eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1557
ἔσπετο κῶς τὴν ὄδον , ἡ δὲ ἠμείλιν ἐμοὶ κακὰ χρήδε' ἔσσεσθαι . ὡς δ' αὐτὸς κακῶν ὄδον , ἐτεθόμια θυμῷ δὴν . ἐπὶ οὖπω . τοῖον ἀνήλυσεν ἐξ ὄρου γαίης . ὡς σε γίνα ἀγαμαί τε , τέθιπλά τε . δεῖδια δ' αὐτὸς γούνων ἐν ἀσθέσι . χαλκόν δ' οὐ πένθος ἰκάκει . ἀτα αἰπὸν ὡς χρήζος ἐκκοσθὸ ἐκρυγον ἡματι τὸν πόντον . καὶ εὐλακίσθαι προσεπευπὸν μὴ πον καὶ τήδε πᾶθον κακόν , ἐπιφίρω τὰ εἰς ἰκνίαν , καὶ φησί . ἀλλὰ ἀνασθ' ἐλκαιρε . οὐ γὰρ κακὰ πολλὰ μοι*γῆσας , ἐς πρώτην ἰζομένη . τῶν δ' ἄλλων οὐ τινα οἶδε ἀνθρώπων , οἱ τήδε πόλιν καὶ γαίαν ἔχουσιν , ἄστυ δέ μοι δείξον . δὸς δέ ἥκως ἀμφιδαλάσθαι εἰτι πον αἴγμε σπιρῶν ἔσχε ἀνθόδ' ἰθόσα . ἄρ' οἷς ἐπατείνων Ὀδυσεύς τὸ τοῦ λόγου μαλίζιον , καὶ τὴν τοῖς ἀποφθόν ἐπώριστον ἀμοιβὴν τὴν εὐχὴν δηλαδή , προτείνων τῇ κακῶδι , φησί . σοὶ δὲ θεὸς τόσα δοῖν' ὅσα φρεσὶ σήμα μενοινῆς . εἰτα ὡς οἶον ἐπαπών αὐτὸς ἐαντῷ τί δέ ὁ Ὀδυσεὺς εἰ σοὶ κακὰ μενοινῆς ἢ ζῶν αὐτὴ ὡς πον καὶ ἡ τοῦ Ἀντιφάτου κομίσση , περὶ ἧς ἐν τοῖς ἔξης δηλοῖ ὁ ποιητὴς ὡς ἐπὶ κακῷ τοῖς τοῦ Ὀδυσεύς ἐκεῖνι εἰς τὸν τοῦ πατρὸς οἶκον ἦλθετο , ἐπιφίρω διὰ σαφήνειαν , διὰρθροσιν τῆς εὐχῆς . εἰπόν . ἀνδρά τε καὶ οἶκον καὶ ὁμο - φυοσύνην ὁπάσαιν ἰσθλήν . ὁ δὴ καὶ ἐξαίρων , γνωματεύει οὕτως . οὐ μὲν γὰρ τοῦ γε χρήσων καὶ ἄραον ἢ οὐδ' ὁμοφυσιόντε νομίσαι , οἶκον ἔχρον ἀνὴρ ἢδε γυνή . πολλὰ δὲ κα δυσμενέσσι χάριστα δ' εὐμετέροις . μάλιστα δ' ἕλυσιν αὐτοῖ . τουνέστιν ἐξάγουσται ἐγείοντο . καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ὀδυσεύς . ἡ δὲ ζῶν , αὐτὸν εὔστα ἀνδρα σχίν . οὐ τῷ Ὀδυσεῖ ἐχφορον θεμένη τὸν λόγον , οὐδὲ γὰρ ἔχων , ἀλλὰ ταῖς ἡλιαώτρωιν ἀμφιπόλοις ἡμέα καὶ' ἱαντάς . τοῦτο δέ , ἐπανεύ φασιν Ἐρωος , λέγων αὐτὸς πρὸς ἀντὴν ψυχὴς εἰ*ρα τὴν παῖδα . καὶ διατοῦτο τοῦ ὁμοίου κατα-60 στοχέασθαι καὶ εὔξασθαι τιχῶν αὐτοῦ . Ἰστίον δὲ ὅτι μαλίζιον μὲν οἱ τοῦ Ὀδυσεύς λόγου , διὰ τὸ ἐχρωμαστικὸν εἶδος . αὐθῆμεν γὰρ οἱ πολλοί , τοῖς εἰς ἡμᾶς αὐτοὺς ἐπαίνους χαίροντες , μαλίσσοθαι . χωδελέου δέ , διότι μικρὰ αἰτήσας , δὸς γὰρ φησι ἥκως καὶ ἄστυ δείξον , χειδαίνα με - γάλα ἐκ τῆς βασιλικῆς παίδος , ἐπαγείσης οἷς ἐπανεύθη καὶ διακρινάσης τὸ δέον . ἵνα μὴ δέ ὁ Ὀδυ - σεύς μῆλον ἐνταῦθα αὐτὸν ἔοι , ἔνθα διδάσκει ὁ ποιητὴς τοὺς αἰτουμένους , μὴ εἰς τοὺς λόγους τῶν αἰ - τούντων ἀλλ' εἰς τὴν χρῶιν ἀφορᾶν . ἰδοὺ γὰρ ἡ Ναυσικάα μέτρια * ζητηθεῖσα , μεγάλα καλὰ1557 ποιεῖ πρὸς τὴν τοῦ αἰτουμενοῦ ποιότητα . ὁ τοιούτος λογισμός , τὸ τοῦ κυνικοῦ Λιογόνους ἐξίργνε σχῆμα . ὡς δεξιότης πρὸς βασιλέως ὁστίως ὡς κῶν , κινῶν μὲν ἄρη τὸ ζῶμα οὐ βασιλικὸν δὲ ὁμως τὸ δῶρον . ὡς χρῶν ὄν , τοῖς μεγάλους καὶ μεγαλοδωρούς εἶναι . ἐνταῦθα περιφέρεται βασιλεὺς ὡς ἀνδρὶ ταπεινῷ δοὺς τινα δωρεὰν καὶ ἀκούσας πολλὴν αὐτὴν εἶναι , ἄπε , τῷ λαβόντι τοιαύτην γενήναι , αὐτῷ δὲ ὡς βασιλεῖ , μικρὴν εἶναι . ἰστορεῖ δὲ πον καὶ Πλούταρχος μεγάλην βασιλικὴν δωρεὰν . ἦν πολύντος τοῦ βασιλικοῦ ταμιοχόν , ὁ βασιλεὺς δυσανασχετήσας , ἐπλήθυνεν ἐπιβολὸν πλῆν ἀργύριον . ἐπαναίτα δὲ καὶ ὁ ἐπὶ ἰρμαίῳ ἦτοι εὐήματι ἡσαυροῦ προσον-χθέντι . παραχωρήσας τῷ εὐηχότι , χάσθαι τῷ τῆς τέχνης καλῷ . ὡς δὲ ὁ εὐρὼν ἐπίμενος πλείον εἶναι τὸ ἀφρημένον ἢ κατὰ τὴν αὐτοῦ ἀξίαν , ἐπιτάξας καὶ παραχωρεῖν οἷς εὐηχεν . Ἐπὶ ἰστίον καὶ ὅτι ἐν τῷ , μαλίζιον καὶ χωδελέιον φάτο μύθον , τὴν τοῦ κατὰ τὸν Ὀδυσσία λόγον ἰδεῖν θεωρητικῶς χαρακτρίζει ὁ ποιητὴς . μονοτονχὶ λέγων , ὡς ἐμ - ἰθὶς οὐδὲν ἔχα κατὰ * τὰς ἐν Ἰλιᾶδι ἐκείνου δημηγορίας . μόνα δὲ λαλεῖ ὅσα πρὸς κῶδους αὐτῷ ἔστια . διὸ καὶ τὸ ἐπὶ τῇ ζῶν , θάμβος , πολύ . καὶ ὁ ἐπαίνος , οὐ μέτριος . καὶ ἡ εὐχὴ δέ , πρὸς ἐπαίναν . καὶ ἄλλως δὲ φράσαι , ὁρτορικῶς θεωρεῖ ὁ ποιητὴς . ἰσημένον ὡς οἱ ἐνταῦθα τοῦ Ὀδυσεύς λόγοι , δανὸς μὲθόδευονται κατὰ λόγον γλυσχρόν , τοιούτους γὰρ ὁ μαλίζιος λόγος . διὸ καὶ αἱ συγχρίσεις αὐτῷ , ἡ μὲν , τολμηρά , ἡ πρὸς τὴν Ἰρμιαν . ἡ δέ , γλυσχὸς ἀρελῆς . ἡ πρὸς τὸν Φοίνιχα . ἔχα δὲ καὶ ἐπίδει - ξιν σοφίας τὸ περὶ ὁμοφυσιόντης γνωμιζόν . καὶ ὅτως , ἡ λαλία πᾶσα πρὸς τὸ χωδελέιον δυσανέαστα , ἐπὶ καὶ τοιούτου λόγου ἦν καιρός . Ἰστίον δὲ ὅτι τὸ δημητήριον τῶν νοημάτων , ἐπίτηδες προέταξεν , τὴν πρὸς τὸ ἰστίον δηλαδή , σύγκρισιν . χωδαλεώτατα καὶ τοῦτο ποιήσας . καὶ ἀφλάσως οὕτω τὴν τῆς ζωῆς γνώμην ἐκὶν ἔαντοῦ . καὶ ἄστι μὲν μαλίζιον τὸ , γνωσθῶμαι σε ἄνασσα , εἰς πλείον δὲ τὸ , ἀλλ' ἄνασσ' ἰθάκης . Τὸ δὲ γνωσθῶμαι , δήλον ὡς οὐν ἐνργαίε ἰνταῦθα , προσαρβῶσι δὲ μόνῃ , ἄλλως γὰρ ἔοι δεδύμαι γούνων ἄνασθαι . Σημειῶσαι δὲ καὶ ὅπως Ὀμηρος τὸν ἡμίτορον Ὀδυσεῖα , πλάττει ἐκεῖνο ὑπόντα , ὁ καὶ αὐτὸς ἔφη πρὸ μακροῦ . ἐκεῖνός τε γὰρ ἐν παραβολῇ , Ἀρτέμιδι τὴν κώμην
Lemmas: ἕπομαι Κῶς ὁ ὀδούς , ὁ δέ ημειλις ἐγώ κακός χρή εἰμί . ὡς δέ αὐτός κακός ὀδούς , τίθημι θυμός δήν . ἐπί οὔπω . τοῖος ἀναλύω ἐκ ὁράω γαῖα . ὡς σύ γίνος ἄγαμαι τε , τεθιπλαω τε . δείδω δέ αὐτός γόνυ ἐν Ἄστυ . χαλκός δέ οὖον πένθος ἰκάκει . ἄτη αἰπός ὡς χρήζω ἐκκοσθὸ εκρυγος ἦμαρ ὁ πόντος . καί ευλακιεπομαι προσεπευπως μή πως καί ὅδε πάσχω κακός , ἐπιφίρω ὁ εἰς ἰκνίαν , καί φημί . ἀλλά ἀνίστημι ἐλκαιρε . οὖον γάρ κακός πολύς μοι*γῆσας , εἰς πρῶτος ἵζω . ὁ δέ ἄλλος οὖον τις οἶδα ἄνθρωπος , ὁ ὅδε πόλις καί γαῖα ἔχω , Ἄστυ δέ ἐγώ δείκνυμι . δίδωμι δέ ἥκω ἀμφιδαλάσθαι ἄθεμ-ις πως ἄγω σπίρη ἔχω ἀνθόδ' ἰθόσα . ἄρα ὅς επατειναω Ὀδυσσεύς ὁ ὁ λόγος μαλίζω , καί ὁ ὁ ἀποφθάνω ἐπώριστον ἀμοιβή ὁ εὐχή δηλαδή , προτείνω ὁ κακώδης , φημί . σύ δέ θεός τόσος δοῖν' ὅσος φρήν σήμα μενοινή . εἶτα ὡς οἶος πάπας αὐτός ἀντάω τίς δέ ὁ Ὀδυσσεύς εἰμί σύ κακός μενοινή ἢ ζῶ αὐτός ὡς πως καί ὁ ὁ Ἀντιφάτης κομίζω , περί ὅς ἐν ὁ ἔξειμι δηλόω ὁ ποιητής ὡς ἐπί κακός ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἐκεῖνος εἰς ὁ ὁ πατήρ οἶκος ἀλθαίνω , ἐπιφίρω διά σαφήνεια , διάρθρωσις ὁ εὐχή . εἶπον . ἀνήρ τε καί οἶκος καί ὁμος - φύω ὀπάζω ἰσθλήν . ὁ δή καί ἐξαίρω , γνωματεύω οὕτως . οὖον μέν γάρ ὁ γε χράω καί ἀράω ἢ οὐδέ ομοφυσιειμι νομίζω , οἶκος χρῷ ἀνήρ ἀδέω γυνή . πολύς δέ ἄν δυσμενής Χαρίστα δέ ὑμέτερος . μάλιστα δέ λύσις αὐτός . τουνέστιν ἐξάγω γίγνομαι . καί οὗτος μέν ὁ Ὀδυσσεύς . ὁ δέ ζῶ , αὐτός εὐστόν ἀνήρ σχίν . οὖον ὁ Ὀδυσσεύς ἐχφορον τίθημι ὁ λόγος , οὐδέ γάρ ἔχω , ἀλλά ὁ ἡλιαώτρωιν ἀμφίπολος ἕμος καὶι ἱαντάς . οὗτος δέ , πανεύω φημί Ἐρωος , λέγω αὐτός πρός ἄντην Ψυχή εἰ*ρα ὁ παῖς . καί διατοῦτο ὁ ὁμοιόω καταί στοχεύω καί εὔχομαι τίχα αὐτός . ἱστίον δέ ὅτι μαλίζω μέν ὁ ὁ Ὀδυσσεύς λόγος , διά ὁ ἐχρωμαστικὸν εἶδος . αὐθῆμεν γάρ ὁ πολύς , ὁ εἰς ἐγώ αὐτός ἔπαινος χαίρω , μαλίζω . χωδελέου δέ , διότι μικρός αἰτέω , δίδωμι γάρ φημί ἥκω καί Ἄστυ δείκνυμι , χειδαίνα ἐγώ - γάλα ἐκ ὁ βασιλικός παῖς , πήγνυμι ὅς πανεύω καί διακρίνω ὁ δήω . ἵνα μή δέ ὁ Ὀδυ - Σεύς μῆλον ἐνταῦθα αὐτός εἰμί , ἔνθα διδάσκω ὁ ποιητής ὁ αἰτέω , μή εἰς ὁ λόγος ὁ ὁ - τέῳ ἀλλά εἰς ὁ χράω ἀφοράω . ἰδού γάρ ὁ Ναυσικάα μέτριος * ζητέω , μέγας καλὰ1557 ποιέω πρός ὁ ὁ αιτούμενος ποιότης . ὁ τοιούτος λογισμός , ὁ ὁ κυνικός λιογονος ἐξέργω σχῆμα . ὡς δεξιότης πρός βασιλεύς ὅστιος ὡς Κῶς , κινέω μέν Ἄρης ὁ ζῶμα οὖον βασιλικός δέ ὁμῶς ὁ δῶρον . ὡς χράω εἰμί , ὁ μέγας καί μεγαλόδωρος εἰμί . ἐνταῦθα περιφέρω βασιλεύς ὡς ἀνήρ ταπεινός δίδωμι