eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1445
Φ Ω Δ ἐμματα ἐλοῦσα , εὐχεται , ὡς ἀεὶ καθαριεῖσιν ἐν τοῖς θείοις χροῶν ὡν . Ὅτι πάντων ἡρω - δέα λέγει κατὰ τοὺς παλαιούς , ἢ τὸν μέλανα δίχην ἄωρος , ἢ τὸν βαθεῖν . ἢ τὸν ἀναπεπταμένον καὶ πλα - τὺν ἐξ οὗ μόνος ἄωρ καθαρότατα τοῖς πλέουσι . Ὅτι τῷ ὁμηδὶντι Μέντωρ Ἀθηναῖα εἰσαθίσαι κελεῖ τε τὰ ἐφεξῆς αἰχότα , καὶ νῆα στείλαι φραῖν αὐτῷ , τουνεστὶν εὐτρεπίζειν . ἀφ’ οὗ ὁήματος , καὶ ὁ στόλος γίνεται . καὶ αὐτὸς ὑπισχνεῖται ἄμα ἐγχεσθαι . καὶ ποιεῖ οὕτως . ἀνὴρ τις ὤν , ὡς εἰδὼς , Ἀθηναῖ κατέ - χρος . ὁ ἐστι συνστός . καὶ φρονησας τὸ δέον . οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ζηλοῦσας ἐφ’ οἷς ὁ Λευκότροπος ἐπὶ σκώπτων , ὡς ὀτρυνεῖ τῷ Τηλεμάχῳ Μέντωρ ὁδόν . διανόητος δὲ Ὀμηριζὴς καὶ ταῦτα , ἵνα μὴ τὸν βασι - λικὸν παῖδα εὐτελῶς ἀπασχολήσῃ πρὸς νηὸς ὀπλισμὸν καὶ ἐντυχίαν ὑπὲρ αὐτῆς πρὸς τοὺς πολίτας . Ὅτι πρὸς παῖδα ἐν γεγυότα , ὁμηθήσεται ποτε τὸ , οὐδ’ ὁπίθεν κακῶς ἄσσει οὐδ’ ἀνοή - μων , εἰ δή τοι σοῦ πατρὸς ἐνίσταται μένος ἡμ . οἷος ἐκεῖνος ἦν , τελῦσαι ἔργον τε ἔπος τε . ἦγον οἷος ἦν ἔργῳ καὶ λόγῳ . Ὅστι δὲ ἔργον μὲν τελῦσαι , τὸ ἀπεριόσω τὸ ἔχει * ομηδὲν . λόγον δὲ τελῦ - σαι , τὸ ἐντελῶς εἰπεῖν καὶ ἀμείψως . οὐ τὸ ἀνάπαλιν , ἀτὰρ οὐ τέλος ἴσεω μύθων . Τὸ δὲ ἐνίσταται , εἴρηται μὲν ἐκ μεταφοράς τὸν ὑφρόν . ὡς αἴτις αἴτη , αἱ σοὶ ἐνίσταται τοῦ πατρικοῦ μέλιτος . οὐκ ἐστι δὲ μακρῶν κεκοσμηλὸν διὰ τὸ μὴ προσχεῖσθαι τι σύστοιχον κατὰ ἀκολουθίαν τρωτῆς . ὁμοιον καὶ παρὰ Σοφοκλεῖ τὸ , σύμπλον ἐμαντὴν τοῦ πάθους ποιουμένη . ὁ ἐστι συγχωνυρόν . οὐδ’ ἐνταῦθα γὰρ χεῖρα θαλασσία τις λέξις συγγενὴς πρὸς τὸ σύμπλον . οὐκ ἀπίοιτε δὲ τούτων οὐδὲ τὸ , ἀλλ’ ἐμπης * καλαμὴν γέ σε δύομαι εἰσορῶντα , ὡς ἐν τοῖς ἐξὴς πον γραφήσεται . πολλά δὲ καὶ ἄλλα τοιαῦτα . Ἱστορὸν δὲ ὅτι ἔστιν