eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1711
εἰλοῦσιν αὐτά . καὶ ἀρχῆνς δὲ οὕτω μηρύεται κατὰ τινα ἐλῆσιν τὸν αὐτοῦ ἰστόν . καὶ ἰμονιοστροφοὶ δὲ οὕτω μηρύονται , ἂ περ συγχλώθουσι . Ἐκ δὲ τοῦ , ἐπ’ ἐρετμᾶ ἐξόμενοι , λαβάν ὁ κομι - κὸς ἔφη τὸ , κάθις’ ἐπὶ κώπην . Τροχὸν δὲ πηροῦ ἀκριβέστατα λέγει . κύκλον γὰρ εἰπεῖν τὸ στερεὸν ἢ τοι τριγῇ διαστατὸν , ἀνάκριβες . ἐπίπεδον γὰρ κυρίως ὁ κύκλος ὁ ἀβαθής . οὕτω δὲ καὶ τυροῦ τροχὸς καθ’ ὁμοιότητα τοῦ κατὰ ἄρμα καὶ ἅμαξαν . Ὑπεριωνίδην δὲ Ἡλιον λέγει ἐντελῶς , ὃν ἀλλαχοῦ φησὶ συγκεχωμένως Ὑπερίωνα . Ὁ δὲ ἐν νηὶ θεούση δεσμὸς τῶν τε χειρῶν τῶν τε ποδῶν τοῦ φιλοσόφου Ὀδυσσέως παντελῇ μὲν ἀπραξίαν δηλοῖ αὐτοῦ ὅτε θεωρητικῶς βιοῖ , οὐ μὴν καὶ πάντῃ πάντως ἄνραν ἀκινησίαν . εἰ γὰρ καὶ μὴ ποσὶ κινεῖται βαδιστικῶς , ἀλλ’ ἐτέ - ρως θέει καὶ διαβαίνει ἐνθεν ἐκεῖ κατὰ τὸ πρέπον τῇ θεωρίᾳ , μελετῶν ὅσα καὶ ὅια προσωπικῶς τε καὶ τοπικῶς καὶ ὡς εἰπεῖν πολυτρόπως μεταχειρίσεται , ὅτε θεωρεῖν ἀφεὶς τοῦ πράττειν γενήσεται , καὶ πῶς * τηνικαῦτα κινούμενος τε ἀκινητίζει , καὶ αὐ πάλιν ἀκίνητος ὢν θέει κατὰ νῶν ἢ καὶ ὡς οἷον πέτεται οὐριοδραμῶν . Τὸ δὲ ῥίψαμε διώκοντες ὑπερβατῶς μὲν συνταχθέν δοθὲν ἦχος , ἵνα λέγῃ ὅτι αὐτοὶ ἐξόμενοι ἅλα ἐνπτον ἔρεμπον , ῥίψαμε διώκοντες . εἰ δὲ τις αὐτὸ συντάξει ἐτῆρος ἢ εὐολοίκοισιν ἢ σολοικοφανῶς συνέταξεν , εἰπεῖν εὐφημοτέρον , ἵνα λέγῃ Ἀττικῶς , ὅτι ἀπὴν ἢ ναὺς ῥίψαμε διώκοντες , τούτεστιν οἱ ἐν τῇ νηὶ ναῦται ἄνδρες , διὰ τὸ μηδὲν εἶναι κατὰ τὸν τραγικὸν μήτε νῆα μήτε πόλιν ξοῆμον ἀνδρῶν τῶν ὄντων ἔσω . κείται δὲ τὸ διώκοντες ἀντὶ τοῦ κατὰ σπουδὴν ἐλαύνοντες , ὡς ἐκ πέρ τι ἐδίαχον . ἐδίαχον δὲ πάντως τὸ συμφέρον , καθὰ καὶ τις ἐν μάχῃ φεύγων καὶ αἰτιαθεὶς διώκειν ἔφη τὸ συμφέρον ὅπιῶν που τυγχάνον . Τὸ δὲ παρήλασαν νῦν μὲν ἐπὶ νηὸς’ λέγεται δὲ κατὰ κυριολέξιαν ὁμοίαν καὶ ἐπὶ ἀρματῆλατῶν . Τὸ δὲ παρωμένου καὶ πλείονα εἰδὼς τὸ τέλος ἐστὶ τῆς ποιήσεως . ἥς ἀφετὴ σοφίζειν μεθ’ ἡδονῆς . Τὸ δὲ ἴδμεν πάντα πιδανο - λογῶ τὸ καὶ τὸν Ὀδυσσέα ὑπὸ Σειρήνης γυνώσκεσθαι , διὸ καὶ πρὸς ὄνομα καλοῦσιν αὐτόν . ὑπενφαίνει δὲ καὶ μαντικὴν εἶναι τὴν ποίησιν , εἰ γε καὶ αἱ ἀοιδοὶ Σειρήνες οἴδασιν οὐ μόνον ὅσα καθ’ ἱστορίαν γεγονότα μὴ εἰδον αὐταί , ἀλλὰ * καὶ τὰ ὄντα , καὶ ὅσα δέ , ὡς καὶ πρὸ ὀλίγων ἐξέθετη , γενήσεται . Ἐν δὲ τῷ , οὐ φθογγῆς ἡκοῦομεν οὐδὲ ἀοιδῆς , φανερὰ διαφορά τῆς τε ἀπλῶς οὕτω φθογ - γῆς καὶ τῆς μετὰ τοῦ περιφθεὶν ἤτοι μέλπειν , ὁποία τις καὶ ἡ ἐμμετρος καὶ ἡ κατὰ Σειρήνας . ἐστὶ γὰρ ἀοιδή φθογγὴ ἐμμελῆς . δῆλον δὲ ὅτι τε καὶ ἐπὶ ἀλόγων ἡ φθογγὴ καθὰ καὶ τὸ φθέγγεσθαι , καὶ ὅτι , ὥσπερ χόλος χολὴ μόνος μογὴ καὶ τὰ ὁμοια , οὕτω καὶ φθόγγος φθογγή . ὡς δὲ καὶ τοῦ κλαδεῖν τοῦ τε ἄλλως καὶ τοῦ πατ’ ὄρνιθας διαφέρει τὸ κᾶδειν , δηλοῖ ὁ γραμμας οὕτως . καὶ τὰς ἑλεκτροῦδας ἀπέκτεινε , τοῦ μὴ κλαδούσας καὶ ἑδούσας ἐπὶ * τοῖς ὥοῖς μηνύσαι τὸν μοιχόν . ἡ δὲ αὐδὴ ἄλλο τι περὶ ταῦτα . δεδήλωται γὰρ ἀνθρωπίνη φωνὴ φκαιώσθαι ἢ τοιαύτη λέξις , οὐ φθογγὴ ἀπλῶς οὕσα ἢ ἢ τυχοῦσα φωνή , ἀλλὰ σύνδεσμο * ἀποσώζουσα ἐναρμονίου φθογγῆς εἴτον φωνῆς , καιριώτερον δὲ εἰπεῖν λαλιᾶς . διὸ καὶ παρὰ τὸ αὐὼ τὸ φωνὼ καὶ τὸ δέω τὸ δεσμὼ ἐτυμολογεῖσθαι δοκεῖ , καὶ ἀρμόζειν ἀνθρώποις ὡς μάλιστα , καθὰ καὶ ὁ λόγος . ὅθεν καὶ αὐδήσεσα Κίρκη καὶ εἰ τις ἄλλη τοιαύτη οὐχ’ ἀπλῶς ἢ περιφόνη - τος ἢ περιλάλητος , ἀλλὰ ἡ χρωμένη αὐδή , τούτεστιν ἀνθρωπίνη διαλέκτω . εἰ δὲ ποτε καὶ ἡ φωνὴ ὁμοίως τῇ αὐδῇ ἐπὶ ἀνθρώπου ἰδιάσει καινότερον , θεραπεύεται τότε φιλοσόφως ἡ τολμα δι’ ἐτυμολογίας . τηνικαῦτα γὰρ οὐ φαιὲν ὁρισμὸν φωνῆς τοιαύτης τὸ ἄερα πεπληγμένον αὐτὴν εἶναι ἢ ἴδιον αἰσθη - τὸν ἀκοῆς , ἀλλὰ δηλαδὴ φῶς νοῦ . τοιοῦτος γὰρ ὁ προφορικὸς λόγος , διαφωτίζων τοῖς ἀχροαταῖς τὸν ἐνδιάθετον , ὃς ἐν καρδίᾳ μελεᾶται . Ὅτι μετὰ τὰς Σειρήνας τρεῖς ὑποτίθεται τόποι , ὧν ὁ μὲν εἰς πέντην πάντως ἀπλωτος οἷα ἐπικινδυνος , ὁ περὶ τὰς ὀμηθισομένας Πλαγντάς . ἐν Θατέρω δὲ * πλενῶ δύο σκόπλοι , ὧν ὁ μὲν εἰς ὑψηλότερος περὶ ὃν ἡ Σκύλλα , κακὸν ἐκεῖνη ἀφαντον μὲν , οὐχ’ οἷον δὲ αἱ Πλαγντάς . ὁ δὲ ἕτερος πῆ μὲν μέγα κακόν , εἰ περ τύχῃ , καὶ πανώλεθρον , πῆ δὲ οὐδό - λως κακόν , εἰ περ ἄλλως τύχῃ , ὡς ἠθηῆσεται , περὶ ὃ ἡ Χάρυβδις . ἐνθα ναὺς ἐμπασοῦσα , ἀναφθοι - βδοῦσης μὲν ἐκείνης , ἐξόλλυται , κατὰ χώραν δὲ μενούσης οὐδὲν τι πάσχει κακόν . μέσος δὲ τῶν Πλαγντῶν καὶ τῶν ἑτέρων δὲ δύο σκοπέλων , ἢ μάλιστα μέσος τῶν δύο τούτων σκοπέλων πλησίον ὄντων κατὰ τὸν ποιητὴν καὶ πορθμὸν οὕτως ἀποτελούντων , πορθμὸς οὗτος