eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1471
τουαύτης μεταλήψωμεν , ἂν τῇ Ἰλιάδι γέγραπται . Ὅτι τὰ τῆς Ἀθηνᾶς συμβουλεύομενος καὶ ὁ Νέστωρ τῷ Τηλεμάχῳ , φησίν . ἀλλ᾽ ἐς μὲν Μενέλαον , ἐγὼ κέλομαι καὶ ἄνωγα ἐλθεῖν . καὶ γὰρ τίνον ἄλλοιθεν εἰληχότεν ἐς τὸν ἀνθρώπων , οὐδεν οὐκ ἐποίητο γε θναφῷ ἐλθεῖν οὐ τινα πρῶτον ἀπο - σρήξων ἄλληλα ἐς πέλαιος μῆχα τοῦν , ὅθεν τὲ παρ οὐδ᾽ οἱονοῦ αὐτότεες οἰχενδεῖν , ἐπὰ μῆχα τε δι - νόν τε . ἐνταῦθα δὲ φασιν οἱ παλαιοὶ ὡς οἱ μὲν πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων μὴ ἔχοντες ὠφελήσαν , καὶ τὸ παρ᾽ ἄλλων μαθεῖν . ὁ δὲ Νέστωρ , οὐ τοιούτος . δεῖ γὰρ φασὶ τὸν συντόν , ἄλλον ἄλλοις μαθημάτων παραχωρεῖν . οὕτως δὲ φασιν ὁ τόπος , διὰ τὸν μὲν σύνδεσμον ἀνέπαυσ τὸν γραμματικὸν Ζηνόδοτον ἐν τῇ αἱ ραμφιδίς , γραμμα ὡς καὶ προειληφόη , πᾶν γὰρ δ᾽ ἐς Κρήτην τε καὶ ἐς Πύλον . καὶ πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθεῖν , κειθὲν δ᾽ ἐς Κρήτην παρ᾽ Ἰδομενῆν ἀνακτε . ὡς γὰρ δεύτερος ἤλθεν . οὕ - ται γὰρ ὁ Ζηνόδοτος , κατὰ τὸ σωφρόνιον ἀκηκοέναι τὸν Νέστορα παρὰ τοῦ Τηλεμάχου ὅτι καὶ * ἄλλη - χὼς παροικεῦσατο πλεῦσαν , οἷον , καὶ ἐς Κρήτην , ὅθεν ἐκεῖνον μὲν τοῦ πλοῦ , ἀποτρέπει . μάλιστα δὲ προτρέπεται ἐλθεῖν εἰς τὸν Μενέλαον . ὡς γέρον ἐλθόν , δεύτερος ἤλθεν ὡς προειληφότα . ἵνα λέγῃ ὁ Νέστωρ , ὅτι ἐς μὲν Μενέλαον κέλομαι ἀπελθεῖν , εἰς Κρήτην δὲ οὔ . εἰ δὲ τοῦτο καλῶς ὑπενόησεν ὁ Ζηνόδοτος , αὐτῶν ὁ Νέστωρ τῆς μυθιζομένης Ἀθηνᾶς συνετώτερος . Ὅσα δ᾽ ἐν τούτοις ἐν τῷ , ἐγὼ κέλο - μαι καὶ ἄνωγα . τὸ μὲν ἐγώ , ἐπιτροπικῶς λεχθὲν ἀξιοματιωτέρον . τὸ δὲ κέλομαι καὶ ἄνωγα , παραλ - ληλίαν ταυτολογικήν ἔχοντα κατὰ τι καὶ αὐτὰ ἀξίωμα . Τὸ δὲ ἀποσρήξων ἄλληλα , ἀντὶ τοῦ ἀποπλανήσων οὐδὲν . εἰώθε γὰρ τὸ σκέλλαν ἐμπόδιον οὐδὲν σημαίνειν . οὐ διώρθωσας , τὸ ἀνασφάλειν . Τὸ δὲ αὐτότεες , ἀντὶ τοῦ δι᾽ ὅλον ἔτους . ἐν ὑπερβολῇ δὲ ὁ λόγος , διὰ τὸ τοῦ πελάγους ἄχαις . ἀληθῶς γὰρ οὐκ ἀπέραντον ἐκεῖνο , εἰς κατὰ τὸν ποιητὴν δυνατὸν ἀπὸ Κρήτης περιπταίους τινὰς Αἰγύπτου ἐκίσθαι . εἰκὼν οὖν τὸ ἀδύνατον , οὕτως λεχθὲν , ἐπὶ ἐπαλῆξει τοῦ μειράκιος λεχθήναι . πῶς γὰρ δι᾽ ὅλου ἔτους οἷονοῦ ἐξαρχέσαι πτόμονος ἀπαναστα ὡς ἂν ἐς ἀκρον εἰς ἀκρον ἴκηται . οἱ δὲ παλαιοί , φασὶ καὶ ὅτι τῇ ταχυτῆτι τοῦ οἰνοῦ προσέθετο μῆκος χρόνου ὁ Νέστωρ , ὑπὲρ τοῦ ἐμφῆναι τὸ πολὺ * τοῦ πελάγους διάστημα . τοῦτο δὲ ποιεῖ , διὰ τὸ ἀκμὴν φασὶ ξενιζέ τὰ χωρία ταῦτα ἀνὰ τοῖς Ἕλλησιν . Ἰστίων δὲ ὅτι ἔστι πιθανὸς καὶ δυνατὸς ὁ ῥηθεὶς λόγος , αἱ τοιαύτην ἔχει ἔνοιαν . ὅτι οὐκ ἂν τις παραστηρὼν δι᾽ ὅλον ἔτους , ἵδει ἐν οἰονοῦ διὰ τοῦ τοιούτου πελάγους πετό - μενον , διὰ τε τὸ μῆχα , καὶ μάλιστα διὰ τὸ δεινόν . ὡς εἶναι πῶς τῷ τοιούτῳ λόγῳ , καὶ τὴν θαλάσσαν ταύτην ἀορνον . Ὅτι ἐμφαίνει ἐνταῦθα ὁ ποιητὴς ἐν τῷ , ἀλλ᾽ ἵδη νυν σὺν νηὶ εἰ δὲ θελῃς πεζὸς μετὰ δίφρον καὶ ἵππων , ὡς ἡδύτατο μὲν καὶ εἰς Σπάρτην διὰ θαλάσσης πλάσσω ἀπελθεῖν τὸν Τηλέμαχον . ἐπλέξατο δὲ τὸ διὰ ἡρᾶς , χάριν ποικιλίας καὶ ἐξαλλαγῆς ἱστορίας . καὶ ἵνα τι καὶ τοπο - γραφήσῃ , ἔχει δὲ ταῦτα καὶ προαναφώνησιν τῶν ἑφεξῆς . Ὅτι ἰσπίραν φράζει τὸ , ἥλιος δ᾽ ἄρ᾽ ἴδυ καὶ ἐπὶ νῆας ἦλθε . συντομώτερον δὲ μετ᾽ ὀλίγα τὸ , ἤδη γὰρ φῶς οἴχεθ᾽ ὑπὸ ζόφον . πλα - τύτερον δὲ τὸ , δύσετό τ᾽ ἥλιος σκιώοντό τε πᾶσα ἄγναι . Ὅτι ἐν τῷ , ἀλλ᾽ ἄγες τάμνετε μὲν γλώσσας , κ*ράσσε δὲ οἶνον , ἔθος παλαιῶν δηλοῖ ὁ ποιητής . μέλλοντες γὰρ ζοιμηθῆναι μετὰ θυσίαν οἱ παλαιοί , ἐθύνον τὰς τῶν ἱερῶν γλώσσας κατὰ ἔθος Ἰώνων ἢ Ἀττικῶν , βέλλοντες ἐν πυρί . ἀπένυμον δὲ αὐτὰς δοιοῦντες θεοῖς , ἢ τῶν δυσφημιῶν καθαιρόντες ἑαυτούς . ἢ ὅτι κράτιστον τῶν μελῶν ἡ γλῶσσα . ἢ καὶ ὅτι τὰ ῥηθέντα , θεοῖς ἀντιθέσων ὡς ἐπαμφοτέρων αὐτῶν λεληθέντα . ἀμὴλα καὶ κατὰ τὸ οὐς τῶν ἐκποματῶν ἐσπευδον , τὴν θείαν οἰωνιζόμενοι ἀκοήν . ἢ καὶ διότι χρή τὰ ἐν συμποσίῳ σιγᾶν . ἵδεν καὶ παροιμίαν , μισοῦ μνᾶμο*να συμποτέαν . ὁ δστι τὸν τὰ ἄξια συγῆς ἐν μνήμῃ ἔχοντα καὶ ἐκκαλύ - πτοντα . ἄλλως γὰρ , ἐπανεντίος ὁ τὸν ἄξιων σπουδῆς μεμνημένος συμποτήρ . καὶ ἀντὶ τῆς γλῶσσης ἰστο - γραφίας , σπουδαίους λόγους ἐξεργαζόμενος οὕς γλῶς τὸ συμποσίον εἰς τὴν χρηστικὴν συμμεμιγμένους . καὶ ἰτέρος δὲ γλώσσαι θύνονται , ἵνα φυλάττοιν τῇ γλώσσῃ ἐκείθεν μόνον τὸ κατ᾽ αὐτὴν καλλιστείον , καὶ μὴ ἔχοι κατ᾽ αὐτῆς ὡς ἐπαμφοτεριζούσης , αἰχμὴν ὁ ἐπακοῖνας αὐτὴν δύναμιν εἶναι , διὰ τὸ ἐν πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων ἐμφοτεριζώσασιν . ἢν δὲ * ἐκεῖνος , ὁ ζητητὴς τὸ ἐν τοῖς ἱκρίοις κάλλιστον καὶ ἀπο - στείλας γλώσσας . εἰτα προσεπῆρηθεις τὸ ἐν τοῖς ἱερουμένοις κάκιστον , καὶ πάλιν ἐπαίμνας γλώσ - σαν . ὅπερ αἴνυμα ἦν , τοῦ , πολλοῖς τῇ γλώσσῃ καὶ ὠφελεῖν καλλιστεύοντας , καὶ βλάπτειν δὲ κακίνου - τας . ὁ δὴ ἔχον διαβολῆς . διστομοῦ γὰρ οἷον τι ξίφος ἡ γλῶσσα , δύναμιν καὶ αὐτὴ τῶν ἐναντίων
Lemmas: τουαυτος μεταλαμβάνω , εἄν ὁ Ἰλιάς γράφω . ὅτι2 ὁ ὁ Ἀθηνᾶ συμβουλεύω καί ὁ Νέστωρ ὁ Τηλέμαχος , φημί . ἀλλά εἰς μέν Μενέλαος , ἐγώ κέλομαι καί ἄνωγα ἔρχομαι . καί γάρ τίνω ἄλλοιθεν λαγχάνω εἰς ὁ ἄνθρωπος , οὐδείς οὐ ποιέω γε θνῄσκω ἔρχομαι οὖον τις πρῶτος ἀπος - σρήξων ἀλλήλων εἰς πέλαιος Μήχα τοῦν , ὅθεν τε παρά οὐδέ οἰνός αὐτότης οἰχενδεῖν , ἐπάν Μήχα τε Ζεύς - νοῦς τε . ἐνταῦθα δέ φημί ὁ παλαιός ὡς ὁ μέν πολύς ὁ ἄνθρωπος μή ἔχω ὠφελέω , καί ὁ παρά ἄλλος μανθάνω . ὁ δέ Νέστωρ , οὖον τοιούτος . δεῖ γάρ φημί ὁ Σιντός , ἄλλος ἄλλος μάθημα παραχωρέω . οὕτως δέ φημί ὁ τόπος , διά ὁ μέν σύνδεσμος ἀναπαύω ὁ γραμματικός Ζηνόδοτος