eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1800
ἢ περ οἴωνοί φῆναι ἢ αἰγυπτιοὶ γαμηρώνυχες , οἷοί τε τέκνα ἀγρόται ἐξείλοντο πάρος πετεινὰ γενέσθαι · ὡς ἄρα τοῖ γ’ ἐλεεινὸν ὑπ’ ὀφρύσι δείκνουν εἶδον . καλῶς ἄρα καὶ ὁ Εὐμᾶιος νῦν ἀποδημεῖ , ὡς ἂν καταμεθ - νας ταῦτα γίνοιτο . εἶτα διασαφῶν τὸν τοῦ γόου ἱμερον ἐπὶ πλέον , φησί · καὶ δὴ ἂν ὀδυρο - μένοιςιν ἔδυ φάος ἠελίοιο , εἰ μὴ Τηλέμαχος ἐφωτίζας τὸν πατέρα , ὡπως ἠλθεν εἰς Ἰθάκην , ἐπανωσ τὸν γόον , τρέψας τὸ παιθητικὸν εἰς ἀφήγησιν . καὶ ἰδοὺ πρῶτος αὐτῷ τῷ πατρὶ πείρα τοῦ φρόνιμον εἶναι τὸν Τηλέμαχον · ὡς καὶ μετ’ ὀλίγα δεικνύς , ὡς καὶ μέγας ὀρθοῖτ’ ἂν ποτε ὑπὸ σμικροτέρων , ὑποθήσει τῷ πατρὶ βουλεύμα τι καλόν , ὁ περ ἐκεῖνος οὐκ ἀπέβαλεν . Ὅρα δὲ ὡς περ ἐν ἄλλοις , οὕτω καὶ ἐν τῷ , υἱὸν κῦσαι , ὅτι τοῦ φιλεῖν τρία δηλοῦντος · τὸ ἀγαπᾶν , τὸ ξενίζειν , καὶ τὸ φιλοφρόνως χεῖλη συμβάλλειν , ὡς φασιν οἱ παλαιοί , τὰ μὲν πρῶτα δύο σημαίνόμενα τοῦ φιλεῖν χρηστὰ εἰσι καὶ ποιηταῖς , τὸ δὲ τρίτον φιλήσαι κῦσαι φιλοῦσι γράφειν , ὡς πολλοχὸν φαίνεται . δῆλον δ’ ὅτι κλεῖν καὶ τὸ ἐγκων εἶναι δηλοῖ , ὁ διαφέρει τοῦ τίκτειν καθότι αὐτὸ ἀπαλλάττει τοῦ κλεῖν . καὶ φέρεται εἰς τοῦτο χρήσις ἐξ Ἀντιόπης τῷ , κῦονσα τίκτον , ἤγουν κατὰ γαστροῦς φέρονσα εἶτα ἐτεκεν . οἱ δὲ γε ὑστερον καὶ αὐτὸ τὸ τίκτειν κλεῖν ἔλεγον . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ , ἀμειγυνθεὶς πατέρα , ἐμμαντικωτέρον ἐστι τοῦ ἐμφις καὶ τοῦ περιφύς καὶ τὸν ἀλλόν , καὶ δηλοῖ τὴν ἄγαν διώλον περιπλοχὴν , δομηθὲν ἐκ τοῦ , γήθιμον ἀμειγυνθεὶς . Ἐν δὲ τῇ ὁμηθείᾳ παραβολῇ σημειῶσαι ὅτι ἐξ ἀνομοίου παραβολικὴν ὁμοιότητα καὶ νῦν ἐπορίσατο . φῆναι μὲν γὰρ καὶ αἰγυπτιὸς ἐπὶ στερήσει τέκνων κλαίουσι λυπούμενοι . Ὀδυσσεύς δὲ τὸν παῖδα σχὼν κλαίει χαίρων . πρὸς μόνην οὖν τὴν ὀξύτητα τοῦ κλαυθμοῦ ἡ παραβολὴ καὶ τὸ ἐξάκουστον τῆς βοῆς , ὡς ἐκεῖ τῆς