eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1669
οἰκῶς διὰ τὸ ἄγροον , ὡς καὶ προεῖρήθη . οὕτω δὲ καὶ ὡς οὐχ’ ἀπλῶς μίλας ἀλλὰ καὶ πᾶν μέλας . διὰ τὸ σκοτεινὸν τῶν ἐν’ Ἀίδου . Τὸ δὲ ὡς μῆλοισι μεταπρέπει , οὐ πόρρω ἔστι τοῦ , τίκτωσ , μετὰ τὸ , αἰῶν τε τελείων . Τὸ δὲ γνωσθῆναι νεκρῶν ἀνθρώπων χάρην , ἐποκαταλῆς οὕτω παραφράζει . αὐτὰρ ἐπὶν εὐήσι λίσσῃ χλωτὰ ἔθνη νεκρῶν . Τὸ δὲ ὄζων , γνωσ - λεκτισθῆναι δοκεῖ καὶ ἐπὶ νεκρῶν , καθὰ καὶ τὸ χοῖρ’ χέεσθαι . διὸ γησίν’ ἐνθα οὖν ἀφνίων ὄζων , θήλιν τε μέλαναν . οὕτω δὲ καὶ τὸ ἱερῶν . οἷον’ οὖν ἱερῶσιν παμ*μέλανα . Καὶ ὅρα ὡς ἀφήρ μὲν παμμέλας ὡς τῷ Ταρσῷ , θήλιν δὲ μέλανα τοῖς λοιποῖς ἱερεύεται , οἷον ὅσος καὶ αὐτὴ κατὰ τὴν ἀνωτέρω ῥηθείσαν βουή . ’Εν δὲ τῷ , πυρὶ ἐμπλησμέν ἐσθλόν , ἐσθλὲ λέγου δοκεῖ , μίλη , ἀνθη , χλαῖνας , ὄπλα , καὶ τοιαῦτά τινα ἐνύμενα κατ’ ἕθος ταῖς νεκρικαῖς πυραῖς . ’Εν δὲ τῷ οὖν ἀφνίων , γενικὸν αἴτιον δ’ ὡς , οὐδὸν δὲ ὁ ἀφνιός . ὁμοίως τῷ θοῦς ταῦρος , καὶ , σὺς πέπριος . ὡσπερ δὲ ὑπὲρ γῆς ἀνθρώποι μὲν ζῶα , ὅτε τοῖς ἄνω θύονται , κάτω δὲ χλύνεται τὴν κεφαλὴν ὅτε μέζονται τοῖς κάτω , οὕτω καὶ τὸν ἠθότα ἀφνίων οὖν καὶ τὴν μέλαναν θήλιν ἤξει ’Οδυσσεύς εἰς ’Ερεβος στρόφας διὰ τὸ ἐν δυσμαῖς ’Ηλίου ταῦτα τελειοῦσθαι . Σημειῶσαι δ’ ἐνταῦθα καὶ ὅτι τὸ , ἐνθα ῥέζων εἰς’ Ἐρεβος στρόφας , αὐτὸς δ’ ἀπὸ νόσφι τραπεύσθαι , οἰκείον εἴπιν ὅτι ζημιωθεὶς τις πρὸς τινος εἴτα παραγίνεται μακρὸν γενέσθαι τοῦ ἀδικήσαντος , ἵνα μὴ κακῶ κακὸν προσλάβῃται . Τὸν δὲ ἀφνίων οὖν καὶ τὴν θήλιν ἐποκαταλῆς μίλα συνήθως ὀνομάζει . ’Οτι δὲ παραλῆς μὲν ἀγαθὰ εἰς ἀπόλυσιν , χωλὸν δὲ μετασχεῖν αὐτῶν πρὸς τινος ἰτέρον , ἠθότα ἐν ἐοικέναι τῷ ποιητικῷ ’Οδυσσεῖ , ὅς ἵπὲι ἔρξε μίλη καὶ πολλὰ ψυχὰς ἤλθον νεκρῶν εἴτα ξίφος οὐκ ἱονά - * μενος παρὰ μηροῦ ἐκάθητο μὴ ἔων αὐτὰς αἵματος ἐγγὺς ἐλθεῖν πρὸ τοῦ Ταρσίου . Νεωμαντιζῶς δὲ γασὶ γοητείας καὶ ταῦτα , δοκεῖ γὰρ τῆς τοιαύτης τερατείας ἡ ἐπαοιδὴ μόνη ἐλλείπειν παρὰ τῷ ποιητῇ , τὰ δὲ τῆς λοιπῆς τερατείας ἐκτεθῆσθαι ἀνελειπῶς . 542.)’