ἐν ὁ ὁ ῥαμφίς , γράμμα ὡς καί προλαμβάνω , πᾶς γάρ δέ εἰς Κρήτη τε καί εἰς Πύλος . καί πρῶτος μέν εἰς Πύλος ἔρχομαι , ἐκεῖθεν δέ εἰς Κρήτη παρά Ἰδομένη ἄναξ . ὡς γάρ δύο ἔρχομαι . ἕ - ὁ γάρ ὁ Ζηνόδοτος , κατά ὁ σωφρόνιος ἀκούω ὁ Νέστωρ παρά ὁ Τηλέμαχος ὅτι καί * ἄλλος - χῶς παροικέω πλέω , οἷος , καί εἰς Κρήτη , ὅθεν ἐκεῖνος μέν ὁ πλόος , ἀποτρέπω . μάλιστα δέ προτρέπω ἔρχομαι εἰς ὁ Μενέλαος . ὡς γέρων ἔρχομαι , δύο ἔρχομαι ὡς προλαμβάνω . ἵνα λέγω ὁ Νέστωρ , ὅτι εἰς μέν Μενέλαος κέλομαι ἀπέρχομαι , εἰς Κρήτη δέ οὖον . εἰμί δέ οὗτος καλῶς ὑπονοέω ὁ Ζηνόδοτος , αὐτός ὁ Νέστωρ ὁ μυθίζω Ἀθηνᾶ συνετός . ὅσα δέ ἐν οὗτος ἐν ὁ , ἐγώ Κελό - μής καί ἄνωγα . ὁ μέν ἐγώ , ἐπιτροπικός λέγω3 ἀξιοματιωτέρον . ὁ δέ κέλομαι καί ἄνωγα , παραλ - λαλία ταυτολογικός ἔχω κατά τίς καί αὐτός ἀξίωμα . ὁ δέ ἀποσρήξων ἀλλήλων , ἀντί ὁ ἀποπλανάω οὐδείς . εἴωθα γάρ ὁ σκέλλω ἐμπόδιος οὐδείς σημαίνω . οὖον διορθόω , ὁ ἀνασφάλλω . ὁ δέ αὐτότης , ἀντί ὁ διά ὅλος ἔτος . ἐν ὑπερβολή δέ ὁ λόγος , διά ὁ ὁ πέλαγος ἠχή . ἀληθής γάρ οὐ ἀπέραντος ἐκεῖνος , εἰς κατά ὁ ποιητής δυνατός ἀπό Κρήτη περιπταίω τις Αἴγυπτος κινέω . εἰκών οὖν ὁ ἀδύνατος , οὕτως λέγω3 , ἐπί ἐπαλῆξει ὁ μειράκιος λέγω . πῶς γάρ διά ὅλος ἔτος οἷος ἐξαρχέω πτόμονος ἀπανάστης ὡς εἄν εἰς ἄκρος εἰς ἄκρος ἱκνέομαι . ὁ δέ παλαιός , φημί καί ὅτι ὁ ταχυτής ὁ οἶνος προστίθημι μῆκος χρόνος ὁ Νέστωρ , ὑπέρ ὁ ἐμφαίνω ὁ πολύς * ὁ πέλαγος διάστημα . οὗτος δέ ποιέω , διά ὁ ἀκμή φημί ξενίζω ὁ χωρίον οὗτος ἀνά ὁ Ἕλλην . ἱστίον δέ ὅτι εἰμί πιθανός καί δυνατός ὁ ἐρῶ λόγος , ὁ τοιοῦτος ἔχω νοια . ὅτι οὐ εἄν τις παρίστημι διά ὅλος ἔτος , ἶδος ἐν οἰνός διά ὁ τοιοῦτος πέλαγος πέτο - μένω , διά τε ὁ Μήχα , καί μάλιστα διά ὁ δεινός . ὡς εἰμί πῶς ὁ τοιοῦτος λόγος , καί ὁ θάλασσα οὗτος άορνος . ὅτι2 ἐμφαίνω ἐνταῦθα