eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1938
καιρία δὲ ἡ λέξις καὶ δυσμετάληπτος . διὸ καὶ ἡ γραὐς τῇ αὐτῇ προιοῦσα λέξει χρᾶται . Τὸ δὲ , παρέξ ἐφέουσα , ἀντὶ τοῦ ἀγγέλλουσα ἔχω μὲν τοῦ ἀληθοῦς , ἐγγὺς δὲ τοῦ ἐχestroῦ , ἵνα καὶ ἐνταῦθα τὸ παρέξ δηλοῖ τὸ τε ἐγγὺς τὸ τε ἔκτος . Ὅτι δὲ τὸ ἐφέουσα ἀντὶ τοῦ ἀγγέλλουσα κείται , δηλοῖ τὸ , εἰ γὰρ τις ἄλλη παῦτ’ ἤλθοιεν ἤγγειλεν . ὅτι δὲ τὸ εἴρειν καὶ ἀντὶ τοῦ ἀγγέλλειν λέγεται , πολλοχόθεν δῆλον . ἐξ οὐ καὶ Ἰωὺς ἡ τῶν θεῶν ἀγγελος , καὶ Ἰρος , ὃς ἀγγέλλεσκεν αὐὸν ἐνθα ἐστέλλετο . Πλῆθος δὲ ὕπνου δηλοῦντων τὸ , οὐ γὰρ πω τοιόνδε κατέδραθον , ἐξ οὐ τόδε γέγονεν . ἰοχὺν δὲ βαθέος ὕπνου δηλοῖ τὸ , ὃς μ’ ἐπέδησε φιλὲ βλέφαρ’ ἀμφικαλύψας . Τὸ δὲ κατάβηθι ὡς πρὸς τὰ ὑπέρφα ἐφρέθη ἐνθα ἡ γραὐς ἀνεβήσατο . Τὸ δὲ , γυναικῶν αἱ μοι ἔασιν , ἀντὶ τοῦ διμοῦδων αἱ εἰσιν ὑπ’ ἐμοὶ ἢ ὑπὲρ ἐμοῦ · τοῦτο δὲ πρὸς διαστολὴν ἑτέρων γυναικῶν · ἄλλη μὲν γὰρ τις ἐπιλῶβυσεν ἂν ἴσως , τῶν δὲ ἐμῶν οὐκ ἂν οὐδενία . Τὸ δὲ , συγχεφῶς ἀπέπεμψα , ἀντὶ τοῦ φρικτῶς , χονερῶς , παρὰ τὴν * πολλαχοῦ μυθεουμένην Στύγα ψυχῶν ἐν Ἀἰδου πηγήν · ἀφ’ ἧς τὸ , συγχείας , ὡς τὸ , συγγεία δὲ καὶ ἄλλος · οὐ δ’ οἷλλων συγγύσω · ἐξ ὧν τοῦ συγγίω μὲν τὸ συγκεφῶν , τοῦ συγγίωσι δὲ τὸ συγγύτων . Ὅτι τὴς Πηνελόπης λωβευ - σθαι οἰομένης ἐφ’ οἷς ἡ γραὐς περὶ τοῦ δεσπότου ἤγγειλε , φησὶν ἡ μαῖα · οὐ τί σε λωβήσω , τέκνον φίλον · ἀλλ’ ἐτυμὸν τοι ἤλθεν Ὀδυσεὺς καὶ οἶκον ἰκάνεται , ὡς ἀγορῦω . εἶτα σαφέστερον τὸ πρᾶγμα γραφζουσα ἐπάγει · ὁ ξεινος , τὸν πάντες ἀτίμων ἐν μεγάροισιν , ἵνα λέγῃ ὅτι ἐκεῖνος ἐστιν Ὀδυσεὺς ὁ χθιζὸς ἀτιμος ξένος . Τηλέμαχος δ’ ἄρα , * φησὶ , πάλαι ἤδειν αὐτὸν ἐνδον ὄντα , ἀλλὰ σεοφροσύνησιν ἤτοι , ὡς προειδὴλ’ ἤ , φρονήσσαι νοήματα πατρὸς ἐκυνθεν , ὃφρ’ ἀνδρῶν τίσαιτο βίας ὑπερηγορούντων , ὁ δὴ ἐπὶ μυστηριασμῷ οἰκείων ἐστὶ λέγεσθαι . ὡς ἔφατο ἡ γραὐς · ἡ δὲ Πηνελόπη , οὔτε γὰρ’ ἐχὴν ἀπρα - γμόνως οὕτω συγκαταδέσθαι τοῖς ὑπὲρ τοῦ Ὀδυσεὺς οὐτ’ αὐ πάλιν διαπαντὸς ἀπιστεῖν τῇ περίφρονι μαίᾳ , ἐχὴρη καὶ ἀπὸ λέκτροιο θοροῦσα γοη’ περιπλέχθη , θλιγείσων δ’ ἀπὸ δάκνον ἤξε , καὶ , εἰ δ’ ἄγε μοι , μαῖα φίλη , φησίν , εἰ ἐτεὸν ἤλθεν , ὅπως δή μηστήρισιν ἀναιδε*σι χείρας ἐφῆκε μόνος ὤν , οἱ δ’ αἰὲν ἀολλέες ἐνδον ἐμμνον . τοῦτο