eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1558
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Ζ . εἴκασε , καὶ Ὀ*δυσοῦς δὲ ὁμοίως λέγει . Φυὴν δὲ καὶ νῦν οἱ παλαιοὶ λέγουσι , τὴν ἐκ πάντων τῶν τῶν μελῶν ἀναλογίαν . ὁ δὲ κάλλους ἐστὶν Ἰδιον . Τὸ δὲ ἀρχεσθαι εἰκῶ , ἀντὶ τοῦ , σχεδὸν ἤτοι ἐχῆς , οὐ μὴν αὐτόχημα . οὐ γὰρ ἦν σύγκρισις . Θάλος δὲ , ὡς ἐπὶ φητοῦ εἶπε . καὶ ἐστὶ τοῦτο ἀφορμὴ καὶ ἀρχὴ τῆς ἐφεξῆς πρὸς φοίνικος ἔργος συγκρίσεως . ἐπεὶ καὶ ταυτὸν ἔργος καὶ Θάλος . ὁ δὲ γε παρὰ τοῖς ὑστερον Θαλλὸς ἐν δυοὶ λάμβδαι καὶ ὀξυνόνως , δηλοῖ μὲν καὶ αὐτὸς πᾶν τὸ Θαλλον καθ’ καὶ τὸ Θάλος , ἐθέλει δὲ ἔχειν προσθήκην . διὸ κατὰ Ἄλιν Διονύσιον , προσωθιθέασιν , ἐλάας ἢ ἄλλου τινός . καὶ Θαλλοφόροι δὲ τινες ἦσαν ἐν Ἀθήναις . τοιοῦτοί δὲ ἐν τισιν ἑορταῖς οἱ γραμῆται . Σημεῖοῦσαι δὲ καὶ τὸ , σφίσι θεμὸς ἱάνετα λευσώττων , δοκοῦν σολοικῶς ἔχειν , λείσονται γὰρ ὡφελεν εἰπεῖν . ἐστι δὲ τοιοῦτον σχῆμα καὶ ἐν τοῖς κατὰ τὸν Κίχλιον . ὅτε εἶπε , ἡμῖν δὲ κατεχλά - σθη φίλον ἥτορ δεισιδαιτῶν φθόγγον βαφίν . καινοποιεῖς γὰρ καὶ αὐτὸ . σόλοιον δὲ , οὐχ ἄν . Ἰστέον γὰρ ὅτι δυσχερὲς ἐστὶ σολοικίσαι τὸν πλεγμαζόντα . χρηστοῖον δὲ τοιούτοις σχήμασιν , ὥστε τι συγχέει πά - θος τὴν ψυχήν . ὡς ἐπταῖδα μὲν τὸν Ὀδυσεὺς τὸ πολὺ σῆδας ὡς αὐτὸς λέγει , τουτέστιν ἡ ἐκπλήξις , ἐκὰ δὲ , τὸ δέος , ὡς δηλοῖ το , δεισιδαιτον . οὐχ ἔχει * γὰρ κρατεῖν τῆς κατ’ ὀφθάλμους γράσεως ὁ τε παραγ - μένος τὴν ψυχήν . Τὸ δὲ εἰσοιχενύσαν , ἄδηλον εἴτε οὐδὲτερόν ἐστιν εἴτε θηλυκὴ μετοχὴ ἀντὶ τοῦ , εἰσοι - χνέουσαν . δύναται γὰρ καὶ οὕτω κατὰ σχῆμα Ἀττικόν . Ἀττικίζω γὰρ πάντως ὁ εἰπὼν ἐνταῦθα , τοιόνδε Θάλος , χορὸν εἰσπορευομένην . ταυτὸν δὲ τῷ , τοιόνδε Θαλκῶν κόρην χορεύουσαν . τοιούτων δὲ τι καὶ τὸ , φίλε τέκνον , ἀντὶ τοῦ , φίλε υἱέ . Ἰστέον δὲ ὡς δυνατὸν ὄν εἰσοιχνοῦσαν εἰπεῖν κοινοτέρων , ὅμως ὁ ποιητὴς εἶλετο τὸ καινότερον ὡς φίλον αὐτῷ καθ’ ἄλλοι ποιοῦνται . οὕτω Λορμεῖς ἐν τῷ , λῃζεται ποιησεῖται ἐσοῖται , μεταθέντες τὴν παρατελέντων εἰς διφθόγγον εἰς τὴν οῦ , παρατιθέασι τοῦ ν , ποιησοῦντι φασὶ καὶ τελεοῦντι καὶ ἐσοῦντι . πᾶς γὰρ μέλλων καθ’ Ἡρακλείδην τοιούτος ἐπὶ τρίτον πληθυντικοῦ , Λορικῶς εἰς τὸ τὶ λῃζει τῆς οὐ διφθόγγου παραληγούσης . οὕτω δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ποιούντι ἀντὶ τοῦ ποιοῦσι καὶ ὁρθοῦντι ἀντὶ τοῦ ὁρθοῦσι καὶ τῶν ὁμοίων θεμάτων τῆς πρώτης καὶ τρίτης τῶν περισπωμένων . ἐπὶ δὲ καὶ τῶν μελλόντων . ποιησοῦντι γὰρ καὶ ὁρθωσοῦντι καὶ τὰ ὅμοια . ἐπὶ μέντοι δευτέρας , διὰ τοῦ αὐ μηχνομένου καὶ τοῦ ν . γελαιοῦντι γὰρ καὶ γελάντι . καὶ βσα - σοῦντι βσαντι . ἐπὶ δὲ βαρυτόνων , ἢ ὄν συλλαβὴ ἐν τοῖσι πα*ρατελέντι . οἷον . λέγουσι ἀντὶ τοῦ λέγουσι . καὶ τὰ ὅμοια . τῶν δ’ αὐτῶν Λοριέων , καὶ τὸ φρονοῦσι καὶ νοοῦσι , φρονεῦντι λέγουσι καὶ νοοῦντι ἐπὶ περισπωμένων δηλαδή . ἄπερ ἐξάφει τοῦ ν’ λεγόμενα , Αἰολικὰ ἐστιν . οἷον . φρονεῦτι . ἐπὶ δὲ καὶ εὔτι ἀντὶ τοῦ , εἰσίν . ὅπερ ἄλλως ἐντὶ λέγεται . Λορίων ὁμοῦ ὄν καὶ Αἰολικόν . Λορίων μὲν φησὶ διὰ τὸ ν’ καὶ τὸ τ . Αἰολικὸν δὲ , διὰ τὴν παραλήψιν τοῦ ἰ . τὰ γὰρ εἰς σι’ παραοῦμενα τοῖτα πληθυντικὰ θέματα τῆς εἰ διφθόγγου παραληγόμενα , μετατιθέασι τὸ μὲν ἰῶτα εἰς ν’ Λορικῶς , τὸ δὲ σίγμα εἰς τ . τιθέασι τιθέντι . εἰσὶν ἔντι . οὕτω δὲ καὶ Αἰολικῶς , οἴχεντι φιλάντι , ἥχουν οἴχουσι φιλοῦσι . τοιούτων δὲ καὶ τὸ εἰσὶν ὅτε γένοιτο ἐντὶ . τοιαῦτα ὁ Ἡρακλείδης εἶπὼν . εἶτα καὶ ὅτι ἐνιοὶ ἀκίραιοι τὸ εἰσὶ διω - ριζόμενοι ἐντὶ γενέσθαι φασίν , ἐπάγει ὡς αἰολικυνόντες τινες αὐτὸ παρατίθενται εἰς πίστιν το , τιθέασι τιθέντι καὶ τὰ ὅμοια . Αἰολικὰ ὄντα ταῦτα δίχα μυρίων ἄλλων . παρὰ τὸ πολλοὺς χαίρων ταῖς ξενιζού - σαις τῶν λέξεων μᾶλλον ἤπερ ταῖς συνήθεσι . Τὸ δὲ περὶ σῆμα μακάριστος ἐχοχον ἄλλων , τρεῖς ἐπιτάσεις ἔχει , τὸ περὶ , τὸ μακάριστος . καὶ τὸ ἐχοχον πρὸς ἐνδιαξὶν πᾶν πολλὴς μακαριότητος . ὁποία ἢ τοῦ τοιαυτάκαρος . Τὸ δὲ βρίζας , ἀντὶ * τοῦ , νιχῆσας ἐδῖνον πληθὶ τοῖς ἄλλους μνηστήρας διὰ τὸ τῆς χώρας δηλαδή περιμάχρον . καὶ ἐστὶν ἡ μεταφορά , ἐκ τῶν σταθ - μιζομένων βόσων . Λῆς δὲ τὴν Λίλον ὅτι παροχολον οἱ Ἕλληνες αἱς Τροίας πλείους , καὶ ὁ Ἰνχόφρων ἴστορος . ὡς δὲ ἱερὰ ἡ Λίλος Ἀπόλλωνος ὁ ἐστιν Ἠλίου δι’ οὐ δήλα γίνετα τὰ περὶ γῆν , ἐν ἄλλοις ἐγράφη . ὡς δὲ καὶ πρῶτον ἐκὶ φοίνιξ ἐκ γῆς ἀνῆλθεν , ἐδόθη παρ’ Ἑρωπίδῃ τε καὶ ἱτέροις . ὡς δὲ καὶ δάφνη πρωτογόνος ἦν ἐκὶ διὰ τὴν Λητὼ καὶ ὡς ἀμαρτῶν ἀφαιρέων , δάφνης τε ταύτης καὶ φοίνικος τοῦ ῥηθέντος ὅτε ὤδινε , μαία γὰρ φασιν οὐκ ἦν , ἐγέννησεν Ἀρτέμιν καὶ Ἀπόλλωνα , παλινὸς καὶ τοῦτο μῦθος φησὶ . Τῶν δὲ ῥηθέντα βουῶν , οὐχ ἐν ναοῖ ἀλλ’ αὐθιλον ἐποιοιτήσων . οὐ γὰρ εἴδος περιχωδο - ριζόμενον τὸν λεχθέντα φοίνικα . τοιούτος δὲ ἦν καὶ ἐν Ἠλιάδι βωμὸς περὶ ὃν ἡ καλὴ πλατάνιστος καὶ τὸ ἄγλαων ὕδωρ . Τὸ δὲ φοίνικος , βραχὺ ἐν τῇ εὐθείᾳ ἔχον τὸ δίχρονον ἢ γοῦν ἀλλὰ Θέσι μακρόν , ἐνταῦθα γὰρ μακρόν αὐτὸ ἔχει . Ἐνταῦθα δὲ ἰστέον ὅτι τε καθὰ ἑλαία ἐστὶ καὶ λωτός , λέγεται αὐτὰ τὰ φυτὰ καὶ ὁ καρπὸς δὲ αὐτῶν , οὕτω καὶ φοινίξ , τὸ φυτὸν καὶ τὸ αὐτοῦ τρύφημα . καὶ ὅτι σημασία φοινίκος , οὐ μόνον τὰ εἰρημένα δύο , καὶ κύριον ὄνο*μα , καὶ ὁ πυρσοῦ δο μετὰχρον χρῶματος ὡς ἐν Ἰλιάδι φοινίξ ἵππος δηλοῖ , ἀλλὰ καὶ ἕτερα ὡς μετ’ ὀλίγα εἰρήσεται . Ἵππος δέ , οὐ μόνον τὸ αἰθαλὲς φυτὸν ὡς ἐφ’ ἑτέρας , ἀλλὰ ποτὲ καὶ τὸ ἄνθος κατὰ τοὺς παλαιούς . Τὸ δὲ ἀνερχόμενον , γλυκὺς καὶ αὐτὸ ἐπὶ ἄνους κείρα καὶ τὸ ἀναδύρομεν ἐπὶ πύργος , δηλοῖ δέ , ταχέως φυτοῖ αὐξάνει . Ἵστέον δὲ ὡς Ὅμηρος μὲν , ὁνομα Ἠλίου ἀνῆκε τὴν εὐγενῆ βασιλικὴν ποιότητα διὰ μέσον τοῦ κατὰ τὸν Ἠλίον φοινικα ἄνους . ὅπερ Ἀπόλλων ἀνέπει Ἠλίῳ κατὰ τὸν μῦθον , ὁ δὲ πανηγυρικὸς χορὸς ὡς ἤδον ποιήματα εἰς τὸν Φαληρίαν Δημήτριον , ἡλίουμορφον ἐκα*νον ἐξοχῶς τε εὐγενέ-1558 ταν προσήρμοσε , θρασύτερον εἰς τὸν ἄνδρα ἐλαβὼν τὸ ἡλιομορφος . Ἵστέον δὲ ὅτι περὶ Ἀπόλλωνος Ἠλίου ἔχουν γεννηθέντος ἐν Ἠλῳ τῇ νήσῳ , αἴνυμα φέρεται ἑοικὸς τοῖς τοῦ Θεοκρίτου σκλήροις , τοιοῦτον . ἐν γαστρὶ γενόμεν . πάτρην δὲ μου , ἀλιμυρὸν ὕδωρ ἀμφὶς ἔχει . μήτηρ δ’ ἐστ’ ἀφθίτου πᾶς . ἤρουν ἐν τῇ Ἠλῳ ἐγεννήθην . μητέρα δ’ ἔχω , Ἠλὼ τὴν παῖδα τοῦ Κοίον . ὡς ὁμολογῶς ἐστι τῷ παρὰ Μακαδὸν σοφῷ τούτῳ τῷ ἀοιδῷ . Ἐν ἰστέον καὶ ὅτι Φοινίξ οὐ μόνον κύριον , καὶ ὄνομα δὲ ὄνομα , καὶ δένδρον , καὶ καρπὸν τοῦ ἐξ αὐτοῦ πρὸς ὁμοιότητα ἑλαίας καὶ ῥοιάς , ἀλλὰ καὶ τις βασιλ , καὶ ἵππου δὲ ὡς ἐφ’ ἑτέρας ἐπίθετον . πρὸς δὲ τούτοις , καὶ ξύρος , καὶ μουσικὸν τι ὄργανον . οἷον . φοινίκας . πυκτίδας . μαγαδίδας . σαμβύκας . καὶ ἴξας παρὰ τῷ Ἀθηναίῳ . ἐν οἷς καὶ σανδαλοί . Ὅτι δὲ μία τῶν Κεκλάδων ἡ Ἠλος , ἡ ἱστορία διασαφεῖ . λέγουσα καὶ ὡς Ὀτρυνία ἐκλήθη κατὰ τινὰς ἐξ ὁρνύγων . ὧν τὰς ἀρχὰς φερομένας , ἐκ τοῦ πελάγους , ἱζάνιν εἰς τὴν νῆσον διὰ τὸ αὐτὴς εὐορίων ὡς ἐν τοῖς τοῦ Ἀθηναίου κείσαι . ὁ δὲ γε μῦθος , ἀλλὰ περὶ τε Ἠλίου καὶ Ὀτρυνίας , ροῦνται . χαίρεται καὶ ἐν τοῖς τοῦ Ἀνδροῦνος . Τὸ δὲ πολὺς δὲ μοι ὁππότε λαός , τιμῶν τὸν Ὀδυσσέα πευσσάτω . ἵνα μὴ φορητὸς τις εἶναι φασίν ἢ ζωπληάτης δοκοῖν . Ἐν δὲ τῷ , οὐπω τοῖον ἀνήλωθεν ἐκ δόμων γαίης , τὸ μὲν ἀνήλωθεν , ἀρελὴ γλυκύτητα ἔχει ἐκφύσως λεχθὲν φυτοῦ . δόμω δέ , ἢ ξύλον ἀπλῶς λέγει , ἢ μάλιστα , ξυλῶδες φυτόν . δύναται δὲ τὸ ῥηθὲν , σιωπητικῶς προσεφρόνσαι καὶ ἀνδρὶ ἀνῴτῳ καὶ ἀρρεῖ . Εἰς τοὺς δὲ ἐνταῦθα γυναικίους Ὁμηρικοὺς ἐπαίνους , σημαίνουσα παλαιῶν ὑστερῶν οὐδὲν τι ἑοικὸς τοῖς Ὁμήρου , τὸ καλλει καλῆς . μαγδαὶ μαγδαλῆς . τέχνη σοφῆς . καλῶν δὲ ὅμως καὶ αὐτό . ἐπεὶ δέ , καὶ Φιλοξένου τοῦ Κυθηραίου τὸ , ὁ καλλισφόσπε χρυσόδοστος γε χαριτόφωνε κάλλος ἔρωτων . ἀπερ ἐκείνος εἶπεν ἐπὶ Γαλατείᾳ τῇ Νυμφῇ , ἐπαίνων αὐτὴν ὡς ἑρωμένην . ἢς οἱ παῖδες τις ὅτι μὴ καὶ ἀφθάλκους ἐκίνης ἐπήγας , ῥησί . τυφλὸς ὁ ἐπαίνος , καὶ κατ’ οὐδὲν ὅμοιος Ἵβικῷ ἐκείνῳ τῷ , γλαυκίων χαρίτων θάλαιμος καλλικώμων μελέδημα . σὲ μὲν , Κύπρις ἀτ’ ἀγαποθλίψαρος Παλθώ , ῥοδίσιον ἀνθισι θρίψαν . οὐ δὲ τῷ , λάμπεις ἐπὶ πορφυραῖς παραίψαι γῶς ἔρωτος . Σημαίνουσα δ’ ἐν τούτοις καὶ ὅτι ὅμοια νοούντων ἀλλήλους τοῦ ἀνελθεῖν τοῦ ἀνὸρχεῖν τοῦ ἀναδραμεῖν , * ὧν χρήσεις τοῦ μὲν ἀνελθεῖν καὶ τοῦ ἀνὸρχεῖν , ἐν τῷ προχωμένῳ χωρίῳ , τοῦ δὲ λοιποῦ , ἐν τῷ , ἀνθόσμεν ἑρακίδας , Ἵρόδοτος τὸ ἀναδραμεῖν φαίνεται φιλῶν . Ὅρα δὲ καὶ τὸ , σίβασμ’ ἔχει , καὶ τὸ ἄχραμα , καὶ τὸ τίδηπα , ἐπικχωμένα ἀλλήλους κατὰ σημασίαν ἰσοδύναμον . Ἐν δὲ τῷ , οἱ τήνδε πόλιν ἔχουσιν , οὐ δευτεῖν τὸ τήνδε ἀλλ’ ἀναχωροῦν . οὐ γὰρ ἔχει δεῖξαι Ὀδυσσεὺς δευτέραν τὴν τοιαύτην πόλιν . ὅτι δὲ ταυτὸν πάλιν αὐτὸν καὶ ἄντον , δηλοῖ ἐπαγωγὸν αὐτῆς . ἄντον δὲ μοι δεῖξον . καὶ ῥάκος δὲ καὶ σπῖρον ἐνταῦθα αἱ ταυτὸν ἔχει . εἰπόν . δὸς ῥάκος ἀτι πον αἴνεμα σπῖρον ἔχεις . ὁ ἔστι κάλυμμα ῥάκους . Ὁμοφροσύνη δέ , τὸ τὰ αὐτὰ βουλεύεσθαι . ὁ σπάνιον ἐν ταῖς κατ’ ἀνθρώπους συγγυίας . οἱ πλεῖους γὰρ ζητομαχοῦσι κατὰ τὸν βίον . Τὸ δὲ ἑλχνα δυναμύσσαι . τοὺς ῥδοκροὺς διαζωγραφεῖ . οἱ λέγουσιν ἐπὶ τοῖς ἰδρύων ἀγαθοῖς . ὥσπερ αὐ πάλιν οἱ εὐμενέτα , χάριμα ἔχουσιν . Ὅρα δὲ καὶ ὅτι δυναμύρος εἴπιν εὐμενέτα κατ’ ὁμοιότητα