eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1538
χόμενα μεμαώς . ὑποκατῶν δέ , τοὺς μὲν ἄλλους ἀνέμους παύσασθαι λέγει κλευσάσης τῆς τοῦ Λίος Ἀθήνας , καὶ εὐηθῆναι ἅπαντας , μόνον * δὲ φησιν ὥσπερ κραυπῶν βορῆν . εἶτα ἐπάγει . ἔνθα δύο νύκτας δύο τ’ ἡμέρας , κύματι πηγῷ πλάζετο . πολλὰ δὲ οἱ κραδίῃ προτιύσσετ’ ὀλεθρον . ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίτον ἡμαρ ἐπλάζαμος τέλεσ’ ἤως , καὶ τοῦ’ ἀνεμος μὲν ἐπαύσατο , ἥδὲ γαλήνη ἐπλετο νημερῆ . ὁ δ’ ἤρα σχεδὸν εἰπὸς γαίαν , ὅχὲ μᾶλα προῖδὼν , μεγάλον ὑπὸ κύματος ἀφθεῖς . νῆχε δ’ ἐπιγόμενος ποσὶν ἡπαί - ρον ἐπιβῆναι . ἀλλ’ ὅτε τόσσον ἀπὴν ὅσσον τε γέγωνε βοήσας , καὶ δὴ δοῦπον ἤκουσε ποτὶ σπιλά - δασιν θαλάσσης . ὁρᾶται γὰρ μέγα κύμα ποτὶ ξερὸν ἠπείρου δινὸν ἐνεγόμενον . εἴπτο δὲ πάντ’ ἄλός ἔχων . οὐ γὰρ ἦσαν λυμένες νηῶν ἄγοι , οὐδ’ ἐπισχοί . ἀλλ’ ἀκταὶ προβλήτες ἦσαν , σπιλάδες τε , πάγοι τε . καὶ τοῦ’ Ὀδυσσῆος λύτο γούνετα καὶ φίλον ἥτορ . καὶ ἦν ἀληθῶς τὸ τοιούτων τῶν φθασάντων ἐπι - κινδυνότερον . ἐπεὶ γὰρ γαίαν ἀλιπλά δώκεν ἰδεῖσθαι θεός , ἐκβασίς οὐ πῆ φαινεθ’ ἄλός πολιοῖο θύραζε . ἐκτοσθεν μὲν γὰρ , πάγοι ὀξέες , ἄμφι δὲ κύμα βέβρυχε ῥόθιον . λισσὴ δ’ ἀναδέδρομε πέτρῃ , ἀγ - χιθαλῆς τε θαλάσσαι . καὶ οὕτως ἐστὶ πόδεσσι στήναι ἀμφοτέροισι καὶ ἐκφυγέιν κακότητα . διὸ καὶ δεδοικέναι φησιν ὁ Ὀδυσσεύς , μήπως μ’ ἐκβαίνοντα βάλῃ λίθακι ποτὶ πέτρῃ , κύμα μέ γ’ ἀρπάζαν , μελὴν δέ μοι ἐσσεται ὀρηί . εἶτα καὶ αὐτὸς ἐξεῖθρόει φόβος , τοιούτος . εἰ γὰρ ἐπὶ προτείρω φησὶ παραψύξομαι ἢν πον ἐρείσω ἥθνας τε παραπλήρας λυμένας τε θαλάσσης , διότι μοῦ’ ἐξαντὶ ἀναρ - πάζασα θύελλα πόντον ἐπ’ ἠχύνοντα φέρη βαρεῖα σινάγοντα . ἢ ἐπὶ μοι καὶ χιτὼν ἐπεσ - σὺν τουντίσιν ἐφορμήση ἐπιπώρη μέγα , δαίμων ἐξ ἄλος . οἷα τε πολλὰ τρέφει κλυτὸς Ἀμφιτρίτη . ἐν τοσοῦτο δὲ αὐτὸν μέγα κύμα φέρε τρηξέαν ἐπ’ ἀκτήν . ἔνθ’ ἤ ἀπὸ ῥινοῦς τε δαίρηθ’ αὐτ’ ὅστε’ ἐφράχθη , εἰ μὴ φρονήσας Ἀθήνᾳ ἐν φρεσὶ θεμίνης , ἀμφοτέρας χερσὶν ἐπισώμενος λάβε πέτρας . τῆς ἔχετο σινάγων , εἰὼς μέγα κύμα παρήλθε . καὶ τὸ μὲν , ὡς ὑπάλυξε . παλιρρόθιον δὲ μιν αὐτὶς πλήξαν ἐπεσάμενον , τηλοῦ δὲ μιν ἐμῆλε πόντον . ὡς δ’ ὅτε πολυπόδος θαλάμης ἐξελκόμενον , πρὸς κοτυ - λυδονόθιν πικίναι λάγγας ἔγονται . ὡς τοῦ , πρὸς πέτρασι θρασείων ἐπὶ χειρῶν ῥινοὶ ἀπέ - δρηγθεν . τὸν δέ , μέγα κύμ’ ἐκάλυψεν . καὶ τότε δὴ φρα διύστηρος ὑπὸ μύρον ἐν ὕδατι , εἰ μὴ ἐπὶ φρεσὶν ἐθῆκεν Ἀθήνᾳ . τί δὲ ἐθῆκε ; κύματος ἐξανωδὺς τὰ τ’ ἐρεύγετα ὑπαιρόνδε , νῆχε παρέξ . ἐς γαίαν δρώ - μενος , εἴπον ἀκρωρί ἥθνας παραπλήρας , λυμένας τε . καὶ μόλις ἐν ποταμῷ σωθεὶς , οὐδ’ οὕτω διήγαγε τὸ ἀγέζης τοῦ ξήρ , ἀθλῶν δίχα ὡς ἡ ἱστο*ρία δηλοῖ . πολλὰ γὰρ καὶ πάλιν παθών , πλανήσετα φέρων τοὺν δηλωθρόμενον ἐν τοῖς ἐξῆς ἀθηρολογοῦν . καὶ οὐδὲ καὶ’ ἡσυχίαν θανείτα ὑστερον ὡς ἱστοροῦσιν οἱ μεθ’ Ὁμήρου . Καὶ τοῦτο μὲν οὕτως . ὁ δὲ ποιητὴς τῇ τοῦ Ὀδυσσέως δυσπραγίᾳ προσνηφαίνων καὶ τινὰ ἐκφρασιν ναυγού ζώντος , φησιν ὅτι ἐπὶ ἐς ποταμὸν ἐσώθη , ὅμως ἐπὶ ἀλλ’ δίδωτο φίλον κῆρ ὅδὲ δὲ χρῶα πάντα . θάλασσα δὲ κήχει πολλή , ἐν στόμα τε βίνας τε . ἧ δ’ ἄρ’ ἀπνευστος καὶ ἀνάνδος καὶ’ ὀλιγηπείων . κάματος δὲ μιν αὐδὸς ἴκανε . ἀλλ’ ὅτε ἀήρ’ ἐμπνυτο καὶ ἐς φρένα θναὸς ἀγέρθη , τότε ἄχε ψύχους τὲ διὸς καὶ μὴ θήροισι * περιπέση ὡς προειδῶλη . καὶ τοιαύτη μὲν ἡ τοῦ κατὰ τὸν Ὀδυσσέα κινδύνων φράσις ἐκ διαφόρων τόπων Ὁμηρικῶν ἀθροισθεῖσα καὶ συμφρασθεῖσα εἰς ἐν πρὸς ἐνδαξὶν τοῦ , φολερὰ εἶναι καὶ ἐν τῷ πείραν ἔχειν καὶ ἐν τῷ φράζεσθαι οἷα πᾶν δεινὸς καὶ μεγαλο - φώνος δυσκαινοῦντων τοῦ τε ἐνταῦθα χωμῶνος καὶ τῶν ἐπ’ αὐτῷ ἐφ’ οἷς ἤθλησεν Ὀδυσσεύς . ὅθεν οὐκ ἂν τις μομήσαιτο τὰ Ὁμηρικῶς πεφρασμένα , καὶτὰ Ἀορίων ὑστερον ἐπὶ τινὶ ἐπαξεν . ὡς καταγε - λῶν χωμῶνος ὅν δυσκαινοῦσε τις Τιμόθεος ἐν τινὶ ποιήματι αὐτοῦ ἐπιλεγόμενῳ ναυτίλῳ , ἔφη . ἐν κακ - καὶς ξυνόχαις μὴζονα ἰοκέντα χαμῶν . Ἐν δὲ τοῖς κατὰ μέρος θεωρητίοις τῷ τὸ σῖναγε νηξίας , νηξιλῃροῖτην καὶ τὸν Ποσειδῶνα εἶναι ὑποδηλοῖ . ἐπειδήπερ ὕδωρ ἦλη τοῖς νηξίοις , εἰς δ’ μεταλαμβάνεται ὁ Ποσειδῶν . ὅννι δὲ ὅμως ὁ ποιητὴς τὸν τὰς νηξίας συνάγοντα Ποσειδῶνα , καὶ νηξιλῃροῖτην συνθέτως εἶπε . ἐπιζηλωθὴ γὰρ τοῦτο Ἀλ τῷ ποιητικῷ τῶν νηξιλῶν αἰτίῳ . Ἰστίον δὲ ὅτι τὸ συνάγεσθαι νηξίας ἔνε διὰ Ποσειδῶνος τοῦ εἰς ὑγρότητα μεταλαμβάνομένου , σχηθρωπό - τητα δηλοῖ ἀρίαν . καὶ συμβάλλεται τι ἐς τὴν ἐν Ἰλιάδι κατάκυσιν τοῦ Λιὸς διὰ πνευτῶν ὀφρύων . διόλον γὰρ ὡς αἱ ἀνωθὲν δυσημίαι , ἐν καταστάσει τοιαύταις καὶ νηχῶν πικνότητι καὶ συνεχωγαῖς , δυσκαινοῦνται . ἥς ὁ μῦθος πνευτίας Λιὸς ὀφρύσι καταπνοούσαις ἀστίως εἶκασιν . ἐπὶ τοῦ καὶ κατ’ ἀνθρώπους , ἐξ ὀφρύων καὶ γαλήνη προσώπων ἀνεμώμενα καὶ τὸ ἀνάπαλιν . τοξοποιοὶ γοῦν τὰς ὀφρύς καὶ δεσμοὶ καὶ συνάγαι , ὁ σκυθρωπάζων . λέγει δὲ πού καὶ Σοφοκλῆς τὸ , τηροῦντα τοὺς λέγοντας καὶ συνάγοντα τὰς ὀργὰς καὶ τὰς ἀκαίθας ἐπικειρόντα . εἰπὼν τοῦτο ἐκαίως , ὡς ἀπὸ ἰχθύων οἱ τὰς ἀκαί - θας ὀρθοῦσι κακῶ ἠθμοῦ , ὡς οἱ σαργοὶ παρὰ τῷ Ὀππιανῷ . καὶ οὕτω μὲν αἱ ὀργαὶ τοξοποιοῦμεναι καὶ συνεχόμεναι , χαμῶν διλοῦσι ψυχῆς . ἄλλως δὲ περιφόρμου σιχανοῦμεναι , ἀταρα - ξίαν διεχαινοῦσι ψυχὴν , κἂν ὅσων ἡμῶσσαι καὶ οὕτω πῶς νῦνται . Τὸ δὲ ὀροῦν ὅτι ἐκ τοῦ ὀρω καὶ θάνατο γίνεται καὶ ἐν τῇ Ἰλιάδι ἐφράθη . Τριάνα δὲ διατὶ τῷ Ποσειδῶνι φοβεῖται , ἡ Ἰλιάς δηλοῖ . Τὸ δὲ ὀφείρω δ’ οὐρανὸν ἔν νῦς , γέρον μὲν ἀρρομὴ τοῦ , μέλανεν ἡμῶσιν λέγεσθαι , τὴν δυ - στιχὴν καὶ θανάσιμον . ἡ καὶ ἀποχρὰς ἐφράθη , ὡς μὴ οἷα τε οὖσα γραφεῖσθαι . ἀμήτανδε , ἀντὶ τοῦ κατε - σκευσθῆν ἐξ αἰῶνος ὡς οἷα τις νῦς , ἡ*γουν ἀφρασία καὶ σκότωσις οὐ διὰ τοὺς ἀνέμους ἀλλὰ διὰ τὰς τῶν ἀνέμων πάντων ἀλλὰς . καὶ ἔστιν ὑποτομὴ τις φωτὸς ἢ τοιαύτη νῦς καθ’ ἣν ἐκ πυκνώσεως βελόνων γινωμένη σκιὰ ποτὲ καὶ σκότωσις , ὡς ὑποβάλλει νοεῖν ὁ εἰπὼν ὅτι ἐκ συνθήματος ἀφραμένως τῶν βελόνων , τὸ φῶς ὑπετέμνετο . Τὸ δὲ συμπεσῶν , οὐχ ἐπὶ μόνων ἀνέμων , ἀλλὰ καὶ στρατευμάτων λέγεται . λαμβάνεται δὲ ἡ λέξις ἔστιν ὅτε καὶ ἐπὶ συμπτώσεως τυχηρᾶς . Ἀναίης δὲ Ζέφυρος , ἡ ὁ δύς - πνους , ἡ ὁ ἐκ δύσεως πνέων . ἡ καὶ διπλοῦς γασσι κατὰ τὸ πνεῖν . καὶ γὰρ χαρποτροχῶν , ἀναφύχει καὶ τοὺς ἀνθρώπους . οἱ δὲ οὕτως ἠρμηνεύσαντες τὸ δυσσῆς , εἶκασιν διὰ τοῦ ἵστα γράφειν τὴν προσαρρα - λήγουσαν ὡς ἀπὸ τοῦ δις ἐπιψήματος . Τὸ δὲ Νότος ἔπεσεν ἡ μᾶλλον συνέπεσεν ἡρουν εἰς ἐν ἡλθεν ἕτερον ἀνέμου , φανερῶς πασχὼν τοῦ ἀλλὰς πνεῦμον ἕκμον ὁ ἐστι παύεσθαι . Βο - ρέης δὲ , ὁρθῶς γέγραπται δι’ ἑνὸς ἡ παρὰ τὴν βορᾶν ὡς καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα ἐγραφή . τοῦτο δὲ , διχῶς . ἡ γὰρ διότι ἀδύνητον τοὺς ἀστάχας , τὰ πρὸς τὸ ξηρὸν σφῆν ὀθεν καὶ ὁ Ζέφυρος παρὰ τισὶ καὶ οὕτω βορᾶς αἴτιος γίνεται , ἡ καὶ ἄλλως διὰ τὸ εἰς βορᾶν ἐρεθίζαν τὴν κατ’ αὐτὸν ψυχρότητι . ὡσπερ καὶ ἕδωρ βορῶν παρὰ Ἀσκληπιάδῃ τὸ βοροποιοῦν διὰ ψυχρότητα καὶ τὴν ἐντεῦθεν συμπλήρωσιν τοῦ αἵματος , καὶ τὴν ἐκείθεν πνευμασίαν . καὶ οὕτω μὲν ἀφροῖσον κοινοτέρον τὸ τρισύλλαχον ὁ βορέης . ὁ δὲ Βορῆας , ἕτερον λόγον ἐδίπλασε τὸ ἀμετάβολον , σμικρότερον , τοιοῦτον τι καὶ τὸ στερεός , διπλαζὼν τὸ ὁ ἐν τῷ στερόος . Ἰωνικὸν δὲ τὸ Βορέης καθ’ ἣν τὴν νησιωτῆς ποταμὸς παρὰ Προδότην . κοινὰ δὲ γε , ὁ Βορέας καὶ ὁ νησιώτης . Τὸ μέντοι ποδίας Ποδῆς σφεδὰς Σφεδῆς , οὐκ ἄν ἴσως ἄν Ἰωνικὰ ὡς οὐδὲ τὸ ἰσμέας Ἰσμήης . ἀλλὰ γράσιν ἐπαίθον τοῦ ε καὶ ἄ εἰς ἡ . ἡν δ’ ἄν τοιοῦτον καὶ τὸ βορῆς εἴπου ἐν χοί - σι εὔρητο . Αἰθρηγενέτης δὲ , οὐ μόνον ὁ αἰθήρον ὁ ἔστι ψυχὸς ποιῶν ὡς καὶ προεφράθη , ἀλλὰ καὶ ὡς ἔστιν εὐδίας αἴτιος . ἡ καὶ ἄλλως , ὁ ἐξ αἰθέρος γινόμενος ὁ ἔστιν ὑψηλὸν πνέων . διὸ καὶ κύμα κυλί - δαν λέγεται . ἵνα ἡ αἰθρηγενέτης Βορῆας , ὁ εὐδίαν ἡ ψυχὸς ποιῶν ἡ ἐξ ὑψους καταπνέων . Ἰστέον δὲ ὅτι τε πασίδηλον , οἷκτον εἶναι ἐνευω Βορῆς τὸ κυλῆν κύμα καθ’ ἄ Νότῳ τὸ ὠθεῖν ὡς πολλαχοῦ φαι - νεται . καὶ ὅτι πρωτότυπον τοῦ κυλίνδαν , τὸ κυλῆν . καὶ ὅτι ἐκ τοῦ κυλῆν ἀποβολὴ τοῦ κάππα καὶ τροπὴ τοῦ ὦ εἰς ἄ γίνεται τὸ ἀλιω ἐξ οὗ τὸ , ἄπασχε τὸν ἵππον ἐξαλίσεις , οἷκδε . οὕτω δὲ καὶ ἐκ τοῦ κυλίνδω , γίνεται ἀλινδὸν ὀθεν ἀλινδῆθρα ἡ * κονίστρα , ἀπὸ δὲ τοῦ πρωτοτύπου κυλῆν , γίνεται καὶ ἡ κύλις . παρὰ τὸ κυλίσθαι τῷ τροχῷ εἰτὶ τῷ κεραμικῷ εἰτὶ τῷ χαλκευτικῷ . διὸ γασσι καὶ τὴν ἱστρι - κὴν πύξίδα , κυλικίδα ἐκάλουν οἱ Ἀθηναῖοι διὰ τὸ κυλισθῆναι τόφρω . ὡς δὲ ἐκ τοῦ κυλῆν καὶ στίγανοι τινες ἐλέγοντο κυλιστοί , δηλοῖ γασιν ὁ κομικὸς Λυβονλος ἐν τῷ , κυκλούμενος ὡσπέρ τις κυλιστὸς στέ - φανος . Λιχανδρος δὲ , ἐκκλισίον φροῖ στίγανον , καὶ μέλισσα οἱ ἐκ ὁδῶν . εἰν δ’ ἄν ἴσως οὕτω , οἱ διὰ μέγισθος καὶ ἀφρότητα οἷοι τε ὄντες κυλισθῆναι στρεφόμενοι . Τὸ δὲ ὤμοι ἐγώ , σύνθη - δες Ὀμήρῳ ἠρηθῆκα . πολλῶν δὲ καὶ ἄλλων τοιούτων ὄντων , οἶδεν ὁ Συνίδας καὶ τὸ οἶ , κοινοτέρον μὲν ὄν τοῦ οἶ . ἐπιφθεγόμενον δὲ ὑπὸ δυσχωρούντων καὶ φοβουμένων καὶ ὀδυρομένων . Τὸ δὲ ναφέσσι περιστέφει οὐρανόν , σημασιολῆ αὐτίζεται εἶναι τὸν οὐρανόν . σημαίνει γὰρ ποιεῖ περι - ληψίς ὁ κατὰ στίγανον κυκλός . Τὸ δὲ ἡλασε κατ’ ἀχης , ἀντὶ τοῦ ἐπληξε κατὰ κεφα - λῆς , οὕτω καὶ ἐν Ἰλιάδι τὸ , ὄλιστο πάντε πολὺς κατ’ ἀχης , ἀντὶ τοῦ , κατὰ κεφαλῆς . κεφαλὴ δὲ πό - λιος , ἡ ἀκροπόλις . Ὅτι δὲ ὀνομάζων τὸ ἡλασε , δηλοῖ καὶ ἡ Ἰλιάς . ἔνθα , ὡς ἐπὶ πολὺ , λῆξας ἵππων τὸ ἐλάσων . οὕτω ἀνήλατός φησι παρὰ Ἀνακρέοντι . ὁ ἀπαυθής . ἀπὸ ὑπογυρίων . ὡσπερ * καὶ στόμης παρ’ Αἰσχύλῳ , ὁ ὡσπερ στόματι ἀντερείδων χαίρων . εἰκὸς δὲ τοὺς τοιούτους καλεῖσθαι οὕτω , καὶ διὰ
Lemmas: χόμενα μέμονα . ὑποκάτειμι δέ , ὁ μέν ἄλλος ἄνεμος παύω λέγω κλέω ὁ ὁ Λίος Ἀθῆναι , καί εὐθηνέω ἅπας , μόνος * δέ φημί ὥσπερ κραυπαω βορά . εἶτα ἐπάγω . ἔνθα δύο νύξ δύο τε ἡμέρα , κῦμα πηγός πλάζω . πολύς δέ ὁ Καρδία προτιύσσετ’ ὄλεθρος . ἀλλά ὅτε δή τρίτος ἦμαρ ἐπλάζαμος τέλος ἠώς , καί Τούο ἄνεμος μέν παύω , ὅδε γαλήνη πέλω νημερῆ . ὁ δέ ἐράω σχεδόν εἶπος γαῖα , ὄχος μῆλον προοράω , μέγαλος ὑπό κῦμα ἅπτω . νήχω δέ ἐπιγίγνομαι πούς άπαις - ἀντίμοιρος ἐπιβαίνω . ἀλλά ὅτε τόσος ἄπειμι ὅσος τε γέγωνα βοάω , καί δή δοῦπος ἀκούω πρός σπίλη - δα θάλασσα . ὁράω γάρ μέγας κύμα πρός ξερόν ἤπειρος δῖνος φέρω . λέγω δέ πᾶς Ἄλος ἔχω . οὖον γάρ εἰμί λύνω ναός ἄγω , οὐδέ ἐπέχω . ἀλλά ἀκτή προβλήτα εἰμί , σπιλάς τε , πάγος τε . καί Τούο Ὀδυσσεύς λύω γουνετο καί φίλος ἦτορ . καί εἰμί ἀληθής ὁ τοιοῦτος ὁ φθάνω ἐπι - κινδυνός . ἐπεί γάρ γαῖα αλιπλαω δίδωμι ἰδέω θεός , ἔκβασις οὖον πῇ φαίνω Ἄλος πολιός θύραζε . ἔκτοσθεν μέν γάρ , πάγος ὀξύς , ἀμφί δέ κύμα βρύκω ῥόθιος . λισσός δέ ἀνατρέχω πέτρα , ἀγ - χιθαλῆς τε θάλασσα . καί οὕτως εἰμί πούς ἵστημι ἀμφότερος καί ἐκφεύγω κακότης . διό καί δείδω φημί ὁ Ὀδυσσεύς , μήπως εἷς ἐκβαίνω βάλλω λίθαξ πρός πέτρα , κύμα ἐγώ γε αρπάζω , μέλη δέ ἐγώ εἰμί ὀρεύς . εἶτα καί αὐτός ἐκθρῴσκω φόβος , τοιούτος . εἰμί γάρ ἐπί προτείρω φημί παραψύχω εἄν πως ἐρείδω ἥθνας τε παραπλήρας λύω τε θάλασσα , διότι Μούι ἐξαντὶ ἀναρ - πάζασα θύελλα πόντος ἐπί ἠχέω φέρω βαρύς σιναγοειντα . ἢ ἐπί ἐγώ καί χιτών ἕπω - σύν τουντίσιν ἐφορμέω επιπωρεω μέγας , δαίμων ἐκ Ἄλος . οἷος τε πολύς τρέφω κλυτός Ἀμφιτρίτη . ἐν τοσοῦτος δέ αὐτός μέγας κύμα φέρω τρηξέαν ἐπί ἀκτή . ἔνθα ἤ ἀπό ῥίς τε δαίρω αὐτω ὀστέον φράσσω , εἰμί μή φρονέω Αθήνα ἐν φρήν θεμίνη , ἀμφότερος χείρ ἐφίημι λαμβάνω πέτρα . ὁ ἔχω συνάγω , ἠώς μέγας κύμα παρέρχομαι . καί ὁ μέν , ὡς ὑπαλύσκω . παλιρρόθιος δέ ὅς αὖτις πλήσσω ἐφίημι , τηλοῦ δέ ὅς Μῆλος πόντος . ὡς δέ ὅτε πολύπους θαλάμη ἐξέλκω , πρός Κότυς - λυδονόθιν πυκνός Λάγγας ἐγώ . ὡς ὁ , πρός πέτρα θρασύς ἐπί χείρ ῥινός ἀπό - δρηγθεν . ὁ δέ , μέγας κῦμα καλύπτω . καί τότε δή φρά διύστηρος ὑπό μύρον ἐν ὕδωρ , εἰμί μή ἐπί φρήν τίθημι Αθήνα . τίς δέ τίθημι ; κῦμα ἐξανωδὺς ὁ τε ἐρεύγομαι ὑπαίρω , νήχω παρέκ . εἰς γαῖα δράω - μένος , εἶπον ἀκρωρία ἥθνας παραπλήρας , λύω τε . καί μόλις ἐν ποταμός σώζω , οὐδέ οὗτος διάγω ὁ ἄγω ὁ ξηρά , ἀθλέω δίχα ὡς ὁ ἱστορία δηλόω . πολύς γάρ καί πάλιν πάθος , πλανάω φέρω ὅς δηλόω ἐν ὁ ἑξῆς αθηρολογεω . καί οὐδέ καὶι ἡσυχία θνῄσκω ὕστερος ὡς ἱστορέω ὁ μετά Ὅμηρος . καί οὗτος μέν οὕτως . ὁ δέ ποιητής ὁ ὁ Ὀδυσσεύς δυσπραγία προσνηφαιναω καί τις ἔκφρασις ναυγού ζῶ , φημί ὅτι ἐπί εἰς ποταμός σῴζω , ὅμως ἐπί ἀλλά δίδωμι φίλος κῆρ ὅδε δέ χρόα πᾶς . θάλασσα δέ κῆχος πολύς , ἐν στόμα τε Βίνας τε . ἧ δέ ἄρα ἀπνευστος καί ἀνάνδος καὶι ὀλιγηπείων . κάματος δέ ὅς αὐδή ἱκάνω . ἀλλά ὅτε ἀήρ ἐμπνέω καί εἰς φρήν θνῄσκω ἀγείρω , τότε ἄχος ψῦχος τε δίω καί μή θήρ * περιπίπτω ὡς προειδῶλη . καί τοιοῦτος μέν ὁ ὁ κατά ὁ Ὀδυσσεύς κίνδυνος φράσις ἐκ διάφορος τόπος ὁμηρικός ἀθροίζω καί συμφράζω εἰς ἐν πρός ἐνδαξὶν ὁ , φόλερον εἰμί καί ἐν ὁ πείρω ἔχω καί ἐν ὁ φράζω οἷος πᾶς δεινός καί μεγάλος - φῶνος δυσκαινεος ὁ τε ἐνταῦθα χωμῶνος καί ὁ ἐπί αὐτός ἐπί ὅς ἀθλέω Ὀδυσσεύς . ὅθεν οὐ εἄν τις μομηδομαι ὁ ὁμηρικός φράζω , Κάιτα αοριον ὕστερος ἐπί τις πήγνυμι . ὡς κατάγω - λάω χωμῶνος ὅς δυσκαινουσος τις Τιμόθεος ἐν τις ποίημα αὐτός ἐπιλέγω ναυτίλος , φημί . ἐν κατά - Καΐς σύνοχος μὴζονα οἰκέω χαμός . ἐν δέ ὁ κατά μέρος θεωρητίοις ὁ ὁ Σίνα νῆξις , νηξιληρεω καί ὁ Ποσειδῶν εἰμί ὑποδηλόω . ἐπεί ὕδωρ Ήλη ὁ νῆξις , εἰς δέ μεταλαμβάνω ὁ Ποσειδῶν . ὅς δέ ὅμως ὁ ποιητής ὁ ὁ νῆξις συνάγω Ποσειδῶν , καί νηξιληρεω σύνθετος εἶπον . ἐπιζηλόω γάρ οὗτος ἀλ ὁ ποιητικός ὁ νηξιλαω αἴτιος . ἱστίον δέ ὅτι ὁ συνάγω νῆξις εἶμαι διά Ποσειδῶν ὁ εἰς ὑγρότης μεταλαμβάνω , σχηθρωπό - τητάω δηλόω ἀρία . καί συμβάλλω τίς εἰς ὁ ἐν Ἰλιάς κατάχυσις ὁ λίς διά πνέω ὀφρύς . διολος γάρ ὡς ὁ ἄνωθεν δυσημίαι , ἐν κατάστασις τοιοῦτος καί νήχω πυκνότης καί συνεχωγαῖς , δυσκαινεομαι . ἥς ὁ μῦθος πνευτιάω λίς ὀφρύς καταπνέω ἄστιος ἵημι . ἐπί ὁ καί κατά ἄνθρωπος , ἐκ ὀφρύς καί γαλήνη πρόσωπον ἀνίημι καί ὁ ἀνάπαλιν . τοξοποιός γοῦν ὁ ὀφρύς καί δεσμός καί συνάγω , ὁ σκυθρωπάζω . λέγω δέ πού καί Σοφοκλῆς ὁ , τηρέω ὁ λέγω καί συνάγω ὁ ὀργή καί ὁ ἀκαίθας ἐπικείρω . εἶπον οὗτος παῖος , ὡς ἀπό ἰχθύς ὁ ὁ ἀκή - τίθημι ὀρθόω κακόω ἡθμός , ὡς ὁ σαργός παρά ὁ Ὀππιανός . καί οὗτος μέν ὁ ὀργή τοξοποιέω καί συνέχω , χαμός διαιρέω Ψυχή . ἄλλως δέ περιφορμος σιχανοῦμεναι , ἀταρα - ξία διαχαίνω ψυχή , κἀν ὅσος ἡμῶσσαι καί οὗτος πῶς νύσσω . ὁ δέ ὁράω ὅτι ἐκ ὁ ὁράω καί θάνατος γίγνομαι καί ἐν ὁ Ἰλιάς φράζω . Τριάνα δέ διατί ὁ Ποσειδῶν φοβέω , ὁ Ἰλιάς δηλόω . ὁ δέ ὀφείρω δέ οὐρανός ἐν ὗς , γέρων μέν ἀρρομὴ ὁ , μέλας ἐμέω λέγω , ὁ δύο - στίχη καί θανάσιμος . ὁ καί ἀποχράω φράζω , ὡς μή οἷος τε εἰμί γράφω . ἀμήτανδε , ἀντί ὁ κάτω - σκευάζω ἐκ αἰών ὡς οἷος τις ὗς , ἡ*γουν ἀφρασία καί σκότωσις οὖον διά ὁ ἄνεμος ἀλλά διά ὁ ὁ ἄνεμος πᾶς ἀλλᾶς . καί εἰμί ὑποτομή τις φάος ἢ τοιοῦτος ὗς κατά ὅς ἐκ πύκνωσις βελόνη γινωμένος σκιά ποτέ καί σκότωσις , ὡς ὑποβάλλω νοέω ὁ εἶπον ὅτι ἐκ σύνθημα ἀφραμένως ὁ βελόνη , ὁ φάος ὑποτέμνω . ὁ δέ συμπίπτω , οὐ ἐπί μόνος ἄνεμος , ἀλλά καί στράτευμα λέγω . λαμβάνω δέ ὁ λέξις εἰμί ὅτε καί ἐπί σύμπτωσις τυχηρός . Ἀναίη δέ Ζέφυρος , ὁ ὁ δύο - πνοῦς , ὁ ὁ ἐκ δύσις πνέω . ὁ καί διπλόος γας κατά ὁ πνέω . καί γάρ χαρποτροχος , ἀναφύσσω καί ὁ ἄνθρωπος . ὁ δέ οὕτως ἐρμηνεύω ὁ δυεννυω , ἵημι διά ὁ ἵστημι γράφω ὁ προσαρα - λήγω ὡς ἀπό ὁ δις ἐπιψήματος . ὁ δέ Νότος πίπτω ὁ μᾶλλον συμπίπτω ἀρόω εἰς ἐν ἡλσχω ἕτερος ἄνεμος , φανερῶς πάσχω ὁ ἀλλᾶς πνεύμων ἕκμον ὁ εἰμί παύω . Βος - ῥέω δέ , ὀρθῶς γράφω διά εἷς ὁ παρά ὁ Βορέας ὡς καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς γράφω . οὗτος δέ , διχῶς . ὁ γάρ διότι ἡδύνω ὁ ἀστάχας , ὁ πρός ὁ ξηρός σφήν ὅθεν καί ὁ Ζέφυρος παρά τις καί οὗτος βορά αἴτιος γίγνομαι , ὁ καί ἄλλως διά ὁ εἰς Βορέας ερεθίζω ὁ κατά αὐτός ψυχρότης . ὡς καί Δῶρα βορά παρά Ἀσκληπιάδης ὁ βοροποιός διά ψυχρότης καί ὁ ἐντεῦθεν συμπλήρωσις ὁ αἷμα , καί ὁ ἐκεῖθεν πνευμασίαν . καί οὗτος μέν αφροισος κοινός ὁ τρισύλλαχον ὁ Βορέας . ὁ δέ Βορηάς , ἕτερος λόγος ἐδίπλασε ὁ ἀμετάβολος , μικρός , τοιοῦτος