eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1612
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α . εστιν , αλλ εις ἰσον ἄγει κασιγνητον , εἰγε μη χρεσιων αὐτοῦ εστιν . Ἱατίον δε καὶ ὅτι φαινεται ὁ βασιλεὺς ἀποσμενινῶν ἐν τοῖς ἀρχιστεῦσι καὶ τῶν γαμβρῶν , ἐπεὶ περ γηδάσεως εὐξατο γαμβρὸν αὐτοῦ κληθῆναι τὸν Ὀδυσεύα . Τ Π Ο Θ Ε Σ Ι Σ Τ Η Σ Ι Ο Μ Η Ρ Ο Τ Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Σ . Ἀρχὴ τῶν Ὀδυσεύος διηγημάτων , ἐν οἷς φησὶν πεπολεμημένα τοῖς Κίκωνσι καὶ πρὸς τοὺς Ἀυτο - φάγους παραγενέσθαι καὶ πρὸς τὸν Κύκλωπα Πολύφημον πορευθῆναι καὶ τοῦτον , φερόντα ἐς ἥδη αὐτοῦ ἑταίρους , ἐκτυφλῶσαι . Ο Λ Υ Σ Σ Ε Ι Α Σ Ο Μ Η Ρ Ο Υ Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α . Ὅτι γνωριστικὴ τῆς ἰδίας ῥαψωδίας ταύτης ἐπιγραφή , τὸ . τὰ περὶ Κίκωνας καὶ Ἀυτοφάγους καὶ Κύκλωπα περὶ ὧν ἐν τῷ παρόντι γράμματι ἀρρήγνεσται Ὀδυσεύς , ταμνευόμενος ἑαυτῆς τὰ λοιπὰ τῆς κατ' αὐτὸν πλάτης . Ὅτι προκλήθεὶς Ὀδυσεὺς εἰς μακρὰν ἀρρήγνυσιν πρῶτα μὲν κατὰ τινὰ προοιμιακὴν ἔνοιαν λέγει τὸ καὶ περὶ Φημίον προγραφῆν . ὡς καλὸν εστιν ἀκοῦσαι ἀοιδῶν τοιούδε , οἷος καὶ ὁ Ἀμὸδοκος θεοῖς ἐναλίγκιος αὐδῆν . εἶτα αἰτίαν τούτου ἀποδιδὼς ἐπάγει τὰ ἑρε - ξῆς γνωμιώτερον . καὶ ἐπαὶ περ ἡδυναθούσιν οἱ Φαιάκες καὶ πρὸς φιληδονίαν ἐπιόνται καὶ πρὸς τὸ ἀπολαυστικὸν ἀπονέυουσι , συντρέχει αὐτοῖς τῷ λόγῳ . καὶ καλὸν εἶναι κατασκευάζει ἀκοῦσαι τοῦ ἀοιδοῦ Ἀμὸδόκου , οὐ διότι μουσοτραφὴς ὁ ἄνηρ , οὐδ' ὅτι πολυίστωρ , οὐδ' ὅτι ἡδυμελῆς , ἀλλὰ διατί ; οὐ γὰρ ἔχωγέ τι φημὶ τέλος χαριέστερον εἶναι ὅτ' εὐφροσύνη μὲν ἔχει κατὰ δῆμον ἅπαντα . διατμηθὲν δ' ἀνὰ δόματ' ἀκούάζονται ἀοιδῶ , ἡμεροὶ ἑζείης . παρὰ δὲ πληθῶσι τράπεζαι σίτου καὶ χρεῶν . μέθῳ δ' ἐκ κοπτήρος ἀργύσων οἰνοχόος , φορέσαι καὶ ἐγχείη δεπάσσει . τοῦτο τί μοι κάλλιστον ἐνὶ τῷ φρεσὶν εἴδεταί εἶναι . Καὶ ὅρα ὅτι τοῦτο μὲν , κάλλιστον ὑπερθετικῶς