eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1576
πόλεως . Ὅτι ἐπέλευσιν δηλοῖ ἀπροόρατον τὸ , ἔφη πολλὴν ἥμα ἔχων . ὅτε δὲ ὁ ἐλθὼν ἢ ἐπελθὼν ὁραθῇ , οἴχειν εἰπεῖν τὸ , καὶ τότε δή ὁ αὐτοῦ πα*λιν χῦτο θεόματος ἀφρ . ὁ ἐστιν , ἡ ἀορασία . δηλικοῦν δὲ καὶ τοῦτο καὶὰ καὶ τὸ , πολλὴν ἥμα . Ὅτι δὲ διὰ τοῦ ἦτα μὲν αὶ τοῦ ἀέρος πλήγιοι διὰ τοῦ α δὲ ἡ εὐθεῖα μόνη , καὶ ἀλλαχοῦ ἐφθέτῃ . αἰτία δέ , τὸ μὴ χρήσαι καὶ τὴν εὐθεῖαν διὰ τοῦ ἡ ἔχων τὴν ἀρχουσαν διὰ τὸ ἐκε*θεν καχώρωνον ἐκ τοῦ σισημένα τὰ χεῖλη . διὸ καὶ τοῦ ἀηδίζω καὶ ἀηδέσσω , ἀηδίζον καὶ ἀηθέσσον οἱ παραστατικοὶ ἀεὶ κατὰ τοὺς παλαιοὺς . Τὸ δὲ πάλιν χῦτο , ἀντὶ τοῦ , ὁπίσω τοῦ ἐλθόντος καὶ φανέντος . οἴχειν δὲ ἐπὶ ἀέρος τὸ χεῖν ὥσπερ καὶ τὸ χεῖν διὸ ἔφη , πολλὴν ἥμα ἦν περιέχεν Ἀθήνη . τοῦτέστι φρόνησις ἡ προβουλευσαμένη τὸν τοιούτον καιρόν . ἢ καὶ ἄλλως , τῶν ἐναντίων ἔχουσα δύναμιν , τοῦ τε φωσφορεῖν , καὶ τοῦ ἥμα χεῖν . Ὅτι τὸ γονυάζεσθαι περιγραφῶν , * ἀμφὶ γονάσιν βάλλειν χεῖρας . φησίν . ὁ ἐστι μίπτειν ἢ τιθέναι . ὡς καὶ ἐν τῇ πρὸ ταύτης ὁμψωδία ἔφη . προῖων δέ , καὶ λιτανεύειν τὸ γονυά - ζεσθαι λέγει ἐν τῷ , θαῦμαζον δ' οὐδόντες , ὁ δὲ λιτάνευε . τὸ δ' αὐτό , καὶ γονύατα ἰκέμεν φησίν , εἰπών . σὰ τε γονύαθ' ἰκάνω πολλὰ μογήσας . Ὅτι εὐχὴ πρέπουσα εἰς ἀρχοντας τὸ οἷς θεὸς ὀλβια δοὺς ζωίμεναι . καὶ πασὶν ἐπιτρέψαιν ἕκαστος κτῆματ' ἐν μεγάροισι . γέρας δ' ὁ,τι δῆμος ἔθηκε . Καὶ ὅρα τὸ δῆμος , ὡς ἐπὶ δημοκρατίας ῥηθὲν . ἴνα καὶ δημοκρατεῖσθαι δοκοῖν οὐ Φαίακες σὺν * τῷ βασιλικῶς καὶ ἀριστοκρατικῶς διοικεῖσθαι . Ὅρα δὲ καὶ ὅτι τὸ τῶν ἐπιτρόπων ὄνομα , ἐξ Ὁμήρου ἔχει τὴν ἀρχήν . τοιαύτης γὰρ ἐννοίας τὸ , πασὶν ἐπιτρέψαι κτῆματα καὶ ὅτι ἔθος παλαιόν , καὶ ἀξιωματῶν τοὺς παῖδας κληρονομεῖν . ἀξιωματικῶν γὰρ πάντως τὸ γέρας . Ὅτι τὸ , αὐτὰρ ἐμοὶ πομπλὴν ὀτρίνετε θάσσον , ἐπαδὴ δηθὰ φιλῶν ἀπὸ πήματα πάσχω . εἴποι ἂν ὁ προσπερατιζὴς πον ἐπικουρίας δεόμενος . Ὀδυσσεὺς δὲ νῦν τοῦτο φησίν οὐ θέλων ὧφέ ποτε χρόνον περιμῆναι ὡς ἡ Κίρκη αὐτὸν ἐξέπεμψε καὶ ἡ * Καλυψώ , ἀλλὰ ὀτρυνθῆναι τὴν πομπήν , διὰ τε τὸ ἐπὶ μακρὸν ἐκ τῆς πατρίδος ἀπόδημον αὐτοῦ , καὶ μάλιστα ὅτι ἐθέλει ὁ ποιητὴς ταχὺ τὸν καιρόν ἀπαλλαγῆς γενέσθαι τῶν ἐφεξῆς . Ὅτι ἄλλως μὲν