τοῦ δυσμενέσις , ὅμως οὐκ ἡθλήσων ἐπιλέξαις καλλωπίσαι . ἵνα μὴ ἀχρωσάω τὸ τοῦ λόγου πλάσιν τῇ πρὸς καλλὸς ἐπιβολῇ . πάντως δὲ οὐκ ἐξ ὁνόματος τοῦ μόνος , γίνεται ὥσπερ ὁ δευτερος οὕτω καὶ ὁ εὐμενέτης , ἀλλὰ ἀπὸ ῥήματος περι*σπομένου μὲν οὐκ ἐν χρήσει δὲ συνήθι καμιῶν . ὡς ἔστι νοεῖν καὶ ἐκ τοῦ ἐπομενεῖον . οὐ χρήσις παρὰ τοῖς σοφοῖς . Ὅτι ἐπανος ἀγαθοῦ ἀνδρός
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Ζ . εἰκάζω , καί ο*δυσος δέ ὁμοίως λέγω . φυή δέ καί νῦν ὁ παλαιός λέγω , ὁ ἐκ πᾶς ὁ ὁ μέλος ἀναλογία . ὁ δέ κάλλος εἰμί ἴδιος . ὁ δέ ἄρχω εἰκών , ἀντί ὁ , σχεδόν ἤτοι ἔχω , οὖον μήv αυτοχημη . οὖον γάρ εἰμί σύγκρισις . θάλος δέ , ὡς ἐπί φητοῦ εἶπον . καί εἰμί οὗτος ἀφορμή καί ἀρχή ὁ ἐφεξῆς πρός Φοῖνιξ ἔργος σύγκρισις . ἐπεί καί τατός ἔργος καί θάλος . ὁ δέ γε παρά ὁ ὕστερος Θαλλός ἐν δύο λάμβδα καί οξυνοναω , δηλόω μέν καί αὐτός πᾶς ὁ Θάλλω κατά καί ὁ θάλος , ἐθέλω δέ ἔχω προσθήκη . διό κατά Ἆλιν Διονύσιος , προσῴζω , ἐλαία ἢ ἄλλος τις . καί θαλλοφόρος δέ τις εἰμί ἐν Ἀθῆναι . τοιοῦτος δέ ἐν τις ἑορτή ὁ γράφω . σημεῖον δέ καί ὁ , ὅς Θέμος ἰαίνω λευσώττων , δοκέω σόλοικος ἔχω , λεισοντ γάρ ὀφείλω εἶπον . εἰμί δέ τοιοῦτος σχῆμα καί ἐν ὁ κατά ὁ κιχλιω . ὅτε εἶπον , ἐγώ δέ κατακλάω - σθη φίλος ἦτορ δεισιδαις φθόγγος βαφίς . καινοποιέω γάρ καί αὐτός . σόλος δέ , οὐ ἄν . ἰστέον γάρ ὅτι δυσχερής εἰμί σολοικίζω ὁ πλεγμαζοειντα . χρηστός δέ τοιοῦτος σχῆμα , ὥστε τίς συγχέω πᾷ - ἄνθος ὁ Ψυχή . ὡς πταίς μέν ὁ Ὀδυσσεύς ὁ πολύς σῆδας ὡς αὐτός λέγω , τουτέστιν ὁ ἔκπληξις , ἐπίτεξ δέ , ὁ δέος , ὡς δηλόω ὁ , δεισιδαιος . οὐ ἔχω * γάρ κρατέω ὁ κατά ὀφθαλμός γράσεως ὁ τε παραγ - μένος ὁ Ψυχή . ὁ δέ εισοιχενυσαω , ἄδηλος εἴτε οὐδέτερος εἰμί εἴτε θηλυκός μετοχή ἀντί ὁ , εἰσέω - χνεουω . δύναμαι γάρ καί οὗτος κατά σχῆμα Ἀττικός . Ἀττικίζω γάρ πάντως ὁ εἶπον ἐνταῦθα , τοιόσδε θάλος , χορός εἰσπορεύω . τατός δέ ὁ , τοιόσδε τάλκης κόρη χορεύω . τοιοῦτος δέ τίς καί ὁ , φίλος τέκνον , ἀντί ὁ , φίλος υἱός . ἰστέον δέ ὡς δυνατός εἰμί εἰσοιχνέω εἶπον κοινός , ὅμως ὁ ποιητής αἱρέω ὁ καινός ὡς φίλος αὐτός κατά ἄλλος ποιέω . οὗτος Λορμεῖς ἐν ὁ , ληΐζομαι ποιέω εἰμί , μετατίθημι ὁ παρατελέντων εἰς δίφθογγος εἰς ὁ ἀρτύω , παρατίθημι ὁ Ν , ποιέω φημί καί τελειόω καί εἰσέρχομαι . πᾶς γάρ μέλλω κατά Ἡρακλείδης τοιούτος ἐπί τρίτος πληθυντικός , Λορικῶς εἰς ὁ τίς ληΐζομαι ὁ οὖον δίφθογγος παραλήγω . οὗτος δέ καί ἐπί ὁ ποιέω ἀντί ὁ ποιέω καί ὁράω ἀντί ὁ ὀρθόω καί ὁ ὅμοιος θέμα ὁ πρῶτος καί τρίτος ὁ περισπάω . ἐπί δέ καί ὁ μέλλω . ποιέω γάρ καί ὁρθωσοῦντι καί ὁ ὅμοιος . ἐπί μέντοι δύο , διά ὁ αὖος μηχνομενω καί ὁ Ν . γελαιοῦντι γάρ καί γελάω . καί βʹ - σέω βσαντι . ἐπί δέ βαρύτονος , ἢ εἰμί συλλαβή ἐν ὅς πα*ρατελέντι . οἷος . λέγω ἀντί ὁ λέγω . καί ὁ ὅμοιος . ὁ δέ αὐτός λοριειμι , καί ὁ φρονέω καί νοέω , φρονέω λέγω καί νοέω ἐπί περισπάω δηλαδή . Ἄπερ ἐξάπτω ὁ ν λέγω , Αἰολικός εἰμί . οἷος . φρονέω . ἐπί δέ καί εὖτις ἀντί ὁ , εἰμί . ὅσπερ ἄλλως εἰμί λέγω . λοριον ὁμοῦ εἰμί καί Αἰολικός . λοριον μέν φημί διά ὁ ν καί ὁ τ . Αἰολικός δέ , διά ὁ παράληψις ὁ εἷς . ὁ γάρ εἰς θεός παραουμην τοῖτα πληθυντικός θέμα ὁ εἰμί δίφθογγος παραλήγω , μετατίθημι ὁ μέν ἰῶτα εἰς ν Λορικῶς , ὁ δέ σίγμα εἰς τ . τίθημι τίθημι . εἰμί εἰμί . οὗτος δέ καί Αἰολικός , οἴχομαι φίλος , ἠχέω οἴχω φιλέω . τοιοῦτος δέ καί ὁ εἰμί ὅτε γίγνομαι εἰμί . τοιοῦτος ὁ Ἡρακλείδης εἶπον . εἶτα καί ὅτι ἔνιοι ακιραιω ὁ εἰμί δῖος - ριζομενω εἰμί γίγνομαι φημί , ἐπάγω ὡς αἰολικυνόντες τις αὐτός παρατίθημι εἰς πίστις ὁ , τίθημι τίθημι καί ὁ ὅμοιος . Αἰολικός εἰμί οὗτος δίχα μυρίος ἄλλος . παρά ὁ πολύς χαίρω ὁ ξενίζω - Σάϊς ὁ λέξις μᾶλλον ἤ2 ὁ συνήθης . ὁ δέ περί σῆμα μακαριστός ἔχω ἄλλος , τρεῖς ἐπίτασις ἔχω , ὁ περί , ὁ μακαριστός . καί ὁ ἔχω πρός ενδιαβαξ πᾶς πολύς μακαριότης . ὁποῖος ἢ ὁ τοιαυτάκαρος . ὁ δέ βρίζα , ἀντί * ὁ , νικάω δῖνος πληθὶ ὁ ἄλλος μνηστήρ διά ὁ ὁ χώρα δηλαδή περιμάχρον . καί εἰμί ὁ μεταφορά , ἐκ ὁ σταθ - μιζομένων βόσος . Λῆς δέ ὁ Λίλος ὅτι παροχολος ὁ Ἕλλην ὁς Τροία πλείων , καί ὁ ινχοφρεω ἵστωρ . ὡς δέ ἱερόv ὁ Λίλος Ἀπόλλων ὁ εἰμί Ἠλίας διά οὖον δῆλος γίνος ὁ περί γῆ , ἐν ἄλλος γράφω . ὡς δέ καί πρῶτος ἐπίτεξ φοίνιξ ἐκ γῆ ἀνέρχομαι , δίδωμι παρά Ἑρωπίδῃ τε καί ἱτέροις . ὡς δέ καί δάφνη πρωτογόνος εἰμί ἐπίτεξ διά ὁ Λητώ καί ὡς ἁμαρτάνω ἀφαιρέω , δάφνη τε οὗτος καί Φοῖνιξ ὁ εἴρω ὅτε ὠδίνω , μαία γάρ φημί οὐ εἰμί , γεννάω Ἀρτέμιν καί Ἀπόλλων , πάλινος καί οὗτος μῦθος φημί . ὁ δέ εἴρω βοῦα , οὐ ἐν ναός ἀλλά αὐθιλον ἐποιοιτήσων . οὖον γάρ εἶδος περιχωδο - ριζομενω ὁ λέγω Φοῖνιξ . τοιούτος δέ εἰμί καί ἐν Ἠλιάς βωμός περί ὅς ὁ κάλως πλάτανος καί ὁ ἀγλαός ὕδωρ . ὁ δέ Φοῖνιξ , βραχύς ἐν ὁ εὐθύς ἔχω ὁ δίχρονος ἢ γοῦν ἀλλά Θέσις μακρός , ἐνταῦθα γάρ μακρός αὐτός ἔχω . ἐνταῦθα δέ ἰστέον ὅτι τε καθά ἐλαία εἰμί καί λωτός , λέγω αὐτός ὁ φυτόν καί ὁ καρπός1 δέ αὐτός , οὗτος καί Φοῖνιξ , ὁ φυτόν καί ὁ αὐτός τρύφημα . καί ὅτι σημασία Φοινίκος , οὖον μόνος ὁ εἴρω δύο , καί κύριος ὄνομα , καί ὁ πυρρός δο μετάχρονος χρῶμα ὡς ἐν Ἰλιάς Φοῖνιξ ἵππος δηλόω , ἀλλά καί ἕτερος ὡς μετά ὀλίγος εἴρω . Ἵππος δέ , οὖον μόνος ὁ αιθάλη φυτόν ὡς ἐπί ἕτερος , ἀλλά ποτέ καί ὁ ἄνθος κατά ὁ παλαιός . ὁ δέ ἀνέρχομαι , γλυκύς καί αὐτός ἐπί ἄνοος κείρω καί ὁ ἀνατρέχω ἐπί πύργος , δηλόω δέ , ταχέως φυτός αὐξάνω . ἰστέον δέ ὡς Ὅμηρος μέν , ὄνομα Ἠλίας ἀνίημι ὁ εὐγενής βασιλικός ποιότης διά μέσος ὁ κατά ὁ Ἥλιος Φοῖνιξ ἄνοος . ὅσπερ Ἀπόλλων ἀναπείθω Ἥλιος κατά ὁ μῦθος , ὁ δέ πανηγυρικός χορός ὡς ἀείδω ποίημα εἰς ὁ φαληριάω Δημήτριος , ἡλίουμορφον ἐκα*νον εξόχως τε εὐγενής ὅς προσαρμόζω , θρασύς εἰς ὁ ἀνήρ λαμβάνω ὁ ηλιόμορφος . ἰστέον δέ ὅτι περί Ἀπόλλων Ἠλίας χόω γεννάω ἐν ἁλίσκομαι ὁ νῆσος , αἴνυμα φέρω ἔοικα ὁ ὁ Θεόκριτος σκληρός , τοιοῦτος . ἐν γαστήρ γίγνομαι . φράτρα δέ ἐγώ , ἀλιμυρὸν ὕδωρ ἀμφίς ἔχω . μήτηρ δέ ἐστώ ἄφθιτος πᾶς . ἀρόω ἐν ὁ ἁλίσκομαι γεννάω . μήτηρ δέ ἔχω , Ἠλώ ὁ παῖς ὁ Κοῖος . ὡς ὁμόλογος εἰμί ὁ παρά Μακαδὸν σοφός οὗτος ὁ ἀοιδός . ἐν ἰστέον καί ὅτι Φοῖνιξ οὖον μόνος κύριος , καί ὄνομα δέ ὄνομα , καί δένδρον , καί καρπός ὁ ἐκ αὐτός πρός ὁμοιότης ἐλαία καί ῥοιάς , ἀλλά καί τις Βασίλ , καί ἵππος δέ ὡς ἐπί ἕτερος ἐπίθετος . πρός δέ οὗτος , καί ξυρός , καί μουσικός τίς ὄργανον . οἷος . Φοῖνιξ . πυκτίδα . μάγαδις . σαμβύκη . καί ἵκω παρά ὁ Ἀθηναῖος . ἐν ὅς καί σάνδαλος . ὅτι2 δέ εἷς ὁ κλάδος ὁ Ἧλος , ὁ ἱστορία διασαφέω . λέγω καί ὡς Ὀτρυνία καλέω κατά τις ἐκ ορνυγη . ὅς ὁ ἀρχή φέρω , ἐκ ὁ πέλαγος , ιζάνι εἰς ὁ νῆσος διά ὁ αὐτός ευοριζω ὡς ἐν ὁ ὁ Ἀθηναῖος κεῖμαι . ὁ δέ γε μῦθος , ἀλλά περί τε Ἠλίας καί Ὀτρυνίας , ῥέω . χαίρω καί ἐν ὁ ὁ Ἀνδροῦς . ὁ δέ πολύς δέ ἐγώ ὁπότε λαός , τιμή ὁ Ὀδυσσεύς πυνθάνομαι . ἵνα μή φορητός τις