eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1541
εἰγες τὸ μὴν ἀπλοῦν , ἐλπίς ἐλπίδος . τὸ δὲ σύνθετον , ἀληθὲς ἀελπέος . ἐστι δὲ περὶ αὐτοῦ πάλιν ὅτι ἐκ μὲν τοῦ ἐλπίς , ὁ ἐύελπις γίνεται καὶ ὁ δυσέλπις . ἐκ δὲ τοῦ ἐλπο ῥήματος , ὁ ἀελπος καὶ ὁ ἀληθής . ὡς ἐκ τοῦ πύρω , ἡ παρ’ Ὁμήρῳ ἀπυρος οὕζις καὶ ὁ ἀπυρὴς χώρος . καὶ τοῦτο μὲν , τοιούτο . λέγει δ’ ἐνταῦθα ὁ ποιητὴς καὶ τὸ πλεῖσαι καὶ διασηχᾶσθαι , διατριβᾶς κῦμα . αἰπών . καὶ διὰ τοῦτο λαῖτμα διατριβᾶς ἐπέρησα . Τὸ δὲ ἄλος πολιοῖο , τῆς πελαγίας καὶ αὐτὸ * Ἀθίδιος . καθεὰ καὶ τὸ , κλυτὸς * Ἀμητριτίτη . * Ἀλλαχοῦ δέ , πολὺν ἄλα ῥησίν * Ἰονιζώς . δηλοῖ δὲ ὡς καὶ ἐκεῖ ἐφρέθη , ἢ τὴν ἐντιμον . ἢ τὴν λευκὴν διὰ τε τοὺς * ἀρροὺς καὶ πρὸς ὁμοιότητα τοῦ , λευκὸν ὕδωρ . Τὸ δὲ ἄλος θύραζε , ἀντὶ τοῦ ἀπλῶς ἐξω , πολλοχοῦ ῥησιν ὁ ποιητής . λέγει δὲ αὐτό , ὡς ἐπὶ οἴκων . ἐπὶ καὶ οἴκησις Ποσειδῶνος καὶ θελαπτιῶν δαιμόνων ἡ θάλασσα . Τὸ δὲ ῥό - θιον , ἐπίθετον κῦματος ῥοθοῦντος κατὰ ὀνοματοποιίαν . οἱ δὲ μεθ’ Ὁμήρου , τὸ ῥέμμα οὕτω καλοῦ - σιν . οἱ δὲ ὑστερον * Ἀττικοί , τὴν σύντονον εἰσοσίαν οὕτω φασί . καὶ ῥοθιάζειν τὸ ἐφέδασιν εἰτότως . ἐλέ - γετο δὲ ῥοθιάζειν , καὶ ὅτε οἱ ναῦται ἐπὶ κόπας δέκα τυχόν ἢ καὶ πλείους παιόντες , εἰπε ἄμα παναύ - μενοι , ὡς ἐκ συνθήματος ἀπαξ ἀναχώνουν , ὡς καὶ νῦν ποτε γίνεται . καὶ ἐστι τοιούτων παρὰ * Ἀριστο - φάνει τὸ , αἰροσθ’ αὐτὸ πολὺ τὸ ῥόθιον . παραπλησιωτ’ ἐφ’ ἐνδεᾶς χώπαις . τοιούτῳ , εὐηρμόσθαι τὸν δεῖνα ῥοθιάζοντες ναυτιζώς . Τὸ δὲ ἀναδέδρομεν , ὑψηλούς εἶναι ὡς καὶ ἐφρέθη , τοὺς ῥυθύντας πάγους δηλοῖ . ἵνα οἱ αὐτοί , καὶ πάγοι ὀξέες εἰεν καὶ πέτραι ἀνατρέχουσαι . Ἰλιχίως δὲ ὡς ἐπὶ ἐμηρίχων ἀνα - βαινόντων , λέγεται τὸ ἀνατρέχειν ἐπὶ πετρῶν ὑψηλῶν . καθεὰ καὶ τὸ , ἀναδέδρομεν πέτρην . μῖσος δὲ παρακείμενος τὸ ἀναδέδρομεν , ὡς ἀπὸ ἀφρίτου ἐκκωτώτος τοῦ δρέψω ἀφ’ οὗ καὶ ὁ δρόμος . * Ἀρχιβαθὴς δὲ θάλασσοι , ὁ βαθύν αὐχιάδος . καὶ μὴ ἀντίχους λιμὴν ἢ ἀπὴ ἀλ*λὰ ἀγγὺ βάθους ὧν ὡς μὴ δύνασθαί τινα ἐν κινδύνῳ πόδεσιν στήναι ἀμφοτέροισι καὶ σωθῆναι . καὶ νῦν μὲν , οὐκ ἐπαναινεῦν τὸ ἀρχιβαθές , ὁ μέντοι ἀρχιβαθὴς λιμήν , ἐπαναίνεται . Τὸ δὲ βελη λίθαι ποτὶ πέτρην , ἀντὶ τοῦ , προορώμα πέτρα τινὶ ἔχουση προβολὰς ὀξείας πολλάς , τοιαύτη γὰρ ἡ λίθαξ πέτρα . εἰ δὲ τις τὰς οὕτω λίθα - κας , καὶ πάγους ὀξέας εἴποι , οὐ φανλῶς ἔρει . Καὶ σημείωσαι ὅτι εἰ καὶ παρατετήρηται μὴ εἶναι ὑποζό - ρισμα παρὰ τῷ ποιητῇ , ἀλλὰ τὸ λίθαξ τοιούτον εἶναι δοκεῖ . ὡς γὰρ νῖος νιᾶς νίαιος , καὶ ὡσπερ σνίλαξ σνίλαιος , οὕτω καὶ λίθαξ ἢ καὶ λάξ . ἐστι γὰρ πέτρα λίθαξ , ἥτις αὐτὴ μὲν μεγάλη ἀνέστηκεν . ἔχει δὲ περὶ αὐτὴν λιθιδίων ἐχρήματα . Παραπλήσιος δὲ ἡῦνος κατὰ τοὺς πελαιούς , πέραλο , πλησσόμενα ὑπὸ ἄλος . μάλιστα δέ , αἱ μὴ ἀπεναντίας ἀλλ’ ἐκ πλαγίων πλησσόμεναι κίμασιν . αἱ καὶ ποιούσι τόπον εὐλίμενον πλεαγιάζομενον τοῖς κύμασι . διὸ καὶ ἅπας , λιμένας τε θαλάσσης . ὡς τῆς παραπλήσιος ἡῦνος , ἀγαθὴς οὖσης ἐλλιμενίσαι . καὶ οὕτω μὲν ὁ ποιητής . οἱ δὲ ὑστερον , παραπλήσια φασί , τὸν ἀπαίδευτον καὶ ἄμουσον κει ὡς εἰπεῖν , ἀφωδόν , ἐξ ὁμοιότητος τῶν ἀπυγῶς πληττομένων χορδῶν . ἡ χορδὶς παρὰ τῷ χωμικῷ . τοιούτῳ δὲ παρα*πλήγι σύστοιχον , καὶ τὸ παραπλήγια λύτταν λόγον . Ἐν δὲ τῷ , δεῖδὼ μὴ με ἡ θύελλα τὸ δὲ τι βλάψη , ἀνελλipoὺς οὖσης τῆς φράσεως , δηλοῦν ὅτι πρὸ ταύτης τὸ , μὴ πως μ’ ἐκβαίνοντα βάλῃ ποτὶ πέτρην , ἐλλιπές ἐστι ῥήματος τοιούτον . ἵνα λέγῃ ὅτι δίδωκα μὴ προσπροονισθῶ τῇ βαχίᾳ , καὶ εἰσὶ καὶ ἐν * Ἡσιόδῳ πολλὰ τοιαῦτα σχήματα . ὁμοιον δὲ καὶ παρ’ Ἀισχύλῳ τὸ , ὅπως μὴ σεντον οἴκτοῖς ποτε . ἤρουν δεδιδη μὴ πέδησῃ οἴκτου ἄξια . Τὸ δὲ ἀναπτάζεσα