ἐπ' ἑσχάρῃ προελήχθη καθήσθαι ἡ δέσποινα Ἀρήτη , ἄλλως δ' ἐνταῦθα ὁ ξένος Ὀδυσσεύς . ἡ μὲν γὰρ , ὡς εἴκως , τρυφερῶς εἶχε τοῦ καθή - σθαι . ὁ δὲ ἔξετο ἐπ' ἑσχάρῃ ἐν κοινήσι πᾶρ πυρί . ὁ φθάσας ἔφη ἐν πυρὸς ἀνῆ . μετ' ἕλιμα δέ , φησίν ὅτι χαμαὶ ἥστο ἐπ' ἑσχάρῃ ἐν κοινήσι , διασαφῶν εἰς πλεῖον οὕτω τὸ πρᾶγμα διὰ τοῦ χαμαί , ὁ δηλοῖ τὸ , χοῦ ἄμα . ἤτοι ὁμοῦ ταῖς κόνεσι . ὅπερ οὐκ ἦν καὶ τῇ Ἀρήτῃ , διὰ τὸ ὡς εἴκως ἐπὶ θρόνου καθήσθαι . καὶ αὐτοῦ , ἀργυροῦλον . ἐφ' οἷον καὶ Ὀδυσσεὺς καθεσθήσεται ἐν τοῖς ἐξῆς . ἀγαθαιμοῦ δέ , τὸ τοὺς ἐπήλυ - δας ἄμα εἰσόδῳ χαμαὶ καθήσθαι . ὁ καὶ αὐτὸ παρὰ Λατίνοις φυλάσσεται . γίνοιο δ' ἂν ἑσχάρα ἢ κυ - ρίως , παρὰ τὸ ἔχειν ἀφὰς ὅπῃ ἐστιν εὐχὰς τὰς καθημέρας . ἤνα ἢ ἑχάρα , καὶ πλεονασμῷ τοῦ σίγμα ἑσχάρα . ἢ παρὰ τὸ σχεῖν ἀφὰς , σχάρα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε , ἑσχάρα . κατὰ τὸ , χθὲς ἐχθές . δοκεὶ γὰρ ταυτὰ εἶναι ἑστία καὶ ἱστία καὶ ἑσχάρα . ἐφ' ὧν ἀφὰι τε καὶ θυσίαι λι*ιρχεῖω καὶ ἱστοῖζω ἐγίνοντο . βωμοῦ δὲ διαφέρει ἑσχάρα , καθότι ὁ μέν , ὑπερέστηχε καὶ ὡς εἰπεῖν * ἀναξέθηκεν . ἡ δέ , πρόσγειώς ἐστι . βεβῶνος λεγουμενὴ ἔως καὶ νῦν παρὰ τοῖς ἐν Πελοποννήσῳ δωρίζουσι . Ὅτι δὲ οὐ μόνον κατὰ γῆς ἑσχάρα πυρὸς ἦσαν ἀλλὰ καὶ περιφορηταί , δηλοῦν ἐκ τοῦ , ἐτόμπυσαν καὶ θυματήρια χρυσὰ καὶ ἑσχά - ραι ἐπὶχρυσοι . λέ*οντα δὲ καὶ τραγμάτων ἑσχάρας . ὁδεν καὶ ἀπὸσχαραθῆναι , τὸ αὐτὰς ἐξαρεῖν . Ἀθηναιος δέ , καὶ ἑσχάριον παραφύσιος οὐδὲ δι' οὐ καθέλκονταί νῆες εἰς θάλασσαν ὁδεν ἢ ἀπαρίμηνος γλῶσσα παραφθείρουσα , τὸ καινὸν πλοῖον ἀπὸ σκαρίου εἶναι φησι . βουλομένη πάντως , ἀπὸ ἑσχάριον εἰπεῖν . πρὸς ὁμοιότητα δὲ ἴσως ἑσχάριον τοιούτου , καὶ ἡ κοινότερον λεγουμενὴ μαγμαρικὴ ἑσχάρα , καὶ ἐσκειασται καὶ ὀνόμασται . Ἰστίον δὲ ὅτι τὸ ἐπ' ἑσχάρῃ , ταυτὸν ἐστι τῷ , παρ' αὐτῇ τῇ ἑσχάρᾳ . διὸ καὶ ὁ ποιητὴς ἐπὶ*αγε διασαφηντικῶς τὸ , πᾶρ πυρί . ἢ γὰρ ἐπὶ πρόσθεσις κατὰ τοὺς παλαιοὺς , ποτὶ μέν , οὕτω δηλοῖ τὴν παρὰ πρόθεσιν . λαμβάνεται δὲ ποτε καὶ ἀντὶ τῆς πρὸς οἷον . τὴν μέν , ἐ*πὶ ἐπὶ βωμῶν ἄγων . καὶ ἀντὶ τῆς ἐν . ὡς ἐν τῷ , ἐπορώνειος ὁ ἐν οἰρακῷ καὶ ἀντὶ τοῦ , ἐπ*σιν . οἷον . οὔτοι ἐπὶ δέος , καὶ ἐκ περισσοῦ . ὁδεν ἐπίουρος καὶ ἐπιουχολός . βούλεται δὲ καὶ τὴν κατὰ δηλοῦν ἐν τῷ , ἐπίσκοπος ὁ κατέσκοπος . σημαίνει δὲ πάντως καὶ ὑστεροχρονίαν ἐν τῷ , * ἐπίλογος . καὶ τινὰ δὲ προσ - θήκην ἐν τῷ , ἐπίκουρος καὶ ἐπιβολή . Ὅρα δ' ἐν τοῖς ῥηθεῖσι , τὸ χαμαὶ ἥσθαι πάνυ διαφέρων τοῦ χαμαὶ ἐνκάζεσθαι . ἐξ οὐ χαμαιυνέδες οἱς . Σημείωσαι δὲ ὅτι πρωτότυπον τῆς ζωνίας ἡ ζώνις . αὕτη δὲ γίνεται ἀπὸ τοῦ κινὼ κατὰ Ἡρωδιανόν . ἵνα ἡ κνίς , καὶ ἐπὶ οὐδὲ ποτε λέξις Ἐλληνικῇ μονοσύλλαδος βραχύνεται δίχα τοῦ τῖς , πλεονάζει τὸ ο καὶ γίνεται κόνις , ἀφ’ ἧς ἡ ζωνία . ὥσπερ δηλαδὴ καὶ ἀπὸ τοῦ θεώ , γίνεται θεός , καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν , θεός . οὕτω δὲ καὶ ἐκ τοῦ τλῶ , τλῶς . καὶ ὕπλος , ἤτοι πόνος . μύθος . ἡ δὲ χρήσις τοῦ κινὼ καὶ ἐν Ἐλλοδὶ ἐν τῷ , κη τυφόν . ὁ ἐστιν ἐκωφεν . ἀφ’ οὐ ὡς ἐφρέθη , καὶ ἡ κόνις , ὡς ἐκ παχυτέρου σώματος κνησιθῦσα . καὶ κατὰ Ἡρωδιανόν εἰσίν , εἰς λεπτομερῆ οὐσίαν χωρήσασα . Ἐνταῦθα δὲ ἐκ βαλβίδων ὁ φασὶ τὴν ἐπὶ φιλοξενίᾳ σπουδὴν τῶν Φαιάκων δεῖξιν ὁ ποιητής , πλάττει τινὰ λέγοντα ὡς οὗτοι τὸδε κάλλιον , οὐδὲ ἐοἰκε , τὸν ξένον οὕτω καθίσθαι . ἢν δὲ ὁ εἰπών , οὐχ ὁ τυχών . ἀλλὰ τις γέρων ἥκως Ἐχέμολος . ὃς δὴ Φαιή - κων ἀνδρῶν προγενέστερος ἦν . καὶ μύθους ἐκέκαστο , παλαιὰ τε πολλὰ τε εἰδώς . χρησίμων δὲ τοῦτο , εἰς ἐπαίνον σοφοῦ γέροντος . σμυνότερον γρασθέν ἢπερ τὸ , ὃς δὴ γήρας κυφὸς ἔην * καὶ δο μυρία ἤδη . Ὅτι δὲ τὰ πλεῖον τῶν Φαιακικῶν ὀνομάτων ναυτικὰ ἐκ τε νηῶν καὶ θαλάσσης εἰλημμένα , προῦν δεῖξαι ὁ ποιητής . νῦν δὲ οἴδαμεν Ἐχέμολον τοῦτον . καὶ μετ’ ὀλίγα , κήρυκα Ποντόμορον . εἰ δὲ ἐκ τοῦ Ἐχέμολον τοῦτον ὁ ναυκράτης ἠξίους ἐπεννοῆθη κληθῆναι ἐχενής , οἴδασι οἱ ὀνομάσαντες . Τὸ δὲ οὗτοι κάλλιον , ἀπλῶς ἐφρέθη ἀντὶ τοῦ , οὐ καλόν . Εἰ δὲ μὴ ἀνέστησεν αὐτίκα τὸν Ὀδυσεὺς ὁ βασιλεὺς Ἀλκίνοος , ἐπίτηδες αὐτὸ πεποίηκεν . ἵνα μὴ δύσῃ ποιεῖν οἴσειν τι εἰς τὸν ξένον . ἀλλ’ ἄραὶ θναλιδισθῆς προκαλέσθαι ὑστερον τοὺς Φαιάκας δώροισ τοῖς δηλωθησομένοις τὸν φίλον ξένον δε*ξώσασθαι . ἐστι δὲ ὀνειδος τοῦ δηλωθίντος Ἐχέμολον πρὸς τὸν βασιλέα , τὸ τὸν ξένον μέν , χαμαὶ ἵσθαι . τοὺς δὲ Φαιάκας , τὸν τοῦ βασιλέως μύθον προσδεδέχθαι . ὅπερ ἐκεῖνος μαθὼν ὥρσεν ἀπ’ ἵσαφώρη τὸν Ὀδυσσέα καὶ ἐπὶ θρόνου ἵσε φαινοῦ , ὃν