τις δωρεά καί ἀκούω πολύς αὐτός εἰμί , θέραψ , ὁ λαμβάνω τοιοῦτος γεννάω , αὐτός δέ ὡς βασιλεύς , μικρός εἰμί . ἱστορέω δέ πως καί Πλούταρχος μέγας βασιλικός δωρεά . εἰμί πολύς ὁ βασιλικός ταμιοχος , ὁ βασιλεύς δυσανασχετέω , πληθύνω ἐπιβολή Πλῆν ἀργύριον . ἐπαναίτα δέ καί ὁ ἐπί ἰρμαίῳ ἦ ευημαρ ησαυροος προσφέρω . παραχωρέω ὁ εὔηχος , χάω ὁ ὁ τέχνη καλός . ὡς δέ ὁ εὑρίσκω ἐφίημι πλείων εἰμί ὁ ἀφαιρέω ἢ κατά ὁ αὐτός ἄξιος , ἐπιτάσσω καί παραχωρέω ὅς εύηχος . ἐπί ἱστίον καί ὅτι ἐν ὁ , μαλίζω καί χωδελέιον φημί μῦθος , ὁ ὁ κατά ὁ Ὀδυσσία λόγος ὁράω θεωρητικῶς χαρακτριζεω ὁ ποιητής . μονοτονχὶ λέγω , ὡς ἐν - ἰθὶς οὐδείς χάσκω κατά * ὁ ἐν Ἰλιάς ἐκεῖνος δημηγορία . μόνος δέ λαλέω ὅσος πρός κώδης αὐτός ἑστία . διό καί ὁ ἐπί ὁ ζῶ , θάμβος , πολύς . καί ὁ ἔπαινος , οὖον μέτριος . καί ὁ εὐχή δέ , πρός ἐπαινέω . καί ἄλλως δέ φράζω , ὁρτορικῶς θεωρέω ὁ ποιητής . ἰσημένον ὡς ὁ ἐνταῦθα ὁ Ὀδυσσεύς λόγος , Δάν μεθοδεύω κατά λόγος γλίσχρος , τοιοῦτος γάρ ὁ μαλίζιος λόγος . διό καί ὁ συγχρίω αὐτός , ὁ μέν , τολμηρός , ὁ πρός ὁ Ἰρμιαν . ὁ δέ , γλυσχὸς Αρέλης . ὁ πρός ὁ φοῖνιξ . χάσκω δέ καί ἐπιδέω - Ξιν σοφία ὁ περί ὁμοφυσιόντης γνωμιζόν . καί ὅς , ὁ λαλία πᾶς πρός ὁ χωδελέιον δυσανέαστα , ἐπί καί τοιοῦτος λόγος εἰμί καιρός . ἱστίον δέ ὅτι ὁ δημητήριον ὁ νόημα , ἐπίτηδες προτάσσω , ὁ πρός ὁ ἱστίον δηλαδή , σύγκρισις . χωδαλεώτατα καί οὗτος ποιέω . καί ἀφλάσως οὗτος ὁ ὁ ζωή γνώμη κίς ἐάω . καί Άστι μέν μαλίζω ὁ , γιγνώσκω σύ ἄναξ , εἰς πλείων δέ ὁ , ἀλλά ἄναξ Ἰθάκη . ὁ δέ γιγνώσκω , δῆλος ὡς ὀν ἐνργαίε ἰνταῦθα , προσαρβῶσι δέ μόνος , ἄλλως γάρ εἰμί δύο γόνυ ἀναίνομαι . σημειόω δέ καί ὅπως Ὅμηρος ὁ ημιτορος Ὀδυσεῖα , πλάσσω ἐκεῖνος ὕπειμι , ὁ καί αὐτός φημί πρό μακρός . ἐκεῖνος τε γάρ ἐν παραβολή , Ἀρτέμιδι ὁ κώμη