eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1836
ἐξελάσαιμὶ σὲ ὡς ληϊζοτέριος . ζῶσαι νῦν , ἵνα πάντες ἐπιγνῶσι καὶ οἱδε μαρναμένους . πῶς δ' ἂν σὺ νεώτερῳ ἀνδρὶ μάχοιο ; Καὶ ὅρα μωρίαν τοῦ Ἴρου , εἰ γε δοξάζει ἀπλῶς μηδένα τῶν γεραϊοτέρων ἀξιόμαχον εἶναι πρὸς ἄνδρα νεώτερον . διὸ καὶ Ὀδυσσεὺς τῷ τοῦ ἀφροῦς λόγῳ συνθέμενος ἔρει , μὴ εἶναι ἀνδρὶ νεωτέρῳ μάχεσθαι γέροντα δύναμ ἔχοντα , μονονοχὶ λέγων , χρήναι διαστήξαι τὸν Ἴρον οὕτω πῶς πῶς δ' ἂν σὺ γέρον ὡν κακοπαθὴς νεωτέρῳ ἀνδρὶ ὠμαλέῳ μάχοιο ; ἄλλως γὰρ οὐκ ἂν ὁ Ἴρος λέγοι ὑπὸς . Μολοβρὸς δὲ τις ἐστι , προγέγραπται . Ἰλιὸς δὲ ὁ τοιοῦτος μὲν ὤν , ἕτερον δὲ τὸ ὅμοιον ὀνειδίζων . Τὸ δὲ ἐπιτροχάδην παρατετηρημένως εἴρηται ἀντὶ τοῦ σπουδαίως καὶ κατ' ἐπιδρομήν τοῦτο δὲ διὰ τὸ κομματικὸν τῶν ἐννοιῶν τοῦ κατὰ τὸν Ὀδυσσέα λόγου . ἐν γὰρ στίχοις δέκα ἐννοῖαι κείνται ὑπὲρ τὰς δέκα . Θυμὸν γοῦν πλαιγίως ὀνειδίζει τῷ Ὀδυσσεῖ , ὡς οἷα δι' ὀργὴν λαλοῦντι κομματικῶς . Τὸ δέ , γοῦθ' καμινὸς ἴσος , οἱ μὲν κατὰ τὸ πολὺλαλον φασίν , ὡς ἐν ἠθορικῷ δηλοῦται λεξιχὸ ἕτεροι δὲ τὸ μὲν γοῦθ' διὰ τὸ ῥυ*σὸν τοῦ προσώπου εἰπον . Τὸ δὲ καμινὸς διὰ τὸ ἐπαιρώνμενον μέλαν ὡς οἷον ἐκ τινὸς ἀσβόλης . Ἀρίσταρχος δὲ καὶ Ἡρῳδιανὸς καμινὸν φασὶ τὴν καμινεύτριαν , ἥτοι φρύττουσαν κριθὰς πρὸς εὐχερεστέραν ἀλευροποιίαν . αἱ δὲ τοιαῦται κριθαὶ καὶ κάχους δυσυλλάβως καὶ ἐκτεταμένως ἐλέγοντο κατὰ Λίλιον Διονύσιον ἠθικῶς . ὅθεν καὶ κατακαχρύσαι παρὰ Παυσανίᾳ μεταφορικῶς τὸ καταφρύσαι καὶ συντρίψαι . Κομανὸς δὲ σὺνθετον τὴν λέξιν τῆς καμινούης νοῦν φησὶν οὕτω καλεῖσθαι διὰ τὸ καμινὶ τὰς ἰνὰς ὑπὸ γήρως . Ἐν δὲ τῷ , κόπτων ἤτοι πλήττων ἀμφοτέρας , λείπει τὸ χειρὶν , ὡς καὶ ἐν τῷ , ἀμφοτέροισιν ἐδέξατο , ὁ πρὸ ὀλίγων ἐξέβην . Σὺς δὲ ληϊζοτέρις ἢ διαβόσχομεν ἀλλοτρίων λήϊον , ἣν ἐξωδοντιζον οἱ δεσπόται τοῦ χωρίου . ὁ νόμος δέ , φασί , παρὰ Κυπρίοις . ἀπειλεῖ δὲ τοῦτο Ἴρος τῷ Ὀδυσσεῖ , ὡς ὅμοια δήθεν πταίοντι , καὶ τὸ αὐτοῦ θέρος καταβόσχομεν τὴν εἰλαπίνην τῶν μνηστήρων . ἕτεροι δὲ ἐπέραλον εἰπεῖν , κατακείσθαι φύσει τοὺς ὀδόντας τῇ ληϊζοτείρᾳ σῦ . εἰ δὲ ἀληθεύουσι , ζητητέον ἀπὸ μαρτυρίας παλαιᾶς . Τὸ δέ , ἐκ πάντας ὀδόντας , τὴν ῥηθεῖσαν ἐξοδόντισιν συντιέθη . Τὸ δὲ ζῶσαι ζῶνυσθαι τοὺς πυγμάχους δηλοῖ , ὡς μετ' ὀλίγα φαίνεται σαφῶς ἐν τῷ , * ζώσατο μὲν ῥάκει πορὶ μηδὲν Ὀδυσσεύς , καὶ τὸν Ἴρον δὲ ὁρητήρες ἄγουσι ζῶσαντας ἀνάγκη . Περί δὲ τοῦ τοιούτου ζῶνυσθαι καὶ ἐν τῷ κατὰ τὴν Ἰλιάδα ἐπιταρίῳ ἀγῶνι διελήφται . Ἰστέον δέ , ὅτι ἐκ τοῦ ζῶσαι καὶ ἄλλα μὲν γίνονται τινα , καὶ ὁ ζωστήρ δέ , καὶ τὸ παρὰ Σοφοκλεῖ ζῶμα δίχα τοῦ σίγμα οἷον , καὶ ζῶμα τοῦμὸν οὐ χλιδαὶς ἠσκημένον , ὁ ταυτὸν ἐστι τῇ ζῶνῃ , δι' ἧς , φασί , τρία τινα δηλοῦνται , ζωστήρ , μέτρα καὶ τόπος σώματος , καθ' ὃν ζωνύμεθα . δῆλον δ' ὅτι , καθὰ ἐκ τοῦ γῶ καὶ ῥῶ γίνεται χωνύω καὶ ῥωνύω , οὕτω καὶ ἐκ τοῦ ζῶ , οὐ προστακτικὸν τὸ ζῶσαι , τὸ ζωνύω . ἀρ' οὐ ὡς χώνυμι , ῥώνυμι , οὕτω καὶ ζώνυμι , καθ' ἑτέροιαν δὲ παραγωγὴν καὶ τὸ ζωνύσκω ὡς τὸ , ζωνύσκετο μέτρην . Τὸ δέ , πῶς ἂν σὺ νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχοιο , γνωμικῶς λαλεῖται , καθὰ μετ' ὀλίγα καὶ τὸ , οὐ πῶς ἐστι νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχεσθαι ἄνδρα γέροντα δύναμ ἀρμημένον , ἤγουν βεβλαμμένον τῇ κακοπαθείᾳ . τοιούτον γὰρ ἡ δύναμ , γινομένη κατὰ μὲν Πλούταρχον ἀπὸ τοῦ δύο ἀριθμοῦ , ἐπεὶ δυνάξει , πῶς τὴν