eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1893
Παιόφ , τῆς δ᾽ ἦν τρεῖς κεφαλαί , ἀντὶ τοῦ ἥσαν , Βουωτῶν λέγεται γλώσσης εἶναι , οἱ ἐνικά ῥήματα πληθυντικοῖς ὀνόμασι συντάσσον . Ἐν δὲ τῷ ὄνομ᾽ ἔσχεν , ὄνομα κατ᾽ ἔχορήν τὸ κίριον δηλοῦται , οὐ μὴν τὸ κοινόν , ἐξ οὐ ὀνομάζαν Ὀμηρος πολλάχου οἷδε τὸ διεξοδικῶς καλεῖν ἐν συνθήκῃ ὀνομάτων , ἥνουν λέξεων . αἱς καὶ τὰ ἐπὶ*θετα συννεαγόνται τά , ὡς ἂν Ὀμηρος γένοι , πατ᾽ ἐπιχλησιν , ἥ δέ , ὡς ἐφύσθη , κριωνύμια καὶ τὸ παρὰ Ἰχμῶν εἰληφεν ὀνομάζαν . ἐφ᾽ γὰρ ἐκεῖνος αἰδίσθαι ὀνομάζαν τὸν καλὸν δεσπότην , ἥνουν ἐλλαχεῖσθαι λέγαν ἐκείνου τὸ κίριον αὐτοῦ ὄνομα , ὁ παρ᾽ ἦν Ὀδυσσεύς , οἷα ἐπιχρων ἠθεῖον αὐτὸν καλεῖν , ὡς προδηλώται . τὸ δὲ τοιοῦτον κίριον ὄνομα καὶ τὸν ἐν Ἰλιάδι ὀνομαζέτον συνέθετο , οὐ δηλοῦντι τὸ κίριον ὄνομα περιχλετον ἀνθρώποις ἦν . ἐξ αὐτοῦ δὲ καὶ τὸ ὀνομακλήδην , δηλοῦν , ὡς ἐξ ὀνόματος κυρίου ἐκάλα ἕκαστον τῶν ἑω τοῦ δουρικίου ἵππου ἦν Ἐλένη . Θεσπίσια δὲ κτίματα Κτησίππου τοῦ διὰ πλοῦτον ὑφριστοῦ τὰ πολλὰ λέγαι , ἂ δηλαδὴ θεὸς ἐν ἐποι . οὐ γὰρ δή πον κτίαιτα θεία εἰσὶ τὰ τοῦ εἰδότος ἀθεμιστία κατὰ τὸν ποιητήν . Μηστίρης δ᾽ ἀρήγορες ἐταιδᾶ ἐπὶ ἐπαίνου · οὐ γὰρ ἂν οὐ μνηστήρ Κτησίππου τοὺς ὁμοίους ὑβρίζε . Τὸ δὲ παλαι φανυσῶ καὶ νῦν ἐκ παιοσδοῦ καὶ οὐ κατὰ κυρίαν σημασίαν ἐν τῷ , μοῖραν ὁ ξένος ἔχει παλαι . οὐ γὰρ κυρίως παλαι μοῖραν ἔχει ὁ νῦν αὐτίκα λαβὼν αὐτήν . Ἀττικῶς δὲ τὸ σχήμα . παρ᾽ οἷς καὶ τὸ ποτὲ καὶ τὸ παλαι ἀπλῶς οὕτω κέινται δίχα τοῦ σημαίνειν πολυκαιρίαν τινά . Τὸ δέ , ὡς ἐπαύε , φθονὸν ὁ κακὸς λέγει κατὰ * εἰρωνίας * ἡρέθισται γὰρ τῇ τοῦ ξένου τιμῇ . Οὐ καλὸν δὲ πρᾶγμα λέγει τὸ μὴ ἐπαύον ἀξίον , ἐπὶ καὶ τέλος ἐκωμαστικοῦ εἴδους τὸ καλὸν κατὰ τοὺς μεθ᾽ Ὀμήρων . Περί δὲ τοῦ ἀτέμξαν ποιητικοῦ ῥήματος ὄντος καὶ στέργαν καὶ βλάψαν σημαίνοντος δεδηλώται ἀλλοχοῦ , ὡς περ καὶ ὅτι εἴδος Ὀμήρου ἐκ πληθυντικοῦ ἀορίστου καταβαίνειν εἰς ἰκινὸν ωρισμένον , ὡς καὶ ἐταιδᾶ εἰπὼν ξείνουσ Τηλεμάχου ἐπαίνου · ὡς ἂν ἐνθ᾽οῦ ἴκηται . Ἐν δὲ τῷ , δώρη γέρας , ἢ τὸ ἀπλῶς δώρων λέγει γέρας , ἢ τὸ ἐπέκεινα τῆς μοίρας , ὡς πον καὶ τῷ Ὀδυσσεῖ οἷά τι γέρας ἐπιπέμπει τὸν τοῦ βοὸς πόδα ὁ Κτή*σιππος . ὡν πόδα