κλαγγῆς , ἴσως δὲ καὶ πρὸς τὸ ἐλεεινόν . Ἐν δὲ τῷ , οἰωνὸς καὶ * ἐξῆς , γένος μὲν ὁ οἰωνός , εἶδη δὲ ἡ φῆναι καὶ ὁ αἰγυπτιός . εἰ δὲ ἴσως ὁ αἰγυπτιὸς πάν - των τῶν ἀετῶν κατηγορεῖται , εἴη ἂν γένος ὑπάλληλον ὁ αἰγυπτιός , εἰδὼς δὲ πάλιν αὐτοῦ ἡ φῆνη . πᾶν - δὲ πολὺς ὁ λιγὺς τῶν ἡρώων κλαυθμός , εἰ καὶ φήνης καὶ αἰγυπτιοῦ εἰδωτέρος ἢν · ὅσο δ’ ἂν πλείων , τοσοῦτω καὶ εὐγενέστερος . τὸ γὰρ μυννρίζειν οὐκ εὐγενές . Ζώων δὲ ἰδιότητα ἱστόρησεν ἡ παραβολή , ὧν πολὺ τὸ φιλότεκνον . μάλιστα δὲ τοιούτων ἡ φῆνη , γένος αὐτῇ ἀετώδες , ἧν λόγος ἐπτρέχειν καὶ τοὺς ἐκθέτους ἀντιδεῖς . Τὸ δὲ ἐξείλοντο καὶ νῦν ἀντὶ τοῦ , ὡς ἐξαίρετά τινα ἔλαβον . Πετεινὰ δὲ τὰ πτη - ναι δυνάμενα * καὶ ὡς εἰπεῖν ἐκπετσίμια . Τὸ δὲ ἐλεεινὸν ἀναμεῖχθαι δηλοῖ καὶ τῷ καθ’ ἡδονὴν δακρύω ἐλθόν τινα , οἷς δι’ ἀνάμνησιν προὑπασχάντων κακῶν γίνεται . Δῆλον δὲ καὶ ὅτι ἐν - δοξος ἡ παραβολή , ὡς ἐξ εὐγενῶν γαμηρώνυχων οἰωνῶν συγκεχωρημένη . καὶ κλαυθμὸν δὲ μέγαν ἐμφαί - νει τῇ τῶν ἀρετῶν βοῇ , οὐχ’ ἀπλῶς ἀλλ’ ὅτε τῶν φίλων τέκνων ἀποστερηθεῖν . Ὅτι οὐκ ἔχον ὄψων συγκαταθεῖσθαι ὁ Τηλέμαχος πατέρα εἶναι τὸν φανέντα ἢ ἀπλῶς ἄνδρα τινά , οὐ γὰρ πω ἐπειθίτο ὡν πατέρα εἶναι , φησίν · οὐ σύ γ’ Ὀδυσσεὺς ἐοσι πατὴρ ἐμός , ἀλλὰ με δαίμων θέλγει , ὅφ’ ἐτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω . οὐ γὰρ πῶς ἂν θνητὸς ἄνθρω τάδε μηχανώτο ὡς αὐτοῦ νόος , ἤγουν κατὰ ἴδιον αὐτοῦ νοῦν , ὅτε μὴ θεὸς αὐτὸς ἐπελθὼν ἠμέθως ἐθέλων θεῖν νέον ἤ γερόντα . ἡ γὰρ τοῦ νέου ἥσθαι γέρον καὶ ἀυχέα ἔοσο · νῦν δὲ θεοῖς ἔοικας , οἱ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν · ὁ περ ἄλλος πρὸ τοῦ - τῶν ἐφρασεν ἐν τῷ , μᾶλα τις θεὸς ἐοσι , τοῦ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχοντι . καὶ ταῦτα μὲν ὁ Τηλέμαχος . ἐν οἷς τὸ , οὐ γὰρ πῶς ἂν θνητὸς ἄνθρω καὶ ὁ ἱρεζὴς αὐτῷ στίχος ἀφωμοῖ ἐν εἰς ἐπαῖνον μεγαλουγοῦντος