eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1825
’Οδυσεὺς τοῦτο τεχνᾶται , ἵνα πάντων οὕτω πειράσῃται . Τὸ δὲ τίς εἴη καὶ πόθεν ἦλθοι , ἐπιτομὴ ἔστι τοῦ , τίς πόθεν εἰς ἀνθρώπων καὶ ἐξῆς , ὁ ἐν ἄλλοις κείται . ’Εν τούτοις δὲ κείται καὶ τὸ πρόσθεν ἀντὶ τοῦ πρὸ ὀλίγου καὶ ὡς εἰπεῖν ἐγγὺς , κατὰ δύναμιν τῆς πρὸς προθέσεως . φησὶ γὰρ Μελάνθιος πρόσθεν τὸν ’Οδυσεῖα ἰδεῖν , ἤγουν ὀλίγον τι * πρὸ τοῦ αὐτὸν καὶ τὸν συμβῆναι ἰδεῖν.20 ’Οτι μιμώμενος ’Αντινοος τὸν Εὐμαιον , οἷς ἤγαγεν εἰς ’Ιθάκην τὸν φαινόμενον πτωχὸν , φησίν · ὡς οἴγνωστε συμβότα , τουτέστιν , ὡς καὶ προεόρξεθ , ἄγαν γνώριμε ἐπὶ ἀρχεῖα τέχνη , ὡς καὶ εἴ τις εἴπῃ πρὸς τινα , ὡς οἴγνωστε πτωχέ , ἢ τι τοιούτων . βούλεται γὰρ εἰπεῖν τὸν Εὐμαῖον γνωστοῦν ἐπὶ εὐτελείᾳ καὶ οὐ δαιμονότητι . καὶ ἄλλως δὲ , καθὰ καὶ ὁ παρὰ Θεοκρίτῳ αἰπόλος γνωστὸς φαίνεται , ἀφ’ ὧν ἐκείνος λέγει αἰπολικῶν σημείων , οὕτω καὶ τὰ ὑπὸ τῆς ἀρίγνωτος ὁ τοιοῦτο δοικῶν καὶ ἐκ30 μόνης τυχὸν ὄψεως , καὶ μὴ ἀμείβολος εἰς τὸ συμβῆναι εἶναι , ὁ περὶ ὁ Μελάνθιος μὴ ἔχων ἀγλαίας φέρων ὀνειδίζεται , ὡς μὴ αἰπόλῳ ὀεικώς . ἐστιν οὖν ἀστιώτερον τὸ τοῦ ’Αντινοοῦ · ὡς οἴγνωστε συμβότα , ἢ περὶ τὸ τοῦ Μελάνθιου · ἀμέγαρτε συμβότα . εἰ δὲ τις ἀμέγαρτον ἐπιστατικῶς ἐκεῖ νοήσει τὸν πολυ - φθόνητον , εἴη ἂν καὶ ἐκεῖνο ὁμοιον τούτῳ . ’Απτικὴ δὲ συναλοιφὴ τὸ , ὡς οἴγνωστε , ὁμοία τῷ , ὡς γνῶθι . τοίνυν οἴγνωστε συμβότα , τιθὲ σὺ τούδε πόλινδε ἤγαγες ; ἢ οὐχ’ ἄλλες ἡμῖν ἀλήμονές εἰσι καὶ ἄλλοι40 πτωχοὶ ἄνθρωποι δαιτῶν ἀπολυμαντήρες ; ἢ ὄνοσαι ὅτι τοι βίον κατέδουσαν ἄναπτος ἐνθάδ’ ἀγείρομε - νοι ; σὺ δὲ καὶ ποθὶ τόνδ’ ἐκάλεσας ; ’Ὦρα δ’ ἐν τούτοις , ὡς εἰς τὴν αὐτὴν ἐνοιαὶ ὁ κακὸς ’Αντινοος τῷ κακῷ Μελανθίῳ ἐνέπεσεν . ἐκεῖνός τε πτωχὸν ἄνθρωπον δαιτῶν ἀπολυμαντήρα τὸν ’Οδυσεῖα ἔφη , καὶ οὕτως ἐπλήθυνε τὰ τοιαῦτα ὀνόματα . ’Εν δὲ τῷ , ἡμῖν ἀλήμονές εἰσιν , ἀλήμονας μὲν τοὺς ἀλήτας λέγει . τοῦ δὲ ἡμῖν συστέλλει μὲν τὴν λήγουσαν , περισπᾷ δὲ τὴν ἀρχουσαν , λόγῳ ἐγκλιτικῷ , καθά που καὶ ἄλλαχοῦ ἐποίησε . Τὸ δὲ ἢ ὄνοσαι , ἀστίως ἔφη ἀντὶ τοῦ , ἢ μέμψῃ ἡμῖν δηλαδὴ ἢ τοῖς ἀλήταις ὡς μὴ βροτοῖς οὐσι μηδὲ δαπανᾶν εὐ δυναμένοις τὰ τοῦ οἴκου τῶν σῶν δεσποτῶν , καὶ διατοῦτο καὶ ἑτέρους ἄγεις τοὺς ἀξιολογώτερον καταφαγομένους ἐκεῖνα . καὶ ἐστιν ἐνοια ὁμοία πρὸς τὸ , ἀλλ’ οὐδ’ ὡς σε ὁλπα ὄνοσέσθαι κακότητος . ὁ περ ἐν τῇ ἐ βακχιδίᾳ ὁ Ποσιδών πρὸς * τὸν ’Οδυσεῖα φησί.50 καὶ οὕτω μὲν καλῶς ἔχει τὸ ὄνοσαι . τὸ μέντοι εἰπεῖν τὸ , ἢ ὄνοσαι ἀντὶ τοῦ ὡφείλειν ἔχεις ἐκνενομέ - νου τοῦ δεσποτικοῦ οἴκου , σαφέστερον μὲν , οὐχ ἧττον δὲ καὶ ἐμμάρτυρον τὸ ὄνοσαι κείμενον ἐπὶ σημασίας τῆς . ὄνησαι γὰρ μᾶλλον ὡφείλειν εἶναι , ὡς δηλοῖ τὸ , ὁνήμενος . καὶ τὸ , οὐδ’ ἀπόνητο . Τὸ δὲ καὶ ποθὶ τόνδ’ ἐκάλεσας , προκλητικὸν ἐστὶ τοῦ ἐφεξῆς νοήματος . ἐντεῦθεν γὰρ λαβὼν ὁ Εὐ - μαιος ἀφορμὴν ἀντιλαλήσει πρὸς ’Αντινοον , ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ , τίς ἂν ξείνον καλέσῃ ἄλλοθεν καὶ τὰ ἐξῆς . Σημεῖωσαι δὲ καὶ ὡς , εἰ καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς ’Ιρὸς τις ἰστορηθήσεται πτωχὸς πανδήμιος , ἀλλ’ οὐ μόνον ἐκεῖνον ’Ιθάκη ἔχει , ἀλλὰ καὶ ἑτέρους τοιούτους , ὡς δηλοῖ τὸ , πτωχοὶ ἄνθρωποι καὶ ἐξῆς . καὶ ὅμως δοκεῖ προεχεῖν ὁ ’Ιρὸς τῶν λοιπῶν . sqq.)’Ὅτι Εὐμαιος αἰτιώμενος τὸν ’Αντινοον ἐφ’ οἷς αὐτὸν ἐσυνοχάντησεν ὡς καλέσαντά ποθὶ τὸν πτωοδυσεῖα εἰς τὴν ’Ιθάκην , φησίν · ’Αντινοε , οὐ μὴν καλά καὶ ἐσθλὸς ἔων ἀγορεύεις · τίς γὰρ δή ξείνον καλεῖ ἄλλοθεν αὐτὸς ἐπελθὼν ἄλλον γε , εἰ μὴ τῶν , οἱ δημιουργοὶ ἔασιν , τουτέστι δημιουργοὶ κατὰ κράσιν , τεχνίται δημοσία ἐργαζόμενοι οὕς καὶ πρὸς ὄνομα λέγουσι φησίν · μάντιν , ἢ ἱπτήρα κακῶν , ἢ τέκτονα δούρων , ἢ καὶ θέσπιν ἀοιδόν , ὅς ἂν τέρη - σιν ἀεί*δων . οὗτοι γὰρ κλητοὶ γε βροτῶν ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν . πτωχὸν δ’ οὐχ ἂν τις καλεῖσι τρύζοντα60 ἐαυτὸν . αὐτοὶ δὲ δηλαδὴ κἂν ἀποσθῶνται , κατὰ τὰς μνίας ἐφίπτανται ταῖς τραπέζαις αὐτόματοι . εἶτα καὶ ὡς χαλεπὸν τοῖς τε ἄλλοις καὶ αὐτῷ μάλιστα σκώπτων τὸν ’Αντινοον φησίν · ἀλλ’ αὐτὶ χαλεπὸς περὶ πάντων εἰς μνησσύνην δμωσὶν ’Οδυσεῖος , περὶ δ’ αὐτ’ ἐμοί , τουτέστι περισσότερον δὲ τῶν ἄλλων ἐμοί . αὐτὸν ἔγωγε οὐχ ἀλέγω , ἕως μοι ζώσιν οἱ δεσπόται . ’Ιστέον δέ , ὅτι τε τὸ οὐ καλά καὶ ἐσθλὸς ἔων ἀγορεύεις , σκῶμμα ἐστὶ πρὸς τὸν μὴ εὖ λαλοῦντα , καὶ ὅτι τὸ , οὐ καλά , οὐ μόνον ὀνοματικῶς νοεῖται , * ἀλλὰ δύναται καὶ ἐπίρρημα εἶναι ἴσον τῷ οὐ καλῶς , κατὰ τὸ · ἢ μὲν καλά κήδεσαι , ἀντὶ1825 τοῦ , ὧντως καλῶς ἐμοῦ κήδη ὡς οἰκείου νιοῦ . εἰ δὲ καὶ ὀνομα ἐστὶ τὸ καλά , οὐκ ἀπικὸς ἀντὶ ἐνικοῦ εἰλήφθαι , ἵνα εἴπῃ , ὡς οὐ καλὸν πρᾶγμα λέγεις . καὶ γέμονται καὶ τοιούτου σχήματος οἱ παλαιοὶ λόγοι , καὶ αἱ τοῦ δήμου δὲ γλώσσαι . οὕτω ἐν ’Ιλιάδι ἐγράφη τὸ , ἐξ οὐ δή τὰ πρῶτα διαστήρην ταυτὸν γὰρ ἐστὶ τὰ πρῶτα καὶ τὸ πρῶτον εἰπεῖν . οὕτω καὶ τις ὑστερον ἔφη τὸ , δυοῖν τὸ ἕτερον πεπονθώς , ὁ κοινῶς ὑπεξαγαγὼν τῶν ποδῶν , ὡς ἂν ἔχοι ῥῶον αὐτοῦ ἐπικύρας ἀγασθαι , ὥτε θελήσει κατὰ τοῦ Ὀδυσσέως βαλεῖν . Ὅτι δὲ τὸ ἐπίχειν ἔστιν ὥτε καὶ ἐχθραν δη*λοῖ , ἐν τοῖς ἑξῆς που δηλώσει ὁ ποιη - τῆς . Τὸ δὲ , τρεῖς μῆνας , ἀπλοῖως παρεφύρη καὶ οὐ σπουδαίως ὥρισται . Ὅτι ἕλιον πτωχὸν δηλοῖ τὸ , οἱ δ᾽ ἄλλοι πάντες δίδασιν , πλῆσαν δ᾽ ἄρα πήγην σίτου καὶ κρειῶν . τῖχα δή καὶ ἐμελλεν ὁ λαβὼν πτωχός , αὐτὶς ἐπ᾽ οὐδὸν ἰών , προικὸς γενέσθαι Ἀχαιῶν , ἤγουν δωρεᾶς , ὡς καὶ προγέραπται . Ὅτι ὁ δεόμενος τῶν τινὸς μεγιστάνων ἐπὶ δώρῳ εἴποι ἂν τὸ , δός φίλος , οὐ μέντοι δοκεῖς ὁ κάκιστος Ἀχαιῶν ἐμμεναι , ἀλλ᾽ ὥριστος , ἐπὶ βασιλῆϊ ἑοικας . τῷ σε χρὴ δόμε - ναι καὶ λῦσον , ἢε περ ἄλλοι , σίτον * ἢ τοῦδε τινός . ἐγὼ δ᾽ ἂν σε κλείω κατ᾽ ἀπείρονα γαῖαν . Ὀδυσσέως δὲ καὶ τοῦτο λόγος , ὡς οἷα πολλὴν γῆν ὡς ἀλήτης περιὼν ὑπισχνεῖται , τὸν Ἀντί - νουν παρὰ πολλοῖς εὐκλεῶς φημίσαι . εἰ δὲ καὶ ἐκ πλουσίων ποτὲ εἴη ὁ δεόμενος , πρέπει προσθεῖναι καὶ τὰ ἑξῆς᾽ καὶ γὰρ ἐγὼ ποτε οἴκον ἐν ἀνθρώποισιν ἔναυον ὀλβιος ἀφνειὸν καὶ πολλὰκι δόσaxon ἀλήτη , τοιῷ ὁποῖος ἔοι , ἤγουν ὑπάρχοι , καὶ ὅτεν κεχωμένος ἐλθοι , ἤγουν καὶ οὐ ἂν χορή - ζοι , μὴ ἀνακρίνον μήτε προσώπων μήτε δώρων ποιότητα . ἤσων δὲ διὰδὲς μᾶλα μυρίοι ἄλλα τε πολλά , οἷαν ἐὐ ζώουσι καὶ ἀφνειοὶ καλέονται , οἱ ἄνθρωποι δηλαδή . ἀλλὰ θεὸς ἀλάπαξεν ἤθελε γὰρ που . Καὶ ὅρα τὸ , ἐὐ ζώουσιν᾽ ἐξ οὐ ζωὴ πρὸ τούτων ἢ τοῦ ζῆν ἐλέγθη περιουσία . οἱ μέντοι μεθ᾽ Ὀμήρου σοφοὶ ἐκ τούτων συνθέντες εὐζωίαν τὴν εὐδαιμονίαν φασίν . Ὅρα δὲ τὸ , οὐ κάκιστος ἀλλ᾽ ὥριστος , ἐντελῶς ὁπὴν σφαίρεναι χάριν . ἐξ οὐ δήλόν , ὅτι καὶ ἐν τῷ , οὐ γὰρ μιν ἀφανώτατος βάλεν Ἀχαιῶν , χρὴ προσεπεννοεῖν τὸ , ἀλλ᾽ ὁ ἀνδρειότατος . τὸ δ᾽ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων . ἄλλως