eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1930
καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἐπιστήμονας . οὐ περ αἴνυμα τὸ , θεοῖς καὶ ἀνθρώποις ἀείδειν · ἐτι δὲ καὶ * ὐμοσόρους , ὡς δηλοῖ τὸ , αὐτοδίδακτος δ' εἰμί , τούτ' ἐστι αὐτομαθὴς τὰ γε πρὸς θνητοῦ διδασκάλου . ἄλλως γὰρ θεὸς μοί , φησίν , ἐν φρεσὶν οἴμας παντοίας ἐνέφυσεν , ὡς εἶναι καὶ θεοσόρους οὕτω τοὺς ἀοιδοὺς , τοὺς δ' αὐτοὺς , ὡς ἐφρόθη , καὶ αὐτοφυῶς εἰδότας , καθ' ἣν τοῦ ἐνέ - φυσις ἐμφαίνεται · ἀφ' οὗ καὶ ἥθος ἐμνὲς παρὰ Πινδάρῳ τὸ ἐμπεφυκὸς καὶ φύσει ὄν , ὅς δὴ καλὸς ἀοιδὸς Πινδᾶρος καὶ ἔλκει πρὸς ἑαυτὸν τοὺς τοῦ Ὁμηρικοῦ τούτου ἀοιδοῦ χαρακτήρας , ἀποσμενύνων μὲν ἑαυτὸν ὡς αὐτοδίδακτον πολλαχοῦ , τοὺς δὲ γε μαθόντας εἰκάζων εἰς ἀκραντα γαρύνοντας χόρακας , δείγμα δὲ τῆς τοῦ ἀοιδοῦ Φημίου θεόθεν διδαχῆς καὶ οἱ νῦν λόγοι . οὐ γὰρ ἂν οὕτω ῥαδίως ἐννοίας σμικρότεροι τῶν ἐνταῦθα εὑρεθείην ἀκουσθεῖσαι τῷ Ὀδυσσῇ μετὰ τὴν εἰς Ἰθάκην ἐλευσίαν . ἐν αἷς προλάμπει γοργῶς τὸ , ἔοικα δὲ τοι παραείδειν ὡς τε θεῷ · πᾶν γὰρ κολακικῶς εἴρηται , καὶ χαίρου ἂν Ὀδυσσεὺς τῇ τοιαύτῃ ἐννοίᾳ . καὶ γὰρ τοι καὶ αὐτὸς ἦν ὅτε τῷ Κύκλωπι τὸν Ἰσμαριχὸν εἴτ' ὄν Μαρωνείτην οἶνον ὡς θεῷ λοιβὴν ἐφη διδόναι , κολακεύων μὲν , ἀνίων δὲ οὐδὲν εἰς πυνθὼ λέοντος . καὶ ἐοίκασιν ὁ παρὰ τῷ Κύκλωπι Ὀδυσσεὺς καὶ ὁ ἐνταῦθα Φήμιος μερίσασθαι τὰ θνυτικὰ καὶ ὁ μὲν ἐκ λοιβῆς κολακεῦσαι τὸν ἄγριον Κύκλωπα κατὰ τὸ , ἐπὶ δ' αἴθουπα οἶνον εἴληφε , ὁ δὲ ἐξ ἀοιδοῦς κατὰ τὸ , μολπὴ θεῶν ἡλίσχοντο . κολακιζόμενος δὲ τὸ τοῦ Ὀδυσσέως , πρὸς θεοῖον γὰρ ἔλεγε . ἐνταῦθα γὰρ τὸ παραείδειν ὑφεσίν τινα ἔχει πρὸς τὸ ἀείδειν καὶ δηλοῖ τὸ ἐγγὺς ἦτοι σχεδὸν ὡς θεῷ ἀείδειν , ἐγγύτητα καὶ ταῦθα δηλοῦσης τῆς προθέσεως . καὶ ἔχει μὲν σωφρόνως ἐκεῖ ὁ τοῦ Ὀδυσσέως λόγος · οὐ γὰρ θεῷ ἐφη λοιβὴν