eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1946
ἢ τὸν Ἐρμῆν , ὡς ἐκεῖ ἐλέχθη , ἀλλὰ καὶ παρὰ τὸ ἐνεῖρεσθαι τρήμασι κλίνης . Περὶ δὲ τερέτρου καὶ τοῦ πετραίνου ἰκανὸς ἐφρέθη ὅπου ἐναντήρησεν Ὀδυσσεύς . Ὧρα δὲ καὶ ὅτι κατὰ χρήσιν παλαιῶν ἱμάντα βodus ἀντὶ σχοίνου * Ὀδυσσεὺς τίνει τῷ ὑπ’ αὐτοῦ ἱσκιμένῳ λέχει , βασιλικῶν μὲντοι , φωνικῶ βίμματι φαινόν · ὁποῖος ἔπρεπε λέχει πολυτελεῖ , ὁ χρυσὸς καὶ ἄργυρος καὶ ἐλάγας ποιεῖ . Ἰστέον δὲ ὅτι ἐκ τῶν ἱμάντων , ὅς εἰς πολλὰς ὑπουργίας χρηστὸς ἦν τοῖς παλαιοῖς , ἐλέχθη καὶ ἱμωιὲ τὸ ἀντλητήριον , στρεπτός τις βodus εἰπεῖν καθ’ Ὅμηρον οὖσα καὶ αὐτή . ἐκεῖθεν δὲ καὶ ἀνιμάσθαι κυρίως τὸ διὰ ταύτης ὕδωρ ἀντλεῖν . Ἐμπεδον δὲ λέχος ἐνταῦθα πάνυ κυριολεκτεῖται , τὸ ἀκατάσκι - στον δηλαδὴ καὶ ἐπὶ τῆς παλαιᾶς ἕδρας ἑστώς . Ἐν δὲ τῷ , εἰ μοι ἐτ’ ἐμπεδὸν ἐστι γύναι λέχος , ἐμφαν - τικῶς κείται τὸ γύναι καὶ ἀν*διαθέτως , ὡς δεῖν ὄν τὴν Πηνελόπην ἐμπεδον αὐτὸ φυλάττειν , εἰ περ Ὀδυσσέως ἐστι γυνή . Πυθμήν δὲ ἡ ῥίζα ἡ παρὰ τὸ φύω οἰονεὶ φυτμήν , ὅθεν καὶ ἡ ἀνά - φυσις τοῦ φυτοῦ , ἢ καὶ παρὰ τὴν οἰονεὶ σήψιν , ἣν ζωογόνον πᾶσαγε τὸ κατὰ τῆς τεθὲν σπέρμα πρὸ τῆς ἀναφύσεως , ὡς ἀπὸ τοῦ πύψω τὸ σήψω . Σημειῶσαι δὲ καὶ τὸ , τῆς δ’ αὐτοῦ λύτο γούντα σήματ’ ἀναγνούσης , καινότερον φρασθὲν · τὸ γὰρ κοινὸν ἢ τῆς δὲ ἀναγνούσης ἢ τῇ δ’ ἀνα - γνούση . ὁ δὲ γενικὴν δοτικὴν παρέθηκεν διὰ τε τὸ μυριαχὸν φανὲν φῶσι ἀσολοϊκίστον τοῦ πλαιγιασμοῦ καὶ τὴν συγγένειαν τῶν δύο τούτων πτώσεων . Ὅτι εὐλόγως , καθὰ καὶ προεῖρέθη , λογισμῷ ἡ Πηνελόπη συμπεῖσασα ἑαυτὴν ἐφ’ οἷς ὁ Ὀδυσσεὺς περὶ τοῦ κατὰ τὴν κλίνην σήματος εἶπε , παντοία γίνεται * τὰ εἰς τὸν ἄνδρα χαρείσα , περιπλακείσα , αἰτισαμένη συγγνώμην ἐχαστακῶς ἐφ’ οἷς οὐκ ἐπίσθη ὁρθίως , ἐπὶ δὲ τούτοις καὶ ἐπανεύσασα εἰς βραχύ , καθάπερ ἐδίδου ἡ ὥρα , ἐπὶ δὲ οἰκτι - σαμένη τῆς ἐν τῇ πλάνῃ ὕζύος καὶ ἐπὶ πᾶσι ὡς εἰκὸς ἐρωτήσασα καὶ μαθούσα , οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ αὐτὴν ἀρμησαμένη τὰ καθ’ ἑαυτὴν · ἔπει οὐδὲ ἐκπίπτει εἰς πλάτος ὁ ποιητὴς ὡς οἷα φθάσας ἤδη πολλοχὸν περὶ αὐτῶν εἰπεῖν · οὐδὲ γὰρ ἠθέλησεν οὐδ’ ἐνταῦθα διπτολογήσαι τὰ ἀοιζήλως ἤδη πολλοχὸν πεφρασμένα . φράζει δὲ τὰ κατὰ * τὴν Πηνελόπην ὁ ποιητὴς οὕτω · δακρύσασα δέ , ὑφ’ ἡδονῆς δηλαδὴ , ἰδὺς δρᾶμεν ἢ πέν , ἀμφὶ δὲ χείρας δειρὴ βάλλ’ Ὀδυση , κάρη δ’ ἔκνυσε καὶ προσέφη · μὴ μοι Ὀδυσσεῦ σκύζευ , ἐπὶ τὰ περ ἄλλα μάλιστα ἀνθρώπων πέπνυσω , θεὸς δ’ ὡπάζεν διζύν , ὅς γούν ἀγέσατο παρ’ ἀλλήλοισι μένοντε ἢδης ταρπῖναι καὶ γήρας οὐδὸν ἰκέσθαι . αὐτὰρ μὴ νῦν μοι τόδε χῶσο μηδὲ νεμέσσα οὐνεκὰ σε οὐ τὸ πρῶτον ἐπεὶ ἴδον ὧδ’ ἀγάπης , ὡς νῦν δηλαδὴ . αἰεὶ γὰρ μοι θυμὸς ἐνὶ στήθεσι φρίσ - σιν ἐφύγει , μὴ τις με φροτὸν ἀπάγοιτο τούτῃσιν ἀπατίση ἐ*πλέσσειν ἐλθόν . εἶτα εἴπων γνωμικὸν τὸ , πολλοὶ γὰρ κακὰ κέρδεα βουλεύουσι , πιστοῦται τὸν λόγον συγγενικῶ παραδείγματι , φασμένη ὡς οὐδ’ ἄν Ἀργείη Ἑλένη Λύδς ἐκγεγανία ἄνδρὶ παρ’ ἄλλοδαπῷ ἐμίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ , εἰ ἤδη ὁ μὲν αἴτις Ἀχαιοὶ ἀξέμεναι οἴκονδε φιλὴν ἐς πατρίδα ἐμελλον . ἐφ’ οἷς καὶ ὑπεραπολογουμένη τῆς ἡρωίδος φησίν ὅτι αὐτὴν ἤξεω θεὸς ὤρορεν ἕογον δαικὲς · τὴν δ’ ἄτην οὐ πρόσθεν ἵφ’ ἐγκάθθετο θυμῷ λυγρήν , ἐξ ἧς πρῶτα καὶ ἡμέας ἴκετο πένθος . οὕτω καὶ τὸν Ὀδυσσέα ἡ γυνὴ πάνυ πεπνυμένον ὄντα θεο*θεν ὅμως ἐφη δυστυχεῖν . Τῶν δὲ τοῦ ῥιθίντος χωρίου τιμημάτων τὸ μὲν , ἰδὺς δρᾶμεν , ἀμφὶ δὲ χείρας δειρὴ βάλε , κάρη δ’ ἔκνυσε , περιπλοκὴν φράζει φιλικὴν ὅτε τις ἐξ ἀποδημίων ἴκοι , ὡς καὶ μετ’ ὀλίγα τὸ , δειρὴς δ’ οὐ πώ πέμπαν ἀρίστο πύχες λευκώ . Τὸ δέ , μὴ μοι σκύζευ , καὶ τὸ , αὐτὰρ μὴ νῦν μοι τόδε χῶσο καὶ τὸ ἐξῆς , παραίτησίς ἐστι μέμφεως ὅτε τις ἑλλό - γως μὴ προσαρπάζει τὴν δεξιῶσιν . δήλον δὲ ὅτι πολλὴ διαφορά τοῦ χῶσθαι καὶ τοῦ νεμεσᾶν · ἐκεῖνο μὲν γὰρ εἰκὸς καὶ μὴ δικαίως γίνεσθαι , ἡ δὲ νέμεσις ἀεὶ σὺν τῷ δικαίῳ ἐστί . Τὸ δέ , ἐπεὶ τὰ περ ἄλλα μάλιστα ἀνθρώπων πέπνυσω καὶ ἐξῆς , ἐπαινος ἀνθρώπου συνετοῦ μὲν , δυστυχoὺς δέ . Περὶ δὲ τοῦ σκύζεσθαι προεῖρηπται · ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ἐπισκύνην . Τὸ δὲ ἀγέσατο οὐ μακρὰν ἐνταῦθα ἐστὶ τοῦ ἐφθόνησεν ἢ ἐμίμηματο . καινὸν δ’ ἐνταῦθα σχῆμα ἢ ἀπὸ δοτικῆς εἰς αἰτιατικὴν ἀνακλόνθως μετάθεσις ἐν τῷ , ὅς γούν ἀγέσατο καὶ ἐξῆς · ἢν μὲν γὰρ ἀπόλουνθον εἴπιν , ὅς ἴμιν ἐφθόν,σε παρ’ ἀλλήλοισι μένοντε τέππεσθαι , ἵνα ἢν ὁμοιόπρωτον τὸ ἴμὶν καὶ τὸ μένουσιν · ἢ δὲ Ὁμη - ρικὴ γυνὴ τὸ σχῆμα