ἀνδρός . Ὀδυσσεύς δὲ , οὐ σὲ ἔοικε , φησι , φίλον πατέρα ἐνδον ἔοντα , οὔτε τι θαν - μάζειν περιώσιον οὐτ’ ἀγάασθαι . οὐ μὲν γὰρ τοῦ ἐτι ἄλλος ἐλεύσεται ἐνθάδ’ Ὀδυσσεύς , ἀλλ’ ὅδ’ ἐγὼ τοιόδε παθὼν καὶ πολλὰ δ’ ἀνατλάς ἤλυθον εἰκοστῷ ἐτεῖ ἐς πατρίδα γαῖαν · ὁ περ ἐπιτομή ἐστι τῆς εἰκο - σαιετοῦς ἀποδημίας τοῦ Ὀδυσσέως . τοῦτο δέ , φησι , τὸ ἔργον Ἀθηναῖ ἐστιν , ἡ τέ με τοῖον ἐθῆκε ὅπως ἐθέλει · δύναται γάρ · ἄλλοτε μὲν πτωχῷ ἐναλίγκιον , ὡς πρὸ τοῦτου , ἄλλοτε δ’ αὐτε , ὡς νῦν , ἀνδρὶ νέω , καὶ καλὰ περὶ χροῖ ἐμαστ’ ἔχοντι . ὁμίδιον δὲ θεῶ , ὡς οὐρανὸν εὐρὺν ἔχει , ἡμὲν κυδῆναι θνητὸν βροτὸν ἥδε κακῶσαι , οἷον , τὸ μὲν διὰ κάλλους , τὸ δὲ διὰ τοῦ κατ’ εἶδος αἰσχύνη . καὶ ἰδοὺ σμινὴ αὐτῇ λύσεις τῆς τε παρὰ τῷ Τηλέμαχῳ εὐλόγου ἀπορίας καὶ τῆς ἐπὶ τῷ πλάσματι τῷ κατὰ τὴν Ἀθηναῖν . διὸ καὶ οὐκέτι ἀπορεῖ ἐπὶ πλέον ὁ Τηλέμαχος . Ὅρα δ’ ἐν τοῖς ὁμηθείαι τὸ , ἀλλὰ με δαίμων θέλγει , οὐδ’ ἐνταῦθα ἐπὶ καλῷ ὁμθέν . ἀπάτην γὰρ νῦν τὸ θέλγειν δηλοῖ καὶ ἐπικασιὼν ὀδυρμοῦ , ὡς δηλοῖ προσκείμενον τὸ , ὅφ’ ἐτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω . ἐκφανεστάτη δὲ καὶ μετ’ ὀλίγα ἡ φαν -
Lemmas: ἢ περ οἰωνός φαίνω ἢ Αἰγύπτιος γαμηρώνυχες , οἷος τε τέκνον ἀγρότης ἐξαιρέω πάρος πετεινόν γίγνομαι · ὡς ἄρα τοῖ γε ἐλεεινός ὑπό ὀφρύς δείχνω εἶδον . καλῶς ἄρα καί ὁ Εὔμαιος νῦν ἀποδημέω , ὡς εἄν καταμανθάνω - νάω οὗτος γίγνομαι . εἶτα διασαφέω ὁ ὁ γόος ἵμερος ἐπί πλέω , φημί · καί δή εἄν ὀδυρο - μένος δύο φάος ἥλιος , εἰμί μή Τηλέμαχος φωτίζω ὁ πατήρ , ὁράω ἔρχομαι εἰς Ἰθάκη , ἐπανως ὁ γόος , τρέπω ὁ παιθητικὸν εἰς ἀφήγησις . καί ἰδού πρῶτος αὐτός ὁ πατήρ πείρω ὁ Φρόνιμον εἰμί ὁ Τηλέμαχος · ὡς καί μετά ὀλίγος δείκνυμι , ὡς καί μέγας ὀρθόω εἄν ποτός ὑπό μικρός , ὑποτίθημι ὁ πατήρ βούλευμα τίς καλός , ὁ περ ἐκεῖνος οὐ ἀποβάλλω . Ὅρας δέ ὡς περ ἐν ἄλλος , οὗτος καί ἐν ὁ , υἱός κύω , ὅτι ὁ φιλέω τρεῖς δηλόω · ὁ ἀγαπάω , ὁ ξενίζω , καί ὁ φιλόφρων χεῖλος συμβάλλω , ὡς φημί ὁ παλαιός , ὁ μέν πρῶτος δύο σημαινόμενο ὁ φιλέω χρηστός εἰμί καί ποιητής , ὁ δέ τρίτος φιλέω κύω φιλέω γράφω , ὡς πολλοχὸν φαίνω . δῆλος δέ ὅτι κλείς καί ὁ ἔγκων εἰμί δηλόω , ὁ διαφέρω ὁ τίκτω καθότι αὐτός ἀπαλλάσσω ὁ κλείς . καί φέρω εἰς οὗτος χρῆσις ἐκ Ἀντιόπη ὁ , κονέω τίκτω , ἤγουν κατά γαστροῦς φέρω εἶτα τίκτω . ὁ δέ γε ὕστερος καί αὐτός ὁ τίκτω κλείς λέγω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , ἀμειγυνθεὶς πατήρ , μαντικός εἰμί ὁ ἐμφις καί ὁ περιφύομαι καί ὁ ἄλλος , καί δηλόω ὁ ἄγαν διόλλυμι περιπλοκή , δομέω ἐκ ὁ , γήθιμον ἀμειγυνθεὶς . ἐν δέ ὁ ὁμήθεια παραβολή σημειόω ὅτι ἐκ ἀνόμοιος παραβολικός ὁμοιότης καί νῦν πορίζω . φαίνω μέν γάρ καί Αἰγύπτιος ἐπί στερέω τέκνον καλέω λυπέω . Ὀδυσσεύς δέ ὁ παῖς ἔχω καλέω χαίρω . πρός μόνος οὖν ὁ ὀξύτης ὁ κλαυθμός ὁ παραβολή καί ὁ ἐξάκουστος ὁ βοή , ὡς ἐκεῖ ὁ κλαγγή , ἴσως δέ καί πρός ὁ ἐλεεινός . ἐν δέ ὁ , οἰωνός καί * ἑξῆς , γένος μέν ὁ οἰωνός , εἶδος δέ ὁ φαίνω καί ὁ Αἰγύπτιος . εἰμί δέ ἴσως ὁ Αἰγύπτιος πᾶς - ὁ ὁ ἀετός κατηγορέω , εἰμί εἄν γένος ὑπάλληλος ὁ Αἰγύπτιος , εἰδοί δέ πάλιν αὐτός ὁ φήνη . πᾶς - δέ πολύς ὁ λιγύς ὁ ἥρως κλαυθμός , εἰμί καί φαίνω καί Αἰγύπτιος εἰδωτέρος εἄν · όσος δέ εἄν πλείων , τοσοῦτος καί εὐγενής . ὁ γάρ μυννριζεω οὐ εὐγενής . ζῷον δέ ἰδιότης ἱστορέω ὁ παραβολή , ὅς πολύς ὁ φιλότεκνος . μάλιστα δέ τοιοῦτος ὁ φήνη , γένος αὐτός ἀετώδης , ἧμαι λόγος ἐπιτρέχω καί ὁ έκθετος ἀντιδέω . ὁ δέ ἐξαιρέω καί νῦν ἀντί ὁ , ὡς ἐξαιρετός τις λαμβάνω . πετεινόν δέ ὁ πέτομαι - ναι δύναμαι * καί ὡς εἶπον εκπετσιεις . ὁ δέ ἐλεεινός ἀναμείγνυμι δηλόω καί ὁ κατά ἡδονά δάκρυ ἔρχομαι τις , ὅς διά ἀνάμνησις προπάσχω κακός γίγνομαι . Δῆλος δέ καί ὅτι ἐν - δοξος ὁ παραβολή , ὡς ἐκ εὐγενής γαμηρωνυχοω οἰωνός