γὰρ ὁ οὐ κάκιστος καὶ ὁ οὐν ἀφανώτατος οὐχ αὐτόθεν ἀπλῶς νοοῦσι τὸν ἄριστον καὶ τὸν ἀνδρειότατον . Τὸ δέ , κλείω κατ᾽ ἀπείρονα γαῖαν , χρόνον καὶ αὐτὸ ἀντὶ χρόνον λαμβάνει᾽ * ἀντὶ τοῦ δοξάσω γὰρ μέλλοντος εἵρηται . Τὸ δέ , ἤθελε γὰρ που θεός , εὐσεβοῦς ἤθους ἐστίν , ἀνατιθέντος τῷ κρείττονι τὰ συγχρούντα . Ἱστέον δὲ ὅτι Ὀδυσσεὺς καὶ τὰ τοιαῦτα πρὸς τὸν Ἀντίνοον λέγει παρὰ κοσφ᾽ ἄδων , ὁ φασιν . ἐφ᾽ οἷς καὶ συγκαλύπτων τὴν παρ᾽ αὐτοῦ ὑπόνοιαν ἐπιπλέκει μικρὸς τι τῆς πρὸς τὸν Εὐμαῖον ἐκείνης ψευδολογίας , ἵνα μὴ ἄλλο τι πλάσας ὑποπτευθῇ παρὰ τοῦ Εὐμαίου παρόντος καὶ ἀκροωμένου , ὡς πρὸς ἐκεῖνον ψευσάμενος . καὶ λέγει πάλιν , ὅπως ἐν Αἰγύπτῳ ποταμῷ στήσας νέας ἀμριελίσας καὶ ὀπηγὰς ὀτρῦνας νέεσθαι κατὲ σκοπίας ἐδυστύχησεν ἐκ τῶν ἑταίρων , καὶ τέλος μετὰ πολὺν κίνδυνον ἄλως καὶ αὐτὸς ἀπεδόθη ἐς Κύπρον τῷ ἐκεῖ ἀνάσσοντι Δμῖτορι Ἰασίδη . ἐκεῖθεν δέ , φησι , δεῦρο τοῦτ᾽ ἴκω πῆματα πάσχων . τούτοις δὲ προστίθησὶ τι καὶ ἀνήκουστον τῷ Εὐμαίῳ τὸ εἰς τὴν Κύπρον πρεσβῆναι , οἷα ὑπονοῶν , ὡς εἰδός , ὅτι οὐκ ἂν παρὼν καὶ ἀκούων ἄφρι ὁ Εὐμαῖος ἐλέγξη τοῦτον , ὡς ἢ μὴ μεμη - μένος ἢ μὴ βουλόμενος . Ἱστέον δὲ καὶ ὅτι καθ᾽ ὁμοιότητα τοῦ , οὐ γὰρ μιν , ὡς εἵρηται , ἀφανώτατος βάλεν Ἀχαιῶν , εἵρηται καὶ ὧδε τὸ , οὐ μέν μοι δοκεῖς ὁ κάκιστος Ἀχαιῶν εἶναι . πλὴν ἐκεῖνο μὲν ἀφήκων οὕτως ἐν ἀσαφεῖ κεισθαι διὰ τὸ πρὸς φρονούντας * λαλεῖν . νῦν δέ , ἵνα μὴ ὁ Ἀντίνοος , περὶ οὐ ὁ λόγος οὗτος , ὑβριν ὑποπτιύση , διεσάφησεν ἐπαγαγὼν τὸ , ἀλλ᾽ ὁ ἄριστος . ἐν δὲ τῷ τόπῳ τούτῳ καὶ ἠγιστήσας πολυπλάγαιτος λέγει συνήθως τοὺς κατὰ θάλασ - σαν πειρατάς , ἐπεὶ μὴ ἔστιν αὐτοῖς εἰς σκοπὸς τοῦ πλοῦ . λέγει δὲ καὶ τὸν Νειλὸν Αἰγυπτὸν ποταμόν , ὡς καὶ πρὸ τούτων , καὶ Αἰγυπτίῳ ἀνδρῶν περικαλεῖς ἀγροὺς διὰ τὴν κατ᾽ Αἰγυπτὸν πώτητα τῆς γῆς . εἰ δὲ Κινύρᾳ ἐν᾽ Ἠλαδὶ Κύπρῳ ἤν βασιλεύς , ἀλλ᾽ ἐκείνου μικρέτ᾽ ὄντος ὁ ῥηθεὶς Δμῖτωρ βασιλεύσαι δοκεῖ . Ἐν δὲ τούτοις κείται καὶ ἡ ἀνάγκη ἐπὶ βίας ἐν τῷ , ἐργάζεσθαι ἀνάγκη , ἤγουν βιαίως᾽ ὧθεν καὶ μῦθος ἀναγκαῖος πρὸ βραχέων ὁ ἀναγαστιχός . Ὅτι αὐξάνων ὁ ποιητὴς τὴν κατὰ τὸν Ἀντίνοον περιπλέτειαν , ἵνα πᾶνν φανεὶς θρασύς καὶ βιαίος ἀξίαν ὑστερον τισὴ δίκην , καὶ μὴ μάτην Ὀδυσσεὺς κατ᾽ αὐτοῦ * πρώτον τοξά - σῃται , ἀλλ᾽ ὡς ἀξίου ὄντος πρὸ τῶν ἄλλων πασεῖν , πλάττει ἐκεῖνον ἐφ᾽ οἷς οὐδὲν τι φορτικὸν εἵπεν Ὀδυσ - σεύς , ἀλλ᾽ ἢ μόνον ὅτι ὀλβίος ποτε ὢν καὶ φιλόξενος , ἔπτα ὑστερὸν ἀθλιῶς πέπραγε καὶ ἐξ Αἰγύπτου αἰχμάλωτος ἀπεχθὲς , ἀπεδόθη ἐς Κύπρον , ἠκκίτην τόδε ἴκει , ἤγουν ἐνταῦθα καὶ κατὰ τόδε τὸ δῶμα , ὡς καὶ ἀλλαχοῦ ἐγράφη . ἐπὶ τοίνυν τούτοις πλάττει ἐκεῖνον λέγοντα οὕτω᾽ τίς δαίμων τόδε
Lemmas: ’Οδυσεὺς οὗτος τεχνάομαι , ἵνα πᾶς οὗτος πειράζω . ὁ δέ τίς εἰμί καί πόθεν ἔρχομαι , ἐπιτομή εἰμί ὁ , τίς πόθεν εἰς ἄνθρωπος καί ἑξῆς , ὁ ἐν ἄλλος κεῖμαι . ’Εν οὗτος δέ κεῖμαι καί ὁ πρόσθεν ἀντί ὁ πρό ὀλίγος καί ὡς εἶπον ἐγγύς , κατά δύναμις ὁ πρός πρόθεσις . φημί γάρ Μελάνθιος πρόσθεν ὁ ’Οδυσεῖα ὁράω , ἤγουν ὀλίγος τίς * πρό ὁ αὐτός καί ὁ συμβαίνω ὁράω ’Οτι μιμέομαι Ἀντινοεύς ὁ Εὔμαιος , ὅς ἄγω εἰς Ἰθάκη ὁ φαίνω πτωχός , φημί · ὡς οἴγω συμβότα , τουτέστιν , ὡς καί προέρχομαι , ἄγαν γνώριμος ἐπί ἀρχεῖον τέχνη , ὡς καί εἰμί τις εἶπον πρός τις , ὡς οἴγω πτωχός , ἢ τίς τοιοῦτος . βούλομαι γάρ εἶπον ὁ Εὔμαιος γνωστός ἐπί εὐτέλεια καί οὖον δαίμων . καί ἄλλως δέ , καθά καί ὁ παρά Θεόκριτος αἰπόλος γνωστός φαίνω , ἀπό ὅς ἐκείνος λέγω αἰπολικός σημεῖον , οὗτος καί ὁ ὑπό ὁ Ἀρίγνωτος ὁ τοιοῦτος δοικω καί εἰμί μόνος τυγχάνω ὄψις , καί μή αμειβωλος εἰς ὁ συμβαίνω εἰμί , ὁ περί ὁ Μελάνθιος μή ἔχω ἀγλαία φέρω ὀνειδίζω , ὡς μή αἰπόλος οἴομαι . εἰμί οὖν ἄστιος ὁ ὁ ’αντινοεω · ὡς οἴγω συμβότα , ἢ περί ὁ ὁ μελάνθιον · ἀμέγαρτος συμβότα . εἰμί δέ τις ἀμέγαρτος ἐπιστατικός ἐκεῖ νοέω ὁ πολύς - φθονέω , εἰμί εἄν καί ἐκεῖνος ὅμοιος οὗτος . Ἀπτικός δέ συναλοιφή ὁ , ὡς οἴγω , ὅμοιος ὁ , ὡς γιγνώσκω . τοίνυν οἴγω συμβότα , τιθός σύ ὅδε πόλινδε ἄγω ; ἢ οὐ άλλος ἐγώ ἀλήμων εἰμί καί ἄλλος πτωχός ἄνθρωπος δαίς ἀπολυμαντήρ ; ἢ ὄνομαι ὅτι ὅς βίος κατέδω ἄναπτος ἐνθάδε ἀγείρω - νόος ; σύ δέ καί ποθι ὅδε καλέω ; Ὦρα δέ ἐν οὗτος , ὡς εἰς ὁ αὐτός ενοια ὁ κακός Ἀντινοεύς ὁ κακός Μελάνθιος ἐμπίπτω . ἐκεῖνος τε πτωχός ἄνθρωπος δαίς ἀπολυμαντήρ ὁ ’Οδυσεῖα φημί , καί οὕτως πληθύνω ὁ τοιοῦτος ὄνομα . ’Εν δέ ὁ , ἐγώ ἀλήμων εἰμί , ἀλήμων μέν ὁ ἀλήτης λέγω . ὁ δέ ἐγώ συστέλλω μέν ὁ λήγω , περισπάω δέ ὁ ἄρχω , λόγος ἐγκλιτικός , καθά ποῦ καί αλλαχού