ἠλλαξε καινότερον μὲν , ἀσολοϊκῶς δέ , καθὰ πολλοχὸν γίνετο , εἰπούσα ὅτι θεοὶ ἴμιν ἐφθόν,σαν τοῦ τέππεσθαι , δηλαδὴ ἡμᾶς , μένοντας παρ’ ἀλλήλoις , ὡς καὶ εἰ τις εἴποι , παραινώ σοι ζῶντα σπουδαίως διάζειν τὸν βίον · καλὸν μὲν , ἄγ καὶ τὸ , παραινώ σοι ζῶντι σπουδαίως ποιῶν τὸδε . * ἀσῶλοικον ὁμοίως καὶ τὸ , παραινῶ σοι διάζειν σε τὸν βίον ζῶντα σπουδαίως , αἴτιον δὲ τῆς δο - τοιούτης ἀσφάλτου ἐναλλαγῆς τὸ μετὰ τὴν δοτικὴν ῥῆμα , ὃ προκαλεῖται τὴν ἐπαγομένην αἰτιατικὴν . τοιούτον καὶ τὸ , χαίρω τῷ λόγῳ φ εἶπας καὶ ὡν εἶπας , καὶ ἄλλα δὲ μυρία . παραδείγματα δὲ οὐκ ὀλίγα καὶ ἐν Ἰλιάδι κεῖται τοῦ τοιούτου σχήματος . Τὸ δὲ ταρπῆναι συνήθως καὶ νῦν γενικῇ συντάξεν ἢ κατ’ ἐλλειψιν τῆς διὰ προσθέσεως ἢ διὰ τὸ ληφθῆναι τὸ ταρπῆναι ἀντὶ τοῦ κορεσθῆναι . δήλον δὲ ὅτι ταυτὰ ἐν τοῖς ῥηθεῖσι τὸ σκίζεσθαι καὶ τὸ χώεσθαι , ἥδη δὲ πως καὶ τὸ νεμεσᾶν , ὃ καὶ αὐτὸ οὐ*δὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ σκίζεσθαι καὶ χώεσθαι , δικαίως μέντοι . Τὸ δὲ ἀγάπησα ἀντὶ τοῦ ἐφιλοφρονησάμην , καὶ ἐστιν ὅμοιον τῷ ἀμυγαπαξᾶσιν . Τὸ δὲ ἐξοί - γει ἐπίτασις ἐστι προσοχῆς · οὐ γὰρ ἀπλῶς εὐλαβεῖτο τὴν ἐξ ἀνδρὸς ἀπάτην ἢ σῶφρων Πηνελόπη , ἀλλὰ ἐξοίγει καὶ οὐ κατὰ τὴν ἄλλως ἠγεδαμὴν Ἐλένην ἀπεριμερίμνως διέκειτο . παρακείμενος δὲ μέσος τοῦ ἐξοίγει τὸ ἐξοίγα . Τὸ δέ , οὐδ’ ἄν Ἀχρεῖν Ἐλένη ἀνδρὶ ἀλλοδαπῷ ἐμίγη , εἰ ἥδη , ὃ μιν αὐτὶς Ἀχαιοὶ ἐπαναγαγεῖν ἠμελλον οἴκαδε , τοιούτων ἔχει νοῦν στιγμίας τιμῆς τῆς ἐν τῷ εἰ ἥδη · οὐκ ἄν γμουν οὐδὲ ἡ Ἐλένη παρ’ ἀνδρὶ ἀλλοδαπῷ ἐγένετο , εἰ περ ἡτίστατο αὐτὸ δι’ τοῦτο τὸ παρ’ ἡμοῦ λεχθὲν γνωμικὸν τὸ , πολλοὶ γὰρ πακὰ κέρδεα βουλεύουσιν ἤτοι βουλεύονται ἀπατητικῶς . διὸ φησιν ἠμελλον οἱ Ἀχαιοὶ ἄξειν αὐτὴν οἴκαδε ὡς ἀπατηθεῖσαν καὶ μεταμελομένην καθὰ δηλοῖ τὸ , τίσασθαι δ’ Ἐλένης ὀρύματά τε στοναγὰς τε , κείμενον ἐν Ἰλιάδι . καὶ φασίν οἱ παλαιοὶ περὶ τῆς ὠρητήσεως ἀπάτης , ἣν ἐπαθεν ἡ Ἐλένη , ὅτι Ἀφροδίτη Μενελάῳ τὸν Ἀλέξανδρον εἰκάσασα παρήγαγεν ἤτοι ἠπά - τησε τὴν Ἐλένην , πα*ραλογισαμένη τῇ ὁμοιότητι , ὡς εὐλόγως λοιπὸν καὶ τὴν Πηνελόπην δεδιόξεσαν μη πλάθι τι ὁμοιον . καὶ οὕτω μὲν τινες καλῶς τὸ ῥηθὲν ἠρμήνευσαν νόμῃ . Ἔτεροι δὲ τὴν δόξαν στιγμὴν ἀπάτοντες καὶ συνάπτοντες