eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1864
ἐν σχήματι χάσκοντος , ἀφαιρεθέντος τοῦ ὦ . ἀλλ’ εἰ τοῦτο , πῶς ὁ χάσκων κίων ἔχει τὸν ἑλλόν ; Τὸ δὲ θαυμάζεσθον παρασιμειοῦσις ἐστι τοῦ θαυμαστὸν ἀληθῶς εἶναι , διαφορὰς ζώων ἐν μονοειδεῖ χρώματι διαφαίνεσθαι . τοιούτων δὲ τι καὶ τὸ , πολλαὶ αὐτὸν ἐλήρησαντο γυναῖκες . ἐκεῖνο δὲ καὶ εἰς ἐπαίνον τῆς Πηνελόπης κείται , ἥς ἔργον εἶναι δοκεῖ ὁ χιτών . Τὸ δὲ χρύσειο ὄντες , ὁ μὲν λάαν , ὁ δὲ ἡσπαίρεν , ὁμοίον ἐστι τῷ , οἱ δὲ δύο σκόπτελοι , ὁ μὲν τοιούδε , ὁ δὲ τοιούδε . Κρο - μίον δὲ λοπὸς , λέπυρον , παρὰ τὸ λέπω . καὶ τοῦτον οὐ χλωροῦ · παχὺς γὰρ ὁ τοιούτος · ἀλλὰ ἰσχαλέον . τοῦτο δέ , φασί , πρὸς τὸ εὐτονον ἐξοδεῖν τοῦ χιτῶνος καὶ ἰσχύν . ὁ γὰρ χλωρὸς λοπὸς οὐκ εὐτόνως ἔχει . Ἰστέον δέ , ὅτι τε τὸ ῥηθὲν λέπυρον καὶ λεπύχανον φα*σιν εὑρίσκεσθαι παρὰ Θεοπόμπῳ τῷ κωμικῷ , εἰπόντι ὡς ἐκ προσώπων τοῦ Ὀδυσσέως τὸν χιτῶνά μοι φέρων δέδωκας δαιδάλον , ὃν ἠγαστὸν ἀγρισθ’ Ὀμηρος κρομιῶν λεπνχάνω . τὸ δ’ αὐτὸ καὶ λόπισμα εἴρηται . εἰ δὲ καὶ τὸ λόπιμον κάρυον παρ’ Εὐβοεύσιν , ὃ μεταξέστειροι κάρυον καλοῦσι κατὰ Νικανδρον , τῆς αὐτῆς ἐστὶ σημασίας , οὐκ ἐστὶν ἐνοστήσαι σιγῶς . Τοῦ δὲ λέπιν , ἐξ οὗ καὶ τὸ λέμμα καὶ ἡ λεπὰς καὶ ἡ λεπρὰς καὶ ὁ λεπρὸς καὶ ἐν συγκοπῇ λεπρὸς καὶ ἡ λεπὶς καὶ ὁ ἀλέπιστος καθά τις εἴπεν ἰχθύς καὶ ἡ τὸν ναυλὸν ἀπολελειμμένη θρι - δάξ , χρήσεις μέν καὶ ἐν τῇ Ἰλιάδι , ἐπὶ δὲ καὶ παρὰ τῷ εἰπόντι τὸ , μάζης μελαγχολὴ μοῖδα λαμβάνων λέπει , ἡγοῦν ἐκλεπίζει . εἴδος δὲ καὶ τὴν λοπάδα τοιαύτης εἶναι συστοιχίας διὰ τὸ τῆς πλάσεως οὐ παχὺ ἀλλὰ ὡς εἴπεν λεπτόν · ὁ δὴ καὶ αὐτὸ ἐκ τοῦ λέπω γίνεται . Ἐπὶ ἰστέον καὶ ὅτι οὐδὲ τὸ λέπαδρον ἀπήλλακται τοιαύτης παραγωγῆς , καὶ ὅτι τὸ λέπω οὐ μόνον ἀντιχειμεῖνον , ὡς ἐξοδεῖν , ἔχει τὸ ὁ ἐν τῷ κινεῖσθαι , ἀλλὰ καὶ τὸ ἐ φυλάσσει , ὡς καὶ ἐν τῷ λέπας ἡ δόμη , τραχύτης , καὶ λέπος · οὕτω , οὐδε - νὸς γὰρ πῶ ποτ’ ἀπέβαλεν ὀσφρίον λέπος . καὶ ὅτι ἐκ τοῦ Ὀμηρικοῦ λοποῦ ἐκτάσει καὶ λώπιον τὸ ἱμάτιον , ὁδὲν λοποδύτης , ὁ καὶ χλαῖνοδύρας . * καὶ ὅτι πρωτότυπον τοῦ ὑστερον ἰσχαλέου τὸ Ὀμηρικὸν ἰσχα - λέον , ἀπὸ τοῦ ἰσχω γενόμενον , ἐξ οὗ καὶ ἰσχὰς τὸ ἰσχὸν σύχον . Τὸ δέ , ἐπὶ πολλοῖς Ὀδυσσεὺς ἔσκε φίλος , ὁμοιοῦται πρὸς τὸ , ἐπεὶ κακείνος ἐπίστρηφος ἦν ἀνθρώπων . Ἀνεπαγρύης δὲ καὶ ἀνεμέσθητος Ὀδυσσεὺς νῦν τε παρὰ τῇ γυναικὶ ἑαυτὸν ἐπαίνων κατὰ καιρὸν ἐπὶ πείρα καὶ μετ’ ὀλίγα δέ , ἐνθα φησὶ θεοῖς ἐναλίγκιον αὐτὸν λέγεσθαι , καὶ ἀλ’ πάλιν , ἐνθα χιρίδα πολλὰ κατὰ θνητῶν ἀνθρω - πῶν εἰδέναι λέγει . Ἡ δὲ δίπλαξ ἢ ἡ αὐτὴ ἐστι τῇ ἐν Ἰλιάδι μαρμαρῆ δίπλακι , ἢ κατὰ τὴν ἀνωτέραν ῥηθεῖσαν χλαῖναν πορφυρέην διπλὴν . δήλον * ὅ’ ὅτι καὶ δίπλακα δημὸν ἐν Ἰλιάδι φησὶν ὁ ποιητής . Χιτῶν δὲ τετμιώσεως ὁ σύμμετρος καὶ εὐτετματίστος καὶ μήτε ἐνδίων μήτε ὑπέρμετρος ὤν , καθά καὶ ἀσπὶς τετμιόδεσσα ἢ τοιαύτη . ἕτεροι δὲ τετμιώμεθα φασὶ τὰ ποδήρη . λέγει δὲ καὶ Ἡσίοδος τετμιώμενα χιτῶνα γεωργῷ πρέποντα , ὅλῳ τῷ σώματι συναπαστιζόμενον . Ἡ δὲ τοῦ Εὐρυβάτου ἐκφρα - σις πᾶνν καὶ σαφὴς καὶ σύντομος , ἐνὶ ἐπεὶ ἐμπειγραφομένη διὰ τὸ πρὸς εἰδυίαν τὴν Πηνελόπην λέγεσθαι . Γυρὸς δὲ ὁ στρογγύλους ἔχων ὠμούς , ὑπόχυτος , οὐκ εὐμήκης . οἱ δὲ παλαιοὶ φασιν ὅτι γυροὶ λέγονται καὶ οὐ τὰ φυτὰ ἐμβάλλουσι , καὶ ὅτι ἐκ τοῦ γυρὸς ὀξυτόνου καὶ γυρίνοι , βά - τραχοι γυροὶ τὸ σχῆμα παρ’ Ἀττικοῖς μήπω πῶς ἔχοντες . Ἰωνες δὲ κατὰ Παυσανίαν γειρίους τοὺς τοιούτους φασίν . Ὅτι δὲ γύρος βαρυτόνως οὐ μόνον κοινότερον ὁ κύκλος , ἀλλὰ καὶ τι πλακοῦντος εἶδος , δηλοῖ καὶ Ἀθήναιος ἐν τῷ , γύρος , πλακοῦς , τῷ σχήματι μαστοειδὴς , ὃ ἔχοντο Λάκων - νες