eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1607
ὁ δὲ τοῦτο καινότερον γραφῶν ἐπείλακεν ὁμοίως καὶ τῇ τοῦ πατρὸς ἐτυμολογίᾳ , οὕτω . πατὴρ θεὸς μὲν , ὡς τὸ πᾶν τηρῶν ἄνθρωπος δέ , ὡς τοὺς παῖδας τηρῶν . Οἴμας δὲ καὶ νῦν τὰς ὠδὰς λέγει , ὡς καὶ πρὸ ὀλίγου . Τὸ δὲ ἀφίλως φθὼν ἀοιδῶν ὡς ἔχει τι παρηγόριον , οὐκ ἀδηλόν ἐστιν , ὥσπερ καὶ μετ’ ὀλίγα τὸ , Ἐποῖός ἐποίησε σὺν Ἀθηνῇ . Σημειῶσαι δὲ ὅτι δεξιῶς τις ἐνταῦθα πρὸς τὸν Ἀμύδοχον ἡ δόσις τοῦ χρηστοῦ , ὡς ἐν τοῖς ἐξῆς πρὸς Ἀρήτην ἡ δόσις τοῦ ποθιρίου . Τὸ δὲ αἰνίζεσθαι καὶ ὁ ἥμισυς τῶν ἐνταῦθα στίχων οὕτως κείται καὶ ἐν’ Ἰλιάδι . Τὸ δὲ ἡ Μοῦσα ἐδίδαξεν ἢ Ἀπόλλων , οὐ διὰ μόνην ποιητικὴν ἄλλως σοφίαν ἐφράθη , ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ κατ’ Ἀπόλλωνα μαντικόν . τοιούτοι γὰρ οἱ ποιηταὶ ὡς ἐδηλώθη , πολλοχοῦ , οἱ καὶ τοὺς μέλλοντας μαντικῶς ἐπιβάλλουσι . καὶ τὰ πρὸ αὐτῶν δὲ καὶ τὰ κατ’ αὐτοὺς οἴδασι μήτε παρόντες αὐτοὶ μήτε ἀκούσαντες , καὶ οἴκοθεν εἰδότες ἄδουσι , θεοῦν μαθόντες , ὡς δηλοὶ καὶ τὸ , ὃ δ’ ὁμηθεὶς θεοῦ , ἤχθετο . ἤχων ὑπὸ θεοῦ κινηθεὶς . θεμόσοφος γὰρ καὶ αὐτοδίδακτος , ἢ θεόσοφος κατὰ τοὺς τοιούτους καὶ ὁ Ἀμό - δοχος πλάττεται . ἢ δὲ πᾶσιν ἐνθεωρισθῆναι * τοῖς σοφοῖς ἀοιδοῖς ἀμειλῶς ἐν τοῖς ἐξῆς που καὶ πᾶν σαφὲς ἄμα καὶ σαφῶς δηλῶσαι ὁ Ἰσαχίσιος Ψήμιος . Καὶ σημειῶσαι ἐνταῦθα τὸν τιμωμένον ἐπιπολιῶν τῆς τῶν Φαιάκων γῆς , αὐτῷ γὰρ πρωτοποκμένου , καλῶς ἂν νομίζοτο . Ἀμύδοχος πρὸς μηδὲν μαθεὶν ἢ ἀκούειν τὰ κατὰ τὸν Ὀδυσσέα , ὡς εἴγε μὴ ἐκτεπόισται κατὰ τὸ πλάσμα τῆς ποιή - σως ἢ τῶν Φαιάκων τῆσος ἀλλὰ πρὸς τῇ Ἠπαίρῳ ἐστὶ καὶ αὐτὴ κατὰ τὴν ἀοτι φαινομένην Κέρκυραν , πῶς ἂν πιθανῶς ἔχοι νομίσαι τὸν σοφὸν Ὀδυσσέα ὡς ἀδίδακτος ὁ Ἀμύδοχος καὶ οὐδ’ ἐξ ἀκοῆς ποθὲν παρήλαχε τὰ λεγόμενα , εἰδὼς ὅτι , ἐκ τῶν πέριξ καὶ ἐγγυτάτω εἰδέναι αὐτά , καὶ ἄλλως οὐδὲ μακρὸν τῶν καθ’ ἱστορίαν Φαιάκων τῆς Ἠπείρου οὖσης ; τέως γε μὴν , λέγει ἐν τούτοις Ὀμηρος , ὡς οἱ κυρίως ἀοιδοὶ ἐν αἷς καὶ αὐτὸς , οὐδὲν εἰδότες ἐξ ἀνθρώπων ἄδουσι . διὸ Μοῦσαν ἐπικαλοῦμενοι ἐνέπονσι , ὡς ἐντεῦ - θεν , καὶ μάνταις αὐτὸν ὄντα , λαιοῦντας ἐξ ἐπιποίας Μουσῶν . ὧδεν Μοῦσα μὲν αὐτοὺς διδάσκει , ὡς σοφοὺς . Ἀπόλλων δὲ ὡς μαντικοὺς