eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1783
ἐνταῦθα δηλουμένων τόπων ἔντα , τῶν Φερῶν , τῆς Πλιδος , καὶ τῶν ἔξης . Τὸ δὲ ἐπέ - βαλλεν ἀντὶ τοῦ εὐστόχως καὶ ἐπιτυχῶς ἔπλεεν , ὡς ἐκ τοῦ βάλλειν , ὁ δηλοῖ τὸ ἐπιτυγχάνειν . ἐνταῦθα δὲ μέμηται καὶ θεῶν νήσων , εἰπών · ἔνθεν δ’ αὖ νήσοισιν ἐπιποσίμε θεοῖσιν . αἱ δὲ τοιαῦται τῶν Ἰχναδῶν εἰσί , καθὰ καὶ τὸ Λουλίχιον τὸ πρὸ ὀλίγου ῥηθέν , ὡς ὁ γεωγράφος φησίν , ὃς καὶ πλησιά - ζειν αὐτὰς λέγει τῷ Κορινθιακῷ κόλπῳ . Περὶ δὲ θεῶν νήσων ἀκριβῶς ἐν τοῖς εἰς τὴν Βοιωτίαν γέγρα - πται . Θεοὶ δέ , φασί , νῆσοι , μεταλλπτικῶς αἱ λεγόμεναι ὀξεῖαι . δῆλον δὲ ὅτι τὸ θεοὺν καὶ ἐπὶ τοῦ ὀξεῖως τίθεται , ὅθεν καὶ θεώσαι τὸ ἀποξύναι , ὡς τὸ , ἐγὼ δ’ ἐθόωσα παραστάς . Ὅτι ἀναμενεὶ μὲν ἐξανάρχης Ὀδυσσεὺς τὴν τοῦ υἱοῦ ἐπάνοδον , ὅμως δὲ εὐθὺς τεω πειρητίζων , τουτέστιν ἀπο - πειρώμενος , αἱ περ αὐτὸν ἐτι φιλεῖν μείναι τε κελεῦεν αὐτὸν ἐνὶ σταδίμῳ ἢ ὑστίνεις πόλινδε , φησίν , ὅτι ἐωθὲν ἐκθελω εἰς ἵστυ ἀπελθεῖν πτοχεύσων , ἤγουν ἐπαιτήσων , ἵνα μὴ σε κατασφύγω καὶ ἐταίρους . ἀλλὰ μοι εὖ τε ὑπόθες , ἤγουν συμβούλευσον , καὶ ἥμα ἡμερόνα ἐσθλὸν ὁπάσσον . καὶ ἐμμενέων , τίνα φησίν ἡμερόνα , ἐπάγει · ὡς κέ με κέας ἀγάγῃ . κατὰ δὲ πτύλιν αὐτὸς ἀνάγῃ , τουτέστιν ἀναγκαίως , πλάζομαι , αἱ κέν τις κοτύλην καὶ πίυρον δοξῃ . λέγει δὲ καὶ ὅτι ἐλθὼν καὶ εἰς τὸν τοῦ Ὀδυσεύος οἶκον ἀγγελίην ἐποιομ τῇ γυναικί , καὶ μνηστήροις δὲ ἂν μι - γαίην , εἰ μοι δεῖπνον δοίεν ὀνειάτα μικρὰ ἔχοντες . εἶτα καὶ συνιστὼν ἑαυτὸν πτοχικῶς , ὡς χορή*μον δήθεν τοῖς μνηστήροις ἴσόμενον , καταλέγει ἃ δύναται δρᾶν , εἰπών · αἰφὰ κεν εὖ δρώοιμ μινὰ σμίου ὅπτι θέλοιεν . ἐν γὰρ τοι ἔοιδο , σὺ δὲ σύνθεο καὶ μεν ἀκούσον . Ἐμμεῖο ἐκπὶ διακτόρων , ὡς ἂν τε πάντων ἀνθρώπων ἔργοισι χεῖραι καὶ χύδος ὀπάζει , δρηστοσύνην οὐκ ἂν μοι εἴοισιες βροτὸς ἄλλος , πῆρ τ’ ἐν νήσῳ , διὰ τε ξύλα δανὰ κέασαι , δαιτυνύσαι τε καὶ ὀπτήσαι καὶ οἰνοχοῖσαι , οἷα τε τοῖς ἀγαθοῖσι παραδρῶσι χέρης . καὶ τοιαῦτα μὲν Ὀδυσσεῖς , πειρητίζων , ὡς ἐφύδει , τοῦ δούλου . ὁ δὲ δεινοπαθήσας ἐφ’ οἷς ἤκουεν , φ’ μοι , ξείνε , φησί , τί σοι * ἐνὶ φρεσὶ τοῦτο νόημα ἐπλετο ; ἢ σὺ γε πάγχυ λιλαιαὶ αὐτὸθι ὀλέεσθαι , εἰ δή μνηστήρων ἐθελὰς καταθύναι ὀμολον , ὧν ἕκασ τε βίη τε σιδηρέον οὐρανὸν ἴκει , οὐ τοι τοιοῖδ’ εἰσὶν ὑποδηστήρες ἰκείνων , κατὰ σὲ δηλαδή τὸν καὶ βουλαίᾳ φροσύνθαι καὶ χεῖρον , ἀλλὰ νῦσι χλαίναις ἐν εἰμὶναι ἤδε χιτῶνας . αἰεὶ δὲ λιπαροὶ κεφαλὰς καὶ καλὰ πρόσωπα , οἱ σφιν ὑποδρώσωσι . ἐξέστηο δὲ τραπέζας σίτον καὶ χοιῶν ἤδ’ οἶνον βεβρώθασι . τρυ - φόντων δὲ καὶ πολυτελῶν χαρακτήρες ταῦτα ἀνθρώπων . εἶτα καὶ διικνῆς ὡς οὐκ ἀχθεῖται παρόντι τῷ * ξείνῳ , φησίν · ἀλλὰ μένε , οὐ γὰρ τις τοι ἐπιτάται παρόντι . οὐτ’ ἐγὼ οὔτε τις ἄλλος ἐταίρων οἷ μοι ἔασιν . Καὶ ὅρα ὅτι Ὀδυσσεὺς μὲν ἐν τῷ , μὴ σε κατασφύγω καὶ ἐταίρους , ὤνησε συνδούλους ἢ τι τοιοῦτον εἰπεῖν , θεραπαινῶν , οἷα εἴδος , τὸν ξενοδόχον δοῦλον . ὁ δὲ Εὐμαιος ἄλλους ἐταίρους τοὺς συνδούλους λέγει διὰ τὸ τοῦ ἤθους μέτριον . Τὸ δὲ οἷ μοι ἔασι πρὸς ἀκριβίαν εἶπεν . εἰ γὰρ καὶ τυχὸν ἄλλος τις τῶν ἐμοὶ ἐταίρων ἀνάσταται ἐπὶ σοί , ἀλλ’ οὐχὶ καὶ οὕτω οἷ πέρ εἰσιν ὑπ’ ἐμοί . εἶτα καὶ καιρὸν τίθησι τοῦ μίαν , ὁποῖον ὁ Ὀδυσσεὺς * ἐθέλει , εἰπὼν ὡς ἐπειδὰν ὁ Τηλέ - μαχος ἐλθῃ , ἐκεῖνος χλαίναν τε χιτῶνά τε δούς πέμψω ὅπη σε κραδίη θυμὸς τε κελεύει . Καὶ ὅρα τὸ πέμψω , οὐ περ οὐκ ἔχει καιρωτέραν λέξιν ἐν τοῖς τοιούτοις ὁ ποιητής . Τὸ δέ , αἱ κέν τις κοτύλην παρέξῃ , καὶ τὸ , εἰ μοι δεῖπνον δοίεν , τοῦ αὐτοῦ εἰσὶ σχήματος , καὶ δηλοῦσι τὸ , εἰ πως ἀντὶ τοῦ , ὅπως ὁρέξῃ καὶ ὅπως δοίεν . Ὀμώρνημος δὲ λέξεις καὶ τὸ δρέξαι . χεῖρα μὲν γὰρ τις ὁρέχει ἐκτεί - νων αὐτήν . δῶρον δὲ ὁρέχει , ἤγουν δίδωσιν , ἐκτείνας χεῖρα . Κοτύλη δὲ ποτηρίου ἦτο ἐπώματος εἶδος . ἔστι δὲ ὅτε καθὰ καὶ τὴν καὶ τὸ ἔσω αὐτοῦ ὑγρὸν ὀμωνύμως κοτύλη λέγεται , καθὰ καὶ μέδιμνον καὶ σχοῖνξ τὸ , τε μέτρον καὶ τὸ μετρουμένον . ἄτι δὲ κοτύλη καὶ τὸ κοῖλον ὀστόυν , ἤ ἀστροῖντα ὁ μικρὸς , κοτύλαι δὲ καὶ τὰ περὶ τὰς πλεξάνας τῶν πολυπόδων πυκνὰ κοῖλα σαρξία , δηλοῦται ἄλλεχοῦ . ἐκ δὲ τῆς ἐνταῦθα κοτύλης καὶ κοτυλήρετον ὕδωρ ἢ αἷμα τὸ κοτύλῃ ἀρυνόμενον . Τοῦ δὲ πίυρον τὸ γένος ἀδηλὸν φασιν εἶναι . εἰ δὲ καὶ πύρνα εὔρηται παρὰ τῷ ποιη*τῇ , ὑποπτεύεται καὶ οὕτως ἡ λέξις μὴ ποτε μεταπέπλεσται ὡς τὰ σταθμὰ καὶ τὰ χιλενθὰ καὶ τὰ δεσμὰ καὶ τὰ τοιαῦτα . λέγει δὲ πίυρον τὸν πύρινον , ὁ ἐστι σίτουν ἄρτον ἤ ψωμόν κατὰ τοὺς