πρὸς γυναικῶν ἐστιώσεως . Οἰλοκάθηνος δὲ ὁ παρὰ Προδώτῳ οἰλόθωξ , καὶ ἐστιν ἐκεῖνο τοῦ παρ’ Ὀμήρῳ σαφέστερον . τοῦτο γὰρ διὰ τοῦ ὅλου * τὸ μέρος ἔφασαν · οὐ γὰρ τὸ κάρηνον οἴλον , ἀλλ’ αἱ πρὸς τὸ κάρηνον τρίχες . Εὐρυβάτης δὴ ἦν καὶ τῷ Ἀγαμέμνονι κῆρυξ . ἀμφοτέροι δὲ φερωννίμως χαλοῦντο παρὰ τὸ εὐρὶ βάειν , ὁ χρημῶνος ἐστὶν ἀρετή . λέγεται δὲ τις καὶ Ἐφέσιος ἐν τοῖς ὑστερον Εὐρυβάτης , πονηρὸς ἀνὴρ , ὁ καὶ Εὐρύβατος , ἐξ οὗ καὶ τὸ πονηρεύεσθαι εὐρυβατεύεσθαι παροιμιάζεται . καὶ ἐστι τις αὐτοῦ μνήμη καὶ ἐν ἐξηγήσει τῶν εἰς τὸ τέλος τοῦ Ἐρμογένους . δοκεῖ δὲ τι πρὸς πονηρίαν τῷ τοιούτῳ Εὐρυβάτῃ συμβαλεσθαι καὶ ἡ πατρίς Ἐφεσος , ἀφ’ ἧς καὶ παροιμία τὸ , Ἐφέσια γράμματα , ἐπὶ τῶν ἀσαφῇ τινὰ λαλούντων καὶ δυσπαρακολουθήτα . ἐπῳδαὶ γὰρ τινές , φασιν , ἐκεῖνα ἦσαν , ἃς καὶ Κροῖσος ἐπὶ τῆς πυρᾶς εἶπὸν ἀφελήθη . καὶ ἐν Ὀλυμπίᾳ δὲ φασὶ Μιλησίου τινὸς καὶ Ἐφεσίου παλαιόντων τὸν Μιλήσιον μὴ δύνασθαι παλαίειν διὰ τὸ τὸν ἕτερον περὶ τῷ ἀστραγάλῳ ἔχειν τὰ Ἐφέσια γράμματα , ὧν γνωσθέντων καὶ λυθέντων τριακοντάκις τὸ ἐφεξῆς πεσεῖν τὸν Ἐφέσιον .
Lemmas: ἐν σχῆμα χάσκω , ἀφαιρέω ὁ εἰμί . ἀλλά εἰμί οὗτος , πῶς ὁ χάσκω κίων ἔχω ὁ ἐλλός ; ὁ δέ θαυμάζω παρασιμειουτις εἰμί ὁ θαυμαστός ἀληθής εἰμί , διαφορά ζῷον ἐν μονοειδής χρῶμα διαφαίνω . τοιοῦτος δέ τίς καί ὁ , πολύς αὐτός ληρέω γυνή . ἐκεῖνος δέ καί εἰς ἔπαινος ὁ Πηνελόπη κεῖμαι , ἥς ἔργον εἰμί δοκέω ὁ χιτών . ὁ δέ χρύσεος εἰμί , ὁ μέν λᾶας , ὁ δέ ἀσπαίρω , ὅμοιος εἰμί ὁ , ὁ δέ δύο σκόπτελοι , ὁ μέν τοιόσδε , ὁ δέ τοιόσδε . Κρος - μίγνυμι δέ λοπός , λέπυρον , παρά ὁ λέπω . καί οὗτος οὖον χλωρός · παχύς γάρ ὁ τοιούτος · ἀλλά ἰσχαλέον . οὗτος δέ , φημί , πρός ὁ εὐτονέω ἐξοράω ὁ χιτών καί ἰσχύς . ὁ γάρ χλωρός λοπός οὐ εὔτονος ἔχω . ἰστέον δέ , ὅτι τε ὁ ἐρώ λέπυρον