τίς καί ὁ στερεός , διπλάζω ὁ ὁ ἐν ὁ στέρος . Ἰωνικός δέ ὁ Βορέας κατά ὅς ὁ νησιώτης ποταμός παρά προδότης . κοινός δέ γε , ὁ Βορέας καί ὁ νησιώτης . ὁ μέντοι ποδία Ποδῆς σφεδὰς Σφεδῆς , οὐ ἄν ἴσως ἄν ἰωνικός ὡς οὐδέ ὁ ἰσμέας Ἰσμήης . ἀλλά γράς παίω ὁ ε καί ὅς εἰς ὁ . ἐάν δέ ἄν τοιοῦτος καί ὁ Βορέας εἶπον ἐν χόω - βρόχος εὔρητος . αἰθρηγενής δέ , οὖον μόνος ὁ αἰθήρ ὁ εἰμί ψυχός ποιέω ὡς καί προφέρω , ἀλλά καί ὡς εἰμί εὐδία αἴτιος . ὁ καί ἄλλως , ὁ ἐκ αἰθήρ γίγνομαι ὁ εἰμί ὑψηλός πνέω . διό καί κύμα κυλίς - Δάν λέγω . ἵνα ὁ αἰθρηγενής Βορηάς , ὁ εὐδία ὁ ψυχός ποιέω ὁ ἐκ ὕψος καταπονέω . ἰστέον δέ ὅτι τε πασίδηλος , οἶκτος εἰμί νεύω Βορέας ὁ κυλῆν κύμα κατά ὅς Νότος ὁ ὠθέω ὡς πολλαχοῦ φαΐ - νω . καί ὅτι πρωτότυπος ὁ κυλίνδω , ὁ κυλῆν . καί ὅτι ἐκ ὁ κυλῆν ἀποβολή ὁ κάππα καί τροπή ὁ εἰμί εἰς ὅς γίγνομαι ὁ ἥλιος ἐκ ὅς ὁ , ἀπέχω ὁ ἵππος ἐξαλίζω , οἷκδε . οὗτος δέ καί ἐκ ὁ κυλίνδω , γίγνομαι ἀλινδόν ὅθεν ἀλινδήθρα ὁ * κονίστρα , ἀπό δέ ὁ πρωτότυπος κυλῆν , γίγνομαι καί ὁ Κῦλις . παρά ὁ κυλίνδω ὁ τροχός ἀντί-χαρις ὁ κεραμικός ἀντί-χαρις ὁ χαλκευτικός . διό γας καί ὁ ἱστρι - κάν πυξίς , κυλικίς καλέω ὁ Ἀθηναῖος διά ὁ κυλίνδω τόφρω . ὡς δέ ἐκ ὁ κυλῆν καί στιγλανος τις λέγω κυλιστός , δηλόω γασιν ὁ κομίζω Λυβονλος ἐν ὁ , κυκλόω ὥσπερ τις κυλιστός Στέ - φανός . Λιχανδρος δέ , ἐκκλίνω φρέω στιγλανος , καί μέλισσα ὁ ἐκ ὁδός . ἐν δέ ἄν ἴσως οὗτος , ὁ διά μέγας καί αφροτηταω οἷος τε εἰμί κυλίνδω στρέφω . ὁ δέ οἴμοι ἐγώ , συντίθημι - δες Ὅμηρος ἠρηθῆκα . πολύς δέ καί ἄλλος τοιοῦτος εἰμί , οἶδα ὁ συνιδαις καί ὁ οἶς , κοινός μέν εἰμί ὁ οἶς . ἐπιφθέγγομαι δέ ὑπό δυσχωρούντων καί φοβέω καί ὀδύρομαι . ὁ δέ ναφέσσι περιστέφω οὐρανός , σημασιολος αυτιζω εἰμί ὁ οὐρανός . σημαίνω γάρ ποιέω περί - λῆψις ὁ κατά στιγλανος κυκλόσε . ὁ δέ ἐλαύνω κατά ἠχέω , ἀντί ὁ πλήσσω κατά Κέφα - Λῆς , οὗτος καί ἐν Ἰλιάς ὁ , ὄλλυμι πᾶς πολύς κατά ἠχέω , ἀντί ὁ , κατά κεφαλή . κεφαλή δέ πό - λίς , ὁ ἀκρόπολις . ὅτι2 δέ ὀνομάζω ὁ ἐλαύνω , δηλόω καί ὁ Ἰλιάς . ἔνθα , ὡς ἐπί πολύς , λήγω ἵππος ὁ ἐλαύνω . οὗτος ἀνήλατος φημί παρά Ἀνακρέων . ὁ απαυτός . ἀπό υπογυριον . ὡς * καί Στόμης παρά Αἰσχύλος , ὁ ὡς στόμα ἀντερείδω χαίρω . εἰκός δέ ὁ τοιοῦτος καλέω οὗτος , καί διά