eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1543
θαλάμιας ὡς ἀγαθῆς , Λιοσκόρων ἱερὸν σημαίνει . θαλάμας δὲ βαρυτόνως ὡς μεγάλας , καταδύσεις μηνύει . Μηστίον δ' ἐνταῦθα καὶ ὅτι θαλάμη οὐ τῷ πάλαι καὶ Ὁμηρικῷ ἀλλὰ τῷ παρὰ τοῖς ὑστέροις νημερκεῖ , παρανόμασται ὁ ἐπιθαλάμιος λόγος . περὶ οὐ γράφεται ὅτι ἐπιθαλάμιον μὲν , τὸ ἐπὶ θαλάμῳ τῆς γαμομένης γραφὴν . γραμῶν δέ , * ὅ οὐ περιώρισται χρόνος . τάττεται δὲ ἡ λέξις ἑαυτῇ , καὶ ἐπὶ δοριᾶς ἐν γάμῳ διδομένης , ὅτι δὲ θαλάμου παρανόμως καὶ ὁ τριηκὸς θαλάμας , οἶδεν ὁ μαθών . Κοτυληδόνες δὲ αἱ τοῦ πολὺποδος πλεκτάνα , ἀπὸ μίμους τούτων ἀπὸ τῶν δρα - χυτάτων κοτυληδόνων αἱ ἁρπαγαὶ ταῖς πλεκτάναῖς ὑπόχονται , ὁμοία οὖσαι κοτυλιδίοις ποίλοις ἀφ' ὧν καὶ παρανομάζονται . δῆλον δ' ὅτι ταύτας ὁ πολὺπους ἀντίκειται τῶν πετῶν κρατηρῶς . ὧν ἑκάστη συσπῶσα ἑαυτὴν καὶ προσφυομένη τῇ τῆς πέτρας ἐπιφανείᾳ κολλητικῶς , ἑχεσθαι ποιεῖ τὸν πολὺποδα τοῦ ὑποκειμένου , ὥσα καὶ πασῶν δυνὴς ἢ τινος ἄλλου . Θρασίης δὲ χείρας νῦν τὰς τοῦ Ὀδυσσέως ἔφη , διὰ τὸ οὐτω τλῆμον καὶ θαρραλέιον αὐτοῦ . Τὸ δὲ χύματος ἐξανασδὺς ἀ ἐφύγεται εἰς ἡπειρὸν , καινὸς μὲν ἰσχηματίσται , ἔχων γὰρ εἴπειν , ὁ ἐνεῖναι . πλὴν οὐκ ἢν ἄλλως εἰπεῖν . εἰ γὰρ καὶ ἴσος χύματος ἐξανδὺν Ὀδυσσεύς , ἀλλ' οὐχ' ἐν κύμα ἐξω ἠρτύετο . ἔχει γοῦν τὸ σχῆμα ἄλλοιως . τὸ δὲ τέλειον , οὕτως . χύματος ἐξανασδὺς ἐκείνου ἴσος τῶν πολλῶν ἀ ἐφύγεται ἡπειρὸν δέ . Τὸ δὲ νῦχε παρῆξ , ἀντὶ τοῦ , οὔτε πᾶν πόρρω τῆς γῆς , δέδιε γὰρ μήπως αὐτὸν αὐθὶς ἀναρπάξῃ θύελλα . οὔτε αὐθὶς ἐν χερὶ * τῆς γῆς , ἵνα μὴ ταῖς πέτρασι προσβαρεσθῇ . καὶ δηλοῖ συνήθως πάνταῦθα ἢ μὲν πάρα , ἐγγύτητα τὴν πρὸς τὴν γῆν . ἢ δὲ ἐξ ἀποσιν τὴν ἐν θαλάσσῃ . Ὅρα δὲ ὅτι παρῆξ ἔφη , μὴ συντάξας τὸ ἐπίψωμα πτώσει τινὶ ὡς ἐν ἄλλοις ἐποιεῖ . οἷον παρῆξ ἄλλα . καὶ , παρῆξ νῦν . Τὸ δὲ ὧδε χρύει , ἀντὶ τοῦ , ἐξόχυντο . ἐκ τοῦ οἴδεν οἴδω . εἰωθα δὲ ἐν παλαισίς βιβλίοις καὶ ἀντὶ τοῦ ὧζειν , ὡς ἀπὸ τοῦ ὧζω τροπῇ συνήθει τοῦ ζ εἰς δ . τοῦ δὲ ὧζω ποιητὴς μὲν , ὁ μέλλων διὰ τοῦ ζ , ὧζέω γάρ . ὁ δὲ κομιζὸς ἐν ταῖς σμῆσι , ὧζῶ φησι διὰ τοῦ ἡ . Τὸ δὲ θαλάσσω χύκων , ἀντὶ τοῦ , ὕδωρ θαλάσσιον κατέφυσεν . ὡςπερ καὶ ἐν Ἰλιάδι , ἰδρὸς χύκως . Τοῦ δὲ ὀλιγηπελέων , ἐστι καὶ ὄνομα ἐν τοῖς ἑξῆς ἢ ὀλιγηπελία , ὁ ὅστιν ὀλιγοργία . ἐστι γὰρ * ὀλιγη - πελέων , τὸ ὀλίγον τινὰ πέλων . ἢ ὀλιγοῦσθαι τὸ εἶναι διὰ τι πᾶθος ἠθοροποιόν . ὁποῖον καὶ ὁ αὐτὸς κάματος . Ὅτι καταποιχίλλων πανταχοῦ πολυνεῖδος καὶ τὴν ποίησιν ταύτην Ὅμηρος πα - ραπέλει τῷ τοῦ Ὀδυσσέως πανδύνα καὶ ἠδοποιίας τινές . φησι γοῦν ἐν προσομίᾳ τοῦ κακοῦ , ὅτι ὀχθῆ - σας δ' ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα δημόν . ὦμοι ἐγὼ δειλός . τί νῦ μοι μῶμιστα γένηται . λέγει δὲ καὶ δεδιέναι μὴ νημοτὶα ἢ Καλυψὼ εἴπῃ , φασμένη ἐν πόντῳ αὐτὸν πρὶν εἰς τὴν πατρίδα ἐλθεῖν , ἀλλ' ἀναπλήσων . ἐκφοβεῖ δὲ αὐτὸν καὶ τὸ νέμεσι περιστερέσθαι τὸν οὐρανὸν ἢτοι τὸν ἄερα ὡς προγέγραπται . καὶ τὸ τεράσσιθαι τὸν πόντον . καὶ τὰς ἀέλλας τῶν ἀνέμων ἐπισπέρχων . καὶ φησίν . νῦν μοι σὺς αἰπὺς ὀλεθρος . ὁ κεῖται πον καὶ ἐν Ἰλιάδι . καὶ ὅτι τρισμάκαρες Λα - ναοὶ καὶ τετράκεις , οἱ τοῦ ὕλοντο Τροίῃ ἐν εὐρείῃ χώρῃ Ἀτρεΐδαι φέροντες . καὶ δὴ ἐγὼ ὕψλον θα - νάν καὶ πότμον ἐπισπεῖν ἡματι τῷ , ὅτε μοι πλείστοι χαλκήρα δούρα Τρωῆς ἐπὶφύγων περὶ Ἰλίκων θανόντι . ὅτε δηλαδή Ὀδυσσεύς μὲν , ἐβάστασε τὸν Ἀχιλλέα νεκρὸν , Λίας δὲ ὑπερσπάιζεν . οὕτως ἄν ἦλα*χὸν φησι πτερόν , καὶ μεν κλῖος ἤγον Ἀχαιοί . νῦν δὲ με λευγαλέῳ θα - νάτῳ ὁ ἐστιν ὀλεθρίῳ παρὰ τὸν λογὸν ἢ θανασίμῳ παρὰ τὸ λέγω τὸ κομιζὼ ἠμαρτο ἀλόναι . ὁποῖος δηλαδή σὺν ἄλλοις καὶ ὁ ἐν θαλάσσῃ . Ὅρα δὲ τὸ , πρὸς ὃν μεγαλήτορα δημόν . τὸ γὰρ ἐναγώνιον , οὐκ ἐδίδου καὶ ἐχλακισθαι τὰ κακὰ δημόν . ἢ μέντοι Ὁμηρικὴ Μοῦσα οἶδεν αὐτὰ πᾶν εἰ μὴ ἐξεδούωτο . ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς τὸ , εὔχετο δὲ κατὰ δημόν , ἄλλον ἔχει λόγον . ἐκεῖ γὰρ καὶ τὸ ὕδωρ προσπελάζων τοῖς χελ - κέων , οὐκ ἀρίῃσι προφρονικῶς εὔχεσθαι . πρὸ δὲ τούτων ὁ Ποσειδῶν μυστικῶς ἀντίφας τὴν κεφαλήν προστί ὃν μυσθῆσατο δημόν ; διὲ τὸ μόνος εἶναι καὶ μὴ ἔχειν τινὰ φ' ἄν μυσθῆσται . Τὸ δὲ ὦμοι ἐγὼ δειλός , καινότερον ἰσχηματίσται . τὸ γὰρ καινὸν καὶ οὐδὲ ἠμυχον , ὦμοι τῷ δειλῷ . Τὸ δὲ τί νῦ μοι μῶμιστα γένηται , ἀντὶ τοῦ , τίνα μοι κακὰ μῶζω γενήσεται . εἰ δὲ γραφεται μῶμιστα , ἐφωτὶς τί ἄν μοι γένοιτο μῶχος ἢτοι μυχανή . Τὸ δὲ ἀλλ' ἀναπλήσων , ἀντὶ τοῦ ἐπιείκως παθεῖν καὶ πληρόσταται . γράφεται δὲ καὶ ἀναπλήσων . Τὸ δὲ καὶ τετράκεις , ἀφελὲς εἰρή - ται καὶ πρὸς οὐδὲν μέγα ἐν μὲν τῷ τετρακισ , καὶ τὸ τετράκεις καὶ τὰ ἐφεξῆς νοοῦνται , οὐ γὰρ ὡρα - γεν πρόσωπα , καὶ συγχρονῶν ἀγαθῷ τινι τὸ ἄκρατον τοῦ κακοῦ ἢ καὶ παντελῶς ἀπαξύνει αὐτό , ποιεῖ τοῦτο καὶ νῦν . καὶ ἐπεὶ μέγα τὸ τοῦ κινδύνου κακὸν ἦν τῷ Ὀδυσσέῃ καὶ πάντῃ ἀμυχτον , πλείστῃ τῇ Λευκοθέᾳ ἀναφανεῖσαν ἐκ μέσων τῶν κυμάτων καὶ τὰ δυνατὰ πειθάνως βοηθήσασαν , ὡς μὴ τε τῷ Ποσειδῶνι παντελῶς ἀντιστεῖν , μὴ τε τὸν Ὀδυσσέα προλιπεῖν ἀβοήθητον . βοηθεῖ δὲ , διὰ τοῦ κατ’ αὐτὴν χρησίμου ὡς ἐξεῖν ὠθηήσεσθαι . ἀοτίον δὲ τὸ Λευκοθέας ἐπισσόδιον . ἱστορεῖ τε γὰρ ξενικὴν ἔνεισάγει , καὶ Ὀμηρικὸν ἔθος πληροῖ , θεῖον ἐν κινδύνῳ εἰσαγομένην πρόσωπον . καὶ τὸ ἄπορον λύει τοῦ , πῶς Ὀδυσσεὺς οὐκ ἐπαθὲ τι δεινὸν πέτραις προσαραχθείς . ἐστι δὲ ὁ περὶ τῆς Λευκοθέας λόγος * τῷ ποιητῇ , οὕτος . τὸν δ’ εἶδε Κάδμου θυγάτηρ καλλίσφυρος Ἰνώ . Λευκοθέη . ἢ ποὶν μὲν ἦν βροτὸς αὐδήσασα . νῦν δ’ ἄλος ἐν πελάγεσσι , θεῶν ἐξίμορος τιμῆς . αὐτὴ τὸν Ὀδυσσέα ἐλέησιν ἀλώμενον ἤλθεν ἔχοντα . αὐθὺν δ’ εἰκνία ποτὴ , ἀνεθύσατο λίμνης . ἵκε δ’ ἐπὶ σχεδὸς πολυδέσμου , εἶπέ τε μύθον . κάμμορος . τίπτέ τοι ὧδε Ποσειδῶνι ὀδύσσαι ἐπακλῶς , ὅτι σοι κακὰ πολλὰ φρτνεῖ , καὶ ἵξης . τοῦτο δὲ ἐστι παραφράσει , ὅτε τις μανθάναικως πᾶσχει πρὸς τινος . ἢ δὲ κατὰ τὴν Ἰνὼ ἤτοι Λευκοθέαν ἱστορία , διώνυμος γὰρ ἡ γυνή , τοιαύτη * τις ἐστιν . Ἰνὼ Λάδαμαντι συνοικήσασα ἔσχε παῖδας Μελικέρτην καὶ Λέαρχον ἢ Κλέαρχον . Λάδαμας δὲ κατὰ μὴνν Ἥρας τὰς φρένας ληφθείς , ἐπεὶ ἐθράγε τὸν Λύνυσον , ἀναιρεῖ τὸν Λέαρχον . ἐπεὶ δὲ καὶ τὸν λοιπὸν ἔμελλε παῖδα διαχειρίσασθαι , βα - στάζει αὐτὸν ἡ μήτηρ Ἰνώ . καὶ διὰ τοῦ λευκοῦ πεδίου τῆς Μεγαρίδος θεῖσασα ὁ ἐστι δραμοῦσα , ὕδεν καὶ Λευκοθέα ἐκλήθη , συγκατέβουρεν ἑαυτὴν τῷ βιαζομένῳ παιδὶ ἐς θάλασσαν . καὶ ἰοῦθον ἔλαχε τμὴν σὺν αὐτῷ , κληθέντι Παλαίμον διὰ τὸ κατὰ τὸν μῦθον συλλαμβά*νεσθαι τι τοῖς ἁπλῶς πα - λαίοισιν ἢ τοῖς κατὰ θάλασσαν παλαίοισιν , ὁ ἐστι πονομενεῖσι περὶ τὰ ναυτικά . ἐπεὶ καὶ ἡ παλααιο - σίνη , πελαμιοσίνη γραφομένη εὑρίσκεται παρὰ τοῖς παλαιοῖς . θυγάτηρ δὲ ἡ Ἰνὼ τοῦ Κάδμου , ὃς