διδόναι , ἀλλ' ὡς θεῷ . νῦν δὲ ὁ τοῦ Φημίου καὶ τὸ ὡς θεῷ ἔχει καὶ τὴν ἐκ προθέσεως παρα - μνθεσίαν καὶ τὸ ἔοικα . γηοὶ γὰρ ὁ φιλοσόφος ἀοιδός , ἔοικα δὲ τοι παραείδειν ὡς τε θεῷ · οὕτω καὶ κολακεῖν καὶ ἀσφαλέστατα λέγει , οὐκ ἀγνοῶν αὐθ' ἄδει κολακεία τὸ τῆς φιλοσοφίας ἐλεύθερον . Παραεί - δει δὲ ὡς θεῷ διὰ τὸ εἰπεῖν , σὺ δέ μ' αἴδεο καὶ μ' ἐλέησον · ὁ περ οὐκ ἐπίεν , εἰ μὴ πρὸς πρόσφορον βλάβῃ θεοῖν . θεοὺς γὰρ πάντως ὁ ὡς θεός . μάλιστα δὲ παραείδει ὡς θεῷ , διότι ἀρεῖς ἵζοθαί παρὰ βρομὸν ἱρκείου λιὸς λίσσεταὶ Ὀδυσεὺς καὶ λαλεῖ ὅσα καὶ Διί . ἔχον δὲ ὁ σοφὸς Φήμιος κέρδιον τοῦτο , ἐπεὶ περ οὐκ ἂν ἠγνεν ἐξειδεῖν εἰς τὸν ἱρκείου Λία , τοῦ Ὀδυσσέως καὶ τῶν ἄμφ' αὐτὸν ἰσταμένων περὶ τὸν οὐδόν . ἔοικε * δὲ ἀσυλον εἶναι προσφυγεῖν ἱρκείῳ Διί . διὸ καὶ ὁ ἀοιδὸς ἐν τοῖς ἐξῆς καὶ ὁ Μέδων ἐκεῖ ἵζοντο ἐμφοθοί , ἐλεηθίντες μὲν ἤδη , ὅμως δὲ τῷ πολλῷ τοῦ φόβου πάντοσε παπται - νοντες , φόνον ποτιδέχμενοι αὐτί . Ἰστέον δὲ καὶ ὅτι τὸ , ἔοικα δὲ τοι παραείδειν ὡς τε θεῷ , ἠρτήται τοῦ , θεοῖς καὶ ἀνθρώποις ἀείδω , ἵνα λέγῃ ὅτι νῦν οὐχ' ὡς ἀνθρώπῳ σοι παραείδω , ἀλλ' ὡς θεῷ , καθ' ἣν ἐφρόθη . αὐτὸ δὲ τὸ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις ἀείδειν πρὸς τινα ὁμοιότητά ἐστι τοῦ , κήρυκες Λιὸς ἄγγελοι καὶ ἀνδρῶν . Τὸ δέ , αὐτοδίδακτός εἰμι , οὐκ ἦν ἂν πᾶν πρὸς ἐπαίνου τῷ Φημίῳ , εἰ μὴ ἐπήγαγε καὶ τὸ , θεὸς δέ μοι ἐν φρεσὶν οἴμας παντοίας ἐνέφυσεν . ἄλλως γὰρ ὁ αὐτοδίδακτος δυσχε - ρὴς εὑρεθῆναι διὰ τὸ μὴ ἐγχορεῖν ἄμα τὸν αὐτὸν καὶ ἀγνοοῦντα εἶναι ὡς μαθητὴν καὶ εἰδότα ὡς διδά - σκαλον . Βωμὸς δὲ ἱρκείου Λιὸς ἐξω πον περὶ τὴν αὐλὴν αὐθ' ἡς εἶναι δοκεῖ , ὁποῖοι πολλοὶ φαίνονται , ἐν ᾧ ἔθυνον Διί ἐφόρω τοῦ ἱράους , ὅ ἐστι τοῦ περὶ αὐλὴν τείχους , ὡς περ αὐ πάλιν ἐν τῇ κατ' οἶκον ἐστία Διί ἐγίνοντο θυσίαι , ὧν οἱ μὲν ἄλλοι ἐφέστιοι , Ἡρόδοτος δὲ Ἰωνικῶς λέγει ἐπίστιοι , τὸν αὐτὸν ὄντα τῷ ἰστιούχῳ . καὶ ἐστι τὸ ἱραεῖος ὅμοιον τῷ ἐταιρείας κατὰ τὴν γραφὴν τῆς παραλη - γούσης , ὡς ἀπὸ τοῦ ἱράους ἱράεος ἱραεῖος , καθά Κέως Κεῖος ἀπὸ * Κέω τῆς νήσου . χρήσις δὲ ἱρκείου λιὸς καὶ παρὰ Σοφοκλεῖ , ἔνθα ἱρκείου Λία ἐκείνος τοὺς ἐν οἴκῳ πάντας δηλοῖ . Σημειῶσαι δὲ ὅτι κοινῶς μὲν δοκεῖ ὡς ὁ ἱραεῖος Ζεὺς , οὕτως εἶναι καὶ ἐταιρείος . ὁ δὲ τυχὸς καὶ νότερον προπαροξύνει αὐτόν , γράψας οὕτω ὡς · ὡς ἡμέτερος ἡμετέριος κτητικῶς δηλαδή , καὶ ἀξέλετρος ἀξελτίρειος ὁ μωρός , οὕτω καὶ ἐταίρειος Ζεὺς ὁ ἱράρος τῆς ἐν τῇ ἐταιρίᾳ κοινωνίας . Πλαγνὴ δὲ νῦν φρόμυς ἢ κοιλῇ . καὶ ἐστι τοῦτο αὐτὴ κυρίως λεγομένη ἢ περ ἢ νεὺς καὶ τὸ στήλαιον . Τὸ δέ , αὐτῷ τω μετόπισθεν ἄχος ἐσσεται , ὁμολογουμένον εἶναι δηλοῖ κακὸν τὸ τῶν ἀοιδῶν ἀνελεῖν . διὸ περ , εἰ καὶ ὁ Προμηθεὺς νῦν διδάξει , ἀλλ' ὁ Ἐπιμηθεὺς μετόπισθεν μαθεῖν ποθήσει τὸ κακὸς πραγθέν . Τὸ δέ , οὐ χατίζει , σημαίνει τὸν ἀοιδὸν ὡς οἷα πλούσιον ἢ ἄλλως ἀνευδεῖ καὶ μὴ δημοεργόν , ὁποῖος τις πρὸ τούτων Θέσπις ἀοιδὸς ἐλέγετο , οἷους βροτοὶ καλοῦσιν ἐπίρωθεν
Lemmas: καί ἀνθρώπινος πρᾶγμα ἐπιστήμων . οὖον περ αἴνυμα ὁ , θεός καί ἄνθρωπος ἀείδω · ἔτι δέ καί * υμοσορος , ὡς δηλόω ὁ , αὐτοδίδακτος δέ εἰμί , οὗτος εἰμί αὐτομαθής ὁ γε πρός θνητός διδάσκαλος . ἄλλως γάρ θεός ἐγώ , φημί , ἐν φρήν οἴμη παντοῖος ἐμφύω , ὡς εἰμί καί θεοσορος οὗτος ὁ ἀοιδός , ὁ δέ αὐτός , ὡς φέρω , καί αὐτοφυής οἶδα , κατά ὅς ὁ ἀδήν - φύσις ἐμφαίνω · ἀπό ὅς καί ἦθος μνα παρά Πίνδαρος ὁ ἐμφύω καί φύσις εἰμί , ὅς δή καλός ἀοιδός1 Πίνδαρος καί ἕλκω πρός ἑαυτοῦ ὁ ὁ ὁμηρικός οὗτος ἀοιδός χαρακτήρ , αποσμενυναω μέν ἑαυτοῦ ὡς αὐτοδίδακτος πολλαχοῦ , ὁ δέ γε μανθάνω εἰκάζω εἰς ἄχραντος γαρύνοντας κόραξ , δείγμα δέ ὁ ὁ ἀοιδός Φήμιος θεόθεν