τε καὶ ὡς φθιχοῦς . Τὸ δὲ κατὰ κόσμον , τὸ εὖτακτον καὶ εὐμεθόδον τῆς ἱστορίας λέγει . οὐ γὰρ ἄνω κάτω τὰ πράγματα φύσει ἀλλὰ κοσμῶ τὴν γρα - φὴν ὁ κατὰ τέχνην ἢ ἀοιδὴν ἢ γράφων ἢ καὶ * λέγων . Οἶτον δέ , οὐ θάνατον ἀλλὰ κακο - πείθειαν ἐνταῦθα λέγει . διὸ ἰσχυρῶν ἐπάγει . ὅσ᾽ ἐπαθὼν τε καὶ ὅσ᾽ ἐμόγησαν . ὁ πῆρ ἐστιν οἶτος , οὐ γὰρ ἐμνήσθη ἐνταῦθα θανάτου . Τὸ δὲ ἐξῆσιν’ ἐπαθὼν τε πρὸς ἀλήθειαν ἱστορίας ἐγράφη . ἄμφω γὰρ ἐπισυνέθη τοῖς Ἀχαιοῖς . Τὸ δὲ καὶ ἵππον κόσμον ἄεισον , παραφθίσας τὸν τις μεγά - λων σοφῶν ἔγραψεν . ἀλλ’ ἄγε δή μετ’ ἄνθι καὶ ἄλλον κόσμον ἄεισον . ὁ δὲ παραμιμώδως λέγεται ἐπὶ τῶν ἐν ἐξαλλασσόντων τὰ διηγήματα . Καὶ ὅρα τὸ , κόσμος , τὸ κόσμιον καὶ πάλιν δηλοῦν καὶ εὖτακτον τῆς ἀοιδῆς . καὶ ἄλλως δὲ ἵππον κόσμος , ἢ εὖκοσμος ἐπίνοια καὶ μέθοδος καὶ ἡ ἔνδον αὐτοῦ ἡρωϊκὴ διά - ταξις , καὶ ὡς αὐτὴν στρατηγικῇ , ὁποίαν κοσμητοῦς ἂν ἀνδρῶν τεχνέσαιντο εἴγε δι’ αὐτῆς Ἰλιον Ἀχαιοὶ ἐξαλώσαζον . Δουράτειον δὲ ἵππον τὸν ξύλινον λέγει , τὸν καινότερον δούριον . γίνεται δὲ ὁ δουράτιος μὲν ἐκ τοῦ δουρὸς , ἐκ τοῦ δουράτος δὲ ὁ δουράτιος . καὶ ἀπείλεισι τοῦ ἵ , δουράτειος διὰ μέτρων χρησιμότητα . τοῦτον δέ , καὶ xoῦλον δόρον τουτίστι ξύλον , μη’ ὀλίγα φησίν , ἐπὶ καὶ δουράτιος ἐντεῦθεν καλεῖται καὶ δουράτιος . τὸν δ’ αὐτὸν , καὶ δόλον . καὶ xoῦλον λόχον . χραιττω δὲ τὰλλα τοῦ xoῦλον δόρον . αὐτὸ γὰρ καὶ σκάφην καὶ πλοῖον δηλῶσαι ἂν . Ὅτι * δὲ τοῦ τοιούτου δόλου τέχνην ὁ Ἐπαῖος ὁ Διλὸς μὲν , Ἀριστος δὲ τὴν τε πυγμαχίαν καὶ τὴν τεκτονικήν , αἱ ἱστορίαι δηλοῦσι , ἐν αἷς καὶ ὑδρο - φόρος τὸν βασάλκην ὁ Ἐπαῖος ἄνα λέγεται . ἐξ οὐ δὲ αἴνημα ὁ Σιμωνίδης ἐποίησεν αἱ ὧν ὑδροφο - ροῦντα ὧν ἐπαῖον ὠνόμασεν ὡς ὁ Ἀθήναιος ἱστόρη . Ἀξιον δ’ ὅτι δουρὸς μὲν , προὔπερχι τὸ δόρυ , ὡς γὰρ γόνυ γόνυος καὶ μεταθέσει γουνός , οὕτω καὶ δόρυ δόρυος δουρὸς . τοῦ δὲ δουράτος , αὐθίς ασαγμένη τὸ δοῦρας , ὥσπερ καὶ τοῦ γόνατος , τὸ γούνες . τοιαῦτα δὲ πάντως καὶ τὸ , ὕδατος ἐκ τοῦ ὕδωρ . καὶ τὸ , φρέατος ἐκ τοῦ φρέαρ . ὁ μῖχον καὶ νῦν παραλαλεῖται τοῖς * Ἀττικοῖς . Τὸ δὲ ἐμπλή - σας , Ὀμηρος μόν . ἀσφαλῶς καὶ σωφρόνως ἄπι διὰ τὴν πολλὴν ἔνδον τοῦ ἵππου ζωότητα . ἕτερος δὲ τις οὐκ ἐν αὐτῇ φρίσαστο οὐ λῆξιν ὡς ἐπὶ δήθεν οἷον ἐχμενοῦντος τοῦ τοιούτου ἵππου τεθῆναι . κατὰ τὸ , πλήσας δὲ μηδὲν , ὅπερ Εὐριπίδης ἐν Κερκύωνι φησίν , ἀντὶ τοῦ ἐκλύμενα ποιήσας . Τὸ δὲ κατὰ μοίραν , ταυτὸν ἐστὶ τῷ , κατὰ κόσμον ὅπερ ἄνωτέρω αὐτοῦ εἴρηται . Τὸ δὲ πᾶσι μυθήσομαι , ὑπερβολικῶς εἴρηται . οὐ γὰρ δήπου δύναται πᾶσι ἀνθρώποις ὁ Ὀδυσσεὺς δηλῶσαι τὰ κατὰ τὸν Ἀχιλλέα , ὥσπερ οὐδὲ οἱ κατὰ τὴν μήνιν τοῦ Ἀχιλλέως ἐν Τροίᾳ πεσόντες ἴδωμεν οἷοις ἄπασιν γένοιντ᾽ ἄν . ἄλλως δὲ μαντικῶς εἴρηται τῷ ποιητῇ τῷ , πᾶσι μυθήσομαι , ὡς τῆς αὐτοῦ ποιήσεως παρκοίνου δοκοῦντος διὰ τὴν κατ᾽ αὐτὸν ἔμμονον φθιτίν . πολλοχόθεν δὲ δήλουν , ὡς ἔχων καὶ μαντικοῦς εἶναι τοὺς ποιητάς . Τὸ δὲ δόμηθεις θεοῦ , ἀντὶ τοῦ , μανθὺς ὑπὸ Μοῦσης , κάτοχοι γὰρ Μοῦσας ἐδόκουν οἱ ἀοιδοί . καθ᾽ αὐτὸ καὶ οἱ μαχόμενοι Ἀοὶ κάτοχοι , καὶ οἱ μάντες , Ἀπόλλων . ἐμέλα γὰρ τις τὸν μάντιν πανομέμενον τοῦ λέγειν ἤρετο τί ἐλάλει , ὁ δὲ , οὐδὲν τι ἀ*γεν εἰπεῖν . διὸ καὶ οἱ ταχυγραφοῦντες καὶ τὰ μαντικὰ ἔπη μεταλαμβάνοντες , εἰ πού ἐνλείψθη τι τοῦ ἔπους αἰτα ἐαυτοῦ γεγονότα τὸν μάντιν ἀνθρώπων ἐθέλοντες ἀποδοῦναι τὸ τοῦ στίχου πλήρες , οὐκ εἶχεν ἐκεῖνος ἄρτιον ποιῆσαι τὸ ἔπος , οἷα μὴ μεμημημένῳ τῶν τοῦ θεοῦ . Τὸ δὲ θεοῦ ἀρχεσθαι καὶ ἐφευρηματικὸν ἐστι πρὸς τοῦ , θεόπιν ἀοιδήν . ἢν δηλαδή ἐκ θεοῦ τις ἔπα ὁ ἐστι λαλεῖ . ἢ , ἢν θεὸς ὀπάζει . κατὰ τὸ , θεὸς ὤπασε θέσπιν ἀοιδήν . ἵνα εἴη καὶ τοῦτο ἐτυμολογικὸς τρόπος . Τὸ δὲ φραίν δ᾽ ἀοιδήν , ἀντὶ τοῦ , ἐξ ἐνδιαθέτου καὶ κραυποῦ εἰς προφορὰν ἐξήγαγε . σκευάμενος πρῶτα εἶτα ἐκρήγναξ . ἢ καὶ ἄλλως , ἤρανεν ἀοιδήν , ἀντὶ τοῦ σαφῶς ἤδεν , ἀπὸ τοῦ φραίνω τὸ λάμπω . φῶς γὰρ λόγου ἢ σαφήνεια . ὅτι δὲ οἱ ὕστερον Ἀττικοὶ οὐκ ἀγαθὴν λέξιν εἶχον τὸ φραίνειν , δηλοῖ καὶ ὁ συζοφάντης , καὶ ὁ παρὰ τῷ κομικῷ Φανὸς ὑπογραφὲς διακῶν . ἐν τοῖς τοιούτοις δὲ χωρίοις κείται καὶ τὸ ἥρω κατὰ δοτιμήν . φησὶ γὰρ . ἐν χεισὶν ἐδύκην ἥρω Ἀχιλλέως . ὅπερ ἢ ἀποκοπήν ἐπεδεν ἐκ τοῦ ἥρωι , ἢ ἀπὸ κλισως ἰσοσυλλάβου ἐστίν , ὁ ἥρος τοῦ ἥρω . τοιούτου λόγου καὶ τὸ , γέλω θάνατον . καὶ μετ᾽ ὀλίγα δὲ ἐν τῷ , σὸς δόμος Ἀχιλλέως ἥρος , δοκεῖ τισὶ τὸ ἥρος μὴ κλητικὴν ἀλλὰ γενικὴν εἶναι , συγκ*κοπεῖσαν ἐκ τοῦ ἥρωος . Ὅτι Ἀχιλλέως