eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1573
καὶ ὅτι γῆς , καὶ μέτρον γῆς καὶ * μέρος ἀρότρου . ὥστε ἀρσενικὸν ὁ γῆς . Ἔοικος δὲ καὶ νῦν ὁ γραμ - μὸς , ὡς καὶ ἐν τῷ , ἔοικος δοῦντων . ἀλλὀὐχὶ δὲ ἐφράρη ἔχει λέγεσθαι παρὰ τοῖς ποιηταῖς , καὶ πλεῖστα τινα ἐκ τριχῶν . οὕτω καὶ ἰχνην γραφὴν ὁ γραμμὸς . Τὸ δὲ ἀλήτται ἀμφότερόθεν , ἀντὶ τοῦ πάντο - θεν . λαμβάνει γὰρ Ὀμηρος ὡς ἐν μὲν , τὰς δύο παραλλήλους τοῦ τετραγώνου πλευράς , ὡς ἐν δὲ , τὰς λοιπὰς δύο . καὶ οὕτω τὸ ἀμφότερόθεν , τετραχόθεν γίνεται . δις γὰρ αἱ σύγκειαι τῶν πλευρῶν τοῦ τετραγώνου , τέσσαρες εἰσὶ πλευραὶ . καὶ τὸ δίχως , τετραμερὲς ἐνταῦθα ἐστὶ . πάντοθεν δὲ τὸ τετραχό - θεν , οὐδὲν ἄλλο ἐστὶ ἢ τὸ πάντοθεν . τοιούτου δὲ λόγου καὶ ἀμφίπολος γῆς , ἢ πανταχόθεν ἄλα ἔχουσα , ὁ ἐστιν ἀμφότερόθεν . κατὰ δὲ διὸν δηλαδὴ καὶ ἀριστερὸν μέρος καὶ ἐμπροσθεν καὶ ὀπίσθεν . ἀπὸ ἐστι , πάντοθεν . Τὸ δὲ ὄχνη καὶ ῥοαὶ καὶ μηλέαι καὶ τὰ ἕξης , κατὰ σχῆμα κάλλους ἐξηγεῖται ὁμοιοκατάληκτον . συντεφωραζομένης τῆς ἀπαγγελίας τῷ κάλλει τῶν γραφομένων . καλὰ δὲ καὶ τὰ ἐπίθετα . παρατετηρημένος γὰρ ὁ ποιητὴς ἐκάστον δένδρον ἐπίθετον ἐπιτίθεται κατὰ φυσικὴν ἰδιότητα . καλὸν μὲν γὰρ , τὸ μῆλον . καὶ ὡς αὐτὸς φησι , καρπὸς ἀγλαός . διὸ καὶ ἀγλαόκαρπος ἡ μηλέα ὡς αὐ - τίκα εἰρήσται . γλυκὺ δὲ ὑπὲρ*βαλλόντως τὸ σύκον ἐν ὀπώρας . ἀνθάλις δὲ ἡ ἐλαία . Ὁρχνη δὲ κνώμος κατὰ τοὺς παλαιούς , ἡ ἀγρία ἄπιοσ , ἤτοι ἡ ἀχράς . διὰ τὸ ἄγχειν τὸν προσπίπτοντα . διὸ καὶ ἄπιοσ λέγε - ται ὡς μὴ ἔχουσα πίστιν . καταχρώμεθα δὲ ὡμῶς τῇ λέξει , καὶ ἐπὶ τῶν ἡμέρων . καὶ ὁμοιότητα δὲ τοῦ , ἄρχαμος , ὀρχαμος , γίνεται καὶ ἀπὸ τοῦ ἄγχειν ἡ ὀρχνη . Ῥοαὶ δὲ , νῦν μὲν τὸ δένδρον . λέγεται δὲ ὁμωνύμως αὐτῇ ῥοαί , καὶ τὸ αὐτῆς καρποφόρημα . ὥσπερ καὶ ἐλαία , αὐτὸ τε τὸ φυτὸν καὶ ὁ καρ - πός . αὐτὸς δὲ , μάλιστα δίχα τοῦ ἰ . ἐλαὰ γὰρ Ἀττικῶς , ὁ τῆς ἐλαίας καρπός . οὕτω ἀστέζεται τὸ , μᾶστιξ δ᾿ ἐλαίων . καὶ , τίς τῆς ἐλάδας παρέτρεχε ; δηλοῦν δὲ ὅτι καὶ ῥοὰ λέγεται ὁμοίως τῷ , χρυσὰ χρῶα . ὅτι δὲ ῥοαὶ ὁμωνύμως τῷ δένδρῳ καὶ αἱ περὶ αὐτὰς μυθικαὶ νύμφαι , δηλοῦνται καὶ ἄλλοχοῦ . Καρπὸς δὲ παρὰ τὸ καρφω γίνεται Ἰωνικῇ τροπὴ τοῦ δασέος εἰς φιλόν . ὡς δηλαδὴ πεπανθὲς ἤδη κάμμεται μηκέτι αὐξόμενος ἡγοῦ ἐπιστροφῇ . ὁμώνυμος δὲ ἡ λέξις . καρπὸς γὰρ , καὶ μέρος ἤτοι ἀφθρον χειμὼς μεταξὺ βραχίονος καὶ θέναρος , ἀφὀὗ παράγεται τὸ μετακαρπίον . καὶ ὁ κοινῶς λεγόμενος καρπόφυρ . καὶ ἡ παρὰ τοῖς ἰδίοις ἐξώκαρπος πάλιν . Ἰστέον δὲ ὅτι μῆλον οὐ μόνον τὸ συνηθὲς οὕτω λεγόμενον τὸ καὶ ἀ*ληθῶς ἀγλαὸν οἷς ἐρεῖνται ὡς εἰς ἀγαλμα φύσεως , ἀλλὰ καὶ τὸ τῆς πηρσίας παρὰ τοῖς ὑστε - ρον . ἐπὶ γε μὴν , καὶ τὸ κίτριον . ὁ δὲ κίτρον Ῥωμαῖοι καλοῦσιν ὡς φησι Πάμφιλος ἐν τῷ περὶ χλωσ - σῶν . λέγων ὅτι τὸ δένδρον αὐτοῦ φέρει τὰ μήλα πᾶσαν ὥραν . τὰ μὲν γὰρ , ἀγμῆνται , τὰ δ᾿ ἀνθεῖ . τὰ δ᾿ ἐκπέπτει . καλεῖται δὲ φασὶ τὸ κίτριον παρὰ Λίβυσι , μῆλον ἐσπέρχον . ἀφὀὗ Ἡρακλῆς ἐκόμισεν εἰς τὴν Ἑλλάδα σταλεῖς ὑπὸ Εὐρυσθέως τὰ διὰ τὴν ἰδέαν χρυσέα λεγόμενα μήλα τὰ τῶν Ἑσπερίδων . ἀπερ εἰς ἀστέρας ἀλληγοροῦνται ὅτε ὁ Ἡρακλῆς εἰς ἥλιον μεταλαμβάνεται . παραθέτω δ᾿ ἐνταῦθα καὶ μήλα Φιλίππου , ὡς λεγομένου φιλιῶς περὶ αὐτὰ διακείσθαι . ἐπὶ δὲ καὶ τὰ τοῦ φιλομήρου νιοῦ αὐτοῦ Ἀλεξάνδρου . ὡς καὶ φιλόμηλος ὡς εἴοικεν ὤν , κάλλιστα μήλα εἴρην περὶ τὴν Βαβυλωνίαν χώραν τοῦ-275 των τε πληρώσας τὴ σκάφη , μηλομαχίαν ἀπὸ τῶν νεῶν ἐποιήσατο , ὡς τὴν ἰδέαν ἰδίστην γενέσθαι . ὡς δὲ καὶ ἐρωτικά τὰ μήλα , δηλοῖ καὶ ὁ γράψας τὸ , μήλα ἐρωτες ἰδὸν τρυγῶσι . καὶ ὁ εἰπὼν τὸ , μῆλον ὑπὸ πορφυδίου βληθὲν . γνωστοὶ δ᾿ ἐνταῦθα , καὶ τροπικὰ χρυσὰ μήλα . ἐξ ὧν ἡ τῶν μηλοφόρων αὐλὴ παρὰ τῷ διπποσοφιστῇ . δορυφόροι δὲ ἦσαν οὗτοι Πέρσαι , πάντες ἔχοντες φασιν ἐπὶ τῶν * σφυρίδων μήλα χρυσά . Ἡ δὲ συκῆ , περισπάται διὰ συναίρεσιν ὡς καὶ τὸ , ἀμυγδαλία ἀμυγδαλῆ . καὶ ὡς τὸ , φάειν φεχὶ τὸ κατὰ τινα παλαιῶν , ἤδιστον ὄψον . ἢς πτηκόνι , φάεινος . ὡς τὸ , μέγα κολοσσὸν φάεινον . Ὅτι δὲ καὶ κῖρον ὄνομα ἦν Φακῶν , δηλοῖ τὸ χρῶμα ὅτι ἐδελιχὴ ὀδυσοῖος . Κελ - λιστώ . κατὰ δὲ ἰτίους , Φακῶν . ὁμώνυμος φησι τῷ ὀσπρίῳ . εἰς ὁ γράψαι λέγεται Ὀμηρος . ἐχέμενος λεκίδων καὶ φακῆς σύγκρισιν . λεκίδων δὲ , δηλονότι οὐ τοῦ ἐν τοῖς ὀφσι , ἀλλὰ ὀσπρίου χρυσοειδοῦς . ὅπερ ἀρσενικῶς λέγεται ὁ λεκίδος . ὡς δὲ καὶ τις ὑστερῶν ποτε φιληδὼν τῷ ὀσπρίῳ ἐπεκαλεῖτο σκω - πτικῶς διἀὐτὸ φακῆ , καθεμιλῆται . ἐκ δὲ τοῦ συκον , καὶ συκάξιν λέγεται τὸ τριγάρ σύκε . καὶ ἀπο - σσυνάσθαι μεταφορικῶς , τὸ ἀποστεργεῖσθαι . λέγεται δὲ καὶ συκάσιος Ζεὺς παρὰ τοῖς παλαιοῖς . ὁ καθεύσιος . τῇ γὰρ συκῇ ἐχώντο φασιν ἐν καθεσμοῖς . γίνεται δὲ καὶ παροιμία , σύκον ἀφ᾿ Ἑμῆς ἦγον ἐρμανον καὶ εὐφημα ἐκκείμενον ἐπ᾿ ἀφελείᾳ τοῦ ἐντυχόντος . καὶ τὸ μὲν παροιμιῶν τοῦτο σύκον ,
Lemmas: καί ὅτι γῆ , καί μέτρον γῆ καί * μέρος ἄροτρον . ὥστε ἀρσενικός ὁ γῆ . ἔοικα δέ καί νῦν ὁ γραμ - ἐμός , ὡς καί ἐν ὁ , ἔοικα δήω . ἀλλὀὐχὶ δέ ἐφράρη ἔχω λέγω παρά ὁ ποιητής , καί πλεῖστος τις ἐκ θρίξ . οὗτος καί ἰχνην γραφή ὁ γραμμός . ὁ δέ ἀλήτης ἀμφότερος , ἀντί ὁ Πάντο - τίθημι . λαμβάνω γάρ Ὅμηρος ὡς ἐν μέν , ὁ δύο παράλληλος ὁ τετράγωνος πλευρά , ὡς ἐν δέ , ὁ λοιπάς δύο . καί οὗτος ὁ ἀμφότερος , τετραχόθεν γίγνομαι . δις γάρ ὁ σύγκειμαι ὁ πλευρά ὁ τετράγωνος , τέσσαρες εἰμί πλευρά . καί ὁ δίχως , τετραμερής ἐνταῦθα εἰμί . πάντοθεν δέ ὁ τραχός - τίθημι , οὐδείς ἄλλος εἰμί ἢ ὁ πάντοθεν . τοιοῦτος δέ λόγος καί ἀμφίπολος γῆ , ἢ πανταχόθεν Ἄλας ἔχω , ὁ εἰμί ἀμφότερος . κατά δέ δείδω δηλαδή