πλάττεται εἶναι στενωτάτος . Κίρκη δὲ παραίνει τῷ Ὀδυσσέι μήτε τῷ προφανεῖ κακῷ ἑαυτὸν ἐπιρρίψαι , τῷ περὶ τὰς Πλαγντάς , μήτε τῇ Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Μ . παρὰ δὲ τοῖς παλαιοῖς φέρεται καὶ ταῦτα ῥητῶς . αἱ Πλαγχαὶ οὕτω καλούμεναι κατέχουσι τὸν περὶ Σικελίαν πορθμὸν , συντρίχων μεμιμημέναι κατὰ αἰτίαν τοιαύτην · στενοῦ τοῦ πορθμοῦ ὄντος καὶ πολλοὺς ἀγκωνισμοὺς ἔχοντος , ὅτε μὲν συμπίπτειν δοκεῖ τοῖς πλεῦσι τὰ προκείμενα , ὅτε δὲ ἀνοί - γεσθαι , πλανωμένης τῆς ὕλης διὰ τὸ τάχος τοῦ πλοῦ . Πλαγχὰς οὖν λέγειν τὸν ποιητήν , οἷα πλα - ζομένας καὶ κλυομένας , ὡς ἐκ τῆς συγχρούσεως καὶ πῦρ ἀποτελεῖν . εἰ δ’ ἴσως ἐκ τοῦ πλήσσειν ἐποι - τις παρήγαγεν τὰς Πλαγχὰς , δύναται’ ἂν οὕτω Συμπληγάδες λέγεσθαι καὶ αὗται . Πο - τητὰ δὲ γενικὸς τὰ πτηνὰ λέγει , ὡς περ πτηνὰ ἐκ τοῦ πτῶ πτήσω , οὕτω καὶ ποτητὰ ἐκ τοῦ ποτῶ ποτήσω . Τὸ δὲ , οὐδὲ πύλαιαι , κατ’ ἐξαίρετον ἦτοι κατ’ ἐξοχὴν τινα κεῖται , οὐ μόνον διὰ τὸ ἐν τῇ πτήσει ἐπὶ τοῦ ζῴου , ἀλλὰ καὶ , ἵνα δηλοῖ ἀναδεῖξ τὰς πέτρας , εἰ μηδὲ πελειάδων φειδεσθαι οἴδασιν , αἱ Λι - ἄμβροσίαν φέρουσι . Ἀθήναίος δὲ γράφει , ὅτι ἐπὶ Λι τὴν ἀμβροσίαν φέρουσι πελειάδες , εἰ καὶ μὴ ὄρνις ἀλλὰ πλειάδες αἱ προσιμεινούσαι τὰς ὥρας τοῖς ἀνθρώποις , διὰ τοῦτο καὶ ἀπὸ τῶν πτηνῶν αὐ - τὰς χωρίζει Ὅμηρος ἐν τῷ , τῇ μὲν οὐδὲ ποτητὰ παρίεχεται καὶ ἕξης . ὡς δὲ τὰς πλειάδας τῶν ἐνδοξοτά - των ἐν τοῖς ἀπλανέσις ὁ ποιητὴς ἐπεῖληφε , δηλοῖ ἐν τῇ ἀσπιδοποιΐᾳ , προτάξας αὐτὰς κατὰ τὴν τῶν ἄλλων συναμιθμίσιν ἐν τῷ , ἐν δὲ τὰ τεῖρα πάντα καὶ ἕξης . δῆλον δὲ τὸ τῶν πελειάδων ἦτοι πλειάδων ἄξιωμα , καὶ πα*ρὰ τῇ Βυζαντίᾳ Μοιροῖ ἐν τῷ · Ζεὺς τηρήσοι πελειάσιν ὅποσσε τιμήν , αἱ δὴ τοι θέρσος καὶ χαμῶνος ἄγγελοί εἰσι . εἴδος δὲ πριστερὰς ἡ πέλεια , ἥς μάλιστα ἴδιον τὸ τρεῖν δειλαυμονήν , διό καὶ τρήσον λέγεται . ἱστορεῖται δὲ ζωτῶς , ὅτι πριστερῶν εἴδη πέντε , οἷνες , μείων πριστομερῆς , οἰνω - πός τὸ χρῶμα , γάψ , μέση πριστερὰς καὶ οἰνόπος , φάττα , μέγισθος ἀλλότροπος , χρῶμα δὲ αὐτῇ σπο - διόν , καὶ τρυγών , πάντων ἐλάττων , ἥ χρῶμα τεφρόν , καὶ πριστερῆ δὲ ἡ κοινώτερον . πολυχρονιώτερον δὲ φασὶ τούτων ἡ φάττα . ζωσα καὶ τεσσαράκοντα ἔτη . Λωριεῖς δέ , φασί , τὴν πελειάδα ἀντὶ πριστε - ρὰς