eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1507
τες πεπύσθαι τοῦτο , ἀπὸ τῶν ἐν Αἰγύπτῳ ἱερῶν . Ὅτι πορόρησας εἰς ἐνδιαλ τὸ , καὶ τότε τοῦ δόσα ὁδὸν θεὸς ἦν σὺ μενουσῆς . ἀνθρὸς δὲ δυσχεραίνοντος ἐπὶ ὁδῷ μακρᾷ , λόγος τὸ , αὐτάρ ἔμοιγε κατεχλάσθη φίλον ἥτορ , οὐνεκὰ με αὐθὶς ἄνυγον ἴεσαι δολιχὴν ὁδὸν ἀργαλέην τε . τοιαύτην δὲ Ὁμηρικὸς Μενέλαος λέγει τὴν εἰς τὸν Αἴγυπτον . τοιαύδε * οὐσαὶ ὡς ὁ γεωγράφος ἱστορεῖ , διὰ τὸ ἀξενον καὶ ἀλίμενον . μὴ δὲ γὰρ τὸν ὄντα φησὶ λιμένα τὸν πρὸς τῇ Φάωφ , ἀνεῖσθαι . φρουρεῖσθαι δὲ ὑπὸ βουνόλων ἱχθύων , ἐπικειμένων τοῖς προσορμίζομενοις . Ὅτι πεπύθ δηλοῖ τὴν πρὸς τὴνα ἐντι μων , τὸ ταῦτα μὲν οὖτω δή τελῶ γέφω , ὡς σὺ κελεύας . Ὅτι καὶ ἐνταῦθα ὀλεθροὺς ἀδευ - κης , οὐ μόνον ὁ ἀλκηνῆς , ἀλλὰ καὶ ὁ ἀδόκητος , ἐκ τοῦ δίκῳ πλεονασμῷ τοῦ ὦ . οὐ φιλητέα δὲ τοῖς μὴ ἑρωτ - ζούσιν ἡ λέξις . Ὅτι ὁ τῷ ἐρωτῶντι μέλλων εἰπεῖν τινὰ δυσχερῆ , ἔφη ἄν , τί με ταῦτα διε - ρεα ; οὐδὲ τί σε ζοῖ ἰδμένα οὐδὲ δαῖραι ἐμὸν νόον . οὐδὲ σε φημὶ ὧν ἀκλαυτον ἴσεσθαι ἐπὴν εὖ πάντα πύθῃμαι . Καὶ ὅρα τὸ ἀκλαυτον , οὐ πᾶ*θος δηλοῦν ἀλλ᾽ ἐνέργειαν . λέγει γάρ , οὐ συνή - θως τὸν μὴ κλαίμενον κατὰ τὸ , ἀκλαυτος , ἄδαπτος . ἀλλὰ τὸν μὴ κλαίοντα . Τὸ δὲ ἰδμένα καὶ τὸ δαῖραι , διαφέρει . ἰδμένα μὲν γάρ , τὸ οἴωσθαι εἰδέναι . δαῖραι δὲ , τὸ ἐπιφθεῖν . Ὅτι τὸ πολλοὶ μὲν τούτων ἔδαστον πολλοὶ δὲ λίσποντο , μέθοδος ἐστι , πλάττος περιποιουμένην τῇ γραφῇ . ὡς τοῦ ποιητοῦ δυναμένου ἄν πολλά περὶ τοῦ νόστου τῶν Ἑλλήνων εἰπεῖν , εἰ δέον αὐτὸ ἐνταῦθα ἔκρινεν . Ὅτι ἐν τῷ νόστῳ , δύο μόνοι ἄρχοι ἀπώλοντο λόγῳ δηλαδὴ τοῦ νῦν ἀξιοῖ . καὶ μακροῖν τοῦ*βὴν ἔχοντες διηγήματος καὶ αὐτοῖ , καθ᾽ αἱ ὁ εἰς ὁ ἐπὶ περιών . φησὶ γάρ . εἰς δ᾽ ἐπὶ πον ζωὸς κατερύκεται εὐφὲ πόντῳ . ῥηθήσεται δ᾽ ἐν τοῖς ἐξῆς , Ὀδυσεὺς