παλαιούς . Λείπου δέ , ὡς ἐκ μέρους τοῦ προϋνοῦ ἐμψώματος , καὶ τὸ ἄριστον καὶ τὸν δόρπον φησίν . Ὀνειάτα δὲ μικρά καὶ νῦν τὰ βρώ - ματα , ἐξ ὧν ἐστι τις ὀνησις . Τὸ δὲ εὖ δρώοιμ ἀντὶ τοῦ διακονοῖην , ὑπηρετοῖην . δρᾶν γὰρ τὸ ὑπηρετεῖν , καὶ μετὰ προθέσεως παραδοῶν καὶ ὑποδοῶν . καὶ δραστήρες οἱ θεαλόντες καὶ δρῆσται τὸ τοῦτον δηλιχὸν καὶ δηγοτοσύνη καθ’ ὁμοιότητα τοῦ παλαισμοσύνη ἡ ταπεινή * διακονία ἦγον τὸ πῦρ ἀνάφαι καὶ ξύλα κάσαι καὶ τὰ ἐξῆς , ὡς δηλοῖ καὶ ὁ ποιητής . Τὸ δὲ Ἐρμείω ἐκητι ἀντὶ τοῦ διὰ τὸν Ἐρμῆν . αὐτὸς γὰρ οὐχ ὡς λόγιος οὐδ’ ὡς ἐμπολαῖος ἢ στρόφις ἢ τι τοιού - τον , ἀλλ’ ὡς χειρίως ἢ καὶ διάκτορος ἐπιστατεῖν δοκεῖ ταῖς ὠθηθείαις ὑπουργίαις καὶ χαρίεντα ποιεῖ τὰ κατ’ αὐτὸν διακονιχὰ βουλεύματα . καὶ ἐστιν ὅμοιον τὸ εἰπεῖν ὡς Ἐρμείων ἐκητι ὑπουργική εἰμι , ὡς εἰ καὶ ὁ πολεμικὸς Ἄρης χάριν τοιούτου εἶναι εἴη καὶ ὁ μουσικὸς Ἀπόλλωνος ἐκητι . Πῦρ δὲ νηῖσαι τὸ ἐκ σπινθήρων σωρεύσαι καὶ οὕτως ἀναμμα πυρὸς διὰ ξύλων ποιήσασθαι . Ὅτι δὲ νηῖσαι τὸ σωρεύσαι , δηλοῖ καὶ ἡ Ἰλιάς . τινὲς δὲ πῦρ εὐνήσαι γράφουσιν , ἤτοι φυλάξαι , κατευνά - σαι , ζωπυρήσαι ἐν σποδῖ . Τὸ δὲ ξύλα δανά κάσσαι , τούτῃ ἐξηρὰ καὶ ἐπιτήδεια εἰς τὸ δαιεῖσθαι , γράφεται καὶ ξύλα πολλά κάσαι . Ὅρα δ’ ἐνταῦθα καὶ συγχὰ πάροια τὸ νηῖσαι , κάσαι , δαιεῖσθαι , ὀπτήσαι , οἰνοχοῆσαι , δι’ ὧν καλλωπιζόντων ὑπανίσταται ἥρεμα τὸ τῆς εὐτελοῦς ἐνταῦθα ἐννοίας ταπει - νόν . Ἐν δὲ τῷ ἀγαθοῖς πάρα δρώσαι χέρης , τινὲς γράφουσιν ὑφὲν παραδρώσων ἦγον * παραδιακονοῦσι . δήλον δ’ ὅτι ποιητικώτερα λέξις τὸ τοιούτον δρῶν καὶ αἱ ἀπ’ αὐτοῦ κινήσεις , καθά καὶ τὸ περῶν ἦγον πέραν πιπράσκειν καὶ τὸ περάσαι καὶ ὅσα ἐκ τούτου . οἷς καὶ ἐπιμενεῖ διὰ τὸ καίριον τῆς κυριολεξίας ὁ ποιητής , ἦγον τοῖς μὲν ἐκ τοῦ βοῶν ἐνταῦθα , τοῖς δὲ ἐκ τοῦ περῶν μάλιστα ἐν Ἰλιάδι . Χέρης δὲ γίνονται μὲν κατὰ συκοπὴν καὶ τροπὴν Ἰωνικὴν ἀπὸ τοῦ χειρίους . δηλοῖ δὲ τοὺς ταπεινοὺς καὶ ὡς εἰπεῖν χειροργούς . ὁποίαν καὶ τὴν χειρομάχαν πληθὺν οἶδεν ὁ Ναυκρατίτης σοφι - στης . ἀντίκειται δὲ οἱ χέρης τοῖς ἀγαθοῖς . καὶ εἰ πέρ εἰσι χέρης οἱ ταπεινοὶ καὶ πτωχοί , λέγω ἂν ἀγαθοῦς ἐνταῦθα τοὺς ἀπεναντίας τούτοις τῆς ποιότης . Τοῦ δὲ χέρης εὔρηται ἐν ἄλλοις καὶ δοτικὴ χέρη , καὶ αἰτιατική , χέρα . Τὸ δὲ , μνηστήρων καταδύνα ὁμολον , τὸ πολὺ πλήθος τῶν μνηστήρων δηλοῖ . Τὸ δὲ , σιδήρεον οὐρανὸν ἴκει , ὅμοιον μὲν ἐστι τῷ , αὐτὴ δ’ οὐρανὸν ἴκεν , ὁ περ ἐν Ἰλιάδι ἐπὶ μᾶχης κείται . σιδήρεον δὲ οὐρανὸν δηλοῖ τὸν ἐν ἄλλοις χαλκεον , ὡς ἀδιάφο - ρον ὄν οὕτως ἢ οὕτως εἰπεῖν . Τὸ δὲ ἐν εἰμένω , ὅ ἐστιν ἐνδεδημένοι , τὸ εὐμενεῖν παρα - γει . Λιπαροὶ δὲ κεφαλὰς οἱ τριχωόντες , ὅ ἐστι λιπόντες , ὡς ἀπὸ μίφρου εἰπεῖν , τὸ πᾶν σῶμα . οἱ δὲ τοιούτω οὐκ ἂν εἶεν ὄνσοι ἢ ὀνικοὶ κατὰ * τοὺς ἀλιπεῖς . οὐ μόνον δὲ κεφαλαὶ λιπαροί , ἀλλὰ καὶ πόδες , καὶ τὸ , ποσοὶ δ’ ὑπὸ λιπαροῖσι . Τὸ δὲ καλὰ πρόσουπα περιττῶς μὲν κείσθαι δοκεῖ . συνεπινοοῦνται γὰρ αὐτὰ πάντως τῇ κεφαλῇ · ἐκφαινοῦνται δὲ ὅμως ἰδία διὰ τὸ ἐν αὐτοῖς μάλιστα ἐκφαίνεσθαι τὴν λιπαρότητα οἷα προκειμένοις τῶν ὀψεων . Ὅτι φιλόφρονος ξένου λόγος πρὸς ξενοδόχον τὸ , αὐθ’ οὕτως φίλος θεῷ γένοι , ὡς ἐμοί , ὅτι μ’ ἐπανσας ἄλις καὶ διέσος αὐτής . εἴτε ὁ τοῦτο εἰπὼν Ὀδυσσεὺς ἐπιπλέκων καὶ γνωμικὸν κατὰ τῆς πλάνης φησί · πλαγχο - σύνης δ’ οὐκ ἐστι κακώτερον ἄλλο βροτοῖσιν . ἀλλ’ ἕνεκα οὐλομένης γαστρὸς κακὰ κήδ’ ἔχου*σιν ἄνδρες , ὅν κεν ἴκηται ἄλη καὶ πῆμα καὶ ἄλγος , τὰ οἰονὶ σύστοιχα καὶ τῇ ἄλη παραπόμενα . Ὅρα δὲ καὶ νῦν τὸ , ὅν κεν ἴκηται , ἀντὶ τοῦ , εἰς ὅν ἂν παραγένηται . ἀπὸ γὰρ πληθυντικοῦ τοῦ ἄνδρες , εἰς ἓνιχὸν κατέβη συνήθως . αἴτιον δὲ τούτου , ὅτι οὐ πάντες βλάπτονται διὰ τῆς γαστρὸς , ἀλλ’ ὅν ἂν ἴκηται ἡ πλάνη . ἐκεῖνος γὰρ μάλιστα διὰ τὴν γαστέρα μυρία πάσχει κακά . ἀπὸ δὲ τῆς ἄλης ὅτι καὶ ὁ ἀλήτης καὶ ὁ ἀλαζών , δήλον . κείται γὰρ ἐν ῥητορικῷ λεξιχῷ , ὅτι ἀλαζὼν κυρίως ὁ ἀπὸ ἄλης ζῶν καὶ ἀγύρτης , ἄπλως δὲ ὁ φένας . Ὅτι ἐφώ*τισις περὶ φιλῶν ἀποδήμων τὸ , εἰπὲ ἤγ’ μοι περὶ τῶν δείνα εἴπου ἐτι ζώουσιν ἐπ’ ἀνδρὸς ἠλείοι ἢ ἤδη τσθνησας καὶ εἰν’Αἴδου ὀμοιοσιν , εἶοι δηλαδή . Ὅτι ἐρωτησις ὁ συμβαθὴς περὶ Ὀδυσσέως εἰ ζῶσιν οἱ δεσποτικοὶ γονεῖς , λαβὼν ἐντεύθεν ἀφορμήν , οὐ μόνον πρὸς τὸ ἐρωτηθὲν λαλεῖ , ἀλλὰ καὶ ἄλλα τινὰ κατὰ ποικιλίαν ποιητικὴν προσε - πειθήσω . ἐν οἷς καὶ περὶ ἑαυτοῦ λαλεῖ τι . καὶ τῆς δεσποίνης δὲ δεινότητα κατεπών , εἴτα καὶ ὑπερα - πολογεῖται εὐνοικῶς . φησὶ γοῦν ὡς Λαέρτης μὲν ἐτι ζῷει . εὐχεται δὲ θυμὸν ἀπὸ μελέων φθι*σθαι , ἐκπάλγως γὰρ παιδὸς ὀδύρεται οἰχομένου , τοῦ Ὀδυσσέως δηλαδή , κου - ριδὴς τ’ ἀλόχου δαίφρονος , τῆς Ἀντικλείας δηλονότι , ἢ αὐτὸν μάλιστα ἤκαχεν ἀποφθιμένη , καὶ ὡμῷ γήραι δῶκιν . αὐτὴ δέ , φησιν , ἄχει οὔ παιδὸς ἀπέφθιτο κυδαλίμοιο λευγαλέω θανάτῳ .