ἔφη . τὸ μέντοι ἀκοῦσαι ἀοιδοῦ τοιούδε καλὸν ἀπλῶς ἔφη . καὶ ὅτι ἐντεῦθεν Ἐπίκουρος καὶ οἱ κατ' αὐτὸν λαχόντες τέλος τῶν πρακτέων εἴπον εἶναι τὴν ἡδονήν . καὶ ὅτι ὁ ποιητὴς οὐχ' ἀπλῶς * τέλος οὐδὲ τέλος ἀρίστου εἴπεν εἶναι τὰ ἡμιθέντα , ἀλλὰ τέλος χαριέστερον συμποσικωτέρας ταύτῃ λέξει χρησάμενος ἀναλόγως οἷς ἐξέθετο . ὧν τέλος τὸ καθ' ἡδονὴν χαρίων . Ὅρα δὲ ὅτι Ἀλκινόου φθεσάαντος εἰπεῖν ὡς ἀεὶ δαὶς ἡμῖν φίλη , Ὀδυσεὺς κολακείων καιρίως καὶ προσοχὴν μεθοδεύων , ἣρ οἷς ἀδολοχῆσαι μέλλει , τοῖς τε ἄλλοις τοῦ βασιλέως λόγοις παραποιήσας συνέδραμε , καὶ τὴν γενικὴν λέξιν τῆς δαιτὸς εἰς σῖτον καὶ κρέα καὶ μέθην διέλυσε , τάχα που δοκῶν καὶ αὐτὸς ἐπαινεῖν Ἀλκαίου τὸ , οἴνῳ πνεύμονα τέμγε . καὶ Ἀντι - φάνους ἀπορίαν , τὸ δὲ ζῆν εἴπέ μοι τί ἐστιν ; ἥς λύσις , τὸ πίνειν σφᾶ ἐγώ . καὶ παρῳδίαν ἐκείνην ἐκ τῶν τοῦ Σοφοκλέους . ὅπως παρὰ ρείθροισι χειμάρροῖσι ὅσα δένδρων ἀεὶ τὴν νύκτα καὶ τὴν ἡμέραν βρέ - χεται , μέγεθος καὶ κάλλος οἷα γίνεται . τὰ δ' ἀντιτείνονθ' οἷονεὶ δίψαν τινὰ ἢ ξηρασίαν ἔχοντ' , αὐτό - πρεπον ἀκόλλυται ; ὁ δὴ μεθυσὼν ἀνθὸι ἐπιρρέπει , ἐριεμνὴν Φαιακικὸς οἴνῳ αἰεὶ ὑποθηριζόμενος . Ἱστέον δὲ ὅτι τὸ , ὅτ' εὐφροσύνη ἔχει κατὰ δῆμον ἅπαντα , μεταγραφὴν Ἑρατοσθέους οὕτω λέγεται γράφαι . ὅτ' εὐφροσύνη μὲν ἔχει κακότητος ἀπάσσης . κακότητα λέγου τὴν ἀφροσύνην , ἥς δοκοῦσι στέρεσθαι Φαιάκες . ἀδύνατον γὰρ φησι μὴ φρονίμους εἶναι αὐτούς , οἱ καθ' Ὅμηρον μᾶλα φίλοι εἰσὶ θεοῖς . ἔοικε δὲ φασιν ἐκ τῆς Φαιακικῆς ἡδυναθείας Ἐπίκουρος ὁ καὶ προγραφὴς παρατρο - γήσαι τὸ δοξάσαι τ' ἀγαθὸν τὴν ἡδονήν , καὶ νομίσαι μὴ εἶναι ταύτῃ ἔχειν ἐτέρωθεν ὅτι μὴ ἐκ τοῦ ζῆν παγκάλως , καὶ μὴν ἐκείνῳ μὲν δοκεῖ πῶς ἐκθεραπεύειν τὸ ἄτοπον , δοξάζων καὶ ὡς τιμιτίος τὸ καλὸν καὶ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰ τοιουτότροπα , ἐὰν ἡδονὴν παρασκευάζῃ , εἰ δὲ μὴ γε , χαίρειν ἱατίον . οἱ δὲ γε περὶ ἐκείνῳ ἀχρωστοῦσι διασαγοῦντες τὴν δόξαν ἐν τῷ λέγειν ἄλλα τέ τινα καὶ ὡς ἀρχὴ καὶ ρίζα παντὸς ἀγαθοῦ ἡ τῆς γαστρὸς ἡδονή . καὶ τὰ σῶφά καὶ τὰ περιττὰ εἰς ταύτην ἔχει τὴν ἀναφορὰν . Τὸ δὲ κατὰ