καί λεπύχανον φα*σιν εὑρίσκω παρά Θεόπομπος ὁ κωμικός , εἶπον ὡς ἐκ πρόσωπον ὁ Ὀδυσσεύς ὁ χιτών ἐγώ φέρω δίδωμι δαίδαλος , ὅς ἀγαστός ἀγρίζω Ὅμηρος κρομιῶν λεπνχάνω . ὁ δέ αὐτός καί λόπισμα εἴρω . εἰμί δέ καί ὁ λόπιμον κάρυον παρά Εὐβοεύς , ὅς μεταξής κάρυον καλέω κατά Νίκανδρος , ὁ αὐτός εἰμί σημασία , οὐ εἰμί νοστέω σιγάω . ὁ δέ Λέπιν , ἐκ ὅς καί ὁ λέμμα καί ὁ λεπάς καί ὁ λεπρός καί ὁ λεπρός καί ἐν συγκοπή λεπρός καί ὁ λεπίς καί ὁ ἀλέπιστος καθά τις εἶπον ἰχθύς καί ὁ ὁ ναῦλος ἀπολείπω θρι - ὀδάξ , χρῆσις μέν καί ἐν ὁ Ἰλιάς , ἐπί δέ καί παρά ὁ εἶπον ὁ , μᾶζα μελαγχολέω μοῖδα λαμβάνω λέπω , ἤγουν ἐκλεπίζω . εἶδος δέ καί ὁ λοπάς τοιοῦτος εἰμί συστοιχία διά ὁ ὁ πλάσις οὖον παχύς ἀλλά ὡς εἶπον λεπτός · ὁ δή καί αὐτός ἐκ ὁ λέπω γίγνομαι . ἐπί ἰστέον καί ὅτι οὐδέ ὁ λέπαδρον ἀπαλλάσσω τοιοῦτος παραγωγή , καί ὅτι ὁ λέπω οὖον μόνος αντιχειμενω , ὡς ἐξοράω , ἔχω ὁ ὁ ἐν ὁ κινέω , ἀλλά καί ὁ εἰ φυλάσσω , ὡς καί ἐν ὁ λέπας ὁ δομέω , τραχύτης , καί λέπος · οὗτος , οὐ - Μύκονος γάρ πῶ πρός ἀποβάλλω ὀσφρίον λέπος . καί ὅτι ἐκ ὁ ομηρικός λοπός ἔκτασις καί λώπιον ὁ ἱμάτιον , ὁδός λοποδυος , ὁ καί χλαινοδυηρα . * καί ὅτι πρωτότυπος ὁ ὕστερος ἰσχαλέου ὁ Ὀμηρικός ἴσχα - λέων , ἀπό ὁ ἴσχω γίγνομαι , ἐκ ὅς καί ἰσχάς ὁ ἴσχω σύχον . ὁ δέ , ἐπί πολύς Ὀδυσσεύς εἰμί φίλος , ὁμοιόω πρός ὁ , ἐπεί κενός ἐπίστρηφος εἰμί ἄνθρωπος . Ἀνεπαγρύης δέ καί ἀνεμέσθητος Ὀδυσσεύς νῦν τε παρά ὁ γυνή ἑαυτοῦ ἔπαινος κατά καιρός ἐπί πείρω καί μετά ὀλίγος δέ , ἔνθα φημί θεός ἐναλίγκιος αὐτός λέγω , καί ἀλος πάλιν , ἔνθα χιρίδα πολύς κατά θνητός ἀνθρω - ποῦ οἶδα λέγω . ὁ δέ δίπλαξ ἢ ὁ αὐτός εἰμί ὁ ἐν Ἰλιάς Μαρμάρη δίπλαξ , ἢ κατά ὁ ἀνώτερος εἴρω χλαῖνα πορφύρεος διπλός . δῆλος * οὐ ὅτι καί δίπλαξ δημός ἐν Ἰλιάς φημί ὁ ποιητής . χιτών δέ τετμιωσμος ὁ σύμμετρος καί εὐτετματίστος καί μήτε ἔνδιον μήτε ὑπέρμετρος εἰμί , καθά καί ἀσπίς τετμιόδεσσα ἢ τοιοῦτος . ἕτερος δέ τιμάω φημί ὁ ποδήρης . λέγω δέ καί Ἡσίοδος τιμάω χιτών γεωργός πρέπω , ὅλος ὁ σῶμα συναφίστημι . ὁ δέ ὁ Εὐρύβατος ἐκφράσσω - τις πᾶς καί σαφής καί σύντομος , ἐν ἐπεί εμπειγραφω διά ὁ πρός οἶδα ὁ Πηνελόπη λέγω . γυρός δέ ὁ στρογγύλος ἔχω ὠμός , ὑπόχυτος , οὐ εὐμήκης . ὁ δέ παλαιός φημί ὅτι γυρός λέγω καί οὖον ὁ φυτόν ἐμβάλλω , καί ὅτι ἐκ ὁ γυρός ὀξύτονος καί γυρῖνος , βαίνω - τρέχω γυρός ὁ σχῆμα παρά Ἀττικός μήπω πῶς ἔχω . Ἴων δέ κατά Παυσανίας γειρίους ὁ τοιοῦτος φημί . ὅτι2 δέ γύρος βαρύτονος οὖον μόνος κοινός ὁ κύκλος , ἀλλά καί τίς πλακοῦς εἶδος , δηλόω καί Ἀθήναιος ἐν ὁ , γύρος , πλακοῦς , ὁ σχῆμα μαστοειδής , ὅς ἔχω Λάκων - Νες πρός γυνή εστιωσμος . Οἰλοκάθηνος δέ ὁ παρά Πρόδοτος οἰλόθωξ , καί εἰμί ἐκεῖνος ὁ παρά Ὅμηρος σαφής . οὗτος γάρ διά ὁ ὅλος * ὁ μέρος φημί · οὖον γάρ ὁ κάρηνον οἶλος , ἀλλά ὁ πρός ὁ κάρηνον θρίξ . Εὐρυβάτης δή εἰμί καί ὁ Ἀγαμέμνων κῆρυξ . ἀμφότερος δέ φερωννιμαω χαλόω παρά ὁ σύμμαρτυς βάω , ὁ χρήμων εἰμί ἀρετή . λέγω δέ τις καί Ἐφέσιος ἐν ὁ ὕστερος Εὐρυβάτης , πονηρός ἀνήρ , ὁ καί Εὐρύβατος , ἐκ ὅς καί ὁ πονηρεύομαι εὐρυβατεύομαι παροιμιάζω . καί εἰμί τις αὐτός μνήμη καί ἐν ἐξήγησις ὁ εἰς ὁ τέλος ὁ Ἑρμογένης . δοκέω δέ τίς πρός πονηρία ὁ τοιοῦτος Εὐρυβάτης συμβάλλω καί ὁ πατρίς Ἔφεσος , ἀπό ὅς καί παροιμία ὁ , Ἐφέσιος γράμμα , ἐπί ὁ ἀσαφής τις λαλέω καί δυσπαρακολούθητος . ἐπῳδή γάρ τις , φημί , ἐκεῖνος εἰμί , ὅς καί Κροῖσος ἐπί ὁ πυρά εἶπον ἀφαιρέω . καί ἐν Ὀλυμπία δέ φημί Μιλήσιος τις καί Ἐφέσιος παλαίω ὁ Μιλήσιος μή δύναμαι παλαίω διά ὁ ὁ ἕτερος περί ὁ ἀστράγαλος ἔχω ὁ Ἐφέσιος γράμμα , ὅς γιγνώσκω καί λύω τριάκοντα ὁ ἐφεξῆς πίπτω ὁ Ἐφέσιος .