eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1898
πρὸς τὴν ὀρθείαν ὠρίασιν καὶ τὸ ἄλλως εἰδὲχθές , ἂ περ ὁ Θεοκλύμενος παρεσημειώσατο . Τὸ δέ , γελῶντες τείνοντο , βέλτιον οὕτω γράφειν . εἰ δὲ πον γράφεται γελῶντες διὰ τῶν δύο μεγάλων ω , νοῦντον τὴν οὐ διῆθοῦγον τοῦ γελῶντες τραπεῖραν εἰς ω μέγα ὁμοίως τῷ , ἀγώνῃ , ἀγώνῃ , καὶ τοῖς ὁμοίοις . Ἀχαριστρον δὲ τὸ ἀριδίστρον · οὐ ὁ τύπος ὡς τὸ λαλιστρον καὶ κλεπτίστρον . δήλον δὲ ὅτι ἀντίκειται τὸ ἡδύ , τουτέστι τὸ χαρίεν , πρὸς τὸ ἄχαρι · διὸ καὶ ἐνταῦθα ἡδύ μὲν τὸ δεῖπνον , ὁ δὲ δόρπος ἄχαρις . Τ Π Ο Θ Ε Σ Ι Σ Τ Η Σ Φ . Ο Μ Η Ρ Ο Τ Ρ Α Ψ Ω Ι Λ Ι Α Σ . Πηνελόπῃ τῷ τείνοντι τὸ τόξον ὁμολογεῖ τὸν ἑαυτῆς γάμον . Ὀδυσσεὺς δὲ Λυκαίῳ καὶ Φιλοτίῳ ἐντειλάμενος περὶ τῆς τῶν θυρῶν ἀσφαλείας αὐτὸς ἀφίησι τὸ βέλος διὰ τῶν πελέκεων , ἄλλον τεῖναι τὸ τόξον μὴ δυναθέντος . Ο Λ Υ Σ Σ Ε Ι Α Σ Φ . Ο Μ Η Ρ Ο Υ Ρ Α Ψ Ω Ι Λ Ι Α . Ὅτι ἐξ ὧν , ὡς ἀνωτέρω ἐρρώθη , ἔγνω ἡ Πηνελόπη κατάντησιν καθιμένην ἀνδρῶν , φρονεῖ διὰ τῆς κατ’ ἀλληγορίαν ἐν αὐτῇ Ἀθηνας , τόξον μνηστήρεσσι θέμεν πολὺν τε σίδηρον ἐν μεγάροισ’ Ὀδυσῆος , ἀέθλα καὶ φόνον ἀρχήν . διὸ ἐκ τοῦ , τόξον θέμεν , τόξον θέσις ἡ παροῦσα ῥαψωδία ἐπιγράφεται . Πολὺς δὲ σίδηρος ὁ λευκός , φασί , τῇ σμῖξει , ἢ ὁ πολιτικός , ἢ ὁ ἐντιμος , ἢ ὁ * πολὺς , ὡς καὶ ἀλλαχοῦ δηλοῦται σαφέστερον . λέγει δὲ νῦν σίδηρον τοὺς προύφηθέν - τας πελέκεας . Τὸ δὲ ἀέθλον οὐχ’ ὑποχοριστικὸν ἀλλὰ παραχώρον , ὁμοίως τῷ , ἰσχνος ἰσχνόν . μετ’ ὀλίγα οὖν ἐρεῖ · λαβόντες ἀέθλον . προαναφώνησις δὲ τὸ , καὶ φόνου ἀρχήν , ἵνα λέγῃ ὅτι οὐκ ἀέθλιός ἐστι τὸ τόξον , ὡς ἡ Πηνελόπη καὶ οἱ μνηστῆρες ἐλπίζουσιν , ἀλλὰ φόνου καταρχή . νοεῖ δὲ διὰ τῆς Ἀθηνας ἡ Πηνελόπη χρήσαι ἤδη θέσθαι τόξον ἐπὶ γάμῳ , μὴ καὶ τραγυνωμένων τῶν τε μνηστή - ρων τοῦ τε Τηλεμάχου μέγα τι γένηται κακόν . Ὅτι ἐν τῷ , εἶλτο δὲ * κληδὸν’ ἐνκαμπεία χειρὶ παχὺν χαλκὴν , χαλκίνην , κώπῃ δ’ ἐλέφαντος ἐπὴν , ἀρχαῖον εἶδος κληίδος φράζει , καὶ οὐ κατὰ τὰ ἕστητον τριπώμενα εἰς πολλὰς ὀπάς . ἐστι δὲ καὶ τοιούτων κληίδων μέχρι καὶ νῦν χρήσις , δι’ ὧπης θύ - ρας ἐνυρομένων καὶ μεταγουσῶν τὴν ἔνδον σειρὰν ἐπὶ ἀνοίξῃ τῆς θύρας . Χαλκίνην δὲ οὐ τὴν ἐν σιδήρῳ κατὰ τὸ , χαλκὰ ὄπλα , ἀλλὰ τὴν αὐτόχρημα χαλκίν . διὸ καὶ χαλκὴν αὐτὴν ἐφη , ὁ καὶ μᾶλλον προχαλεῖται γραφήν ἐτίραν τὴν ἐν τισιν ἀντιγράφοις , ἥγουσι τὸ , χαλκὴν χρυσίνην . χρυσῶ γὰρ μέ*λιστα οἰκείων τὸ χαλόν . Σημειῶσαι δὲ τὴν κληίδα πάνταῦθα ἐκτείνουσαν τὸ παρα - λήγον δίχρονον , ὡς καὶ ἐν τῷ , ναὺς πολυκλῆς καὶ ταῖς ἀπὸ τούτων κινήσει . Κώπην δὲ ἐλεφαντίνην τὴν λαβὴν λέγει , τοιαύτην οὖσαν διὰ τὸ τιμιώτερον · αἱ γὰρ λοιπαὶ ξύλινοι , ὡς εἴκός . οὐκοῦν ἐπὶ ξύρους μόνου ἡ κώπη , ἀλλ’ ἰδοὺ καὶ ἐπὶ τῆς δρεπανοειδοῦς ταύτης κληίδος τῆς καὶ διατοῦτο ἐνκαμπίος ὠθησίης · ἐπεὶ καὶ δρέπανόν που πρὸ τούτων ἐνκαμπὲς ἐφη ὁ ποιητής . Τὸ δέ , χροὶ παχὺν , ἀπλῶς οὕτω κεῖται παραφύμεν ἐπὶ τῇ Πηνελόπῃ · ἀν*δρὶ γὰρ μᾶλ - λον γυναικὶ ἐπιπρέπει ἡ παχὺα χειρ , γυναικὶ δὲ τὸ λευκώλενον καὶ ῥοδόπυχν καὶ εἰ τι τοιούτον . διὸ καὶ κατὰ ἀκυρολέξιαν οἱ παλαιοὶ ἐνταῦθα κεισθαι τὴν λέξιν φασίν , ὡς καὶ ἐν Ὀμᾶδι πλατύτρον 1898διδύωται . εἰ δὲ διαίρων ἡ Πηνελόπη ἐρώθη πον ὡς * ἀνδρεία γυνή , ἀφύπτει ἐν αὐτῇ διατοῦτο καὶ ἡ παχὺα χειρ διὰ τὸ τοῖς ἀνδρώσις τοιαῦτα ὡς ἐπιπολὴν τὰ ἀρωπίριμα εἶναι . Ὅτι θάλαμος ἔσχατος καὶ ἐνταῦθα τὸ ταμιών · ὁ καὶ βασιλικὸν ἐστι διὰ τὸν βασιλέα Ὀδυσσέα , ἐν ᾧ , φησίν , καμήλια κείτο ἄνακτος , χαλκός τε χρυσός τε πολυζυγὸς τε σίδηρος · οἷς ἀνάλογον καλὴ καὶ ἡ κλεῖς . ἐνθα δὲ τόξον ἔκιστο παλίντονων , περὶ οὐ καὶ Ἰλιάς δηλοῖ , ἥδε γράφ - τρη ἰσόδοος . πολλοὶ δ’ ἔνεσαν στονονέντες ὕστοι . πλάττι δὲ μετ’ ὀλίγα * ἐν τῷ τοιούτῳ
