eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1755
ἀδελφός , ὡς ἡ Ἰλιὰς μάλιστα ἐδήλωσε . Τὸ δὲ αἰνυταὶ ὅτι τὸ λαμβάνειν δηλοῖ καὶ πό - θεν γίνεται , προδήλωται . ποιητικὴ δὲ αὕτη λέξις καὶ τοῖς κατὰ λόγον γράφουσιν ἀρρήτωστος . Τὸ δὲ καὶ οὐ παροῦντα παιδεύειν ἐστι τοῦ μὴ χρήσαι ἀπόντας τοὺς φίλους περιφρονεῖν καὶ ἑξω τιμῆς θέλλειν , μή καὶ τις τῷ τοιούτῳ προσοικειδίζον τῷ , αἰδῶς ἐν ὀφθαλμοῖς , ὁ παροῦν μὲν ἐπὶ χρήσει τοῖς μαρτυμιζομένοις τὸ ἀλλοποδασθλον καὶ ἀχάριστον καὶ χαλακρόν . εἰληπται δέ , ὡς καὶ ἄλλοι ἐφάσθη , ἐξ Ἀριστοτέλους , φαινοῦν τὴν αἰδῶ ἐν ὀφθαλμοῖς εἶναι * οὐ γνωμικῶς , ὡς ἡ παροι - μία φησιν , ἀλλὰ γνωμικῶς ἄλλως καὶ ἀστέως , οἷα τῶν αἰδιμόνων καὶ ἐξ αὐτῆς ὧνως χαρακτηριζο - μένων . οἱ δὲ οὐκ αἰδισθαι ζωὴ χαίρουσι τὰ βλήματα καὶ βλέπειν ἀτενῶς ὀνυοῦσιν . οὐ μὴν κατὰ τοὺς θρασύτερους ἀσφαδαινότως βλέπουσιν , ὡς ὁ κομικὸς γράφει . διὸ καὶ προσφυῶς ἐτυμολογοῦσι τὴν αἰδῶ οἱ φάμενοι γενέσθαι αὐτὴν παρὰ τὸ ἀ στερητικὸν μόριον καὶ τὸ ἰδεῖν , ἵνα ἢ οὕτω δυσωπία τις καὶ ἡ αἰδώς . καλῶς ἄρα ἡ αἰδῶς ἐν ὀφθαλμοῖς εἶναι λέγεται ὡς οἷα τινὶ τόπῳ καὶ δόμῳ αἰσθητῷ , οὐσα μὲν ἐν ψυχῇ , ἀναλάμπουσα δὲ δι’ ὧνως . ἥς ὅσα καὶ κορίσχη εὐγενῆς διεκκύπτουσα φαίνεται , ἐντροπή , φασίν , οὐσα καὶ’ ἐκαστον , ὧν τις ἔχει σεβασμιών . σεβόμεθα γὰρ αἰδοῦς λόγῳ τοὺς προέ - χοντας ἐν τινὶ ἀγαθῷ , σῶν ἀρετῇ , ἐμπειρίᾳ , εὐδοξίᾳ καὶ τοῖς ὁμοίοις . οὕτω δὲ καὶ ἀρετὴς ἐπακοεῖν αἰδοῦσθαι . ἐπεσόντες δὲ εἴπα ἐντραπέντες , τότε δὴ αἰσχύνην παιδεῖν λεγόμεθα ἐφ’ οἷς ἁμαρτομεν , καὶ οὐκέτι μόνους τοὺς εἰρμένους ἀγαθούς ἀλλὰ καὶ πάντα ἄνθρωπον διὰ τὸ δοκεῖν ἅπασιν αἰσχρὰ νομισθῆναι τὰ πεπραγμένα . Τὸ δὲ ὀνομάζειν αἰδέομαι , ἀντὶ τοῦ αἰδοῦμαι Ὀδυσσέα νῦν καλεῖν ποῖς ὄνομα δίχα τινὸς προσρήσεως φιλόφρονος , ὡς