τιθέασιν . Ἀττικοὶ δὲ τὴν πριστερὰν πριστερόν λέγουσι . Ἀλεξις · Ἀφροδίτης εἰμὶ πριστερός . τίκτουσι δέ , φασί , πᾶσων ὧραι ἔτους . διὸ καὶ δεκάτης τοῦ ἐνιαυτοῦ τιθέασιν , ἐν Αἰγύπτῳ δὲ δωδε - κάτης . τεκοῦσα γὰρ τῇ ἑχομένῃ ἡμέρᾳ συλλαμβάνει . Ἰστέον δὲ καὶ , ὡς εἰ περ μόνον πελειάδων ἐπίθετον εἶναι δοκεῖ τὸ τρήσοντες , ἐπεὶ δι’ ἀσθένειαν εὐλαβῆς ἡ ὄρνις αὕτη , τρεῖν δὲ ἐστὶ τὸ εὐλαβεῖσθαι , ὡς φησι Λύγναιος , ὅμως πιθανὸν ἐστὶ τὸ ἐπίθετον καὶ ἐπὶ πλειάδων λεγόμενον , αἱ τὸν προειρημένον Ὀρίωνα μυθολογία φέγου διώκοντα τὴν αὐτῶν μητέρα Πληϊόνην , ἥ κατὰ τινὰς αἱ Πληϊάδες πάρονο - μάζονται . Τὸ δὲ τὰς πέ*τρας καὶ τῶν πελειάδων ἀλλ’ ἀφαιρεῖσθαι ὅτε ἀμβροσίαν Λι φέρουσι , ὁ μὲν Ἀθήναιος λέγει ὑπὸ τῆς ὀξύτητος τῶν Πλαγχτῶν πετρῶν καὶ τῆς λειότητος ἀφαιρεῖ - σθαι μίαν τῶν πλειάδων , ἄλλην δὲ πρὸς τοῦ Λιὸς ἐνίσθαι χάριν τοῦ σῴζειν τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν . ποιητικῶς αἰνιττομένου Ὁμήρου , ὡς τῶν πλειάδων ἐξ ὁρωμένων , ὅμως ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν οὐκ ἀπόλλυται . λέγεται δὲ καὶ τῷ ἀριθμῷ καὶ τοῖς ὀνόμασιν ἐπτά · ὁ δὲ μῦθος οὕτως καθίστα , ὡς οὐδὲ αὗται ἀσυνῆς τὰς πέτρας διέρχονται , ἀλλὰ κολούονται ἢ οἰραίου τυχὸν ἢ τινος ἑτέρου τῶν μερῶν . ὁ δὲ ποιητὴς μῦθον ἐφράσεν , ὡς νοεῖσθαι μὲν καὶ τοῦτο , δοκεῖν δὲ ἄλλως , καὶ ὅλην πέλαιαν μίαν ἐκ πολλῶν βλάπτεσθαι . διὸ καὶ ἐπήγαγε τὸ , ἀλλ’ ἄλλην ἐνίσι πατὴρ ἐναοίθμιον εἶναι ὡς τοῦ ἀριθμοῦ ἐπιλιπόντος . οἱ δὲ παλαιοὶ οὕτω τὰ τοῦ λόγου θεράπιδουσι . Χείρων ὁ Ἀμφιπολίτης Ἀλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος ἐρωτησάτος φασί , τί βούλεται παρὰ τῷ ποιητῇ τὸ τὰς πριστερὰς εἰπεῖν κομίζειν ἀμβροσίαν τῷ Λι , καὶ τὸ ἀφαιρεῖσθαι τι αὐτὰς καὶ τῶν πελινῶν , περὶ τῶν πλειάδων εἶναι τὸν λόγον ἔφη , ὡς εἶναι μὲν ἐπτά , φανείσθαι δὲ τῷ τοῖς ἐκεῖ , τῆς μίας διὰ τὸ καὶ ἄλλως ἐμνδρὸν τοῦ ἄστριον ἀφανιζομένης ὑπὸ τῶν πετρῶν . ὡς δὲ ἡμεῖς φησὶ πελειάδων κ*ἦτοι πλειάδων ἐπιτελλουσῶν ἀρχό - μεθα θριζεῖν , οὕτω καὶ θεοὶ τὴν ἀμβροσίαν κομίζεσθαι . ὅτι δὲ πολλοὶ τὰς πλειάδας πελειάδας ὀνό - μεσαν , ἰκανῶς δείκνυσιν ὁ Λύγναιος , δῆλον τιθείς τὴν ἐκτροπὴν τοῦ ὀνόματος καὶ’ ἥν αἱ πλειάδες πύλαιαι καὶ πλειάδες παρὰ ποιηταῖς λέγονται . ὡς πλανᾶσθαι πολλούς , ὅπως εἶναι τὰς πλειάδας , τῇ τι παρασηματισμῷ φησὶ τοῦ κατὰ πρόθεσιν γράμματος ἦγου τού · δι’ οὐ ἐκ τῆς τῶν πλειάδων τρισυλλέχειας εἰς τε τετρασυλλαβίαν πλειάδων προῆλθσαν , καὶ ὅτι δοκεῖ φησὶ τὸ τρήσοντες , ὡς καὶ ἐν τοῖς περὶ τῆς σχεδίας τοῦ Ὀδυσσέως προδηλώται , μόνον ἐπίθετον εἶναι τῶν πελειάδων , ἐπάγει δὲ τούτοις ὁ αὐτὸς ῥήτωρ καὶ χρήσεις ταύτας . Μοιρῶ ἡ Βυζαντία λέγουσα τὴν ἀμβροσίαν τῷ Λι τὰς
Lemmas: εἴλω αὐτός . καί ἀρχήν δέ οὗτος μηρύομαι κατά τις αἱρέω ὁ αὐτός ἱστός . καί ἱμονιοστρόφος δέ οὗτος μηρύω , ὅς περ συγχλωθους . ἐκ δέ ὁ , ἐπί ἐρετμόν ἔχω , Λάβαν ὁ κόμι - γυνή φημί ὁ , κάθιος ἐπί κώπη . Τροχός δέ πηρός ἀκριβής λέγω . κύκλος γάρ εἶπον ὁ στερεός ἢ ὅς Τρίγη διαστατός , ανακριβής . ἐπίπεδος γάρ κύριος ὁ κύκλος ὁ ἀβαθής . οὗτος δέ καί τυρός τροχός κατά ὁμοιότης ὁ κατά ἄρμα καί ἅμαξα . Ὑπεριονίδης δέ Ἥλιος λέγω ἐντελής , ὅς ἀλλαχοῦ φημί συγχώννυμι Ὑπερίων . ὁ δέ ἐν ναῦς θέω δεσμός ὁ τε χείρ ὁ τε πούς ὁ φιλόσοφος Ὀδυσσεύς Παντελή μέν ἀπραξία δηλόω αὐτός ὅτε θεωρητικῶς βιόω , οὖον μήv καί πάντῃ πάντως ἄναρ ἀκινησία . εἰμί γάρ καί μή πούς κινέω βαδιστικός , ἀλλά ἐτός - Ῥῶς θέω καί διαβαίνω ἐν ἐκεῖ κατά ὁ πρέπω ὁ θεωρία , μελέτη ὅσος καί οἶος προσωπικῶς τε καί τοπικός καί ὡς εἶπον πολύτροπος μεταχειρίζω , ὅτε θεωρέω ἀφίημι ὁ πράσσω γίγνομαι , καί πῶς * τηνικαῦτα κινέω τε ἀκινητίζω , καί αὖος πάλιν ἀκίνητος εἰμί θέω κατά νάω ἢ καί ὡς οἷος πέτομαι οὐριοδραμέω . ὁ δέ ῥίπτω διώκω ὑπερβατός μέν συντάσσω δίδωμι ἦχος , ἵνα λέγω ὅτι αὐτός ἔχω ἅλς ἐνπτον ἔρεμπον , ῥίπτω διώκω . εἰμί δέ τις αὐτός συντάσσω ἐτήρ ἢ ευολοικοις ἢ σολοικοφανῶς συντάσσω , εἶπον εὔφημος , ἵνα λέγω Ἀττικός , ὅτι ἄπειμι ἢ ναῦς ῥίπτω διώκω , τουτέστιν ὁ ἐν ὁ ναῦς ναύτης ἀνήρ , διά ὁ μηδείς εἰμί κατά ὁ τραγικός μήτε ναῦς μήτε πόλις ξοειμαι ἀνήρ ὁ εἰμί εἴδομαι . κεῖμαι δέ ὁ διώκω ἀντί ὁ κατά σπουδή ἐλαύνω , ὡς ἐκ περ τίς διαχέω . διαχέω δέ πάντως ὁ συμφέρω , καθά καί τις ἐν μάχομαι φεύγω καί αἰτιάομαι διώκω φημί ὁ συμφέρω ὄπιον ποῦ τυγχάνω . ὁ δέ παρελαύνω νῦν μέν ἐπί ναός λέγω δέ κατά κυριολεξία ὅμοιος καί ἐπί ἁρματηλάτης . ὁ δέ παροράω καί πλείων εἰδοί ὁ τέλος εἰμί ὁ ποίησις . ἥς ἀφέτης σοφίζω μετά ἡδονή . ὁ δέ οἶδα