περὶ τὰς θυγατέρας ἐδυστηχήσε . Σemeλὴν μὲν γὰρ , ἐχλέχθη κεραυνῷ . Ἄγαυὴ δὲ μανία , διεπάσατο τὸν υἱὸν Ἄκταιόνα . Λευκοθέα δὲ , εἰς θάλασσαν ἤλατο . οἰκτιζεται δὲ φασιν αὐτὴ τὸν Ὀδυσσέα , ἢ ὡς ἄν - θρωπος γενομένη ποτέ . ἢ καὶ ὡς φιλογύννη ὄντα . ἢ καὶ ὡς ὁμοιοπαθῆ . θαλάσση γὰρ καὶ αὐ*τος εἰ καὶ μὴ ἰκὼν ἐμπίπτωσιν ὡς ἐκεῖνη , ἀλλ’ οὐν δυστυχῶς ἐγκυλιστᾶ . οὐκ ἐμορφώθη δὲ φασιν εἰς αὐτὸ τοῦτο αὐθινα . πῶς γὰρ λαλεῖ , πῶς δὲ καὶ φορεῖ ἢ καὶ χειρίζει τὸ χρήσιμον ; ἀλλὰ τῷ τρόπῳ τῆς ἀναδύσεως , ἐοικεν εἰς αὐθινα . οὐκ ἐναντιοῦται δὲ φασιν τῷ Ποσειδῶνι , ἐπεὶ κακείνον οὐδὲν εἰδότα ὡς χρή σωθῆναι τὸν Ὀδυσσέα . διὸ καὶ προαναφωνεῖ δι’ αὐτῆς ὁ ποιητὴς ὡς οὐ καταφθίσει τὸν Ὀδυσσέα ὁ Ποσειδῶν . Αὐδήσασα δὲ , ἢ ἢ διαβόητος κατὰ τοὺς παλαιοὺς ὁ ἐστιν ἀοίδι - μος διὰ τὰ ἐπ’ αὐτῇ συμβάντα . ἢ ἢ ἐνδοξος , εὐγενὴς * γάρ . ἢ κατὰ Ἀριστοφάνην , ἢ χρωμένη ἀνθρω - πίνη φωνῇ . οὕτω γὰρ αὐδήντες οἱ ἄνθρωποι πρὸς διαστολὴν τῶν λοιπῶν ζῴων . γράφεται δὲ καὶ οὐ - δήσασα τουνεστὶν ἐπίγειος . νύμφη γὰρ ἦν καὶ οὐκ ἐκ τῶν οὐρανίωνων . Ἀριστοτέλους δὲ φασιν καὶ Χα - μαλέοντος ἢ τοιαύτη γραφή . Τὸ δὲ ποτὴ , ἢ κατὰ δοτικὴν , ἵνα λέγῃ ὅτι πετομένη αὐθὺν ἐοικνία . ἢ κατὰ εἰδείαν πτώσιν , ἵνα ἢ ποτὴ ἀνεθύσατο λίμνης , ἤρουν πετασθείσα ἐκ θαλάσσης ἀνέδυ . γράφεται δὲ καὶ σὺν τῷ νῦ , ποτὴν . ὁ δηλοῖ τὴν πτῆσιν . ὡς ἂν λέγῃ , ὅτι ἐοικνία αὐθὺν κατὰ τὴν πτῆ - σιν ἤρουν κατὰ τὴν ὁρμὴν . καὶ ἀπαλλαττομένη δὲ ἢ μανικὴ αὐτὴ Λευκοθέα , αὐθνία εἰκάσθη . ὡς καὶ ἡ Ἀθηνᾶ , ὅπως ὡς ἀνύπαινα διέπτατο . καὶ γρημ’ εἰδομένη . Τὸ δὲ ὀδύσαστο , ἐνθύμιον δίδωσι τοῦ ἐνυμολο*εῖσθαι τὸν Ὀδυσσέα ἐκ τοῦ τοιούτου ῥήματος ὡς καὶ προγέγραπται . διὸ καὶ αὐτὸς ἐν τοῖς ἵξης , λέγει ὅτι οἷδα ὡς μοι ὀδύδυσται κλυτὸς ἐννοσίγαιος , ὁ ταυτὸν ἐστι τῷ , κλυτὸς Ἄμφιτρίτην . Ἀττικῶς δὲ παρακείμενος τὸ ὀδύδυσθαι κατὰ τι ὁμοιον τοῦ ὀρῶνται . Τὸ δὲ κακὰ πολλὰ φρτνεῖν , τὸ δουλεύεσθαι καὶ νῦν δηλοῖ . καθὰ καὶ τὸ ὑφα*νεων δόλου ἐν τοῖς ἐξεῖν . Ὅτι παραμυθία ἐπὶ βουλῆς τὸ , οὐ μὲν δή σε καταφθί*σε μᾶλα περ μενεαίνων . παραμυ - νετικὸν δὲ τὸ , ἀλλὰ μᾶλ’ ὧδ’ ἐξῶν . δοκεῖς δὲ μοι οὐκ ἀπινύσασιν . ὁ ἐστιν ἀρμαίνειν καὶ ἰστερῆσθαι τοῦ πυντὸς εἶναι . παίδεντας δὲ τοῦ μὴ ἰτέροισ θεοῖσιν ἀλλὰ τοῖς οἰκείοις ἔργοις τὸ , σχεδὸν μὲν ἀνίμοισι φέρεσθαι κάλλιστ’ . ἀτὰρ χειρίσοι νόον , ἐπιμαίω νύστον . ἤτοι ἐπιθύμει . ἐπιμελῶ , ἐκ τοῦ μὴ μαίω τὸ ζητῶ . Τὸ δὲ νόον , κέττω μὲν καὶ ἐν τῷ , ποταμοῦ κατὰ στόμα ἵξε νόον . ἔχει δὲ ἐνεστῶτα τὸ νῆω νῶ . ἐξ οὐ τὸ νῆχω παραγώγου . Ὅτι χρήσιμον ἡ Λευκοθέα δίδωσι τῷ
Lemmas: θαλαμίας ὡς ἀγαθός , λιοσκορος ἱερόν σημαίνω . Θαλάμαι δέ βαρύτονος ὡς μέγας , κατάδυσις μηνύω . Μηστίον δέ ἐνταῦθα καί ὅτι θαλάμη οὖον ὁ πάλαι καί ὁμηρικός ἀλλά ὁ παρά ὁ ὕστερος νημερκεῖ , παρονομάζω ὁ ἐπιθαλάμιος λόγος . περί οὖον γράφω ὅτι ἐπιθαλάμιος μέν , ὁ ἐπί θάλαμος ὁ γαμέω γραφή . γράμα δέ , * ὅς οὖον περιορίζω χρόνος . τάσσω δέ ὁ λέξις ἑαυτοῦ , καί ἐπί Δόριας ἐν γάμος δίδωμι , ὅτι δέ θάλαμος παρανόμως καί ὁ τριακός Θαλάμαι , οἶδα ὁ μανθάνω . κοτυληδών δέ ὁ ὁ πολύπους πλεκτάνη , ἀπό μῖμος οὗτος ἀπό ὁ δράω - χύτης κοτυληδών ὁ ἁρπαγή ὁ πλεκτάνη ὑπέχω , ὅμοιος εἰμί κοτυλίδιον ποίλοις ἀπό ὅς καί παρανομώ . δῆλος δέ ὅτι οὗτος ὁ πολύπους ἀντίκειμαι ὁ πετάννυμι κρατήρ . ὅς ἕκαστος συσπάω ἑαυτοῦ καί προσφύω ὁ ὁ πέτρα ἐπιφάνεια κολλητικῶς , ἔχω ποιέω ὁ πολύπους ὁ ὑπόκειμαι , ὠθέω καί πᾶς δύο ἢ τις ἄλλος . Θρασίας δέ χείρ νῦν ὁ ὁ Ὀδυσσεύς φημί , διά ὁ οὗτος τλήμων καί θαρραλέος αὐτός . ὁ δέ χύμα ἐξανασδὺς ὅς φεύγω εἰς ἤπειρος , καινός μέν ισχηματιειμι , ἔχω γάρ εἶπον , ὁ ἔνειμι . πλήν οὐ εἄν ἄλλως εἶπον . εἰμί γάρ καί ἴσος χύμα ἐξανδὺν Ὀδυσσεύς , ἀλλά οὐ ἐν κύμα ἐξω ἀρτύω . ἔχω γοῦν ὁ σχῆμα ἀλλοίως . ὁ δέ τέλειος , οὕτως . χύμα ἐξανασδὺς ἐκεῖνος ἴσος ὁ πολύς ὅς φεύγω ἤπειρος δέ . ὁ δέ νύσσω παρήκω , ἀντί ὁ , οὔτε πᾶς πόρρω ὁ γῆ , δείδω γάρ μήπως αὐτός αὐθίς ἀναρπάζω θύελλα . οὔτε αὐθίς ἐν χείρ * ὁ γῆ , ἵνα μή ὁ πέτρα προσβαίνω . καί δηλόω συνήθης πάνταῦθα ἢ μέν πάρα , ἐγγύτης ὁ πρός ὁ γῆ . ἢ δέ ἐκ ἄπους ὁ ἐν θάλασσα . Ὅρας δέ ὅτι παρήκω φημί , μή συντάσσω ὁ ἐπίψωμα πτῶσις τις ὡς ἐν ἄλλος ποιέω . οἷος παρήκω ἄλλος . καί , παρήκω νῦν . ὁ δέ ὧδε χρύει , ἀντί ὁ , εξοχεω . ἐκ ὁ οἶδα οἰδέω . εἴωθα δέ ἐν Παλαῖσις βιβλίον καί ἀντί ὁ ὤζω , ὡς ἀπό ὁ ὤζω τροπή συνήθης ὁ ζ εἰς δ . ὁ δέ ὤζω ποιητής μέν , ὁ μέλλω διά ὁ ζ , ὄζω γάρ . ὁ δέ κομίζω ἐν ὁ σμῆσις , ὤζω φημί διά ὁ ὁ . ὁ δέ Θαλάσσω χύκων , ἀντί ὁ , ὕδωρ θαλάσσιος καταφύομαι . ὡς καί ἐν Ἰλιάς , ἱδρώς χύκως . ὁ δέ ὀλιγηπελέων , εἰμί καί ὄνομα ἐν ὁ ἑξῆς ἢ ὀλιγηπελία , ὁ Όστιν ολιγοργιας . εἰμί γάρ * ὀλίγος - πελάζω , ὁ ὀλίγος τις πέλω . ἢ ὀλιγόω ὁ εἰμί διά τίς πάθος ηθοροποιος . ὁποῖος καί ὁ αὐτός κάματος . ὅτι2 καταποικίλλω πανταχοῦ πολυνεῖδος καί ὁ ποίησις οὗτος Ὅμηρος πῃ - ραπέλει ὁ ὁ Ὀδυσσεύς πανδύνα καί ηδοποιια τις . φημί γοῦν ἐν προσοεις ὁ κακός , ὅτι ὄχθη - σός δέ ἄρα εἶπον πρός ὅς μεγαλήτωρ δημός . ὦμος ἐγώ δειλός . τίς νῦ ἐγώ μῶμιστα γίγνομαι . λέγω δέ καί δείδω μή νημοτὶα ἢ Καλυψώ εἶπον , φημί ἐν πόντος αὐτός πρίν εἰς ὁ πατρίς ἔρχομαι , ἀλλά ἀναπίμπλημι . ἐκφοβέω δέ αὐτός καί ὁ νέμος περιστερομαι ὁ οὐρανός ἤτοι ὁ ἀήρ ὡς προγράφω . καί ὁ τεράζω ὁ πόντος . καί ὁ ἄελλα ὁ ἄνεμος ἐπισπέρχω . καί φημί . νῦν ἐγώ σῦς αἰπύς ὄλεθρος . ὁ κεῖμαι πως καί ἐν Ἰλιάς . καί ὅτι τρίσμακαρ Λα - ναός καί τετράζω , ὁ ὁ ὑλάω Τροία ἐν εὐρύς χώρα Ἀτρείδης φέρω . καί δή ἐγώ ὕψλον ἀνταπόλλυμι - νάω καί πότμος ἐφέπω ἦμαρ ὁ , ὅτε ἐγώ πλεῖστος χαλκήρης δόρυ τρώω επιφυγη περί ιλικως θνῄσκω . ὅτε δηλαδή Ὀδυσσεύς μέν , βαστάζω ὁ Ἀχιλλεύς νεκρός , Λία δέ ὑπερσπάιζεν . οὕτως ἄν ἐλαχός φημί πτερόν , καί μέν κλύς ἄγω Ἀχαιός . νῦν δέ ἐγώ λευγαλέος ἀνταπόλλυμι - νάω ὁ εἰμί ὀλέθριος παρά ὁ λόγος ἢ θανάσιμος παρά ὁ λέγω ὁ κομίζω ἠμαρτο ἀλόναι . ὁποῖος δηλαδή σύν ἄλλος καί ὁ ἐν θάλασσα . Ὅρας δέ ὁ , πρός ὅς μεγαλήτωρ δημός . ὁ γάρ ἐναγώνιος , οὐ δίδωμι καί εχλακιεπομαι ὁ κακός δημός . ἢ μέντοι ὁμηρικός Μοῦσα οἶδα αὐτός πᾶς εἰμί μή ἐκδίδωμι . ἐν δέ ὁ ἑξῆς ὁ , εὔχομαι δέ κατά δημός , ἄλλος ἔχω λόγος . ἐκεῖ γάρ καί ὁ ὕδωρ προσπελάζω ὁ χελ - Κέως , οὐ ἀρία προφρονικαω εὔχομαι . πρό δέ οὗτος ὁ Ποσειδῶν μυστικός Ἀντίφας ὁ κεφαλή προστι ὅς μύω δημός ; διέ ὁ μόνος εἰμί καί μή ἔχω τις ἀπό ἄν μύω . ὁ δέ ὦμος ἐγώ δειλός , καινός ισχηματιειμι . ὁ γάρ καινός καί οὐδέ ἠμυχον , ὦμος ὁ δειλός . ὁ δέ τίς νῦ ἐγώ μῶμιστα γίγνομαι , ἀντί ὁ , τίς ἐγώ κακός μῶζος γίγνομαι . εἰμί δέ γράφω μῶμιστα , ἐφωτὶς τίς ἄν ἐγώ γίγνομαι μῶχος ἤτοι μυχασκω . ὁ δέ ἀλλά ἀναπίμπλημι , ἀντί ὁ ἐπιεικής πάσχω καί πληρόω . γράφω δέ καί