εἰπεῖν ὡς τὸ ἐνίσταται ἐοικεν ἁρμόζειν τῆς ἀρχιζῆς σπερματικῆς τοῦ εἴναι δυνάμεως , ἵνα οὕτω πῶς πυριολοτουμένη ἡ λέξις , ἐκφύγῃ τὸ κακὸς ἥλων . ποιοῦν δέ , παρασφρά - ζει τὸ , πατρὸς μένος ἐνίσταται . εἰπών . οὐδὲ σε μήτις Ὀδυσοῖος προλέλοιπεν . Ἀνοή - μων δέ , ὁ ἀνόητος . οὐ τὸ ἀνάπαλιν , νοήμων , ὡς τὸ , ἐπεὶ οὔτι νοήμονες οὐδὲ δίκαιοι . Σημεῖωσαι δὲ ὅτι τὸ χωρίον τοῦτο οὐ ἀρχὴ μὲν τὸ , οὐδ’ ὁπίθεν κακῶς * ἄσσει οὐδ’ ἀνοήμων , ὡς προσάχως ἐγραφή , τέλος δὲ τὸ , ἐλπωρὴ τοι ἐπαὶτα τελευτήσω τάδε ἔργα , ὡς εἰρήσεται , σφογνυρότερον προήχθαι τῷ ποιητῇ κατὰ ἀντιθετικὴν ἀκολουθίαν . ἤτοι κατὰ σχῆμα ἁρτοριζὸν ἀντίθετον . ἔχει δὲ τινα καὶ ἕτερα ἐμπεριζόλα , οἷον νοήμων μετάταξιν τοῦ κατὰ τὴν ἀρχήν . οὐ γὰρ προτιθέσθαι τὸν αἰ σύνδεσμον ἐν τῷ , εἰ δήτοι καὶ ἐξὴς , ὡς ἐν ἀντιθέτῳ σχήματι σύνηθες , ἀλλ’ ὑποτιθέσθαι ἐν τῷ δευτέρῳ στίχῳ , ἐπὶ δέ , καὶ διὰ μακροῦ ἀποδιδοῦσι τὸ ἐπειδὴ . μετὰ στίχους γὰρ ὅπῳ . ἐπεμβάλλει δὲ καὶ γνωμικόν , * λόγῳ σμυνότητος . ἐν ᾧ περὶ διαθεσίως παίδων φιλοσοφεῖ . παραμεῖκται δὲ τῇ τοιαύτῃ γνώμῃ , καὶ αἰτία τις ὡς κατωτέρω ὁμηθήσεται . ἔχει δὲ καὶ ἱστορὴν ἐπιμολὴν , τὸν τοῦ Ὀδυσοῖος ἐπανον ὡς καὶ λογίου καὶ πρακτικοῦ . ταῦτα δὲ πάντα , περιβολῆς ἴδια . καὶ λόγον ποιεῖ ἐμπεριζόλον Ἀθηναῖ φρονήσαι πρέποντα τῇ καὶ σοφῇ καὶ πρὸς παῖδα φιλοσόφῳ λαλούσῃ τὸν Τηλέμαχον . ἐστι δὲ τὸ σαφῶς ὁρθὸν τῆς ὅλης τοῦ χωρίου φράσεως , τοιοῦτον . εἰ δή σοι ὁ Τηλέμαχος μένος ἔχοι τοῦ ἐναργεστάτου πατρὸς Ὀδυσοῖος , οὐκ ἂν εἰς τὸ μέλλον ἔσῃ κακῶς , οὐδὲ ἀτέλεστα πλέοις . εἰ δὲ μὴ ἐκείνου καὶ τῆς Πηνελόπης ἐξίφης , οὐ μοι ἐλπίς ἐπὶ σοὶ ἀγαθὴ . αἴτιον δέ μοι οὐκ ἀπεικὸς τοῦ διατάζαν ἐπὶ τῇ σῇ πρὸς τοὺς ἀγα - θοὺς γονεῖς ὁμοιότητι , τὸ πλείονας εὑρίσκειν παῖδας ἀνομοίους τῇ πατρικῇ ἀγαθότητι . ἐπὶ δὲ ὡς ἡ δημιουργία σου ἐδείξει , οὐ πᾶνν