τὸ ὅλον εἰς νόημα ἐν , λέγουσι μὲν ὅτι οὐκ ἄν ἡ Ἐλένη ἐμίγη ἀλλο - δαπῷ , εἰ περ ἥδη ὅτι αὐτὴν ἐπανάξειν οἱ Ἀχαιοὶ ἠμελλον . κρίνονται δὲ μεμπτοῖ τοῖς παλαιοῖς διὰ τὸ κακοσυμβέβαστον τῆς ἐννοίας · ἀδιανόητον γὰρ τὸ λέγειν τὴν Πηνελόπην ὡς ἐδεδίεν μὴ πως ἀπατηθῶ · οὐδὲ γὰρ ἡ Ἐλένη συναπήλθην ἄν τῷ ἐκ Τροίας μεῖρακι , ἐὰν ἐγνώσκειν ὅτι ἐπαναχωμισθήσεται εἰς τὴν πατρίδα · λέγοι γὰρ ἄν , ὅτι οὐ πόθῳ τοῦ ἀνδρὸς ἀλλὰ φόβῳ τοῦ ἐπανακώμῃσαι εἰς αὐτὸν ἐπίχογον τὸν γάμον . ἴσως δὲ καὶ οὕτω πως καθίσταται τὰ τῆς ἐννοίας ταύτης · ἐδεδίεν , φησὶ , τὴν ἀπάτην , μεδ’ ἣν ἀνάγκη πάντως ἣν ἐπανασωθῆναι με ζῶντι τῷ κοινῷδῳ ἀνδρὶ . ὁ δὴ νόημα εἰ περ ἔσχε καὶ ἡ Ἐλένη , οὐκ ἄν ἠρσάφη . ἐπαινεῖ δὲ ἡ Πηνελόπη τὴν Ἐλένην ἢ διὰ συγγένειαν ἢ καὶ ἵνα μὴ δόξῃ φιλο - σκόμῳων εἶναι , εἰς ὃ δὴ μάλιστα τὸ γυναικεῖον φύλον ῥέπει , ἢ καὶ χάριν ἑαυτῆς εἰς οἴκτιον ἐπαίνου · εἰ γὰρ ἐκείνη εὐλογεῖται τοιαύτη τῷ ἀνδρὶ γενομένη , πολλῷ πλέον αὐτὴ ἢ οὕτω σόφρων . Περὶ δὲ τοῦ ἥδη , ὃ πέρ ἐστιν ἠπί*στατο , εἴρηται μὲν καὶ ἐν τῇ ἄλφα τῆς Ἰλιάδος . διαφθρετέων δὲ μᾶλλον ἐνταῦθα , ὅτι οὐχ’ ἀπλῶς τὸ ἥδειν καὶ ἐνενοῆχειν καὶ ἐπποιήκειν διαλύει τὸ ἥδεα καὶ ἐνενοήκεα καὶ ἐπεποίηκεα , ἀλλὰ τὰ ἐξ αὐτῶν Ἀττικὰ τὰ διὰ τοῦ ἥτα . παραδίδωσι γὰρ Ἠρακλείδης , ὅτι Ἀττικοὶ τοὺς τοιούτους ὑπερσυντελικοὺς ἐν τῷ ἥτα μόνῳ περατοῦσιν , ἥδη λέγοντες καὶ ἐνενοῆχη καὶ ἐπεποιήχη . καὶ οὕτω φησὶ Παναίτιος ἔχειν τὰς γραφὰς παρὰ Πλάτωνι . καὶ Θουκυδίδης δὲ κέχρηται τῷ τοιούτῳ Ἀττικῷ ἔθει . καὶ τὰς τιμῆσεις ἐκ τούτων , φησίν , Ἰωνες οἷκείως προσφέρουσι , ἥδεα λέγοντες ἀναλύσει τοῦ ἥτα εἰς ε καὶ ἄλφα ἀντὶ τοῦ ἥδη ἤγουν ἠπιστάμην , οἷον · εἰ γὰρ ἐγὼ τάδε ἥδε’ ἐνὶ φρεσί . καὶ Καλ - λίμαχος · ἥδεα μᾶλλον ἐγὼ ποτε . οὕτω δὲ καὶ ἐνενοῆχη ἐνενοήκεα ὁμοίως Ἰωνικῇ τιμῆσει ἤτοι διαλύσει , καὶ ἐπποιήχη ἐπεποίηκεα . πολλοὶ δὲ φησι καὶ σὺν τῷ ν προσφέρουσι τὴν εἰρημένην διὰ τοῦ ἥτα Ἰωνι - κὴν γραφὴν τῶν ὑπερσυντελικῶν , ἥδην λέγοντες καὶ ἐνενοήχην καὶ ἐπεποιήχην · ἀφ’ ὧν καὶ αὐτὸν αἱ τιμῆσεις γένοιντ’ ἄν φησιν ἥδεα καὶ ἐνενοήκεα καὶ ἐπεποίηκεα κατὰ τὸ , Ἀστυάγην Ἀστυάγεια παρὰ Ἠροδότῳ , καὶ κατὰ τὸ , ἥνται ἔσται , καὶ ἣν ἔα , ὅσπερ κατὰ τοῦτον τὸν λόγον οὐκ ἐκ τοῦ ἥδεα κεφρα - ται