θεοῦ ἀρξάμενος ἤρανεν ὡς ἐφρέθη ἀοιδήν . ἐνθὲν ἐλόν , ὡς οἱ μὲν ἐξοσίμων ἐπὶ νήσων βάντες ἀπέπλειον πῦρ ἐν κλισίαις βαλόντες Ἀργεῖοι . τοὶ δ᾽ ἤδη ἀγακλυτὸν ἀμφ᾽ Ὀδυσσέα εἰσ᾽ ἐνὶ Τροίῃν ἀγροῦν κεκαλυμμένοι ἵππω . αὐτοὶ γὰρ μὲν Τρώες ἐς ἀκρόπολιν ἐνέδρατο , ὡς ὁ μὲν εἰστήκει . τοὶ δ᾽ ἄχριτα πολλ᾽ ἀγόρευον , ἤμενοι ἀμφ᾽ αὐτόν . τοῖχα δὲ σιγῶν ἤνδρας βουλή . ἥδ᾽ διατιμῆσαι κοῖλον δόρον νηλέϊ χαλ*κῷ . ἢ κατὰ πετράων βαλέων ἐρύσαντες ἐπ᾽ ἄκρας . ἥδ᾽ ἐὰν μέγ᾽ ἀγαλμα θεῶν θεικτῆριον εἶναι . τῇ περ δὴ καὶ ἔπειτα τελευτήσεσθαι ἐμελλεν . αἴσα γὰρ ἤν , ἀπολέσθαι ἐπὶ πόλεις ἀμφιβαλόντα δουράτιν μέγαν ἵππον ὅθι εἶστο πάντες ἄριστοι Ἀργεῖοι . Τρώεσσι φύσιν καὶ ἥρα φέροντες . ἤδειν δ᾽ ὡς ἄστυ διέπραθον νίες Ἀχαιῶν ἱππόθεν ἐκχόμενοι , κοῖλον λόχον ἐππρολιπόντες . ἄλλον δ᾽ ἄλλῃ ἄειδε πόλιν κεραϊζέμεν αἰπὴν . αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς ποτὶ δόματα Ἀχιλλέως βήμενα ἤν τ᾽ Ἀργα σὺν ἀντιθέῳ Μενελάῳ . κειθὶ δὴ αὐτότατον * πόλεμον φάτο τολμήσαντα νικήσαι δὲ Ἀθήνην . ἔοικε γὰρ φρονήσεως κατορθώσαι καὶ τὴν τοιαύτην σὺν Μενελάῳ μάχην ὁ Ὀδυσσεύς . Καὶ ὅρα ὡς οὐδὲ ἡ κατὰ δόλον ἄλωσις αὐτὴ ἐξω ἀγῶνος ἢν τοῖς Ἀχαιοῖς εἰς τὸ παράπαν , εἶγε πόλεμος αὐτότατος ἐν τοῖς τοῦ Ἀχιλλέως γέγονε δώμασιν , ἀνδρείου τε ὡς εἴκως ὄντος , καὶ κινδυνεύοντος διὰ τὴν Ἑλένην . ἢν αὐτῷ φασίν ἐχεσθαι θανόντος τοῦ Πάριδος . Σημειῶσαι δὲ καὶ ὅτι τὸ συνοπτικὸν τῆς γραφῆς εἶδος καὶ τὸ ὡς εἰπεῖν παρεκβολικὸν πρῶτος Ὅμηρος ἐνταῦθα ἐπέδειξε . Ἀχιλλέως δὲ γὰρ πλατεῖαν ἐκθέσθαι δοκεῖ ἀοιδήν , Ὅμηρος δὲ , ὡς ἐν τύπῳ παρεκβολὴς τὴν μακρὰν ῥῆσιν εἰς βραχυτέραν συνελίψ , ὡς δήλον ἐκ τοῦ , ἤδειν ὡς ἄστυ διέπραθον . ἤκουον τὸν τρόπον τῆς Τροίης ἄλωσεως ὅπερ ἐνταῦθα οὐκ ἐπεξηγήται . καὶ ἐκ τοῦ , ἄλλον ἄλλῃ ἄειδε κεραϊζέμεν τὴν πόλιν . ὅπερ οὐδ᾽ αὐτὸ ἐνταῦθα κείται . οὐ γὰρ λέγει τίνας πον ἐκεράϊζον , ἐνέγραψε γοῦν ὁ ποιητὴς ἔχειν ἐκ τούτων ἕλην πολλὴν ποιήσεως . δι᾽ ἧς καὶ δόιν ἄν ἀπαρτισθῆναι βελτίων , ὅποια ἐπραγματεύσαντο οἱ τὴν Τροίαν ἄλωσιν γρα*φαι πραγματευσάμενοι . ὧν καὶ ὁ Τρηνόδορος . ἐπὶ δὲ τοῖς φηθίσιν ἐπάγει ὁ ποιητὴς ἕνα στίχον συμπληρωτικῶ σχήματι , τοιούτον . ταύτ᾽ ἄρ᾽ ἀοιδὸς ἄειδε περιχλυτός . ἐτυμολογικὸν