συγχωρέω . καί κλαυθμός δέ μέγας ἐμφαί - νέομαι ὁ ὁ ἀρετή βοή , οὐ ἀπλόος ἀλλά ὅτε ὁ Φίλων τέκνον αποστερώ . ὅτι2 οὐ ἔχω ὄψον συγκαταθέω ὁ Τηλέμαχος πατήρ εἰμί ὁ φαίνω ἢ ἀπλόος ἀνήρ τις , οὖον γάρ πω πείθω ὡς πατήρ εἰμί , φημί · οὖον σῦς γε Ὀδυσσεύς ἀδών πατήρ ἐμός , ἀλλά ἐγώ δαίμων θέλγω , ὑπό ἔτι μᾶλλον ὀδύρομαι στεναχίζω . οὖον γάρ πῶς εἄν θνητός ἄνθρω ὅδε μηχανάομαι ὡς αὐτός νόος , ἤγουν κατά ἴδιος αὐτός νόος , ὅτε μή θεός αὐτός ἐπέρχομαι ἠμέθως ἐθέλω θέω νέος ἤ γέρων . ὁ γάρ ὁ νέος ἀείδω γέρων καί ἀυχέα όσος · νῦν δέ θεός ἔοικα , ὁ οὐρανός εὐρύς ἔχω · ὁ περ ἄλλος πρό ὁ - ὁ φράζω ἐν ὁ , μῆλον τις θεός ἀδών , ὁ οὐρανός εὐρύς ἔχω . καί οὗτος μέν ὁ Τηλέμαχος . ἐν ὅς ὁ , οὖον γάρ πῶς εἄν θνητός ἄνθρω καί ὁ ἱρεζὴς αὐτός στίχος ἀφωμοῖ ἐν εἰς ἔπαινος μεγαλουγοῦντος ἀνήρ . Ὀδυσσεύς δέ , οὖον σύ ἔοικα , φημί , φίλος πατήρ ἔνδον ἔω , οὔτε τίς θάω - μάω περιώσιος οὐ ἄγαμαι . οὖον μέν γάρ ὁ ἔτι ἄλλος ἔρχομαι ἐνθάδε Ὀδυσσεύς , ἀλλά οδός ἐγώ ὅδε πάσχω καί πολύς δέ ἀνατλῆναι ἔρχομαι εἰκοστός ἔτος εἰς πατρίς γαῖα · ὁ περ ἐπιτομή εἰμί ὁ διαβατάρης - σαιετος ἀποδημία ὁ Ὀδυσσεύς . οὗτος δέ , φημί , ὁ ἔργον Ἀθῆναι εἰμί , ὁ τε ἐγώ τοῖος τίθημι ὅπως ἐθέλω · δύναμαι γάρ · ἄλλοτε μέν πτωχός ἐναλίγκιος , ὡς πρό οὗτος , ἄλλοτε δέ αὖτε , ὡς νῦν , ἀνήρ νέος , καί καλός περί χρώς μαστός ἔχω . ομιδιος δέ θεάομαι , ὡς οὐρανός εὐρύς ἔχω , ἠμέν κυδαίνω θνητός βροτός ὅδε κακόω , οἷος , ὁ μέν διά κάλλος , ὁ δέ διά ὁ κατά εἶδος αἰσχύνη . καί ἰδού σμινὴ αὐτός λύω ὁ τε παρά ὁ Τηλέμαχος εὔλογος ἀπορία καί ὁ ἐπί ὁ πλάσμα ὁ κατά ὁ Ἀθῆναι . διό καί οὐκέτι ἀπορέω ἐπί πλέω ὁ Τηλέμαχος . Ὅρας δέ ἐν ὁ ὁμήθεια ὁ , ἀλλά ἐγώ δαίμων θέλγω , οὐδέ ἐνταῦθα ἐπί καλός ὁρμάω . ἀπάτη γάρ νῦν ὁ θέλγω δηλόω καί επικασια ὀδυρμός , ὡς δηλόω πρόσκειμαι ὁ , ὑπό ἔτι μᾶλλον ὀδύρομαι στεναχίζω . ἐκφανής δέ καί μετά ὀλίγος ὁ φημί -