Lemmas: πρός ὁ Ὀρθεία ὠρία καί ὁ ἄλλως εἰδεχθής , ὅς περ ὁ Θεοκλύμενος παρασημειόω . ὁ δέ , γελάω τείνω , ἀγαθός οὗτος γράφω . εἰμί δέ πως γράφω γελάω διά ὁ δύο μέγας εἰμί , νοῦς ὁ οὖον διηθέω ὁ γελάω τραπεῖραν εἰς εἰμί μέγας ὁμοίως ὁ , ἄγωνος , ἄγωνος , καί ὁ ὅμοιος . Ἀχαριστρον δέ ὁ ἀριδίστρον · οὖον ὁ τύπος ὡς ὁ λαλιστρον καί κλεπτίστρον . δῆλος δέ ὅτι ἀντίκειμαι ὁ ἡδύς , τουτέστι ὁ χαρίεις , πρός ὁ ἄχαρις · διό καί ἐνταῦθα ἡδύς μέν ὁ δεῖπνον , ὁ δέ δόρπος Ἄχαρις . Τ Π ὁ Θ Ε Σ Ι Σ Τ ὁ Σ Φ . ὁ Μ ὁ Ρ ὁ Τ Ρ Α Ψ Ω Ι Λ Ι Α Σ . Πηνελόπη ὁ τείνω ὁ τόξον ὁμολογέω ὁ ἑαυτοῦ γάμος . Ὀδυσσεύς δέ Λυκαῖος καί Φιλοτίῳ ἐντέλλω περί ὁ ὁ θύρα ἀσφάλεια αὐτός ἀφίημι ὁ βέλος διά ὁ πέλεκυς , ἄλλος τείνω ὁ τόξον μή δύναμαι . ὁ Λ Υ Σ Σ Ε Ι Α Σ Φ . ὁ Μ ὁ Ρ ὁ Υ Ρ Α Ψ Ω Ι Λ Ι Α . ὅτι2 ἐκ ὅς , ὡς ἀνωτέρω ῥώννυμι , γιγνώσκω ὁ Πηνελόπη κατάντησις καθίημι ἀνήρ , φρονέω διά ὁ κατά ἀλληγορία ἐν αὐτός Ἀθῆναι , τόξον μνηστήρ θέω πολύς τε σίδηρος ἐν μέγαρον Ὀδυσσεύς , ἆθλος καί φόνος ἀρχή . διό ἐκ ὁ , τόξον θέω , τόξον θέσις ὁ πάρειμι ῥαψῳδία ἐπιγράφω . Πολύς δέ σίδηρος ὁ λευκός , φημί , ὁ σμίγω , ἢ ὁ πολιτικός , ἢ ὁ ἔντιμος , ἢ ὁ * πολύς , ὡς καί ἀλλαχοῦ δηλόω σαφής . λέγω δέ νῦν σίδηρος ὁ προφύω - ὅς πέλεκυς . ὁ δέ ἆθλος οὐ ὑποχοριστικὸν ἀλλά παραχωρέω , ὁμοίως ὁ , ἰσχνός ἰσχνός . μετά ὀλίγος οὖν εἴρω · λαμβάνω ἆθλος . προαναφώνησις δέ ὁ , καί φόνος ἀρχή , ἵνα λέγω ὅτι οὐ ἀέθλιος εἰμί ὁ τόξον , ὡς ὁ Πηνελόπη καί ὁ μνηστήρ ἐλπίζω , ἀλλά φόνος καταρχή . νοέω δέ διά ὁ Ἀθῆναι ὁ Πηνελόπη χράω ἤδη τίθημι τόξον ἐπί γάμος , μή καί τραγυνωμένων ὁ τε μνηστός - ῥόος ὁ τε Τηλέμαχος μέγας τίς