διδαχή καί ὁ νῦν λόγος . οὖον γάρ εἄν οὗτος ῥᾳδίως ἔννοια μικρός ὁ ἐνταῦθα εὑρίσκω ἀκούω ὁ ὀδύσσομαι μετά ὁ εἰς Ἰθάκη ἐλεύθω . ἐν ὅς προλάμπω γοργός ὁ , ἔοικα δέ ὅς παραείδω ὡς τε θεός · πᾶς γάρ κολακικός εἴρω , καί χαίρω εἄν Ὀδυσσεύς ὁ τοιοῦτος ἔννοια . καί γάρ ὅς καί αὐτός εἰμί ὅτε ὁ Κύκλωψ ὁ Ἰσμαριχὸν ἔτι εἰμί Μαρωνείτης οἶνος ὡς θεός λοιβή φημί δίδωμι , κολακεύω μέν , Ἀνίων δέ οὐδείς εἰς πυνθὼ λέων . καί ἔοικα ὁ παρά ὁ Κύκλωψ Ὀδυσσεύς καί ὁ ἐνταῦθα Φήμιος μερίζω ὁ θυτικός καί ὁ μέν ἐκ λοιβή κολακεύω ὁ ἄγριος Κύκλωψ κατά ὁ , ἐπί δέ αἶθος οἶνος λαμβάνω , ὁ δέ ἐκ ἀοιδός κατά ὁ , μολπή θεός ἁλίσκομαι . κολακίζω δέ ὁ ὁ Ὀδυσσεύς , πρός θεός γάρ λέγω . ἐνταῦθα γάρ ὁ παραείδω ὕφεσις τις ἔχω πρός ὁ ἀείδω καί δηλόω ὁ ἐγγύς ἦ σχεδόν ὡς θεός ἀείδω , ἐγγύτης καί εῦθον δηλόω ὁ πρόθεσις . καί ἔχω μέν σωφρόνως ἐκεῖ ὁ ὁ Ὀδυσσεύς λόγος · οὖον γάρ θεός φημί λοιβή δίδωμι , ἀλλά ὡς θεός . νῦν δέ ὁ ὁ Φήμιος καί ὁ ὡς θεός ἔχω καί ὁ ἐκ πρόθεσις παρά - μιμνῄσκω καί ὁ ἔοικα . γηοὶ γάρ ὁ φιλόσοφος ἀοιδός , ἔοικα δέ ὅς παραείδω ὡς τε θεός · οὗτος καί κολάζω καί ἀσφαλής λέγω , οὐ ἀγνοέω αὐτω ἄδεια κολακεία ὁ ὁ φιλοσοφία ἐλεύθερος . φαράω - δεῖ δέ ὡς θεός διά ὁ εἶπον , σύ δέ εἷς αἰδέομαι καί εἷς ἐλεέω · ὁ περ οὐ πίνω , εἰμί μή πρός πρόσφορος βλάβη θεός . θεός γάρ πάντως ὁ ὡς θεός . μάλιστα δέ παραείδω ὡς θεός , διότι ἀείρω ἵζω παρά βρόμος ἱρκείου λίς λίσσομαι Ὀδυσσεύς καί λαλέω ὅσος καί Διί . ἔχω δέ ὁ σοφός Φήμιος κερδίων οὗτος , ἐπεί περ οὐ εἄν ἄγω ἐκδέω εἰς ὁ ἱρκείου Λία , ὁ Ὀδυσσεύς καί ὁ ἀμφί αὐτός ἵστημι περί ὁ οὐδός . ἔοικα * δέ ἄσυλον εἰμί προσφεύγω ἱρκείῳ Διί . διό καί ὁ ἀοιδός1 ἐν ὁ ἑξῆς καί ὁ Μέδων ἐκεῖ ἵζω εμφοθεω , ἐλεέω μέν ἤδη , ὅμως δέ ὁ πολύς ὁ φόβος πάντοσε πέτομαι - νοντες , φόνος ποτιδέχμενοι αὐτί . ἰστέον δέ καί ὅτι ὁ , ἔοικα δέ ὅς παραείδω ὡς τε θεός , ἀρτάω ὁ , θεός καί ἄνθρωπος ἀείδω , ἵνα λέγω ὅτι νῦν οὐ ὡς ἄνθρωπος σύ παραείδω , ἀλλά ὡς θεός , κατά ὅς φέρω . αὐτός δέ ὁ θεός καί ἄνθρωπος ἀείδω πρός τις ὁμοιότης εἰμί ὁ , κῆρυξ λίς ἄγγελος καί ἀνήρ . ὁ δέ , αὐτοδίδακτος εἰμί , οὐ εἰμί εἄν πᾶς πρός ἔπαινος ὁ Φήμιος , εἰμί μή ἐπάγω καί ὁ , θεός δέ ἐγώ ἐν φρήν οἴμη παντοῖος ἐμφύω . ἄλλως γάρ ὁ αὐτοδίδακτος δυσχε - ρής εὑρίσκω διά ὁ μή εγχορεω ἄμη ὁ αὐτός καί ἀγνοέω εἰμί ὡς μαθητής καί οἶδα ὡς διδα - ὑποσκάλλω . Βωμός δέ ἱρκείου λίς ἐξω πως περί ὁ αὐλή αὐτω εἰμί εἰμί δοκέω , ὁποῖος πολύς φαίνω , ἐν ὅς θύνω Διί ἔφορος ὁ ἱράομαι , ὅς εἰμί ὁ περί αὐλή τεῖχος , ὡς περ αὖος πάλιν ἐν ὁ κατά οἶκος ἐστία Διί γίγνομαι θυσία , ὅς ὁ μέν ἄλλος ἐφέστιος , Ἡρόδοτος δέ ἰωνικός λέγω ἐπίστιος , ὁ αὐτός εἰμί ὁ ἰστιοῦχος . καί εἰμί ὁ ἱραεῖος ὅμοιος ὁ ἑταιρεία κατά ὁ γραφή ὁ Παραλή - Γούσης , ὡς ἀπό ὁ ἱράομαι ἱράεος ἱραεῖος , καθά Κέως Κέως ἀπό * Κέως ὁ νῆσος . χρῆσις δέ ἱρκείου λίς καί παρά Σοφοκλῆς , ἔνθα ἱρκείου Λία ἐκείνος ὁ ἐν οἶκος πᾶς δηλόω . σημειόω δέ ὅτι κοινῶς μέν δοκέω ὡς ὁ ἱραεῖος Ζεύς , οὕτως εἰμί καί ἑταιρεῖος . ὁ δέ τύκος καί νοτερός προπαροξύνω αὐτός , γράφω οὗτος ὡς · ὡς ἡμέτερος ἡμέτερος κτητικός δηλαδή , καί ἀξέλετρος ἀξελτίρειος ὁ μωρός , οὗτος καί Εταίρειος Ζεύς ὁ ἱερός ὁ ἐν ὁ ἑταιρεία κοινωνία . Πλαγνὴ δέ νῦν φρόμυς ἢ κοιλή . καί εἰμί οὗτος αὐτός κύριος λέγω ἢ περ ἢ νέος καί ὁ στέλλω . ὁ δέ , αὐτός ὁ μετόπισθεν ἄχος εἰμί , ὁμολογέω εἰμί δηλόω κακός ὁ ὁ ᾠδή ἀναιρέω . διό περ , εἰμί καί ὁ Προμηθεύς νῦν διδάσκω , ἀλλά ὁ Ἐπιμηθεύς μετόπισθεν μανθάνω πίνω ὁ κακός πράσσω . ὁ δέ , οὖον χατίζω , σημαίνω ὁ ἀοιδός ὡς οἷος πλούσιος ἢ ἄλλως ἀναυδάω καί μή δημοεργόν , ὁποῖος τις πρό οὗτος Θέσπις ἀοιδός1 λέγω , οἶος βροτός καλέω ἐπίρωθεν