eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1901
Ψ Ω Φ . ἐν Γερίησι τότε τρεφωμένων , Ὀδυσσεὺς οὕτως ὁ ἥδη καὶ πρεσβύτερος , ὡς ἐφθέη , δυναμένος , καὶ διὰ τὸ ἰστορῆ*θὲν χρόνος ἐξωμὴν πολλὴν ὁδὸν ἐλθόν . ἀλλ’ ὡς οὐκ οἶδεν ὁ ποιητὴς οὔτε αἰτίαν ταύτην τοῦ ἀλῶναι τὴν Πυλὸν , οὔτε τὴν ἐν Γερίησι ἀνατροφὴν τοῦ Νέστορος . οὕτω γὰρ καλῶς ἡ τοιαύτη ἀπο - ρία λυθήσεται . Τὸ δέ , ἐκταμε σχέλιος , δοκεῖ μὲν ἐνταῦθα τὸν ἀδικοῦν λέγειν διὰ τὸ τὸν Ἡρακλῆα τοιούτων ἐνταῦθα γραφῆναι . δύναται δὲ καὶ νῦν τὸν σφοδρὸν ὡς καὶ ἐν ἄλλοις δηλοῦν καὶ ἔχον σχέσθαι καὶ τλήναι . ἐφάνη δὲ τοιούτος καὶ ἐπ’ ἄλλοις ὁ Ἡρακλῆς . Λίρον τε γοῦν τὸν διδάσκα - λον , ἐφ’ οἷς ἐχόρην καὶ αὐ ἐκείνον θάψαι , ἀνεῖλε , καὶ Ἀρχιαν ἢ Λαμπίαν παῖδα κονδυλίσας ἐφήρμεν εἰς ἀνέροτον , δόντα αὐτῷ κατὰ χειρὸς ὕδωρ καὶ τῷ χρηστηρίῳ μάναντι · ἐπὶ δὲ καὶ Κάλαυτα τὸν μάντιν ἐπὶ τῷ μετρήματι τῶν ὀλύνθων , ὡς ἱστορεῖ καὶ Λυσίας καὶ τινὰ δέ , φασί , Κύνανθον ἄκων ἀνεῖ - λεν οἰνοχοοῦντα αὐτῷ , ὃ καὶ τίμερος ἀνήκεν οἰνοχόου λεγόμενον . Τὸ δὲ ἐρώων ἐστι μὲν ποιητικὴ λέξις . ἀπ’ αὐτοῦ δὲ γίνεται τὸ ἐρωτᾶν ἐπανθίσαι τοῦ ὦ καὶ τοῦ ὦ , ὁποῖα τρώψω καὶ τὸ ἐλαθ - ναι ἀπὸ τοῦ ἐλάαν γίνεται . Τὸ δέ , μέγας Λύκτος , τὸ τοῦ Ὀδυσοῦος τόξον συνιστῶς , ὡς ἀνάλογον ὂν ἐκείνῳ τῷ μεγάλῳ , ἐξ οὐ διὰ μέσου τοῦ Ἰρίτου εἰς τοῦτον ἦλθε . διὸ οὐδὲ ἐφικνούται αὐτοῖ οἱ μνηστήρες . Τὸ δέ , θριψχων ἐν δόμασι , δηλοῖ μὴ * πάνυ ἀναμφίβολον εἶναι ὑπὸ Ἡρακλῆος θανείν τὸν Λύκτον . Ἐλκιμωρ δὲ ἔγχος καὶ ἐν ἄλλοις τὸ ἀλκιμοποιόν . Τὸ δέ , ἀρχὴν ξεινοσύνης , τοῦτέστι ξενίας , δηλοῖ καὶ τέλος εἶναι αὐτῆς , ὁ καὶ παραδειγματῶς ἐπάγει τὸ , οὐδὲ τραπέζῃ γνῶτην ἀλλήλῳ ἢς οὐν ἀλλήλους . τελεία γὰρ ἔστω ἡ ξενία διὰ τὸν κοινὸν ἀγιά - την ἄκε καὶ τὸ ὁμοτράπεζον καὶ ὁμοσίτιον καὶ ὁμοφρόνιον . Τὸ δὲ προσκηδέος ἀντὶ τοῦ χηδεμονικῆς , φροντιστικῆς , ἐμφρόντιδος . ἐναντίον δὲ τῷ προσκηδέος τὸ δυσκηδέος καὶ ἀκηδέος . Τὸ δέ , γνῶτην ἀλλήλῳ , τὰ τῶν ἀντιγράφων ἀξιοχέστρα κατὰ πτῶσιν γενικὴν τῶν πληθυντικῶν γράφουσιν ἀλλήλων , ἵνα λέγῃ , ὅτι γνῶσιν ἔσχον ἑ εἰς τοῦ ἑτέρου . οὕτω δὲ καὶ τὸ εἰδέναι ἐν Ἰλιάδι γενικῇ συντάσ - σεται μετὰ τε τοῦ εὑ , οἷον , τόξον εὑ εἰδώς · καὶ ἑτέρως δέ , ὡς ἔχει γραίται . σύστοιχα δὲ πάντως τὸ εἰδέναι καὶ τὸ γνῶναι καὶ τὰ ἐξ αὐτῶν . Τὸ δὲ μνήμη ξένου ἀντὶ τοῦ μνήμῃ καὶ ἐνθύμη - σις καί , ὡς οἱ πολλοὶ λέγουσι , μνημόσυνον · ὁποίου τινὸς χάριν καὶ Ὀδυσσεὺς τὸ τοῦ Ἰρίτου τόξον ἀφεῖς ἐν τῷ οἴκῳ , ἵνινα εἰς Τροίαν ἐπλεε , πολλὴν , ὡς ἐφθέη , πιθανότητα τῇ κατὰ τῶν μνηστήρων τοξείας αὐτ περιποιήσατο . οὕτω καὶ Διομήδης τὸ τοῦ Βελλεροφόντου ξαπωμα τὸ δοθὲν τῷ πάππῳ Οἰνὲ ἡλι - πεν ἰὼν ἐν δόμασι , καὶθὰ ἢ Ἰλιάς * δηλοῖ , ἵνα μὴ ἄλλως ἀπολωλότι συναπέλθοι καὶ τὰ τῆς φιλίας καὶ οἷον συνθάνοι τῷ ξείνῳ , ἀλλ’ ὑπὲρ γῆς καὶ εἰσέπειτα τῷ καμηλίῳ συναναφαίνοιτο . Τὸ δέ , πέσετο ἐνὶ μεγάροισ , εἶχε μὲν γράψαι καὶ κάθιστο ἐνὶ μεγάροισ , εἶλετο δὲ τὸ , ὡς καὶ προηγάμη πον , ποιητικώτερον . ἔφη δὲ κοινότερον πρὸ τούτων ἐν τῷ , χειμῶλια κεῖτο ἄνεκατος . Ὅτι θάλαιμον διασκενάζων εἰσέλευσιν ὁ ποιητὴς φησίν · οὐδὲν δούρων προσεβήσιτο , ὅν ποτε τέκτων ξέσων ἐπισταμένος καὶ ἐπὶ σταθμὴν ἰθύνεν , ἐν δὲ σταθμοὺς ἄρσε , θύρας δ’ ἐπέθηκε φαινάς . Καὶ ὅρα ὡς λέξεις διαφόρους μὲν τῇ σημασίᾳ , παρημένας δὲ ἀπὸ ἑνὸς ῥήματος , τὴν στά - θμην καὶ τὸν σταθμόν , παρέθηκε κατὰ σχῆμα παρημέσεως . Λοῦνος δὲ οὐδὸς πρὸς διαστολὴν ἑτέρων , μειλῶν τε καὶ χαλκίου καὶ λαΐνου . Τὸ δέ , ξέσων ἐπισταμένος , ταυτὸν ἐστὶ τῷ ἐπελέξη - σεν . Ὅτι στερεὰς θύρας ἄνοιξαν γράψων διασκευαστικῶς φησίν · αὐτίκα ἡ Πηνελόπη ἱμάντα Θοῶς ἀπέλυσε κορώνῃ , ἐν δὲ χλιδ’ ἦκε , Θυρέων δ’ ἀνέκοπτον ὀχλὰς ἄντα τιντομένην · τὰ δ’ ἀνεχρα - γὼν ἦτε ταῦρος βοποθόμενος λιμῶνι · τοῦ’ ἔφαρχε καλὰ θύρετρα πληγέντα χλιδι · πετάσθαισι δὲ οἱ ὦκα . Ἐνταῦθα δὲ φασιν οἱ παλαιοὶ ὅτι τὸ χλειθρον ἐκατέρωθεν ἐζητήτο πρὸς τινὰ * κρίκον , ὥστε δι’ οὐ μὲν ἰλχομένου πρὸς τῷ σταθμῷ κεκλεισθαι , δι’ οὐ δὲ ἀνοίγεσθαι εἰς τοὺν ἐντὸν ἰλχομένου , ὡς εἶναι δύο ἱμάντας , τὸν μὲν χλειοντα , τὸν δὲ ἀνοίγοντα καὶ ἐκάτερον χρείαν τινὸς ἐζητήσθαι . ὅν δὴ χρείαν ἔοικε κατὰ τοὺς οὕτω λέγοντας κορώνην ὁ ποιητὴς ἐνταῦθα καλεῖν , ἢ τὸν ἱμάντα ἡ Πηνελόπη ἀπέλυσε . δυνατὸν δὲ καὶ ἄλλως ἕνα ἱμάντα εἶναι ἀνοίγοντα τὸ ἐντὸς χλειθρον . εἰ δὲ γράφεται , ἱμάντα Θοῶς ἀπέλυσε κορώνης , ἐστι νοῆσαι , ὅτι περ ἱμάς τις , ἰχθδεμένος τοῦ ἕσω μοχλοῦ , ἐζητήτο τῆς ἐξω κορώνης , ἥς ἀπέλυσεν αὐτὸν ἡ Πηνελόπη . καὶ λαλοῦνται μὲν οὕτω ταῦτα καὶ ὑπονοοῦνται , οὐ μὴν δὲ καὶ νοοῦν - ται σαφῶς . ὁμολογεῖται οὖν τι σαφέστερον μετὰ τὴν ὅλην ἐφοδὸν τῆς χλειδός . καὶ γὰρ τὰ ἐφεξῆς τῶν παλαιῶν ἔχουσί τινα δυσχέρειαν . τὸ γοῦν κληῖδα ἐνῆκε , θυρέων δ’ ἀνέκοπτεν ὀχῆας , οὕτω πως καθιστῶ - σιν . ὀχῆας δέ , φασιν , οὐ τοὺς ἔνδον μοχλοὺς , ἢ δύο τυχὸν ὄντας , ἢ ἕνα μὲν , ἐσχηματισμένον δὲ πλη - θυντικῶς κατὰ σχῆμα ποιητικόν , ἀλλὰ τὰς λεγομένας βαλάνους τὰς ἐν τῷ κλεινίῳ καταστικρῷ τῆς κλει - δός . αἱ περιαιγοῦνται , φασί , καὶ ἀνοίγουσι . δοκοῦσι δὲ εἶναι αὗται , ὅς νῦν διαδρόμους φασίν . διὸ καὶ ἄντα τιτύσκεται , δηλαδὴ καταστοχάζεται τῶν βα*λάνων ἐν τῷ ἀνοίγειν , ὡς ἂν αἱ βαλάνοι , φασιν , ἀντια γένωνται τοῖς γόμοις τῆς κλειδός , ἵνα λέγῃ . ὅτι ἐνῆκεν ἡ Ἡμιόπη τὴν κλεῖδα καὶ ἀνέκοπτεν ἥ · οὐν ἀνέκοπτεν , ἀνώδει τὰς βαλάνους , τιτυσκομένη , ὡς εἴρηται . καὶ τοῦτο μὲν φράζεται οὕτως , εἰ καὶ γλαφυρῶς , ἀλλ’ οὐ πάνυ σαφῶς . ἔχει δὲ τι καὶ προσιστάμενον ὁ λόγος , ἐπεὶ οὐ φαίνεται γόμους ἔχειν ἡ κλεῖς ὡς ἀνακρούουσα τὰς βαλάνους , δρεπανοειδὴς δὲ μᾶλλον ἦν , ὡς προείρηται . δυνατὸν οὖν καὶ ἄλλως εἰπεῖν ἀμαθέστερον κατὰ τὸν κομικὸν καὶ σαφέστερον , ὅτι πρῶτα μὲν ἱμάντα προσδεδεμένον τῇ κορώνῃ , ὁποία τις ἂν καὶ εἴη αὕτη εἴτε * κόραξ εἴτε χορίζος , ἀπέλυσεν ἤτοι ἐλύσεν , ὡς εἰ καὶ τις δεσμὸν ἱλίας κατὰ τὸν ποιητήν , εἶτα λύσει . καὶ τὸν ἱμάντα οὕτω λύσασα ἐνῆκε τὴν προφήθεισαν εὐκαμπέα κληῖδα διὰ τινος κατὰ τὰς θύρας ὀπῆς , καὶ ἅμα τοὺς τε ἔσω ἀνέκοπτε μοχλοὺς τῶν θυρῶν διὰ τῆς κληῖ - δος , καὶ τὰς θύρας δὲ αὐτὰς συγχώσασα κατὰ τὸ σωπώμενον ἠνοίξεν , ὡς δηλοῖ τὸ , τὰ δ’ ἀνέβραχεν . ὡς γὰρ ἐν Ἰλιάδι διὰ τοῦ , αὐτόματοι πύλαι μύκον , τὴν ἀνοιξιν ἐδήλωσε τῶν θυρῶν , οὕτω καὶ ἐνταῦθα διὰ τοῦ ἀνέβραχεν , ἀρκοσθείς καὶ νῦν ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος δηλῶσαι αὐτὸ τὸ ἔργον . παρακολου - θεῖ γὰρ τῇ τῶν ἀσφαλῶν θυρῶν ἐκπετάσει τὸ ἀναβραχὶν , καθὰ καὶ τὸ μυσάσθαι · ἄ καὶ ἀργότερα ἐκ τῶν βουῶν τέτραπται , ἀλλὰ τὸ μὲν μύκον ἐν Ἰλιάδι ἀπλῶς ἠθῆν ἀπεκζήγαστον ἐμεῖνε διὰ τὴν τοῦ μύκον σαφήνειαν , ἐνταῦθα δὲ τὸ ἀνέβραχεν ἐδεῖ , ἦν καὶ παραβολῆς , ἵνα διασαφηνῇ . ἄλλως γὰρ καὶ φήμυρός που ἄξων ἀνέβραχε , καὶ τις πιεόντος ἐν μάχῃ τεύχεα ἐβραχεν ἐπ’ αὐτῷ . ἐπίηγεν οὖν τὸ , ἥτε ταῦρος , ἵνα τὸ ἀνέβραχε νοηθεῖν ἐπὶ ταυρίας κυριολεχτείᾳ φωνῆς , ὡς τὸ βου*χᾶσθαι ἐπὶ λέοντος . διὸ καὶ δις ἐνταῦθα εἶπε τὸ ἀνέβραχε , τὸ μὲν συνθεὶς μετὰ τοῦ ταύρου ἐν τῷ , ἀνέβραχεν ἥτε ταῦρος , τὸ δὲ μετὰ τῶν θυρῶν ἐν τῷ , ἐβραχε καλὰ θύρετρα . δηλοῦν δὲ καὶ ὡς πλειοάζει ἡ πρό - θεσις ἐν τῷ ἀνέβραχεν , ὡς περ ἴσως καὶ ἐν τῷ , ἀνέκοπτεν ὀχῆας , καὶ ἐν τῷ , ἀπέλυσε κορώνης ἢ κορώνην , ὡς ἐφρέθη , κατὰ δοτικὴν . ἀλλ’ οὕτω μὲν τὸ ἐβραχε καὶ τὸ ἀνέβραχεν ὡς ἀπὸ ταύρου εἴληπται . τὸ μέντοι , ἀνεπετάσθησαν , ὁ δηλοῖ τὸ μέγεθος τῶν θυρῶν , ἐξ ὁμοιότητος ἐλήφθη διαπετανυμένων πτερύγων , ἄετοῦ τυχὸν ἢ τοιούδε τινὸς μεγάλου ὄρνιθος . καὶ δηλοῖ ὁ ποιητὴς τοῦτο ἐν Ἰλιάδι περὶ πον τὴν τοῦ ὡ μεγάλου βαρυοδίαν παραβολικῶς . ὡς γὰρ τὸ μύκον ἐπὶ θυρῶν μὴ παρασημηνμένος ἐν Ἰλιάδι ἀπὸ ταύρου λαβεῖν ἐνέφηνεν αὐτὸ ἐνταῦθα διὰ τοῦ , ἀνέβραχεν ἥτε ταῦρος , οὕτως ἐνταῦθα θύρας δια - πετασθῆναι ἀπλῶς οὕτως εἰπὼν ἐσημηνεῦν τὴν λέξιν ἐκεῖ διὰ παραβολῆς τῆς ἀπὸ ἀετοῦ . ἐν τούτοις δὲ μνηστέον τοῦ , κλαυσιὰ τὸ θυρίον , ὁ κείται παρὰ τῷ κωμικῷ , καὶ λογιστέον , ὅσον τὸ διάφορον τοῦ - του πρὸς τὸ Ὀμηρικόν . ἐκεῖνος μὲν γὰρ παίζων πρὸς ἥχον θυρίδος λείον καὶ ἀρρόιζον οὕτως ἐφρασεν , ἰσχνάνας τὴν προφοράν τοῦ νοήματος διὰ τε τοῦ ἀφώνου κάππα καὶ τοῦ ὑ*γροτάτου λάμβδα . ἐπεὶ καὶ δοκοῦσι πᾶ τοιαῦτα θύρια ἐθελὲν κλαίειν ὡσεὶ νεογλὰ σκυλάκια . Ὀμηρος δὲ σμινῶς ἅμα καὶ προσ - φρῶς μεγάλης θύρας ἐν ἀσφαλίας τρισμὸν τραχὺν τῇ φράσει μιμούμενον οὔτε ἀφώνων τι παρεῖληφε κατὰ τὰ ψιλά , οὐδὲ ἀμετάβολον ἰσχνόφωνον , ἀλλ’ εὐενῶς ἐπελέξατο τὸ ἀνέβραχε , τραχυφωνήσας μὲν διὰ τοῦ ὁ περιφαναῶς , ὑποσημηνύνας δὲ τὸ τραχύφωνον καὶ τῇ τοῦ β συνεχφωνήσει ὡς οἶον βρομβοῦντος , ἐπεὶ δὲ καὶ τῇ τοῦ δασέος χ , ἣ δὴ τρία σύμματα καὶ τὸ βρυχᾶσθαι ἀποτελοῦσιν . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ἀνακόπτειν παρὰ τοῖς ὑστεροῖς καὶ ἀντὶ τοῦ ἀνασειράζειν ἐπὶ ἵππων λέγεται , ὁμοίον τι ὂν τῷ ἀναχαιτίζειν . ἐκεῖθεν δὲ τροπῆς γινομένης καὶ ὕδωρ ἀνακόπτεσθαι λέγεται . καὶ ἀταξίαν δὲ τις ἀνα - κόπτει ὡς οἷα τινὸς ἵππου δυσηρίου ὀρμήν . Περὶ δὲ ὀχίων ἤτοι ὀχέων καὶ μοχλῶν ἡ Ἰλιάς ἐδήλωσε . Τὸ δέ , τὰδ’ ἀνέβραχε , μετασχηματίζεται ἀπὸ τοῦ θηλυκοῦ γένους τῶν θυρῶν , ὡς πρὸς