τὸ ἥδη , * ἀλλ’ ἐκ τοῦ ἥδη πρώτου προσώπου ἀνελέλυται τὸ ἥδεα . Τὸ δὲ ὥρως καὶ ἐνταῦθα μετάθεσιν τῆς αὐξήσεως ἐπαθεν , ἐξ Ἀττικοῦ μεταπεσὸν ὡς εἰς κοινὸν παρακείμενον . Τὸ δέ , ἔ*ην λυγρήν , ἐξ ἧς πρῶτα καὶ ἡμέας ἴκετο πένθος , εἴποι ἄν ὁ ἀμετῶχος ἐτέρῳ τινὶ συμβλαβεῖς . Ὀ * · ἡ μετὰ φανκρὰ σημεία μόλις πιστοῦθεις εἴποι ἄν τῷ πείσαντι , νῦν δ’ , ἐπεὶ ἥδη σήματ’ ἀοιφραδία κατέλεξας , πείθεις δή μεν θυμὸν ἀπηνέα περ μᾶλ’ ὄντα .
Lemmas: ἢ ὁ Ἑρμῆς , ὡς ἐκεῖ λέγω , ἀλλά καί παρά ὁ ἐνείρω τρῆμα κλίνη . περι δέ τέρετρον καί ὁ πετραινοος ἰκανός φέρω ὅπου ἐναντήρησεν Ὀδυσσεύς . ὤρα δέ καί ὅτι κατά χρῆσις παλαιός ἱμάς βodus ἀντί σχοῖνος * Ὀδυσσεύς τίνω ὁ ὑπό αὐτός ἱσκιμένῳ λέχος , βασιλικός μέντοι , φωνικός βίμματι φαίνω · ὁποῖος πρέπω λέχος πολυτελής , ὁ χρυσός καί ἄργυρος καί ἐλάγας ποιέω . ἰστέον δέ ὅτι ἐκ ὁ ἱμάς , ὅς εἰς πολύς ὑπουργία χρηστός εἰμί ὁ παλαιός , λέγω καί ἱμωιὲ ὁ ἀντλητήριον , στρεπτός τις βodus εἶπον κατά Ὅμηρος εἰμί καί αὐτός . ἐκεῖθεν δέ καί ἀνιμάω κύριος ὁ διά οὗτος ὕδωρ ἀντλέω . Ἔμπεδος δέ λέχος ἐνταῦθα πάνυ κυριολεκτέω , ὁ ἀκατάσκι - στον δηλαδή καί ἐπί ὁ παλαιός ἕδρα ἵστημι . ἐν δέ ὁ , εἰμί ἐγώ ἔτι ἔμπεδος εἰμί γυνή λέχος , ἐμφαίνω - Τικῶς κεῖμαι ὁ γυνή καί αν*διαθετος , ὡς δήω εἰμί ὁ Πηνελόπη ἔμπεδος αὐτός φυλάσσω , εἰμί περ Ὀδυσσεύς εἰμί γυνή . πυθμήν δέ ὁ ῥίζα ὁ παρά ὁ φύω οἱονεί φυτμήν , ὅθεν καί ὁ ἀνά - φύσις ὁ φυτός , ἢ καί παρά ὁ οἱονεί σῆψις , ὅς ζωογόνος πᾶς ὁ κατά ὁ τίθημι σπέρμα πρό ὁ ἀνάφυσις , ὡς ἀπό ὁ πύψω ὁ σήπω . σημειόω δέ καί ὁ , ὁ δέ αὐτός λύω γουειντα σῆμα ἀναγιγνώσκω , καινός φράζω · ὁ γάρ κοινός ἢ ὁ δέ ἀναγιγνώσκω ἢ ὁ δέ ἀνα - γιγνώσκω . ὁ δέ γενικός δοτικός παρατίθημι διά τε ὁ μυριαχὸν φαίνω φημί ασολοικιστος ὁ πλαιγιασμος καί ὁ συγγένεια ὁ δύο οὗτος πτῶσις . ὅτι2 εὔλογος , καθά καί προλέγω , λογισμός ὁ Πηνελόπη συμπείθω ἑαυτοῦ ἐπί ὅς ὁ Ὀδυσσεύς περί ὁ κατά ὁ κλίνη σῆμα εἶπον , παντοῖος γίγνομαι * ὁ εἰς ὁ ἀνήρ χαίρω , περιπλέκω , αἰτιάομαι συγγνώμη ἐχαστακῶς ἐπί ὅς οὐ πίπτω ὄρθιος , ἐπί δέ οὗτος καί πανεύω εἰς βραχύς , καθάπερ δίδωμι ὁ ὥρα , ἐπί δέ οἰκτις - σαμένος ὁ ἐν ὁ πλάνη ὕζω καί ἐπί πᾶς ὡς εἰκός ἐρωτάω καί μανθάνω , οὖον μήv δέ ἀλλά καί αὐτός ἁρμόζω