δὴ τὸ ἐν τοῖς πρὸ τούτων καὶ ἀποριδὲν Ὀμηρικῶς καὶ λυθὲν . καὶ ἡ γραὐς μηδὲν εἰδὼν τοῦ ἐρωτηθέντος τὸν τρόπον μὲν οὐκ εἰδέναι φησίν · οὔτε γὰρ ἰδεῖν οὔτε μαθεῖν · ἐκ τοῦ τέλους δὲ γνῶναι τὸ πραχθὲν ἀγαθόν . φησὶ γοῦν · οὐκ ἴδον , οὐ πυθόμην · ὁ περ ἐστι λέγεσθαι ἐφ’ ὧν ἀγνοοῖ τις · ἀλλὰς στόνον οἷον ἔκονον κτεινομένων . ἡμεῖς δὲ μικρῷ θάλἀμῳν ἐνπᾶχτων ἡμεθα ἀτιζόμεναι , τουνέστι παρασσόμεναι , ὁ πολλοχὸν κείται , σανίδες δ’ ἔχον τουνέστι θύραι ἐν ἀρα - ρυίαι , κατὰ δεσπο*τικὴν κλῖναι . Τηλεμάχων δὲ καλέσαντος εὖρον ἐπικα’ Ὀδυσηὰ μετὰ πταιμοῖσι νέκυσιν ἐσταότας . οἱ δὲ μὲν ἀμφὶ κραταίπεδον οὐδὲς ἔχοντες κείατο ἐπ’ ἀλλήλοισιν · ἰδοῦσά γε θυμὸν ἱάνθης , τουνέστιν εὐφρόνθησ ἂν κατὰ ψυχὴν · ὁ καὶ ἡ γραὐς δηλαδὴ παθοῦσα ὁλολὺξεν ἤθελεν , εἰ μὴ ἐκώλυσεν Ὀδυσεὺς . νῦν δέ , φησιν , οἱ μὲν πάντες ἐπ’ αὐλείῃσι θύρῃσιν ἀθροοὶ ὡς ἐπ’ ἀλλήλοισ κεῖμενοι · ὁ δέ , ὡς καὶ προεδέηλωται , δῶμα θεσιούται περικαλλὲς πῦρ μέγα καίμενος , σὲ δὲ με προέηκε καλέσ - σαί · ὅτε δηλαδὴ εἴπὼν Ὀδυσεὺς μὴ πω * τὴνδ’ ἐπίγειρε , ἐνέδοχεν αὐτῇ μετὰ τὸν φόνον τῶν διμοῦδων καλέσαι τὴν δέσποιναν . εἶτα καὶ προτρεπομένη ἀκολουθεῖν φησίν · ἀλλ’ ἐπευ , ὃφρα σφῶν εὐφροσύνης ἐπιδήτον ἀμφοτέροι φίλον ἤτορ , τουνέστιν , ἵνα ἄμφω κατὰ τὸ ἤτορ ὑμῶν εὐφροσύνης ἐπιβαίνετε · ὁ ποιηραστοικῶς δηλοῖ τὸ , ἵνα χαρίνητε , ἐπὶ κακὰ πολλὰ πέποσθε , ἤγουν ἐπεὶ κακὰ πολλὰ πεπόνθατε . νῦν δ’ ἤδη τόδε μακρὸν ἐλθὼρ ἐκτελέσται · ὁ περ ἐν ἐκπληφῶσει ἐπιθυμίας οἰκείων λέγεσθαι · ἐφ’ οἷς ἐμφυρεύουσα ἡ γραὐς τὸ μακρὸν ἐλθὼρ φησίν · ἤλθε μὲν αὐτὸς ζωὸς ἐφέστιος , εἶρε δὲ καὶ σὲ καὶ παῖδ’ ἐν μεγάροισιν · κακῶς δ’ οἱ πέρ μιν ἔφεζον , πάντας ἐτίσατο . καὶ οὕτω τὴν δέσποιναν ἀποροῦσαν μὲν πεῖθει δ’ ὅμως ἐπεσθαι . Ὅρα δὲ καὶ νῦν τὸ , τέκνον φίλον , ὡνθὲν πρὸς τὴν δέσποιναν ὑπὸ γραὸς δοίλης · ἐπεὶ καὶ ἐκείνη μαίαν φίλην προσείπεν αὐτήν . Τὸ δέ , οἶκον ἰκάνεται , χρήσιμον μὲν εἰς τὸ , ἤλθεν ἐφέστιος · ταντὸν γὰρ ὁ εἰς οἶκον ἐλθὼν καὶ ὁ ἐφέστιος · ἔχει δὲ τι ψευδοπαρηγή - σεως κατὰ τὸ , φίλησε δὲ φίλον ἀοίδων . Τὸ*δέ , ἀτίμωσι , ὡς τὸ ἐβούν · ἐξ οὐ καὶ ὁ ἐν Ἰλιάδι ἀτίμητος , ὡς καὶ προειδὴλωθὴ . Ἐπίπτητοι δὲ θάλαμοι οἱ εἰσπαγείς καὶ στερεοὶ κατὰ τὸ , εὐσταθὲς μεγάροιο , ἢ τεχνικῶς δεκενασμένοι ἢ εὐκλειστοι . διὸ ἐπίπταγας , σανίδες δ’ ἔχον ἐν ἀραρύαι . καὶ ἴσως ἐκ τούτου καὶ τὸ συγκλείσαι πακτῶσαι παρ’ Ἀττικοῖς , ὡς καὶ Σοφοκλῆς δηλοῖ ἐν τῷ , καὶ δῶμα πάκτου , καὶ ὁ κομικὸς ἐν τῷ , καὶ ἐπακτώσαμέν γε . Κραταίπεδον δὲ τὸ στερεόν πέδον ὡς λιθόστρωτον , ἢ μᾶλλον , ὡς πεπιλημένον καὶ νεναγμένον . ἤδη γὰρ που παρασημειώθη μὴ εἶναι λιθόστρωτον , ὡς δοκεῖν παθεῖν τὴν ἐκπλήξινως στερότητα διὰ τὸ ῥαίνεσθαι * κατὰ τὸ , ἁνατε1938 δ’ ὕδωρ . ’Ιστέον δὲ ὅτι κατὰ τὴν τεχνικὴν παράδοσιν ἀναλογεῖ τῇ συνθέσει τοῦ κραταπίδου καὶ τὸ , κραταῖλος , κραταιπίλος , κραταιτόρος . Τὸ δέ , ἰδοῦσά γε ὑμῶν ἰάνθησ , ἐπαγωνισματι - κὸν καὶ αὐτό · καὶ ἔχει τι τόλμης , εἰ ἐφ’ οὕτω δεινῷ πνᾶγματι ἰανθήσεσθαι φησι τὴν περίφρονα . Ἀλλείας δὲ ὕψας λέγει τὰς περὶ τὴν αἰθούσαν , ἤρουν τὰς ἐξὼ τοῦ προδύμου πρὸς αὐτὴ τῇ αὐλῇ · ὁθεν καὶ αὐλμαὶ πρὸς διαστολὴν τῶν ἐνδοτέρων θυρῶν . Τὸ δὲ κειάμενος διὰ διφθόγγου ἔχει τὴν ἀρχοῦσαν ὡς ἀπὸ τοῦ κέω , οὐ τοῦ κοινῶς γραφομένου διὰ διφθόγγου , ἐξ οὗ τὸ καύσω καὶ τὸ κῆσαι καὶ ὅσα τοιαῦτα , ἀλλ’ ἐκ τοῦ ἑτέρου τοῦ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ , περὶ οὗ ἱκανῶς προεδέηλωται . Τὸ δέ , εὐφροσύνης ἐπιβήτων , ὁμοιον μέν , ὡς ἐφρόθη , πρὸς τὸ , σαοφροσύνης ἐπέρησαν · ἐγγὺς δέ ἐστι τοῦ , εὐνῆς ἐπιβήτων , σαφρόνως ῥηθέν . λέγει δὲ εὐφροσύνην συνήθως τὴν φιλόφρονα ἡδονήν . Τὸ δέ , νῦν δ’ ἤδη τόδε μακρὸν ἐλθὼν ἐκτελέσεσται καὶ ἐξῆς , χαρμόνυνον ἔχου ἢ ὁδοῦ τέλος γράφει · ἐστι δὲ περίφρασις τοῦ , τετέλεστο δὲ ἔργον . ’Οτι σεμνύνων ὁ ποιητὴς τὸ τοῦ ’Οδυσσέως ἐπὶ τοῖς μνηστήροις ἔργον ὡς μὴ ἀπλῶς μέγα ὄν , ἀλλ’ ἤδη καὶ θεῖον διὰ τὸ μὴ ὁρδίως ἂν ἔχειν τινα νοῦσαι ἀνθρωπίνως τελεσθῆναι αὐτὸ πλάττει τὴν Πηνελόπην ἐπομένην μέν τῇ μαίει καλούσῃ ἐς τὸν ἄνδρα , λέγουσαν δὲ οὕτω · μαῖα φίλη , μὴ πω μέγα ἐπεύχεο , τοὔτεστι μὴ μεγαλαυχά , παγκαλώσσα , ἤρουν χαίρουσα καὶ χαλωμένη καὶ ὡς οἷον χαλίφρων ἡφ’ ἡδονῆς γινομένη . οἷσθα γὰρ ὡς ἀσπαστὸς ἐπὶ μεγάρουσι φανείη πᾶσι , μάλιστα δ’ ἐ*μοι τε καὶ νιέ’ , τὸν τεκόμεσθα , τοῦτον ὅν ὡν οὐ διτὸν ἔχομεν , ἀλλ’ ἐκ τοῦ κατὰ φύσιν τοκτοῦ · καὶ οὕτω μέν φανείη ἂν ἡμῖν ἀσπα - στός . ἀλλ’ οὐκ ἔστ’ ὁδε μῦθος ἐτήτυμος , ὡς ἀγορεύεις · ἀλλὰ τις ἀθανάτων πτινε μνηστήρας ἀγανούς , ὕβριν ἀγασάμενος , ἤρουν μειωμένος , θυμάλγεα καὶ κακὰ ἔργα · οὐ τινα γὰρ τίκον καὶ ἐξῆς δύο στίχους , οὓς φθάσας ἔφη καὶ ’Οδυσσεύς . τῷ ἤρουν διὸ δι’ ἀτασθαλίας ἐπαθον κακόν . ὁ παράφρασις ἐστι τοῦ , ἀτασθαλίῃσιν ἀεικία πόνμον ἐπέσπον . αὐτῶρ ’Οδυσσεὺς ὠλεσε τηλὸν νόστον ’Αχαιδός , ὠλετο δ’ αὐτός . τοῦτο δέ * ἀκριβῶς πέπρακται . πολλοὶ γὰρ νόστον ὠλέσαντες ὅμως ἐπ’ ἀλλοτρίαις ζῶσιν · ’Οδυσ - σεὺς δὲ οὐχ’ οὕτως , ἀλλ’ ἀποπλανηθεὶς τῆς πατρίδος οὐδὲ ζῆ . καὶ οὕτω μέν ἡ Πηνελόπη ἐλθούσα πως εἰς ταυτὸν τῷ ἀνδρὶ νόημα . καὶ ἐκεῖνος γὰρ προσεχῶς θεόθεν δαμασθῆναι τοὺς κειμένους ἔφη καὶ ὑπὸ τῶν κακῶν ἔργων , πλὴν ὅσον ’Οδυσσεὺς μέν οἶδεν αὐτὸς ἐνεργῆσαι κατὰ τῶν μνηστήρων , εἰ καὶ θεόθεν , Πηνελόπη δὲ οὐδὸλως ἐλθεῖν τὸν ’Οδυσσέα πειθεσθαι . καὶ ἡ γραὶς ἐξονειδίζει αὐτήν , ἢ πόσιν ἐνδον ἔοντα παρ’ ἑοχαρή , φησίν , οὐ ποτε φήσθα οἴκα*δ’ ἐλεύσεσθαι . θυμὸς δέ τοι αὐὲν ἀπιστος . εἶτα ἐπίσταται ἡ γραὶς καὶ σῆμα ἀοιφραδές , τὴν προύστορηθεῖσαν οὐλήν , καὶ ὡς ἔφράσατο αὐτὴν ἀπονί - ζουσα . καὶ αὐτὴ μέν ἤθελεν εἰπέμεν , ἀλλ’ ἐκεῖνος ἐλὼν ἐπὶ μᾶστακα χειρὸν οὐκ εἴα εἰπεῖν πολυδρείῃσι νόου . ἡφ’ οἷς ἱαυτὴν ὑποτιθεῖσα εἰς θάνατον , εἰ περ ἐπὶ ἀπάτῃ λαλεῖ , φησίν · ἀλλ’ ἐπεὶ · αὐτὰρ ἐγὼν ἐμέθεν περιδώσομαι αὐτῆς αἰ χέν σ’ ἐξαπάρω πτεῖναι με οἰκτίστω ὀλέθρῳ . οὕτω τῆς χροδὸς βεβαιωσα - μένης ἡ Πηνελόπη ἐπαμένουσα οἷς ἐνόησεν , ἀναδραμοῦσα εἰς θύλας ἐνάρησαν καὶ * ἀθανάτω τιμὸ ἀναθεῖσα τὸν τῶν μνηστήρων φόνον ἀντεπιφέρει γνῶμικῶς · μαῖα φίλη , χαλεπὸν σε θεοῦ αὐὲν ἔοντος δήμεα εἴρυσθαι μᾶλα περ πολυδάρων ἐούσαν . καὶ ἐστι βαθὺς ὁ λόγος οὗτος καὶ πολὺν χρύπτουσα νοῦν ἐν ὀλίγῳ σώματι προσαφῶς . μονονοχὶ γάρ , φησίν , ὅτι σὺ μέν αἰσθήσει πιστεύεις ἀοιφραδές ἔχουσα σῆμα τὴν οὐλήν · καὶ τὸ ἐν τῷ νίπτειν ζωλεύεσθαι ἐκρήναι τὸν φανόμενον ’Οδυσσέα , κἄκ τούτων συναγεις , ’Οδυσσία εἶναι τὸν φρονέσαντα τοὺς μνηστήρας . λέληθε δέ σε ὡς καὶ τοῖς ἀθανάτοις ἐνεστιν οὕτως ἐπι - φαίνεσθαι καὶ τοιαῦτα ποιεῖν . καὶ τοῦτοὺς οὐκ ἔχει τι ἀντιπεῖν ἡ γραὶς . ἡφ’ οἷς ἡ Πηνελόπη , ὡς ἤδη συναγοῦσα μὴ ’Οδυσσία εἶναι τὸν φανείτα , φησίν · ἀλλ’ ἐμπης ἦν μετὰ παῖδα ἐμὸν , ὅπως τοὺς τε κειμένους ἴδω , * καὶ ὅς ἐπερνα , εἰτε δηλαδὴ καὶ ’Οδυσσεὺς ἐκεῖνος , ὁ καὶ ἐνπατρίων ἐστιν αὐτῇ , εἰτε καὶ τις ἀθάνατος , ὁ περ οὐδ’ αὐτὸ ἀπεῦξαιτο ἂν , καὶ οὕτω κατέβαινεν ὑπερώια . ’Ιστέον δὲ ὅτι ἐκ τῶν ῥηθέντων ἐπὶ ἀναποτελέστω μέν χαρὰς ῥηθεῖν ἂν τὸ , μὴ πω μέγα ἐπεύχεο παγκαλώσσα . ἐπὶ δὲ τῶν ἡδὼς ἀκουόντων ἀνελπίστα τινα ἀγαθὰ καλὸν ῥηθῆναι τὸ , οἶσθα ὡς ἀσπαστὸν φανείη πᾶσι μάλιστα δ’ ἐμοί · ἀλλ’ οὐκ ἔσθ’ ὁδε μῦθος ἐτήτυμος ὡς ἀγορεύεις , ὁ μέντοι μὴ πιστεύων οἷς μανθάνει ,
Lemmas: καίριος δέ ὁ λέξις καί δυσμετάληπτος . διό καί ὁ γραῦς ὁ αὐτός προέρχομαι λέγω χράομαι . ὁ δέ , παρέκ ἐφίημι , ἀντί ὁ ἀγγέλλω ἔχω μέν ὁ ἀληθής , ἐγγύς δέ ὁ ἐχestroῦ , ἵνα καί ἐνταῦθα ὁ παρέκ δηλόω ὁ τε ἐγγύς ὁ τε ἕκτος . ὅτι2 δέ ὁ ἐφίημι ἀντί ὁ ἀγγέλλω κεῖμαι , δηλόω ὁ , εἰμί γάρ τις ἄλλος παύω ἔρχομαι ἀγγέλλω . ὅτι δέ ὁ εἴρω καί ἀντί ὁ ἀγγέλλω λέγω , πολλοχόθεν δῆλος . ἐκ οὖον καί Ἰωὺς ὁ ὁ θεός ἄγγελος , καί Ἱερός , ὅς ἀγγέλλω ἰαύω ἔνθα στέλλω . πλῆθος δέ ὕπνος δηλόω ὁ , οὖον γάρ πω τοιόσδε καταδαρθάνω , ἐκ οὖον ὅδε γίγνομαι . ἰοχὺν δέ βαθύς ὕπνος δηλόω ὁ , ὅς εἷς πεδάω φιλέ βλέφαρον ἀμφικαλύπτω . ὁ δέ καταβαίνω ὡς πρός ὁ ὑπερφαίνω φέρω ἔνθα ὁ γραῦς ἀναβαίνω . ὁ δέ , γυνή ὁ ἐγώ εἰμί , ἀντί ὁ διμουδα ὁ εἰμί ὑπό ἐγώ ἢ ὑπέρ ἐγώ · οὗτος δέ πρός διαστολή ἕτερος γυνή · ἄλλος μέν γάρ τις ἐπιλαμβάνω εἄν ἴσως , ὁ δέ ἐμέω οὐ εἄν οὐδενία . ὁ δέ , συγχεφῶς ἀποπέμπω , ἀντί ὁ φρικτός , χονερῶς , παρά ὁ * πολλαχοῦ μυθέομαι Στύξ Ψυχή ἐν αἰδέομαι πηγή · ἀπό ὅς ὁ , συγχέω , ὡς ὁ , συγγεία δέ καί ἄλλος · οὖον δέ ὅλος συγγύσω · ἐκ ὅς ὁ σύγγιος μέν ὁ συγκεφῶν , ὁ συγγίγνομαι δέ ὁ συγγυος . ὅτι2 σής Πηνελόπη λωβεύω - ἕπομαι οἴομαι ἐπί ὅς ὁ γραῦς περί ὁ δεσπότης ἀγγέλλω , φημί ὁ μαῖα · οὖον τίς σύ λωβάω , τέκνον φίλος · ἀλλά ἔτυμος ὅς ἔρχομαι Ὀδυσσεύς καί οἶκος ἱκάνω , ὡς ἀγοράζω . εἶτα σαφής ὁ πρᾶγμα γράφω ἐπάγω · ὁ ξένος , ὁ πᾶς ἄτιμος ἐν μέγαρον , ἵνα λέγω ὅτι ἐκεῖνος εἰμί Ὀδυσσεύς ὁ χθιζός ἄτιμος ξένος . Τηλέμαχος δέ ἄρα , * φημί , πάλαι ἀδέω αὐτός ἔνδον εἰμί , ἀλλά σεοφροσύνησιν ἤτοι , ὡς προειδὴλ’ ἤ , φρονέω νόημα πατήρ κυνέω , ὄφρα ἀνήρ τίνω Βίας ὑπερηγορέω , ὁ δή ἐπί μυστηριασμός οἰκέω εἰμί λέγω . ὡς φημί ὁ γραῦς · ὁ δέ Πηνελόπη , οὔτε γάρι ἔχω Ἄπρα - γμοναω οὗτος συγκαταδέω ὁ ὑπέρ ὁ Ὀδυσσεύς οὐ αὖος πάλιν διαπαντός ἀπιστέω ὁ περίφρων μαῖα , χαίρω καί ἀπό λέκτρον θρῴσκω γοάω περιπλέκω , θλιγεισον δέ ἀπό δάκνω ἄγω , καί , εἰμί δέ ἄγω ἐγώ , μαῖα φίλος , φημί , εἰμί ἐτεός ἔρχομαι , ὅπως δή μηστήρισιν ἀναιδέω χείρ ἐφίημι μόνος εἰμί , ὁ δέ ἀεί ἀολλέες ἔνδον ἐμμνον . οὗτος δή ὁ ἐν ὁ πρό οὗτος καί ἀποριδὲν Ὀμηρικός καί λύω . καί ὁ γραῦς μηδείς ἀνάκλεις ὁ ἐρωτάω ὁ τρόπος μέν οὐ οἶδα φημί · οὔτε γάρ ὁράω οὔτε μανθάνω · ἐκ ὁ τέλος δέ γιγνώσκω ὁ πράσσω ἀγαθός . φημί γοῦν · οὐ ὁράω , οὖον πυνθάνομαι · ὁ περ εἰμί λέγω ἐπί ὅς ἀγνοέω τις · ἀλλᾶς στόνος οἷος κονέω κτείνω . ἐγώ δέ μικρός θάλαμος ἐμπήγνυμι ἀείδω ἀτίζω , τουνέστι παρέχω , ὁ πολλοχὸν κεῖμαι , σανίς δέ ἔχω τουνέστι θύρα ἐν ἀρά - ῥύομαι , κατά δεσποτικός κλίνη . Τηλέμαχος δέ καλέω εὖρος ἐπικός Ὀδυσσεύς μετά πταιμοις νέκυς ἵστημι . ὁ δέ μέν ἀμφί κραταίπεδος οὐδή ἔχω κεῖμαι ἐπί ἀλλήλων · ὁράω γε θυμός ἰαίνω , τουνέστιν εὐφρονέω εἄν κατά ψυχή · ὁ καί ὁ γραῦς δηλαδή πάσχω ὁλολύζω ἐθέλω , εἰμί μή κωλύω Ὀδυσσεύς . νῦν δέ , φημί , ὁ μέν πᾶς ἐπί αὔλειος θύρα ἀθρόος ὡς ἐπί ἀλλήλων κεῖμαι · ὁ δέ , ὡς καί προδηλόω , δῶμα θεσιουος περικαλλής πῦρ μέγας Καϊμένος , σύ δέ ἐγώ προΐημι καλός - σός · ὅτε δηλαδή εἶπον Ὀδυσσεύς μή πω * ὅδε επιγερνω , ἐνδοκέω αὐτός μετά ὁ φόνος ὁ διμουδα καλέω ὁ δέσποινα . εἶτα καί προτρέπω ἀκολουθέω φημί · ἀλλά ἕπω , ὄφρα σφεῖς Εὐφρόσυνος ἐπιδέω ἀμφότερος φίλος ἦτορ , τουνέστιν , ἵνα ἄμφω κατά ὁ ἦτορ σύ Εὐφρόσυνος ἐπιβαίνω · ὁ ποιηραστοικῶς δηλόω ὁ , ἵνα χαρίνω , ἐπί κακός πολύς πίνω , ἤγουν ἐπεί κακός πολύς πάσχω . νῦν δέ ἤδη ὅδε μακρός ἔρχομαι ἐκτελεστής · ὁ περ ἐν ἐκπληφῶσει ἐπιθυμία οἰκέω λέγω · ἐπί ὅς ἐμφύρω ὁ γραῦς ὁ μακρός ἔρχομαι φημί · ἔρχομαι μέν αὐτός ζωός Ἐφέστιος , εἴρω δέ καί σύ καί παῖς ἐν μέγαρον · κακῶς δέ ὁ περ ὅς ἐφέζομαι , πᾶς τίνω . καί οὗτος ὁ δέσποινα ἀπορούω μέν πείθω δέ ὅμως ἕπω . Ὅρας δέ καί νῦν ὁ , τέκνον φίλος , ὁράω πρός ὁ δέσποινα ὑπό γραῦς δοιληκω · ἐπεί καί ἐκεῖνος μαῖα φίλος προσεῖπον αὐτός . ὁ δέ , οἶκος ἱκάνω , χρήσιμος μέν εἰς ὁ , ἔρχομαι Ἐφέστιος · ταντός γάρ ὁ εἰς οἶκος ἔρχομαι καί ὁ Ἐφέστιος · ἔχω δέ τίς ψευδοπαρηγή - σέως κατά ὁ , φιλέω δέ φίλος ᾠδή . Τόδε , ἀτίμωσις , ὡς ὁ βοῦς · ἐκ οὖον καί ὁ ἐν Ἰλιάς Ἀτίμητος , ὡς καί προειδηλοω . Ἐπίπτητοι δέ θάλαμος ὁ εἰσπαγείς καί στερεός κατά ὁ , εὐσταθής μέγαρον , ἢ τεχνικός δεκενασμένοι ἢ εὔκλειστος . διό ἐπίπταγας , σανίς δέ ἔχω ἐν ἀραρίσκω . καί ἴσως ἐκ οὗτος καί ὁ συγκλείω πακτόω παρά Ἀττικός , ὡς καί Σοφοκλῆς δηλόω ἐν ὁ , καί δῶμα πακτόω , καί ὁ κομίζω ἐν ὁ , καί πακτόω γε . κραταίπεδος δέ ὁ στερεός πέδον ὡς λιθόστρωτος , ἢ μᾶλλον , ὡς πιλέω καί νάσσω . ἤδη γάρ ποῦ παρασημειόομαι μή εἰμί λιθόστρωτος , ὡς δοκέω πάσχω ὁ ἔκπληξις στεροτηταω διά ὁ ῥαίνω * κατά ὁ , ἁνατε1938 δέ ὕδωρ . Ἰστέον δέ ὅτι κατά ὁ τεχνικός παράδοσις ἀναλογέω ὁ σύνθεσις ὁ κραταπιδηω καί ὁ , κραταῖλος , κραταίπιλος , κραταῖος . ὁ δέ , ὁράω γε σύ ἰαίνω , ἐπαγώνισμα - κόος καί αὐτός · καί ἔχω τίς τόλμα , εἰμί ἐπί οὗτος δεινός πνᾶγματι ἰαίνω φημί ὁ περίφρων . ἀλεία δέ Ὕψας λέγω ὁ περί ὁ αἴθω , ἀρόω ὁ ἐξίημι ὁ προδύμου πρός αὐτός ὁ αὐλή · ὅθεν καί αὐλμαὶ πρός διαστολή ὁ ἐνδοτέρω θύρα . ὁ δέ καίω διά δίφθογγος ἔχω ὁ ἄρχω ὡς ἀπό ὁ Κέως , οὖον ὁ κοινῶς γράφω διά δίφθογγος , ἐκ ὅς ὁ καίω καί ὁ κέω καί ὅσος τοιοῦτος , ἀλλά ἐκ ὁ ἕτερος ὁ διά ὁ ε ψιλός , περί ὅς ἱκανῶς προδηλόω . ὁ δέ , Εὐφρόσυνος ἐπιβαίνω , ὅμοιος μέν , ὡς φέρω , πρός ὁ , σαοφροσύνη περάω · ἐγγύς δέ εἰμί ὁ , εὐνή ἐπιβαίνω , σαφροναω εἴρω . λέγω δέ Εὐφρόσυνος συνήθης ὁ φιλόφρων ἡδονή . ὁ δέ , νῦν δέ ἤδη ὅδε μακρός ἔρχομαι ἐκτελέω καί ἑξῆς , χαρμόνυνον ἔχω ἢ ὁδός τέλος γράφω · εἰμί δέ περίφρασις ὁ , τελέω δέ ἔργον . ’Οτι σεμνύνω ὁ ποιητής ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἐπί ὁ μνηστήρ ἔργον ὡς μή ἀπλόος μέγας εἰμί , ἀλλά ἤδη καί θέω διά ὁ μή ὁρδίως εἄν ἔχω τις νοέω ἀνθρώπινος τελέω αὐτός πλάσσω ὁ Πηνελόπη πίνω μέν ὁ μαίω Καλούση εἰς ὁ ἀνήρ , λέγω δέ οὗτος · μαῖα φίλος , μή πω μέγας ἐπεύχομαι , τουτέστι μή μεγάλαυχος , παγκαλώσσα , ἀρόω χαίρω καί χαλάω καί ὡς οἷος χαλίφρων κώληψ ἡδονή γίγνομαι . οἶδα γάρ ὡς ἀσπαστός ἐπί μεγαίρω φαίνω πᾶς , μάλιστα δέ ἐμοι τε καί ΝΙΕΕ , ὁ τίκτω , οὗτος ὅς ὡς οὖον δίειμι ἔχω , ἀλλά ἐκ ὁ κατά φύσις τοκτεω · καί οὗτος μέν φαίνω εἄν ἐγώ Άσπα - Στος . ἀλλά οὐ ἔστω ὅδε μῦθος ἐτήτυμος , ὡς ἀγορεύω · ἀλλά τις ἀθάνατος πτινε μνηστήρ ἀγανός , ὕβρις ἄγαμαι , ἀρόω μειωμένος , θυμαλγής καί κακός ἔργον · οὖον τις γάρ τίκος καί ἑξῆς δύο στίχος , ὅς φθάνω φημί καί Ὀδυσσεύς . ὁ ἀρόω διό διά ἀτασθαλία πάσχω κακός . ὁ παράφρασις εἰμί ὁ , ἀτασθαλία