eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1518
δμοιότητα ἐσχημάτισεν τῷ , ἃ ποτὲ τοῦ πίου μὴ ἐκνε . ὅπερ ἐν Ἰλιάδι ὁ Χρύσης ἠξίωτο . Ὅτι αὐχὶς ἀνεγούς ἐνδεῖξας τὸ , ὡς αὐτοῦ ὁλολῶν . ὅπως δὲ οἱ ἐζήνεν ἀφὸς . Ὅτι δὲ γυναῖκα αὐτὴ λεγόμενος τὸ ὁλολῶν , προδηλήσωσι . Ὅτι ὁλολῶν ἐπὶ αὐτὴ τῆς Πηνελόπης ὁ ἔστιν ὡς θέμας γυναῖκὶ χειροτόντον ἀναξιώσας αὐτὸν οἱ μνηστῆρες , ὁμώσασιν . ὅδε δὲ τις ἄν εἴπει . ἡ μάλιστὰ δὴ γάμων ἄμα πολυανθὴν θεοῖσι ἀρτύει . ὁ γὰρ τις φασὶ βούλεται τοῦτο καὶ οὕτως . διὸ καὶ αὐτοὶ γάμων αὐτοῖς ἀρτύεσθαι οἴονται ἀπατώμενοι . ἐπὶ μὴ ἀνθρωπίνης ἀλλὰ θεομένης ὡς ἐφρόνη τῆς δεσποίνης ἦσαν . Καὶ ὅρα ὡς δυνατὸς ὁ ποιητὴς καὶ τὴν ποιήσει τὴν Πηνελόπην ἐπιμερισμένην τοῖς μνηστήροις , ὅμως οὐ ποιεῖ αὐτὴν , διὰ τὸ ἀνθρώπινον . ταμιεύεται δὲ αὐτὸ τοῖς ἴσιν ἐν ἴσῃ ἐπιβολῇ μελετωμένη κατὰ Τηλέμαχον , ἐκκλίνων τὸ ὁμοιοῦς . Καὶ σημειῶσαι ὅτι καὶ ταῦθα βραχυλόγος ἡ κοινὴ ἡδοποιία ἐστι . διςτιχος γάρ . Ὅτι ἀστοχίαν δηλοῖ νοήματος τὸ , ὡς ἄρα τις ἐπέσχε , τὰ δ’ οὐδ’ ἴσαν ἤτοι ἐγνων ὡς ἐτέτυκτο . Ἔστι δὲ τὸ ἴσαν , παραστατικὸς τοῦ ἴσμι . Ὅτι παιδεύσεις εἰς τὸ ταχὺ ἐκτελέσαι τὸ μυστηριώδως βουλευθὲν , τὸ τοῦ Ὀμηρικοῦ Ἀντινόου , τὸ , δαιμόνιον . μύθους μὲν ὑπερβαλοὺς ἀλλὰσθε πάντας ὅμως , μίαν τὴς ἀπαγγελίας καὶ εἶδον . ἀλλὰ ἄγε σύ γε τοῦν ἤγων οὕτως ὡς ἔχομεν ἀναστάντες , τελέσωμεν μύθων ὁ δὴ καὶ πᾶσιν ἐνὶ φρεσὶν ἡρεῖν ἡμῖν . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ , ὡς ἐν φρεσὶν ἡρεῖν , ἀντὶ τοῦ ὅπερ ἠμῖν ἡμῖν . ταυτὸν γὰρ ἠμῖν εἰπεῖν καὶ φρεσὶν ἀραρός . καὶ ὅτι ἐκ τοῦ φρεσὶν ἀραρε , καὶ ὁ φρεσίνης σύγκειται . Ὅτι πρὸ βραχέων ἐνεργητικῶς εἰπὼν , κρίνας ἀνὰ δῆμον ἀρίστους , ἐνταῦθα παθητικῶς φησίν . ἐκρίνατο εἰκασε φώτας ἀρίστους . διφορεῖται γὰρ καὶ ἡ τοῦ ῥήματος τούτου διάθεσις ὡς πολλοχοῦ φαίνεται . Ὅτι τὴν εἰς ἀνάπλουν ἐτοιμασίαν , συντόμως οὕτω γράφει ὁ ποιητής . τὴν μὲν οὖν πάμ - πρωτον ἰλὸς βενθοῦδε ἐφύσατο . ἐν δ’ ἰστίον τε τίνεστο καὶ ἰστὸς τῇ μελαίνη . ἡρτίαντο δ’ ἰστια τροποῖς ἐν δεσματίνοις . τεῦχε δὲ σφ’ ἡνείκαν ἐπίθυμοι θρεάπτοντες . ἡποῦ δ’ ἐν νοτίῳ τὴν δ’ ὁρμίσαν . Καὶ ὅρα τὸ ἀρτύειν πλεονασμὸν τοῦ γ’ χειροῦς ἐκ τοῦ ἀρτύειν ὅπερ ἀνωτέρω εἴπεν Ὀμηρος . Τὸ δὲ ἔρεμα , μεταπέπλωται . ἐστι γὰρ καὶ ἀρσενακὸν ὁ ἔρεμός . Τροποὶ δὲ ἑκτόνως ἤτοι κοινώτερον εἰπεῖν τροποτήρας , ἱμάντες οἷς ἡ κώπη πελάζουσα ἐνίσκεται τῷ ἰδιωτικῶς λεγομένῳ σκαλῷ . ἐν δὲ λεξιῷ ῥητορικῷ , κείται καὶ ὅτι ὁ ῥηθεὶς ἱμᾶς , καὶ ἐπιχωρητήρ λέγεται . γίνεται δὲ παρὰ τὸ τρέπεσθαι ὁ ἐστι στρέφεσθαι . κάμπτεσθαι . κλίνεσθαι . εἰλεῖσθαι . γυροῦσθαι . ὥσπερ δὲ τρόχος μὲν κατὰ τοὺς παλαιούς , ὁ ἀγγεῖος ἐπὶ δὲ καὶ ὁ δρόμος . τρόχος δὲ ἑκτόνως ἐπὶ ὀρματος καὶ ἀπήνης καὶ τῶν τοιούτων . οὕτω καὶ τρόπος μὲν βαρυτόνως , ἐπὶ ἡθους . τροποὶ δὲ , ὁ ῥηθεὶς ἱμᾶς . ὅν διεσάφησαν ὁ ποιητὴς ἐν τῷ , τροποῖς ἐν δεσματίνοις . Τὸ δὲ ὑπὸ ἐν νοτίῳ , δηλοῖ διττὸν * εἶναι τὸ ἀφ’ ὑπὸς ὁμιλεῖσθαι . τὸ μὲν , ἐπὶ ἡμῶν τῆς ὑπερκειμένης τοῦ παραγυαλίου ὕδατος ἐνθα ἡ ναὺς ὁμικὶ καταπλέουσα καὶ πανοικίῃ τοῦ πλοῦ . τὸ δὲ , ἐπὶ ὕδατος ὑποκειμένου γῆς . ἐν φ ἡ ναὺς ὁμιλεῖται ἀναπλέουσα . καὶ τοῦτο ἐστι τὸ ὑπὸ ἐν νοτίῳ . τοιγάρτοι ἐν ὑγρῷ . ὥσπερ ἐκεῖνο , ὑπὸ ἐν ἡρῷ . τοι - γάρτοι ἐπὶ τοῦ κατὰ τὴν ἡμῶν αἰγιαλοῦ . ὥστε τὸ , ὑπὸ ἐν νοτίῳ ὁμιλεῖν , πρὸς διαστολὴν εἴρηται τοῦ ἐπὶ γῆς ὁμιλεῖν . ὅπερ ἦν , ὑπὸ ἐν ἡρῷ . Ὅτι ὁρμὴ μὲν ὥρας μετὰ δείλην ὁ δόρ - πος , οὐ μὴν νύκτερος , ἀλλὰ πρὸ ἐσπέρας , ὡς δηλοῖ τὸ , δόρπον ἔχοντο , μένον δ’ ἐπὶ ἐσπερὸν ἐλθεῖν , ἤτοι τὴν ἰστίαν ὡς καὶ προσηρμήντευται . Ὅτι καὶ ἐνταῦθα ἐν δυοῖν τόποις , τὸ ὁρμαί - νειν κείται ἐπὶ τοῦ διαλογίζεσθαι καὶ μὴν καταστήναι ἢ στήσαι τὸ βούλεσθαι , ἀλλ’ ἐν αὐτῷ ἐπὶ καὶ ὁρμὴ ἦν . Ὅτι λύσης παραστατικῶν τῆς ἐπὶ ἀνδρὶ νιῷ ἐπὶ ἐχθρῶν τὸ , κατ’ ἀρ ἰππος ἔπαστος ἔθηκεν ἡδὲ ποτήριος , ὁρμαίνουσα ἢ ὁρμαίνων αἱ οἱ Θέαντες φήγου νιὸς ἀμύμον , ἢ ὅτε ἐπὶ τοῖς δάμα ὑπομνήσειν δαμῶν . Τὸ δ’ ἔπαστος ἔθηκεν ἡδὲ ποτήριος , διασαφητικὸν ἐστι τοῦ ἀσ - τος . ὅνα μὴ νοεῖ * τὸ ἐπὶ μόνης ἀσπίδος . Ὅτι πέρυ ἀποσφένται τὴν Πηνελόπην ὁ ποιη - τὴς , λέοντι παραθεὶς αὐτὴν ἐν οἷς φησίν . ὅσα δὲ μεμηνηκὼς λέων ἀνδρῶν ἐν ὁμίλῳ δείσας ἀπὸ μὲν δόλων περὶ κέλευθον ἀφίστα , τῶν ἐκ δευτέρων δηλαδή , ἢ ἀνδρῶν περιμελλόντων , τόσα δὲ μὴν ὁρμαί - νουσαν , ἐπιλθεῖν μὴδμος ἔνυος . καὶ ἰδοὺ κατὰ τὸν πρὸ βραχέων ὑποκλίνοντα Ὀδυσσέα , τοιαύτη τις καὶ ἡ γυνὴ Πηνελόπη . Καὶ ὅρα ὅπως οὐ λέοντι αὐτὴν εἰκασε θρασυνωμένη καὶ βλεμεαίνουσα καὶ ἀνδρικὰ τινὰ δρώντι , τοῦτο γὰρ ὑπὸ γυναικᾶ , καὶ ἀνδρὸς ἀντιχονς θυμολύοντος , ἀλλὰ λέοντι παρα - βαλλει αὐτήν , δεδιότι , καὶ δι’ αὐτὸ μεριμνῶσιν , καὶ ἀπρακτοῦντι . Τὸ δὲ ἐπίληθεν , Ὅμηρος μὲν αἰτιατικῇ συντάξας , οἱ δὲ μεθ’ Ὅμηρον , δοτικῇ . Ὅτι ὕπνου βαθεῖος φραστιχὸν τὸ , ἐν δ’ ἀνακλινθεῖσα . λῦθεν δέ·οι ἄμμες πάντα . περὶ οὐ προγέγραπται . Ὅτι διδάσκαλος ὁ ποιητὴς δημοσιώτῳ γένους καὶ τοῖς κατ’ αὐτὸν , τοῦ , κατὰ εἰκομ - γιν καὶ ἐμπτοσιν εἰδώλων τινῶν ἐξωθεν τοὺς ὀνείρους γίνεσθαι . εἴδωλον οὖν φησι ἀμυρὸν ποιήσεν ἥτοι ἐτεῦξεν ἡ Ἀθηνᾶ . δέμας δ’ ἦλθε γυναικὶ ἡ ἡθὴμὶ κοῦρη μεγάλητορος Ἰκαρίοιο . τήν , Εὐμολος ὕπνε Φερῆς ἐν οἴκῃ ναιῶν . πίμπλε δὲ μιν εἰς Ὀδυσοῦος εἶδος Πηνελόπην παν*σινεν ὀδυρομένην γοόωσαν . Ὅτι δὲ σωματοειδὲς τὸ μυθικὸν τοῦτο εἴδωλον , λεπτὸν μέντοι ὡς ἀεροειδὲς καὶ οἷον αἰπὶν λεπτόσωμον ἐναπομιασμένον τῷ ἀέρι κατὰ τὰς ἐν Αἴδου Ὀμηρικὰς ψυχὰς , δηλοῖ τὸ , ἐς θάλαμον δ’ εἰσήλθε παρὰ κλῖδος ἱμάντα . ἦγον κατὰ τὴν ὀπήν ἧς διώρηται οἱ τῆς θύρας ἱμᾶς , περὶ οὐ ἐν τῇ ἀ φαινοδίᾳ δεδήλωται . σιτ’ δ’ ἀρ’ ὑπὸ κεφαλῆς . καὶ τὸ , ὡς εἴποι , σταθμοῦ παρὰ κλῖ - δ’ ἐκάσθη , ἐς ποιοὺς ἀνέψεν . καὶ τὸ , ἐναρῆς ὕνειρον ἐπέσσυτο . τοῦτέστι φανερῶν . διὸ καὶ ἀντὶ τῆ Πηνελόπης τὸ κῆρ διὰ τὴν τοιαύτην ἐνάργειαν τοῦ εἰδώλου . ὅ ἐστι , διὰ τὴν σαφήνειαν καὶ τὸ μὴ ἔχειν τι λογόν . ἀλλὰ φανερῶς λέγων τὸ ἐσώθεν κατὰ τὰ οὕτω καλούμενα ἴδιως δράματα καὶ μὴν ἔχει τι λογότ,τος καὶ ὁ τοιοῦτος ὕμνος ὡς μετ’ ὀλίγα ῥηθήσεται . Ὅρα δὲ τὸ , εἴδωλον ποίησε . τὸ μὴ ὄν δηλαδή , πρώτηρον . Ὅτι δὲ ἐδελήρη Πηνελόπης ὡπινεν ὁ ἀδύμενος Φεραῖος Εὐμολος , αἱ ἱστορίαι δηλοῦσιν . αἱ δὲ καὶ κῦριον αὐτῆς ἡ ἡθὴμι , ἀλλὰ τοῦτο οὐκ ἔστιν ἀνατιθρή - τον . Τὸ δὲ εἶδος Πηνελόπην παύσας κλαυθμοῦ , ἀντὶ τοῦ , ὅπως . καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ ὡς , πλεονασμῷ ὡς καὶ εἶδος . καὶ ἡ ἀλλαχοῦ ἑφάν . ὁμώνυμον ἄρα τὸ εἶδος καὶ τὸ ὡς . χρόνον τε γὰρ δηλοῖ ποτε , καὶ ὡς σύνδεσμος * αιτιολογικῶς ἐστιν ὅτε λαμβάνεται . Τὸ δὲ παρὰ κλῖδος ἱμάντα , καὶ τὸ , σταθμοῦ παρὰ κλῖδα , τὴν αὐτὴν ἔχουσιν ἔνοιαν . Τὸ δὲ στήμα ὑπὸ κεφαλῆς τὸν ὕνειρον , καὶ ἡ Ἰλιάς ἔχει ἐν τῇ κατὰ τὴν β φαινοδίᾳ . καὶ ἐφύεθη ἐκτὸ ἄπερ ἔχοήν . Ὅτι παραμυθίαν θρήνον δηλοῖ τὸ , ὅπως τὸν δεῖνα ὀδυρόμενον γοόοντα , παύσας κλαυθμοῦ γοοοῦ τε δακρυόντος . Ἰστοῦν δὲ ὅτι τὸ , δακρυόντος γόου , πρὸς ἀκριβείαν λέται λόγον . ἐστι γὰρ ποτε δακρυον καὶ κλαυθμός , οὐ πρὸς γόον ἀλλὰ διάχυσιν χαρμονικήν . τοιοῦ - τον καὶ μετ’ ὀλίγα τὸ , οὐδ’ ἐξω θεοὶ κλαίουσιν οὐδ’ ἀκάχησθαι . διασαφέστα γὰρ καὶ ἐκτὶ τὸ λεπτόως κλαίουσιν , διὰ τοῦ , οὐδ’ ἀκάχησθαι . ἐστι γὰρ ἄλλως κλαίουσιν τινὰ , καὶ μὴ ἀκαχήμανον . Ὅτι παρηγορητικὸν ἐπὶ νόστῳ ἀγαθοῦ νιοῦ ἀποδήμου τὸ , εὐδαι ὦ δεῖνα φίλον τετιμημέν ἢ τετιμημένος ἦτορ , οὐ μὲν σ’ οὐδ’ ἡς θεὸς ῥεῖε ζῶον , κλαίειν , οὐδ’ ἀκάχησθαι . ἐπεὶ ὅ τι νόστιμός ἐστι σὸς πίας . οὐ μὲν γὰρ τι θεῶν ἀλιτήμωνός ἐστι . τοῦτέστιν οὐκ ἀφμαρτὸς ἐστιν εἰς τὸ θεῖον . Καὶ ὡς ὡς παιδεία ὁ ποιη - τῆς , οὐδ’ ἀγαθοῦ νόστου τυγχάνειν τοὺς ἀλιτρούς . ὁ δὲ καὶ ὁ Λοκρὸς Αἴας παιδὶν προιστόρηται . Ῥεῖε δὲ ζῶον , τὸ ἀπόνως , καὶ οὐχ’ ὑποδυσαλῶς , ἀλλὰ κατὰ ἡμφορον φροσύνην . * Ὅτι τὸ ὑπώπτερον βαθεῖν , ἦδυ μέλα κνώσσαι φροῖν ἐν ὀνειρίῃσι πύλῃσιν . ὡς τὸν αὐτὸ ἐπρωτόντων , καὶ ὀνείρων ὡς εἴκῃ ἐντυχάνοντων . Πύλας δὲ ὀνειρων λέγω ὁσάκις πον καὶ δμωρ ὀνείρων ἐν τοῖς ἴσις , ἡμὺς Αἴδου ἐξω τοῦ Ὀκτανοῦ . ὥστε τὸ ἐν πύλας ὀνείρων ὑπαὶν τινὰ , ταυτὸν ἐστι τῷ , ἐπιέναι θανόντι τὸν οὕτως ὑπνοῦντα , καθ’ ὁμοιότητα τοῦ , ὕπνος θανάτῳ ἴσχηστα ἰσικώς . τῷ ἀλλήφ δηλαδή , κατὰ τὸν πολλοχοῦ δηλωθέντα μῦθον . Περὶ δὲ πυλῶν ὀνείρων , * ἴσκι τὰ δοκοῦντα ὁ ποιητὴς ἐν τοῖς ἴσις . Ὅτι πρὸς τινὰ ξίνων παρήγορον ἐν πόνῳ , ἴσκι τις τὸ , τίπτε δέῦρ’ ἤλθες , οὐτι πάρος γε πολίτα , ἐπεὶ μέλα πολλῶν ἀπόπροθι δόματα νάιης . καὶ μὲ κλῆ παϊάμε - σθαι οἴζυος ἦδ’ ὀδυρεον πολλῶν , αἱ μ’ ἐφίδονται κατὰ γαῖνα καὶ κατὰ δημόν . Καὶ ὡς τὸ ἐφίδον - σαν ἀντὶ τοῦ ἐφίδονσαι . πρωτόντων γὰρ τὸ ἐφίδων , ὡς δηλοῖ καὶ τὸ , σχιλῆ , μὴ μ’ ἔχθες . Τὸ δὲ πολίτα , ἐκ τοῦ πολιτέα τρίτον ποσσώλου γίνεται κατ’ ἄνθιων τοῦ τ καὶ ἐπίλυ - σαν καὶ τοῦ ἴστα . διὸ καὶ παραξύνεται . κατὰ * καὶ ἐν τῇ β φαινοδίᾳ τὸ μυθία , αἱ μὴ τις ἴσως καὶ τοῦτο καὶ ἐκεῖνο προσαρμόξαντα ἐθίλει , ὡς ἀνθρωπίντα εἰς ὁμοιότητα τοῦ τυπτικοῦ λελήφται καὶ τὸν ὁμοίων .
Lemmas: δμοιοτης σχηματίζω ὁ , ὁ ποτέ ὁ πίνω μή ἐκνέω . ὅσπερ ἐν Ἰλιάς ὁ Χρύσης ἀξιόω . ὅτι2 Αὖχις ἀνεγούς ἐνδείκνυμι ὁ , ὡς αὐτός ολολαω . ὅπως δέ ὁ ζῶ Ἄφος . ὅτι2 δέ γυνή αὐτός λέγω ὁ ολολαω , προδηλόω . ὅτι2 ολολαω ἐπί αὐτός ὁ Πηνελόπη ὁ εἰμί ὡς Θέμας γυνή χειροτόντον ἀναξιόομαι αὐτός ὁ μνηστήρ , ὁμόω . ὅδε δέ τις ἄν εἶπον . ὁ μάλιστα δή γάμος ἄμη πολυανθής θεός ἀρτύω . ὁ γάρ τις φημί βούλομαι οὗτος καί οὕτως . διό καί αὐτός γάμος αὐτός ἀρτύω οἴομαι ἀπατάω . ἐπί μή ἀνθρώπινος ἀλλά Θεομένης ὡς φρονέω ὁ δέσποινα εἰμί . καί ὁράω ὡς δυνατός ὁ ποιητής καί ὁ ποιέω ὁ Πηνελόπη ἐπιμερίζω ὁ μνηστήρ , ὅμως οὖον ποιέω αὐτός , διά ὁ ἀνθρώπινος . ταμιεύω δέ αὐτός ὁ ἄπατρις ἐν ἴσος ἐπιβολή μελετάω κατά Τηλέμαχος , ἐκκλίνω ὁ ὅμοιος . καί σημειόω ὅτι καί εῦθον βραχυλόγος ὁ κοινός ἡδοποιία εἰμί . διςτιχος γάρ . ὅτι2 ἀστοχία δηλόω νόημα ὁ , ὡς ἄρα τις ἐπέχω , ὁ δέ οὐδέ εἶμι ἤτοι γιγνώσκω ὡς τεύχω . εἰμί δέ ὁ εἶμι , παραστατικός ὁ ἴσμι . ὅτι2 παιδεύω εἰς ὁ ταχύς ἐκτελέω ὁ μυστηριωδώς βουλεύω , ὁ ὁ ομηρικός Ἀντίνοος , ὁ , δαιμόνιον . μῦθος μέν ὑπερβάλλω ἀλλάσσω πᾶς ὅμως , εἷς σής ἀπαγγελία καί εἶδον . ἀλλά ἄγω σῦς γε τοῦν ἀντίπηξ οὕτως ὡς ἔχω ἀνίστημι , τελέω μῦθος ὁ δή καί πᾶς ἐν φρήν ἥρῳ ἐγώ . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , ὡς ἐν φρήν ἥρῳ , ἀντί ὁ ὅσπερ ἡμεῖς ἐγώ . τατός γάρ ἡμεῖς εἶπον καί φρήν ἀραρίσκω . καί ὅτι ἐκ ὁ φρήν ἀραρίσκω , καί ὁ φρεσινεος σύγκειμαι . ὅτι2 πρό βραχύς ἐνεργητικός εἶπον , κρίνω ἀνά δῆμος ἀγαθός , ἐνταῦθα παθητικός φημί . κρίνω εἰκάζω φάος ἀγαθός . διφορέω γάρ καί ὁ ὁ ῥῆμα οὗτος διάθεσις ὡς πολλοχοω φαίνω . ὅτι2 ὁ εἰς ἀνάπλοος ἑτοιμασία , σύντομος οὗτος γράφω ὁ ποιητής . ὁ μέν οὖν ΠΑΜ - πρῶτος Ἶλος βενθοῦδε