ποιέω . ὁ δέ ἢ ὄνομαι , ἄστιος φημί ἀντί ὁ , ἢ μέμφομαι ἐγώ δηλαδή ἢ ὁ ἀλήτης ὡς μή βροτός οὐ μηδέ δαπανάω εὕω δύναμαι ὁ ὁ οἶκος ὁ σός δεσπότης , καί διατοῦτο καί ἕτερος ἄγω ὁ ἀξιόλογος καταφαγομενος ἐκεῖνος . καί εἰμί ἐνοια ὅμοιος πρός ὁ , ἀλλά οὐδέ ὡς σύ ὄλπη ὄνομαι κακότης . ὁ περ ἐν ὁ εἰ βακχιδίᾳ ὁ ποσιδηω πρός * ὁ ’Οδυσεῖα φησί.50 καί οὗτος μέν καλῶς ἔχω ὁ ὄνομαι . ὁ μέντοι εἶπον ὁ , ἢ ὄνομαι ἀντί ὁ ὀφείλω ἔχω ἐκνέμω - νόος ὁ δεσποτικός οἶκος , σαφής μέν , οὐ κακός δέ καί ἐμμάρτυρος ὁ ὄνομαι κεῖμαι ἐπί σημασία ὁ . ὀνίνημι γάρ μᾶλλον ὀφείλω εἰμί , ὡς δηλόω ὁ , ὀνίνημι . καί ὁ , οὐδέ ἀπονίναμαι . ὁ δέ καί ποθι ὅδε καλέω , προκλητικός εἰμί ὁ ἐφεξῆς νόημα . ἐντεῦθεν γάρ λαμβάνω ὁ εὕω - Μάϊος ἀφορμή αντιλαλώ πρός ’αντινοος , ἄρχω ἀπό ὁ , τίς εἄν ξένος καλέω ἄλλοθεν καί ὁ ἑξῆς . σημειόω δέ καί ὡς , εἰμί καί ἐν ὁ ἑξῆς Ἰόρα τις ἱστορέω πτωχός πανδήμιος , ἀλλά οὖον μόνος ἐκεῖνος Ἰθάκη ἔχω , ἀλλά καί ἕτερος τοιοῦτος , ὡς δηλόω ὁ , πτωχός ἄνθρωπος καί ἑξῆς . καί ὅμως δοκέω προέχω ὁ Ἰόρα ὁ λοιπός . sqq.)’Ὅτι Εὔμαιος αἰτιάομαι ὁ ’αντινοος ἐπί ὅς αὐτός ἐσυνοχάντησεν ὡς καλέω ποθι ὁ πτωοδυσεῖα εἰς ὁ Ἰθάκη , φημί · Ἀντινοεύς , οὖον μήv καλός καί ἐσθλός ἐάω ἀγορεύω · τίς γάρ δή ξένος καλέω ἄλλοθεν αὐτός ἐπέρχομαι ἄλλος γε , εἰμί μή ὁ , ὁ δημιουργός εἰμί , τουτέστι δημιουργός κατά κρᾶσις , τεχνίτης δημόσιος ἐργάζομαι ὅς καί πρός ὄνομα λέγω φημί · μάντις , ἢ ἱπτήρα κακός , ἢ τέκτων δόρυ , ἢ καί Θέσπις ἀοιδός , ὅς εἄν Τέρη - βρόχος ἀείδω . οὗτος γάρ κλητός γε βροτός ἐπί ἤπειρος γαῖα . πτωχός δέ οὐ εἄν τις καλέω τρύζω ἑαυτοῦ . αὐτός δέ δηλαδή κἀν ἀφίστημι , κατά ὁ μνία ἐφίπταμαι ὁ τράπεζα αὐτόματος . εἶτα καί ὡς χαλεπός ὁ τε ἄλλος καί αὐτός μάλιστα σκώπτω ὁ ’αντινοος φημί · ἀλλά αὐτί χαλεπός περί πᾶς εἰς μνησσυνη δμώς ’οδυθειος , περί δέ αὐτω ἐγώ , τουτέστι περισσός δέ ὁ ἄλλος ἐγώ . αὐτός ἔγωγε οὐ ἀλέγω , ἠώς ἐγώ ζῶ ὁ δεσπότης . Ἰστέον δέ , ὅτι τε ὁ οὖον καλός καί ἐσθλός ἐάω ἀγορεύω , σκῶμμα εἰμί πρός ὁ μή εὕω λαλέω , καί ὅτι ὁ , οὖον καλός , οὖον μόνος ὀνοματικός νοέω , * ἀλλά δύναμαι καί ἐπίρρημα εἰμί ἴσος ὁ οὖον καλῶς , κατά ὁ · ἢ μέν καλός κήδω , ἀντί ὁ , εἰμί καλῶς ἐγώ κῆδος ὡς οἰκεῖος Νιου . εἰμί δέ καί ὄνομα