eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1841
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Σ . χαιαν ἐπιπνέει τε καὶ ἔρπει . οὐ μὲν γάρ ποτέ , φησι , κακὸν πείσεσθαι ὁπίσω , ὅφ’ ἀρετὴν παρέχωσι θεοὶ καὶ ζῶνται ὁρώρῃ , οἷα τῆς ἀγαθῆς ἐλπίδος ἐπαγομένης αὐτόν . ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ λυρὰ θεὸς τελέου , καὶ τὰ φέρει ἀκαζόμενος τελητόν θυμῷ . τοῖος γὰρ νοῦς ἐστιν ἐπι - χθονίων ἀνθρώπων , οἷον ἐπ’ ἡμαρ ἄγχει * θεός * τούτῃστιν ὁποία ἂν εἴη τὰ προσπίπτοντα , τοιοῦτος ἐστὶ καὶ ὁ νοῦς , ἐν εὐτυχίαις συνζῃρούμενος , ἐν δὲ τοῖς ἀνάπαλιν ταπεινούμενος καὶ ὅλως τοῖς πράγμασι συνεξομοιοῦμενος καὶ πρὸς τὰ παραπίπτοντα σχηματίζομενος , καὶ οὕτω μὲν τὴν γνώμην ἐφρηκεῖσαι καλόν · εἰπὶν δὲ ὅτι κατὰ τὸ κατάστημα τῶν περὶ τὸν Λίτ’ ἦτοι αἰθέρα διατελεῖται καὶ ἡ καθ’ ἀνθρώ - πους ἡμέρα ἢ κατὰ βίον , ἢ καὶ ὅτι πρὸς τὰς ἠλιακὰς ἡμέρας βιοῦμεν , ὁποῖον τι καὶ τὸ τοῦ Ὀρφέως καὶ Ἡσιόδου περὶ ἡμερῶν , παλαιὸν μὲν καὶ αὐτό , ἄλλοιόν * δὲ τι παρὰ τὰ δοκοῦντα κοινῶς . ὁ δὲ γε ξείνος Ὀδυσσεὺς ἐκ τοῦ γνωμικοῦ συνήθως εἰς τὸ καθ’ ἑαυτὸν μικρὸν καταβαίνων πλασματικῶς μέντοι ἐπιφέρει · καὶ γὰρ ἐγὼ ποτ’ ἐμελλον ἐν ἀνδράσιν ὀλβιος εἶναι , πολλὰ δ’ ἀτάσθαλ’ ἔρεξα βίῃ καὶ κρατὶ εἴκων , πατρὶ τ’ ἐμῷ πόνους καὶ ἐμοὶσι κασιγνήτοισιν . ὁ δὴ λόγος ἀνδρὸς μεταμελομένου , ὅφ’ οἷς ποτὲ πεπλημμέληκεν . εἶτα πάλιν εἰπὼν γνωμικῶς τῷ ἡξοῦν διὸ μὴ τις πᾶμπαν ἀνὴρ ἀθεμιστος εἴη , ἀλλ’ ὅγε σιγὴ δῶρα θεοῦ ἔχοι , ὅ , πτι διδοίη , κάτισιν αὐθὶς εἰς τὸ προτεθιμένον . καὶ φησὶ θανασιτικὸς ἐν ἀσυνόπτῳ σχήματι · οἷ’ ὅρῶν μνηστήρας ἀτάσθαλα μηχανώμε - τας , κτῖματα κήρουτας , καὶ ἀτιμάζοντας ἀκοιτὸν ἀνδρὸς , ὧν οὐκένι φήλων καὶ πατρὶδὸς αἰῆς θρόν’ ἀπέσεσθαι , μᾶλα δὲ σχεδόν , εἶναι δηλαδὴ . ἀλλὰ σὲ θεὸς οἶκαδ’ ὑπέζωγγοι , τούτῃστιν εἰς τὸ Λουλί - χιον , μηδ’ ἀντιάσας ἐκείνῳ ἐλθόντι . οὐ γὰρ ἀναμωτὶ γε διακρινέσθαι ὡς μνηστήρας καὶ κείνον , ἐπειδὰν μέλαθρον ὑπέλθοι . ὡς γὰτο · καὶ σπεῖσας καὶ πιὼν μελιχέα οἶνον , ἄγ’ ἐν χειρὶν ἐθηκε * δέπας κοσμητόρι λαῶν , τῷ Ἀμφινώμῳ δηλαδὴ , ἵστᾶτι ὀρθῷ περὶ αὐτόν , ὡς ἐξείπιν . ἔφ’ οἷς ἐκεῖνος ἐφη ἐξ οὐδὸν κατὰ δῶμα , φήλον τετιμημένος ἦτορ , νευστάζων κεφαλῇ . δὴ γὰρ κακὸν ἔσσετο θυμῷ ἢ θυμὸς . τοιοῦτον γὰρ ὁ δραστιχὸς λόγος ὅτε ἀγαθοῦ ἀνδρὸς παθάνεται . θεῖον δὲ καὶ ἡ ψυχή , καὶ ποτε πρόοις πεισομένη τι κακόν . ἀλλ’ οὐδ’ ὡς , φησι , πεισθεὶς φύγε κῆρα . ἐδάμη γὰρ Τηλέμαχον ὑπὸ χειρὸς καὶ ἐγχει · ὁ περ προαναγνωτικῶς ἡ Ὀμηρικὴ Μοῦσα φησὶ , δηλοῦσα , ὡς , εἰ περ πεπυμένος πεισέται , οὐδ’ ἂν τις τῶν ἄλλων ἐκφενξεῖται . Ἰστίον δὲ ὅτι τε χρήσιμον εἰς τὸ , οὐδὲν ἀκιδυνότερον καὶ ἐξῆς , ἐκ τῶν Ἀθηναίου τοῦ , ἀνθρωπὸς ἐστι ξοῖον ἐπίπονον φύσει , καὶ πολλὰ λυτρὰ ὁ βίος ἐν ἑαυτῷ φέρει . ὁ δὴ Τιμοχλὴς τις εἰπεὶν λέγεται . καὶ ὅτι οὐκ ἀπίθανον εἶναι τὸν φαινόμενον ξείνον τοῦτον τὰ κατὰ τὸν Ἀμφινόμον · τοῦνομα μὲν γὰρ τοῦ - τον οἴδεν , ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ ξενοδόχου ἄστι μαθόν · τὸν δὲ Νίσον εἰδεὶν ἂν ἐκ παλαιοῦ χρόνου καθὰ καὶ τὸν Ὀδυσσέα Ἕλλην ὤν . Σημειῶσαι δὲ τὸ ἐὺν , πρωτότυπον ὄν τοῦ , ἡὺν τε μέγαν τε . ἐκεῖνο γὰρ ἀπὸ ἐκτάσεως ἔχει ἐν τῇ ἀρχούσῃ τὸ ἡ . Τοῦ δὲ ἐπητῆ εὐθυῖα ὀξύτονος ὁ ἐπη - τῆς , ὡς καὶ ἀλλαχοῦ ἐδηλώθη , ὁ περ οἱ ὑστερον βαρύνουσι . δηλοὶ δὲ τὸν δεινὸν εἶπιν καὶ λόγιον . * εἰ δὲ καινὸν τι τοῖς ἄστι δοκεῖ τὸ ἐπητῆς ὀξυνόμενον , ἐστιν ἐνθυμηθῆναι καὶ ἕτερα οὐχ’ ὅμοια τῇ ὑστέρᾳ χρήσει · οἷον καὶ τὸ ἐρήμων καὶ τὸ ἐτοῖμον καὶ τὸ τροπαῖον , ἀρχαῖα ὀνόματα , οἷς ἄλλως προ - παροξυτύνως οἱ νῦν χρῶμεθα . Ἐν δὲ τῷ , οὐδὲν ἀκιδυνότερον , Ζηνόδοτος μὲν ἔγραψεν οὐδὲν διὰ τοῦ θ’ . τινὲς δὲ ἀντιπόντες αὐτῷ διὰ τὸ δοκεῖν διαφορὰν εἶναι τοῦ οὐδὲν καὶ οὐδὲν ἀπέδει - ξαν γενταῖον οὐδὲν . ἀρέσκει δὲ τοῖς παλαιοῖς ἡ μετάθεσις τοῦ θ’ καὶ τοῦ δ’ εἰς ἄλληλα Αἰολέων εἶναι , οἷον τὸ οὐδὲν οὐδὲν , ἐξουδενὸς ἐξουδενῶ , μίδω μίθω , δάσος θάσος . Ἀκιδυνότερον δὲ ἢ τὸ ἀσθενέστε - ρον καὶ εὐτλίστερον κατὰ τοὺς γλωσσογράφους , καθ’ οὓς καὶ ὑπέρβολικῶς εἴρηται τὸ , μηδὲν ἀκιδυνό - τερον εἶναι ἀνθρώπου , ἢ μᾶλλον ὑπομεντικώτερον , φρεσπονώτερον , παρὰ τὸ μὴ κινδυνεῖν ἦτοι ζωοῦσθαι καὶ πόθῳ γίνεσθαι τοῦ ἐπιθυμηταίνοντος . ὅτι δὲ τινες καὶ παρὰ τὸ αἰκίζω τὴν λέξιν παρά - γονσιν , ἐν τοῖς φιλάσσοις διδηλώται . Τὸ δὲ , ὅσα γαῖαν ἐπιπνέει τε καὶ ἔρπει , πρὸς διαστολὴν ἐφη τῶν μὴ ἔχοντων ταῦτα . οὐ γὰρ δή που καὶ ἐντόμων ζῴων καὶ ἀσώληκων καὶ ἰχθύδων καὶ ζωοφυτῶν καὶ τῶν τοιούτων ἀκιδυνότερον ὁ ἄνθρωπος . Ἔρπιν δὲ ἀπλῶς ἐνταῦθα τὸ βαδίζειν φησίν . ἀρετὴν δὲ τὴν εἰδα*μονίαν λέγει καὶ εὐθυμίαν τοῦ βίου , ἣν ἔχων ἄνθρωπος λέγει μὴ ἂν ἀνέξεσθαι , εἰ τί που καὶ πᾶθωι κακόν · ἀλλ’ ὅτ’ ἂν καὶ αὐτὸ πᾶθωι , φέρει ἀκαζόμενος , τούτῃστιν
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Σ . χαιαν ἐπιπνέω τε καί ἕρπω . οὖον μέν γάρ ποτός , φημί , κακός πείθω ὀπίσω , ὑπό ἀρετή παρέχω θεός καί ζάω ὄρνυμι , οἷος ὁ ἀγαθός ἐλπίς ἐπάγω αὐτός . ἀλλά ὅτε δή καί Λυράς θεός τελέω , καί ὁ φέρω ἀκαζόμενος τελέω θυμός . τοῖος γάρ νόος εἰμί ἐπι - χθόνιος ἄνθρωπος , οἷος ἐπί ἦμαρ ἄγχω * θεός * τοῦτος ὁποῖος εἄν εἰμί ὁ προσπίπτω , τοιοῦτος εἰμί καί ὁ νόος , ἐν εὐτυχία συναιρέω , ἐν δέ ὁ ἀνάπαλιν ταπεινόω καί ὅλως ὁ πρᾶγμα συνεξομοιόω καί πρός ὁ παραπίπτω σχηματίζω , καί οὗτος μέν ὁ γνώμη εφρηκεισος καλός · εἶπον δέ ὅτι κατά ὁ κατάστημα ὁ περί ὁ λιτή ἦ αἰθήρ διατελέω καί ὁ κατά