ἀργυρόλογον ἀνωτέρω ἔπεν , νῦν ἀνεστήσας λαοδάμαντα . ὃν ἐπιθετικῶς ἀγαπήσορα λέγει , ὁ ἐστιν ἀνδρείον . Καὶ ὥρα ὡς οὐ μόνον ἐν Σπάρτῃ καὶ Ἡρόδοτον γέρας βασιλεύσι πρώτους ἴκειν ἐπὶ τῷ δείπνῳ , ἀλλ’ ἰδοὺ καὶ ὁ βασιλεὺς Ἀλκίνοος τοῦτο εἰς τὸν Ὀδυσσέα ποιεῖ . σμυνότερον δὲ αὐτὸ τῶν παρὰ τῷ Νίστορι . ἐκεῖ μὲν γὰρ ὁ τοῦ Ὀδυσεὺς Τηλέμαχος , παρὰ τῷ Νιστορίδῃ Θρασυμήδει καθῆπται καὶ τῷ ἐκείνου πατρὶ . Ἐνταῦθα δὲ , ὁ βασιλεὺς τὸν νῖον ἀναστήσας ὃς οἱ πλησιον ἦς μάλιστα δὲ μὴ κιλίσσων , ἐκάθιζε τὸν ξένον . Καυρία δὲ λέξις τὸ ἀναστήναι , διὸ δις αὕτῃ ἔνταῦθα χέχρηται . Καὶ ὥρα ὅτι τὲ εὐξάμενος Ὀδυσεὺς φίλος ἐλθεῖν τοῖς Φαιάσι καὶ ἐλευθὸς , ἄρχεται ἤδη τυγχάνειν τούτου , καὶ ὅτι ἀπὸ τῶν ἄρα , μαρτυρία καταβάλλεται τοῦ πρωτεύειν ἐν τοῖς τῶν Φαιάκων ἀρίστοις τὸν Ἀλκίνοον . Ὅτι οἶνον ἐπιχοῆσαι φησὶν * ἔνταῦθα , ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τῷ προκρεασθέντι καὶ ἕτερον κεράσαι . ὅπερ καὶ ἀνεκεράσαι ἐστὶν ὡς ἐδήλωσεν ὁ ποιητὴς ἐν τῷ , ἀνὰ κρητῆρα κέρασεν . Ὅτι σμυνὸν κάνταῦθα ὁ ποιητὴς γοργῶς τὴν ἰκασίαν , ἤτοι τὰς λιτάς , φησὶν ὅτι θεὸς ἰκέτησιν ἀμ’ αἰδοιοσιν ὀπηδεῖ . τοῦτο δὲ καὶ ἠποκαταβᾶς , ἀπαραλλέκτως οὕτω φησί . ταυτολογῶν συνήθως εἰς καλοῦν , ἵνα ὁ λόγος ἰμμινη τῷ ἀχροατή . διὰ δὲ τὴν θεοῦν ἐφορείαν ταύτην τῶν ἰκετῶν , καὶ ὁ ἰκέσιος ἐφρέθη καὶ ὁ ξένος θεός . Ἐκ δὲ τοῦ ὀπηδεῖ , γίνεται καὶ ὄνομα ὁ ὀπηδὸς παρ’ Ἀττικοῖς . κοινῶς δὲ γε , ὀπαδός . ὁ δηλοῖ τὸν ἀκόλουθον . Ὅτι φιλόφρονες λόγοι τὸ , δῶρον δὲ ξένῳ ταμίη δότω ἕνδον ἕοντον . ἀ καὶ παριόντα λέγονται ὡς δηλοῖ τὸ , χαριζομένη παριόντων . Φιλόξενον δὲ καὶ τὸ , κρητῆρα κερασάμενος , μέδυν μύθων πᾶσιν ἀνὰ μέγαρον . Ἔστι δὲ ἐτυμολογικοῦ τρόπου τὸ , κρητῆρα κερασάμενος . Τὸ δὲ μέδυν ἰμμιώνων , ἐπάγει . μιλήφρονα οἶνον ἐκίνα . Ὅρα δὲ τὸ κῖνον , οὐ γὰρ πάνυ σύνηθες τὸ ὀμμα ὡς οὐδὲ τὸ ἀνάτεινον καὶ τὸ τοιῦτο . νῦμαι γὰρ καὶ ἀνάτειλαι τὸ ζωντῆσον . * ( Ὅτι δημοτικῶν τὸ , νῦν μὲν δαινύμενοι κατακείνθι οἴκαδ’ ἰόντες . ἡδύτην δὲ , γέροντας ἐπὶ πλίουας καλίσαντες , τὸ δὲ τι ποιήσωμεν . οἶον καὶ τὸ , ξένων ἐπὶ μεγάρῳ ξενιώσωμεν . ὁ καὶ αὐτὸ ἐτυμολογία ἐστίν . Ἀλκίνοος δὲ τοῦτο φησίν . οὐ δημοκρατίαν τοιούτων δηλῶν ὅσον ἀριστοκρατίαν , εἰ γίγνεται τοῖς ἀρίστοις νοῆσαι τις . Ὅτι φιλοξενίας λόγος καὶ τὸ , ἐπειτα δὲ καὶ περὶ πομπῆς μυησόμεθα . ὡς ὁ ξένος ἔννυθε πόνον καὶ ἄνις , ποιητὴν ἡμῖν ἡμῖν πατρίδα γαῖαν ἴσται χαίρων καρπαλίμως , εἰ καὶ μάλα τηλόθεν * ἐστί . μὴ δὲ τι μυστηρίῳ γε πακόν καὶ πῆμα παθῆσι , πρὶν γε τὸν , ὃς γαῖς ἐπιβήσεται , ἔνθι δ’ ἐπειτα πύσεται ἀ μέλλει παθεῖν . Καὶ ὥρα οἷς
Lemmas: πόλις . ὅτι2 ἐπέλευσις δηλόω ἀπροόρατος ὁ , φημί πολύς ἀμάω ἔχω . ὅτε δέ ὁ ἔρχομαι ἢ ἐπέρχομαι ὁράω , οἴχω εἶπον ὁ , καί τότε δή ὁ αὐτός πα*λιν χέω θεομα ἀφρός . ὁ εἰμί , ὁ ἀορασία . δηλικός δέ καί οὗτος Καία καί ὁ , πολύς ἀμάω . ὅτι2 δέ διά ὁ ἦτα μέν ὅς ὁ ἀήρ πλήσιος διά ὁ ὅς δέ ὁ εὐθύς μόνος , καί ἀλλαχοῦ φθίω . αἰτία δέ , ὁ μή χράω καί ὁ εὐθύς διά ὁ ὁ ἔχω ὁ ἄρχω διά ὁ ἐκε*θεν καχώρωνον ἐκ ὁ σίζω ὁ χεῖλος . διό καί ὁ ἀηδίζω καί ἀηδέω , ἀηδίζω καί ἀηθέσσω ὁ παραστατικός ἀεί κατά ὁ παλαιός . ὁ δέ πάλιν χέω , ἀντί ὁ , ὀπίσω ὁ ἔρχομαι καί φαίνω . οἴχω δέ ἐπί ἀήρ ὁ χέω ὥσπερ καί ὁ χέω διό φημί , πολύς ἀμάω εἰμί περιέχω Ἀθήνη . τουτέστι φρόνησις ὁ προβουλεύω ὁ τοιοῦτος καιρός . ἢ καί ἄλλως , ὁ ἐναντίος ἔχω δύναμις , ὁ τε φωσφορέω , καί ὁ ἀμάω χέω . ὅτι2 ὁ γονυαζομαι περιγραφή , * ἀμφί γόνυ βάλλω χείρ . φημί . ὁ εἰμί μίπτειν ἢ τίθημι . ὡς καί ἐν ὁ πρό οὗτος ὁμψωδία φημί . πρόειμι δέ , καί λιτανεύω ὁ γονυά - ζω λέγω ἐν ὁ , θαυμάζω δέ ουδιδωμι , ὁ δέ λιτανεύω . ὁ δέ αὐτός , καί γονυατη ἰκέμεν φημί , εἶπον . σός τε γονύαθ' ἱκάνω πολύς μογέω . ὅτι2 εὐχή πρέπω εἰς ἄρχω ὁ ὅς θεός Ὀλβία δίδωμι ζώννυμι . καί πᾶς ἐπιτρέπω ἕκαστος κτῆμα ἐν μέγαρον . γέρας δέ ὅστις δῆμος τίθημι . καί ὁράω ὁ δῆμος , ὡς ἐπί δημοκρατία ἐρώ . ἵνα καί δημοκρατέομαι δοκός οὖον Φαίαξ σύν * ὁ βασιλικός καί ἀριστοκρατικός διοικέω . Ὅρας δέ καί ὅτι ὁ ὁ ἐπίτροπος ὄνομα , ἐκ Ὅμηρος ἔχω ὁ ἀρχή . τοιοῦτος γάρ ἔννοια ὁ , πᾶς ἐπιτρέπω κτῆμα καί ὅτι ἔθος παλαιός , καί ἀξίωμα ὁ παῖς κληρονομέω . ἀξιωματικός γάρ πάντως ὁ γέρας . ὅτι2 ὁ , ἀτάρ ἐγώ πομπλὴν οτρινετος ταχύς , ἐπαδὴ δηθά φίλος ἀπό πῆμα πάσχω . εἶπον εἄν ὁ προσπερατιζω πως ἐπικουρία δήω . Ὀδυσσεύς δέ νῦν οὗτος φημί οὖον ἐθέλω οἴφω ποτός χρόνος περιμένω ὡς ὁ Κίρκη αὐτός ἐκπέμπω καί ὁ * Καλυψώ , ἀλλά ὀτρύνω ὁ πομπή , διά