γίγνομαι κακός . ὅτι2 ἐν ὁ , εἴλω δέ * κληδών ἐνκαμπεία χείρ παχύς χάλκεος , χάλκινος , κώπη δέ ἐλέφας ἐπήν , ἀρχαῖος εἶδος κλείς φράζω , καί οὖον κατά ὁ ἵστημι τρυπωμένος εἰς πολύς ὀπή . εἰμί δέ καί τοιοῦτος κλείς μέχρι καί νῦν χρῆσις , διά ὠπή θύ - Ἥρα ἐνυρομένων καί μέτειμι ὁ ἔνδον σειρά ἐπί ἀνοίγω ὁ θύρα . χάλκινος δέ οὖον ὁ ἐν σίδηρος κατά ὁ , χάλκεος ὅπλον , ἀλλά ὁ αὐτόχρημα χαλκίς . διό καί χάλκεος αὐτός φημί , ὁ καί μᾶλλον προχαλάω γραφεύς ἐτίραν ὁ ἐν τις ἀντίγραφος , ἄγω ὁ , χάλκεος χρύσινος . χρύσεος γάρ μέ*λιστα οἰκέω ὁ χαλός . σημειόω δέ ὁ κλείς πάνταῦθα ἐκτείνω ὁ παρά - λήγω δίχρονος , ὡς καί ἐν ὁ , ναῦς Πολυκλῆς καί ὁ ἀπό οὗτος κινέω . κώπη δέ ἐλεφάντινος ὁ λαβή λέγω , τοιοῦτος εἰμί διά ὁ τίμιος · ὁ γάρ λοιπός ξύλινος , ὡς εἰκός . οὐκοῦν ἐπί ξυρός μόνος ὁ κώπη , ἀλλά ἰδού καί ἐπί ὁ δρεπανοειδής οὗτος κλείς ὁ καί διατοῦτο ἐνκαμπίος ὠθέω · ἐπεί καί δρέπανον ποῦ πρό οὗτος ἐνκαμπὲς φημί ὁ ποιητής . ὁ δέ , χρώς παχύς , ἀπλόος οὗτος κεῖμαι παραφύω ἐπί ὁ Πηνελόπη · ἀνδρίς γάρ μᾶλ - λος γυνή ἐπιπρέπω ὁ παχύς χείρ , γυνή δέ ὁ λευκώλενος καί ῥοδόπυχν καί εἰμί τίς τοιοῦτος . διό καί κατά ἀκυρολεξία ὁ παλαιός ἐνταῦθα κεῖμαι ὁ λέξις φημί , ὡς καί ἐν ὁμάς πλατύς ἐσθίω . εἰμί δέ διαίρω ὁ Πηνελόπη ἐράω πως ὡς * ἀνδρεία γυνή , ἀφύπτει ἐν αὐτός διατοῦτο καί ὁ παχύς χείρ διά ὁ ὁ ανδρώνω τοιοῦτος ὡς ἐπιπολή ὁ ἀρωπίριμα εἰμί . ὅτι2 θάλαμος ἔσχατος καί ἐνταῦθα ὁ ταμίας · ὁ καί βασιλικός εἰμί διά ὁ βασιλεύς Ὀδυσσεύς , ἐν ὅς , φημί , καμήλιον κεῖμαι ἄναξ , χαλκός τε χρυσός τε πολυζυγον τε σίδηρος · ὅς ἀνάλογος κάλως καί ὁ κλείς . ἔνθα δέ τόξον κίστος παλίντονος , περί οὖον καί Ἰλιάς δηλόω , ὅδε γράφος - τρέω ἰσόδοος . πολύς δέ ἐνέζομαι στονονέντες ὕω . πλάτις δέ μετά ὀλίγος * ἐν ὁ τοιοῦτος