στοιχειακὴν καθ' ὑγείαν ἐνότητα τὸ κακοπαθὲς καὶ διαλύει τὴν ἕνωσιν διὰ τῆς αἰθορᾶς , ἄλλως δὲ κοινῶς παρὰ τὸ δύω ὁμμα * ἐξ οὗ καὶ ἡ ὀδύνη , δύναμ τις οὖσα φύσει καὶ αὐτὴ κατὰ τὸ ἀπλεόναστον , εἰ καὶ ἄλλως ἐκ τοῦ δύω κατὰ πλεονασμὸν γίνεται δύναμ καὶ ὀδύνη ἢ κατὰ βιάδος δύνουσα . Ὅτι ἐπεὶ περ ἔδει καὶ θεα - τὰς παρεῖναι τῷ τῶν πτωχῶν ἀγῶνι , ὡς ἐπὶ τῶν ἀέθλων γίνεται , καὶ ἐφεῖσθους εἰς θάρσος πλάσθη - ναι καὶ γέλως τὸν ὑπονηθήναι ὡς ἐπὶ ἔργῳ οὐ σπουδαίῳ , γίνεται νῦν καὶ ταῦτ * τα , καὶ συναγε - θέντες οἱ μνηστήρες ποιοῦσιν οὕτω . φησὶ γοῦν ὁ ποιητὴς ὡς οἱ μὲν πτωχοὶ πρὸ θυρῶν ὑψη - λῶν οὐδοῦ ἐπὶ ξεστοῦ πανθυμαδὸν ὀκρίδωντο . τοῖσι δέ , ἡ τοῖν , ξυνέχεν ἱερὸν μένος Ἀντινόοιο , ἧδὺ δ' ἄρ ἐγελάσας μεταφώνει μνηστήρεσσιν ὦ φίλοι , οὐ μέν πῶ τι πάρος τοιούτον ἐτύ - χθη οἷν τεσπολὴν θεὸς ἤγαγεν ἐς τόδε δῶμα . ὁ ξείνος τε καὶ Ἴρος ἐρίζετον ἀλλήλοιιν χερσὶ μάχεσθαι · ἀλλὰ ξυνελάσσομεν ὤκα . ὡς ἔφαθ' οἱ δ' ἄρα πάντες ἀνέξαν γελώοντες . ἀμφὶ * δ' ἄρα πτωχοὺς κακομόνας ἠγερέθοντο . εἶτα ὁ δεινὸς Ἀντίνοος καὶ ἐπαθλον προτιθεὶς οἰκείου τοῦς διὰ γαστέρα μαχομένους ἠφεί γαστέρες αἰδ' αἰγῶν κέαρ' ἐν πυρί τάδ' ἐπὶ δόππιν κατεθέμεθα κνίσης τε καὶ αἵματος ἐμπλήσαντες . ὁπόττερος δὲ κε νικήσῃ κρείσσω τε γένηται , ὅς δὴ στίχος καὶ ἐν Ἰλιάδι κῆται , τῶν ἤν ἡ ἐθέλῃσιν ἀναστὰς αὐτὸς ἐλέσθω . αὐτὴ δ᾿ ἡμῖν μεταδαίσεται , ἤγουσιν συνειλαπινάσων · ὁ περ σαφέστερον γράζων φησίν · οὐδὲ τιν᾿ ἄλλον πτωχὸν ἔσω μίγνυσθαι ἐάσο - μεν αἰτήσοντα . ὁ καὶ αὐτὸ προσφινὲς ἐπαθλὼν τῷ * περὶ δαιτὸς μαχομένῳ , ὡς οὖν ἤρσασκεν ὁ μῦθος τοῖς μνηστήροισι , τότε δὴ δολοφρονέων μετῆρξ᾿ Ὀδυσσεύς · ὦ φίλοι , οὐ πῶς ἔστι νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχεσθαι ἀνδρὰ γέροντα , ὡς προεγρήσῃ , ἀλλὰ με γαστῆρ᾿ ἀτρύνει κακοεργὸς ἵνα πληγῇσι δακείω . ἀλλ᾿ ἄγε νῦν μοι πάντες ὁμόσαστε πατρῴον ὄχον , μὴ τις ἐπ᾿ Ἰρὸν ἤσα φέρων ἐμὲ χειρὶ παχεῖῃ πλήξῃ ἀτα - σθάλλων , τούτῳ δὲ μετ᾿ ἡμὶ δαμάσση . καὶ οἱ μνηστήρες ἀπώμυνον ὡς ἐκέλευε , μὴ συνέντες ὡς κατὰ δόλον λαλεῖ παίζων καὶ οὐ σπουδάζων . Τηλέμαχος δὲ μετὰ τὸν ὄχον ἀξιωματικῶς * λαλεῖ τὰ ἐξῆς , εὐθὺς δηλωθησόμενα . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ , γαστῆρες αἰδἀἰγῶν κέαρ᾿ ἐν πυρὶ καὶ ἐξῆς , ὁ Θράξ Λημοσθένης οὕτω παραφράζει · αἰγῶν ἡνυστρα τανυτὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἀπέκειτο ἡμῖν . τούτων ἐν , εἰ δοκεῖ , τῷ νικῃσαντι ἀθλὸν ἀποσφαινώμεν . Τί δὲ τὸ ἡνυστρον , δηλοῦσι κάλλιον οἱ τὰ ζωικά ἤκροι - βωχότες · οἱ τῇ γαστρὶ κατὰ ἡνυστρον , οὕτω καὶ ἐχίνον συγχληροῦσι . καὶ τοῦτο μὲν τοιούτον . ἄ δὲ ὁ Τηλέ - μαχος ἔφη , ἔχει οὕτω · ξεῖνε , εἰ σε ἀτρύνει κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρ τοῦτον ἀλέξασθαι ἤγουσιν ἀποσοβήσσαι , τῶν δ᾿ ἄλλων μὴ τιν᾿ Ἀχαιῶν δεῖδισθι · * ἐπὶ πλεόνεσσι μαχήσσεσται , ὅς κ᾿ ἄε σε θείνη , ἤγουσιν ὡς ἂν σε τύπτῃ . ἐπεὶ δὲ σφοδρὸς ὁ λόγος , λειανὶν τὸ τραχὺ τοῦτον δεξίως ὁ νεανίας ἤτωρ κατὀἰκονομίαν ἐπικαγὼν πολαιμιώτερον τὸ , ξεινοδόχος μὲν ἐγώ , ἐπὶ δἀὐτεῖτον γαστ - λῆς , Ἀντίνοός τε καὶ Εὐρύμαχος , πεπυγμένω ἄμφω . καὶ αὐτὸς μὲν οὕτως , οἱ δὲ πάντες ἐπαίνεσον , ὡς τῶν ἀρίστων τῷ ἐπαίνῳ θεληθέντων , οἷς εἰκὸς τοὺς λοιποὺς ἐπακολουθεῖν . Καὶ ὅρα τὴν ἐν καιρῷ ὑπό - πτωσιν τοῦ βασιλικοῦ παιδός , ἣρὀἷς ἐξημιοῦτο οὐδὲν οἷα κεφαλία φρονῶν . οὐχὶ εἶ γὰρ βασιλέα , ἢ γοῦν ἀλλὰ οἴκον ἄνακτας ἑαυτὸν λέγει , ἀλλὰ βασιλεῖς μὲν τὸν Ἀντίνοον καὶ τὸν Εὐρύμαχον ὀνομάζει , αὐτὸς δὲ ξεινοδόχος εἶναι τοῦ πτω*χοῦ λέγει , ἀφθόνητον ἐπιλεξάμενος ὄνομα . Πανθμα - δὸν δὲ ὀκριασθαι λέγει τὸ ὡς εἰκὸς ὁλοψύχως τραχύνεσθαι . περὶ δὲ τοῦ τοιούτου ὠήματος ἐν ἄλλοις δηλοῦται . ἀρὀὐ καὶ λῖθος ὀκριασὸς ὁ τραχύς . Τὸ δὲ τοῖσι ξυνέηκε , δηλοῖ , ὡς καὶ ἄλλα - χοῦ φαίνεται , μὴ γενικὴ καὶ αἰτιατικὴ πτώσει ἀεὶ συντάσσεσθαι τὸ ξυνεῖναι . ᾿Ὅσα δὲ καὶ ὅτι χρηστο - λογεῖ κατὰ ἔθος οἰκείων ὁ ποιητὴς τὸν κάκιστον Ἀντίνοον ἐν τῷ , ἱερὸν μένος Ἀντινόοιο , ὡς καὶ μετ᾿ ὀλίγα ἴσῃ ἴς Τηλεμάχοιο φησίν . εἰ γὰρ καὶ κακὸς ὁ Ἀντίνοος , ἀλλ᾿ ἔχει τινα᾿ ἣρὀἷς ἔχορήν αὐτὸν ἐπανει - σθαι . Τὸ δὲ ἐκγελήσας ἀντὶ τοῦ λίαν γελήσας , κατ᾿ ἐπίτασιν συνήθη τῆς ἐξ προθέσεως · ἢ οὐ μόνον κατὰ νοῦν γελήσας , ἀλλὰ καὶ ἐκρήνας τὸν γέλων . καὶ ἔστι τοῦτο ἑτεροῖον τοῦ παρ᾿ Ἠσιόδῳ ἐκγελήσαι τὸν Δία . τὸ μέντοι , γέλῳ ἐκθανον , μετ᾿ ὀλίγα ὑπὸβολὴν δηλοῖ γέλωτος · ἡρεμαίο - τερον δὲ τὸ , ἵσαν εἴσω ἧδὺ γελώοντες · ὑφεμμένον δὲ πάντη τὸ , ἀνίησαν γελώοντες . Δῆλον δὲ ὅτι οὐχ ἴππον ἢ περ οἱ Τιρύνθιοι φιλογέλωτες καὶ οἱ μνηστήρες εἰσὶν ἐν οὐ δέοντι . οὔτε γὰρ σῖνος ἔχουσι τι σωματικὸν οὔτε Ὀδυσσεὺς οὔτε ὁ Ἰρος , οὐδὲ ὁ περ αὐτοῖς γίνεται , γελωιασμὸν ἔχει . ξενίζει γὰρ οὐδὲν , ἄνδρας ἐπαίτας ἐραίζειν περὶ δαιτός , εἰ γε καὶ πτωχὸς πτωχῷ * φθονεῖ . καὶ νῦν μὲν ἰδίαις γυνάθους γελώ - σιν , ἐν τοῖς ἐξῆς δὲ ἀλλοτρίαις , ὡς ἔχει φανήσεσθαι . καὶ πείσονται τὰ καὶ δακρίων μὲν καὶ γέλωτος δὲ ἀξία . μνηστίων δ᾿ ἐνταῦθα τοῦ μιμημαμένου ἀκαίρου γέλωτα τὸν ἐπ᾿ ἀνθρώποισι οἱ περ οὐχ ἂν γελήντο . Ἀνάχαρσις δὴ ἤν ἐκεῖνος · ὡς ἐν συμποσίῳ , γελωτοποιῶν μὲν , φασιν , εἰσαχθέντων , ἀγέλαστος διέ - μινε , πυθόμενος δὲ ἐπισαχθέντος γέλωσιν , εἶπεν ὅτι οὕτος μὲν φύσει γελωτις ἐστιν , ὁ δ᾿ ἄνθρωπος ἐπιτηδεύεται . καθὰ δήπου καὶ ὁ Ὀδυσσεὺς ἐνταῦθα γελωτοποιὸς μὲν μὴ ὤν , τοῖς δὲ ἀκολάστοις μνη - στήροισι κυνίας γέλωτα , ὁποῖον οὐ μόνον Ἀνάχαρσις ἐμίση*σεν , ἀλλὰ καὶ ὁ καλὸς Εὐριπίδης ἐν τῷ , οἱ γέλωτος ἐννεκα ἀσχοῦσι χάριτας κερτόμους εὐπρεπεῖς ὄντες ἐν γέλωτι . καὶ τοίνυν ἐναριθμητέων ταῖς τοῦ πολυμηχάνου Ὀδυσσέως ἐπινοίαις καὶ τὴν σκευωρίαν ἣν ἐτεχνάσατο σκηνικῶς καὶ νῦν καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς ἐπὶ εὐτελείᾳ καὶ τῷ ἐντεύθεν γέλωτι , καθὰ καὶ ὅτε τὴν Τροίαν εἰσέδυ τὸ Παλλάδιον ὑφαιρησόμε - νος . καὶ τοιαῦτα μὲν ταῦτα . Τὸ δέ , σὺν τετραλίην θεὸς ἤγαγεν εἰς τόδε δόμα , οἰκείων λέγεσθαι , ὅτε τί ποθὲν ἀστείον ἀναφαίνει , ὁποῖον τι καὶ νῦν , ὡς καὶ ὁ ποιητὴς ἐπισήμεινεται , τὸ γελωιαστικὸν τοῦ Ἰρου καὶ τοῦ ξείνου ἐπεισόδιον . καθάπαξ γὰρ εἶπεσιν , ὁ διὰ πάσης τῆς Ἰλιάδος συν - θρωπὸς ποιητὴς καὶ ὡς οἷον ἄγριος μυρίας ἱλαρότητας ἐν Ὀδυσσεῖσι σοφίζεται οὐ μόνον ἐν ἐκφράσει καὶ ξεινικὰς διηγήσεσθαι καὶ ἀνδρῶν τραφόντων ἐκθέσει καὶ ἀοιδῶν αἳ οἱ τοιοῦτοι χείρονσιν , ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ σκώπτειν καὶ παίζειν , ὅ καὶ ἐνταῦθα ποιεῖ μετὰ καὶ ποιητικῆς χάριτος . τί γὰρ δεῖ εἰπεῖν καὶ τὰ λοιπὰ οἷς ὅσα καὶ παίδας ἡδὲς τυπθεῖν τοὺς ἀπαλωτέρους καὶ ἀπλουστέρους ἀχραστάς , οὐ μόνον ἐν τοῖς κατὰ τοὺς Φαιάκας καὶ τὴν νενικᾶν , ἀλλὰ καὶ τοῖς πρὸς Εὐμαιὸν λαμπρῶς ἐνεσμένοις , καὶ τοῖς πρὸς Πηνελόπην καὶ Ἀθηνᾶν αὐτήν · οἷς ἐναβρύνων τὸν ἥτορα Ὀδυσσεᾶ ὁ ποιητὴς ἔφη τὸ , ἵσχε ψεύ - δεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν ὁμοία . Τὸ δὲ ξυνελάσασμεν , ἐκ μεταφορᾶς ἔοικε ῥηθῆναι ζῶν , ἀ κατ’ ἀλλήλων ἄς εἰς μάχην ἐρεθίζουσί τινες ἢ πληγαῖς ἢ ὠθισμοῖς . ἐπὶ τοιούτων γὰρ κυριο - λεκτεῖται τὸ ἐλάσαι . Τὰς δὲ γαστέρας φύσας τινὲς τῶν παλαιῶν ἠρημένισαν , ἀπλοϊκὸν δὲ καὶ ἀγροτικὸν τὸ εἰς δόρπον τοιαύτας φυλάσσειν κνίσης πεπλησμένας καὶ αἵματος . Πόθεν δὲ ἡ κνῖσα , καὶ ὡς προπερισπάται κατὰ Ῥωδιανόν , οὐ προπολλοῦ ἔρηται . Τὸ δὲ κέεται ἦτοι κεῖνται διῆλον ὡς Ἰωνικὸν ἐστι , καθὰ σύν ἄλλοις καὶ τὸ δεδέαται παρ’ Ἡοδότην ἀντὶ τοῦ δεδέενται . Τὸ δὲ νικᾶν καὶ τὸ χρεῖσσον τε γένηται , ἐκ παραλλήλου ταυτὸ νοοῦσι , κείμενα καὶ ἐν τοῖς ἔξης · ὡς τε καὶ ἐν Ἰλιάδι τὸ , χρείσσων γὰρ βασιλεύς ὅτε χρώεται ἀνδρὶ χέρη , ἀντὶ τοῦ νικητὴς ἐκείνου γένηται . Ἐν δὲ τῷ , ἀλλὰ με γαστῆρ ὀτρύνει κακοεργός , ἀμφίβολον ποίαν λέγει γαστέρα , εἰτε τὴν ἑαυτοῦ , δι’ ἣν πᾶσχειν εἴπε καὶ πρὸ μικροῦ , εἰτε τὴν ὀπτωμένην καὶ κειμένην ὡς ἐφρόθη πρὸς ἐπαθλον . εἰ δὲ ἴσως τὴν οἰκείαν λέγει , πρῶτα μὲν σημειῶσαι τὸ κακοεργός , εἰς ὃ * χρησιμεῖνι Ἀλέξιδος τὸ , εἰ τις ἀφελή τούτ’ ἀφ’ ἡμῶν τὸ μέρος ἀπὸ τοῦ σώματος ἢγουν τὴν γαστέρα , οὐδ’ ἂν ἀδικοῖτ’ οὐδὲν οὐδεὶς οὐδ’ ὑβρίζοιτ’ ἂν ἔχων . νῦν δὲ διὰ ταύτην ἄπαντα γίνονται τὰ δυσχερῆ . εἶτα θετέον καὶ παρατήρησιν παλαιῶν σκώπτουσιν ἠπορικώτερον τὸν Ὀδυσσεᾶ ἐπὶ λαμαργία , λέγουσιν , ὅτι ἐν πολλοῖς Ὅμηρος λαίμαργον αὐτὸν παραδίδωσιν , ὡς καὶ ἐνταῦθα φαίνεται , καὶ ἐν τῷ , ἀλλ’ ἐμὲ μὲν δορπήσαι ἐάσατε . ὑπερβάλλει δέ , φασί , τῇ λαμαργίᾳ , καὶ ἔνθα οὐκ ἐν δέοντι γνωμολογεῖ περὶ γαστροῦς , ὅν ἔχρῃν εἰ καὶ ἐλιμωτε διακαρτερεῖν , ἢ ἀλλὰ μετριάζειν τὰ περὶ τροφήν . λέγουσι δὲ καὶ ὅτι ἐν τῷ , πένθος μὲν ἔχω ἐνὶ φρεσίν , ἢ δὲ γαστὴρ τάδε ποιεῖ , τοιαῦτα Ὀδυσσεὺς ἐλάλησεν , οἷα οὐδ’ ἂν ὁ Σαρδαναπάλαος εἰπεῖν ἐτόλμησε , γέγων τε ὤν , φασίν , ἡσθιεν ἀρπαλέως κρέατ’ ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ , ὡς προειρήκα . Τὸ δὲ κακοεργὸν τῆς γαστροῦς καὶ τὰς δι’ αὐτὴν ἔστιν ὅτε πληγὰς δηλοῖ μὲν καὶ ὁ παρὰ Πέρσῃς καλούμενος βασιλεὺς φιλός , ὅς , καθὰ εἰς πλάτος ἐτρώθη καὶτα , χαμαὶ καθήμενος καὶ κνυστὶ σιτοῦμενος τὸ παρατεθὲν ἐπαχε πᾶνν κακῶς · οὐχὶ μιστὰ δὲ καὶ ἢ τοῦ Χαλκιδέως Εὐφοριωνος ἱστορία , ὅς φησὶ παρὰ Ῥωμαίοις προτιθεσθαι πέντε μνὰς τοῖς ὑπομένειν βουλομε*νοις τὴν κεφαλὴν ἀποκοπῆναι πελέκει καὶ εὑρίσκεσθαι τοὺς ὑπομένοντας τὸ κακόν · πλὴν τἀληθὲς εἰπεῖν , καὶ διὰ γαστέρα , εὐγενῶς δὲ πως , καθὰ ἐκείνοις νενόμιστο , καὶ ὡς περ ἂν εἰ τινες θανάτῳ ἐκδιδόιν ἀνδρείως ἑαυτοὺς ἐν πολέμοις , ὅπως κατὰ τὴν ἐν Ἰλιάδι ἔννοιαν γυναῖκες καὶ παῖδες καὶ κλῆρος αὐτοῖς ὑστερον περισώζονται . οὕτω γὰρ καὶ ἐκεῖνοι ἕκρεον ἕκαστος ἀφαιρεῖσθαι τῆς κεφαλῆς , ὡς τε τοὺς κληρονόμους κομίσασθαι τὸ ἄθλον . φησὶ δὲ ὁ Ἀθηναῖος καὶ πολλάκις ἀπογραφομένους πλείους δικαιολογεῖσθαι , καθ’ ὃ δικαιό - τατός ἐστιν ἕκαστος αὐτῶν ἀποτυμπανισθῆναι . καὶ ὅρα τὸ ἀποτυμπανισθῆναι , ταυτὸν ὂν τὸ , τὴν κεφαλὴν ἀποκοπῆναι . Καινὸν δ’ οὐδὲν διὰ πέντε μνὰς τοὺς εἰρημένους ταῦτα πᾶσχειν , εἰ γέ τινες τῶν ἐκεί καὶ ἄλλως εἰλὴ καὶ πρὸς οὐδὲν χρησίμων ἐξανιστάμενοι τοῦ συμποσίου καὶ εἰς γῆν ὑπιζῶντες προσ - καλοῦντο τὸν σφάζοντα καὶ ἐσφάζοντο πρὸς ἐνδείξιν ἀλογίστον φερεπονίας . Ἰστέον δὲ καὶ ὅτι γαστρὸς ὁ Ὀδυσσεὺς ἠτιμμένος , ὡς ἔφη , ὀρθῶς ἂν γάστρις λέγοιτο παρὰ τὸ γαστρίσαι , ὅ δηλοῖ μὲν καὶ τὸ χορ - τάσαι , σημαίνει δέ , φασί , καὶ τὸ εἰς