τε ὁ ἐπί μακρός ἐκ ὁ πατρίς ἀπόδημος αὐτός , καί μάλιστα ὅτι ἐθέλω ὁ ποιητής ταχύς ὁ καιρός ἀπαλλαγή γίγνομαι ὁ ἐφεξῆς . ὅτι2 ἄλλως μέν ἐπί ἐσχάρα προλαγχάνω κάθημαι ὁ δέσποινα Ἀρήτη , ἄλλως δέ ἐνταῦθα ὁ ξένος Ὀδυσσεύς . ὁ μέν γάρ , ὡς ἵημι , τρυφερός ἔχω ὁ κάθημαι - ἕπομαι . ὁ δέ ἔχω ἐπί ἐσχάρα ἐν κοινός παρά πῦρ . ὁ φθάνω φημί ἐν πυρός ἀνίημι . μετά ἕλιμα δέ , φημί ὅτι χαμαί ἀείδω ἐπί ἐσχάρα ἐν κοινός , διασαφέω εἰς πλείων οὗτος ὁ πρᾶγμα διά ὁ χαμαί , ὁ δηλόω ὁ , χόω ἄμη . ἤτοι ὁμοῦ ὁ κόνος . ὅσπερ οὐ εἰμί καί ὁ Ἀρήτη , διά ὁ ὡς ἵημι ἐπί θρόνος κάθημαι . καί αὐτός , αργυροιαλλω . ἐπί οἷος καί Ὀδυσσεύς καθέζομαι ἐν ὁ ἑξῆς . ἀγαθαιμοῦ δέ , ὁ ὁ ἔπηλυς - δαΐς ἄμη εἴσοδος χαμαί κάθημαι . ὁ καί αὐτός παρά Λατῖνος φυλάσσω . γίγνομαι δέ εἄν ἐσχάρα ἢ ΚΥ - ῥίος , παρά ὁ ἔχω ἀφείνω ὅπῃ εἰμί εὐχή ὁ καθήμερος . ἀπτήν ἢ χήρα , καί πλεονασμός ὁ σίγμα ἐσχάρα . ἢ παρά ὁ ἔχω ἀφείνω , σχάρα καί πλεονασμός ὁ ε , ἐσχάρα . κατά ὁ , χθές χθές . δοκέω γάρ ευτός εἰμί ἑστία καί ἱστίον καί ἐσχάρα . ἐπί ὅς ἁφή τε καί θυσία λι*ιρχεῖω καί ἱστοῖζω γίγνομαι . βωμός δέ διαφέρω ἐσχάρα , καθότι ὁ μέν , ὑπερέχω καί ὡς εἶπον * ἀναξέω . ὁ δέ , πρόσγειος εἰμί . βέβων λεγουμενω ἔως καί νῦν παρά ὁ ἐν Πελοπόννησος δωρίζω . ὅτι2 δέ οὖον μόνος κατά γῆ ἐσχάρα πυρός εἰμί ἀλλά καί περιφορέω , δηλόω ἐκ ὁ , ετομπυσαω καί θυματήρια χρυσός καί σχάζω - ρω ἐπίχρυσος . Ἡλέω δέ καί τραγμάτων ἐσχάρα . ὅδε καί ἀπὸσχαραθῆναι , ὁ αὐτός ἐξαίρω . Ἀθήναιος δέ , καί ἐσχάριον παραφυθεος οὐδέ διά οὖον καθέλκω ναῦς εἰς θάλασσα ὅδε ἢ απαριμεις γλῶσσα παραφθείρω , ὁ καινός πλοῖον ἀπό σκάριον εἰμί φημί . βούλομαι πάντως , ἀπό ἐσχάριον εἶπον . πρός ὁμοιότης δέ ἴσως ἐσχάριον τοιοῦτος , καί ὁ κοινός λεγουμενω μαγμαρικὴ ἐσχάρα , καί εσκειαστη καί ὀνομάζω . ἱστίον δέ ὅτι ὁ ἐπί ἐσχάρα , τατός εἰμί ὁ , παρά αὐτός ὁ ἐσχάρα . διό καί ὁ ποιητής ἐπείγω διασαφηντικῶς ὁ , παρά πῦρ . ἢ γάρ ἐπί πρόσθεσις κατά ὁ παλαιός , πρός μέν , οὗτος δηλόω ὁ παρά πρόθεσις . λαμβάνω δέ ποτός καί ἀντί ὁ πρός οἷος . ὁ μέν , ἐπί ἐπί βωμός ἄγω . καί ἀντί ὁ ἐν . ὡς ἐν ὁ , ἐπόρνυμι ὁ ἐν οιρακοω καί ἀντί ὁ , ἐπ*σιν . οἷος . οὔτοι ἐπί δέος , καί ἐκ περισσός . ὅδε Ἐπίουρος καί ἐπιουχολός . βούλομαι