φύω . ἐν δέ ἱστίον τε τίνω καί ἱστός ὁ μέλας . ἡρτίαντο δέ ἱστίον τροπός ἐν δεσματινοος . τεύχω δέ σφέ φέρω ἐπιθυμέω θρεάπτοντες . ἕπω δέ ἐν νότιος ὁ δέ ὁρμίζω . καί ὁράω ὁ ἀρτύω πλεονασμός ὁ γε χείρων ἐκ ὁ ἀρτύω ὅσπερ ἀνωτέρω εἶπον Ὅμηρος . ὁ δέ εἴρω , μεταπλέω . εἰμί γάρ καί ἀρσενακὸν ὁ εἴρεμος . τροπός δέ εκτοναω ἤτοι κοινός εἶπον τροποτηρ , ἱμάς ὅς ὁ κώπη πελάζω φέρω ὁ ἰδιωτικός λέγω ὑποσκάλλω . ἐν δέ λεξιῷ ῥητορικός , κεῖμαι καί ὅτι ὁ ἐρῶ ἱμάς , καί ἐπιχωρητήρ λέγω . γίγνομαι δέ παρά ὁ τρέπω ὁ εἰμί στρέφω . κάμπτω . κλίνω . εἴλω . γυρόω . ὥσπερ δέ τρόχος μέν κατά ὁ παλαιός , ὁ ἀγγεῖον ἐπί δέ καί ὁ δρόμος . τρόχος δέ εκτοναω ἐπί ὀρματος καί ἀπήνη καί ὁ τοιοῦτος . οὗτος καί τρόπος μέν βαρύτονος , ἐπί ἦθος . τροπός δέ , ὁ ἐρῶ ἱμάς . ὅς διασαφέω ὁ ποιητής ἐν ὁ , τροπός ἐν δεσματινοος . ὁ δέ ὑπό ἐν νότιος , δηλόω δισσός * εἰμί ὁ ἀπό ὕπος ὁμιλέω . ὁ μέν , ἐπί ἐγώ ὁ ὑπέρκειμαι ὁ παραγυηλιος ὕδωρ ἔνθα ὁ ναῦς ὁμικὶ καταπλέω καί πανοικία ὁ πλόος . ὁ δέ , ἐπί ὕδωρ ὑπόκειμαι γῆ . ἐν φ ὁ ναῦς ὁμιλέω ἀναπλέω . καί οὗτος εἰμί ὁ ὑπό ἐν νότιος . τοιγάρ ἐν ὑγρός . ὥσπερ ἐκεῖνος , ὑπό ἐν Ἡρώ . ὅς - γάρ ἐπί ὁ κατά ὁ ἐγώ αἰγιαλός . ὥστε ὁ , ὑπό ἐν νότιος ὁμιλέω , πρός διαστολή εἴρω ὁ ἐπί γῆ ὁμιλέω . ὅσπερ εἰμί , ὑπό ἐν Ἡρώ . ὅτι2 ὁρμή μέν ὥρα μετά δείλη ὁ δορός - πούς , οὖον μήv νύκτερος , ἀλλά πρό εἰσπεράω , ὡς δηλόω ὁ , δόρπον ἔχω , μένω δέ ἐπί Εσπερόν ἔρχομαι , ἤτοι ὁ ἱστιάω ὡς καί προσηρμηντευος . ὅτι2 καί ἐνταῦθα ἐν δύο τόπος , ὁ ὁρμή - νέος κεῖμαι ἐπί ὁ διαλογίζομαι καί μήv καθίστημι ἢ ἵστημι ὁ βούλομαι , ἀλλά ἐν αὐτός ἐπί καί ὁρμή εἰμί . ὅτι2 λύω παραστατικός ὁ ἐπί ἀνήρ νίον ἐπί ἐχθρός ὁ , κατά ἀρ ἵππος ἐφίστημι τίθημι ἡδύς ποτήριος , ὁρμαίνω ἢ ὁρμαίνω ὁ ὁ Θέας φηγός νιος ἀμύμων , ἢ ὅτε ἐπί ὁ Δάμα ὑπομιμνῄσκω δαμάζω . ὁ δέ ἐφίστημι τίθημι ἡδύς ποτήριος , διασαφητικός εἰμί ὁ ἀ - ὅς . αἵμων μή νοέω * ὁ ἐπί μόνος ἀσπίς . ὅτι2 πέρυ ἀποσφένται ὁ Πηνελόπη ὁ ποιέω - σής , λέων παρατίθημι αὐτός ἐν ὅς φημί . ὅσος δέ μηνίω λέων ἀνήρ ἐν ὅμιλος δείδω ἀπό μέν δόλων περί κέλευθος ἀφίστημι , ὁ ἐκ δύο δηλαδή , ἢ ἀνήρ περιμελλω , τόσος δέ μήv ὁρμή - νουω , ἐπιλήθω μὴδμος Ἔνυος . καί ἰδού κατά ὁ πρό βραχύς ὑποκλίνω Ὀδυσσεύς , τοιοῦτος τις καί ὁ γυνή Πηνελόπη . καί ὁράω ὅπως οὖον λέων αὐτός εἰκάζω θρασύνω καί βλεμεαίνω καί ἀνδρικός τις δράω , οὗτος γάρ ὑπό γυναικάς , καί ἀνήρ ἀντέχω θυμολυω , ἀλλά λέων παρά - βάλλω αὐτός , δείδω , καί διά αὐτός μεριμνάω , καί ἀπρακτέω . ὁ δέ ἐπιλήθω , Ὅμηρος μέν αἰτιατικός συντάσσω , ὁ δέ μετά Ὅμηρος , δοτικός . ὅτι2 ὕπνος βαθύς φραστικός ὁ , ἐν δέ ἀνακλίνω . λύω δέ·οι ἡμεῖς πᾶς . περί οὖον προγράφω . ὅτι2 διδάσκαλος ὁ ποιητής δημόσιος γένος καί ὁ κατά αὐτός , ὁ , κατά εἰκομ - γιν καί ἔμπτωσις εἴδωλον τις ἐξωθεν ὁ ὄνειρος γίγνομαι . εἴδωλον οὖν φημί Ἄμυρος ποιέω ἤτοι τεύχω ὁ Ἀθηνᾶ . δέμας δέ ἔρχομαι γυνή ὁ ἡθμός κόρη μεγαλήτωρ Ἰκάριος . ὁ , Εὐμολος ὕπνος Φερής ἐν ἔοικα νάω . πίμπλημι δέ ὅς εἰς οδυσουιος εἶδος Πηνελόπη παν*σινεν ὀδύρομαι γοάω . ὅτι2 δέ σωματοειδής ὁ μυθικός οὗτος εἴδωλον , λεπτόν μέντοι ὡς ἀεροειδής καί οἷος αἰπὶν λεπτόσωμος εναπομιασμενος ὁ ἀήρ κατά ὁ ἐν ᾍδης Ὀμηρικός ψυχή , δηλόω ὁ , εἰς θάλαμος δέ εἰσέρχομαι παρά κλῖδος ἱμάς . ἄγω κατά ὁ ὀπή ὅς διοράω ὁ ὁ θύρα ἱμάς , περί οὖον ἐν ὁ ὅς φαινοδίᾳ δηλόω . σῖτος δέ ἀρά ὑπό κεφαλή . καί ὁ , ὡς εἶπον , σταθμός παρά κλῖ - δέ κάζω , εἰς ποιός ἀνέψω . καί ὁ , ἐναίρω ὕνειρον ἐπισσεύω . τουτέστι φανερός . διό καί ἀντί τῆ Πηνελόπη ὁ κῆρ διά ὁ τοιοῦτος ἐνάργεια ὁ εἴδωλον . ὅς εἰμί , διά ὁ σαφήνεια καί ὁ μή ἔχω τίς λόγος . ἀλλά φανερῶς λέγω ὁ σωθ́σκω κατά ὁ οὗτος καλέω ἰδίως δρᾶμα καί μήv ἔχω τίς λογότ,τος καί ὁ τοιοῦτος ὕμνος ὡς μετά ὀλίγος εἴρω . Ὅρας δέ ὁ , εἴδωλον ποιέω . ὁ μή εἰμί δηλαδή , πρώτηρον . ὅτι2 δέ ἐδελήρη Πηνελόπη ὡπινεν ὁ ἀδύμενος Φεραῖος Εὐμολος , ὁ ἱστορία δηλόω . ὁ δέ καί κύριος αὐτός ὁ ἡθὴμι , ἀλλά οὗτος οὐ εἰμί ανατιθρης - ὁ . ὁ δέ εἶδος Πηνελόπη παύω κλαυθμός , ἀντί ὁ , ὅπως . καί γίγνομαι ἀπό ὁ ὡς , πλεονασμός ὡς καί εἶδος . καί ὁ ἀλλαχοῦ φημί . ὁμώνυμος ἄρα ὁ εἶδος καί ὁ ὡς . χρόνος τε γάρ δηλόω ποτός , καί ὡς σύνδεσμος * αιτιολογικός εἰμί ὅτε λαμβάνω . ὁ δέ παρά κλῖδος ἱμάς , καί ὁ , σταθμός παρά