eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1925
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α . Χ . ὁ ποιητὴς , λέγει δὲ ποῦ , φασί , καὶ Αἰσχύλος οὕτω τὸ γράμμα , ὅσον , ὡς λέγει γέρον γράμμα , τουτέστι λόγος . λέγει δέ , φασί , καὶ Σοφοκλῆς πληθυντικῶς , σὺ γάρ γέροντα βουλεύεις , ἤγουν παλαιά , ἀρχαία . Πανσαίνιας δὲ λέγει ὅτι γέρον ξύλον στυλίδι παραπλήσιον ἔχον κεφαλὴν γερωποειδή , πλαστήν , γλυπτήν , καὶ γέωρας ὡς Ἐμωὶ τετραγώνον , ἐξ ὧν ἐχωρέατο , γησι , τὰ νηδύμενα στυλπτεῖν · τὸ μέντοι γέωρον τὸ ἐν δυοῖ ἢ οἱ μεθ’ Ὀμήρου γράφουσι . ἔστι δέ , φασί , γέωρον ἀσπίς , πρόβλημα , θυρόσ . εἴρηται δὲ τι περὶ αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς τοῦ περιηγητοῦ . λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ γραγμοῦ * τοιούτου ἡ λέξις καὶ σκηνῆς . Πανσαίνιας δὲ γράφει οὕτω · γέωρα , σκηνοῦματα , καὶ Πεσικὰ ὄπλα , καὶ τὸ τῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν μόριον , καὶ περιγραφάγματα . Ἄλιος δὲ Λιονύσιος , ὅτι γέωρον καὶ οἱ περιπεραγμένοι τόποι καὶ ἀσπίδες Πεσικαὶ ἐκλύγου καὶ οἰσύννοι . καλοῦσα δέ , φησίν , οὕτω οἱ κομικοὶ καὶ τὸ , ὡς ἐδόθη , γυναικείον . Ἀζὴ δὲ ἡ ξηρασία , ἡ τοῖς μυθῶσιν ἐγγυνομένη λευκότης , ὁ παλάσσωσ εὐρῶς , κατὰ στέργωσιν τοῦ ξήν · οὐ ξῶσι γάρ τὰ ξηρανθέντα . Τὸ δὲ κουρίζωσ ἀντὶ τοῦ νέος ὡν ποῖφος . Ἐν δὲ τῷ , φασαὶ δ’ ἐλεῦντον ἱμάντων , ἐλπιδας ὁ ποιητὴς ἀγαθὲς ὑποβάλλει τοὺς περὶ τὸν Ὀδυσεά , ὡς οὐκέτι λοιπὰ ὄπλα χρηστὰ ἐν τῷ θαλάμῳ κείνται ὡς χρήσεσθαι αὐτοῖς τοὺς ἐχθρούς . δώδεκα γάρ σάκεα φθάσας εἰσάπας ἐξελείν ὁ Μελάνθιος νῦν ἐν μόνον φέρει καὶ αὐτὸ γέρον καὶ λελυμένον τῆς συν - δέσεως τῶν ἢ τελαιώνων ἢ κανόνων ἢ ὀχάνων , περὶ ὧν ἡ Ἰλιάς δηλοῖ . ἔστι δ’ ἐκ τούτων συναγαγεῖν καὶ ἑπτακαίδεκα κείσθαι σάκεα ἐν τοῖς τοῦ Ὀδυσεώσ , τὰ δυοκαίδεκα τῶν μνηστήρων , τὰ τέσσαρα τῶν ἀμφὶ τὸν Ὀδυσεά , καὶ τοῦτο τὸ γέρον . Τὸ δὲ κουρίζ τῶν ἀ*πας μὲν παρ’ Ὀμήρῳ ἠθητέ - των ἐστὶ καὶ αὐτό , δηλοῖ δὲ κατὰ τοὺς παλαιούς τὸ νειανικῶς . καὶ γίνεται ἐκ τοῦ , ὡς ἐφέθη , κουρίζωσ , οὐ μέλλων Λωριχὸς κουρίζω , καὶ ἐξ αὐτοῦ κουρίζ τὸ , ἀνδριῶς καὶ ὡς πρέπει νεούρος . καὶ οὕτω μὲν φησίν ὁ Κράτης . Ἀρίσταρχος δὲ ἀντὶ τοῦ ἐπιλαβομένουσ τῆς κόμης , ἵνα ἢ κατ’ αὐτὸν τὸ κουρίζ ἀντὶ τοῦ ἐκ τῆς κεφαλῆς , ὡς εἴ τις εἴποι ἐκ τῆς κουρᾶς ἰδιωτικώτερον . ὁμοιοῦται δὲ τῷ τόνω πρὸς τὸ ἀπρίζ , ἐπὶ δὲ καὶ πρὸς τὸ ἀμφορίζ , ὁ περ ἐκ τοῦ ἀμφορίζω γέγονε τοῦ παρηγμένου ἐκ τοῦ ἀμφορέωσ . Τὸ δὲ μᾶλα πᾶγχν ἐκ παραλλήλου δηλοῖ τὸ αὐτό . Τὸ δέ , εὐνὴ ἐνὶ μαλακῇ καὶ τὸ , ὡς σὲ ἔοικεν , ἀστίως εἴρηται , σκώπτοντος Εὐμαίον τὰς ἀγλαίας τοῦ Μελανθίου , ὡς φθάσας αὐτῷ προσω - κίδισεν . αἷς ἀκολουθῶς καὶ εὐνὴ ἐν μαλακῇ ἄστι καταλέξεται ὡς αὐτὸν ἔοικε κοιτάξεσθαι ἐν τῷ ἀπαιωρεῖσθαι . οὔτε γάρ ἀέρος τι μαλακώτερον οὔτε Μελανθίῳ τῆς τοιαύτης εὐνῆς πρεπωδέστερον . Τὸ δὲ ἀγνιεύς ἀντὶ μέλλοντος χρόνον κείται τοῦ , ἀξείς , ἀγάγης . * Ὅτι τιμωρίαν κακοῦ τινὸς φράζει ἀνθρώσ τὸ , ὡς ὁ μὲν αὐτὴ λέλειπτο ταθὲς ὁλοφ’ ἐνὶ δεσμῷ . ἀνδρικῶν δὲ ἀνδρῶν ἐνδείξις τὸ , ἐνθα μένος πνεῖοντες ἐφέστασαν . Καὶ ὅρα τὸ ἐφέστα - σαν οὐκ ἀπὸ τοῦ ἔστην ἔστησαν · οὐ γάρ ἂν ἐδασύνετο · ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ ἐφεστήκεισαν κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ ἡ εἰς ἃ . Ὅτι καθὰ περ ἐν Ἰλιάδι , οὕτω κάπταῦθα θελήσας ὁ ποιητὴς τῇ μάχῃ παραεισαγίναι θεῶν τι πρόσωπον , εἰ καὶ ἐκεῖ μὲν ἀναγκαίως μυριαχοῦ διὰ τὸ πλατύτερον τῆς μάχης , ἐνταῦθα δὲ τοῦτο γε ἅπας λέγει , ὡς οἱ μὲν ἐπ’ οὐδοῦ ἐφέστασαν τέσσα*ρες , οἱ δ’ ἐντοσθεν δόμων πολὺς τε καὶ ἐσθλοῖ . τοῖσι δ’ ἐπ’ ἀγχιμολον ἦλθεν Ἀθήνη Μέντορι εἰδομένη . καὶ Ὀδυ - σεύς ὡμὴθ μὲν λασσόον εἶναι Ἀθήνην , ἐμμεναιτέσων κατὰ τινα θεῖαν ἐνάργειαν , ὁποίας οἱ*Ἑλληνες ἐδόξαζον , ὡς πολλοχὸι φαίνεται , ὅμως δὲ λαλεῖ ὡς πρὸς Μέντορα , ὁ περ ἂν εἴποι τις δυσοπῶν φίλον ὁμιλίαι ἐπὶ βοηθείας · Μέντορ , ἀμυνον ἀρήν , μνήσαι δ’ ἐτάφοιο φίλιο , ὡς σὲ ἄγεσθ’ ἥξεσθον , ὁμηλικίᾳ , δέ μοι ἔσοι . Καὶ Ὀδυσεύς μὲν οὕτω , φθάσας ἐκ μακροῦ γνωρίζεω τὸν Μέντορα , ὡς καὶ ἐδηλώθη , ἐνθα ὁ Μέντωρ καὶ ὁ * Ἀλιέσσης πατρῴοι ἑταῖροι εἶναι τῷ Τηλεμάχῳ ἐδόθησαν . μνηστήρες δ’ ἐτόρωθεν διόχλεον , λέγοντες διὰ τοῦ Ἀχιλέως ὅσα τις ἀπὸι ἂν κοιλῶν τὴν ἐκ φίλου ἐπι - κουρίαν · μὴ σὲ ἐπέσσι παρατείσου μάχισθαι , ἀμυνέμεναι δὲ οἱ αὐτῷ · ὧδε γάρ ἡμέτερόν γε νόον τελέε - σθαι ὧν , καὶ τὰ ξέης . ἐν οἷς ὡς οὐ μόνον πατέρα καὶ υἱὸν πτενοῦσιν , ἀλλὰ καὶ αὐτὸν Μέντορα . σὲ δέ , φησι , αὐτὸ κοῦσαι