Lemmas: ἐνταῦθα δηλέομαι τόπος Έντα , ὁ Φεραί , ὁ Πλιδος , καί ὁ ἔξειμι . ὁ δέ ἐπές - βάλλω ἀντί ὁ εὔστοχος καί ἐπιτυχής πλέω , ὡς ἐκ ὁ βάλλω , ὁ δηλόω ὁ ἐπιτυγχάνω . ἐνταῦθα δέ μαίνομαι καί θεός νῆσος , εἶπον · ἔνθεν δέ αὖος νῆσος ἐπιπίπτω θεός . ὁ δέ τοιοῦτος ὁ Ἰχναδῶν εἰμί , καθά καί ὁ λουλιχιος ὁ πρό ὀλίγος εἴρω , ὡς ὁ γεωγράφος φημί , ὅς καί πλησίος - ζέω αὐτός λέγω ὁ Κορίνθιος κόλπος . περι δέ θεός νῆσος ἀκριβῶς ἐν ὁ εἰς ὁ Βοιωτία γράω - πέτομαι . Θεός δέ , φημί , νῆσος , μεταλλπτικῶς ὁ λέγω ὀξύς . δῆλος δέ ὅτι ὁ Θέουν καί ἐπί ὁ ὀξύς τίθημι , ὅθεν καί θεός ὁ ἀποξύνω , ὡς ὁ , ἐγώ δέ ἐθόωσα παρίστημι . ὅτι2 ἀναμένω μέν ἐξανάρχης Ὀδυσσεύς ὁ ὁ υἱός ἐπάνοδος , ὅμως δέ εὐθύς τις πειρητίζω , τουτέστιν ἀπος - πειράω , ὁ περ αὐτός ἔτι φιλέω μένω τε κελεύω αὐτός ἐν σταδίμῳ ἢ ὕω πόλινδε , φημί , ὅτι ἕωθεν ἐκτελέω εἰς ἵστημι ἀπέρχομαι πτοχευσος , ἤγουν ἐπαιτέω , ἵνα μή σύ κατασφύγω καί ἑταῖρος . ἀλλά ἐγώ εὕω τε ὑποτίθημι , ἤγουν συμβουλεύω , καί ἀμάω ἡμερόνα ἐσθλός ὀπάζω . καί ἐμμένω , τίς φημί ἡμερόνα , ἐπάγω · ὡς κε ἐγώ καίω ἄγω . κατά δέ πτυλις αὐτός ἀνάγω , τουτέστιν ἀναγκαῖος , πλάζω , ὁ ἄν τις κοτύλη καί πίυρον δόξα . λέγω δέ καί ὅτι ἔρχομαι καί εἰς ὁ ὁ Ὀδυσεύος οἶκος ἀγγελία ποιέω ὁ γυνή , καί μνηστήρ δέ εἄν μι - γαίω , εἰμί ἐγώ δεῖπνον δήω ὄνειαρ μικρός ἔχω . εἶτα καί σύνοιδα ἑαυτοῦ πτοχικῶς , ὡς χορή*μον δήθεν ὁ μνηστήρ ισομενω , καταλέγω ὁ δύναμαι δράω , εἶπον · αἰφὰ ἄν εὕω δράω μίνα σμίου Όπτι ἐθέλω . ἐν γάρ ὅς ἔοιδο , σύ δέ συντίθημι καί μέν ἀκούω . Ἐμμεῖο ἐκπίνω διάκτορος , ὡς εἄν τε πᾶς ἄνθρωπος ἔργον χείρα καί χύδος ὀπάζω , δρηστοσύνη οὐ εἄν ἐγώ ἔρχομαι βροτός ἄλλος , ΠΗΡ τε ἐν νῆσος , διά τε ξύλον δανός κεάζω , δαιτυνυσος τε καί ὀπτάω καί οινοχοισος , οἷος τε ὁ ἀγαθός παρατρέχω Χέρης . καί τοιοῦτος μέν ὀδύσσω , πειρητίζω , ὡς ἐφύδει , ὁ δοῦλος . ὁ δέ δεινοπαθέω ἐπί ὅς ἀκούω , ἀπό ἐγώ , ξένος , φημί , τίς σύ * ἐν φρήν οὗτος νόημα πέλω ; ἢ σύ γε πάνυ λιλαία αὐτόθι ὄλλυμι , εἰμί δή μνηστήρ ἐθελὰς κατατίθημι ὀμολον , ὅς Ἕκας τε βίαιος τε σιδήρεος οὐρανός ἵκω , οὖον ὅς τοιόσδε εἰμί ὑποδηστήρες ικειναω , κατά σύ δηλαδή ὁ καί βουλαία φροσύνθαι καί χείρων , ἀλλά νύσις χλαῖνα ἐν ειμινα ἀδέω χιτών . ἀεί δέ λιπαρός κεφαλή καί καλός πρόσωπον , ὁ σφεῖς ὑποδιδράσκω . ἐξίστημι δέ τράπεζα σῖτος καί χοιῶν ἤδη οἶνος βιβρώσκω . τρυς - φόντο δέ καί πολυτελής χαρακτήρ οὗτος ἄνθρωπος . εἶτα καί διικνεω ὡς οὐ ἀχθέω πάρειμι ὁ * ξένος , φημί · ἀλλά μένω , οὖον γάρ τις ὅς ἐπιτάσσω πάρειμι . οὐ ἐγώ οὔτε τις ἄλλος ἑταῖρος οἷ ἐγώ εἰμί . καί ὁράω ὅτι Ὀδυσσεύς μέν ἐν ὁ , μή σύ κατασφύγω καί ἑταῖρος , ὀνίνημι σύνδουλος ἢ τίς τοιοῦτος εἶπον , θεράπαινα , οἷος εἶδος , ὁ ξενοδόχος δοῦλος . ὁ δέ Εὔμαιος ἄλλος ἑταῖρος ὁ σύνδουλος λέγω διά ὁ ὁ ἦθος μέτριος . ὁ δέ οἷ ἐγώ εἰμί πρός ακριβια εἶπον . εἰμί γάρ καί τυγχάνω ἄλλος τις ὁ ἐγώ ἑταῖρος ἀναστάτης ἐπί σύ , ἀλλά οὐ καί οὗτος οἷ περ εἰμί ὑπό ἐγώ . εἶτα καί καιρός τίθημι ὁ εἷς , ὁποῖος ὁ Ὀδυσσεύς * ἐθέλω , εἶπον ὡς ἐπειδάν ὁ τῆλε - μῆχος ἔρχομαι , ἐκεῖνος χλαῖνα τε χιτών τε δίδωμι πέμπω ὅπῃ σύ Καρδία θυμός τε κελεύω . καί ὁράω ὁ πέμπω , οὖον περ οὐ ἔχω καιρός λέξις ἐν ὁ τοιοῦτος ὁ ποιητής . ὁ δέ , ὁ ἄν τις κοτύλη παρέχω , καί ὁ , εἰμί ἐγώ δεῖπνον δήω , ὁ αὐτός εἰμί σχῆμα , καί δηλόω ὁ , εἰμί πως ἀντί ὁ , ὅπως ὀρέγω καί ὅπως δήω . Ὀμώρνημος δέ λέγω καί ὁ τρέχω . χείρ μέν γάρ τις ὁράω ἑκτεύς - νάω αὐτός . δῶρον δέ ὁράω , ἤγουν δίδωμι , ἐκτείνω χείρ . κοτύλη δέ ποτήριον ἦτο πῶμα εἶδος . εἰμί δέ ὅτε καθά καί ὁ καί ὁ εἴδομαι αὐτός ὑγρός ὁμώνυμος κοτύλη λέγω , καθά καί μέδιμνος καί σχοῖνξ ὁ , τε μέτρον καί ὁ μετρέω . αὔγ-ασμα δέ κοτύλη καί ὁ κοῖλος ὀστέον , ἤ αστροειντα ὁ μικρός , κοτύλη δέ καί ὁ περί ὁ πλεξάνα ὁ πολύπους πυκνός κοῖλος σαρξία , δηλόω ἄλλεχοῦ . ἐκ δέ ὁ ἐνταῦθα κοτύλη καί κοτυλήρετον ὕδωρ ἢ αἷμα ὁ κοτύλη ἄρνυμαι . ὁ δέ πίυρον ὁ γένος ἄδηλος φημί εἰμί . εἰμί δέ καί πύρνον εὑρίσκω παρά ὁ ποιητής , ὑποπτεύω καί οὕτως ὁ λέξις μή ποτός μεταπλέκω ὡς ὁ σταθμός καί ὁ χιλενθὰ καί ὁ δεσμός καί ὁ τοιοῦτος . λέγω δέ πίυρον ὁ πύρινος , ὁ εἰμί σιτέω ἄρτος ἤ ψωμός κατά ὁ παλαιός . λείπω δέ , ὡς ἐκ μέρος ὁ προῦνον ἐμψώματος , καί ὁ ἀγαθός καί ὁ δόρπον φημί . ὄνειαρ δέ μικρός καί νῦν ὁ βιβρώσκω - μάτη , ἐκ ὅς εἰμί τις Ὀνησίς . ὁ δέ εὕω δράω ἀντί ὁ διακονέω , ὑπηρετέω . δράω γάρ ὁ ὑπηρετέω , καί μετά πρόθεσις παραδίδωμι καί ὑποδίδωμι . καί δραστήρ ὁ θεαλόντες καί δρήστης ὁ οὗτος δηλιχὸν καί δηγοτοσύνη κατά ὁμοιότης ὁ παλαισμοσύνη ὁ ταπεινός * διακονία ἄγω ὁ πῦρ ἀνάφη καί ξύλον κάσα καί ὁ ἑξῆς , ὡς δηλόω καί ὁ ποιητής . ὁ δέ Ἑρμῆς ἐκητι ἀντί ὁ διά ὁ Ἑρμῆς . αὐτός γάρ οὐ ὡς λόγιος οὐδέ ὡς ἐμπολαῖος ἢ στρόφις ἢ τίς οιὁ - ὁ , ἀλλά ὡς χειριάω ἢ καί διάκτορος ἐπιστατέω δοκέω ὁ ὠθέω ὑπουργία καί χαρίεις ποιέω ὁ κατά αὐτός διακονικός βούλευμα . καί εἰμί ὅμοιος ὁ εἶπον ὡς Ἑρμείων ἐκητι υπουργικός εἰμί , ὡς εἰμί καί ὁ πολεμικός Ἄρης χάρις τοιοῦτος εἰμί εἰμί καί ὁ μουσικός Ἀπόλλων ἐκητι . πῦρ δέ νηισος ὁ ἐκ σπινθήρ σωρεύω καί οὕτως ἄναμμα πυρός διά ξύλον ποιέω . ὅτι2 δέ νηισος ὁ σωρεύω , δηλόω καί ὁ Ἰλιάς . τις δέ πῦρ εὐνάω γράφω , ἤτοι φυλάσσω , κατευνάω - σός , ζωπυρέω ἐν σποδῖ . ὁ δέ ξύλον Δανά κάσσα , Τούτη ἐξεράω καί ἐπιτήδειος εἰς ὁ δαίω , γράφω καί ξύλον πολύς κάσα . Ὅρας δέ ἐνταῦθα καί συγχὰ πάροιος ὁ νηισος , κάσα , δαίω , ὀπτάω , οἰνοχοέω , διά ὅς καλλωπίζω ὑπανίσταμαι ἤρεμος ὁ ὁ εὐτελής ἐνταῦθα ἔννοια ταπος - νοῦς . ἐν δέ ὁ ἀγαθός πάρα δράω Χέρης , τις γράφω ὑφίημι παραδράω ἄγω * παραδιακονέω . δῆλος δέ ὅτι ποιητικός λέξις ὁ τοιοῦτος δράω καί ὁ ἀπό αὐτός κινέω , καθά καί ὁ περάω ἄγω πέραν πέρνημι καί ὁ πέρνημι καί ὅσος ἐκ οὗτος . ὅς καί ἐπιμένω διά ὁ καίριος ὁ κυριολεξία ὁ ποιητής , ἄγω ὁ μέν ἐκ ὁ βοῦς ἐνταῦθα , ὁ δέ ἐκ ὁ περάω μάλιστα ἐν Ἰλιάς . Χέρης δέ γίγνομαι μέν κατά συκοπτω καί τροπή ἰωνικός ἀπό ὁ χείριος . δηλόω δέ ὁ ταπεινός καί ὡς εἶπον χειροργούς . ὁποῖος καί ὁ χειρομαχώ πληθύς οἶδα ὁ Ναυκρατίτης Σοφί - ἵστημι . ἀντίκειμαι δέ ὁ Χέρης ὁ ἀγαθός . καί εἰμί περ εἰμί Χέρης ὁ ταπεινός καί πτωχός , λέγω εἄν Ἀγαθοῦς ἐνταῦθα ὁ απεναντίας οὗτος ὁ ποιότης . ὁ δέ Χέρης εὑρίσκω ἐν ἄλλος καί δοτικός Χέρη , καί αἰτιατικός , χείρ . ὁ δέ , μνηστήρ καταδύω ὁμολον , ὁ πολύς πλήθος ὁ μνηστήρ δηλόω . ὁ δέ , σιδήρεος οὐρανός ἵκω , ὅμοιος μέν εἰμί ὁ , αὐτός δέ οὐρανός ἵκω , ὁ περ ἐν Ἰλιάς ἐπί μάχη κεῖμαι . σιδήρεος δέ οὐρανός δηλόω ὁ ἐν ἄλλος χάλκεος , ὡς ἀδιάφο - ἀντίμοιρος εἰμί οὕτως ἢ οὕτως εἶπον . ὁ δέ ἐν ἐννύω , ὅς εἰμί ἐνδέω , ὁ εὐμενέω παρά - γει . Λιπαρός δέ κεφαλή ὁ τριχόω , ὅς εἰμί λίπος , ὡς ἀπό μιφρεω εἶπον , ὁ πᾶς σῶμα . ὁ δέ τοιοῦτος οὐ εἄν ἄγω ὄνος ἢ ονικός κατά * ὁ ἀλιπής . οὖον μόνος δέ κεφαλή λιπαρός , ἀλλά καί πούς , καί ὁ , ποσός δέ ὑπό λιπαρός . ὁ δέ καλός προσουπο περισσός μέν κεῖμαι δοκέω . συνεπινοέω γάρ αὐτός πάντως ὁ κεφαλή · ἐκφαίνω δέ ὅμως ἴδιος διά ὁ ἐν αὐτός μάλιστα ἐκφαίνω ὁ λιπαρότης οἷος πρόκειμαι ὁ ὄψις . ὅτι2 φιλόφρονος ξένος λόγος πρός ξενοδόχος ὁ , αὐτω οὕτως φίλος θεός γίγνομαι , ὡς ἐγώ , ὅτι εἷς ἐπανίημι ἅλις καί διέσος αὐτός . εἴτε ὁ οὗτος εἶπον Ὀδυσσεύς ἐπιπλέκω καί γνωμικός κατά ὁ πλάνης φημί · Πλάγχος - σύνειμι δέ οὐ εἰμί κακός ἄλλος βροτός . ἀλλά ἕνεκα οὐλόμενος γαστήρ κακός κῆδος ἔχω ἀνήρ , ὅς ἄν ἱκνέομαι ἄλη καί πῆμα καί ἄλγος , ὁ οἴος σύστοιχος καί ὁ ἄλη παράπτω . Ὅρας δέ καί νῦν ὁ , ὅς ἄν ἱκνέομαι , ἀντί ὁ , εἰς ὅς εἄν παραγίγνομαι . ἀπό γάρ πληθυντικός ὁ ἀνήρ , εἰς ἐνέχω καταβαίνω συνήθης . αἴτιος δέ οὗτος , ὅτι οὖον πᾶς βλάπτω διά ὁ γαστήρ , ἀλλά ὅς εἄν ἱκνέομαι ὁ πλάνη . ἐκεῖνος γάρ μάλιστα διά ὁ γαστήρ μυρίος πάσχω κακός . ἀπό δέ ὁ ἄλη ὅτι καί ὁ ἀλήτης καί ὁ ἀλαζών , δῆλος . κεῖμαι γάρ ἐν ῥητορικός λεξικός , ὅτι ἀλαζών κύριος ὁ ἀπό ἄλη ζῶ καί ἀγύρτης , ἁπλόος δέ ὁ φένη . ὅτι2 εφω*τιτις περί φίλος ἀπόδημος ὁ , εἶπον ἄγω ἐγώ περί ὁ Δείνα εἶπον ἔτι ζῷον ἐπί ἀνήρ Ἠλεῖος ἢ ἤδη θνῄσκω καί ειν’αιδηω ὄμοιος , εἶοι δηλαδή . ὅτι2 ἐρώτησις ὁ συμβαίνω περί Ὀδυσσεύς εἰμί ζῶ ὁ δεσποτικός γονεύς , λαμβάνω ἐντεῦθεν ἀφορμή , οὖον μόνος πρός ὁ ἐρωτάω λαλέω , ἀλλά καί ἄλλος τις κατά ποικιλίας ποιητικός πρόσω - πείθω . ἐν ὅς καί περί ἑαυτοῦ λαλέω τίς . καί ὁ δέσποινα δέ δεινότης καταπίνω , εἴτα̅ καί ὑπέρα - πολογεω εὐνοικός . φημί γοῦν ὡς Λαέρτης μέν ἔτι ζῷον . εὔχομαι δέ θυμός ἀπό μέλος φθίω , ἐκπάλγως γάρ παῖς ὀδύρομαι οἴχομαι , ὁ Ὀδυσσεύς δηλαδή , ποῦ - ριδὴς τε ἄλοχος δαΐφρονος , ὁ Ἀντίκλεια δηλονότι , ἢ αὐτός μάλιστα ἀχεύω ἀποφθίνω , καί ὠμός γῆρας δῶκιν . αὐτός δέ , φημί , ἄχος οὖον παῖς ἀποφθίνω κυδάλιμος λευγαλέος θάνατος .