τὰ ἐπαγόμενα καλὰ θύρετρα . Τὸ δέ , βοσκόμενος λιμῶνι , παρατιτηρημένως ἐφη , ὡς τοῦ ταύρου τότε ὑπὸ τρυφῆς ἀνυβράχοντος μάλιστα . Τὸ δὲ πλη/έντα κληῖδι , ὁμοιον ὡς εἰ καὶ ἀνακοπέντα εἴπε κατὰ τὸ ἀνέκοπτεν ὀχῆας , ἐπεὶ καὶ ταυτὸν ἐστι κόπτειν καὶ πλήττειν . * ἐκ δὲ τῶν ἀνωτέρω ὠθητέων , 3α ἤγουν τῆς κληῖδος , τῶν βαλάνων , τοῦ ἀνακόπτειν , τοῦ ἀνακρούειν , καὶ τῶν τοιούτων , λαβὼν τις
Lemmas: Ψ Ω Φ . ἐν γεριειμι τότε τρέφω , Ὀδυσσεύς οὕτως ὁ ἥδη καί πρέσβυς , ὡς φθίω , δύναμαι , καί διά ὁ ἱστορέω χρόνος έξωμος πολύς ὁδός ἔρχομαι . ἀλλά ὡς οὐ οἶδα ὁ ποιητής οὔτε αἴτιος οὗτος ὁ ἁλίσκομαι ὁ Πύλος , οὔτε ὁ ἐν γεριειμι ἀνατροφή ὁ Νέστωρ . οὗτος γάρ καλῶς ὁ τοιοῦτος ἀπος - Ῥίον λύω . ὁ δέ , ἐκτέμνω σχέλιος , δοκέω μέν ἐνταῦθα ὁ ἀδικέω λέγω διά ὁ ὁ Ἡρακλῆς τοιοῦτος ἐνταῦθα γράφω . δύναμαι δέ καί νῦν ὁ σφοδρός ὡς καί ἐν ἄλλος δηλόω καί ἔχω ἔχω καί ἔτλην . φαίνω δέ τοιούτος καί ἐπί ἄλλος ὁ Ἡρακλῆς . Λῖρος τε γοῦν ὁ διδάσκω - λος , ἐπί ὅς χόρη καί αὖος ἐκεῖνος θάπτω , ἀναιρέω , καί Ἀρχίας ἢ Λαμπία παῖς κονδυλίζω ἐφαιρέω εἰς ἀναιρέω , δίδωμι αὐτός κατά χείρ ὕδωρ καί ὁ χρηστήριος μαίνω · ἐπί δέ καί Κάλαυτα ὁ μάντις ἐπί ὁ μέτρημα ὁ Ὄλυνθος , ὡς ἱστορέω καί Λυσίας καί τις δέ , φημί , Κύνανθον ἄκων ἀνίημι - Λεν οἰνοχοέω αὐτός , ὅς καί τίμερος ἀνίημι οἰνοχόος λέγω . ὁ δέ ἐρωή εἰμί μέν ποιητικός λέξις . ἀπό αὐτός δέ γίγνομαι ὁ ἐρωτάω ἐπανθίζω ὁ εἰμί καί ὁ εἰμί , ὁποῖος τρώψω καί ὁ ἐλαύνω - ναι ἀπό ὁ ἐλαία γίγνομαι . ὁ δέ , μέγας Λύκτος , ὁ ὁ οδυσουιος τόξον συνίστημι , ὡς ἀνάλογος εἰμί ἐκεῖνος ὁ μέγας , ἐκ οὖον διά μέσος ὁ Ἰρίτης εἰς οὗτος ἔρχομαι . διό οὐδέ ἐφικνέομαι αὐτός ὁ μνηστήρ . ὁ δέ , θριψχων ἐν δόμα , δηλόω μή * πάνυ ἀναμφίβολος εἰμί ὑπό Ἡρακλῆς θνῄσκω ὁ Λύκτος . ελκιμορ δέ ἔγχος καί ἐν ἄλλος ὁ ἀλκιμοποιός . ὁ δέ , ἀρχή ξενοσύνη , τουτέστι Ξενίας , δηλόω καί τέλος εἰμί αὐτός , ὁ καί παραδειγματῶς ἐπάγω ὁ , οὐδέ τράπεζα γιγνώσκω ἀλλήλων εἶμαι ὀν ἀλλήλων . τέλειος γάρ ἵστημι ὁ ξένιος διά ὁ κοινός Αγιά - ὁ βύσταξ καί ὁ ὁμοτράπεζος καί ὁμόσιτος καί ὁμόφρων . ὁ δέ προσκηδής ἀντί ὁ χηδεμονικη , φροντιστικός , ἔμφρων . ἐναντίος δέ ὁ προσκηδής ὁ δυσκηδής καί ἀκηδής . ὁ δέ , γιγνώσκω ἀλλήλων , ὁ ὁ ἀντίγραφος ἀξιοχέστρα κατά πτῶσις γενικός