ἐν τῇ μηστηροφωνίᾳ παροῦντα * προσφωνεῖ , πολυμήχαν’ Ὀδυσεῦ . Σημείωσα δὲ τὸ ὀνομάζειν τεθὲν ὁμοίως τῷ ὀνομαίνειν ἀντὶ τοῦ καλεῖν ἐξ ὀνό - ματος . οὐ μὴν τοιούτων καὶ τὸ ἐξονομάζειν φαίνεται παρὰ τῷ ποιητῇ . ἐπὶ δὲ καὶ ἄλλως , Ὀδυσεῦα μὲν φησιν αὐτὸν οὐκ ἂν ἐθέλοιμι καλέσαι , τοῦτο γὰρ ἂν τις καὶ ξένος ποιήσοιτο , οὐ μὴν ἀλλ’ οὐδὲ δεσπό - την , οὐ γὰρ μοι τοιούτος ἐκεῖνος ἦν , οἷα πάνυ με φιλοῦν καὶ μηδόμενος . καλῶ τοίνυν αὐτὸν ἡδίκιον κατὰ φιλοφροσύνην ἀδελφικήν . Καὶ ὅρα ὅπως λίαν πάνυ φιλεῖ τὸν Ὀδυσσέα ὁ Εὐμαιος , διὸ καὶ συλλήπτουσα τῆς μηστηροφωνίας ἔχει αὐτὸν Ὀδυσεῦα ἐν τοῖς ἑξῆς , ὡς μέντοι καιροῦ καὶ ὅτε πρὸς αὐτῷ τῷ ἔργῳ γενήσεται . αὐτὰρ οὐκέτι πιστὰ γυναῖξιν , οὐδ’ ἂν δούλοις μάλιστα . Σημείωσα δὲ ἐκ τῶν ἐνταῦθα , ὡς οὐκ ἐξ ἀνάγκης ἀλλὰ τοῦ δοῦλον δυσμενῆ τοῖς δεσπόταις , ἀλλ’ ὅπου μὲν αὐτοῖς ἱλαρὰ τὰ τῶν δεσποτῶν , πειθαρχοῦνται ὡς ἐπαπολῇ . χωρὶς δὲ ἐξαιρέως δεσποτικῇ ἐξαγριοῦ αὐτοῖς . ἐνθυμητέον οὖν ὅποιοι ἂν τοῖς Λάκωσι καὶ τοῖς ἄμφ’ αὐτοὺς οἱ Ἑλώτες , οἱ δίχα κακώσεως ἄλλων καὶ πληγὰς τεταγμένας ἐλαμ - βανον κατ’ ἐνιαυτὸν δίχα γε τοῦ ἀδινῆσαι τι , ἵνα , φασί , μὴ ποτε δουλεύειν ἀπομάθωσιν . ἐνθυμητέον δ’ ἐν τοῖς τοιούτοις καὶ ὡς αὶ δεσπότης αἰδεῖται τὸν Ὀδυ*σέα καλεῖν ὁ καλὸς Λύκαος , ὅτι μηδὲ δουλικῶς ὑπ’ ἐκείνῳ ἐτάττετο , ἀλλ’ οὐν κύριον οὐκ ἂν αἰδοῖτο ἐκεῖνον ὀνομάζειν . ὁ δὴ ἀμοῦζει καὶ πατρὶ ἐπὶ νιῷ κατὰ τὸν εἰπόντα ὅτι κύριος γυναικὸς καὶ νιῶν ἄνηρ καὶ πατήρ . δεσπότης δὲ ἀρχυροτήτων . καὶ ὅμως οὐδ’ αὐτὸ ἂν αἰροῖτο Λύκαος οἷα μηδὲ ὑπ’ ἐξουσίᾳ δοκῶν κισθῆναι . εἶλετο οὖν ἡθεῖον μάλιστα καλεῖν τὸν δεσπότην , διὰ τὸ τὰ μὲν ἄλλα ἐπισοῦσθαι , χρόνῳ δὲ προεχέστερον ἀδελφικῶς εἶναι τὸν Ὀδυσσέα . ὅτι δὲ οὐκ ἀνεγκαιῶς ὁ κύριος ἐπὶ δεσπότου τίττεται , ἀλλὰ ποτε καὶ συγγενικῶν , ὡς δημότη , δηλοῖ σχέσιν , καὶ ὁ κομικὸς σημαίνει ἐν τῷ Σμικ*θῃ καὶ κύριον , ὡς ἐπὶ ἀνδρὸς ἐκείνου φράσας καὶ γυναῖκός . Ὅτι πρὸς τὸν μὴ ὁμδίως πιστεύοντα οἷς λέγει τις , ἐραὶ ἐκεῖνος τὸ , ὡ φίλ’ , ἐπαδὴ πάντων ἀναίναι , ὧμως δὲ τοι αὐτὸν ἄπιστος , ἀλλ’ ἐγὼ οὐκ αὐτὸς μυθήσομαι , ἀλλὰ σὺν ὕφρῳ , ἐπαγγέλιον δέ μοι ἔστω , ἥρουν καὶσθῶ μοι δόρον ὑπὲρ ἀγαθῆς ἀγγελίας . ἐκεῖνος δὲ αὐθὶς ὁ ἀπιστῶν ἐραὶ · ὦ δέῖνα , οὐτ’ ἂρ ἐγὼν ἐπαγγέλιον τοῦδε τίσω , οὔτε τοῦδε τι γενήσεται , σῶν , οὐτ’ ἐκείνος οἶκονδ’ * ἐκλάστα κατὰ τὸν ποιητὴν εἴπειν . Ἀναίνεσθαι δὲ ἐστὶ τὸ μὴ συγκατατιθέσθαι παρὰ τὴν ἀ στίρψιν καὶ τὸν αἰῶν , ὡς δηλοῖ συγκατάθεσιν . ἐξ οὐ καὶ ἡ συναίνεσις καὶ τὸ συναίνειν καὶ συγ - καταίνειν . Ἱστέον δὲ ὅτι τὸ οὐκ αὐτὸς ἐν τοῖς ἀντιγράφοις διὰ τοῦ ζ’ ἐκφερόμενον δηλοῖ φιλοῦσθαι τὸ αὐτὸς Ἰωνικῶς , ἢ καὶ ὡς ἀπὸ τοῦ αὐτός . Ὅτι ὁ μετὰ πράγματος ἀπόδοσιν ζητῶν τὸ προσχρῶς ὁρῆδεν ἐπαγγέλιον ἄποι ἂν’ ἐπαγγέλιον δέ μοι ἔστω , αὐτίκα ἐπειδὰν τοῦδε γενήσεται , πρὶν δὲ γε καὶ μᾶλα περ κεχωρημένος οὐτι δεχοίμην . ἐνθὰ ὅρα τὸ αὐτί*κα
Lemmas: ἀδελφός , ὡς ὁ Ἰλιάς μάλιστα δηλόω . ὁ δέ αἴνυμαι ὅτι ὁ λαμβάνω δηλόω καί πό - τίθημι γίγνομαι , προδηλόω . ποιητικός δέ οὗτος λέξις καί ὁ κατά λόγος γράφω ἀρρήτωστος . ὁ δέ καί οὖον παρόω παιδεύω εἰμί ὁ μή χράω ἄπειμι ὁ φίλος περιφρονέω καί ἔξω τιμή ἐθέλω , μή καί τις ὁ τοιοῦτος προσοικειδιζω ὁ , αἰδώς ἐν ὀφθαλμός , ὁ παρόω μέν ἐπί χρῆσις ὁ μαρτυμιζομενω ὁ ἀλλοποδασθλον καί ἀχάριστος καί χαλακρόν . λαμβάνω δέ , ὡς καί ἄλλος φαίνω , ἐκ Ἀριστοτέλης , φαίνω ὁ αἰδώς ἐν ὀφθαλμός εἰμί * οὖον γνωμικός , ὡς ὁ πάρος - εἷς φημί , ἀλλά γνωμικός ἄλλως καί Ἄστυ , οἷος ὁ αιδιμονος καί ἐκ αὐτός ὅς χαρακτηρίζω - Μένων . ὁ δέ οὐ αιδιεπομαι ζωή χαίρω ὁ βλῆμα καί βλέπω ἀτενῶς ὀνίνημι . οὖον μήv κατά ὁ θρασύς ασφαδαινοος βλέπω , ὡς ὁ κομίζω γράφω . διό καί προσφυῶς ἐτυμολογέω ὁ αἰδώς ὁ φημί γίγνομαι αὐτός παρά ὁ ὅς στερητικός μόριον καί ὁ ὁράω , ἵνα ἢ οὗτος δυσωπία τις καί ὁ αἰδώς . καλῶς ἄρα ὁ αἰδώς ἐν ὀφθαλμός εἰμί λέγω ὡς οἷος τις τόπος καί δόμος αἰσθητός , εἰμί μέν ἐν Ψυχή , ἀναλάμπω δέ διά ὅς . ἥς ὅσος καί κοριεχω εὐγενής διεκκύπτω φαίνω , ἐντροπή , φημί , εἰμί καὶι ἕκαστος , ὅς τις ἔχω σεβάσμιος . σέβομαι γάρ αἰδώς λόγος ὁ προέρχομαι - Χόντας ἐν τις ἀγαθός , σός ἀρετή , ἐμπειρία , εὐδοξία καί ὁ ὅμοιος . οὗτος δέ καί ἀρετή ἐπακούω αἰδέομαι . πίπτω δέ εἶπον ἐντρέπω , τότε δή αἰσχύνη παιδεύω λέγω ἐπί ὅς ἁμαρτάνω , καί οὐκέτι μόνος ὁ λέγω ἀγαθός ἀλλά καί πᾶς ἄνθρωπος διά ὁ δοκέω ἅπας αἰσχρός νομίζω ὁ πράσσω . ὁ δέ ὀνομάζω αἰδέομαι , ἀντί ὁ αἰδέομαι Ὀδυσσεύς νῦν καλέω Πόις ὄνομα δίχα τις πρόσρησις φιλόφρονος , ὡς ἐν ὁ μηστηροφωνη παρόω * προσφωνέω , πολυμήχανος Ὀδυσσεύς . σημειώνω δέ ὁ ὀνομάζω τίθημι ὁμοίως ὁ ὀνομαίνω ἀντί ὁ καλέω ἐκ ὄνος - μα . οὖον μήv τοιοῦτος καί ὁ ἐξονομάζω φαίνω παρά ὁ ποιητής . ἐπί δέ καί ἄλλως , οδυσευω μέν φημί αὐτός οὐ εἄν ἐθέλω καλέω , οὗτος γάρ εἄν τις καί ξένος ποιέω , οὖον μήv ἀλλά οὐδέ Δέσπο - ὁ , οὖον γάρ ἐγώ τοιούτος ἐκεῖνος εἰμί , οἷος πάνυ ἐγώ φιλέω καί μήδομαι . καλέω τοίνυν αὐτός ἀδικέω κατά φιλοφροσύνη ἀδελφικός . καί ὁράω ὅπως λίαν πάνυ φιλέω ὁ Ὀδυσσεύς ὁ Εὔμαιος , διό καί συλλαμβάνω ὁ μηστηροφωνίας ἔχω αὐτός οδυσευω ἐν ὁ ἑξῆς , ὡς μέντοι καιρός καί ὅτε πρός αὐτός ὁ ἔργον γίγνομαι . ἀτάρ οὐκέτι πιστόν γυνή , οὐδέ εἄν δοῦλος μάλιστα . σημειώνω δέ ἐκ ὁ ἐνταῦθα , ὡς οὐ ἐκ ἀνάγκη ἀλλά ὁ δοῦλος δυσμενής ὁ δεσπότης , ἀλλά ὅπου μέν αὐτός ἱλαρός ὁ ὁ δεσπότης , πειθαρχέω ὡς ἐπαπολύω . Χωρὶς δέ ἐξαιρέω δεσποτικός ἐξαγριόω αὐτός . ἐνθυμέομαι οὖν