ὁ ποιητής ἐν ὁ , ἀλλά ἴδη νυν σύν ναῦς εἰμί δέ ἐθέλω πεζός μετά δίφρος καί ἵππος , ὡς ἡδύς μέν καί εἰς Σπάρτη διά θάλασσα πλάσσω ἀπέρχομαι ὁ Τηλέμαχος . πλέκω δέ ὁ διά Ἡρᾶς , χάρις ποικιλίας καί ἐξαλλαγή ἱστορία . καί ἵνα τίς καί τόπος - γράφω , ἔχω δέ οὗτος καί προαναφώνησις ὁ ἐφεξῆς . ὅτι2 ἰσπίραν φράζω ὁ , ἥλιος δέ ἄρα ἴδυ καί ἐπί ναῦς ἔρχομαι . σύντομος δέ μετά ὀλίγος ὁ , ἤδη γάρ φάος οἴχομαι ὑπό ζόφος . πλάω - τυτερος δέ ὁ , δύω τε ἥλιος σκιάω τε πᾶς ἁγνός . ὅτι2 ἐν ὁ , ἀλλά λάλαξ τέμνω μέν γλῶσσα , κ*ράσσε δέ οἶνος , ἔθος παλαιός δηλόω ὁ ποιητής . μέλλω γάρ ζοιμηθῆναι μετά θυσία ὁ παλαιός , θύνω ὁ ὁ ἱερός γλῶσσα κατά ἔθος Ἴων ἢ Ἀττικός , βέλλων ἐν πῦρ . ἀπένυμον δέ αὐτός δοιοῦντες θεός , ἢ ὁ δυσφημία καθαιρέω ἑαυτοῦ . ἢ ὅτι ἀγαθός ὁ μέλος ὁ γλῶσσα . ἢ καί ὅτι ὁ εἴρω , θεός ἀνατίθημι ὡς ἐπαμφότερος αὐτός λανθάνω . ἀμὴλα καί κατά ὁ οὖς ὁ εκποματη σπεύδω , ὁ θεῖος οἰωνίζομαι ἀκοή . ἢ καί διότι χρή ὁ ἐν συμπόσιον σιγάω . ὁράω καί παροιμία , μισέω μνᾶμο*να σύμπος . ὁ δστι ὁ ὁ ἄξιος συγῆς ἐν μνήμη ἔχω καί ἐκκαλύ - πτοειντα . ἄλλως γάρ , ἐπανεντίος ὁ ὁ άξιος σπουδή μιμνήσκω συμποτήρ . καί ἀντί ὁ γλῶσσα ιστός - γραφία , σπουδαῖος λόγος ἐξεργάζομαι ὅς γλῶς ὁ συμπόσιον εἰς ὁ χρηστικός συμμείγνυμι . καί ἰτέρος δέ γλῶσσα θύνω , ἵνα φυλάσσω ὁ γλῶσσα ἐκεῖθεν μόνος ὁ κατά αὐτός καλλιστεῖον , καί μή ἔχω κατά αὐτός ὡς επαμφοτερίζων , αἰχμή ὁ επακοις αὐτός δύναμις εἰμί , διά ὁ ἐν πολύς ὁ ἄνθρωπος ἐμφοτεριζώσασιν . εἄν δέ * ἐκεῖνος , ὁ ζητητής ὁ ἐν ὁ ἴκρια καλῶς καί ἀπος - στέλλω γλῶσσα . εἶτα προσεπῆρηθεις ὁ ἐν ὁ ἱερόω κακός , καί πάλιν επαιμνα γλῶς - σάω . ὅσπερ αἴνυμα εἰμί , ὁ , πολύς ὁ γλῶσσα καί ὠφελέω καλλιστεύω , καί βλάπτω δέ κινέω - ὅς . ὁ δή ἔχω διαβολή . δίστομος γάρ οἷος τίς ξίφος ὁ γλῶσσα , δύναμις καί αὐτός ὁ ἐναντίος