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α . εἰμί , ἀλλ' εἰς ἴσος ἄγω κασίγνητος , εἰ μη χρεσιων αὐτός εἰμί . Ἱατίον δέ καί ὅτι φαίνω ὁ βασιλεύς αποσμενιναω ἐν ὁ ἀρχιστεῦσι καί ὁ γαμβρός , ἐπεί περ γηδάσεως εὔχομαι γαμβρός αὐτός καλέω ὁ οδυσευω . Τ Π ὁ Θ Ε Σ Ι Σ Τ ὁ Σ Ι ὁ Μ ὁ Ρ ὁ Τ Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Σ . Ἀρχή ὁ Ὀδυσεύος διήγημα , ἐν ὅς φημί πολεμημένος ὁ Κίκων καί πρός ὁ αὐτός - φάγος παραγίγνομαι καί πρός ὁ Κύκλωψ Πολύφημος πορεύω καί οὗτος , φέρω εἰς ἥδη αὐτός ἑταῖρος , ἐκτυφλόω . ὁ Λ Υ Σ Σ Ε Ι Α Σ ὁ Μ ὁ Ρ ὁ Υ Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α . ὅτι2 γνωριστικός ὁ ἴδιος ῥαψῳδία οὗτος ἐπιγραφή , ὁ . ὁ περί Κίκων καί αυτοφαγος καί Κύκλωψ περί ὅς ἐν ὁ πάρειμι γράμμα ἀρήγω Ὀδυσσεύς , ταμνευμαι ἑαυτοῦ ὁ λοιπάς ὁ κατά αὐτός πλάτη . ὅτι2 προκαλέω Ὀδυσσεύς εἰς μακράν ἀρρήγνυσιν πρῶτος μέν κατά τις προοιμιακός νοια λέγω ὁ καί περί Φήμιος προγραφή . ὡς καλός εἰμί ἀκούω ᾠδή τοιόσδε , οἷος καί ὁ Ἀμὸδοκος θεός ἐναλίγκιος αὐδή . εἶτα αἴτιος οὗτος ἀποδίδωμι ἐπάγω ὁ Ἔρως - ξέω γνωμιώτερον . καί πη περ ἡδύνω ὁ Φαίαξ καί πρός φιληδονία πίνω καί πρός ὁ ἀπολαυστικός ἀπονέομαι , συντρέχω αὐτός ὁ λόγος . καί καλός εἰμί κατασκευάζω ἀκούω ὁ ἀοιδός αμοδοκεω , οὖον διότι μουσοτραφής ὁ ἀνήρ , οὐδέ ὅτι Πολυίστωρ , οὐδέ ὅτι ηδυμελω , ἀλλά διατί ; οὖον γάρ ἔχω τίς φημί τέλος χαρίεις εἰμί ὅτι Εὐφρόσυνος μέν ἔχω κατά δῆμος ἅπας . διατέμνω δέ ἀνά δόμα ἀκούω ἀοιδός , ἡμερόω ζείω . παρά δέ πλήθω τράπεζα σῖτος καί χρέος . μεθώ δέ ἐκ κοπτήρ αργυσος οἰνοχόος , φορέω καί ἐγχείη δεπάζω . οὗτος τίς ἐγώ καλῶς ἐν ὁ φρήν εἴδομαι εἰμί . καί ὁράω ὅτι οὗτος μέν , καλῶς ὑπερθετικός φημί . ὁ μέντοι