γαστέρα πληξάι . Καὶ ὅτι , ὡς περ ἀπλήστος σκόμια ὁ γάστρις , οὕτω καὶ ὁ γαστριμαργος καὶ ὁ γαστερόπληξ καὶ ὁ παντοφάργης καὶ ὁ τραπέζευς * καὶ ὁ τραπέζολογος καὶ ὁ κνισολογὸς καὶ ὁ ἐνθεσιδουλος ἦτοι ψωμόδουλος · ἐνθεσις γάρ , φασίν , ὁ ψωμός · καὶ ὁ τένυης ὡς λίχνος · τένυη γάρ , φασίν , ἢ λιχνεία · καὶ ὁ θυράπας · κατὰ δὲ Ἰππώνακτα καὶ ὁ μεσογυδροπο - χέστης , ἢγουν ὅς μεσοῦντος δείπνου πολλάκις ἀποπатеῖ ὡς πάλιν ἐμπιπλάσθαι . Τὸ δέ , ἐπ’ Ἰφω ἤρα φέων , τούτεστι χάριν , ὡς προεδέδηλωται , παρηγήσεως οὐκ ἀπέοικεν , ὁποία καὶ ἕτερα προεδηλώθησαν . Τὸ δέ , πλεόνεσσι μαχρήσεται , κατὰ ποιότητα προσώπων ἐφρόθη . ἄλλως γὰρ τοῦ ξεινοδόχου καὶ τῶν δύο βασιλέων , ἐν οἷς δοκεῖ τὸ πᾶν κεῖσθαι , πλείους πολλῷ οἱ λοιποὶ μνη -
Lemmas: ἐξελαύνω σύ ὡς ληϊζοτέριος . ζώννυμι νῦν , ἵνα πᾶς ἐπιγιγνώσκω καί οἶδα μάρναμαι . πῶς δέ εἄν σύ νέος ἀνήρ μάχομαι ; καί ὁράω μωρία ὁ Ἶρος , εἰμί γε δοξάζω ἀπλόος μηδείς ὁ γεραιός ἀξιόμαχος εἰμί πρός ἀνήρ νέος . διό καί Ὀδυσσεύς ὁ ὁ Ἀφροῦς λόγος συντίθημι ἔρομαι , μή εἰμί ἀνήρ νέος μάχομαι γέρων δύναμαι ἔχω , μονονοχὶ λέγω , χρή διΐστημι ὁ Ἶρος οὗτος πῶς πῶς δέ εἄν σύ γέρων ὡς κακοπαθέω νέος ἀνήρ ὠμαλέῳ μάχομαι ; ἄλλως γάρ οὐ εἄν ὁ Ἱερός λέγω ὕπος . μολοβρός δέ τις εἰμί , προγράφω . Ἴλιος δέ ὁ τοιοῦτος μέν εἰμί , ἕτερος δέ ὁ ὅμοιος ὀνειδίζω . ὁ δέ ἐπιτροχάδη παρατετηρημένως εἴρω ἀντί ὁ σπουδαῖος καί κατά ἐπιδρομή οὗτος δέ διά ὁ κομματικός ὁ ἔννοια ὁ κατά ὁ Ὀδυσσεύς λόγος . ἐν γάρ στίχος δέκα ἔννοια κεῖμαι ὑπέρ ὁ δέκα . Θυμός γοῦν πλαιγίως ὀνειδίζω ὁ Ὀδυσσεύς , ὡς οἷος διά ὀργή λαλέω κομματικός . ὁ δέ , γούτος κάμινος ἴσος , ὁ μέν κατά ὁ πολυλαλος φημί , ὡς ἐν ἠθορικῷ δηλόω λεξιχὸ ἕτερος δέ ὁ μέν γούτος διά ὁ ῥυσός ὁ πρόσωπον εἶπον . ὁ δέ κάμινος διά ὁ ἐπαίρω μέλας ὡς οἷος ἐκ τις ἀσβόλη . Ἀρίσταρχος δέ καί Ἡρωδιανός κάμινος φημί ὁ καμινεύτρια , ἤτοι φρύγω κριθή πρός εὐχερής ἀλευροποιΐα . ὁ δέ τοιοῦτος κριθή καί κακόω δυσυλλάβως καί ἐκτεταμένως λέγω κατά Λίλιος Διονύσιος ἠθικός . ὅθεν καί κατακαχρυσος παρά Παυσανίας μεταφορικός ὁ καταφρυσος καί συντρίβω . Κομανός δέ συντίθημι ὁ λέξις ὁ καμινουω νόος φημί οὗτος καλέω διά ὁ καμίνι ὁ ἰνέω ὑπό γῆρας . ἐν δέ ὁ , κόπτω ἤτοι πλήσσω ἀμφότερος , λείπω ὁ χείρ , ὡς καί ἐν ὁ , ἀμφότερος δέχομαι , ὁ πρό ὀλίγος ἐκβαίνω . Σῦς δέ ληΐζω ἢ διαβοσχω ἀλλότριος λήιον , ὅς ἐξοδοντίζω ὁ δεσπότης ὁ χωρίον . ὁ νόμος δέ , φημί , παρά Κύπριος . ἀπειλέω δέ οὗτος Ἱερός ὁ Ὀδυσσεύς , ὡς ὅμοιος δήθεν πταίω , καί ὁ αὐτός θέρος καταβοσχω ὁ εἰλαπίνη ὁ μνηστήρ . ἕτερος δέ ἐπέραλον εἶπον , κατάκειμαι φύσις ὁ ὀδούς ὁ ληϊζοτείρᾳ σῦς . εἰμί δέ ἀληθεύω , ζητητέος ἀπό μαρτυρία παλαιός . ὁ δέ , ἐκ πᾶς ὀδούς , ὁ εἴρω ἐξοδόντισις συντίθημι . ὁ δέ ζώννυμι ζώννυμι ὁ πύγμαχος δηλόω , ὡς μετά ὀλίγος φαίνω σαφῶς ἐν ὁ , * ζώννυμι μέν ῥάκος πόρις μηδείς Ὀδυσσεύς , καί ὁ Ἶρος δέ ὁρητήρες ἄγω ζῶ ἀνάγκη . Περί δέ ὁ τοιοῦτος ζώννυμι καί ἐν ὁ κατά ὁ Ἰλιάς επιταριον ἀγών διαλαμβάνω . ἰστέον δέ , ὅτι ἐκ ὁ ζώννυμι καί ἄλλος μέν γίγνομαι τις , καί ὁ ζωστήρ δέ , καί ὁ παρά Σοφοκλῆς ζῶμα δίχα ὁ σίγμα οἷος , καί ζῶμα τόμος οὖον χλιδή ἀσκέω , ὁ τατός εἰμί ὁ ζώνη , διά ὅς , φημί , τρεῖς τις δηλέομαι , ζωστήρ , μέτρον καί τόπος σῶμα , κατά ὅς ζώννυμι . δῆλος δέ ὅτι , καθά ἐκ ὁ γῶ καί ῥῶ γίγνομαι χώννυμι καί ῥώννυμι , οὗτος καί ἐκ ὁ ζῶ , οὖον προστακτικός ὁ ζώννυμι , ὁ ζώννυμι . ἀρά οὖον ὡς