ἀναπίμπλημι . ὁ δέ καί τετράζω , ἀφελής εἴρω - ὁ καί πρός οὐδείς μέγας ἐν μέν ὁ τετράκις , καί ὁ τετράζω καί ὁ ἐφεξῆς νοέω , οὖον γάρ ὤρα - γε πρόσωπον , καί σύγχρονος ἀγαθός τις ὁ ἄκρατος ὁ κακός ἢ καί παντελῶς ἀπαξύνει αὐτός , ποιέω οὗτος καί νῦν . καί ἐπεί μέγας ὁ ὁ κίνδυνος κακός εἰμί ὁ Ὀδυσσέας καί πάντῃ ἀμυχτον , πλεῖστος ὁ Λευκοθέα ἀναφαίνω ἐκ μέσος ὁ κῦμα καί ὁ δυνατός πιθανός βοηθέω , ὡς μή τε ὁ Ποσειδῶν παντελῶς ἀνθίστημι , μή τε ὁ Ὀδυσσεύς προλείπω ἀβοήθητος . βοηθέω δέ , διά ὁ κατά αὐτός χρήσιμος ὡς ἔχω ὠθέω . ἀοτίον δέ ὁ Λευκοθέα επισσοδιος . ἱστορέω τε γάρ ξενικός ἐνεισάγω , καί Ὀμηρικός ἔθος πληρόω , θέω ἐν κίνδυνος εἰσάγω πρόσωπον . καί ὁ ἄπορος λύω ὁ , πῶς Ὀδυσσεύς οὐ πάσχω τίς δεινός πέτρα προσαράσσω . εἰμί δέ ὁ περί ὁ Λευκοθέα λόγος * ὁ ποιητής , οὗτος . ὁ δέ ὁράω Κάδμος θυγάτηρ καλλίσφυρος Ἰνώ . Λευκοθέη . ἢ ποῖ μέν εἰμί βροτός αὐδάω . νῦν δέ Ἄλος ἐν πέλαγος , θεός ἐξίμορος τιμή . αὐτός ὁ Ὀδυσσεύς ἐλεέω ἀλάομαι ἔρχομαι ἔχω . αὐθὺν δέ ἔοικα ποτός , ἀναθύω λίμνη . λάριξ δέ ἐπί σχέδος πολύδεσμος , εἶπον τε μῦθος . κάμμορος . τίπτε ὅς ὧδε Ποσειδῶν ὀδύσσομαι ἐπακλῶς , ὅτι σύ κακός πολύς φρτνεῖ , καί ἵκω . οὗτος δέ εἰμί παράφρασις , ὅτε τις μανθάναικως πάσχω πρός τις . ἢ δέ κατά ὁ Ἰνώ ἤτοι Λευκοθέα ἱστορία , διώνυμος γάρ ὁ γυνή , τοιοῦτος * τις εἰμί . Ἰνώ Λάδαμαντι συνοικέω ἔχω παῖς Μελικέρτης καί Λέαρχος ἢ Κλέαρχος . Λαδάμας δέ κατά μήν Ἥρα ὁ φρήν λαμβάνω , ἐπεί θράσσω ὁ λυνυσος , ἀναιρέω ὁ Λέαρχος . ἐπεί δέ καί ὁ λοιπός μέλλω παῖς διαχειρίζω , βάω - στάζω αὐτός ὁ μήτηρ Ἰνώ . καί διά ὁ λευκός πεδίον ὁ Μεγαρίς τίθημι ὁ εἰμί τρέχω , κάτ-ηλυς καί Λευκοθέα καλέω , συγκατέβουρεν ἑαυτοῦ ὁ βιάζομαι παῖς εἰς θάλασσα . καί ἰόω λαγχάνω τμὴν σύν αὐτός , καλέω Παλαίμων διά ὁ κατά ὁ μῦθος συλλαμβάνω τίς ὁ ἁπλόος πῃ - λαῖον ἢ ὁ κατά θάλασσα παλαιός , ὁ εἰμί πονομενεῖσι περί ὁ ναυτικός . ἐπεί καί ὁ παλααιο - σίνομαι , πελαμιοσίνη γράφω εὑρίσκω παρά ὁ παλαιός . θυγάτηρ δέ ὁ Ἰνώ ὁ Κάδμος , ὅς περί ὁ θυγάτηρ ἐδυστηχήσε . Σήϊος μέν γάρ , λέγω κεραυνός . Ἀγαύη δέ μανία , διαπάσσω ὁ υἱός ακταιαδων . Λευκοθέα δέ , εἰς θάλασσα ἅλλομαι . οἰκτίζω δέ φημί αὐτός ὁ Ὀδυσσεύς , ἢ ὡς ἄν - θρωπος