τίσας . ἀπειλοῦνται δὲ καὶ κτῖμαι ὅσα οἱ ἔχει τὰ τ’ ἐνδοθι καὶ τὰ θύρασι , τοῖς τοῦ Ὀδυσεώσ μεταμίξεν , καὶ τὰ φίλτατα δὲ βλάψωσ καὶ μηδὲ τὴν * γυναῖκα ἔασαι Ἰθάκης κατὰ ἄστν πολέειν , ἀλλ’ ἀφορίσαι πον εἰς γήν ἄλλοτριαν καὶ αὐτήν , ἵσως δὲ καὶ τοὺς παῖδας . ἐφ’ οἷς χολωσαμένη Ἀθηνὰ καλεῖ τὰ ἐγέξης , πλαττομένη μὲν μυθικῶς , νοου - μένη δὲ καὶ νῦν ἀλληγορικῶς παρεῖναι τῷ Ὀδυσσεῖ ἑμαρόνως πάντα ποιούντι . ὧν κεφάλαιον τὸ ἐπ’ οὐδὸῦ ἵστασθαι καὶ μηδένα ἔξω ξῶ προθλώσκειν , ἀλλὰ ῥίπτειν ἔνδον τοὺς μνηστήρας ὡς οἷα θρίμματα ἐν σταθμοῖς . οἱ καὶ πεφώμενοι ἐκφοβὲν ἀπειλὰς οὐ μόνω τῷ Ὀδυσσεῖ ἐπιρρίπτουσι , ὅ δὴ καὶ μόνον αὐτοῖς εὐχερὲς , ἀλλὰ καὶ τοῖς ὅσοι περὶ αὐτόν . ἐφ’ αἷς ἀπειλαῖς ὡς εἰ καὶ λίων πληγαῖς ἐρεθιζόμενος Ὀδυ-60 σεὺς ἀνάπτει τὸν ἐν ἑαυτῷ θυμόν , καὶ μνησάμενος ὧν περὶ Τροίαν ἐποίησε καὶ ὡς εἰκὸς ἐκφρωνήσας αὐτὰ καὶ εἰς τρανές , ὡς ἐκφοβήσαι μὲν τοὺς μνηστήρας , θαρρῦναι δὲ τοὺς περὶ αὐτόν , πολλαπλα - σιάζει * διὰ τῆς αὐτῆς νεορᾶς Ἀθηρᾶς τὴν ἐν ἑαυτῷ ῥώμην . καὶ ἀνδρικώτερον μάγεται παραδείγματι1925 εὐγενεῖ καὶ μεγάλω προπαροξυνθείς . ἀ μέντοι πλάττει τὴν μυθικὴν Ἀθηρᾶν λέγουσαν πρὸς ἐρεθισμόν , ταῦτα εἰσίν · οὐκέτι σοι γ’ , Ὀδυσσεῦ , μένος ἐμπεδον , οὐδὲ τις ἀλκή , οἷη ὑπ’ ἀμφ’ Ἑλένη λευκωλένω εὐπατερεῖη εἰνάεσσι Τρώεσσιν ἐμάρναο νολεμὲς αἰεῖ , πολλοὺς δ’ ἄνδρας ἐπεκνες ἐν αἰγὴ δηιοτῆτι , σὴ δ’ ἥλω βουλὴ Πριάμοιο πόλις εὐρύαγμα . πῶς δὴ νῦν , ὅτε σὸν γε δόμον καὶ κτή - μαθ’ ἰκά*νεις , ἄντα μνηστήρων ὀλοφυρέαι ἀλκιμος εἶναι ; ἀλλ’ ἄγε δεῦρο , πίπον , παρ’ ἐμ’ ἵστασο καὶ ἴδε ἔργον , ὅφρ’ εἰδὴς οἷός τοι ἐγὼ ἐνθουσιας ἀποτίνεν’ ὅ δὴ προσφρὲς ῥηθῆναι πρὸς τοῦ βοηθοῦντος τινὶ φήνω . καὶ λέγει μὲν οὕτως ἡ Ἀθηρᾶ . οὐ πω δέ , φησι , πάγχυ δίδου ἐτερολλέκεια νίκην , περὶ ἧς πολλοχὸν κείται , ἀλλ’ ἔτ’ ἄρα σθένεός τε καὶ ἀλκῆς πειρήτιζεν Ὀδυσεὺς τε καὶ τοῦ παιδός . οὐ γὰρ ἄμα λόγος ἐρεθιστικὸς καὶ εὐθὺς μέγα ἔργον , ἀλλ’ ὡς εἰκὸς μετὰ βραχὺ , ὅτε δηλαδὴ ἀναχωρήσει ἡ Ἀθηρᾶ ἐκ μέσων , τούτῃστιν παύσεται μὲν ἡ βουλή καὶ τὸ λαλεῖν τὰ πρὸς θαῦρος τυχὸν ἢ ἐκφοβήσων , γένηται δὲ τῶν ἔργων τὸ οὕτω λαλόν . τῇνικάστα γὰρ ἡ κατ’ αὐτὸν ἀρετὴ ἐκφαινεῖται . πολλὰ δὲ τοιαῦτα καὶ ἐν τῇ Ἰλιάδι ἐφρόθη ἀλληγορικῶς . καὶ τοιαῦτα μὲν τὰ τῆς