρόσιος ὕδωρ τιληφοσος ἀπό καλλιχρονος . μηυσιτος δέ ἐνταῦθα καί ομηρικός ὕδωρ ὁ ἐν Ἰλιάς ευκοος ἐν θεός παρά χιών ἢ χάλαζα ἢ ἐκ ὕδωρ χνου-σπάλης , καί οὐ ἠμί οὐδός προσήκω ὁ εναιδηω κατά ὁ * ολοθριωσις Στύξ ὁ πίνω ὅς καί οὗτος πονιευω αὐτός αἰδέομαι , λοιδορία ἐκεῖθεν σκιγη σπάω . ὅτι2 περί ὁ προσέχω εἴρω τόπος ὁ Κίρκη κελεύω ὁ ὀδύσσομαι βόθρος ὀρύσσω ὅσος τε πυγούσιος ἔνθα καί ἔνθα , ἄγω εἰς πλάτος καί εἰς μῆκος , ὡς γίγνομαι αὐτός ἢ τετράγωνος ἰσόπλευρος κατά ὁ ἔνθα καί ἔνθα παράλληλος πλευρά , ἢ στοργυλίον κατά ὁ , ἔνθα καί ἔνθα , ἤτοι πάντοθεν καί κύκλος πυγούσιος . ἀμφαϋτέω δέ χόω φημί πᾶς νέκυς , πρῶτος μελιχρίτῳ , μετέπειτα δέ ἡδύς οἶνος , ὁ τρίτος αὐτω ὕδωρ ὡς εἰμί καί οὗτος οἷος τριττίαν τις ἢ τρισσός , κατά ὁ ὁ θυμιάω ζῶ . ἐπί ἀείρω Λυκά παλίννειν , ὑπισχνέομαι τε ὁ ἐπί ἑαυτοῦ . εἰμί δέ πυγούσιος ὁ πυγναῖος , μέλισσα δέ κατά ὁ παλαιός , ὁ πυγονηιος . καί κεῖμαι ὁ λέξις οὗτος περί ὁ διατροφιιστημι , ἔνθα λέγω ὅτι ὄλιμος καί πότιμος , κερατωνία τρόπος ἐργάζομαι , ὅς ὡς πυγο-ναιῶν . καί σημειόω ὅτι ὄλιμος οὖον μόνος σκιόνος εἶδος ὁ συντίθημι οὖον χόω καί ἐν Ἰλιάς , ἀλλά καί τίς πότιμος . εἰμί δέ πυγών ὁ ἀπό ἐγχωρέω μέχρι δάκτυλος κάπτω ὅς εἰμί συμπτυγμένος διάστημα , ὅθεν καί ὁ ἐν Ἰλιάς Πυγμαῖοι . αἰνίσσομαι δέ φημί διά οὗτος ὁ λόγος ὁ μή ἀνίημι ὁ ταπεινότητα * μηδέ ἐπί ἐξουσία εἰμί , ἀλλά μετρέω κατά ὁ σύμμετρος βόθρος , καί ὥσπερ ἔχω καί ἐγκλείω καθά καί ὁ δάκτυλος . ὁ δέ χόω χέω , τρόπος εἰμί ἐτυμολογία . οἰκέω δέ νεκρός ὁ χοή , οὖον μήv ὁ σπονδή ἢ ὁ λοιβή . μελιχραω δέ ὁ παλαιός μίγμα φημί μέλι καί γάλα ἐνταῦθα . ὁ μέντοι μετά Ὅμηρος μέλι καί σαφής ζῶμα μέλις καί ὕδωρ ὁ μελιχραω οἶδα . Νηφάλιος δέ πῶμα καθά ὁ ἐκ ὕδωρ , οὗτος καί ὁ ἐκ μέλι , ψυχρός πρέπω , καί ὅς ὁ εναιδηω . διό καί ἄνω ἡλόω θύω Ἕλλην κατά ὁ Φύλαρχος ἱστορία , ὅς παραδίδωμι ὁ δειπνοσοφιστής , μέλι σπένδω , οἶνος οὖον προσφέρω ὁ θεός , δήω λέγω ὁ πᾶς περιπολέω καί συνέχω ἀλλότριος εἰμί Μύθης . οὗτος δήπουθεν πρέπω καί ὁ χλυτοπολος αἰδέομαι , οὖον δηλαδή χλυτῇ ἢ πανταχοῦ γῆ ἐπιπόλησις . ὁ δέ ὁ αλειροος πάσμα νῦν μέν ἐξαργὰ πάντοθεν . ὁ δέ παλαιός πᾶς συντίθημι εἰμί εἰς ῥύθμιος . ἐνταῦθα δέ ὁ εἴρω χοή νεκρικός τις εἄν οἴομαι Νεκῶς . ὅτι2 ὁ , πολύς δέ γυννουω τεκνόω ἀμνηνὰ Κάριν , οἰκέω ῥηθῶν ὡς μεριστός τις αὐτός χαίρω καί ἀνέχω . Ἀμνηρὰ δέ ὁ τοιοῦτος , ἐπεί καί ὁ σκαιός ἀίω ὁ * τοιοῦτος ιφροθημι . πρόειμι δέ αὐτός ὁ ποιητής ἑρμηνεύω πῶς ἀμνηνοὶ ὁ νεκρός , ἐν ὅς ἐφίημι ὡς οὐκέτι σάρξ τε καί ὀστία ἴς ἔχω . ὅτι2 οὖον θεός μόνος ὁ Δῶρα παίω κατά ὁ παροιμία , ἀλλά ἤδη κατά ὁ ποίησις καί νεκρός , εἰ παραγγέλλω πρός ὁ Κίρκη Ὀδυσσεύς ἰλυός εἰς Ἰθάκη , Στεφάν βοῦς ὅστις ἀγαθός βέχω ἐν μέγαρον πῦρ τε ἐμπίμπλημι ἐσθλός . τιφροσιμαι δέ ἀπάνευθε ὅς ιερυσιμος Ουρ παμμέλανος , ὡς μῆλον μεταπρέπω . εἰμί δέ ὁ τιφροσιμαι ἀπάνευθε ὅς ἱερεύω μόνος , οἰκέω εἴρω ὅτι τις κατά ἐξαίρω ὁ ἄλλος δωροδοκέω τις οὐ εὐηθάλμων ἀνήρ ὁποῖος τις καί ὁ Τιφροσίας εἰμί . στεῖρα δέ βοῦς θύω ὁ κάτω