προλέλοιπές σε ἡ τοῦ πατρὸς ἀρετὴ καὶ διατοῦτο οὐδὲ κακῶς καὶ ἀνοή - μων ἔσῃ , ἐλπίς τελ ντηθήσεται σοι τὰ τοῦ σκοποῦ . καὶ ἔστιν ὡς ἐν ἐπιτόμῳ εἰπεῖν τὸ πᾶν τοῦ λόγου τοιούτον . εἰ πατροφῆς , ἀγαθὸς ἔσῃ , καὶ οὐ μήτιν ὀδεύσεις . μὴ τοιούτος * δὲ ὤν , οὐκ ἀνέσεις ἀ θέλις . ἀλλὰ μὴν , πατροφῆς μὴ κακὸς ὤν , μήτε ἀνόημων , ἔστιν ἄρα ἐπὶ σοὶ ἐλπίς ἀγαθὴ . Ὅσα δὲ ὅτι τὸ κατὰ γένεσιν πρῶς εἰπὼν ὁ ποιητὴς τῷ πατρὶ διδοὺς , ἐμνήσθη , μὴν καὶ τῆς Πηνελόπης , ἀνέκαμψε δὲ αὐτὴς εἰς μόνον τὸν Ὀδυσοῖα , ἐν τῷ , παύροι γὰρ παῖδες ὁμοῖοι πατρὶ . καὶ , παύροι πατρὸς ἀρείους . καὶ , οὐδὲ σε μήτις Ὀδυσοῖος προλέλοιπεν . ἐστι δὲ οἷς τοῦ εἰρημένου Ὀμηρικοῦ ἀντιθέτου , τοιοῦδε . Τηλέμαχος εἰ σοὶ ἐνίσταται τι πατρικὴς ἀρετῆς οἷος ἐκεῖνος ἦν δευὸς ἐπισκελῆς , ὃν ἡλέλειν , οὐκ ἂν εἰς κακὸν ὀδεύσῃς ἄρτι . εἰ δὲ ψευδὴ τὸ ἐξ Ὀδυσοῖος καὶ Πηνελόπης εἶναι , κακὸς αὐτὸς ὤν καὶ μὴ κατ’ ἐκείνους ἀγαθὸς ὁ δή πολλοὶ τῶν παίδων πάσχουσιν , οὐκ οἶδα εἰ τελενήσας ἀπὸ ἐδί - λεις . ἀλλὰ μὴν πατροφῆς τὰ τε ἄλλα καὶ τὰ εἰς νοῦν , οὐκοῦν ἐλπωρὴ τοι τελευτήσω τάδε ἔργα .
Lemmas: Φ Ω δ ἐμματα αἱρέω , εὔχομαι , ὡς ἀεί καθαρίζω ἐν ὁ θεῖον χρώς ὡς . ὅτι2 πᾶς Ἡρώ - δέος λέγω κατά ὁ παλαιός , ἢ ὁ μέλας διχάω ἄωρος , ἢ ὁ βαθύς . ἢ ὁ ἀναπετάννυμι καί πλάω - τύν ἐκ ὅς μόνος ἄωρ καθαρός ὁ πλέω . ὅτι2 ὁ ὁμηδὶντι Μέντωρ Ἀθηναῖος εισαθισος κέλομαι τε ὁ ἐφεξῆς αἰχότα , καί ναῦς στέλλω Φράιν αὐτός , τουνεστὶν εὐτρεπίζω . ἀπό ὅς ὁήματος , καί ὁ στόλος γίγνομαι . καί αὐτός ὑπισχνέομαι ἄμη ἐγχέω . καί ποιέω οὕτως . ἀνήρ τις εἰμί , ὡς εἰδοί , Ἀθῆναι κατέ - χρώς . ὁ εἰμί συνίστημι . καί φρονέω ὁ δήω . οὖον μήv δέ ἀλλά καί ζηλόω ἐπί ὅς ὁ λευκοτροπους ἐπί σκώπτω , ὡς ὀτρύνω ὁ Τηλέμαχος Μέντωρ ὁδός . νοητός δέ Ὁμηρίζω καί οὗτος , ἵνα μή ὁ βάσις - λικὸν παῖς εὐτελής ἀπασχολέω πρός ναός ὁπλισμός καί ἐντυχία