τρόπον ποιήσας ἐν τῷ , ἀοιδὸς ἄειδεν . Ὅτι δὲ ἀπέπλεισαν Ἕλληνες δόρυ ἐκ Τροίης * καὶ ὡς πῦρ ἐν κλισίαισιν ἐβάλον , καὶ τὰ μετὰ τὸν δύσφρον ἵππον , καὶ ὡς ἐπορθήθη ἡ Τροία ἐλεεινῶς τὰ τε ἄλλα καὶ διὰ τὸν τῆς πόλεως ἐμπρησμόν , καὶ ὅσα δὲ ἐπὶ τούτοις γέγονε , δηλοῖ ἐνδιασκώδως καὶ ἡ τοῦ Κούρτου ποίησις . Σημειῶσαι δὲ καὶ ὅτι τὸ ἐνθεν ἕλων ἄλλο πλατὸς γραφῆς εἶναι δηλοῖ πρὸ τῆς ἀοιδῆς τοῦ Ἀχιλλέως . ὅπερ ὀφείλων αὐτὸς
Lemmas: ὁ δέ οὗτος καινός γραφεύς ἐπιλάσκω ὁμοίως καί ὁ ὁ πατήρ ἐτυμολογία , οὗτος . πατήρ θεός μέν , ὡς ὁ πᾶς τηρέω ἄνθρωπος δέ , ὡς ὁ παῖς τηρέω . οἴμη δέ καί νῦν ὁ ὠδή λέγω , ὡς καί πρό ὀλίγος . ὁ δέ ἄφιλος φθάνω ᾠδή ὡς ἔχω τίς παρηγόριος , οὐ ἄδηλος εἰμί , ὥσπερ καί μετά ὀλίγος ὁ , Ἐποῖός ποιέω σύν Αθηνή . σημειόω δέ ὅτι δεξιός τις ἐνταῦθα πρός ὁ αμυδοχος ὁ δόσις ὁ χρηστός , ὡς ἐν ὁ ἑξῆς πρός Ἀρήτη ὁ δόσις ὁ ποθιριον . ὁ δέ αἰνίζω καί ὁ ἥμισυς ὁ ἐνταῦθα στίχος οὕτως κεῖμαι καί ἐν Ἰλιάς . ὁ δέ ὁ Μοῦσα διδάσκω ἢ Ἀπόλλων , οὖον διά μόνος ποιητικός ἄλλως σοφία φράζω , ἀλλά καί διά ὁ κατά Ἀπόλλων μαντικός . τοιοῦτος γάρ ὁ ποιητής ὡς δηλόω , πολλοχοω , ὁ καί ὁ μέλλω μαντικός ἐπιβάλλω . καί ὁ πρό αὐτός δέ καί ὁ κατά αὐτός οἶδα μήτε πάρειμι αὐτός μήτε ἀκούω , καί οἴκοθεν οἶδα ἀείδω , Θέουν μανθάνω , ὡς δηλόω καί ὁ , ὅς δέ ὁμηθεὶς θεός , ἔχθω . ἦχος ὑπό θεός κινέω . θεμόσοφος γάρ καί αὐτοδίδακτος , ἢ θεόσοφος κατά ὁ τοιοῦτος καί ὁ Ἀμός - δοχός πλάσσω . ἢ δέ πᾶς ἐνθεωρισθῆναι * ὁ σοφός ἀοιδός ἀμειλῶς ἐν ὁ ἑξῆς ποῦ καί πᾶς σαφής ἄμη καί σαφῶς δηλόω ὁ ισαχιθεος Ψημίος . καί σημειόω ἐνταῦθα ὁ τιμάω ἐπιπολίζω ὁ ὁ Φαίαξ γῆ , αὐτός γάρ πρωτοποκμένου , καλῶς εἄν νομίζω . Ἀμύδοχος πρός μηδείς μανθάνω ἢ ἀκούω ὁ κατά ὁ Ὀδυσσεύς , ὡς εἰ μή εκτεποιειμι κατά ὁ πλάσμα ὁ ποιέω - σῶς ἢ ὁ Φαίαξ τῆσος ἀλλά πρός ὁ Ἠπαίρῳ εἰμί καί αὐτός κατά ὁ ἀοτι φαίνω Κέρκυρα , πῶς εἄν πιθανός ἔχω νομίζω ὁ σοφός Ὀδυσσεύς ὡς ἀδίδακτος ὁ Ἀμύδοχος καί οὐδέ ἐκ ἀκοή ποθεν παραλαγχάνω ὁ λέγω , εἰδοί ὅτι , ἐκ ὁ πέριξ καί ἐγγύς οἶδα αὐτός , καί ἄλλως οὐδέ μακρός ὁ κατά ἱστορία Φαίαξ ὁ Ἤπειρος εἰμί ; τέως γε μήv , λέγω ἐν οὗτος Ὅμηρος , ὡς ὁ κύριος ἀοιδός ἐν ὅς καί αὐτός , οὐδείς οἶδα ἐκ ἄνθρωπος ἀείδω . διό