ἀνθρώ - πούς ἡμέρα ἢ κατά βίος , ἢ καί ὅτι πρός ὁ ἡλιακός ἡμέρα βιόω , ὁποῖος τίς καί ὁ ὁ Ὀρφεύς καί Ἡσίοδος περί ἡμέρα , παλαιός μέν καί αὐτός , ἀλλοῖος * δέ τίς παρά ὁ δοκέω κοινῶς . ὁ δέ γε ξένος Ὀδυσσεύς ἐκ ὁ γνωμικός συνήθης εἰς ὁ κατά ἑαυτοῦ μικρός καταβαίνω πλασματικῶς μέντοι ἐπιφέρω · καί γάρ ἐγώ πρός μέλλω ἐν ἀνήρ ὄλβιος εἰμί , πολύς δέ ἀτάσθαλος ῥέζω βίαιος καί κράς εἴκω , πατήρ τε ἐμός πόνος καί ἐμός κασίγνητος . ὁ δή λόγος ἀνήρ μεταμέλομαι , ὑπό ὅς ποτέ πλημμελέω . εἶτα πάλιν εἶπον γνωμικός ὁ ἥκω διό μή τις πάμπαν ἀνήρ ἀθεμιστος εἰμί , ἀλλά ὅσγε σιγή Δῶρα θεός ἔχω , ὅς , πτι δίδωμι , κάτις αὐθίς εἰς ὁ προτίθημι . καί φημί θανασιτικὸς ἐν ἀσύνοπτος σχῆμα · οἶς ὁράω μνηστήρ ἀτάσθαλος μηχανάω - ὅς , κτιματη κηρουος , καί ἀτιμάζω ἀκέω ἀνήρ , ὅς οὐκένι φῆλος καί πατρίς Ἀιῆς θρόνος ἄπειμι , μῆλον δέ σχεδόν , εἰμί δηλαδή . ἀλλά σύ θεός οἴκαδε ὑπέζωγγοι , τοῦτος εἰς ὁ Λουλί - Χῖος , μηδέ ἀντιάω ἐκεῖνος ἔρχομαι . οὖον γάρ ἀναμωτὶ γε διακρίνω ὡς μνηστήρ καί ἐκεῖνος , ἐπειδάν μέλαθρον ὑπέρχομαι . ὡς γάτα · καί σπένδω καί πίνω μελιχέα οἶνος , ἄγω ἐν χείρ ἰθημι * δέπας κοσμήτωρ λαός , ὁ ἀμφινωμάω δηλαδή , ἵστημι ὀρθός περί αὐτός , ὡς ἐξεῖπον . ἐπί ὅς ἐκεῖνος φημί ἐκ οὐδός1 κατά δῶμα , φῆλος τιμάω ἦτορ , νευστάζω κεφαλή . δή γάρ κακός εἰμί θυμός ἢ θυμός . τοιοῦτος γάρ ὁ δραστικός λόγος ὅτε ἀγαθός ἀνήρ παθαίνω . θέω δέ καί ὁ ψυχή , καί ποτός πρόοιδα πείθω τίς κακός . ἀλλά οὐδέ ὡς , φημί , πείθω φεύγω κῆρ . δαμάζω γάρ Τηλέμαχος ὑπό χείρ καί ἔγχος · ὁ περ προαναγνωτικῶς ὁ ομηρικός Μοῦσα φημί , δηλόω , ὡς , εἰμί περ πυνθάνομαι πείθω , οὐδέ εἄν τις ὁ ἄλλος ἐκφέρω . ἱστίον δέ ὅτι τε χρήσιμος εἰς ὁ , οὐδείς ακιδυνοτερος καί ἑξῆς , ἐκ ὁ Ἀθηναῖος ὁ , ἄνθρωπος εἰμί ξέω ἐπίπονος φύσις , καί πολύς λύτρον ὁ βίος ἐν