ἀκούω ἀοιδός τοιόσδε καλός ἀπλόος φημί . καί ὅτι ἐντεῦθεν Ἐπίκουρος καί ὁ κατά αὐτός λαγχάνω τέλος ὁ πρακτέος εἶπον εἰμί ὁ ἡδονή . καί ὅτι ὁ ποιητής οὐ ἀπλόος * τέλος οὐδέ τέλος ἀγαθός εἶπον εἰμί ὁ ημιθεω , ἀλλά τέλος χαρίεις συμποσικωτέρας οὗτος λέγω χράω ἀνάλογος ὅς ἐκτίθημι . ὅς τέλος ὁ κατά ἡδονά Χαρίων . Ὅρας δέ ὅτι Ἀλκίνοος φθίω εἶπον ὡς ἀεί δαίς ἐγώ φίλος , Ὀδυσσεύς κολακεία καίριος καί προσοχή μεθοδεύω , ἔαρ ὅς αδολοχαω μέλλω , ὁ τε ἄλλος ὁ βασιλεύς λόγος παραποιέω συντρέχω , καί ὁ γενικός λέξις ὁ δαίς εἰς σῖτος καί κρέας καί μέθη διαλύω , τάχα ποῦ δοκέω καί αὐτός ἐπαινέω Ἀλκαῖος ὁ , οἶνος πνεύμων τεμ . καί ἀντι - Φάνους ἀπορία , ὁ δέ ζῶ εἶπον ἐγώ τίς εἰμί ; ἥς λύσις , ὁ πίνω σφός ἐγώ . καί παρῳδία ἐκεῖνος ἐκ ὁ ὁ Σοφοκλῆς . ὅπως παρά ῥεῖθρον χειμαρροις ὅσος δένδρον ἀεί ὁ νύξ καί ὁ ἡμέρα μωρέ - χω , μέγεθος καί κάλλος οἷος γίγνομαι . ὁ δέ ἀντιτείνω οἱονεί δίψα τις ἢ ξηρασία ἔχω , αὐτός - πρέπω ακολλυος ; ὁ δή μεθύσκω ἄνθος ἐπιρρέπω , ἐριεμνὴν Φαιακικός οἶνος ἀεί ὑποθηριζόμενος . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , ὅτι Εὐφρόσυνος ἔχω κατά δῆμος ἅπας , μεταγραφή Ἑρατοσθέους οὗτος λέγω γραφεύς . ὅτι Εὐφρόσυνος μέν ἔχω κακότης ἀφίημι . κακότης λέγω ὁ ἀφροσύνη , ἥς δοκέω στέρομαι Φαίαξ . ἀδύνατος γάρ φημί μή φρόνιμος εἰμί αὐτός , ὁ κατά Ὅμηρος μῆλον φίλος εἰμί θεός . ἔοικα δέ φημί ἐκ ὁ Φαιακικός ἡδύνω Ἐπίκουρος ὁ καί προγραφή παρατρέω - γήσαι ὁ δοξάζω τε ἀγαθός ὁ ἡδονή , καί νομίζω μή εἰμί οὗτος ἔχω ἑτέρωθεν ὅτι μή ἐκ ὁ ζῶ πάγκαλος , καί μήv ἐκεῖνος μέν δοκέω πῶς ἐκθεραπεύω ὁ ἄτοπος , δοξάζω καί ὡς τιμισος ὁ καλός καί ὁ ἀρετή καί ὁ τοιουτότροπος , ἐάν ἡδονά παρασκευάζω , εἰμί δέ μή γε , χαίρω ἵημι . ὁ δέ γε περί ἐκεῖνος ἄχρωστος διασαγοῦντες ὁ δόξα ἐν ὁ λέγω ἄλλος τε τις καί ὡς ἀρχή καί ρίζα πᾶς ἀγαθός ὁ ὁ γαστήρ ἡδονή . καί ὁ σῶφά καί ὁ περισσός εἰς οὗτος ἔχω ὁ ἀναφορά . ὁ δέ κατά