εἰμί ὁ καλός , οὐ Απικός ἀντί ἑνικός λαμβάνω , ἵνα εἶπον , ὡς οὖον καλός πρᾶγμα λέγω . καί γέμω καί τοιοῦτος σχῆμα ὁ παλαιός λόγος , καί ὁ ὁ δῆμος δέ γλῶσσα . οὗτος ἐν Ἰλιάς γράφω ὁ , ἐκ οὖον δή ὁ πρῶτος διαστήρ τατός γάρ εἰμί ὁ πρῶτος καί ὁ πρῶτος εἶπον . οὗτος καί τις ὕστερος φημί ὁ , δύο ὁ ἕτερος πάσχω , ὁ κοινῶς ὑπεξάγω ὁ πούς , ὡς εἄν ἔχω ῥῷον αὐτός ἐπικύρω ἄγαμαι , ὥτε ἐθέλω κατά ὁ Ὀδυσσεύς βάλλω . ὅτι2 δέ ὁ ἐπιχέω εἰμί ὥτε καί ἐχθρός δη*λοῖ , ἐν ὁ ἑξῆς ποῦ δήλωσις ὁ ποιέω - ὁ . ὁ δέ , τρεῖς μείς , απλοιος παραφύρω καί οὖον σπουδαῖος ὁρίζω . ὅτι2 Ἕλιος πτωχός δηλόω ὁ , ὁ δέ ἄλλος πᾶς δίδημι , πίμπλημι δέ ἄρα πηγή σῖτος καί κρέας . τίχα δή καί μέλλω ὁ λαμβάνω πτωχός , αὖτις ἐπί οὐδός1 εἶμι , προίξ γίγνομαι Ἀχαιός , ἤγουν δωρεά , ὡς καί προγράφω . ὅτι2 ὁ δήω ὁ τις μεγιστᾶνες ἐπί δῶρον εἶπον εἄν ὁ , δίδωμι φίλος , οὖον μέντοι δοκέω ὁ κακός Ἀχαιός εἰμί , ἀλλά ὅς , ἐπί βασιλεύς ἔοικα . ὁ σύ χρή δόμος - ναι καί λύω , εἶμι περ ἄλλος , σῖτος * ἢ ὅδε τις . ἐγώ δέ εἄν σύ καλέω κατά ἤπειρος γαῖα . Ὀδυσσεύς δέ καί οὗτος λόγος , ὡς οἷος πολύς γῆ ὡς ἀλήτης περίειμι1 ὑπισχνέομαι , ὁ ἀντί - νόος παρά πολύς εὐκλεής φημίζω . εἰμί δέ καί ἐκ πλούσιος ποτέ εἰμί ὁ δήω , πρέπω προστίθημι καί ὁ ἑξῆς καί γάρ ἐγώ ποτός οἴκος ἐν ἄνθρωπος ἐναυχέω ὄλβιος ἀφνειός καί πολλάκις δόση ἀλήτης , τοιῷ ὁποῖος εἰμί , ἤγουν ὑπάρχω , καί Οτέν χόω ἔρχομαι , ἤγουν καί οὖον εἄν Χόρη - ζέω , μή ἀνακρίνω μήτε πρόσωπον μήτε δῶρον ποιότης . ἀσάω δέ διαδέω μῆλον μυρίος ἄλλος τε πολύς , οἷος εὕω ζῷον καί ἀφνειός καλέω , ὁ ἄνθρωπος δηλαδή . ἀλλά θεός ἀλαπάζω ἐθέλω γάρ ποῦ . καί ὁράω ὁ , εὕω ζῷον ἐκ οὖον ζωή πρό οὗτος ἢ ὁ ζῶ λέγω περιουσία . ὁ μέντοι μετά Ὄμηρος σοφός ἐκ οὗτος συντίθημι εὐζωΐα ὁ εὐδαιμονία φημί . Ὅρας δέ ὁ , οὖον κακός ἀλλά ὅς , ἐντελής ὀπή σφαίρεναι χάρις . ἐκ οὖον δῆλος , ὅτι καί ἐν ὁ , οὖον γάρ ὅς ἄφανος βάλλω Ἀχαιός , χρή προσεπεννοέω ὁ , ἀλλά ὁ ἀνδρεῖος . ὁ δέ αὐτός καί ἐπί ὁ ὅμοιος . ἄλλως γάρ ὁ οὖον κακός καί ὁ ὀν ἄφανος οὐ αὐτόθεν ἀπλόος νοέω ὁ ἀγαθός καί ὁ ἀνδρεῖος . ὁ δέ , καλέω κατά ἤπειρος γαῖα , χρόνος καί αὐτός ἀντί χρόνος λαμβάνω * ἀντί ὁ δοξάζω γάρ μέλλω λέγω . ὁ δέ , ἐθέλω γάρ ποῦ θεός , εὐσεβής ἦθος εἰμί , ἀνατίθημι