πᾶς πιδανος - λόγος ὁ καί ὁ Ὀδυσσεύς ὑπό Σειρήνη γιγνώσκω , διό καί πρός ὄνομα καλέω αὐτός . ὑποφαίνω δέ καί μαντικός εἰμί ὁ ποίησις , εἰμί γε καί ὁ ἀοιδός Σειρήν οἶδα οὖον μόνος ὅσος κατά ἱστορία γίγνομαι μή εἶδον αὐτός , ἀλλά * καί ὁ εἰμί , καί ὅσος δέ , ὡς καί πρό ὀλίγος ἐκθέτω , γίγνομαι . ἐν δέ ὁ , οὖον φθογγή ἀκούω οὐδέ ᾠδή , φανερός διαφορά ὁ τε ἀπλόος οὗτος φθογ - γῆ καί ὁ μετά ὁ περιέπω ἤτοι μέλπω , ὁποῖος τις καί ὁ έμμετρος καί ὁ κατά Σειρήν . εἰμί γάρ ᾠδή φθογγή εμμελής . δῆλος δέ ὅτι τε καί ἐπί ἄλογος ὁ φθογγή καθά καί ὁ φθέγγομαι , καί ὅτι , ὥσπερ χόλος χολή μόνος μογέω καί ὁ ὅμοιος , οὗτος καί φθόγγος φθογγή . ὡς δέ καί ὁ κλαδέω ὁ τε ἄλλως καί ὁ πάτος ὄρνις διαφέρω ὁ κήδω , δηλόω ὁ γραμμή οὕτως . καί ὁ ελεκτρουδαις ἀποκτείνω , ὁ μή κλαδέω καί ἐσθίω ἐπί * ὁ ᾠόν μηνύω ὁ μοιχός . ὁ δέ αὐδή ἄλλος τίς περί οὗτος . δηλόω γάρ ἀνθρώπινος φωνή φκαιώσθαι ἢ τοιοῦτος λέξις , οὖον φθογγή ἀπλόος εἰμί ἢ ἢ τυγχάνω φωνή , ἀλλά σύνδεσμος * ἀποσῴζω ἐναρμόνιος φθογγή ἄγω φωνή , καίριος δέ εἶπον λαλιά . διό καί παρά ὁ ἰαύω ὁ φωνέω καί ὁ δήω ὁ δεσμός ἐτυμολογέω δοκέω , καί ἁρμόζω ἄνθρωπος ὡς μάλιστα , καθά καί ὁ λόγος . ὅθεν καί αὐδάω Κίρκη καί εἰμί τις ἄλλος τοιοῦτος οὐ ἀπλόος ἢ περιφονευς - ὅς ἢ περιλάλητος , ἀλλά ὁ χράω αὐδή , τουτέστιν ἀνθρώπινος διάλεκτος . εἰμί δέ ποτός καί ὁ φωνή ὁμοίως ὁ αὐδή ἐπί ἄνθρωπος ἰδιάζω καινός , θεραπεύω τότε φιλόσοφος ὁ τόλμα διά ἐτυμολογία . τηνικαῦτα γάρ οὖον φημί ὁρισμός φωνή τοιοῦτος ὁ ἀήρ πλήσσω αὐτός εἰμί ἢ ἴδιος αἰσθος - ὁ ἀκοή , ἀλλά δηλαδή φάος νόος . τοιοῦτος γάρ ὁ προφορικός λόγος , διαφωτίζω ὁ αχροατη ὁ ἐνδιάθετος , ὅς ἐν Καρδία μέλω . ὅτι2 μετά ὁ Σειρήν τρεῖς ὑποτίθημι τόπος , ὅς ὁ μέν εἰς πέντη πάντως απλωτός οἷος επικίνδυνος , ὁ περί ὁ ὄμνυμι Πλαγντάς . ἐν ἕτερος δέ * πλένω δύο σκοπλοος , ὅς ὁ μέν εἰς ὑψηλός περί ὅς ὁ Σκύλλα , κακός ἐκεῖνος ἀφαντόω μέν , οὐ οἷος δέ ὁ Πλαγντάς . ὁ δέ ἕτερος πῇ μέν μέγας κακός , εἰμί περ τυγχάνω , καί πανώλεθρος , πῇ δέ ουδός - Λῶς κακός , εἰμί περ ἄλλως τυγχάνω , ὡς ἠθέω , περί ὅς ὁ Χάρυβδις . ἔνθα ναῦς ἐμπάσσω , αναφτός - βδέω μέν ἐκεῖνος , ἐξόλλυμι , κατά χώρα δέ Μένων οὐδείς τίς πάσχω κακός . μέσος δέ ὁ Πλαγντῶν καί ὁ ἕτερος δέ δύο σκόπελος , ἢ μάλιστα μέσος ὁ δύο οὗτος σκόπελος πλησίος εἰμί κατά ὁ ποιητής καί πορθμός οὕτως ἀποτελέω , πορθμός οὗτος πλάσσω εἰμί στενός . Κίρκη δέ παραινέω ὁ Ὀδυσσεύς μήτε ὁ προφανής κακός ἑαυτοῦ ἐπιρρίπτω , ὁ περί ὁ Πλαγντάς , μήτε ὁ Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Μ . παρά δέ ὁ παλαιός φέρω καί οὗτος ῥητός . ὁ Πλαγχαὶ οὗτος καλέω κατέχω ὁ περί Σικελία πορθμός , σύντριχος μιμέομαι κατά αἴτιος τοιοῦτος · στενός ὁ πορθμός εἰμί καί πολύς ἀγκωνισμός ἔχω , ὅτε μέν συμπίπτω δοκέω ὁ πλεῦσις ὁ πρόκειμαι , ὅτε δέ ΑΝΟΙ - γίγνομαι , πλανάω ὁ ὕλη διά ὁ τάχος ὁ πλόος . Πλαγχὰς οὖν λέγω ὁ ποιητής , οἷος πλάω - ζομένη καί κλύω , ὡς ἐκ ὁ σύγκρουσις καί πῦρ ἀποτελέω . εἰμί δέ ἴσως ἐκ ὁ πλήσσω ἔπω - τις παράγω ὁ Πλαγχὰς , δύναμαι εἄν οὗτος Συμπληγάς λέγω καί οὗτος . Πο - τητάω δέ γενικός ὁ πτηνός λέγω , ὡς περ πτηνός ἐκ ὁ πέτομαι πτήσσω , οὗτος καί ποτητός ἐκ ὁ ποτός ποτέω . ὁ δέ , οὐδέ Πυλαία , κατά ἐξαίρω ἦ κατά ἐξοχή τις κεῖμαι , οὖον μόνος διά ὁ ἐν ὁ πέτομαι ἐπί ὁ ζῷον , ἀλλά καί , ἵνα δηλόω ἀναδέχομαι ὁ πέτρα , εἰμί μηδέ πελειάς φείδομαι οἶδα , ὁ Λι - ἀμβρόσιος φέρω . Ἀθήναιος δέ γράφω , ὅτι ἐπί Λι ὁ ἀμβρόσιος φέρω Πλειάδες , εἰμί καί μή ὄρνις ἀλλά Πλειάδες ὁ προσμείγνυμι ὁ ὥρα ὁ ἄνθρωπος , διά οὗτος καί ἀπό ὁ πτηνός αὖος - ὁ χωρίζω Ὅμηρος ἐν ὁ , ὁ μέν οὐδέ ποτητός παρέχω καί έξειμι . ὡς δέ ὁ Πλειάς ὁ ἐνδοξοτά - ὁ ἐν ὁ ἀπλανής ὁ ποιητής ἐπιλαμβάνω , δηλόω ἐν ὁ ἀσπιδοποιΐα , προτάσσω αὐτός κατά ὁ ὁ ἄλλος συναμιθμίσιν ἐν ὁ , ἐν δέ ὁ τείρω πᾶς καί έξειμι . δῆλος δέ ὁ ὁ πελειάς ἦ Πλειάς ἀξίωμα , καί παρά ὁ Βυζαντία μοιρέω ἐν ὁ · Ζεύς τηρέω πελειάς ὁπόσος τιμή , ὁ δή ὅς θάρσος καί χαμῶνος ἄγγελος εἰμί . εἶδος δέ πριστερὰς ὁ πέλεια , ἥς μάλιστα ἴδιος ὁ τρέω δειλαυμονος , διό καί τετραίνω λέγω . ἱστορέω δέ ζωτῶς , ὅτι πριστερεω εἶδος πέντε , οἷνος , μείων πριστομερῆς , οἶνος - πούς ὁ χρῶμα , γάψ , μέσος πριστερὰς καί οἶνοψ , φάσσα , μέγας ἀλλότροπος , χρῶμα δέ αὐτός σπο - δείδω , καί τρυγών , πᾶς μικρός , ὅς χρῶμα τεφρός , καί πριστερεω δέ ὁ κοινός . πολυχρόνιος δέ φημί οὗτος ὁ φάσσα . ζῶ καί τεσσαράκοντα ἔτος . Λωρίζω δέ , φημί , ὁ πελειάς ἀντί πριστός - ραί τίθημι . ἀττικός δέ ὁ πριστερὰν πριστερόν λέγω . Ἄλεξις · Ἀφροδίτη