ἀεικία πόνμον ἐφέπω . αὐτῶρ ’Οδυσσεὺς ὄλλυμι Τῆλος νόστος ’Αχαιδός , ὄλλυμι δέ αὐτός . οὗτος δέ * ἀκριβῶς πράσσω . πολύς γάρ νόστος ὄλλυμι ὅμως ἐπί ἀλλότριος ζῶ · ’Οδυς - Σεύς δέ οὐ οὕτως , ἀλλά ἀποπλανάω ὁ πατρίς οὐδέ ζῶ . καί οὗτος μέν ὁ Πηνελόπη ἔρχομαι πως εἰς τατός ὁ ἀνήρ νόημα . καί ἐκεῖνος γάρ προσεχῶς θεόθεν δαμάζω ὁ κεῖμαι φημί καί ὑπό ὁ κακός ἔργον , πλήν ὅσος ’Οδυσσεὺς μέν οἶδα αὐτός ἐνεργέω κατά ὁ μνηστήρ , εἰμί καί θεόθεν , Πηνελόπη δέ οὐδόλως ἔρχομαι ὁ Οδυσσεύς πείθω . καί ὁ γραῦς ἐξονειδίζω αὐτός , ἢ πόσις ἔνδον ἔω παρά εοχαιρω , φημί , οὖον ποτός φημί οἴκα*δ’ ἔρχομαι . θυμός δέ ὅς ἰαύω ἄπιστος . εἶτα ἐπίσταμαι ὁ γραῦς καί σῆμα αοιφραδης , ὁ προυστοειρω οὐλή , καί ὡς φράζω αὐτός ἀπονία - ζέω . καί αὐτός μέν ἐθέλω εἶπον , ἀλλά ἐκεῖνος ἐλ́ειμι ἐπί μάσταξ χείρων οὐ ἐάω εἶπον πολυδρειειμι νόος . κώληψ ὅς ιαυος ὑποτίθημι εἰς θάνατος , εἰμί περ ἐπί ἀπάτη λαλέω , φημί · ἀλλά ἐπεί · ἀτάρ ἐγώ μου περιδίδομαι αὐτός ὁ χω σός ἐξαπάρω πτεῖναι ἐγώ οἴκτιστος ὄλεθρος . οὗτος ὁ χροδὸς βεβαιώνω - μένω ὁ Πηνελόπη επαμενουω ὅς νοέω , ἀνατρέχω εἰς θυλάς ἐναίρω καί * ἀθάνατος τιμός ἀνατίθημι ὁ ὁ μνηστήρ φόνος ἀντεπιφέρω γνῶμις · μαῖα φίλος , χαλεπός σύ θεός ἰαύω εἰμί Δημέα ῥύομαι μῆλον περ πολυδαρα εἰμί . καί εἰμί βαθύς ὁ λόγος οὗτος καί πολύς χρυπτουω νόος ἐν ὀλίγος σῶμα προσαφής . μονονοχὶ γάρ , φημί , ὅτι σύ μέν αἴσθησις πιστεύω αοιφραδης ἔχω σῆμα ὁ οὐλή · καί ὁ ἐν ὁ νίζω ζωλευιημι κρήνη ὁ φαίνω Οδυσσεύς , κατά οὗτος συνάγω , ’Οδυσσία εἰμί ὁ φρονέω ὁ μνηστήρ . λανθάνω δέ σύ ὡς καί ὁ ἀθάνατος ἔνειμι οὕτως ἐπι - φαίνω καί τοιοῦτος ποιέω . καί οὗτος οὐ ἔχω τίς ἀντιπίπτω ὁ γραῦς . κώληψ ὅς ὁ Πηνελόπη , ὡς ἤδη συνάγω μή ’Οδυσσία εἰμί ὁ φαίνω , φημί · ἀλλά ἔμπας εἰμί μετά παῖς ἐμός , ὅπως ὁ τε κεῖμαι ὁράω , * καί ὅς πέρνημι , εἴτε δηλαδή καί ’Οδυσσεὺς ἐκεῖνος , ὁ καί ἐνπατρίων εἰμί αὐτός , εἴτε καί τις ἀθάνατος , ὁ περ οὐδέ αὐτός ἀπεύχομαι εἄν , καί οὗτος καταβαίνω υπερώιος . Ἰστέον δέ ὅτι ἐκ ὁ εἴρω ἐπί ἀναποτελέστω μέν χαρά εἴρω εἄν ὁ , μή πω μέγας ἐπεύχομαι παγκαλώσσα . ἐπί δέ ὁ ἡδύς ἀκούω ἀνέλπιστα τις ἀγαθός καλός εἴρω ὁ , οἶδα ὡς ἀσπαστός φαίνω πᾶς μάλιστα δέ ἐγώ · ἀλλά οὐ ἔστω ὅδε μῦθος ἐτήτυμος ὡς ἀγορεύω , ὁ μέντοι μή πιστεύω ὅς μανθάνω ,