δέ καί ὁ κατά δηλόω ἐν ὁ , ἐπίσκοπος ὁ κατασκοπή . σημαίνω δέ πάντως καί ὑστεροχρονία ἐν ὁ , * ἐπίλογος . καί τις δέ προς - θήκη ἐν ὁ , ἐπίκουρος καί ἐπιβολή . Ὅρας δέ ἐν ὁ εἴρω , ὁ χαμαί ἀείδω πάνυ διαφέρω ὁ χαμαί ἐνκάζεσθαι . ἐκ οὖον χαμαιυνέδες οἱςστις . σημειόω δέ ὅτι πρωτότυπος ὁ Ζωνιάς ὁ ὄζω . οὗτος δέ γίγνομαι ἀπό ὁ κινέω κατά Ἡρωδιανός . ἵνα ὁ κνίς , καί ἐπί οὐδέ ποτός λέξις Ἑλληνικός μονοσύλλαδος βραχύνω δίχα ὁ Τῖς , πλεονάζω ὁ ὁ καί γίγνομαι κόνις , ἀπό ὅς ὁ ζωνία . ὥσπερ δηλαδή καί ἀπό ὁ θεός , γίγνομαι θεός , καί πλεονασμός ὁ ε διά ὁ αὐτός αἴτιος , θεός . οὗτος δέ καί ἐκ ὁ ἔτλην , Τλώς . καί ὕπλος , ἤτοι πόνος . μύθος . ὁ δέ χρῆσις ὁ κινέω καί ἐν Ἐλλός ἐν ὁ , καί τύφω . ὁ εἰμί ἐκωφεν . ἀπό οὖον ὡς φέρω , καί ὁ κόνις , ὡς ἐκ παχύς σῶμα κνησιθυω . καί κατά Ἡρωδιανός εἰμί , εἰς λεπτομερής οὐσία χωρέω . ἐνταῦθα δέ ἐκ βαλβίς ὁ φημί ὁ ἐπί φιλοξενία σπουδή ὁ Φαίαξ δεῖξις ὁ ποιητής , πλάσσω τις λέγω ὡς οὗτος ὅδε καλός , οὐδέ ἔοικα , ὁ ξένος οὗτος καθίζω . εἄν δέ ὁ εἶπον , οὐ ὁ τυγχάνω . ἀλλά τις γέρων ἥκω Ἐχέμολος . ὅς δή φαιός - Κῶς ἀνήρ προγενής εἰμί . καί μῦθος καίνυμαι , παλαιός τε πολύς τε οἶδα . χρήσιμος δέ οὗτος , εἰς ἔπαινος σοφός γέρων . σμυνοτερος γράω ἤ ὁ , ὅς δή γήρας κυφός εἰμί * καί δο μυρίος ἤδη . ὅτι2 δέ ὁ πλείων ὁ Φαιακικός ὄνομα ναυτικόν ἐκ τε ναός καί θάλασσα λαμβάνω , προέρχομαι δείκνυμι ὁ ποιητής . νῦν δέ οἶδα Ἐχέμολον οὗτος . καί μετά ὀλίγος , κῆρυξ Ποντόμορον . εἰμί δέ ἐκ ὁ Ἐχέμολον οὗτος ὁ ναυκράτης ἀξιόω ἐπινοέω καλέω χέω , οἶδα ὁ ὀνομάζω . ὁ δέ οὗτος καλός , ἀπλόος φέρω ἀντί ὁ , οὖον καλός . εἰμί δέ μή ἀνίστημι αὐτίκα ὁ Ὀδυσσεύς ὁ βασιλεύς Ἀλκίνοος , ἐπίτηδες αὐτός ποιέω . ἵνα μή δύο ποιέω φέρω τίς εἰς ὁ ξένος . ἀλλά ἀείρω θναλιδισθῆς προκαλέω ὕστερος ὁ Φαίαξ δῶρον ὁ δηλόω ὁ φίλος ξένος δε*ξώσασθαι . εἰμί δέ ὄνειδος ὁ δηλόω Ἐχέμολον πρός ὁ βασιλεύς , ὁ ὁ ξένος μέν , χαμαί ἵζω . ὁ δέ Φαίαξ , ὁ ὁ βασιλεύς μῦθος προσδέχομαι . ὅσπερ ἐκεῖνος μανθάνω ὄρνυμι ἀπό ἵσαφώρη ὁ Ὀδυσσεύς καί ἐπί θρόνος ἴσος φαίνω , ὅς ἀργυρολόγος ἀνωτέρω ἕπω , νῦν ἀνίστημι Λαοδάμας . ὅς ἐπιθετικός ἀγαπάω λέγω , ὁ εἰμί ἀνδρεῖος . καί ὥρα ὡς οὖον μόνος ἐν Σπάρτη καί Ἡρόδοτος γέρας βασιλεύς