καί ἀριστερός μέρος καί ἔμπροσθεν καί ὄπισθεν . ἀπό εἰμί , πάντοθεν . ὁ δέ ὄγχνη καί ῥοή καί μηλέα καί ὁ έξειμι , κατά σχῆμα κάλλος ἐξηγέομαι ὁμοιοκατάληκτος . συντεφωραζομενω ὁ ἀπαγγελία ὁ κάλλος ὁ γράφω . καλός δέ καί ὁ ἐπίθετος . παρατηρέω γάρ ὁ ποιητής ἕκαστος δένδρον ἐπίθετος ἐπιτίθημι κατά φυσικός ἰδιότης . καλός μέν γάρ , ὁ μῆλον . καί ὡς αὐτός φημί , καρπός1 ἀγλαός . διό καί ἀγλαόκαρπος ὁ μηλέα ὡς αὖος - σίκα εἴρω . γλυκύς δέ ὑπερβάλλω ὁ σῦκον ἐν ὀπώρα . ἀνθάλις δέ ὁ ἐλαία . Ὁρχνη δέ κνώμος κατά ὁ παλαιός , ὁ ἄγριος ἄπιος , ἤτοι ὁ ἀχράς . διά ὁ ἄγχω ὁ προσπίπτω . διό καί ἄπιος λέγω - ὁ ὡς μή ἔχω πίστις . καταχράομαι δέ ὠμός ὁ λέγω , καί ἐπί ὁ ἥμερος . καί ὁμοιότης δέ ὁ , ἄρχαμος , ὄρχαμος , γίγνομαι καί ἀπό ὁ ἄγχω ὁ ὀρχνη . ῥοή δέ , νῦν μέν ὁ δένδρον . λέγω δέ ὁμώνυμος αὐτός ῥοή , καί ὁ αὐτός καρποφόρημα . ὥσπερ καί ἐλαία , αὐτός τε ὁ φυτόν καί ὁ Κάρ - πούς . αὐτός δέ , μάλιστα δίχα ὁ εἷς . ἐλαία γάρ Ἀττικός , ὁ ὁ ἐλαία καρπός . οὗτος ἀστέζεται ὁ , μάστιξ δέ ἔλαιον . καί , τίς ὁ ἐλαδᾶς παρατρέχω ; δηλόω δέ ὅτι καί ῥοή λέγω ὁμοίως ὁ , χρυσός χρόα . ὅτι δέ ῥοή ὁμώνυμος ὁ δένδρον καί ὁ περί αὐτός μυθικός νύμφη , δηλέομαι καί αλλοχοω . καρπός δέ παρά ὁ κάρφω γίγνομαι ἰωνικός τροπή ὁ δασύς εἰς φίλος . ὡς δηλαδή πανθάνω ἤδη κάμμεται μηκέτι αὐξάνω ἡγέομαι ἐπιστροφή . ὁμώνυμος δέ ὁ λέξις . καρπός1 γάρ , καί μέρος ἤτοι ἀφθρον χειμάω μεταξύ βραχύς καί θέναρ , ἀφίημι παράγω ὁ μετακάρπιον . καί ὁ κοινῶς λέγω καρπόφυρ . καί ὁ παρά ὁ ἴδιος ἐξώκαρπος πάλιν . ἰστέον δέ ὅτι μῆλον οὖον μόνος ὁ συνήθης οὗτος λέγω ὁ καί ἀληθής ἀγλαός ὅς ἐρείδω ὡς εἰς ἄγαλμα φύσις , ἀλλά καί ὁ ὁ πηρσίας παρά ὁ ὕω - ἀντίμοιρος . ἐπί γε μήv , καί ὁ κίτριον . ὁ δέ κίτρον Ῥωμαῖος καλέω ὡς φημί Πάμφιλος ἐν ὁ περί χλως - σός . λέγω ὅτι ὁ δένδρον αὐτός φέρω