ὑπέρ αὐτός πρός ὁ πολίτης . ὅτι2 πρός παῖς ἐν γεύω , ὁμηθήσεται ποτός ὁ , οὐδέ ὄπισθεν κακῶς ᾄσσω οὐδέ ἄνομαι - μῶν , εἰμί δή ὅς σύ πατήρ ἐνίστημι μένος ἡμεῖς . οἷος ἐκεῖνος εἰμί , τέλλω ἔργον τε ἔπος τε . ἄγω οἷος εἰμί ἔργον καί λόγος . Ὅστις δέ ἔργον μέν τέλλω , ὁ ἀπεράω ὁ ἔχω * ομηδὲν . λόγος δέ τέλλω - σός , ὁ ἐντελής εἶπον καί αμειψαω . οὖον ὁ ἀνάπαλιν , ἀτάρ οὖον τέλος ἴσος μῦθος . ὁ δέ ἐνίστημι , εἴρω μέν ἐκ μεταφορά ὁ ὑφρόν . ὡς αἴτις αἰτέω , ὁ σύ ἐνίστημι ὁ πατρικός μέλι . οὐ εἰμί δέ μακρός κεκοσμηλὸν διά ὁ μή προσχέω τίς σύστοιχος κατά ἀκολουθία τρωτός . ὅμοιος καί παρά Σοφοκλῆς ὁ , σύμπλους μάντης ὁ πάθος ποιέω . ὁ εἰμί συγχωνυρόν . οὐδέ ἐνταῦθα γάρ χείρ θαλάσσιος τις λέξις συγγενής πρός ὁ σύμπλους . οὐ ἄπειμι δέ οὗτος οὐδέ ὁ , ἀλλά ἔμπας * καλάμη γε σύ δύο εἰσοράω , ὡς ἐν ὁ ἑξῆς πως γράφω . πολύς δέ καί ἄλλος τοιοῦτος . Ἱστορὸν δέ ὅτι εἰμί εἶπον ὡς ὁ ἐνίστημι ἔοικα ἁρμόζω ὁ ἀρχίζω σπερματικός ὁ εἶμι δύναμις , ἵνα οὗτος πῶς πυριολοτεω ὁ λέξις , ἐκφεύγω ὁ κακός ἁλίσκομαι . ποιέω δέ , παρασφρά - ζέω ὁ , πατήρ μένος ἐνίστημι . εἶπον . οὐδέ σύ μῆτις Ὀδυσοῖος προλείπω . ἄνομαι - μῶν δέ , ὁ ἀνόητος . οὖον ὁ ἀνάπαλιν , νοήμων , ὡς ὁ , ἐπεί οὔτις νοήμων οὐδέ Δίκαιος . σημειόω δέ ὅτι ὁ χωρίον οὗτος οὖον ἀρχή μέν ὁ , οὐδέ ὄπισθεν κακῶς * ᾄσσω οὐδέ ἀνοήμων , ὡς προσάγω γράφω , τέλος δέ ὁ , ἐλπωρή ὅς ἐπαίτης τελευτάω ὅδε ἔργον , ὡς εἴρω , σφογνυροτερος προάγω ὁ ποιητής κατά ἀντιθετικός ἀκολουθία . ἤτοι κατά σχῆμα ἁρτοριζὸν ἀντίθετος . ἔχω δέ τις καί ἕτερος ἐμπεριζόλα , οἷος νοήμων μετάταξις ὁ κατά ὁ ἀρχή . οὖον γάρ προτίθημι ὁ ὁ σύνδεσμος ἐν ὁ , εἰμί δητός καί ἑξῆς , ὡς ἐν ἀντίθετος σχῆμα συνήθης , ἀλλά ὑποτίθημι ἐν ὁ δύο στίχος , ἐπί δέ , καί διά μακρός ἀποδίδωμι ὁ ἐπεί . μετά στίχος γάρ ὄψ . ἐπεμβάλλω δέ καί γνωμικόν , * λόγος σμυνοτητη . ἐν ὅς περί διάθεσις παῖς φιλοσοφέω . παραμείγνυμι δέ ὁ τοιοῦτος γνώμη , καί αἰτία τις ὡς κατωτέρω ὁμηθήσεται . ἔχω δέ καί ἱστορέω ἐπιμολὴν , ὁ ὁ Ὀδυσοῖος ἐπάνειμι ὡς καί λόγιος καί πρακτικός . οὗτος δέ πᾶς , περιβολή ἴδιος . καί λόγος ποιέω ἐμπεριζόλον Ἀθῆναι φρονέω πρέπω ὁ καί σοφός καί πρός παῖς φιλόσοφος λαλέω ὁ Τηλέμαχος . εἰμί δέ ὁ σαφῶς ὀρθός ὁ ὅλος ὁ χωρίον φράσις , τοιοῦτος . εἰμί δή σύ ὁ Τηλέμαχος μένος ἔχω ὁ ἐναργής πατήρ Ὀδυσοῖος , οὐ εἄν εἰς ὁ μέλλω εἰμί κακῶς , οὐδέ ἀτέλεστος πλέω . εἰμί δέ μή ἐκεῖνος καί ὁ Πηνελόπη εξιφημι , οὖον ἐγώ ἐλπίς ἐπί σύ ἀγαθός . αἴτιος δέ ἐγώ οὐ ἀπεοικώς ὁ διατάζω ἐπί ὁ σός πρός ὁ ἀγα - Θοῦς γονεύς ὁμοιότης , ὁ πλείων εὑρίσκω παῖς ἀνόμοιος ὁ πατρικός ἀγαθότης . ἐπί δέ ὡς ὁ δημιουργία σύ δείκνυμι , οὖον πᾶς προλείπω σύ ὁ ὁ πατήρ ἀρετή καί διατοῦτο οὐδέ κακῶς καί ἄνομαι - μῶν εἰμί , ἐλπίς τημλ ντηθήσεται σύ ὁ ὁ σκοπός . καί εἰμί ὡς ἐν ἐπίτομος εἶπον ὁ πᾶς ὁ λόγος τοιοῦτος . εἰμί πατροφημι , ἀγαθός εἰμί , καί οὖον μῆτις όδευση . μή τοιούτος * δέ εἰμί , οὐ ἄνεσις ὅς θέλις . ἀλλά μήv , πατροφημι μή κακός εἰμί , μήτε ανοήμων , εἰμί ἄρα ἐπί σύ ἐλπίς ἀγαθός . ὅσα δέ ὅτι ὁ κατά γένεσις πρός εἶπον ὁ ποιητής ὁ πατήρ δίδωμι , μιμνήσκω , μήv καί ὁ Πηνελόπη , ἀνακάμπτω δέ αὐτός εἰς μόνος ὁ Ὀδυσοῖα , ἐν ὁ , παῦρος γάρ παῖς ὅμοιος πατήρ . καί , παῦρος πατήρ ἄρειος . καί , οὐδέ σύ μῆτις Ὀδυσοῖος προλείπω . εἰμί δέ ὅς ὁ εἴρω ομηρικός ἀντίθετος , τοιόσδε . Τηλέμαχος εἰμί σύ ἐνίστημι τίς πατρικός ἀρετή οἷος ἐκεῖνος εἰμί δευὸς ἐπισκέλλω , ὅς ἡλέω , οὐ εἄν εἰς κακός όδευση ἄρτι . εἰμί δέ ψευδής ὁ ἐκ Ὀδυσοῖος καί Πηνελόπη εἰμί , κακός αὐτός εἰμί καί μή κατά ἐκεῖνος ἀγαθός ὁ δή πολύς ὁ παῖς πάσχω , οὐ οἶδα εἰμί τελενήσας ἀπό ἐσθίω - λίς . ἀλλά μήv πατροφημι ὁ τε ἄλλος καί ὁ εἰς νόος , οὐκοῦν ἐλπωρή ὅς τελευτάω ὅδε ἔργον .