ὁ πληθυντικός γράφω ἀλλήλων , ἵνα λέγω , ὅτι γνῶσις ἔχω ὅς εἰς ὁ ἕτερος . οὗτος δέ καί ὁ οἶδα ἐν Ἰλιάς γενικός σίντης - σέτα μετά τε ὁ ὅς , οἷος , τόξον ὅς οἶδα · καί ἑτέρως δέ , ὡς ἔχω γραῖος . σύστοιχος δέ πάντως ὁ οἶδα καί ὁ γιγνώσκω καί ὁ ἐκ αὐτός . ὁ δέ μνήμη ξένος ἀντί ὁ μνήμη καί ἐνθυμέομαι - τις καί , ὡς ὁ πολύς λέγω , μνημόσυνον · ὁποῖος τις χάρις καί Ὀδυσσεύς ὁ ὁ Ἰρίτης τόξον ἀφίημι ἐν ὁ οἶκος , ἵνινα εἰς Τροία πλέω , πολύς , ὡς φθίω , πιθανότης ὁ κατά ὁ μνηστήρ τοξεία αὐτ περιποιέω . οὗτος καί Διομήδης ὁ ὁ Βελλεροφόντης ξαπωμα ὁ δίδωμι ὁ πάππος Οἶνος ἡλς - Πεν εἶμι ἐν δόμα , καθά ἢ Ἰλιάς * δηλόω , ἵνα μή ἄλλως ἀπόλλυμι συναπέρχομαι καί ὁ ὁ φίλιος καί οἷος συνθνῄσκω ὁ ξένος , ἀλλά ὑπέρ γῆ καί εἰσέπειτα ὁ καμήλιον συναναφαίνω . ὁ δέ , πέσσω ἐν μέγαρον , ἔχω μέν γράφω καί καθιστός ἐν μέγαρον , αἱρέω δέ ὁ , ὡς καί προάγω πως , ποιητικός . φημί δέ κοινός πρό οὗτος ἐν ὁ , χειμῶλια κεῖμαι ἀνίημι . ὅτι2 θάλαιμον διασκενάζων εἰσέρχομαι ὁ ποιητής φημί · οὐδείς δόρυ προσβαίνω , ὅς ποτός τέκτων ξέω ἐφίστημι καί ἐπί στάθμη εὐθύνω , ἐν δέ σταθμός ἀραρίσκω , θύρα δέ ἐπιτίθημι φαιναω . καί ὁράω ὡς λέγω διάφορος μέν ὁ σημασία , παρήμενος δέ ἀπό εἷς ῥῆμα , ὁ ἕκαστος - θμην καί ὁ σταθμός , παρατίθημι κατά σχῆμα παρημέσεως . Λοῦς δέ οὐδός πρός διαστολή ἕτερος , Μείλων τε καί χαλκίον καί λάϊνος . ὁ δέ , ξέω ἐφίστημι , τατός εἰμί ὁ ἐπιλέγω - Σεν . ὅτι2 στερεός θύρα ἀνοίγνυμι γράφω διασκευαστικῶς φημί · αὐτίκα ὁ Πηνελόπη ἱμάς θοῶς ἀπολύω κορώνη , ἐν δέ χλιδή ἥκω , θύρα δέ ἀνακόπτω ὀχλή ἄντα τίνω · ὁ δέ ἀναχράομαι - γῆ εἰμί ταῦρος βοποθόμενος λειμών · Τούο φέρω καλός θύρετρα πλήσσω χλιδι · πετάννυμι δέ ὁ ὦκα . ἐνταῦθα δέ φημί ὁ παλαιός ὅτι ὁ χλειθρον ἑκατέρωθεν ζητέω πρός τις * κίρκος , ὥστε διά οὖον μέν λέγω πρός ὁ σταθμός καλέω , διά οὖον δέ ἀνοίγω εἰς ὅς ἐντός λέγω , ὡς εἰμί δύο ἱμάς , ὁ μέν χλειειμι , ὁ δέ ἀνοίγνυμι καί ἐκάς χρεία τις ζητέω . ὅς δή χρεία ἔοικα κατά ὁ οὗτος λέγω κορώνη ὁ ποιητής ἐνταῦθα καλέω , ἢ ὁ ἱμάς ὁ Πηνελόπη ἀπολύω . δυνατός δέ καί ἄλλως εἷς ἱμάς εἰμί ἀνοίγνυμι ὁ ἐντός χλειθρον . εἰμί δέ γράφω , ἱμάς θοῶς ἀπολύω κορώνη , εἰμί νοέω , ὅτι περ ἱμάς τις , ἰχθύς ὁ ἕννυμι μοχλός , ζητέω ὁ ἐξω κορώνη , ἥς ἀπολύω