ὁ μῆλον πᾶς ὥρα . ὁ μέν γάρ , ἀγμῆνται , ὁ δέ ἀνθέω . ὁ δέ ἐκπέσσω . καλέω δέ φημί ὁ κίτριον παρά Λίβυς , μῆλον σπέρχω . ἀφίημι Ἡρακλῆς κομίζω εἰς ὁ Ἑλλάς στέλλω ὑπό Εὐρυσθεύς ὁ διά ὁ ἰδέα χρύσεος λέγω μῆλον ὁ ὁ Ἑσπερίς . ὅσπερ εἰς ἀστήρ ἀλληγορέω ὅτε ὁ Ἡρακλῆς εἰς ἥλιος μεταλαμβάνω . παρατίθημι δέ ἐνταῦθα καί μῆλον Φίλιππος , ὡς λέγω Φιλιώ περί αὐτός διάκειμαι . ἐπί δέ καί ὁ ὁ φιλόμηρος Νιου αὐτός Ἀλέξανδρος . ὡς καί Φιλόμηλος ὡς ἔοικα εἰμί , καλῶς μῆλον εἴρην περί ὁ Βαβυλώνιος χώρα ὅς ὁ τε πληρόω ὅς σκάφη , μηλομαχία ἀπό ὁ νέος ποιέω , ὡς ὁ ἰδέα ὁράω γίγνομαι . ὡς δέ καί ἐρωτικός ὁ μῆλον , δηλόω καί ὁ γράφω ὁ , μῆλον Ἔρως ὁράω τρυγάω . καί ὁ εἶπον ὁ , μῆλον ὑπό πορφυδιος βάλλω . γνωστός δέ ἐνταῦθα , καί τροπικός χρυσός μῆλον . ἐκ ὅς ὁ ὁ μηλοφόρος αὐλή παρά ὁ διπποσοφιστης . δορυφόρος δέ εἰμί οὗτος Πέρσης , πᾶς ἔχω φημί ἐπί ὁ * σφυρίδα μῆλον χρύσεος . ὁ δέ συκέα , περισπάω διά συναίρεσις ὡς καί ὁ , ἀμυγδάλιον ἀμυγδαλῆ . καί ὡς ὁ , φάω φεχὶ ὁ κατά τις παλαιός , ἄδιστος ὄψον . εἶμαι πτηκόνι , Φάεινος . ὡς ὁ , μέγας κολοσσός φαίνω . ὅτι2 δέ καί κίρος ὄνομα εἰμί Φακός , δηλόω ὁ χρῶμα ὅτι ἐδελιχὴ ὀδυσοῖος . Κελ - λιστός . κατά δέ ἰτίους , Φακός . ὁμώνυμος φημί ὁ ὄσπριον . εἰς ὁ γράφω λέγω Ὅμηρος . ἔχω λεκίς καί Φακῆς σύγκρισις . λεκίς δέ , δηλονότι οὖον ὁ ἐν ὁ ὀφσι , ἀλλά ὄσπριον χρυσοειδής . ὅσπερ ἀρσενικός λέγω ὁ λεκίς . ὡς δέ καί τις ὕστερος ποτός φιληδέω ὁ ὄσπριον ἐπικαλέω σκῶ - πτικῶς ἀείδω φακῆ , καθεμιλητη . ἐκ δέ ὁ σῦκον , καί συκάξιν λέγω ὁ τριγάρ σύκος . καί ἀπος - συνάω μεταφορικός , ὁ ἀποστέργω . λέγω δέ καί συκάσιος Ζεύς παρά ὁ παλαιός . ὁ καθευθεος . ὁ γάρ συκέα χάω φημί ἐν καθεσμοῖς . γίγνομαι δέ καί παροιμία , σῦκον ἀπό ἐμέω ἄγω ῥαίνω καί Εὔφημος ἔκκειμαι ἐπί ἀφέλεια ὁ ἐντυγχάνω . καί ὁ μέν παροιμία οὗτος σῦκον ,