Ἀθηρᾶς . ὁ δὲ Μέντωρ Ἀλκιμίδης ἐνταῦθα λέγεται , τούτῃστιν Ἀλκίμου υἱός . διὸ καὶ τῷ ἰῶτα παραλήγεται ὡς ἀπὸ τοῦ ἄλκι - μος , οὐ μὴν ἐκ τοῦ μῖδεσθαι , ὁποῖον ὁ Θρασυμίδης καὶ ὁ Λιομίδης καὶ τὰ τοιαῦτα . Ἐν τούτοις δὲ κείται καὶ τὸ κτεῶμεν ἀντὶ τοῦ φονεύσωμεν , ὁμοιον ὧν τῷ ἀφέωμεν καὶ φθέωμεν καὶ εἰδῶμεν ἀντὶ τοῦ ἀφώμεν καὶ φθώμεν καὶ εἰδῶμεν . φησὶ γάρ · ὅπόποτε κεν τοὺντος κτεῶμεν , πατέρ’ ἤδε καὶ υἱόν . ἐξ οὐ δήλον ὡς πρωτότυπον ἐστὶ ῥῆμα κτῶ , οὐ τὸ ἐντελὲς κτέω , καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν’ κτένω , καὶ ἐπανθέσει τοῦ ἰῶτα κτεῖνω , ὁμοίως τῷ ἐκ ἔνω εἰνὸ τὸ καλύνπω , οὐ παραγωγῶν τὸ εἰνὸν ἐν Ἰλιάδι . Ἐν δὲ τῷ , πατέρα καὶ υἱόν , φαίνονται οἱ μνηστήρες ἐν τούτοις τιθέναι τὸ πᾶν τοῦ ἔργου , οἷα τὸν Εὐμαῖον καὶ Φιλοτίον εἰς μηδὲν προλογιζόμενοι . οὕτω καὶ Ἀθηρᾶ σθένεος , ὡς ἐφρόθη , καὶ ἀλκῆς πει - ρήτιζεν Ὀδυσεὺς μόνου καὶ υἱοῦ . Ἔτι κείται ἐν τούτοις καὶ ἀποστατικὸν σχῆμα κατὰ λόγον θάμβους τὸ , οἷα μενοινῶς ἔρδαιν ἐν μεγάροισιν , ὁμοιον ὧν τῷ οἷα μ’ * ἔοργας καὶ τοῖς τοιούτοις.30 Τὸ δέ , σῷ αὐτοῦ κράατι τίσεις , ἀντὶ τοῦ τῇ σῇ κεφαλῇ ἀνταποδώσεις , ἦρουν τῇ ζωῇ σου ζημιωθήση καὶ , ὡς οὕτω φάναι , κεφαλικῶς τιμωρηθήση . πῶς δὲ ἐσχηματίζεται τὸ , σῷ κράατι , προδηλώεται . καὶ οὐκ ἔστιν ἐνταῦθα πλεῖόν τι εἰπεῖν ἢ μόνον ὅτι τὸ , σῷ αὐτοῦ κράατι , καινῶς ἐσχη - μάτισται . τὸ γὰρ σύνηθες σῷ αὐτοῦ κράατι . Ἐν δὲ τῷ περὶ Ἑλένης καὶ Τρώων καὶ ἀλώσεως Ἰλίου ὅρα ὅτι τε πάλιν ἐπιτηδεῖως ὁ ποιητὴς Τρωϊκαὶς ἱστορίαις παραστένει τὴν τῆς Ὀδυσσείας ἀρχέλειαν , καὶ ὅτι φοβερὸν τοῖς μνηστήροισιν ἐνθυμηθῆναι ὡς οὕτως ὑπὲρ ἀλλοτρίων ἐκινδύνευσεν Ὀδυ - σσεὺς . δήλον γὰρ ὡς ὁ ὑπὲρ Ἑλένης οὕτω πολεμήσας οὐκ ἂν ἐθελοκατήση ἐπὶ τοῖς ἑαυτοῦ . γίνεται δὲ καὶ πιθανωτέρα ἐντεῦθεν ἡ μνηστηροκτονία · ἐνθυμηθήσεται γὰρ ὁ ἀκροατὴς ὡς ὁ ἐν Τροίᾳ πρὸς τοσσούτους καὶ ὑπὲρ ἀλλοτρίας γυναικὸς μαχόμενος καὶ ἀνδραγαθῶν ὁποῖος ἂν εἴη ἐνταῦθα ; φαίνεται δὲ νῦν καὶ πολίπορθος ὁ Ὀδυσσεὺς , οὐ περ βουλῇ τῇ κατὰ τὸν δοῦρειον ἵππον ἡ Τροία ἤλω . μετ’ ὀλίγα οὖν ῥητῶς αὐτὸν ἔρει πολίπορθον . Τὸ δέ , ὀλοφυρέαι ἀλκιμος εἶναι , δεινῶς καὶ δριμέως εἴρηται . ἢν μὲν γὰρ εἰπεῖν , οὐκ ἐθέλεις ἀλκιμος εἶναι , ἢ ὀκνῆς ἢ τοιούδε τι . εἴρηται δὲ πρὸς πλεῖω ἔμφα*σιν , ὀλοφυρέαι ἀλκιμος εἶναι , ὡς εἰ καὶ παῖς ὀνειδισθείη ὀλοφυρέσθαι φοιτῶν ἐς διδασκάλου.40 Ὅτι κατὰ ποιητικὸν ἦθος καὶ νῦν ἐκ τοῦ φαινομένου Μέντορος ἄλλως μορφωθεῖσα ἡ τοῦ μύθου Ἀθηρᾶ αὐθαλέστερος ἀνὰ μεγάροιο μέλαθρον ἔζατο ἀναῖξας , χελιδόνι ἰκέλη ἄντην ἢ κατὰ τὴν πτῆσιν ἢ κατὰ τὸ εἴδος . οὐ γὰρ ὅτι ἐτὸ ὁ μῦθος καὶ οὕτω μεταποιεῖν τὰ δαιμόνια · Ἰστέον δὲ ὅτι παρώνυμοι χελιδόνι παρὰ τῷ δειπνοσοφιστῇ χελιδονία λεγῶσι . τοιοῦτοι δὲ ἴσως οἱ ἄνω μὲν
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α . Χ . ὁ ποιητής , λέγω δέ ποῦ , φημί , καί Αἰσχύλος οὗτος ὁ γράμμα , ὅσος , ὡς λέγω γέρων γράμμα , τουτέστι λόγος . λέγω δέ , φημί , καί Σοφοκλῆς πληθυντικός , σύ γάρ γέρων βουλεύω , ἤγουν παλαιός , ἀρχαῖος . Πανσαίνιας δέ λέγω ὅτι γέρων ξύλον στυλίς παραπλήσιος ἔχω κεφαλή γερωποειδος , πλαστός , γλυπτός , καί γεώρας ὡς Ἐμωὶ τετράγωνος , ἐκ ὅς ὠχριῶ , γησι , ὁ νηδύμενα στυλπτεῖν · ὁ μέντοι γεώρας ὁ ἐν δύο ἢ ὁ μετά Ὄμηρος γράφω . εἰμί δέ , φημί , γεώρας ἀσπίς , πρόβλημα , θύρα . εἴρω δέ τίς περί αὐτός καί ἐν ὁ ὁ περιηγητής . λαμβάνω δέ καί ἐπί γραγμοῦ * τοιοῦτος ὁ λέξις καί σκηνή . Πανσαίνιας δέ γράφω οὗτος · γεώρας , σκηνόω , καί Πεσικὰ ὅπλον , καί ὁ ὁ ἀνήρ καί γυνή μόριον , καί περιγραφάγματα . Ἄλιος δέ λιονυθεος , ὅτι γεώρας καί ὁ περιπεραγμένοι τόπος καί ἀσπίς Πεσικαὶ κλύζω καί οισυννεω . καλέω δέ , φημί , οὗτος ὁ κομικεω καί ὁ , ὡς δίδωμι , γυναικεῖος . Αζή δέ ὁ ξηρασία , ὁ ὁ μύω ἐγγίγνομαι λευκότης , ὁ παλάσσως εὐρώς , κατά στέργω ὁ ξαίνω · οὖον ξέω γάρ ὁ ξηραίνω . ὁ δέ κουρίζω ἀντί ὁ νέος ὡς ποῖφος . ἐν δέ ὁ , φημί δέ ἐλεέω ἱμάς , ἐλπίς ὁ ποιητής αγαθός ὑποβάλλω ὁ περί ὁ Οδυσέα , ὡς οὐκέτι λοιπάς ὅπλον χρηστός ἐν ὁ θάλαμος κεῖμαι ὡς χράω αὐτός ὁ ἐχθρός . δώδεκα γάρ σάκος φθάνω εἰσάπας ἐξαιρέω ὁ Μελάνθιος νῦν ἐν μόνος φέρω καί αὐτός γέρων καί λύω ὁ σῦς - δέσις ὁ ἢ τελαιωνος ἢ κανών ἢ ὄχανον , περί ὅς ὁ Ἰλιάς δηλόω . εἰμί δέ ἐκ οὗτος συνάγω καί ἑπτακαίδεκα κεῖμαι σάκος ἐν ὁ ὁ Οδυσέως , ὁ δώδεκα ὁ μνηστήρ , ὁ τέσσαρες ὁ ἀμφί ὁ Οδυσέα , καί οὗτος ὁ γέρων . ὁ δέ Κοῦριζ ὁ ἀ*πας μέν παρά Ὅμηρος ἠθέω - ὁ εἰμί καί αὐτός , δηλόω δέ κατά ὁ παλαιός ὁ νειανικῶς . καί γίγνομαι ἐκ ὁ , ὡς ἐφίημι , κουρίζω , οὖον μέλλω