eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1847
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Σ . βαρὺ τι μέγεθος διὰ μεθόδον μηχανικῆς εἰς ἀναπλήρωσιν τινὰ ἄν ἐκεῖνοι ἐδαπάνων , εἰκὸς δὲ καὶ ἀντι - σήκωσιν τινα τὴν τοιαύτην λέξιν δηλοῦν · ὡς ἐστι συναγαγεῖν ἐκ τῆς ὀλκῆς ἐπὶ ὕγκον λεγομένης , καθ’ ὁλοὶ καὶ τὸ , ὀλκὴ χρυσίου ἢ τοιούτου τινὸς , ὃ περ ἐκ τοῦ ἕλκειν γίνεται . “ Ὅτι Ἀντίνοος τῆς Πηνελόπης δῶρα παρελκόμενης τῶν μνηστήρων , ὡς προσεχῶς ἐγράφη , φησί · δῶρα μὲν ὡς π’ ἐδύχραν ἐντ’ ἀδ’ ἐνίκα , δέξασθαι , ἤτοι δέξαι . οὐ γὰρ καλὸν ἀνήνασθαι δόσιν ἐστὶ τοῦτο δὲ τις ἐφαὶ προτρέπων τινα εἰς λήψιν δώρου . ἡμεῖς δ’ οὐτ’ ἐπὶ ἔργα πέρως γ’ ἤμεν οὔτε πη ἄλλη , πρὶν γέ σε τῷ γήμασθαι Ἀχαιῶν , ὡς τις ἄριστος . Τοῦτο δὲ Ὁμήρου προαναφώνησις , ὡς οὐδὲς τῶν μνηστήρων ἐχρευξέιται τὸν ὀλεθρον μεταμεληθεὶς τυχὸν ἢ καὶ ἄλλως ὁποσοῦν ἀναχωρήσας , ὃ καὶ Ὀδυ - σσεὺς ἐθῆλοι ἄν . διὸ καὶ Τηλέμαχος μετ’ ὀλίγα ἐφει · διώκω δ’ οὐ τιν’ ἔχωγε , ἄμα μὲν πραύνων τοὺς παροὺς , δεικνὺς δὲ καὶ ὡς ἐθῆλει ἀπὸ τῆς νῦν παραμύνης αὐτὸς , ἵνα μηδὲς ἐκρήγῃ τὸν πᾶναχρον . ἐπικριτικῶς δὲ εἶπεν ὁ κακὸς τὸ , οὐ γὰρ καλὸν ἀνήνασθαι δόσιν · καὶ οἱ ἀκούσαντες πεί - θονται , οὐ γὰρ ἔχουσιν ἀντισπεῖν οἷς καλῶς εἶπε καὶ ἡ Πηνελόπη καὶ ὁ Ἀντίνοος . Ὅρα δὲ τὸ , ὡς τις ἄριστος . ἐοικε γὰρ ὁ Ἀντίνοος μὴ βούλεσθαι λαβεῖν τὴν Πηνελόπην , ὡς ἂν αὐτῇ ἀρέσχοι , ἀλλὰ τὸν ἄριστον , ἑαυτὸν ἴσως τοιούτον κρίνον καὶ μαχρόμενος , ἐ διεκπέσοι τοῦ ἀριστείου . Σημειῶσαι δὲ καὶ ὅτι , εἰ περ’ Ἀντίνοος μὲν λέγει , πείθονται δὲ οἱ ἄλλοι , αὐτὸς ἄρα ἄρχαι καὶ αὐτὸς ἐστὶ μάλιστα · διὸ καὶ ἐν ποίῳ πρῶτος πσεῖται . Ἰστίον δὲ καὶ ὅτι τὸ , γήμασθαι Ἀχαιῶν ὡς τις ἀο*στος , ἔχει τι καὶ φήμης μαντιχῆς . ἐξ ἀποτελέσματος γὰρ Ὀδυσεὺς τῷ ἀρίστῳ ἡ γυνὴ ἐγήματο . “ Ὅτι πημψάτων τῶν μνηστήρων ἤνεχραν ἑκάστῳ δῶρα πῆρυκες , Ἀντιώφ μὲν μέγαν περικαλλέα πέπλον ποικιλόν · ἐν δ’ ἄρ ἔσαν περόναι δυσκαίδεκα πᾶσαι χρύσσαι ,