γίγνομαι ποτός . ἢ καί ὡς φιλόγυνος εἰμί . ἢ καί ὡς ὁμοιοπαθής . θάλασσα γάρ καί αὐ*τος εἰμί καί μή αἰθόλιξ ἐμπίπτω ὡς ἐκεῖνος , ἀλλά ὀν δυστυχής ἐγκυλιστᾶ . οὐ μορφόω δέ φημί εἰς αὐτός οὗτος αυθις . πῶς γάρ λαλέω , πῶς δέ καί φορέω ἢ καί χειρίζω ὁ χρήσιμος ; ἀλλά ὁ τρόπος ὁ ἀνάδυσις , ἔοικα εἰς αυθις . οὐ ἐναντιόομαι δέ φημί ὁ Ποσειδῶν , ἐπεί ἐκεῖνος οὐδείς οἶδα ὡς χρή σῴζω ὁ Ὀδυσσεύς . διό καί προαναφωνέω διά αὐτός ὁ ποιητής ὡς οὖον καταφθίω ὁ Ὀδυσσεύς ὁ Ποσειδῶν . αὐδάω δέ , ἢ ἢ διαβόητος κατά ὁ παλαιός ὁ εἰμί ἀοίδι - μος διά ὁ ἐπί αὐτός συμβαίνω . ἢ ἢ ἔνδοξος , εὐγενής * γάρ . ἢ κατά Ἀριστοφάνης , ἢ χράω ἀνθρω - πίνω φωνή . οὗτος γάρ αὐδάω ὁ ἄνθρωπος πρός διαστολή ὁ λοιπός ζῷον . γράφω δέ καί οὖον - δήω τουνεστὶν ἐπίγειος . νύμφη γάρ εἰμί καί οὐ ἐκ ὁ Οὐρανίωνες . Ἀριστοτέλης δέ φημί καί Χα - μαλέω ἢ τοιοῦτος γραφεύς . ὁ δέ ποτός , ἢ κατά δοτικός , ἵνα λέγω ὅτι πέτομαι αὐθὺν ἐοικνία . ἢ κατά εἶδος πτῶσις , ἵνα ἢ ποτός ἀναθύω λίμνη , ἀρόω πέτομαι ἐκ θάλασσα ἀναδύνω . γράφω δέ καί σύν ὁ νῦ , ποτή . ὁ δηλόω ὁ πτῆσις . ὡς εἄν λέγω , ὅτι ἐοικνία αὐθὺν κατά ὁ πέτομαι - βρόχος ἀρόω κατά ὁ ὁρμή . καί ἀπαλλάσσω δέ ἢ μανικός αὐτός Λευκοθέα , αὐθνία εἰκάζω . ὡς καί ὁ Ἀθηνᾶ , ὅπως ὡς ανυπαινας διαπέταμαι . καί γρημ’ εἴδομαι . ὁ δέ ὀδύσσομαι , ἐνθύμιος δίδωμι ὁ ενυμολο*ειεπομαι ὁ Ὀδυσσεύς ἐκ ὁ τοιοῦτος ῥῆμα ὡς καί προγράφω . διό καί αὐτός ἐν ὁ ἵκω , λέγω ὅτι οἶδα ὡς ἐγώ ὀδύσσομαι κλυτός Ἐννοσίγαιος , ὁ τατός εἰμί ὁ , κλυτός Ἀμφιτρίτη . Ἀττικός δέ παράκειμαι ὁ ὀδύσσομαι κατά τίς ὅμοιος ὁ ὁράω . ὁ δέ κακός πολύς φράζω , ὁ δουλεύω καί νῦν δηλόω . καθά καί ὁ ὑφαίνω δόλος ἐν ὁ ἔχω . ὅτι2 παραμυθία ἐπί βουλή ὁ , οὖον μέν δή σύ καταφθίω μῆλον περ μενεαίνω . παραμυ - νετικὸν δέ ὁ , ἀλλά μῆλον ὧδε ἔχω . δοκέω δέ ἐγώ οὐ ἀπινύσασιν . ὁ εἰμί αρμαινεος καί ἰστερῆσθαι ὁ φύς εἰμί . παίδεντας δέ ὁ μή ἰτέροις θεός ἀλλά ὁ οἰκέω ἔργον ὁ , σχεδόν μέν ανιμοις φέρω καλῶς . ἀτάρ χειρίζω νόος , ἐπιμαίνω νύστον . ἤτοι ἐπιθυμέω . ἐπιμελέω , ἐκ ὁ μή μαίω ὁ ζητέω . ὁ δέ νόος , κτάομαι μέν καί ἐν ὁ , ποταμός κατά στόμα ἵκω νόος . ἔχω δέ ἐνίστημι ὁ ναός νάω . ἐκ οὖον ὁ νήχω παράγωγο . ὅτι2 χρήσιμος ὁ Λευκοθέα δίδωμι ὁ