Λωριχὸς κουρίζω , καί ἐκ αὐτός Κοῦριζ ὁ , ἀνδριῶς καί ὡς πρέπω Νεοῦρος . καί οὗτος μέν φημί ὁ Κράτης . Ἀρίσταρχος δέ ἀντί ὁ ἐπιλαμβάνω ὁ κόμης , ἵνα ἢ κατά αὐτός ὁ Κοῦριζ ἀντί ὁ ἐκ ὁ κεφαλή , ὡς εἰμί τις εἶπον ἐκ ὁ κουρά ἰδιωτικός . ὁμοιόω δέ ὁ τόνος πρός ὁ ἀπρίζ , ἐπί δέ καί πρός ὁ ἀμφορίζω , ὁ περ ἐκ ὁ ἀμφορίζω γίγνομαι ὁ παράγω ἐκ ὁ ἀμφορεύς . ὁ δέ μῆλον πᾶγχν ἐκ παράλληλος δηλόω ὁ αὐτός . ὁ δέ , εὐνή ἐν μαλακός καί ὁ , ὡς σύ ἔοικα , ἄστιος εἴρω , σκώπτω Εὔμαιος ὁ ἀγλαία ὁ Μελάνθιος , ὡς φθάνω αὐτός πρόσω - κίδισεν . ὅς ἀκόλουθος καί εὐνή ἐν μαλακός Άστι καταλέγω ὡς αὐτός ἔοικα κοιτάζω ἐν ὁ ἀπαιωρέω . οὔτε γάρ ἀήρ τίς μαλακός οὔτε Μελάνθιος ὁ τοιοῦτος εὐνή πρεπώδης . ὁ δέ ἀγνιεύς ἀντί μέλλω χρόνος κεῖμαι ὁ , Ἀξεῖς , ἄγω . * ὅτι2 τιμωρία κακός τις φράζω ἀνθρώς ὁ , ὡς ὁ μέν αὐτός λείπω τατής ὁλοφ’ ἐν δεσμός . ἀνδρικός δέ ἀνήρ ἔνδειξις ὁ , ἔνθα μένος πνέω ἐφίστημι . καί ὁράω ὁ ἐφέστα - σάω οὐ ἀπό ὁ ἵστημι ἵστημι · οὖον γάρ εἄν δασύνω · ἀλλά ἀπό ὁ ἐφίστημι κατά συγκοπή καί τροπή ὁ ὁ εἰς ὁ . ὅτι2 καθά περ ἐν Ἰλιάς , οὗτος κάπτω ἐθέλω ὁ ποιητής ὁ μάχομαι παραεισαγίναι θεός τίς πρόσωπον , εἰμί καί ἐκεῖ μέν ἀναγκαῖος μυριαχοῦ διά ὁ πλατύς ὁ μάχη , ἐνταῦθα δέ οὗτος γε ἅπας λέγω , ὡς ὁ μέν ἐπί οὐδός ἐφίστημι τέσσαρες , ὁ δέ ἔντοσθεν δόμος πολύς τε καί ἐσθλός . ὅς δέ ἐπί ἀγχίμολος ἔρχομαι Ἀθήνη Μέντωρ εἴδομαι . καί Ὀδυ - Σεύς ὁμός μέν λανθάνω εἰμί Ἀθήνη , ἐμμένω κατά τις θεῖος ἐνάργεια , ὁποῖος οἱ*Ἑλληνες δοξάζω , ὡς πολλοχοω φαίνω , ὅμως δέ λαλέω ὡς πρός Μέντωρ , ὁ περ εἄν εἶπον τις δυσοπαω φίλος ὁμιλία ἐπί βοήθεια · Μέντωρ , ἀμύνω ἀμνός , μνάομαι δέ τάφος φίλιος , ὡς σύ ἄγω ἥκω , ὁμηλικία , δέ ἐγώ εἰσίημι . καί Ὀδυσσεύς μέν οὗτος , φθάνω ἐκ μακρός γνωρίζω ὁ Μέντωρ , ὡς καί δηλόω , ἔνθα ὁ Μέντωρ καί ὁ * αλιεννυμι πατρῷος ἑταῖρος εἰμί ὁ Τηλέμαχος δίδωμι . μνηστήρ δέ ἐτόρωθεν διοχλέω , λέγω διά ὁ Ἀχιλλεύς ὅσος τις απόι εἄν κοῖλος ὁ ἐκ φίλος ἐπι - κουρίας · μή σύ ἔπος παρατείνω μάχομαι , ἀμύνω δέ ὁ αὐτός · ὧδε γάρ ἡμέτερος γε νόος τέλος - ἕπομαι ὅς , καί ὁ ξέω . ἐν ὅς ὡς οὖον μόνος πατήρ καί υἱός πτενους , ἀλλά καί αὐτός Μέντωρ . σύ δέ , φημί , αὐτός Χοῦσαι τίνω . ἀπειλέω δέ καί κτίς ὅσος ὁ ἔχω ὁ τε ἔνδοθι καί ὁ θύρασι , ὁ ὁ Οδυσέως