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Σ . βαρύς τίς μέγεθος διά μέθοδος μηχανικός εἰς ἀναπλήρωσις τις ἄν ἐκεῖνος δαπανάω , εἰκός δέ καί ἀντι - σήκωσις τις ὁ τοιοῦτος λέξις δηλόω · ὡς εἰμί συνάγω ἐκ ὁ ὁλκός ἐπί ὕγκον λέγω , κατά ὄλλυμι καί ὁ , ὁλκός χρυσίον ἢ τοιοῦτος τις , ὅς περ ἐκ ὁ ἕλκω γίγνομαι . “ ὅτι2 Ἀντίνοος ὁ Πηνελόπη Δῶρα παρέλκω ὁ μνηστήρ , ὡς προσεχῶς γράφω , φημί · Δῶρα μέν ὡς ἀπό εδυχραω εἰμί ἀς νικάω , δέχομαι , ἤτοι δέχομαι . οὖον γάρ καλός ἀναίνομαι δόσις εἰμί οὗτος δέ τις φή προτρέπω τις εἰς λῆψις δῶρον . ἐγώ δέ οὐ ἐπί ἔργον περάω γε εἰμί οὔτε πῇ ἄλλος , πρίν γε σύ ὁ γαμέω Ἀχαιός , ὡς τις ἀγαθός . οὗτος δέ Ὅμηρος προαναφώνησις , ὡς οὐδή ὁ μνηστήρ εχρευξεω ὁ ὄλεθρος μεταμέλομαι τυγχάνω ἢ καί ἄλλως ὁποσοῦν ἀναχωρέω , ὅς καί Ὀδυ - σεύς θηλέω ἄν . διό καί Τηλέμαχος μετά ὀλίγος ἐφίημι · διώκω δέ οὖον τις ἔχω , ἄμη μέν πραΰνω ὁ Παροῦς , δείκνυμι δέ καί ὡς θῆλυς ἀπό ὁ νῦν παραμυνεος αὐτός , ἵνα μηδὲς ἐκρήγνυμι ὁ πᾶναχρον . ἐπικριτικῶς δέ εἶπον ὁ κακός ὁ , οὖον γάρ καλός ἀναίνομαι δόσις · καί ὁ ἀκούω πεῖ - θνῄσκω , οὖον γάρ ἔχω ἀντισπάω ὅς καλῶς εἶπον καί ὁ Πηνελόπη καί ὁ Ἀντίνοος . Ὅρας δέ ὁ , ὡς τις ἀγαθός . ἔοικα γάρ ὁ Ἀντίνοος μή βούλομαι λαμβάνω ὁ Πηνελόπη , ὡς εἄν αὐτός ἀρέσκω , ἀλλά ὁ ἀγαθός , ἑαυτοῦ ἴσως τοιοῦτος κρίνον καί μαχρόμενος , εἰ διεκπίπτω ὁ ἀριστεῖα . σημειόω δέ καί ὅτι , εἰμί περί Ἀντίνοος μέν λέγω , πείθω δέ ὁ ἄλλος , αὐτός ἄρα ἀρχή καί αὐτός εἰμί μάλιστα · διό καί ἐν ποῖος πρῶτος πίπτω . ἱστίον δέ καί ὅτι ὁ , γαμέω Ἀχαιός ὡς τις ἀο*στος , ἔχω τίς καί φήμη μαντιχεω . ἐκ ἀποτέλεσμα γάρ Ὀδυσσεύς ὁ ἀγαθός ὁ γυνή γαμέω . “ ὅτι2 πημψάτων ὁ μνηστήρ ἐγχράω ἕκαστος Δῶρα πῆρυκες , Ἀντιώφ μέν μέγας περικαλλής πέπλος ποικίλος · ἐν δέ ἄρα εἰμί περόνη δυσκαίδεκα πᾶς χρύσω ,