Μοῦσα επικαλούμαι ἐνέπω , ὡς ἐντεῦ - τίθημι , καί μάντης αὐτός εἰμί , λαίω ἐκ επιποια Μοῦσα . ὧδε Μοῦσα μέν αὐτός διδάσκω , ὡς σοφός . Ἀπόλλων δέ ὡς μαντικός τε καί ὡς φθιχοῦς . ὁ δέ κατά κόσμος , ὁ εὔτακτος καί ευμεθοδος ὁ ἱστορία λέγω . οὖον γάρ ἄνω κάτω ὁ πρᾶγμα φύσις ἀλλά κοσμέω ὁ γράω - φή ὁ κατά τέχνη ἢ ἀοιδή ἢ γράφω ἢ καί * λέγω . οἶτος δέ , οὖον θάνατος ἀλλά Κακό - πείθω ἐνταῦθα λέγω . διό ἰσχυρός ἐπάγω . ὅσος πάσχω τε καί ὅσος μογέω . ὁ ΠΗΡ εἰμί οἶτος , οὖον γάρ μιμνήσκω ἐνταῦθα θάνατος . ὁ δέ ἐξίημι πάσχω τε πρός ἀλήθεια ἱστορία γράφω . ἄμφω γάρ ἐπισυνθέω ὁ Ἀχαιός . ὁ δέ καί ἵππος κόσμος ἀείδω , παράπτω ὁ τις μεγός - λάω σοφός γράφω . ἀλλά ἄγω δή μετά άνθος καί ἄλλος κόσμος ἀείδω . ὁ δέ παραμιμώδως λέγω ἐπί ὁ ἐν ἐξαλλάσσω ὁ διήγημα . καί ὁράω ὁ , κόσμος , ὁ κόσμιος καί πάλιν δηλόω καί εὔτακτος ὁ ᾠδή . καί ἄλλως δέ ἵππος κόσμος , ἢ εὔκοσμος ἐπίνοια καί μέθοδος καί ὁ ἔνδον αὐτός ἡρωϊκός διά - τάξις , καί ὡς αὐτός στρατηγικός , ὁποῖος κοσμητός εἄν ἀνήρ τεχνάομαι εἰ διά αὐτός Ἴλιον Ἀχαιός ἐξαλίζω . Δουράτειον δέ ἵππος ὁ ξύλινος λέγω , ὁ καινός δούριος . γίγνομαι δέ ὁ δουράτιος μέν ἐκ ὁ δόρυ , ἐκ ὁ δόρυ δέ ὁ δουράτιος . καί ἀπείλησις ὁ ἵ , δουράτειος διά μέτρον χρησιμότητα . οὗτος δέ , καί xoῦλον δορός τουτιειμι ξύλον , μῆον ὀλίγος φημί , ἐπί καί δουράτιος ἐντεῦθεν καλέω καί δουράτιος . ὁ δέ αὐτός , καί δόλος . καί xoῦλον λόχος . χραιττω δέ ὅς ὁ xoῦλον δορός . αὐτός γάρ καί σκάφη καί πλοῖον δηλόω εἄν . ὅτι2 * δέ ὁ τοιοῦτος δόλος τέχνη ὁ Ἐπαῖος ὁ Διλὸς μέν , ἀριστος δέ ὁ τε πυγμαχία καί ὁ τεκτονικός , ὁ ἱστορία δηλόω , ἐν ὅς καί Ύδρος - φόρος ὁ βασάλκην ὁ Ἐπαῖος ἄναξ λέγω . ἐκ οὖον δέ αἴνημα ὁ Σιμωνίδης ποιέω ὁ ὅς ὑδροφο - ρέω ὅς παίω ὀνομάζω ὡς ὁ Ἀθήναιος ἱστορέω . ἀσιος δέ ὅτι δόρυ μέν , προὔπερχι ὁ δόρυ , ὡς γάρ γόνυ γόνυ καί μετάθεσις γουνός , οὗτος καί δόρυ δόρυ δόρυ . ὁ δέ δόρυ , αὖθις ασαγμένη ὁ δόρυ , ὥσπερ καί ὁ γόνυ , ὁ γούνα . τοιοῦτος δέ πάντως καί ὁ , ὕδωρ ἐκ ὁ ὕδωρ . καί ὁ , φρέαρ ἐκ ὁ φρέαρ . ὁ μίχος καί νῦν παραλαλέω ὁ * Ἀττικός . ὁ δέ ἐμπλέω - σός , Ὅμηρος νυμφότιμον . ἀσφαλῶς καί σωφρόνως θέραψ διά ὁ πολύς ἔνδον ὁ ἵππος ζῳότης . ἕτερος δέ τις οὐ ἐν αὐτός