πρῶτος ἵκω ἐπί ὁ δεῖπνον , ἀλλά ἰδού καί ὁ βασιλεύς Ἀλκίνοος οὗτος εἰς ὁ Ὀδυσσεύς ποιέω . σμυνοτερος δέ αὐτός ὁ παρά ὁ Νίστορ . ἐκεῖ μέν γάρ ὁ ὁ Ὀδυσσεύς Τηλέμαχος , παρά ὁ Νιστορίδῃ Θρασυμήδης καθάπτω καί ὁ ἐκεῖνος πατήρ . ἐνταῦθα δέ , ὁ βασιλεύς ὁ νίον ἀνίστημι ὅς ὁ πλησίος εἰμί μάλιστα δέ μή Κίλισσα , καθίζω ὁ ξένος . καυριον δέ λέξις ὁ ἀνίστημι , διό δις οὗτος ἐνταῦθα χράω . καί ὥρα ὅτι τε εὔχομαι Ὀδυσσεύς φίλος ἔρχομαι ὁ Φαιά καί ἐλεύθω , ἄρχω ἤδη τυγχάνω οὗτος , καί ὅτι ἀπό ὁ ἄρα , μαρτυρία καταβάλλω ὁ πρωτεύω ἐν ὁ ὁ Φαίαξ ἀγαθός ὁ Ἀλκίνοος . ὅτι2 οἶνος ἐπιχέω φημί * ἐνταῦθα , ἀντί ὁ ἐπί ὁ προκεράννυμι καί ἕτερος κεράννυμι . ὅσπερ καί ἀνακεράννυμι εἰμί ὡς δηλόω ὁ ποιητής ἐν ὁ , ἀνά κρατήρ κερασός . ὅτι2 σμυνὸν κάνταῦθα ὁ ποιητής γοργός ὁ ἰκασίαν , ἤτοι ὁ λιτός , φημί ὅτι θεός ἰκέτης ἅμα αἰδοῖος ὀπηδέω . οὗτος δέ καί ἀποκαταβαίνω , ἀπαραλλέκτως οὗτος φημί . ταυτολογέω συνήθης εἰς καλέω , ἵνα ὁ λόγος ἰμίνη ὁ ακροατής . διά δέ ὁ Θέουν ἐφορεία οὗτος ὁ ἱκέτης , καί ὁ Ἱκέσιος φέρω καί ὁ ξένος θεός . ἐκ δέ ὁ ὀπηδέω , γίγνομαι καί ὄνομα ὁ ὀπηδός παρά Ἀττικός . κοινῶς δέ γε , ὀπηδός . ὁ δηλόω ὁ ἀκόλουθος . ὅτι2 φιλόφρων λόγος ὁ , δῶρον δέ ξένος ταμία δίδωμι ἔνδον ἕννυμι . ὅς καί πάρειμι λέγω ὡς δηλόω ὁ , χαρίζομαι πάρειμι . Φιλόξενος δέ καί ὁ , κρατήρ κεράννυμι , μέδυν μῦθος πᾶς ἀνά μέγαρον . εἰμί δέ ἐτυμολογικός τρόπος ὁ , κρατήρ κεράννυμι . ὁ δέ μέδυν ιμμιωνος , ἐπάγω . μιλήφρονα οἶνος ἐκίνα . Ὅρας δέ ὁ Κινόν , οὖον γάρ πάνυ συνήθης ὁ ὄμμα ὡς οὐδέ ὁ ἀνατείνω καί ὁ τοιῦτο . νῦμαι γάρ καί ἀνατέλλω ὁ ζώννυμι . * ( ὅτι2 δημοτικός ὁ , νῦν μέν δαίνυμι κατακινέω οἴκαδε εἶμι . δύο δέ , γέρων ἐπί πλίω καλιατιμοω , ὁ δέ τίς ποιέω . οἶος καί ὁ , ξένος ἐπί μέγαρον ξενίζω . ὁ καί αὐτός ἐτυμολογία εἰμί . Ἀλκίνοος δέ οὗτος φημί . οὖον δημοκρατία τοιοῦτος δηλόω ὅσος ἀριστοκρατία , εἰμί γίγνομαι ὁ ἀγαθός νοέω τις . ὅτι2 φιλοξενία λόγος καί ὁ , ἔπειτα δέ καί περί πομπή μυέω . ὡς ὁ ξένος ἕννυμι πόνος καί ἄνευ , ποιητής ἐγώ ἐγώ πατρίς γαῖα ἵστημι χαίρω καρπαλίμως , εἰμί καί μάλα τηλόθεν * εἰμί . μή δέ τίς μυστήριον γε πάκος καί πῆμα πάσχω , πρίν γε ὁ , ὅς γῆ ἐπιβαίνω , ἔνθι δέ ἔπειτα πύθω ὅς μέλλω πάσχω . καί ὥρα ὅς