ὁ κατά ἑαυτοῦ · ἔπος οὐδέ ἐκπίπτω εἰς πλάτος ὁ ποιητής ὡς οἷος φθάνω ἤδη πολλοχὸν περί αὐτός εἶπον · οὐδέ γάρ ἐθέλω οὐδέ ἐνταῦθα διπτολογήσαι ὁ ἀοιζήλως ἤδη πολλοχὸν φράζω . φράζω δέ ὁ κατά * ὁ Πηνελόπη ὁ ποιητής οὗτος · δάκρυ δέ , ὑπό ἡδονή δηλαδή , ὁράω τρέχω ἢ Πεν , ἀμφί δέ χείρ δειρή βάλλω ὀδύσσομαι , κάρη δέ κνύω καί πρόσφημι · μή ἐγώ Ὀδυσσεύς σκύζομαι , ἐπί ὁ περ ἄλλος μάλιστα ἄνθρωπος πνέω , θεός δέ ὀπάζω διζύν , ὅς γοῦν ἄγω παρά ἀλλήλων Μένων οἶδα ταρπῖναι καί γήρας οὐδός1 ἱκνέομαι . ἀτάρ μή νῦν ἐγώ ὅδε χόω μηδέ νεμεσάω οὕνεκα σύ οὖον ὁ πρῶτος ἐπεί ὁράω ὧδε ἀγάπη , ὡς νῦν δηλαδή . ἀεί γάρ ἐγώ θυμός ἐν στῆθος Φρις - βρόχος φεύγω , μή τις ἐγώ φροος ἀπάγω τοῦτος ἀπατίση ἐ*πλέσσειν ἔρχομαι . εἶτα εἶπον γνωμικός ὁ , πολύς γάρ κακός κέρδος βουλεύω , πιστόω ὁ λόγος συγγενικός παράδειγμα , φημί ὡς οὐδέ ἄν Ἀργεῖος Ἑλένη Λύδς ἐκγίγνομαι ἀνήρ παρά ἀλλοδαπός μίγνυμι φιλότης καί εὐνή , εἰμί ἤδη ὁ μέν αἴτις Ἀχαιός ἄγνυμι οἶκόνδε φίλος εἰς πατρίς μέλλω . ἐπί ὅς καί ὑπεραπολογέομαι ὁ ἡρωϊκός φημί ὅτι αὐτός ἐξεόω θεός ὄρνυμι ἔοικα δαικὲς · ὁ δέ ἄτη οὖον πρόσθεν ἶφι ἐγκάθετος θυμός λυγρός , ἐκ ὅς πρῶτος καί ἡμεῖς ἱκνέομαι πένθος . οὗτος καί ὁ Ὀδυσσεύς ὁ γυνή πάνυ πνέω εἰμί ἠθέω ὅμως φημί δυστυχέω . ὁ δέ ὁ ῥιθίντος χωρίον τίμημα ὁ μέν , ὁράω τρέχω , ἀμφί δέ χείρ δειρή βάλλω , κάρη δέ κνύω , περιπλοκή φράζω φιλικός ὅτε τις ἐκ ἀποδημία ἵκω , ὡς καί μετά ὀλίγος ὁ , δέρη δέ οὖον πω πέμπω Αρίστο πύχος λευκός . ὁ δέ , μή ἐγώ σκύζομαι , καί ὁ , ἀτάρ μή νῦν ἐγώ ὅδε χόω καί ὁ ἑξῆς , παραίτησις εἰμί μέμφις ὅτε τις Ἔλλο - Γώς μή προσαρπάζω ὁ δεξίωσις . δῆλος δέ ὅτι πολύς διαφορά ὁ χόω καί ὁ νεμεσάω · ἐκεῖνος μέν γάρ εἰκός καί μή δικαίως γίγνομαι , ὁ δέ νέμεσις ἀεί σύν ὁ Δίκαιος εἰμί . ὁ δέ , ἐπεί ὁ περ ἄλλος μάλιστα ἄνθρωπος πνέω καί ἑξῆς , ἔπαινος ἄνθρωπος συνετός μέν , δυστυχής δέ . περι δέ ὁ σκύζομαι προεῖπον · ἀπό ὅς καί ὁ επισκυνη . ὁ δέ ἄγω οὖον μακράν ἐνταῦθα εἰμί ὁ φθονέω ἢ μιμέομαι . καινός δέ ἐνταῦθα σχῆμα ἢ ἀπό δοτικός εἰς αἰτιατικός ἀνακλόνθως μετάθεσις ἐν ὁ , ὅς γοῦν ἄγω καί ἑξῆς · εἄν μέν γάρ ἀπόλουνθον εἶπον , ὅς εἶμι φθονέω παρά ἀλλήλων Μένων πίπτω , ἵνα εἄν ομοιοπρωτος ὁ ἴ καί ὁ μένω · ἢ δέ ὁμός - Ρίκη γυνή ὁ σχῆμα ἀλλάσσω καινός μέν , ἀσολοϊκῶς δέ , καθά πολλοχὸν γίγνομαι , εἶπον ὅτι θεός εἶμι φθονέω ὁ πίπτω , δηλαδή ἐγώ , μένω παρά ἀλλήλoις , ὡς καί εἰμί τις εἶπον , παραινώ σύ ζῶ σπουδαῖος διαζέω ὁ βίος · καλός μέν , ἄγε καί ὁ , παραινώ σύ ζῶ σπουδαῖος ποιέω ὅδε . * ασωλοικω ὁμοίως καί ὁ , παραινῶ σύ διαζέω σύ ὁ βίος ζῶ σπουδαῖος , αἴτιος δέ ὁ δο - τοιούτος ἄσφαλτος ἐναλλαγή ὁ μετά ὁ δοτικός ῥῆμα , ὅς προκαλέω ὁ ἐπάγω αἰτιατικός . τοιοῦτος καί ὁ , χαίρω ὁ λόγος φ εἶπον καί ὡς εἶπον , καί ἄλλος δέ μυρίος . παράδειγμα δέ οὐ ὀλίγος καί ἐν Ἰλιάς κεῖμαι ὁ τοιοῦτος σχῆμα . ὁ δέ τέρπω συνήθης καί νῦν γενικός συντάσσω ἢ κατά ἔλλειψις ὁ διά πρόσθεσις ἢ διά ὁ λαμβάνω ὁ τέρπω ἀντί ὁ κορέννυμι . δῆλος δέ ὅτι ευτός ἐν ὁ εἴρω ὁ σκίζω καί ὁ χώομαι , ἥδη δέ πως καί ὁ νεμεσάω , ὅς καί αὐτός οὐ*δὲν ἄλλος εἰμί ἢ σκίζω καί χώομαι , δικαίως μέντοι . ὁ δέ ἀγαπάω ἀντί ὁ φιλοφρονέω , καί εἰμί ὅμοιος ὁ ἀμυγαπαξᾶσιν . ὁ δέ ἔχω - γει ἐπίτασις εἰμί προσοχή · οὖον γάρ ἀπλόος εὐλαβέομαι ὁ ἐκ ἀνήρ ἀπάτη ἢ σώφρων Πηνελόπη , ἀλλά ἐξοίγω καί οὖον κατά ὁ ἄλλως ἠγεδαμὴν Ἑλένη ἀπεριμερίμνως διάκειμαι . παράκειμαι δέ μέσος ὁ ἐξοίγω ὁ ἐξοίγω . ὁ δέ , οὐδέ ἄν Ἀχρεῖν Ἑλένη ἀνήρ ἀλλοδαπός μίγνυμι , εἰμί ἥδη , ὅς ὅς αὖτις Ἀχαιός ἐπανάγω μέλλω οἴκαδε , τοιοῦτος ἔχω νόος στιγμίας τιμή ὁ ἐν ὁ εἰμί ἥδη · οὐ ἄν γμουν οὐδέ ὁ Ἑλένη παρά ἀνήρ ἀλλοδαπός γίγνομαι , εἰμί περ ητιιστημι αὐτός διά οὗτος ὁ παρά ἡμέτερος λέγω3 γνωμικός ὁ , πολύς γάρ Πακάς κέρδος βουλεύω ἤτοι βουλεύω ἀπατητικός . διό φημί μέλλω ὁ Ἀχαιός ἄγω αὐτός οἴκαδε ὡς ἀπατάω καί μεταμέλομαι καθά δηλόω ὁ , τίνω δέ Ἑλένη ὄρυμα τε στοναγὰς τε , κεῖμαι ἐν Ἰλιάς . καί φημί ὁ παλαιός περί ὁ ὠρητήσεως ἀπάτη , ὅς πάσχω ὁ Ἑλένη , ὅτι Ἀφροδίτη Μενέλαος ὁ Ἀλέξανδρος εἰκάζω παράγω ἤτοι ἠπὰ - τησε ὁ Ἑλένη , παραλογίζομαι ὁ ὁμοιότης , ὡς εὔλογος λοιπός καί ὁ Πηνελόπη δείκνυμι μη πλάθι τίς ὅμοιος . καί οὗτος μέν τις καλῶς ὁ ἐρώ ερμηνεύω Νόμη . ἔτερος δέ ὁ δόξα στιγμή ἀπατάω καί συνάπτω ὁ ὅλος εἰς νόημα ἐν , λέγω μέν ὅτι οὐ ἄν ὁ Ἑλένη μίγνυμι ἀλλος - δάπος , εἰμί περ ἥδη ὅτι αὐτός ἐπανάγω ὁ Ἀχαιός μέλλω . κρίνω δέ μεμπτός ὁ παλαιός διά ὁ κακοσυμβέβαστον ὁ ἔννοια · ἀδιανόητος γάρ ὁ λέγω ὁ Πηνελόπη ὡς δείδω μή πως ἀπατάω · οὐδέ γάρ ὁ Ἑλένη συναπέρχομαι ἄν ὁ ἐκ Τροία μεῖραξ , ἐάν γνῴσκω ὅτι ἐπαναχωμισθήσεται εἰς ὁ πατρίς · λέγω γάρ ἄν , ὅτι οὖον πόθος ὁ ἀνήρ ἀλλά φόβος ὁ ἐπανακώμῃσαι εἰς αὐτός επιχογος ὁ γάμος . ἴσως δέ καί οὗτος πως καθίστημι ὁ ὁ ἔννοια οὗτος · δείδω , φημί , ὁ ἀπάτη , μέδω ὅς ἀνάγκη πάντως ὅς ἐπανασῴζω ἐγώ ζῶ ὁ κοινωδος ἀνήρ . ὁ δή νόημα εἰμί περ ἔχω καί ὁ Ἑλένη , οὐ ἄν ἐράω . ἐπαινέω δέ ὁ Πηνελόπη ὁ Ἑλένη ἢ διά συγγένεια ἢ καί ἵνα μή δόξα φιλο - σκομωμαι εἰμί , εἰς ὅς δή μάλιστα ὁ γυναικεῖος φῦλον ῥέπω , ἢ καί χάρις ἑαυτοῦ εἰς οἰκτίζω ἔπαινος · εἰμί γάρ ἐκεῖνος εὐλογέω τοιοῦτος ὁ ἀνήρ γίγνομαι , πολύς πλέω αὐτός ἢ οὗτος Σόφρων . περι δέ ὁ ἥδη , ὅς περ εἰμί ἀπιστέω , εἴρω μέν καί ἐν ὁ ἄλφα ὁ Ἰλιάς . διαφθείρω δέ μᾶλλον ἐνταῦθα , ὅτι οὐ ἀπλόος ὁ ἥδω καί ἐμφέρω καί ποιέω διαλύω ὁ οἶδα καί ἐννοέω καί ποιέω , ἀλλά ὁ ἐκ αὐτός ἀττικός ὁ διά ὁ ἦτα . παραδίδωμι γάρ Ἡρακλείδης , ὅτι ἀττικός ὁ τοιοῦτος ὑπερσυντελικός ἐν ὁ ἦτα μόνος περατόω , ἥδη λέγω καί ἐνενοῆχη καί ποιέω . καί οὗτος φημί Παναίτιος ἔχω ὁ γραφή παρά Πλάτων . καί Θουκυδίδης δέ χράομαι ὁ τοιοῦτος Ἀττικός ἔθος . καί ὁ τιμάω ἐκ οὗτος , φημί , Ἴων οἰκεῖος προσφέρω , οἶδα λέγω ἀνάλυσις ὁ ἦτα εἰς ε καί ἄλφα ἀντί ὁ ἥδη ἤγουν ἐπίσταμαι , οἷος · εἰμί γάρ ἐγώ ὅδε οἶδα ἐν φρήν . καί Καλ - λιμηχος · οἶδα μᾶλλον ἐγώ ποτός . οὗτος δέ καί ἐνενοῆχη ἐννοέω ὁμοίως ἰωνικός τιμάω ἤτοι διαλύω , καί ἐπιφέρω ποιέω . πολύς δέ φημί καί σύν ὁ Ν προσφέρω ὁ εἴρω διά ὁ ἦτα Ἴων - κάν γραφή ὁ υπερσυντέλικος , ἥδην λέγω καί φέρω καί ποιέω · ἀπό ὅς καί αὐτός ὁ τιμάω γίγνομαι ἄν φημί οἶδα καί ἐννοέω καί ποιέω κατά ὁ , Ἀστυάγης Ἀστυάγεια παρά Ἡρόδοτος , καί κατά ὁ , ἀείδω εἰμί , καί ὅς ἐάω , ὅσπερ κατά οὗτος ὁ λόγος οὐ ἐκ ὁ οἶδα κεφρα - ὁ ὁ ἥδη , * ἀλλά ἐκ ὁ ἥδη πρῶτος πρόσωπον ἀναλύω ὁ οἶδα . ὁ δέ ὁράω καί ἐνταῦθα μετάθεσις ὁ αὔξησις πάσχω , ἐκ Ἀττικός μεταπίπτω ὡς εἰς κοινός παράκειμαι . ὁ δέ , εἰμί λυγρός , ἐκ ὅς πρῶτος καί ἡμεῖς ἱκνέομαι πένθος , εἶπον ἄν ὁ ἀμετῶχος ἔς τις συμβάλλω . ὁ * · ὁ μετά φανκρὰ σημεῖον μόλις πιστουθεω εἶπον ἄν ὁ πείθω , νῦν δέ , ἐπεί ἥδη σῆμα ἀοιφραδία καταλέγω , πείθω δή μέν θυμός ἀπηνής περ μῆλον εἰμί .