φρίζω οὖον λῆξις ὡς ἐπί δήθεν οἷος ἐχμενοῦντος ὁ τοιοῦτος ἵππος τίθημι . κατά ὁ , πίμπλημι δέ μηδείς , ὅσπερ Εὐριπίδης ἐν Κερκύων φημί , ἀντί ὁ κλύμενον ποιέω . ὁ δέ κατά μοῖρα , τατός εἰμί ὁ , κατά κόσμος ὅσπερ ανωτέρω αὐτός εἴρω . ὁ δέ πᾶς μύω , ὑπερβολικός εἴρω . οὖον γάρ δήπου δύναμαι πᾶς ἄνθρωπος ὁ Ὀδυσσεύς δηλόω ὁ κατά ὁ Ἀχιλλεύς , ὥσπερ οὐδέ ὁ κατά ὁ μῆνις ὁ Ἀχιλλεύς ἐν Τροία πίπτω ὁράω οἶος ἅπας γίγνομαι ἄν . ἄλλως δέ μαντικός εἴρω ὁ ποιητής ὁ , πᾶς μύω , ὡς ὁ αὐτός ποίησις παρκοινεω δοκέω διά ὁ κατά αὐτός ἔμμονος φθιος . πολλοχόθεν δέ δηλόω , ὡς ἔχω καί μαντικός εἰμί ὁ ποιητής . ὁ δέ δομέω θεός , ἀντί ὁ , μανθὺς ὑπό Μοῦσα , κάτοχος γάρ Μοῦσα δοκέω ὁ ἀοιδός . κατά αὐτός καί ὁ μάχομαι ἀάω κάτοχος , καί ὁ Μάντες , Ἀπόλλων . μέλα γάρ τις ὁ μάντις πανομέμενον ὁ λέγω ἔρομαι τίς λαλέω , ὁ δέ , οὐδείς τίς ἀγενής εἶπον . διό καί ὁ ταχυγραφέω καί ὁ μαντικός ἔπος μεταλαμβάνω , εἰμί πού ἐλλείπω τίς ὁ ἔπος ἀΐτας ἑαυτοῦ γίγνομαι ὁ μάντις ἄνθρωπος ἐθέλω ἀποδίδωμι ὁ ὁ στίχος πλήρης , οὐ ἔχω ἐκεῖνος ἄρτιος ποιέω ὁ ἔπος , οἷος μή μεμημημένῳ ὁ ὁ θεός . ὁ δέ θεός ἄρχω καί ἐφευρηματικὸν εἰμί πρός ὁ , θεός ᾠδή . εἄν δηλαδή ἐκ θεός τις επά ὁ εἰμί λαλέω . ἢ , εἄν θεός ὀπάζω . κατά ὁ , θεός ὀπάζω Θέσπις ᾠδή . ἵνα εἰμί καί οὗτος ἐτυμολογικός τρόπος . ὁ δέ Φράιν δέ ᾠδή , ἀντί ὁ , ἐκ ἐνδιάθετος καί κραυποῦ εἰς προφορά ἐξάγω . σκευάζω πρῶτος εἶτα ἐκρήγνυμι . ἢ καί ἄλλως , ἤρανος ᾠδή , ἀντί ὁ σαφῶς ἀείδω , ἀπό ὁ φραίνω ὁ λάμπω . φάος γάρ λόγος ἢ σαφήνεια . ὅτι δέ ὁ ὕστερος ἀττικός οὐ ἀγαθός λέξις ἔχω ὁ φράζω , δηλόω καί ὁ συζοφαντος , καί ὁ παρά ὁ κωμικός Φανός υπογραφή διάκονος . ἐν ὁ τοιοῦτος δέ χωρίον κεῖμαι καί ὁ ἥρως κατά δοτιμη . φημί γάρ . ἐν χέω ἐδύκην ἥρως Ἀχιλλεύς . ὅσπερ ἢ ἀποκοπή ἐπιδέω ἐκ ὁ ἥρως , ἢ ἀπό κλισως ἰσοσυλλαβέω εἰμί , ὁ Ἥρος ὁ ἥρως . τοιοῦτος λόγος καί ὁ , γέλως θάνατος . καί μετά ὀλίγος δέ ἐν ὁ , σός δόμος Ἀχιλλεύς Ἥρος , δοκέω τις ὁ Ἥρος μή κλητικός ἀλλά γενικός εἰμί , συγκόπτω ἐκ ὁ ἥρως . ὅτι2 Ἀχιλλεύς θεός ἄρχω ἤρανος ὡς φέρω ᾠδή . ἐντίθημι αἱρέω , ὡς ὁ μέν εξοσιμος ἐπί νῆσος βαίνω ἀποπλέω πῦρ ἐν κλισία βάλλω Ἀργεῖος . σύ δέ ἤδη ἀγακλυτός ἀμφι Ὀδυσσεύς εἰμί ἐν Τροία