eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1817
ρος τὸ νεῖκεσεν ἐπάγειν ἔπος τ’ ἔγρατ’ ἐκ τ’ ὀνόμαζεν , ἐκπαγλον καὶ ἀεικές , ὁ πέρ ἐστι προθεωρία Ὀμηρικῇ , δηλοῦσα οἷα πλάσει λέγοντα τὸν ἀπαίδευτον Μελάνθιον · ὡς εἰπὼν , ἀ εἶπεν , ὡρῖν κῆρ Ὀδυσεὺς διὰ τὸ τοῦ λόγου θυμοδακὲς καὶ ἀεικές καὶ τὸ κατ’ αὐτὸν χωριάζον , ταυτὸν δ’ εἴπειν , ψοχερὸν καὶ περιόσων · ἐπεὶ τοι τὴν χωρισθὲν ψόφον καὶ περίσυχμα ὡρίζοντο οἱ παλαιοί . ὡς δὴ περισύμματα καὶ τὸ διασύρειν συστοιχεῖ , ἐπὶ δὲ καὶ τὸ περισυρίττειν . αἰσχύνη γοῦν ἦν , καθὰ τὸ περισύρεσθαι , οὕτω καὶ τὸ περισυρίττεσθαι καὶ περιχλώζεσθαι . ἐστι δὲ τὸ ἐκπαγλον ἔπος τοιοῦτον · νῦν μὲν δή πάγχυ κακὸς κακὸν ἠγυλάζει . εἰς ὃ καὶ γνωριτευόμενος πιθανῶς λέγει · ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον , ἤρουν εἰς τὸν ὁμοῖον . πῇ δὴ τόνδε μολοθρόν ἄγεις ἀμέγαρτε συζῶτα , πτωχὸν ἀνιηρόν , δαιτῶν ἀπολιμαντήρα ; ὡς πολλῆσι ἁλίῃσι παρουσίας ἁλί - ψεται ὤμους , αἰτίζων ἀκόλους , οὐκ ἄορας οὐδὲ λέθητας . τῶν χ’ ἄ’ μοι δοὺς σταθμῶν ὀντήρα λι*πέ - σθαι ἢ γενέσθαι , σηκοχόρον τ’ ἔμεναι , θαλλόν τ’ ἐρίφροσι φορῆσαι . καὶ κεν ὁρῶν πίνων μεγάλων ἐπι - γουνίδα θείτο . ἀλλ’ ἐπεὶ οὖν δή ἔορα καπ’ ἐμαυτόν , οὐκ ἐθελήσα ἔχον ἐποιήσθαι , ἀλλὰ πτώσασον κατὰ δήμων βούλεται , ἀντὶ τοῦ βουλήσεται , αἰτίζων βόσκειν ἦν γαστέρ’ ἀναλτον . ἀλλ’ ἐκ τοῦ ἑοῦ , τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται · αἴ’ χ’ ἐλθὴ πρὸς δώματ’ Ὀδυσεὺς θεῖοιο , πολλὰ οἱ ἐμφι κάρη σφέλα ἀνδρῶν ἐκ παλαμῶν πλευραὶ ἀποτρίψονται δόμων κατὰ βαλλομένοιο . ἐπεὶ δὲ τὸν οὐ σμικρὸν ἄνδρα ἔχοιμ μὴ ἐν λόγοις μόνοις ὑβριὸν ἔχειν , ἀλλὰ καὶ ἐν ἔργοις ἐνασχημονεῖν , ποιεῖ ὁ Μελαν - θεύς οὕτω · καὶ ἄμα τῷ λόγῳ παριὼν ἐνθορεν ἀγραδίσιον ἰσχύ , οὐδὲ μιν ἔατος ἀταρπιτοῦ ἐστρυγίλ - ξεν , ἀλλ’ ἐμεν’ ἀσχαλέως , εἰ καὶ ἄλλως ἀσχαλελὴς ὡς εἴρηται ἡ ὁδός . καὶ μεριμνήσας μὲν Ὀδυσεὺς οἷα ὀρνιθείς τὴν ψυχὴν , ἥδ μεταίξας βόταλῳ ἐν δημὸν ἔλοιτο , ἢ πρὸς γῆν ἐλάσσεια κάρα ἄμαρ’ οἴδας αἰέρας , ἢ ἀμρουδεῖς αἰέρας , εἴτε ἐρείσας . ἀλλ’ ἐπετόλησε , φρεσὶ δ’ ἔσχετο . καὶ ὁ ξείνος μὲν Ὀδυσεὺς οὕτω ποιεῖ . ὁ δὲ Εὐμαιος τὸν κακὸν ἀοαὶς ἀμύνεται , ὡς εἴρησται . ἀ μέντοι πείσεται ὁ τὴν κορωνίδα τῆς ἀναίδειας ἐπὶ θείς Μελάνθιος , ἐν τοῖς ἐφεξῆς δηλωθήσεται , ὕπου διὰ Εὐμαίου καὶ Τηλεμάχου ἀκρω*τηριασθήσεται . Σημειῶσαι δὲ ὅπως καιροῦ λαβόμενος ὁ ποιητὴς , οἷοι τινὲς αὐτῷ καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς χορηγηθήσονται , χωμικεύεται διὰ μέσου τοῦ ἀναιδοῦς δοίλου , καὶ ἀλλὰξας ἐαυτὸν ποικιλίας χάριν οὐχὶ σμικρὰ λαλεῖ οὔτε πρὸς σαφήνιαν , ἀλλ’ ἐκτρα - χύναι Ἡμικῶς τὴν γράσειν . διὸ καὶ κατὰ χώμματα λαλεῖ , καὶ ἐννοίας ἐπινούσαι δριμυίας καὶ σκοππι - κὰς , ἐπίτηδες κατὰ τινα διαστήματα καὶ τοιούτοις ἀρτύνων τὴν ποίησιν αὐτοῦ . Ἱστέον δὲ ὅτι ἀγλαία τις ἦν τῷ Μελανθίῳ καὶ τὸ μὴ αὐτὸν ἄγειν τὰς αἰγας , ἀλλὰ δύο ἐπεσθαι νομῆας αὐτῷ . Ὅτι δὲ ἔχαρεν ἀγλαίαις ὁ Μελάνθιος , ἐν τοῖς ἐφεξῆς φανείται . Ἱστέον δὲ ὅτι καὶ ἐν τοῖς ὑστερον Μελάν - θιός τις ἱστῶνται ἄνηρ ὀψοχάρος ἐπιβόητος , οὐ μέμνηται Ἀθῆναιος , εἰπὼν ὅτι τὸν αὐτοῦ τραγῆλον κατατείνων ἀπῆρχετο ἐκ τῶν ἀπολαύσεων , κνισώτερος ὢν τοῦ Ὀδυσεῶς Μελανθίου . ἐνθα ὦρα τὸ κνισώτερος δοκοῦν ἐκ τοῦ κνισοδὲ παρήχθαι , ὡν ἡ κοινὴ γραφὴς οὐδεν . εἰ δὲ τις αἴροῖτο ἐκ τοῦ κνίς - σος οὐδετέρου εἶναι αὐτὸ ἀναλογίας ἕνεκ , ἔστω οὕτω · δοξοῖ δ’ ἄν καὶ ὡς προηγεῖται ὁ κάπρος τοῦ κάπριος , οὕτω καὶ ὁ μέλανθος τοῦ Μελάνθιος . ἐπὶ δεῦρον δὲ Πουσιδῶνος ὁ μέλανθος · ὁ περ σύμβολον ἴσως ἦν τῶν κατὰ θάλατταν ἐπιθέτων ἀναπτυχθέν , ἵνα ἦ τὸ μὲν μέλανα διὰ τὸν μέλαντα πόντον , τὸ δὲ ἄνθος διὰ τὴν πολίαν θάλασσαν . Τὸ δὲ ἐκ τ’ ὀνόμαζεν , ὅτι ταυτὸν ἐστι τῷ ἔγρατο , ἀφιδηλότατα καὶ ἐνταῦθα δηλοῦται ἐν τῷ , ἔπος ἔγρατ’ ἐκ τ’ ὀνόμαζεν , ἐκπαγλον . εἰ δὲ ἦν ἐξονομάζειν τὸ καλεῖν ἐξ ὀνόματος , ἐπιγνοῦ ἄν εἰ καὶ μὴ κλητικῇ , ἀλλ’ οὖν ἕτερα τις πτώσις ἐλὶ τῷ φαινομένῳ πτωχῷ . νῦν δὲ μετὰ τὸ ἐκ τ’ ὀνόμαζε , καὶ τὰ τὸ , κακὸς κακὸν ἠγυλάζει . Τὸ δὲ μέλα πάγχυ , Ἀττικὸν ἐστιν , ὡς καὶ τὸ * λίαν πάνυ , καὶ τὸ τυχὸν ἴσως , καὶ παρ’ Ἡσιόδῳ , νῶσιν ἄτερ κακῶν . Τὸ δὲ κακὸς γενικὸς ἐνταῦθα καὶ ται , δηλοῦν καὶ τὸν ἀγεννῆ καὶ τὸν δειλὸν καὶ τὸν μὴ ἀρεστῶντα καὶ ὅλος τὸν οὐδὲν ὑμεῖς ἔχοντα . ἐκ τούτου δὲ Κάκκος βαρυτόνως πρὸς διαστολὴν ληστίς παλαιός , ὡς Ἡρακλεῖ κατὰ τῶν Γηρόνων βωὸν ἐπιβολεύσας ἐκακώθη πρὸς θάνατον . Τὸ δὴ ἠγυλάζει δεσυνό - μενον μὲν , καθὰ πον καὶ πρὸ τούτων ἐγράφη , τὸ προηγεῖσθαι δηλοῖ · ψιλούμενον δὲ ἀντὶ τοῦ ἄγει καὶ ται , ἵνα λέγῃ , ὅτι ὁ κακὸς Εὐμαιος τὸν κακὸν ξένον ἄγει · ὁ περ ἔοικε πρὸς τὸ , τὸν ὁμοῖον ἄγει θεός , καὶ τὸ , τόνδε τὸν μολοθρόν ἄγεις . ὁ δὲ ὁμοῖος ἀναλόγως προπερισπάται ἐκ τοῦ
Lemmas: ρος ὁ νεικέω ἐπάγω ἔπος τε ἐγείρω ἐκ τε ὀνομάζω , ἔκπαγλος καί ἀεικής , ὁ περ εἰμί προθεωρία ομηρικός , δηλόω οἷος πλάσσω λέγω ὁ ἀπαίδευτος Μελάνθιος · ὡς εἶπον , ὅς εἶπον , ἰχώρ κῆρ Ὀδυσσεύς διά ὁ ὁ λόγος θυμοδακής καί ἀεικής καί ὁ κατά αὐτός χωριάζω , τατός δέ εἶπον , ψοχερὸν καί περιοσος · ἐπεί ὅς ὁ χωρίζω ψόφος καί περίσυχμα ὁρίζω ὁ παλαιός . ὡς δή περισύμματα καί ὁ διασύρω συστοιχώ , ἐπί δέ καί ὁ περισυρίττω . αἰσχύνη γοῦν εἰμί , καθά ὁ περισύρω , οὗτος καί ὁ περισυρίττω καί περιχλώζεσθαι . εἰμί δέ ὁ ἔκπαγλος ἔπος τοιοῦτος · νῦν μέν δή πάνυ κακός κακός ηγυλαζομαι . εἰς ὅς καί γνωρίζω πιθανός λέγω · ὡς ἀεί ὁ ὅμοιος ἄγω θεός ὡς ὁ ὅμοιος , ἀρόω εἰς ὁ ὅμοιος . πῇ δή ὅδε μολοθρόν ἄγω ἀμέγαρτος συζῶ , πτωχός ἀνιαρός , δαίς ἀπολιμαντήρα ; ὡς πολύς ἥλιος παρουσία ἅλς - ψεται ὦμος , αἰτίζω ἄκολος , οὐ ἄορ οὐδέ λέθητας . ὁ καί ἄι ἐγώ δίδωμι σταθμός ὀντήρα λι*πέ - ἕπομαι ἢ γίγνομαι , σηκοχορος τε εἰμί , θαλλός τε ἐρίφρων φορέω . καί ἄν ὁράω πίνω μέγας ἐπι - γουνίδα τίθημι . ἀλλά ἐπεί οὖν δή ἔορ καπό ἐμαυτοῦ , οὐ ἐθέλω ἔχω ποιέω , ἀλλά πτώσασον κατά δῆμος βούλομαι , ἀντί ὁ βούλομαι , αἰτίζω βόσκω εἰμί γαστήρ ἀναλτον . ἀλλά ἐκ ὁ ἑός , ὁ δέ καί τελέω εἰμί · ἀεί καί ἔρχομαι πρός δῶμα Ὀδυσσεύς θεῖος , πολύς ὁ ἐμφι κάρη σφέλας ἀνήρ ἐκ παλάμη πλευρά ἀποτρίβω δόμος κατά βάλλω . ἐπεί δέ ὁ οὖον μικρός ἀνήρ ἔχω μή ἐν λόγος μόνος ὑβρίζω ἔχω , ἀλλά καί ἐν ἔργον ἐνασχημονέω , ποιέω ὁ Μέλας - θεός οὗτος · καί ἄμη ὁ λόγος πάρειμι1 ἐνθρῴσκω ἀγραδίσιον ἰσχύς , οὐδέ ὅς ἄατος ἀτραπός ἐστρυγίλ - ξεʹ , ἀλλά μένω ἀσχαλέως , εἰμί καί ἄλλως ἀσχαλελὴς ὡς εἴρω ὁ ὁδός . καί μεριμνάω μέν Ὀδυσσεύς οἷος ὀρνίζω ὁ ψυχή , ὅδε μεταξία βοταλως ἐν δημός αἱρέω , ἢ πρός γῆ ἐλαύνω κάρα ἀμάρα Οἴδας αιεραω , ἢ αμρουδεω αιεραω , εἴτε ἐρείδω . ἀλλά ἐπετόλησε , φρήν δέ ἔχω . καί ὁ ξένος μέν Ὀδυσσεύς οὗτος ποιέω . ὁ δέ Εὔμαιος ὁ κακός ἀοαὶς ἀμύνω , ὡς εἴρω . ὅς μέντοι πείθω ὁ ὁ κορωνίς ὁ αναίδεια ἐπί θέω Μελάνθιος , ἐν ὁ ἐφεξῆς δηλόω , ὕπος διά Εὔμαιος καί Τηλέμαχος ἀκρωτηριάζω . σημειόω δέ ὅπως καιρός λαμβάνω ὁ ποιητής , οἷος τις αὐτός καί ἐν ὁ ἑξῆς χορηγέω , χωμικευετης διά μέσος ὁ ἀναιδής δοιλος , καί ἀλλάσσω ἑαυτοῦ ποικιλίας χάρις οὐ μικρός λαλέω οὔτε πρός σαφήνεια , ἀλλά ἐκτρα - χύνη Ἡμικός ὁ γράω . διό καί κατά χῶμα λαλέω , καί ἔννοια πίνω δριμύς καί σκοππι - κάς , ἐπίτηδες κατά τις διάστημα καί τοιοῦτος ἀρτύω ὁ ποίησις αὐτός . ἰστέον δέ ὅτι ἀγλαία τις εἰμί ὁ Μελάνθιος καί ὁ μή αὐτός ἄγω ὁ αἴξ , ἀλλά δύο ἕπω νομεύς αὐτός . ὅτι2 δέ χαίρω ἀγλαΐα ὁ Μελάνθιος , ἐν ὁ ἐφεξῆς φαίνω . ἰστέον δέ ὅτι καί ἐν ὁ ὕστερος Μέλας - θεός τις ἵστημι ἀνήρ ὀψοχάρος ἐπιβόητος , οὖον μιμνήσκω Ἀθήναιος , εἶπον ὅτι ὁ αὐτός τραγῆλον κατατείνω ἀπάρχω ἐκ ὁ ἀπόλαυσις , κνισός εἰμί ὁ Οδυσέως Μελάνθιος . ἔνθα ὤρα ὁ κνισός δοκέω ἐκ ὁ κνισοδος παράγω , ὡς ὁ κοινός γράφω οὐδείς . εἰμί δέ τις ἀείρω ἐκ ὁ κνίς - σος οὐδέτερος εἰμί αὐτός ἀναλογία ἕνεκα , ἵστημι οὗτος · δοκέω δέ ἄν καί ὡς προηγέομαι ὁ κάπρος ὁ Κάπριος , οὗτος καί ὁ Μέλανθος ὁ Μελάνθιος . ἐπί δέρω δέ πουσιδων ὁ Μέλανθος · ὁ περ σύμβολον ἴσως εἰμί ὁ κατά θάλασσα ἐπιτίθημι ἀναπτύσσω , ἵνα εἰμί ὁ μέν μέλας διά ὁ μέλας πόντος , ὁ δέ ἄνθος διά ὁ πολιός θάλασσα . ὁ δέ ἐκ τε ὀνομάζω , ὅτι τατός εἰμί ὁ γράω , ἀφιδηλότατα καί ἐνταῦθα δηλόω ἐν ὁ , ἔπος ἐγείρω ἐκ τε ὀνομάζω , ἔκπαγλος . εἰμί δέ εἰμί ἐξονομάζω ὁ καλέω ἐκ ὄνομα , ἐπιγιγνώσκω ἄν εἰμί καί μή κλητικός , ἀλλά οὖν ἕτερος τις πτῶσις Ελί ὁ φαίνω πτωχός . νῦν δέ μετά ὁ ἐκ τε ὀνομάζω , καί ὁ ὁ , κακός κακός ηγυλαζομαι . ὁ δέ Μέλα πάνυ , Ἀττικός εἰμί , ὡς καί ὁ * λίαν πάνυ , καί ὁ τυγχάνω ἴσως , καί παρά Ἡσίοδος , νάω ἄτερ κακός . ὁ δέ κακός γενικός ἐνταῦθα καί ὁ , δηλόω καί ὁ ἀγεννής καί ὁ δειλός καί ὁ μή ἀρεστῶντα καί ὅλος ὁ οὐδείς σύ ἔχω . ἐκ οὗτος δέ Κάκκος βαρύτονος πρός διαστολή λῆστις παλαιός , ὡς Ἡρακλῆς κατά ὁ γηροναω βωὸν ἐπιβάλλω κακόω πρός θάνατος . ὁ δή ηγυλαζομαι δεσυνό - μένω μέν , καθά πως καί πρό οὗτος γράφω , ὁ προηγέομαι δηλόω · ψιλόω δέ ἀντί ὁ ἄγω καί ὁ , ἵνα λέγω , ὅτι ὁ κακός Εὔμαιος ὁ κακός ξένος ἄγω · ὁ περ ἔοικα πρός ὁ , ὁ ὅμοιος ἄγω θεός , καί ὁ , ὅδε ὁ μολοθρόν ἄγω . ὁ δέ ὅμοιος ἀνάλογος προπερισπάω ἐκ ὁ