ὁ ἀγαθός ὁ συγχρουειντα . ἰστέον δέ ὅτι Ὀδυσσεύς καί ὁ τοιοῦτος πρός ὁ Ἀντίνοος λέγω παρά κοσφ᾽ Ἄδων , ὁ φημί . ἐπί ὅς καί συγκαλύπτω ὁ παρά αὐτός ὑπόνοια ἐπιπλέκω μικρός τίς ὁ πρός ὁ Εὔμαιος ἐκεῖνος ψευδολογία , ἵνα μή ἄλλος τίς πλάσσω ὑποπτεύω παρά ὁ Εὔμαιος πάρειμι καί ἀκροάομαι , ὡς πρός ἐκεῖνος ψεύδω . καί λέγω πάλιν , ὅπως ἐν Αἴγυπτος ποταμός ἵστημι νέος αμριελισος καί ὀπηγὰς ὀτρύνω νέομαι κατέ σκοπιά δυστυχέω ἐκ ὁ ἑταῖρος , καί τέλος μετά πολύς κίνδυνος ἀλόω καί αὐτός ἀποδίδωμι εἰς Κύπρος ὁ ἐκεῖ ἀνάσσω Δμῖτορι Ἰασίδης . ἐκεῖθεν δέ , φημί , δεῦρο οὗτος ἵκω πῆμα πάσχω . οὗτος δέ προστίθημι τίς καί ἀνήκουστος ὁ Εὔμαιος ὁ εἰς ὁ Κύπρος πρεσβῆναι , οἷος ὑπονοέω , ὡς οἶδα , ὅτι οὐ εἄν πάρειμι καί ἀκούω ἄφρος ὁ Εὐμαῖος ἐλέγχω οὗτος , ὡς ἢ μή μέμαα - μένος ἢ μή βούλομαι . ἰστέον δέ καί ὅτι κατά ὁμοιότης ὁ , οὖον γάρ ὅς , ὡς λέγω , ἄφανος βάλλω Ἀχαιός , λέγω καί ὧδε ὁ , οὖον μέν ἐγώ δοκέω ὁ κακός Ἀχαιός εἰμί . πλήν ἐκεῖνος μέν ἀφήκω οὕτως ἐν ἀσαφής κεῖμαι διά ὁ πρός φρονέω * λαλέω . νῦν δέ , ἵνα μή ὁ Ἀντίνοος , περί οὖον ὁ λόγος οὗτος , ὕβρις υποπτιυω , διασαφέω ἐπάγω ὁ , ἀλλά ὁ ἀγαθός . ἐν δέ ὁ τόπος οὗτος καί ηγιιστημι πολυπλαγαιος λέγω συνήθης ὁ κατά Θαλῆς - σάω πειρατής , ἐπεί μή εἰμί αὐτός εἰς σκοπός ὁ πλόος . λέγω δέ καί ὁ Νεῖλος Αἴγυπτος ποταμός , ὡς καί πρό οὗτος , καί Αἰγύπτιος ἀνήρ περικαλέω ἀγρός διά ὁ κατά Αἴγυπτος πώτης ὁ γῆ . εἰμί δέ Κινύρης ἐν λάδι Κύπρος ἐάν βασιλεύς , ἀλλά ἐκεῖνος μικρός εἰμί ὁ ἐρῶ Δμῖτωρ βασιλεύω δοκέω . ἐν δέ οὗτος κεῖμαι καί ὁ ἀνάγκη ἐπί Βίας ἐν ὁ , ἐργάζομαι ἀνάγκη , ἤγουν βιαῖος ὤθω καί μῦθος ἀναγκαῖος πρό βραχύς ὁ ἀναγαστιχός . ὅτι2 αὐξάνω ὁ ποιητής ὁ κατά ὁ Ἀντίνοος περιπλέτειαν , ἵνα πᾶς φαίνω θρασύς καί Βιαῖος ἄξιος ὕστερος τίνω δίκη , καί μή μάτην Ὀδυσσεύς κατά αὐτός * πρῶτος τόξον - σέω , ἀλλά ὡς ἄξιος εἰμί πρό ὁ ἄλλος πάσσω , πλάσσω ἐκεῖνος ἐπί ὅς οὐδείς τίς φορτικός εἶπον Ὀδυς - Σεύς , ἀλλά ἢ μόνος ὅτι ὄλβιος ποτός εἰμί καί φιλόξενος , πέτομαι ὕστερος ἄθλιος πράσσω καί ἐκ Αἴγυπτος αἰχμάλωτος ἀπεχθές , ἀποδίδωμι εἰς Κύπρος , ηκκιος ὅδε ἵκω , ἤγουν ἐνταῦθα καί κατά ὅδε ὁ δῶμα , ὡς καί ἀλλαχοῦ γράφω . ἐπί τοίνυν οὗτος πλάσσω ἐκεῖνος λέγω οὐτάω τίς δαίμων ὅδε