ἀγρέω καλύπτω ἵππος . αὐτός γάρ μέν Τρώς εἰς ἀκρόπολις ἐντρέχω , ὡς ὁ μέν εἰστήκω . σύ δέ ἄκριτος πολύς ἀγορεύω , ἧμαι ἀμφι αὐτός . τοῖχος δέ σιγάω ἀνήρ βουλή . ἤδη διατιμάω κοῖλος δορός νηλεής χαλ*κῷ . ἢ κατά πέτρα βάλλω ἐρύω ἐπί ἄκρος . ἤδη ἐάν μέγας ἄγαλμα θεός θεικτῆριον εἰμί . ὁ περ δή καί ἔπειτα τελευτάω μέλλω . αἶσα γάρ ἐάν , ἀπόλλυμι ἐπί πόλις ἀμφιβάλλω δόρυ μέγας ἵππος ὅθι ιστός πᾶς ἀγαθός Ἀργεῖος . Τρώς φύσις καί Ἥρα φέρω . ἀδέω δέ ὡς Ἄστυ διαπέρθω νια Ἀχαιός ἱππόθεν ἐκχέω , κοῖλος λόχος εππρολιπος . ἄλλος δέ ἄλλος ἀείδω πόλις κεραίζω αἰπός . ἀτάρ Ὀδυσσεύς πρός δόμα Ἀχιλλεύς βαίνω ἐάν τε ἀργός σύν ἀντίθεος Μενέλαος . ἐκεῖθι δή αὐτός * πόλεμος φημί τολμάω νικάω δέ Ἀθήνη . ἔοικα γάρ φρόνησις κατορθόω καί ὁ τοιοῦτος σύν Μενέλαος μάχη ὁ Ὀδυσσεύς . καί ὁράω ὡς οὐδέ ὁ κατά δόλος ἅλωσις αὐτός ἐξω ἀγών εἄν ὁ Ἀχαιός εἰς ὁ παράπαν , εἰμί πόλεμος αὐτός ἐν ὁ ὁ Ἀχιλλεύς γίγνομαι δῶμα , ἀνδρεῖος τε ὡς ἵημι εἰμί , καί κινδυνεύω διά ὁ Ἑλένη . εἄν αὐτός φημί ἔχω θνῄσκω ὁ Πάρις . σημειόω δέ καί ὅτι ὁ συνοπτικός ὁ γραφεύς εἶδος καί ὁ ὡς εἶπον παρεκβολικός πρῶτος Ὅμηρος ἐνταῦθα ἐπιδείκνυμι . Ἀχιλλεύς δέ γάρ πλατύς ἐκτίθημι δοκέω ᾠδή , Ὅμηρος δέ , ὡς ἐν τύπος παρεκβολή ὁ μακράν ῥῆσις εἰς βραχύς συνελίψ , ὡς δῆλος ἐκ ὁ , ἀδέω ὡς Ἄστυ διαπέρθω . ἀκούω ὁ τρόπος ὁ Τροία ἅλωσις ὅσπερ ἐνταῦθα οὐ ἐπεξηγέομαι . καί ἐκ ὁ , ἄλλος ἄλλος ἀείδω κεραίζω ὁ πόλις . ὅσπερ οὐδέ αὐτός ἐνταῦθα κεῖμαι . οὖον γάρ λέγω τίς πως κεραΐζω , ἐγγράφω γοῦν ὁ ποιητής ἔχω ἐκ οὗτος ἕλη πολύς ποίησις . διά ὅς καί δήω ἄν ἀπαρτίζω ἀγαθός , όποιος πραγματεύομαι ὁ ὁ Τροία ἅλωσις γρα*φαι πραγματεύομαι . ὅς καί ὁ Τρηνόδορος . ἐπί δέ ὁ φθίω ἐπάγω ὁ ποιητής εἷς στίχος συμπληρωτικός σχῆμα , τοιοῦτος . αὐτός ἄρα ἀοιδός1 ἀείδω περιχλυος . ἐτυμολογικός τρόπος ποιέω ἐν ὁ , ἀοιδός1 ἀείδω . ὅτι2 δέ ἀποπλέω Ἕλλην δόρυ ἐκ Τροία * καί ὡς πῦρ ἐν κλισία βάλλω , καί ὁ μετά ὁ δύσφρων ἵππος , καί ὡς πορθέω ὁ Τροία ἐλεεινός ὁ τε ἄλλος καί διά ὁ ὁ πόλις ἐμπρησμός , καί ὅσος δέ ἐπί οὗτος γίγνομαι , δηλόω ἐνδιασκώδως καί ὁ ὁ Κουρτού ποίησις . σημειόω δέ καί ὅτι ὁ ἐν ἐλαύνω ἄλλος πλατός γραφεύς εἰμί δηλόω πρό ὁ ᾠδή ὁ Ἀχιλλεύς . ὅσπερ ὀφείλω αὐτός