μεταμίξεν , καί ὁ φίλος δέ βλάπτω καί μηδέ ὁ * γυνή ἐάω Ἰθάκη κατά ἄστος πολέω , ἀλλά ἀφορίζω πως εἰς γῆ ἀλλότριος καί αὐτός , ἴσως δέ καί ὁ παῖς . ἐπί ὅς χολόω Ἀθηνᾶ καλέω ὁ ἐγγίγνομαι , πλάσσω μέν μυθικός , νοέω - μένω δέ καί νῦν ἀλληγορικός πάρειμι ὁ Ὀδυσσεύς εμαροναω πᾶς ποιέω . ὅς κεφάλαιος ὁ ἐπί οὐδός ἵστημι καί μηδείς ἔξω ξέω προθλώσκειν , ἀλλά ῥίπτω ἔνδον ὁ μνηστήρ ὡς οἷος τρῖμμα ἐν σταθμός . ὁ καί φημί ἐκφοβέω ἀπειλή οὖον μόνος ὁ Ὀδυσσεύς ἐπιρριπτέω , ὅς δή καί μόνος αὐτός εὐχερής , ἀλλά καί ὁ ὅσος περί αὐτός . ἐπί ὅς ἀπειλή ὡς εἰμί καί λίος πληγή ἐρεθίζω Ὀδυ-60 Σεύς ἀνάπτω ὁ ἐν ἑαυτοῦ θυμός , καί μνάομαι ὅς περί Τροία ποιέω καί ὡς εἰκός ἐκφρονέω αὐτός καί εἰς τρανής , ὡς ἐκφοβέω μέν ὁ μνηστήρ , θαρσύνω δέ ὁ περί αὐτός , πολλαπλός - σιάζω * διά ὁ αὐτός νεοηρα ἀθηρᾶς ὁ ἐν ἑαυτοῦ ῥώμη . καί ἀνδρικός μάσσω παραδείγματι1925 εὐγενής καί μέγας προπαροξύνω . ὅς μέντοι πλάσσω ὁ μυθικός ἀθήρα λέγω πρός ἐρεθισμός , οὗτος εἰμί · οὐκέτι σύ γε , Ὀδυσσεύς , μένος ἔμπεδος , οὐδέ τις ἀλκή , οἶος ὑπό ἀμφι Ἑλένη λευκώλενος εὐπατερεῖη εἰνάς Τρώς μάρναμαι νοελεμες ἀεί , πολύς δέ ἀνήρ ἐπεκνες ἐν Αίγη δηιοτής , σός δέ ἁλίσκομαι βουλή Πρίαμος πόλις εὐρύαγμα . πῶς δή νῦν , ὅτε σός γε δόμος καί κτείνω - μά ἰκά*νεις , ἄντα μνηστήρ ὀλοφύρομαι ἄλκιμος εἰμί ; ἀλλά ἄγω δεῦρο , πίπον , παρά ἐγώ ἵστημι καί ὁράω ἔργον , ὄφρα οἶδα οἷος ὅς ἐγώ ἐνθουσία ἀποτίνω ὅς δή προσφρὲς εἴρω πρός ὁ βοηθός τις φαίνω . καί λέγω μέν οὕτως ὁ ἀθήρα . οὖον πω δέ , φημί , πάνυ δίδωμι ἐτερολλέκεια Νίκη , περί ὅς πολλοχὸν κεῖμαι , ἀλλά ἔτι ἄρα σθένος τε καί ἀλκή πειρητίζω Ὀδυσσεύς τε καί ὁ παῖς . οὖον γάρ ἄμη λόγος ἐρεθιστικός καί εὐθύς μέγας ἔργον , ἀλλά ὡς εἰκός μετά βραχύς , ὅτε δηλαδή ἀναχωρέω ὁ ἀθήρα ἐκ μέσος , τοῦτος παύω μέν ὁ βουλή καί ὁ λαλέω ὁ πρός θαῦρος τυγχάνω ἢ ἐκφοβέω , γίγνομαι δέ ὁ ἔργον ὁ οὗτος λάλος . τῇνικάστα γάρ ὁ κατά αὐτός ἀρετή ἐκφαίνω . πολύς δέ τοιοῦτος καί ἐν ὁ Ἰλιάς φέρω ἀλληγορικός . καί τοιοῦτος μέν ὁ ὁ ἀθηρᾶς . ὁ δέ Μέντωρ Ἀλκιμίδης ἐνταῦθα λέγω , τοῦτος Ἄλκιμος υἱός . διό καί ὁ ἰῶτα παραλήγω ὡς ἀπό ὁ ἀλκή - μος , οὖον μήv ἐκ ὁ μέδομαι , ὁποῖος ὁ θρασυμιδηω καί ὁ λιομιδηω καί ὁ τοιοῦτος . ἐν οὗτος δέ κεῖμαι καί ὁ κτείνω ἀντί ὁ φονεύω , ὅμοιος ὅς ὁ ἀφέω καί φθάνω καί οἶδα ἀντί ὁ ἀφίημι καί φθάνω καί οἶδα . φημί γάρ · ὁράω ἄν Τούντος κτείνω , πατήρ ἀδέω καί υἱός . ἐκ οὖον δῆλος ὡς πρωτότυπος εἰμί ῥῆμα κτείνω , οὖον ὁ ἐντελής κτέω , καί πλεονασμός ὁ ν κτείνω , καί ἐπανθέω ὁ ἰῶτα κτείνω , ὁμοίως ὁ ἐκ ἔνειμι εἰμί ὁ καλύνπω , οὖον παραγωγή ὁ εἵνω ἐν Ἰλιάς . ἐν δέ ὁ , πατήρ καί υἱός , φαίνω ὁ μνηστήρ ἐν οὗτος τίθημι ὁ πᾶς ὁ ἔργον , οἷος ὁ Εὔμαιος καί Φιλοτίον εἰς μηδείς προλογίζω . οὗτος καί ἀθήρα σθένος , ὡς φέρω , καί ἀλκή πεῖ - ῥητίζω Ὀδυσσεύς μόνος καί υἱός . ἔτι κεῖμαι ἐν οὗτος καί ἀποστατικός σχῆμα κατά λόγος θάμβος ὁ , οἷος μενοινάω ἔρδω ἐν μέγαρον , ὅμοιος ὅς ὁ οἷος εἷς * ἔρδω καί ὁ τοιούτοις.30 ὁ δέ , σός αὐτός κράς τίνω , ἀντί ὁ ὁ σός κεφαλή ἀνταποδίδωμι , ἀρόω ὁ ζωή σύ ζημιόω καί , ὡς οὗτος φαίνω , κεφαλικός τιμωρέω . πῶς δέ σχηματίζω ὁ , σός κράς , προδηλόω . καί οὐ εἰμί ἐνταῦθα πλέω τίς εἶπον ἢ μόνος ὅτι ὁ , σός αὐτός κράς , καινός ἔχω - ματίζω . ὁ γάρ συνήθης σός αὐτός κράς . ἐν δέ ὁ περί Ἑλένη καί Τρώς καί ἅλωσις Ἴλιον ὁράω ὅτι τε πάλιν ἐπιτηδείως ὁ ποιητής Τρωϊκός ἱστορία παρίστημι ὁ ὁ Ὀδυσσεία ἀρχέλειαν , καί ὅτι φοβερός ὁ μνηστήρ ἐνθυμέομαι ὡς οὕτως ὑπέρ ἀλλότριος κινδυνεύω Ὀδυ - σεύς . δῆλος γάρ ὡς ὁ ὑπέρ Ἑλένη οὗτος πολεμέω οὐ εἄν ἐθέλω ἐπί ὁ ἑαυτοῦ . γίγνομαι δέ καί πιθανός ἐντεῦθεν ὁ μνηστηροκτονία · ἐνθυμέομαι γάρ ὁ ἀκροατής ὡς ὁ ἐν Τροία πρός τοσοῦτος καί ὑπέρ ἀλλότριος γυνή μάχομαι καί ἀνδραγαθέω ὁποῖος εἄν εἰμί ἐνταῦθα ; φαίνω δέ νῦν καί πολίπορθος ὁ Ὀδυσσεύς , οὖον περ βουλή ὁ κατά ὁ δούρειος ἵππος ὁ Τροία ἦλον . μετά ὀλίγος οὖν ῥητός αὐτός ἔρομαι πολίπορθος . ὁ δέ , ὀλοφύρομαι ἄλκιμος εἰμί , δεινῶς καί δριμύς εἴρω . εἄν μέν γάρ εἶπον , οὐ ἐθέλω ἄλκιμος εἰμί , ἢ ὀκνέω ἢ τοιόσδε τίς . εἴρω δέ πρός πλείων ἔμφασις , ὀλοφύρομαι ἄλκιμος εἰμί , ὡς εἰμί καί παῖς ὀνειδίζω ὀλοφύρομαι φοιτάω εἰς διδάσκαλος ὅτι2 κατά ποιητικός ἦθος καί νῦν ἐκ ὁ φαίνω Μέντωρ ἄλλως μορφόω ὁ ὁ μῦθος ἀθήρα αὐθαλέστερος ἀνά μέγαρον μέλαθρον ζῶ ἀναΐσσω , χελιδών Ἴκελος ἄντην ἢ κατά ὁ πτῆσις ἢ κατά ὁ εἶδος . οὖον γάρ ὅτι Ετό ὁ μῦθος καί οὗτος μεταποιέω ὁ δαιμόνιος · ἰστέον δέ ὅτι παρώνυμος χελιδών παρά ὁ δειπνοσοφιστής χελιδόνιος λέγω . τοιοῦτος δέ ἴσως ὁ ἄνω μέν