αὐτός ὁ Πηνελόπη . καί λαλέω μέν οὗτος οὗτος καί ὑπονοέω , οὖον μήv δέ καί νοέω - ὁ σαφῶς . ὁμολογέω οὖν τίς σαφής μετά ὁ ὅλος ἔφοδος ὁ κλείς . καί γάρ ὁ ἐφεξῆς ὁ παλαιός ἔχω τις δυσχέρεια . ὁ γοῦν κλείς ἐνίημι , θύρα δέ ἀνακόπτω ὀχεύς , οὗτος πως καθίστημι - βρόχος . ὀχεύς δέ , φημί , οὖον ὁ ἔνδον μοχλός , ἢ δύο τυγχάνω εἰμί , ἢ εἷς μέν , σχηματίζω δέ Πλῆ - θυντικῶς κατά σχῆμα ποιητικός , ἀλλά ὁ λέγω βάλανος ὁ ἐν ὁ Κλεινιώ καταστικρῷ ὁ καλέω - δίδωμι . ὁ περιάγω , φημί , καί ἀνοίγω . δοκέω δέ εἰμί οὗτος , ὅς νῦν διάδρομος φημί . διό καί ἄντα τιτύσκομαι , δηλαδή καταστοχάζω ὁ βα*λάνων ἐν ὁ ἀνοίγω , ὡς εἄν ὁ βάλανος , φημί , ἀντίος γίγνομαι ὁ γόμος ὁ κλείς , ἵνα λέγω . ὅτι ἐνίημι ὁ Ἡμιόπη ὁ κλείς καί ἀνακόπτω ὅς · ὀν ἀνακόπτω , ἀνοιδέω ὁ βάλανος , τιτύσκομαι , ὡς εἴρω . καί οὗτος μέν φράζω οὕτως , εἰμί καί γλαφυρός , ἀλλά οὖον πάνυ σαφῶς . ἔχω δέ τίς καί προσίστημι ὁ λόγος , ἐπεί οὖον φαίνω γόμος ἔχω ὁ κλείς ὡς ἀνακρούω ὁ βάλανος , δρεπανοειδής δέ μᾶλλον εἰμί , ὡς προερέω . δυνατός οὖν καί ἄλλως εἶπον ἀμαθής κατά ὁ κωμικός καί σαφής , ὅτι πρῶτος μέν ἱμάς προσδέω ὁ κορώνη , ὁποῖος τις εἄν καί εἰμί οὗτος εἴτε * κόραξ εἴτε χορίζος , ἀπολύω ἤτοι λύω , ὡς εἰμί καί τις δεσμός Ιλίας κατά ὁ ποιητής , εἶτα λύω . καί ὁ ἱμάς οὗτος λύω ἐνίημι ὁ προφαίνω εὐκαμπής κλείς διά τις κατά ὁ θύρα ὀπή , καί ἅμα ὁ τε εἴδομαι ἀνακόπτω μοχλός ὁ θύρα διά ὁ κλέω - δίδωμι , καί ὁ θύρα δέ αὐτός συγχώννυμι κατά ὁ σωπάω ἀνοίγω , ὡς δηλόω ὁ , ὁ δέ ἀνέβραχε . ὡς γάρ ἐν Ἰλιάς διά ὁ , αὐτόματος Πύλαι μυκάομαι , ὁ ἄνοιξις δηλόω ὁ θύρα , οὗτος καί ἐνταῦθα διά ὁ ἀνέβραχε , ἀρκέω καί νῦν ἐκ ὁ παρακολουθέω δηλόω αὐτός ὁ ἔργον . παρακολεῶ - θέω γάρ ὁ ὁ ἀσφαλής θύρα ἐκπέτασις ὁ ἀναβραχὶν , καθά καί ὁ μύω · ὅς καί ἀργός ἐκ ὁ βοῦα τρέπω , ἀλλά ὁ μέν μυκάομαι ἐν Ἰλιάς ἀπλόος ἠθέω ἀποζῶ μένω διά ὁ ὁ μυκάομαι σαφήνεια , ἐνταῦθα δέ ὁ ἀνέβραχε ἐσθίω , εἰμί καί παραβολή , ἵνα διασαφηνέω . ἄλλως γάρ καί φήμυρός ποῦ ἄγω ἀνέβραχε , καί τις πιέζω ἐν μάχομαι τεῦχος ἔβραχον ἐπί αὐτός . ἔπειμι οὖν ὁ , ὅστε ταῦρος , ἵνα ὁ ἀνέβραχε νοέω ἐπί Ταυρίας κυριολεχτείᾳ φωνή , ὡς ὁ βου*χᾶσθαι ἐπί λέων . διό καί δις ἐνταῦθα εἶπον ὁ ἀνέβραχε , ὁ μέν συντίθημι μετά ὁ ταῦρος ἐν ὁ , ἀνέβραχε ὅστε