όποιος εἄν ὁ Λάκων καί ὁ ἀμφί αὐτός ὁ Ἑλώτες , ὁ δίχα κάκωσις ἄλλος καί πληγάς τάσσω Ελάμ - βάνω κατά ἐνιαυτός δίχα γε ὁ αδινεος τίς , ἵνα , φημί , μή ποτός δουλεύω ἀπομανθάνω . ἐνθυμέομαι δέ ἐν ὁ τοιοῦτος καί ὡς ὅς δεσπότης αἰδέομαι ὁ Ὀδυσέα καλέω ὁ καλός Λύκας , ὅτι μηδέ δουλικῶς ὑπό ἐκεῖνος τάσσω , ἀλλά ὀν κύριος οὐ εἄν αἰδέομαι ἐκεῖνος ὀνομάζω . ὁ δή αμουζω καί πατήρ ἐπί νίον κατά ὁ εἶπον ὅτι κύριος γυνή καί Νίων ἀνήρ καί πατήρ . δεσπότης δέ αρχυροτηταω . καί ὅμως οὐδέ αὐτός εἄν αἱρέω Λύκας οἷος μηδέ ὑπό ἐξουσία δοκέω κινέω . αἱρέω οὖν ἡθεῖον μάλιστα καλέω ὁ δεσπότης , διά ὁ ὁ μέν ἄλλος ἐπισῴζω , χρόνος δέ προεχής ἀδελφικῶς εἰμί ὁ Ὀδυσσεύς . ὅτι δέ οὐ ἀνεγκαιῶς ὁ κύριος ἐπί δεσπότης τίνω , ἀλλά ποτός καί συγγενικός , ὡς δημότης , δηλόω σχέσις , καί ὁ κομίζω σημαίνω ἐν ὁ Σμικ*θῃ καί κύριος , ὡς ἐπί ἀνήρ ἐκεῖνος φράζω καί γυνή . ὅτι2 πρός ὁ μή ὁμδίως πιστεύω ὅς λέγω τις , Ἐραί ἐκεῖνος ὁ , εἰμί φίλος , ἐπαδὴ πᾶς ἀναίνομαι , ὠμός δέ ὅς αὐτός ἄπιστος , ἀλλά ἐγώ οὐ αὐτός μύω , ἀλλά σύν ὕφρῳ , ἐπαγγέλλω δέ ἐγώ ἵστημι , ἀρόω καίω ἐγώ δορός ὑπέρ ἀγαθός ἀγγελία . ἐκεῖνος δέ αὐθίς ὁ ἀπιστέω Ἐραί · εἰμί Δείνα , οὐ ἄρα ἐγώ ἐπαγγέλλω ὅδε τίνω , οὔτε ὅδε τίς γίγνομαι , σός , οὐ ἐκείνος οἶκόνδε * κλάστης κατά ὁ ποιητής εἶπον . ἀναίνομαι δέ εἰμί ὁ μή συγκατατίθημι παρά ὁ ὅς στίρψιν καί ὁ Αἰῶν , ὡς δηλόω συγκατάθεσις . ἐκ οὖον καί ὁ συναίνεσις καί ὁ συναινέω καί συγ - καταινέω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ οὐ αὐτός ἐν ὁ ἀντίγραφος διά ὁ γῆ ἐκφέρω δηλόω φιλόω ὁ αὐτός ἰωνικός , ἢ καί ὡς ἀπό ὁ αὐτός . ὅτι2 ὁ μετά πρᾶγμα ἀπόδοσις ζητέω ὁ προσχρῶς ὁράω ἐπαγγέλλω απόι ἄνω ἐπαγγέλλω δέ ἐγώ ἵστημι , αὐτίκα ἐπειδάν ὅδε γίγνομαι , πρίν δέ γε καί μῆλον περ χωρέω οὔτις δέχομαι . ἔνθα ὁράω ὁ αὐτίκα