θύελλα , οὐ πᾶν πόνθω γραφεται τοῦ , ἀνηρείφαιτο ἄρπνια . εἰ καὶ ἄλλως μὲν ἐκεῖνο , ἴτριως δὲ τοῦτο νοεῖται . Ὁ δὲ τοῦ μεγάλου κήτους φόβος καὶ ὁ * τῶν ἐν ὀρυ - θηρῶν , οὐχ’ ἱστορικῶς ἀλλὰ κατὰ τὸ εἰκὸς ἐπεσι τῷ Ὀδυσσέῳ , τὰ μὲν τῶν κεκῶν πέσχοντι , τὰ δέ , ὑποπτιώνται . Τὸ δὲ δρύπτεσθαι καὶ ἀράσσεσθαι ὡς τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ δόρυ , τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ*Ἀρης γίνεται , ἀλλαχοῦ δηλοῦται . εἰσὶ δὲ οἱ καὶ ταῦτα ὀνοματοποιήσθαι φασί . τραχύφωνα δὲ οἰκίως τῷ παρόντι τόπῳ , καὶ τὸ ἐδρύγηθη , καὶ τὸ ἐδρύγηθη , καὶ τὸ ἀράχθη . Πειλη - ρόθιον δὲ κῦμα , τὸ ῥοθοῦν καὶ κατὰ τὴν πελιήφωσιν . ἦν μὲν γὰρ ἐκεῖνο ῥόθιον , καὶ ὅτε ἐπιθραμὼν παρήλιλε τὸν Ὀδυσσέα . γέγονε δὲ πειληρόθιον , ὅτε διαλὸν τρόπον εἰς θάλασσαν εἴθης ἐκ τοῦ αὐχα - λοῦ ἀποκαθίστατο . οὕτω δὲ σφοδροὺν ἦν , ὥστε τῆς πέτρας ἀποσπάσαν τὸν Ὀδυσσέα οὐχ’ ἀπλῶς ἤρεμεν ἐσω θαλάσσης , ἀλλὰ τῆλoῦ ἐξέλε πόντω . τοῦτο δὲ πρὸς ἀφαιδοῦ γέγονε τῷ Ὀδυσσέῳ . ἐκεῖθεν γὰρ πλεαγίως νηχόμενος εἶχε τόπον ἀκινδύνων τὸν πρὸς τῷ ποταμῷ . Ὁ δὲ πολὺς πους , μακ -
Lemmas: μάστ-ιξ ὁ μήv ἀπολόω , ἐλπίς ἐλπίς . ὁ δέ συντίθημι , ἀληθής ἀελπής . εἰμί δέ περί αὐτός πάλιν ὅτι ἐκ μέν ὁ ἐλπίς , ὁ εὔελπις γίγνομαι καί ὁ δύσελπις . ἐκ δέ ὁ ἔλπω ῥῆμα , ὁ ἀελπής καί ὁ ἀληθής . ὡς ἐκ ὁ πῦρ , ὁ παρά Ὅμηρος ἄπυρος ὕζω καί ὁ άπυρος χώρος . καί οὗτος μέν , τοιοῦτος . λέγω δέ ἐνταῦθα ὁ ποιητής καί ὁ πλέω καί διασηχᾶσθαι , διατριβή κῦμα . αἰπός . καί διά οὗτος λαῖτμα διατριβή περάω . ὁ δέ Ἄλος πολιός , ὁ πελάγιος καί αὐτός * Ἀθίδιος . καθεὰ καί ὁ , κλυτός * Ἀμητριτίτη . * ἀλλαχοῦ δέ , πολύς Ἄλας ῥῆσις * ιονιζω . δηλόω δέ ὡς καί ἐκεῖ φέρω , ἢ ὁ ἔντιμος . ἢ ὁ λευκός διά τε ὁ * ἀρροὺς καί πρός ὁμοιότης ὁ , λευκός ὕδωρ . ὁ δέ Ἄλος θύραζε , ἀντί ὁ ἀπλόος ἐξω , πολλοχοω ῥῆσις ὁ ποιητής . λέγω δέ αὐτός , ὡς ἐπί οἶκος . ἐπί καί οἴκησις Ποσειδῶν καί θελαπτιῶν δαίμων ὁ θάλασσα . ὁ δέ ροʹ - θεός , ἐπίθετος κῦμα ῥοθέω κατά ὀνοματοποιία . ὁ δέ μετά Ὅμηρος , ὁ ῥέμμα οὗτος καλός - βρόχος . ὁ δέ ὕστερος * Ἀττικός , ὁ σύντονος εἰσφέρω οὗτος φημί . καί ῥοθιάζω ὁ ἐφέδασιν ἔρχομαι . ἐλὲ - γομαι δέ ῥοθιάζω , καί ὅτε ὁ ναύτης ἐπί κοπή δέκα τυγχάνω ἢ καί πλείων παίω , εἶπον ἄμη πανός - μένω , ὡς ἐκ σύνθημα ἅπαξ ἀναχώνω , ὡς καί νῦν ποτός γίγνομαι . καί εἰμί τοιοῦτος παρά * Αρίστο - φαίνω ὁ , αἱρέω αὐτός πολύς ὁ ῥόθιος . παραπλησιωτ’ ἐπί ἐνδεής κώπη . τοιοῦτος , εὐαρμόζω ὁ Δεῖνα ῥοθιάζω ναυτιζω . ὁ δέ ἀνατρέχω , ὑψηλός εἰμί ὡς καί φέρω , ὁ ῥέω πάγος δηλόω . ἵνα ὁ αὐτός , καί πάγος ὀξύς ἄγω καί πέτρα ἀνατρέχω . ιλιχιος δέ ὡς ἐπί εμηριχοω ἀνα - βαίνω , λέγω ὁ ἀνατρέχω ἐπί πέτρα ὑψηλός . καθεὰ καί ὁ , ἀνατρέχω πέτρα . μῖσος δέ παράκειμαι ὁ ἀνατρέχω , ὡς ἀπό αφριος ἐκκωτώτος ὁ δρέπω ἀπό ὅς καί ὁ δρόμος . * αρχιβαινω δέ θαλασσόω , ὁ βαθύς αὐχιάδος . καί μή ἄντιχος λιμήν ἢ ἄπειμι ἀλλά ἀγγὺ βάθος ὅς ὡς μή δύναμαι τις ἐν κίνδυνος πούς ἵστημι ἀμφότερος καί σῴζω . καί νῦν μέν , οὐ επαναινεος ὁ ἀρχιβαθές , ὁ μέντοι αρχιβαινω λιμήν , επαναινω . ὁ δέ βέλος λίθος πρός πέτρα , ἀντί ὁ , προορωμη πέτρα τις ἔχω προβολή ὀξύς πολύς , τοιοῦτος γάρ ὁ Λίθαξ πέτρα . εἰμί δέ τις ὁ οὗτος κογχ-ίτης - καί , καί πάγος ὀξύς εἶπον , οὖον φανλῶς ἔρομαι . καί σημειόω ὅτι εἰμί καί παρατηρέω μή εἰμί ὑποζό - ρισμα παρά ὁ ποιητής , ἀλλά ὁ Λίθαξ τοιοῦτος εἰμί δοκέω . ὡς γάρ νιος Νιάς νίαιος , καί ὡς σνίλαξ σνίλαιος , οὗτος καί Λίθαξ ἢ καί λάξ . εἰμί γάρ πέτρα Λίθαξ , ὅστις αὐτός μέν μέγας ἀνίστημι . ἔχω δέ περί αὐτός λιθίδιον χρῆμα . παραπλήσιος δέ ἡῦνος κατά ὁ πελαιούς , πέραλο , πλήσσω ὑπό Ἄλος . μάλιστα δέ , ὁ μή απεναντίας ἀλλά ἐκ πλάγιος πίμπλημι κίμασιν . ὁ καί ποιέω τόπος εὐλίμενος πλαγιάζω ὁ κῦμα . διό καί ἅπας , λιμήν τε θάλασσα . ὡς ὁ παραπλήσιος ἡῦνος , ἀγαθός εἰμί ἐλλιμενίζω . καί οὗτος μέν ὁ ποιητής . ὁ δέ ὕστερος , παραπλήσιος φημί , ὁ ἀπαίδευτος καί ἄμουσος κέω ὡς εἶπον , ἀφωδόν , ἐκ ὁμοιότης ὁ ἄπυγος πλήσσω χορδή . ὁ χορδὶς παρά ὁ κωμικός . τοιοῦτος δέ παρα*πλήγι σύστοιχος , καί ὁ παραπληγία λύσσα λόγος . ἐν δέ ὁ , δείδω μή ἐγώ ὁ θύελλα ὁ δέ τίς βλάπτω , ἀνέρχομαι εἰμί ὁ φράσις , δηλόω ὅτι πρό οὗτος ὁ , μή πως εἷς ἐκβαίνω βάλλω πρός πέτρα , ἐλλιπής εἰμί ῥῆμα τοιοῦτος . ἵνα λέγω ὅτι διδιδωμι μή προσπροονισθῶ ὁ βαχίᾳ , καί εἰμί καί ἐν * Ἡσίοδος πολύς τοιοῦτος σχῆμα . ὅμοιος δέ καί παρά Αἰσχύλος ὁ , ὅπως μή σεντον οἶκτος ποτός . ἀρόω Δεδίδη μή πέδηση οἶκτος ἄξιος . ὁ δέ ἀναπτάζεσα θύελλα , οὖον πᾶς πόνθω γράφω ὁ , ἀναλέγω ἄρπνια . εἰμί καί ἄλλως μέν ἐκεῖνος , ἴτριον δέ οὗτος νοέω . ὁ δέ ὁ μέγας κῆτος φόβος καί ὁ * ὁ ἐν ὀρυ - θήρ , οὐ ἱστορικός ἀλλά κατά ὁ εἰκός ἔπος ὁ Ὀδυσσεύς , ὁ μέν ὁ Κῶς ἔπειμι , ὁ δέ , υποπτιιημι . ὁ δέ δρύπτω καί ἀράσσω ὡς ὁ μέν ἀπό ὁ δόρυ , ὁ δέ ἀπό τοῦ*Ἀρης γίγνομαι , ἀλλαχοῦ δηλόω . εἰμί δέ ὁ καί οὗτος ὀνοματοποιέω φημί . τραχύφωνος δέ οἴκιος ὁ πάρειμι τόπος , καί ὁ εδρυγηθεω , καί ὁ εδρυγηθεω , καί ὁ ἀράσσω . Πειλη - ῥόθιον δέ κῦμα , ὁ ῥοθέω καί κατά ὁ πελιήφωσιν . εἰμί μέν γάρ ἐκεῖνος ῥόθιος , καί ὅτε ἐπιτρέχω παραλαλέω ὁ Ὀδυσσεύς . γίγνομαι δέ πειληροθεος , ὅτε διαλὸν τρόπος εἰς θάλασσα ἰθή ἐκ ὁ αὔχη - Λοῦ ἀποκαθίστημι . οὗτος δέ σφοδρός εἰμί , ὥστε ὁ πέτρα αποσπώ ὁ Ὀδυσσεύς οὐ ἀπλόος εἴρω ἕννυμι θάλασσα , ἀλλά τῆλος ἐξαιρέω πόντος . οὗτος δέ πρός αφαιδηω γίγνομαι ὁ Ὀδυσσεύς . ἐκεῖθεν γάρ πλεαγίως νήχω ἔχω τόπος ἀκίνδυνος ὁ πρός ὁ ποταμός . ὁ δέ πολύς πούς , Μακ -