ταῦρος , ὁ δέ μετά ὁ θύρα ἐν ὁ , ἔβραχον καλός θύρετρα . δηλόω δέ καί ὡς πλειοαζομαι ὁ πρό - θέσις ἐν ὁ ἀνέβραχε , ὡς περ ἴσως καί ἐν ὁ , ἀνακόπτω ὀχεύς , καί ἐν ὁ , ἀπολύω κορώνη ἢ κορώνη , ὡς φέρω , κατά δοτικός . ἀλλά οὗτος μέν ὁ ἔβραχον καί ὁ ἀνέβραχε ὡς ἀπό ταῦρος λαμβάνω . ὁ μέντοι , ἀναπετάννυμι , ὁ δηλόω ὁ μέγεθος ὁ θύρα , ἐκ ὁμοιότης λαμβάνω διαπετάννυμι πτέρυξ , ἀετός τυγχάνω ἢ τοιόσδε τις μέγας ὄρνις . καί δηλόω ὁ ποιητής οὗτος ἐν Ἰλιάς περί πως ὁ ὁ εἰμί μέγας βαρυοδιος παραβολικός . ὡς γάρ ὁ μυκάομαι ἐπί θύρα μή παρασημαίνω ἐν Ἰλιάς ἀπό ταῦρος λαμβάνω ἐμφαίνω αὐτός ἐνταῦθα διά ὁ , ἀνέβραχε ὅστε ταῦρος , οὕτως ἐνταῦθα θύρα διά - πέτομαι ἀπλόος οὕτως εἶπον σημαίνω ὁ λέξις ἐκεῖ διά παραβολή ὁ ἀπό ἀετός . ἐν οὗτος δέ μνηστέον ὁ , κλαυσιάω ὁ θυρίον , ὁ κεῖμαι παρά ὁ κωμικός , καί λογίζομαι , ὅσος ὁ διάφορος ὁ - ὁ πρός ὁ Ὀμηρικός . ἐκεῖνος μέν γάρ παίζω πρός ἦχος θυρίς λεῖος καί αρροιζω οὕτως φράζω , ἰσχναίνω ὁ προφορά ὁ νόημα διά τε ὁ ἄφωνος κάππα καί ὁ ὑγρός Λάβδα . ἐπεί καί δοκέω πᾶ τοιοῦτος θύριον ἐθέλω καλέω ὡσεί νεογλὰ σκυλάκιον . Ὅμηρος δέ σμιναω ἅμα καί προς - φρά μέγας θύρα ἐν ἀσφαλία τρισμός τραχύς ὁ φράζω μιμέομαι οὔτε ἄφωνος τίς παραλαμβάνω κατά ὁ ψιλός , οὐδέ ἀμετάβολος ἰσχνόφωνος , ἀλλά ευενος ἐπιλέγω ὁ ἀνέβραχε , τραχυφωνέω μέν διά ὁ ὁ περιφανής , ὑποσημαίνω δέ ὁ τραχύφωνος καί ὁ ὁ Β συμφωνέω ὡς οἶος βρομβοῦντος , ἐπεί δέ καί ὁ ὁ δασύς χ , ὅς δή τρεῖς σύμματα καί ὁ βρυχάομαι ἀποτελέω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ ἀνακόπτω παρά ὁ ὑστερέω καί ἀντί ὁ ἀνασειράζω ἐπί ἵππος λέγω , ὅμοιος τίς εἰμί ὁ ἀναχαιτίζω . ἐκεῖθεν δέ τροπή γίγνομαι καί ὕδωρ ἀνακόπτω λέγω . καί ἀταξία δέ τις ἀνα - κόπτω ὡς οἷος τις ἵππος δυσηρίου ὁρμή . περι δέ οχιά ἤτοι ὄχεα καί μοχλός ὁ Ἰλιάς δηλόω . ὁ δέ , ὅδε ἀνέβραχε , μετασχηματίζω ἀπό ὁ θηλυκός γένος ὁ θύρα , ὡς πρός ὁ ἐπάγω καλός θύρετρα . ὁ δέ , βόσκω λειμών , παρατιτηρημένως φημί , ὡς ὁ ταῦρος τότε ὑπό τρυφή ἀνυβράχοντος μάλιστα . ὁ δέ πλη/έντα κλείς , ὅμοιος ὡς εἰμί καί ἀνακόπτω εἶπον κατά ὁ ἀνακόπτω ὀχεύς , ἐπεί καί τατός εἰμί κόπτω καί πλήσσω . * ἐκ δέ ὁ ἀνωτέρω ὠθέω , ὅς ἤγουν ὁ κλείς , ὁ βάλανος , ὁ ἀνακόπτω , ὁ ἀνακρούω , καί ὁ τοιοῦτος , λαμβάνω τις