χώννυμι , ῥώννυμι , οὗτος καί ζώννυμι , κατά ἑτεροῖος δέ παραγωγή καί ὁ ζώννυμι ὡς ὁ , ζώννυμι μέτρα . ὁ δέ , πῶς εἄν σύ νέος ἀνήρ μάχομαι , γνωμικός λαλέω , καθά μετά ὀλίγος καί ὁ , οὖον πῶς εἰμί νέος ἀνήρ μάχομαι ἀνήρ γέρων δύναμαι ἀρμημένον , ἤγουν βλάπτω ὁ κακοπάθεια . τοιοῦτος γάρ ὁ δύναμαι , γίγνομαι κατά μέν Πλούταρχος ἀπό ὁ δύο ἀριθμός , ἐπεί δυνασσω , πῶς ὁ στοιχειακός κατά ὑγεία ενότητα ὁ κακοπαθαίνω καί διαλύω ὁ ἕνωσις διά ὁ αιθοραι , ἄλλως δέ κοινῶς παρά ὁ δύο ὄμμα * ἐκ ὅς καί ὁ ὀδύνη , δύναμαι τις εἰμί φύσις καί αὐτός κατά ὁ ἀπολέγω , εἰμί καί ἄλλως ἐκ ὁ δύο κατά πλεονασμός γίγνομαι δύναμαι καί ὀδύνη ἢ κατά βιάδης δύο . ὅτι2 ἐπεί περ ἐσθίω καί θεός - ὁ πάρειμι ὁ ὁ πτωχός ἀγών , ὡς ἐπί ὁ ἆθλος γίγνομαι , καί ἐφίημι εἰς θάρσος πλάσσω - ναι καί γέλως ὁ ὑπονοέω ὡς ἐπί ἔργον οὖον σπουδαῖος , γίγνομαι νῦν καί οὗτος * ὁ , καί συνάγω - θέω ὁ μνηστήρ ποιέω οὗτος . φημί γοῦν ὁ ποιητής ὡς ὁ μέν πτωχός πρό θύρα ὕψος - λάω οὐδός ἐπί ξεστός πανθυμαδόν οκριδαω . ὅς δέ , ὁ ὁ , συνέχω ἱερόν μένος Ἀντίνοος , ἡδύς δέ ἄρα γελάω μεταφωνέω μνηστήρ εἰμί φίλος , οὖον μέν πῶ τίς πάρος τοιοῦτος Έτυ - τίκτω ὅς τεσπολὴν θεός ἄγω εἰς ὅδε δῶμα . ὁ ξένος τε καί Ἱερός ἐρίζω ἀλλήλων χείρ μάχομαι · ἀλλά συνελαύνω ὦκα . ὡς φημί ὁ δέ ἄρα πᾶς ἀνέχω γελάω . ἀμφί * δέ ἄρα πτωχός κακομονος ἀγείρω . εἶτα ὁ δεινός Ἀντίνοος καί ἔπαθλον προτίθημι οἰκεῖος ὁ διά γαστήρ μάχομαι ἀφέω γαστήρ ὅδε αἴξ κέαρ ἐν πῦρ ὅδε ἐπί δόππιν κατατίθημι κνίζω τε καί αἷμα ἐμπίπλημι . ὁπότερος δέ κε νικάω κρείσσων τε γίγνομαι , ὅς δή στίχος καί ἐν Ἰλιάς κήτα , ὁ ἐάν ὁ ἐθέλω ἀνίστημι αὐτός αἱρέω . αὐτός δέ ἐγώ μεταδαίνυμαι , ἄγω συνειλαπινάζω · ὁ περ σαφής γράζα φημί · οὐδέ τις ἄλλος πτωχός εἴδομαι μίγνυμι ἄμι - μέν αἰτέω . ὁ καί αὐτός προσφινὲς ἔπαθλον ὁ * περί δαίς μάχομαι , ὡς οὖν ἀράσσω ὁ μῦθος ὁ μνηστήρ , τότε δή δολοφρονέων μετῆρξ᾿ Ὀδυσσεύς · εἰμί φίλος , οὖον πῶς εἰμί νέος ἀνήρ μάχομαι ἀνδρά γέρων , ὡς προγράφω , ἀλλά ἐγώ γαστήρ ἀτρύνει κακοῦργος ἵνα πληγή δακείω . ἀλλά ἄγω νῦν ἐγώ πᾶς ὁμόω πατρῷος ὄχος , μή τις ἐπί Ἱερός ἀσάω φέρω ἐγώ χείρ παχύς πλήσσω ἄτη - σθάλλων , οὗτος δέ μετά ὁμίς δαμάζω . καί ὁ μνηστήρ ἀπώμυνον ὡς κελεύω , μή συνίημι ὡς κατά δόλος λαλέω παίζω καί οὖον σπουδάζω . Τηλέμαχος δέ μετά ὁ ὄχος ἀξιωματικός * λαλέω ὁ ἑξῆς , εὐθύς δηλόω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , γαστήρ αιδαιγη κέαρ ἐν πῦρ καί ἑξῆς , ὁ Θρᾷξ Λημοσθένης οὗτος παραφράζω · αἴξ ἤνυστρον τανυτὶ ἐπί ὁ δεῖπνον ἀπόκειμαι ἐγώ . οὗτος ἐν , εἰμί δοκέω , ὁ νικάω ἆθλος αποσφαιναω . τις δέ ὁ ἤνυστρον , δηλόω καλός ὁ ὁ ζωικός ἐκρέω - βωχοαιρεω · ὁ ὁ γαστήρ κατά ἤνυστρον , οὗτος καί ἐχῖνος συγχληρους . καί οὗτος μέν τοιοῦτος . ὅς δέ ὁ τῆλε - μῆχος φημί , ἔχω οὗτος · ξένος , εἰμί σύ ἀτρύνει Καρδία καί θυμός ἀγήνωρ οὗτος ἀλέξω ἄγω ἀποσοβέω , ὁ δέ ἄλλος μή τις Ἀχαιός δείδω · * ἐπί πλέω μάχομαι , ὅς καί ἀεί σύ θείνω , ἄγω ὡς εἄν σύ τύπτω . ἐπεί δέ σφοδρός ὁ λόγος , λειανὶν ὁ τραχύς οὗτος δεξιός ὁ νεανίας ἄτωρ κατοικονομια επικαγω πολέμιος ὁ , ξεινοδόχος μέν ἐγώ , ἐπί αὐδάω γαστ - Λῆς , Ἀντίνοος τε καί Εὐρύμαχος , φεύγω ἄμφω . καί αὐτός μέν οὕτως , ὁ δέ πᾶς ἐπαινέω , ὡς ὁ Ἀρίστων ὁ ἔπαινος θελέω , ὅς εἰκός ὁ λοιπός ἐπακολουθέω . καί ὁράω ὁ ἐν καιρός ὑπό - πτῶσις ὁ βασιλικός παῖς , Ἡρώ ἐξημιοῦτο οὐδείς οἷος κεφάλιον φρονέω . οὐ εἰμί γάρ βασιλεύς , ἢ γοῦν ἀλλά οἴκος ἄναξ ἑαυτοῦ λέγω , ἀλλά βασιλεύς μέν ὁ Ἀντίνοος καί ὁ Εὐρύμαχος ὀνομάζω , αὐτός δέ ξεινοδόχος εἰμί ὁ πτωχός λέγω , Ἀφθόνητον ἐπιλέγω ὄνομα . Πανθμα - δίδωμι δέ ὀκριάω λέγω ὁ ὡς εἰκός ολόψυχα τραχύνω . περί δέ ὁ τοιοῦτος ὠήματος ἐν ἄλλος δηλόω . ἀρόω καί λίθος ὀκριάζω ὁ τραχύς . ὁ δέ ὅς συνίημι , δηλόω , ὡς καί ἄλλος - χόω φαίνω , μή γενικός καί αἰτιατικός πτῶσις ἀεί συντάσσω ὁ συνίημι . Ὅσσα δέ καί ὅτι Χρήστο - λογεύς κατά ἔθος οἰκέω ὁ ποιητής ὁ κακός Ἀντίνοος ἐν ὁ , ἱερόν μένος Ἀντίνοος , ὡς καί μετά ὀλίγος ἴσος ἴς Τηλέμαχος φημί . εἰμί γάρ καί κακός ὁ Ἀντίνοος , ἀλλά ἔχω τινα᾿ Ἡρώ ἔχορήν αὐτός ἐπάνειμι - ἕπομαι . ὁ δέ ἐκγελάω ἀντί ὁ λίαν γελάω , κατά ἐπίτασις συνήθης ὁ ἐκ πρόθεσις · ἢ οὖον μόνος κατά νόος γελάω , ἀλλά καί κραίνω ὁ Γέλων . καί εἰμί οὗτος ἑτεροῖος ὁ παρά Ἡσίοδος ἐκγελάω ὁ Ζεύς . ὁ μέντοι , γέλως ἐκθνῄσκω , μετά ὀλίγος ὑποβολή δηλόω γέλως · ἡρεμαίο - τέρος δέ ὁ , ἵζω εἴδομαι ἡδύς γελάω · ὑφίημι δέ πάντῃ ὁ , ἀνίημι γελάω . Δῆλος δέ ὅτι οὐ ἵππος ἢ περ ὁ Τιρύνθιος φιλόγελως καί ὁ μνηστήρ εἰμί ἐν οὖον δήω . οὔτε γάρ σῖνος ἔχω τίς σωματικός οὔτε Ὀδυσσεύς οὔτε ὁ Ἱερός , οὐδέ ὁ περ αὐτός γίγνομαι , γελωιασμος ἔχω . ξενίζω γάρ οὐδείς , ἀνήρ ἐπαίτης ῥαΐζω περί δαίς , εἰμί γε καί πτωχός πτωχός * φθονέω . καί νῦν μέν ἴδιος γυνάθους γελάω - βρόχος , ἐν ὁ ἑξῆς δέ ἀλλότριος , ὡς ἔχω φαίνω . καί πείθω ὁ καί δακρίων μέν καί γέλως δέ ἄξιος . μνῆστις δέ ἐνταῦθα ὁ μιμέομαι ἄκαιρος γέλως ὁ ἐπί ἄνθρωπος ὁ περ οὐ εἄν γελάω . Ἀνάχαρσις δή ἐάν ἐκεῖνος · ὡς ἐν συμπόσιον , γελωτοποιός μέν , φημί , εἰσάγω , ἀγέλαστος διέ - μίνω , πυνθάνομαι δέ ἐπισάττω γέλως , εἶπον ὅτι οὗτος μέν φύσις γελωτις εἰμί , ὁ δέ ἄνθρωπος ἐπιτηδεύω . καθά δήπου καί ὁ Ὀδυσσεύς ἐνταῦθα γελωτοποιός μέν μή εἰμί , ὁ δέ ἀκόλαστος μνη - στῆρον Κυνίας γέλως , ὁποῖος οὖον μόνος Ἀνάχαρσις μισέω , ἀλλά καί ὁ καλός Εὐριπίδης ἐν ὁ , ὁ γέλως ἕνεκα ασχους χάρις κέρτομος εὐπρεπής εἰμί ἐν γέλως . καί τοίνυν ἐναριθμέω ὁ ὁ πολυμήχανος Ὀδυσσεύς ἐπίνοια καί ὁ σκευωρία ὅς τεχνάζω σκηνικῶς καί νῦν καί ἐν ὁ ἑξῆς ἐπί εὐτέλεια καί ὁ ἐντεῦθεν γέλως , καθά καί ὅτε ὁ Τροία εἰσδύνω ὁ Παλλάδιον ὑφαιρέω - Μύκονος . καί τοιοῦτος μέν οὗτος . ὁ δέ , σύν τετραλίην θεός ἄγω εἰς ὅδε δόμα , οἰκέω λέγω , ὅτε τίς ποθεν ἀστεῖος ἀναφαίνω , ὁποῖος τίς καί νῦν , ὡς καί ὁ ποιητής επισημεινω , ὁ γελωιαστικος ὁ Ἱερός καί ὁ ξένος ἐπεισόδιος . καθάπαξ γάρ ἔπος , ὁ διά πᾶς ὁ Ἰλιάς σῦς - θρωπὸς ποιητής καί ὡς οἷος ἄγριος μυρίος ιλαρότητα ἐν Ὀδυσσεύς σοφίζω οὖον μόνος ἐν ἔκφρασις καί ξενικός διηγέομαι καί ἀνήρ τρέφω ἔκθεσις καί ᾠδή ὅς ὁ τοιοῦτος χείρων , ἀλλά καί ἐν ὁ σκώπτω καί παίζω , ὅς καί ἐνταῦθα ποιέω μετά καί ποιητικός χάρις . τίς γάρ δεῖ εἶπον καί ὁ λοιπάς ὅς ὅσος καί παῖς ἀείδω τύπτω ὁ ἀπαλός καί απλός ἀχραστάς , οὖον μόνος ἐν ὁ κατά ὁ Φαίαξ καί ὁ νικάω , ἀλλά καί ὁ πρός Εὔμαιος λαμπρῶς ἐνίημι , καί ὁ πρός Πηνελόπη καί Ἀθηνᾶ αὐτός · ὅς ἐναβρύνω ὁ ἦτορ Ὀδυσσεύς ὁ ποιητής φημί ὁ , ἴσχω ψεύδω - δα πολύς λέγω ἔτυμος ὅμοιος . ὁ δέ συνελαύνω , ἐκ μεταφορά ἔοικα εἴρω ζῶ , ὅς κατά ἀλλήλων ἄς εἰς μάχη ἐρεθίζω τις ἢ πληγή ἢ ὠθισμός . ἐπί τοιοῦτος γάρ κύριος - λέγω ὁ ἐλαύνω . ὁ δέ γαστήρ φύς τις ὁ παλαιός ηρημενισαω , ἀπλοϊκός δέ καί ἀγροτικός ὁ εἰς δόρπον τοιοῦτος φυλάσσω κνίζω πίμπλημι καί αἷμα . πόθεν δέ ὁ κνίζω , καί ὡς προπερισπάω κατά Ῥωδιανόν , οὖον