εἰμί πριστερός . τίκτω δέ , φημί , πάσσω ὥρα ἔτος . διό καί δέκατος ὁ ἐνιαυτός τίθημι , ἐν Αἴγυπτος δέ δωδεʹ - κάτειμι . τίκτω γάρ ὁ ἔχω ἡμέρα συλλαμβάνω . ἰστέον δέ καί , ὡς εἰμί περ μόνος πελειάς ἐπίθετος εἰμί δοκέω ὁ τρήσοντες , ἐπεί διά ἀσθένεια εὐλαβής ὁ ὄρνις οὗτος , τρέω δέ εἰμί ὁ εὐλαβέομαι , ὡς φημί Λύγναιος , ὅμως πιθανός εἰμί ὁ ἐπίθετος καί ἐπί Πλειάς λέγω , ὁ ὁ προερέω οριαναξ μυθολογία φέγου διώκω ὁ αὐτός μήτηρ Πληϊόνη , ὅς κατά τις ὁ Πλειάδες πάρων - μαζοντ . ὁ δέ ὁ πέτρα καί ὁ πελειάς ἀλλά ἀφαιρέω ὅτε ἀμβρόσιος Λι φέρω , ὁ μέν Ἀθήναιος λέγω ὑπό ὁ ὀξύτης ὁ Πλαγκταί πέτρα καί ὁ λειότης ἀφαιρέω - ἕπομαι εἷς ὁ Πλειάς , ἄλλος δέ πρός ὁ λίς ἐνίζω χάρις ὁ σῴζω ὁ ἀριθμός αὐτός . ποιητικός αἰνίσσομαι Ὅμηρος , ὡς ὁ Πλειάς ἐκ ὁράω , ὅμως ὁ ἀριθμός αὐτός οὐ ἀπόλλυμι . λέγω δέ καί ὁ ἀριθμός καί ὁ ὄνομα ἑπτά · ὁ δέ μῦθος οὕτως καθίστημι , ὡς οὐδέ οὗτος Ἀσύνης ὁ πέτρα διέρχομαι , ἀλλά κολούω ἢ οιραιω τυγχάνω ἢ τις ἕτερος ὁ μέρος . ὁ δέ ποιητής μῦθος φράζω , ὡς νοέω μέν καί οὗτος , δοκέω δέ ἄλλως , καί ὅλος πέλαιαν εἷς ἐκ πολύς βλάπτω . διό καί ἐπάγω ὁ , ἀλλά ἄλλος ἐνίσι πατήρ ἐναοίθμιον εἰμί ὡς ὁ ἀριθμός ἐπιλείπω . ὁ δέ παλαιός οὗτος ὁ ὁ λόγος θεραπιδηω . Χείρων ὁ Ἀμφιπολίτης Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδών ἐρωτάω φημί , τίς βούλομαι παρά ὁ ποιητής ὁ ὁ πριστερὰς εἶπον κομίζω ἀμβρόσιος ὁ Λι , καί ὁ ἀφαιρέω τίς αὐτός καί ὁ πελίνος , περί ὁ Πλειάς εἰμί ὁ λόγος φημί , ὡς εἰμί μέν ἑπτά , φαίνω δέ ὁ ὁ ἐκεῖ , ὁ μίας διά ὁ καί ἄλλως ἐμνδρὸν ὁ ἄστριον ἀφανίζω ὑπό ὁ πέτρα . ὡς δέ ἐγώ φημί πελειάς ἥκω Πλειάς ἐπιτέλλω ἀρχός - μέθη θρίζω , οὗτος καί θεός ὁ ἀμβρόσιος κομίζω . ὅτι δέ πολύς ὁ Πλειάς πελειάς ὄνος - μέσος , ἱκανῶς δείκνυμι ὁ Λύγναιος , δῆλος τίθημι ὁ ἐκτροπή ὁ ὄνομα καὶι ὅς ὁ Πλειάδες Πυλαία καί Πλειάδες παρά ποιητής λέγω . ὡς πλανάω πολύς , ὅπως εἰμί ὁ Πλειάς , ὁ τίς παρασηματισμαω φημί ὁ κατά πρόθεσις γράμμα ἄγω ὅς · διά οὖον ἐκ ὁ ὁ Πλειάς τρισυλλέχειας εἰς τε τετρασυλλαβία Πλειάς προέρχομαι , καί ὅτι δοκέω φημί ὁ τρήσοντες , ὡς καί ἐν ὁ περί ὁ σχέδιος ὁ Ὀδυσσεύς προδηλόω , μόνος ἐπίθετος εἰμί ὁ πελειάς , ἐπάγω δέ οὗτος ὁ αὐτός ῥήτωρ καί χρῆσις οὗτος . μοιρῶ ὁ Βυζαντία λέγω ὁ ἀμβρόσιος ὁ Λι ὁ