Κλίδα , ὁ αὐτός ἔχω νοια . ὁ δέ στῆμα ὑπό κεφαλή ὁ ὕνειρον , καί ὁ Ἰλιάς ἔχω ἐν ὁ κατά ὁ Β φαινοδίᾳ . καί φύω έκτος Ἄπερ χοή . ὅτι2 παραμυθία θρῆνος δηλόω ὁ , ὅπως ὁ Δεῖνα ὀδύρομαι γοάω , παύω κλαυθμός γοάω τε δάκρυ . ἱστόω δέ ὅτι ὁ , δάκρυ γόος , πρός ἀκρίβεια λέτης λόγος . εἰμί γάρ ποτός δάκρυ καί κλαυθμός , οὖον πρός γόος ἀλλά διάχυσις χαρμονικός . οιὁ - ὁ καί μετά ὀλίγος ὁ , οὐδέ ἐξω θεός καλέω οὐδέ ἀχεύω . διασαφέστα γάρ καί ἐκτὶ ὁ λέπτος καλέω , διά ὁ , οὐδέ ἀχεύω . εἰμί γάρ ἄλλως καλέω τις , καί μή ἀχεύω . ὅτι2 παρηγορητικός ἐπί νόστος ἀγαθός Νιου ἀπόδημος ὁ , ὕδης εἰμί Δεῖνα φίλος τιμάω ἢ τιμάω ἦτορ , οὖον μέν σός οὐδέ εἰμί θεός ῥέω ζῷον , καλέω , οὐδέ ἀχεύω . ἐπεί ὅς τίς νόστιμος εἰμί σός ἄπιος . οὖον μέν γάρ τίς θεός ἀλιτήμων εἰμί . τουτέστιν οὐ ἀφμαρτὸς εἰμί εἰς ὁ θέω . καί ὡς ὡς παιδεία ὁ ποιέω - ὁ , οὐδέ ἀγαθός νόστος τυγχάνω ὁ ἀλιτρός . ὁ δέ καί ὁ Λοκρός Αἴας παῖς προϊστορέω . ῥέω δέ ζῷον , ὁ ἄπονος , καί οὐ ὑποδυσαλῶς , ἀλλά κατά ἡμφορον φροσύνη . * ὅτι2 ὁ ὑπόπτερος βαθύς , ἡδύς Μέλα κνώσσω φρέω ἐν ὀνείριος πύλη . ὡς ὁ αὐτός ἐπόρνυμι , καί ὄνειρος ὡς εἴκω ἐντυγχάνω . Πύλαι δέ ὄνειρος λέγω ὁσάκις πως καί δμωρ ὄνειρος ἐν ὁ Ἴσις , ἐμύς ᾍδης ἐξω ὁ Ὀκτανοῦ . ὥστε ὁ ἐν πύλη ὄνειρος ὑπό τις , τατός εἰμί ὁ , ἔπειμι θνῄσκω ὁ οὕτως ὑπνόω , κατά ὁμοιότης ὁ , ὕπνος θάνατος ἴσχω ἰσικώς . ὁ ἀλλήφ δηλαδή , κατά ὁ πολλοχοω δηλόω μῦθος . περι δέ πύλη ὄνειρος , * ἴσκιος ὁ δοκέω ὁ ποιητής ἐν ὁ Ἴσις . ὅτι2 πρός τις ξινός παρήγορος ἐν πόνος , ἴσκιος τις ὁ , τίπτε δεῦρο ἔρχομαι , οὔτις πάρος γε πολίτης , ἐπεί Μέλα πολύς ἀπόπροθι δόμα νάω . καί ἐγώ καλέω παίω - ἕπομαι οἴζυος ἤδη οδυρεω πολύς , ὁ εἷς ἐφοράω κατά γαῖνα καί κατά δημός . καί ὡς ὁ ἐφοράω - σάω ἀντί ὁ ἐφίδονσαι . πρώθω γάρ ὁ εφιδηω , ὡς δηλόω καί ὁ , σχιλῆ , μή εἷς χθές . ὁ δέ πολίτης , ἐκ ὁ πολιτις τρίτος ποσσώλου γίγνομαι κατά ἀνθίας ὁ τ καί ἐπίλυ - σάω καί ὁ ἵστημι . διό καί παράγω . κατά * καί ἐν ὁ Β φαινοδίᾳ ὁ μύθιος , ὁ μή τις ἴσως καί οὗτος καί ἐκεῖνος προσαρμόζω ἐθέλω , ὡς ανθρωπιειντα εἰς ὁμοιότης ὁ τυπτιπου λαμβάνω καί ὁ ὅμοιος .