εἰμί φημί ἢ ζωπληάτης δοκός . ἐν δέ ὁ , οὔπω τοῖος ἀναλίσκω ἐκ δόμος γαῖα , ὁ μέν ἀναλίσκω , Αρέλη γλυκύτης ἔχω ἐκφυσάω λέγω3 φυτός . δόμος δέ , ἢ ξύλον ἀπλόος λέγω , ἢ μάλιστα , ξυλώδης φυτός . δύναμαι δέ ὁ ἐρώ , σιωπητικός προσφέρω καί ἀνήρ ἄνοτος καί ἀραρίσκω . εἰς ὁ δέ ἐνταῦθα γυναίκιον ὁμηρικός ἔπαινος , σημαίνω παλαιός ὕστερος οὐδείς τίς ἔοικα ὁ Ὅμηρος , ὁ κάλλος καλός . μαγδαὶ Μαγδάλης . τέχνη σοφός . καλός δέ ὅμως καί αὐτός . ἐπεί δέ , καί Φιλόξενος ὁ Κυθηραίου ὁ , ὁ καλλισφοσπεʹ χρυσόδοστος γε χαριτόφωνος κάλλος Ἔρως . ὅσπερ ἐκείνος εἶπον ἐπί Γαλάτεια ὁ Νύμφη , ἔπαινος αὐτός ὡς ἐράω . εἶμαι ὁ παῖς τις ὅτι μή καί ἀφθάλκους κινέω πηγή , ῥῆσις . Τυφλὸς ὁ ἔπαινος , καί κατά οὐδείς ὅμοιος Ἵβικῷ ἐκεῖνος ὁ , γλαύκιον Χαρίτων θάλαιμος καλλικωμος μελέδημα . σύ μέν , Κύπρις ἅτε αγαποθλιψαρ Παλθώ , ῥοδίζω ἀνθίς τρίβω . οὖον δέ ὁ , λάμπω ἐπί πορφύρεος παραίψαι γόος Ἔρως . σημαίνω δέ ἐν οὗτος καί ὅτι ὅμοιος νοέω ἀλλήλων ὁ ἀνέρχομαι ὁ ἀνέρχομαι ὁ ἀνατρέχω , * ὅς χρῆσις ὁ μέν ἀνέρχομαι καί ὁ ἀνέρχομαι , ἐν ὁ προχωμένῳ χωρίον , ὁ δέ λοιπός , ἐν ὁ , ἀνθίζω ερακιδαις , ιροδοος ὁ ἀνατρέχω φαίνω φίλος . Ὅρας δέ καί ὁ , σίβασμ’ ἔχω , καί ὁ ἄχραμα , καί ὁ τίδηπα , ἐπιχώννυμι ἀλλήλων κατά σημασία ἰσοδύναμος . ἐν δέ ὁ , ὁ ὅδε πόλις ἔχω , οὖον δευσυς ὁ ὅδε ἀλλά ἀναχωρέω . οὖον γάρ ἔχω δείκνυμι Ὀδυσσεύς δύο ὁ τοιοῦτος πόλις . ὅτι δέ τατός πάλιν αὐτός καί Άντον , δηλόω ἐπαγωγός αὐτός . Άντον δέ ἐγώ δείκνυμι . καί ῥάκος δέ καί σπῖρον ἐνταῦθα ὁ τατός ἔχω . εἶπον . δίδωμι ῥάκος ἄγαλμα πως αἴνεμος σπῖρον ἔχω . ὁ εἰμί κάλυμμα ῥάκος . ὁμοφροσύνη δέ , ὁ ὁ αὐτός βουλεύω . ὁ σπάνις ἐν ὁ κατά ἄνθρωπος συγγυια . ὁ πλείων γάρ ζητομαχους κατά ὁ βίος . ὁ δέ ἑλχνα δυναμυεννυω . ὁ ῥδοκροὺς διαζωγραφέω . ὁ λέγω ἐπί ὁ ἱδρύω ἀγαθός . ὥσπερ αὖος πάλιν ὁ εὐμενέτης , χάριμα ἔχω . Ὅρας δέ καί ὅτι δυναμύρος εἶπον εὐμενέτης κατά ὁμοιότης ὁ δυσμενής , ὅμως οὐ ἀθλέω ἐπιλέγω καλλωπίζω . ἵνα μή ἀχρωσάω ὁ ὁ λόγος πλάσις ὁ πρός κάλλος ἐπιβολή . πάντως δέ οὐ ἐκ ὄνομα ὁ μόνος , γίγνομαι ὥσπερ ὁ δύο οὗτος καί ὁ εὐμενέτης , ἀλλά ἀπό ῥῆμα περισπάω μέν οὐ ἐν χρῆσις δέ συνηθίζω Κανένας . ὡς εἰμί νοέω καί ἐκ ὁ ἐπομενεῖον . οὖον χρῆσις παρά ὁ σοφός . ὅτι2 Ἐπάνος ἀγαθός ἀνήρ