προπολυς ἔρομαι . ὁ δέ κείμαι ἦ κεῖμαι διαιρέω ὡς Ἰωνικός εἰμί , καθά σῦς ἄλλος καί ὁ δεδέαται παρά ηοδιδωμι ἀντί ὁ δένω . ὁ δέ νικάω καί ὁ χρίω τε γίγνομαι , ἐκ παράλληλος τατός νοέω , κεῖμαι καί ἐν ὁ ἔξειμι · ὡς τε καί ἐν Ἰλιάς ὁ , χρίω γάρ βασιλεύς ὅτε χράω ἀνήρ Χέρη , ἀντί ὁ νικητής ἐκεῖνος γίγνομαι . ἐν δέ ὁ , ἀλλά ἐγώ γαστήρ ὀτρύνω κακοῦργος , ἀμφίβολος ποῖος λέγω γαστήρ , εἴτε ὁ ἑαυτοῦ , διά ὅς πάσχω εἶπον καί πρό μικρός , εἴτε ὁ ὀπτάω καί κεῖμαι ὡς φέρω πρός ἔπαθλον . εἰμί δέ ἴσως ὁ οἰκεῖος λέγω , πρῶτος μέν σημειόω ὁ κακοῦργος , εἰς ὅς * χρησιμέω Ἄλεξις ὁ , εἰμί τις ἀφαιρέω οὗτος ἀπό ἐγώ ὁ μέρος ἀπό ὁ σῶμα ἤγουν ὁ γαστήρ , οὐδέ εἄν ἀδικέω οὐδείς οὐδείς οὐδέ ὑβρίζω εἄν ἔχω . νῦν δέ διά οὗτος ἅπας γίγνομαι ὁ δυσχερής . εἶτα θετέος καί παρατήρησις παλαιός σκώπτω ἀπορικός ὁ Ὀδυσσεύς ἐπί λαμαργία , λέγω , ὅτι ἐν πολύς Ὅμηρος λαίμαργος αὐτός παραδίδωμι , ὡς καί ἐνταῦθα φαίνω , καί ἐν ὁ , ἀλλά ἐγώ μέν δορπέω ἐάω . ὑπερβάλλω δέ , φημί , ὁ λαμαργίᾳ , καί ἔνθα οὐ ἐν δήω γνωμολογέω περί γαστροῦς , ὅς χρή εἰμί καί λιμόω διακαρτερέω , ἢ ἀλλά μετριάζω ὁ περί τροφή . λέγω δέ καί ὅτι ἐν ὁ , πένθος μέν ἔχω ἐν φρήν , ἢ δέ γαστήρ ὅδε ποιέω , τοιοῦτος Ὀδυσσεύς λαλέω , οἷος οὐδέ εἄν ὁ Σαρδανάπαλος εἶπον τολμάω , γέγωνα τε εἰμί , φημί , ἐσθίω ἀρπαλέως κρέας ἄσπετος καί μέθυ ἡδύς , ὡς προαγορεύω . ὁ δέ κακοῦργος ὁ γαστροῦς καί ὁ διά αὐτός εἰμί ὅτε πληγάς δηλόω μέν καί ὁ παρά πέρθω καλέω βασιλεύς φίλος , ὅς , καθά εἰς πλάτος τιτρώσκω Κάιτα , χαμαί κάθημαι καί κνυειμι σιτέω ὁ παρατίθημι πάχω πᾶς κακῶς · οὐ μισθός δέ καί ἢ ὁ Χαλκιδεύς ευφοριοινος ἱστορία , ὅς φημί παρά Ῥωμαῖος προτίθημι πέντε μνάς ὁ ὑπομένω βουλομε*νοις ὁ κεφαλή ἀποκόπτω πέλεκυς καί εὑρίσκω ὁ ὑπομένω ὁ κακός · πλήν ἀληθής εἶπον , καί διά γαστήρ , εὐγενής δέ πως , καθά ἐκεῖνος νομίζω , καί ὡς περ εἄν εἰμί τις θάνατος ἐκδίδωμι ἀνδρείως ἑαυτοῦ ἐν πόλεμος , ὅπως κατά ὁ ἐν Ἰλιάς ἔννοια γυνή καί παῖς καί κλῆρος αὐτός ὕστερος περισῴζω . οὗτος γάρ καί ἐκεῖνος ἐκρέω ἕκαστος ἀφαιρέω ὁ κεφαλή , ὡς τε ὁ κληρονόμος κομίζω ὁ ἆθλος . φημί δέ ὁ Ἀθηναῖος καί πολλάκις ἀπογράφω πλείων δικαιολογέομαι , κατά ὅς δικαιο - τατός εἰμί ἕκαστος αὐτός ἀποτυμπανίζω . καί ὁράω ὁ ἀποτυμπανίζω , τατός εἰμί ὁ , ὁ κεφαλή ἀποκόπτω . καινόν δέ οὐδείς διά πέντε μνάς ὁ εἴρω οὗτος πάσχω , εἰμί γε τις ὁ ἐκεῖ καί ἄλλως εἴλω καί πρός οὐδείς χρήσιμος ἐξανίστημι ὁ συμπόσιον καί εἰς γῆ υπιζω προς - καλέω ὁ σφάζω καί σφάζω πρός ἔνδειξις ἀλόγιστος φερεπονία . ἰστέον δέ καί ὅτι γαστήρ ὁ Ὀδυσσεύς ἀτιμάζω , ὡς φημί , ὀρθῶς εἄν γάστρις λέγω παρά ὁ γαστρίζω , ὅς δηλόω μέν καί ὁ Χορ - τάζω , σημαίνω δέ , φημί , καί ὁ εἰς γαστήρ πλήσσω . καί ὅτι , ὡς περ ἄπληστος σκόμιον ὁ γάστρις , οὗτος καί ὁ γαστρίμαργος καί ὁ γαστεροπλήξ καί ὁ παντοφάργης καί ὁ τραπεζεύς * καί ὁ τραπέζολογος καί ὁ κνισολογὸς καί ὁ ἐνθεσίδουλος ἦ ψωμόδουλος · ἔνθεσις γάρ , φημί , ὁ ψωμός · καί ὁ τείνω ὡς λίχνος · τένυη γάρ , φημί , ἢ λιχνεία · καί ὁ θυράπας · κατά δέ Ἱππῶναξ καί ὁ μεσογυδροπο - χέστης , ἤγουν ὅς μέσος δεῖπνον πολλάκις ἀποπίνω ὡς πάλιν ἐμπίμπλημι . ὁ δέ , ἐπί Ἰφω ἐράω φέος , τουτέστι χάρις , ὡς προδηλόω , παρηγήσεως οὐ ἀπεοικώς , ὁποῖος καί ἕτερος προδηλόω . ὁ δέ , πλέω μαχρήσεται , κατά ποιότης πρόσωπον φέρω . ἄλλως γάρ ὁ ξεινοδόχος καί ὁ δύο βασιλεύς , ἐν ὅς δοκέω ὁ πᾶς κεῖμαι , πλείων πολύς ὁ λοιπός μνη -