καὶ σημαιωτέον βιαζόμενον κατὰ τὴν τοῦ Κράτητος παρατήρησιν λογίζεσθαι , ὡς καὶ ἄγνὰ ἡσθιον ἡρωας . οὐ γὰρ ἂν , ἡσαι , γένοιτο πούς βοὸς ὅπτός . Τὸ δέ , ἐρόμε βοὸς πόδα , ταυτὸν τῷ ἀφῆκε δίκην βέλουσ , ὁποῖον τι καὶ πρὸ ὀλίγων τὸ , διαφρίπτασκαν ὀστόν . ὅτι δὲ βέλος καὶ ὁ ἡμίεις πούς , δηλοῖ ὁ ποιητὴς ἐν τῷ , ἀλύατο γὰρ βέλος αὐτός . Τὸ δὲ σαρδάνιον , ὁ τινες σαρδόνιον γράφασιν , ἐξ οὐ καὶ διασαρδόνησεν ἐν ὑπορικῷ λέξω τὸ , διγέλασαν οὖν ἐπὶ διαχόσει , δηλοῖ μὲν τὸ ἀκρος χαῖρει σσηρέναι τὸν ἕω διαχόμενον θυμὸν ἢ λύπην , ἵνα ἡ σαρδάνιον Ὀμηρικῶς καὶ σαρδόνιον δὲ κατὰ τοὺς ἄλλους τὸ σσηρὸς καὶ σαρμαστικόν . καὶ οἱ μὲν φασὶ τὴν λέξιν εἰληφθαι ἀπὸ τοῦ δοθέντος ὑπὸ Λιδο τῇ Ἑρώφῃ φυλακὸς ἡραιστοτεύντου , ὡς τοὺς παραβάλλοντας ξένους τῇ Κρήτῃ συλλαμβάνων ἰδίως , φασίν , ἐτιμωρεῖτο , πηδὸν εἰς πῦρ καὶ θιμαίνων τὸ στήθος , ὁποῖον τι περὶ τοῦ Κρητικοῦ Τάλου τοῦ χαλκοστέθου φασὶ τινες καὶ χαλκόποδος , καὶ πειραπυσσόμενος , καὶ καιομένων ἐκείνων , αὐτὸς σσηρῶς . ἀλλ᾽ οὕτως μὲν ὁ λόγος οὐ πάνυ διευκρινεῖ τὴν λέξιν , ἀλλ᾽ ἡ μόνον δίδωσιν * ἰπνοσιν , ὅτι παρὰ τὸ δονεῖν ἢ δαίνειν ἤτοι καὶν καὶ παρὰ τὸ σαίρω , ἔσαρον , ὀδεὶν καὶ τὸ σσηρέναι , γίνεται τὸ σαρδόνιον , οἷον τὸ σσηρὸς καὶ δονοῦν ἢ δαίων ἡγουν καίων . Ἐπικοι*δὲ φασιν , ἐν Σαρδοῖ νήσῳ ἐπέκεινα Σικελίας τῇ καὶ Σαρδόνι σέλινον φύεσθαι , οὐ τοὺς ἐμφαγόντας ξένους μετὰ σπασμοῦ ὀλλύσθαι σσηρότας , ὡς εἶναι σαρδόνιον ἢ σαρδάνιον γέλωτα τὸν μετὰ ὀδύνης , ὁποῖον τινὰ γελᾶν λέγεται καὶ οἱ τετρωμένοι τὰς φρένας , καὶ οἷον δὲ πείρα ἔφην πολλοῖς , διδάξασα ὑπὸ ὀρέως συχεσθῆναι τινὰ καὶ δηλήγμαι περὶ πον τὰ ὑπὸ μάλην καὶ οὕτω σὺν γέλω ἀπορρήξαι τὸν βίον . Τίμαος δέ , φασιν , ἱστορεῖ τοὺς ἐν Σαρδόνι γεγρακότας τῶν γονέων ἀγισθαι πρὸς βόθρον καὶ καταβάλλεσθαι καὶ οὕτω τοῦ ζῆν ἀπολύεσθαι καὶ ὡς μακαρίως θνήσκοντας γελᾶν , κέντυδεν τὸν ἐπὶ λύπας γέλωτα σαρδόνιον λέγεσθαι . Ἐπικοι δὲ τοὺς νηοὺς γελᾶν φασίν ἐπὶ τῇ τῶν πατέρων ἐκὶ καταρρήγνυ , ἀρυστον - μένους τὸν γόνον , καὶ ἐμαραινόντας , μηδὲν ἀμαρτεῖν , εἰ τοὺς κακὸς πιασμένους πατέρας ὑπὸ γήρας προεπάγουν . ἐθέλουσι δὲ οἱ παλαιοὶ ἐμεῖνον εἶναι , σαρδόνιον γέλωτα λέγεσθαι τὸν ἐπὶ κατακοπῆσι προεποιήτων παρὰ τὸ σσηρέναι , ἡγουν ἐπανοίγαν τὰ γείλη . Ἡς δηλαδὴ προείρηται . φοι*φμι δὲ τις τῶν παλαιῶν καὶ οὕτω · σαρδάνιος γέλως κεχηνὸς καὶ σσηρὸς τοῦ στόματος καὶ οὐκ ἐκ διαθέσεως
Lemmas: Παιόφ , ὁ δέ εἰμί τρεῖς κεφαλή , ἀντί ὁ ἀείδω , βουους λέγω γλῶσσα εἰμί , ὁ ἑνικός ῥῆμα πληθυντικός ὄνομα συντάσσω . ἐν δέ ὁ ὄνομα ἔχω , ὄνομα κατά ἔχορήν ὁ κίρις δηλόω , οὖον μήv ὁ κοινός , ἐκ οὖον ονομάζω Ὅμηρος πολλαχού οἶδα ὁ διεξοδικός καλέω ἐν συνθήκη ὄνομα , νέος λέξις . ὁς καί ὁ ἐπιτίθημι συμφέρω ὁ , ὡς εἄν Ὅμηρος γίγνομαι , πάτος ἐπίκλησις , ὅς δέ , ὡς φύω , κριωνυεις καί ὁ παρά Ἰχμῶν λαμβάνω ονομάζω . ἐπί γάρ ἐκεῖνος αιδιεπομαι ονομάζω ὁ καλός δεσπότης , νέος ελλαχειεπομαι λέω ἐκεῖνος ὁ κίρις αὐτός ὄνομα , ὁ παρά εἰμί Ὀδυσσεύς , οἷος ἐπιχράω ἠθεῖος αὐτός καλέω , ὡς προδηλόω . ὁ δέ τοιοῦτος κίρις ὄνομα καί ὁ ἐν Ἰλιάς ὀνομάζω συντίθημι , οὖον δηλόω ὁ κίρις ὄνομα περιχλετον ἄνθρωπος εἰμί . ἐκ αὐτός δέ καί ὁ ὀνομακλήδην , δηλόω , ὡς ἐκ ὄνομα κύριος κᾶλον ἕκαστος ὁ εἰμί ὁ δουρικιος ἵππος εἰμί Ἑλένη . θεσπιθεος δέ κτιματη Κτήσιππος ὁ διά πλοῦτος ὑφριστοῦ ὁ πολύς λέγα , ὅς δηλαδή θεός ἐν ἔπω . οὖον γάρ δή πως κτιαιτας θεῖος εἰμί ὁ ὁ οἶδα ἀθεμιστία κατά ὁ ποιητής . μηστιρεω δέ ἀρήγορες ἐταιδᾶ ἐπί ἔπαινος · οὖον γάρ εἄν οὖον μνηστήρ Κτήσιππος ὁ ὅμοιος ὑβρίζω . ὁ δέ πάλαι φαίνω καί νῦν ἐκ παιοσδω καί οὖον κατά κύριος σημασία ἐν ὁ , μοῖρα ὁ ξένος ἔχω πάλαι . οὖον γάρ κύριος πάλαι μοῖρα ἔχω ὁ νῦν αὐτίκα λαμβάνω αὐτός . Ἀττικός δέ ὁ σχήμα . παρά ὅς καί ὁ ποτέ καί ὁ πάλαι ἀπλόος οὗτος κεῖμαι δίχα ὁ σημαίνω πολυκαιρία τις . ὁ δέ , ὡς παύω , φθόνος ὁ κακός λέγω κατά * εἰρωνίας * ἐρεθίζω γάρ ὁ ὁ ξένος τιμή . οὖον καλός δέ πρᾶγμα λέγω ὁ μή παύω ἄξιος , ἐπί καί τέλος κωμαστικός εἶδος ὁ καλός κατά ὁ μετά Ὅμηρος . Περί δέ ὁ ἀτέμξαν ποιητικός ῥῆμα εἰμί καί στέργω καί βλάπτω σημαίνω δηλόω αλλοχοω , ὡς περ καί ὅτι εἶδος Ὄμηρος ἐκ πληθυντικός ἀόριστος καταβαίνω εἰς ἰκινὸν ὁρίζω , ὡς καί ἐταιδᾶ εἶπον ξένος Τηλέμαχος ἔπαινος · ὡς εἄν ἐντίθημι ἱκνέομαι . ἐν δέ ὁ , Δώρη γέρας , ἢ ὁ ἀπλόος δῶρον λέγω γέρας , ἢ ὁ ἐπέκεινα ὁ μοῖρα , ὡς πως καί ὁ Ὀδυσσεύς οἷος τίς γέρας ἐπιπέμπω ὁ ὁ βοῦς πούς ὁ Κτήσιππος . ὡς πούς καί σημαιωτέον βιάζομαι κατά ὁ ὁ Κράτης παρατήρησις λογίζομαι , ὡς καί ἁγνός ἐσθίω ἥρως . οὖον γάρ εἄν , ἀείδω , γίγνομαι πούς βοῦς ὀπτός . ὁ δέ , ῥόμος βοῦς πούς , τατός ὁ ἀφίημι δίκη βέλος , ὁποῖος τίς καί πρό ὀλίγος ὁ , διαφρίπτασκαν ὀστόν . ὅτι δέ βέλος καί ὁ ἥμιον πούς , δηλόω ὁ ποιητής ἐν ὁ , ἀλύω γάρ βέλος αὐτός . ὁ δέ σαρδάνιος , ὁ τις σαρδόνιον γράφω , ἐκ οὖον καί διασαρδονεος ἐν ὑπορικῷ λέγω ὁ , διαγελάω οὖν ἐπί διαχόω , δηλόω μέν ὁ ἄκρος χαίρω σαίρω ὁ ἠώς διαχέω θυμός ἢ λύπη , ἵνα ὁ σαρδάνιος Ὀμηρικός καί σαρδόνιον δέ κατά ὁ ἄλλος ὁ σαίρω καί σαρμαστικόν . καί ὁ μέν φημί ὁ λέξις λαμβάνω ἀπό ὁ δίδωμι ὑπό Λιδο ὁ Ἑρώφῃ φύλαξ ἡραιστοτεύντου , ὡς ὁ παραβάλλω ξένος ὁ Κρήτη συλλαμβάνω ἰδίως , φημί , τιμωρέω , πηδόν εἰς πῦρ καί θιμαινη ὁ στήθος , ὁποῖος τίς περί ὁ κρητικός Τάλου ὁ χαλκοστέθου φημί τις καί χαλκόπους , καί πειραπυσσόμενος , καί καίω ἐκεῖνος , αὐτός σήρ . ἀλλά οὕτως μέν ὁ λόγος οὖον πάνυ διευκρινέω ὁ λέξις , ἀλλά ὁ μόνος δίδωμι * ἰπνός , ὅτι παρά ὁ δονέω ἢ δαίνυμι ἤτοι καινίς καί παρά ὁ σαίρω , σαίρω , ὄζω καί ὁ σαίρω , γίγνομαι ὁ σαρδόνιον , οἷος ὁ σαίρω καί δονέω ἢ δαίω ἤγουν καίω . Ἐπικοι*δὲ φημί , ἐν Σαρδώ νῆσος ἐπέκεινα Σικελία ὁ καί Σαρδώ σέλινον φύω , οὖον ὁ ἐνεσθίω ξένος μετά σπασμός ὄλλυμι σαίρω , ὡς εἰμί σαρδόνιον ἢ σαρδάνιος γέλως ὁ μετά ὀδύνη , ὁποῖος τις γελάω λέγω καί ὁ τιτρώσκω ὁ φρήν , καί οἷος δέ πείρω φημί πολύς , διδάσκω ὑπό ὀρεύς συγχέω τις καί δηλήγμαι περί πως ὁ ὑπό μάλη καί οὗτος σύν γέλως ἀπορρήγνυμι ὁ βίος . Τίμαος δέ , φημί , ἱστορέω ὁ ἐν Σαρδώ γράω ὁ γονεύς αγιεπομαι πρός βόθρος καί καταβάλλω καί οὗτος ὁ ζῶ ἀπολύω καί ὡς μακάριος θνήσκω γελάω , κέντυδεν ὁ ἐπί λύπη γέλως σαρδόνιον λέγω . ἐπικός δέ ὁ ναός γελάω φημί ἐπί ὁ ὁ πατήρ ἐπίτεξ καταρρήγνυμι , ἀγαθός - μένος ὁ γόνος , καί μαραίνω , μηδείς ἁμαρτάνω , εἰμί ὁ κακός πιασμένος πατήρ ὑπό γήρας προεπάγουν . ἐθέλω δέ ὁ παλαιός μένω εἰμί , σαρδόνιον γέλως λέγω ὁ ἐπί κατακοπή προαγορεύω παρά ὁ σαίρω , ἤγουν ἐπανοίγω ὁ γείλη . εἰμί δηλαδή προερέω . φοι*φμι δέ τις ὁ παλαιός καί οὗτος · σαρδάνιος γέλως χάσκω καί σαίρω ὁ στόμα καί οὐ ἐκ διάθεσις