ἑαυτοῦ φέρω . ὁ δή τιμοχλεω τις εἰπείν λέγω . καί ὅτι οὐ ἀπίθανος εἰμί ὁ φαίνω ξένος οὗτος ὁ κατά ὁ Ἀμφίνομος · τοὔνομα μέν γάρ ὁ - ὁ οἶδα , ἐν ὁ οἶκος ὁ ξενοδόχος Άστι μανθάνω · ὁ δέ Νῖσος εἰδώ εἄν ἐκ παλαιός χρόνος καθά καί ὁ Ὀδυσσεύς Ἕλλην εἰμί . σημειόω δέ ὁ ἐύν , πρωτότυπος εἰμί ὁ , ἐΰς τε μέγας τε . ἐκεῖνος γάρ ἀπό ἔκτασις ἔχω ἐν ὁ ἄρχω ὁ ὁ . ὁ δέ ἐπητής εὐθύς ὀξύτονος ὁ ἐπη - ὁ , ὡς καί ἀλλαχοῦ δηλόω , ὁ περ ὁ ὕστερος βαρύνω . δηλόω δέ ὁ δεινός εἶπον καί λόγιος . * εἰμί δέ καινός τίς ὁ Άστι δοκέω ὁ ἐπητής ὀξύνω , εἰμί ἐνθυμέομαι καί ἕτερος οὐ ὅμοιος ὁ ὕστερος χρῆσις · οἷος καί ὁ ἐρῆμος καί ὁ ἑτοῖμος καί ὁ τρόπαιον , ἀρχαῖος ὄνομα , ὅς ἄλλως προ - παροξυτυναω ὁ νῦν χράω . ἐν δέ ὁ , οὐδείς ακιδυνοτερος , Ζηνόδοτος μέν γράφω οὐδείς διά ὁ ὁ . τις δέ ἀντιπάσχω αὐτός διά ὁ δοκέω διαφορά εἰμί ὁ οὐδείς καί οὐδείς ἀποδέω - ξαν γενταῖον οὐδείς . ἀρέσκω δέ ὁ παλαιός ὁ μετάθεσις ὁ ὁ καί ὁ δέ εἰς ἀλλήλων Αἰολεύς εἰμί , οἷος ὁ οὐδείς οὐδείς , ἐξουδενὸς ἐξουδενέω , μίδω μίθω , δάσος Θάσος . ακιδυνοτερος δέ ἢ ὁ ἀσθενέστος - ἀντίμοιρος καί εὐτλίστερον κατά ὁ γλωσσογράφος , κατά ὅς καί ὑπερβολικός εἴρω ὁ , μηδείς ἀκιδυνό - τέρος εἰμί ἄνθρωπος , ἢ μᾶλλον ὑπομεντικώτερον , φρεσπονώτερον , παρά ὁ μή κινδυνεύω ἦ ζῳόω καί πόθος γίγνομαι ὁ ἐπιθυμέω . ὅτι δέ τις καί παρά ὁ αἰκίζω ὁ λέξις παρά - γονσιν , ἐν ὁ φυλάσσω διαδηλόω . ὁ δέ , ὅσος γαῖα ἐπιπνέω τε καί ἕρπω , πρός διαστολή φημί ὁ μή ἔχω οὗτος . οὖον γάρ δή ποῦ καί ἔντομος ζῷον καί ἀσώληκων καί ἰχθύς καί ζωοφυτέω καί ὁ τοιοῦτος ακιδυνοτερος ὁ ἄνθρωπος . Ἔρπιν δέ ἀπλόος ἐνταῦθα ὁ βαδίζω φημί . ἀρετή δέ ὁ εἰδα*μονίαν λέγω καί εὐθυμία ὁ βίος , ὅς ἔχω ἄνθρωπος λέγω μή εἄν ἀνέχω , εἰμί τίς ποῦ καί πᾶθος κακός · ἀλλά ὅτι εἄν καί αὐτός πᾶθος , φέρω ἀκαζόμενος , τοῦτος