οὕτως εἶναι . ἄλλως γάρ . τί ἐδει διατρίβειν ἀκριβολογουμένων φασὶ περὶ ἀδόξων ἀνδρῶν ; τίνες δὲ ἄρχοι ; ὁ Ἀγα - μὴνων μὴ φθάσας τὸν οἴκον ἰδεῖν μὴ δὲ τοῦ νιὸν ἐμπλησθῆναι . καὶ ὁ Ἀσχύλος Αἴας . ὡς ταῖς γυναιξὶ πέπτας πελάσας καὶ τῶς περισοθῆς , εἶτα ἀπώλετο . φησὶ γὰρ ὅτι γνορὸς μὲν πρῶτα Ποσειδῶν ἐπέλασε πέτρῃσι μεγάλῃσι καὶ ἐξεσάωσε θαλάσσης . καὶ δή ἄν * ἔκρυγε κήρα καὶ ἄχθομένος περ᾽ Ἀθήνη , εἰ μὴ ὑπερβαλον ἔπος ἐκθελε καὶ μέγ᾽ ἀσάθη . φὴ ὁ ἀκήτι θεὸν γυνέων μέγα λαῖτμα θαλάσσης . τοῦ δὲ Ποσειδῶνι μεγάλ᾽ ἔκλινε αὐδήσαντος . Αὐτὶς ἔπειτα τριαιναν ἴδον χειρὶ στιβαρήσιν , ἥν ἀπὶ δοκᾶ φέρον ἐν χειροῖν , ἥλασε γυναικὶ πέτρην . ἀπὸ δ᾽ ἐσχιον αὐτήν . καὶ τὸ μὲν , αὐτόθι μείνε . τὸ δὲ τριῆρος , ἐπεσε πόντῳ . τῷ , Αἴας τὸ πρῶτον ἠρεζόμενος , μέγ᾽ ἀσάθη . τὸν δ᾽ ἔφρου κατὰ πόντον ἀπείκοντα γυναικόντα . Εἶτα συμπληρῶν τὸ διήγημα , φησίν , ὡς ὁ μὲν , ἐνθ᾽ ἀπόλωλεν ἐπὶ πίν * άλιμυρὸν ὕδωρ . τοῦτον δὲ τὸν στίχον φασίν οἱ παλαιοί , ἐν οὐδαμῇ ἐκδόσει φέρεσθαι , διὰ τὸ λίαν εὐτελές . διὸ θαυμάζουσι πῶς ἐλαθεν Ἀρίσταρχον ὀβλίσαι αὐτόν . ἔχει δ᾽ αὐτέλειαν ὁ στίχος οὐ διὰ τὴν φράσιν , ἀλλὰ διὰ τὸν νοῦν . μὴ χωρήνα γὰρ δοκεῖ ἀπεθῶς οὕτω τὸν Πρωτέα φράσαι καὶ οἷον ὡς ἐν ἀστεϊσμῷ . ἔστιως γὰρ πάντως καὶ οὐ κατὰ τι σπουδαῖον , ἐφράθη ἐξω καιροῦ τὸ , ἐπὶ πίν ἀλιμυρὸν ὕδωρ . ἀλιμυρὸν δὲ , οὐ μόνον τὸ φῦσι τοιοῦτον , ἀλλὰ καὶ τὸ πρὸς αὐτὸν τὸν πίνοντα . οὐ ἀνάπλιν οἱ Σικελοὶ ἀσταζόμενοι , γλυκεῖαν ἐν τοῖς ὑ*στιμοῖν τὴν παρ᾽ αὐτοῖς ἄντα θαλάσσαν ἔλεγον , χαίροντες τοῖς παρ᾽ αὐτῆς ἐδόμασιν . ὁ καὶ σημειῶσαι εἰς τὸ Ἰέννερα . ὅπερ ὀνομά ἐστι Νηρηδὸς ἐν Ἰλιάδι . ταυτοδύναμον τῷ Ἰέννεσσα , ὡς ἀπὸ τοῦ ἰάνω τὸ εὐφραῖνω εἴκουν γλυκαίνω . δηλοῦν γοῦν ὅτι ὁ λόγος γλυκεία θέλασσα Σικελικὸς φάναι , οὕτω καὶ ἰάνουσα ἤκουν εὐφραντικὴ κατὰ τὰς εἰωθίας ποιητικάς ὀνοματοποιίας . ὅτι δὲ ἄλιμὴ λεμλέκται ποτε καὶ ἐπὶ ἀγαθοῦ , δηλοῖ παροιμία εἰπούσα τὸ , ἄλιμ᾽ οὐκ ἐκαστὶν εὐτῷ . ἤκουν ἀλκηνῆς ἐστι καὶ ἀνδρῆς . ταυτὸν δ᾽ εἰπεῖν , οὐ νὸ*στιμος . ἡ δὲ τοιαύτη ἄλιμὴ ἐκ τοῦ παρ᾽ Ὁμήρῳ θεῖον ἄλιος παρήκται . ἀφ᾽ οὗ καὶ ἀλίαρον παρε τοῖς παλαιοῖς , τὸ ἠσχημένον ἄλα τι μὴ ἡ σύνθεσις , κατὰ τὸ ἀλίμιχτον πεπλεαστον . παλαιὸς δὲ τις ἄλιμον ἐπιλαλούμενος , παρὰ τὴν πι - κούρ᾽ ἄλιμον οὕτως ἐσώπλεστο . καθότι καὶ χολὴ ὁ αὐτὸς ἐπεκαλεῖτο . τοιαύτης δὲ σύνθεσις ἄλιμης , καὶ παρὰ Σωπάτρῳ ἐν τῷ , δηξιθύμος ἄλιμο , ἐνθὰ τὸ δηξιθύμος , ταυτὸν ἐστι τῷ δακιδύμος οἷον δακιδύμος ἄτη - τινὶς δέ , καὶ τὸν * ἔντοῖς ἐξῆς πον ῥηθησόμενον ἐναελτον , ἐκ τοῦ ἄλιος ὡς ἐκεῖ ῥηθήσεται , παρηγάγον . ὅτι δὲ παρὰ τὴν ἄλιμον σύγκαιται καὶ ὁ μυσάλιμος καὶ τί ποτε αὐτὸς δηλοῖ , ῥηθήσεται ἐν τῷ , οὐδ᾽ ἄλα δοίης . Τὸ δὲ ἐν νόστῳ ἀπώλοντο , πρὸς διαστολὴν ἐφράθη τῶν ἐν τῷ Τρωικῷ πολέμῳ . διὸ καὶ ἐπίγρετε . μέχρι δὲ καὶ σὺ παρήσθαι . ὅπερ ἀνάμνησις ἐστὶν Ὁμηρικῆς . ὡς οἷα λέγοντος τοῦ ποιητοῦ ,
Lemmas: αἱρέω πυνθάνομαι οὗτος , ἀπό ὁ ἐν Αἴγυπτος ἱερός . ὅτι2 πορόρησας εἰς ἐνδιαλ ὁ , καί τότε ὁ δοσάς ὁδός θεός εἰμί σύ Μένων . ἄνδρας δέ δυσχεραίνω ἐπί ὁδός μακρός , λόγος ὁ , αὐτάρ ἐγώ κατακλάω φίλος ἦτορ , οὕνεκα ἐγώ αὐθίς ανυγος ἵημι δολιχός ὁδός ἀργαλέος τε . τοιοῦτος δέ ὁμηρικός Μενέλαος λέγω ὁ εἰς ὁ Αἴγυπτος . τοιαύς * εἰμί ὡς ὁ γεωγράφος ἱστορέω , διά ὁ άξενος καί ἀλίμενος . μή δέ γάρ ὁ εἰμί φημί λιμήν ὁ πρός ὁ Φᾶφος , ἀνίημι . φρουρέω δέ ὑπό βουνολαω ἰχθύς , ἐπίκειμαι ὁ προσορμίζω . ὅτι2 πυνθάνομαι δηλόω ὁ πρός Τῆνος εἰμί μῶν , ὁ οὗτος μέν οὗτος δή τελέω γίγνομαι , ὡς σύ κελεύω . ὅτι2 καί ἐνταῦθα ὄλεθρος ἀδέω - κέω , οὖον μόνος ὁ ἀλκήν , ἀλλά καί ὁ ἀδόκητος , ἐκ ὁ δικεῖν πλεονασμός ὁ εἰμί . οὖον φιλητέος δέ ὁ μή ἑρωτ - ζέω ὁ λέξις . ὅτι2 ὁ ὁ ἐρωτάω μέλλω εἶπον τις δυσχερής , φημί ἄν , τίς ἐγώ οὗτος δῖος - Ῥέα ; οὐδέ τίς σύ ζέω ὁράω οὐδέ δαίρω ἐμός νόος . οὐδέ σύ φημί ὅς ακλαυος ἴσεσθαι ἐπήν εὕω πᾶς πύθω . καί ὁράω ὁ ακλαυος , οὖον πᾶ*θος δηλόω ἀλλά ἐνέργεια . λέγω γάρ , οὖον συνίημι - θώς ὁ μή κλάω κατά ὁ , ἄκλαυτος , ἄδαπτος . ἀλλά ὁ μή καλέω . ὁ δέ ὁράω καί ὁ δαίρω , διαφέρω . ὁράω μέν γάρ , ὁ οἴομαι οἶδα . δαίρω δέ , ὁ ἐπιφθάνω . ὅτι2 ὁ πολύς μέν οὗτος ἔδαστον πολύς δέ λίσποντο , μέθοδος εἰμί , πλάσσω περιποιέω ὁ γράφω . ὡς ὁ ποιητής δύναμαι ἄν πολύς περί ὁ νόστος ὁ Ἕλλην εἶπον , εἰμί δήω αὐτός ἐνταῦθα κρίνω . ὅτι2 ἐν ὁ νόστος , δύο μόνος ἄρχω ἀπόλλυμι λόγος δηλαδή ὁ νῦν ἀξιόω . καί μακρός τοῦ*βὴν ἔχω διήγημα καί αὐτός , κατά ὁ ὁ εἰς ὁ ἐπί περίειμι . φημί γάρ . εἰς δέ ἐπί πως ζωός κατερύκω εὐφὲ πόντος . εἴρω δέ ἐν ὁ ἑξῆς , Ὀδυσσεύς οὕτως εἰμί . ἄλλως γάρ . τίς ἐσθίω διατρίβω ἀκριβολογέομαι φημί περί ἄδοξος ἀνήρ ; τίς δέ ἄρχω ; ὁ ἀγα - Μήνων μή φθάνω ὁ οἴκος ὁράω μή δέ ὁ νιον ἐμπίμπλημι . καί ὁ Ἀσχύλος Αἴας . ὡς ὁ γυνή πεπτός πελάζω καί Τῶς περισοθῆς , εἶτα ἀπόλλυμι . φημί γάρ ὅτι γνορὸς μέν πρῶτος Ποσειδῶν πελάζω πέτρα μέγας καί ἐκσῴζω θάλασσα . καί δή ἄν * ἔκρυγε κῆρ καί ἄχθομαι περί Ἀθήνη , εἰμί μή ὑπερβάλλω ἔπος ἐκθελε καί μέγας ἀσάω . φημί ὁ ἀκήτι θεός γυνεος μέγας λαῖτμα θάλασσα . ὁ δέ Ποσειδῶν μέγας κλίνω αὐδάω . αὖτις ἔπειτα τρίαινα ὁράω χείρ στιβαρός , ὅς ἀπύ δοκάζω φέρω ἐν χείρ , ἐλαύνω γυνή πέτρα . ἀπό δέ σχίζω αὐτός . καί ὁ μέν , αὐτόθι μένω . ὁ δέ τριεαρ , πίπτω πόντος . ὁ , Αἴας ὁ πρῶτος ἠρεζόμενος , μέγας ἀσάω . ὁ δέ φρέω κατά πόντος ἀπέρχομαι γυναικοντος . εἶτα συμπληρόω ὁ διήγημα , φημί , ὡς ὁ μέν , ἔνθα ἀπόλλυμι ἐπί πεῖ * άλιμυρὸν ὕδωρ . οὗτος δέ ὁ στίχος φημί ὁ παλαιός , ἐν οὐδαμῇ ἔκδοσις φέρω , διά ὁ λίαν εὐτελής . διό θαυμάζω πῶς λανθάνω Ἀρίσταρχος οβλισος αὐτός . ἔχω δέ αυτελειος ὁ στίχος οὖον διά ὁ φράσις , ἀλλά διά ὁ νόος . μή χωρήνη γάρ δοκέω ἀποτίθημι οὗτος ὁ Πρωτεύς φράζω καί οἷος ὡς ἐν ἀστεισμός . ἑστιάω γάρ πάντως καί οὖον κατά τίς σπουδαῖος , φράζω ἐξω καιρός ὁ , ἐπί πεῖ ἀλιμυρὸν ὕδωρ . ἀλιμυρὸν δέ , οὖον μόνος ὁ φύς τοιοῦτος , ἀλλά καί ὁ πρός αὐτός ὁ πίνω . οὖον Ἀνάπλιν ὁ Σικελοί ασταζομενω , γλυκύς ἐν ὁ ὑ*στιμοῖν ὁ παρά αὐτός ἄντα θάλασσα λέγω , χαίρω ὁ παρά αὐτός δόμα . ὁ καί σημειόω εἰς ὁ Ἰέννερα . ὅσπερ ὀνομά εἰμί Νηρῇς ἐν Ἰλιάς . ταυτοδύναμος ὁ Ἰέννεσσα , ὡς ἀπό ὁ Ἰανός ὁ εὐφραίνω εἰκών γλυκαίνω . δηλόω γοῦν ὅτι ὁ λόγος γλυκύς θέλασσα Σικελικός φαίνω , οὗτος καί ἰαίνω ἀκέω εὐφραντικός κατά ὁ εἴωθα ποιητικός ὀνοματοποιία . ὅτι δέ Αλίμη λεμλέκται ποτός καί ἐπί ἀγαθός , δηλόω παροιμία εἶπον ὁ , ἄλιμος οὐ ἐκαστὶν ἐάω . ἀκέω ἀλκήν εἰμί καί Ἀνδρῆς . τατός δέ εἶπον , οὖον νὸ*στιμος . ὁ δέ τοιοῦτος Αλίμη ἐκ ὁ παρά Ὅμηρος θέω Ἄλιος παρήκτης . ἀπό ὅς καί ἀλίαρον πάρος ὁ παλαιός , ὁ ἔχω Ἄλας τίς μή ὁ σύνθεσις , κατά ὁ ἀλίμιχτον πλέω . παλαιός δέ τις ἄλιμος ἐπιλαλέω , παρά ὁ πεῖ - κόρη ἄλιμος οὕτως εἰσπλέω . καθότι καί χολή ὁ αὐτός ἐπικαλέω . τοιοῦτος δέ σύνθεσις Ἀλιμῆς , καί παρά Σωπάτρῳ ἐν ὁ , δηξίθυμος Άλιμος , ἔνθα ὁ δηξίθυμος , τατός εἰμί ὁ δακιδύμος οἷος δακιδύμος ἄτη - τίς δέ , καί ὁ * εἷς ἑξῆς πως εἴρω ἐναιρέω , ἐκ ὁ Ἄλιος ὡς ἐκεῖ εἴρω , παράγω . ὅτι δέ παρά ὁ ἄλιμος συγκαίω καί ὁ μυσάλιμος καί τίς ποτός αὐτός δηλόω , εἴρω ἐν ὁ , οὐδέ Ἄλας δήω . ὁ δέ ἐν νόστος ἀπόλλυμι , πρός διαστολή φράζω ὁ ἐν ὁ Τρωϊκός πόλεμος . διό καί ἐπιγράφω . μέχρι δέ καί σύ παρίημι . ὅσπερ ἀνάμνησις εἰμί ὁμηρικός . ὡς οἷος λέγω ὁ ποιητής ,