Οτι καὶ ἐνταῦθα ἐπὶ τῆς Κίρκης , καθὰ καὶ ἐν τῇ ἐ ῥαφωδίᾳ ἐπὶ Καλλιρρόης , χώρον φράζει γυναικὸς ἐν τῷ , ἀφ’ ὕψου γὰρ μίγα ἔννεστο νύμφη , λεπτὸν καὶ χαρίων καὶ ἴξης . διὰ τὸ λογὼν συνήθως κατὰ τὸ πάντη ἀπεράλλαστον . δήλον δὲ ὅτι τὸ χαρίων οὐδὲτερον παροξύνεται ἀναλόγως , καθὰ καὶ ἐν ’Ιλιάδι διλοῦντα , καὶ ὅτι ἐκ τοῦ χάρις χάριτος οὐ μόνον χαρίτα καὶ χαρίων , ἀλλὰ καὶ ὁ χαρίσιος . ὅθεν καὶ χαρίσαιο πλεονούτης τινές . 548.)’Οτι διέφρασις φανθμοῦντων τὸ , μικρὸν νῦν ἄδοντες ἀωπὶτε γλῶσιν ὑπνον , ἀλλ’ 1669ῶμεν . 549.)’Οτι δὲ τὸ ἀωπὶν ὑπνον καὶ ὡς τὸ ἰομεν * λόγῳ ζωνοῦ ἐνεστώτος συστέλλει τὴν πα - ραλήγοισαν , ἐφρέθη ἀλλαχοῦ . 551.)’Οτι οὐδὲ μὲν οὐδὲ ἐνθεν περ ἤκουεν ἐκ Κίρκης ἀπίμοντας ἤγεν ἐταίρους ὁ ’Οδυσσεύς . ’Ελπίσω δὲ τις ἔσχε νεώτατος , οὔτε τε λίαν ἄλλοιμος ἐν πολέμῳ , οὔτε φρε - σὶν ἦσαν ἀφροῦς . ὡς ἀνευθ’ ἰτέρον ἱεροῖς ἐν δώμασι Κίρκης ψύχας ἱμερῶν τοιήστιν ἀνα - ψύξαι θέλων καὶ αἰῶας ἐπιθυμῶν διὰ τὸ ἐκ τῆς μέθης τευχὸν πύργος κατελέξατο οἰνοχασίων . ὁ καὶ ἀλλοχοῦ ἐγνώρη , πανμέρων δ’ ἰτάφων ὕμνων καὶ δοῦ*πον ἰκούσας ἐξαπίης ἀνύσους καὶ ἐκλαθέτο φρεσὶν ἀνωθρόν καταβήναι . ἤκουεν ἰὼν ὡς χλῖμακα μακρήν , ἀλλὰ καταπιπρὸ τήγος πλάζων , ἐκ δὲ οἱ αὐχὶν ἀστραγάλων ἔζην . ψυχὴ δ’ ’Αἰδοῦδε κατήλθεν . ὁ καὶ δόσει ἐν τοῖς ἴξης λαβὲς ἀστίων λόγου τῷ ποιητῇ . Πᾶσι δὲ κατ’ ἄντιχὸν τέχνης ὁ’ Ἐλπίσω , ἐν ἐπαίδωρ ἄνω κείμενος , διὰ τὸ τὰ δώματα μὴ κεραμοῦτα εἶναι , ἀλλ’ ὁποία καὶ νῦν ὡς εἴδος μνησαχὸν ὧν ταῖς δοσοῖς γῆ ἐπεμάται , ὡς ἐντεῦθεν τὴν στῆγην χρησίμων εἶναι καὶ πρὸς τὸ ἐχοιμαθῆναι , καὶ αὐχρίδες εἶναι καταπίπτον * ἐκά - θεν τοῖς μὴ νήφουσι . Τὸ δὲ πανμέρων ποιητικὸν ἐκείνων καὶ τὴν ἐχούσων ὡς καὶ ἐν ’Ιλιάδι . Τὸ δὲ ἀστραγάλων ἔζην ὁ ἔστι σπονδύλων , ἀρχὴ τοῖς μεθ’ ’Ομήρου τοῦ αὐτοῦ ὡς ὁ δαῖνα κατεῖχε τῆς κεφαλῆς . τὸ μέντοι κοινώτερον ἔχει ἀστραγάλους ἡ κεφαλὴν . ’Οτι δὲ οὐκ ἐκ τούτων ἀστραγάλων ἀλλ’ ἰταρίων καὶ ποίων ἐκείνων τὸ ἀστραγαλίζαν ἄρρηται , ἐν τοῖς εἰς τὴν ’Ιλιάδα κείται . οὕτω δὲ καὶ περὶ χλιμέζων . ὅτι καὶ πολυμυαὶ εἰσιν . ὧν ἐτυμολογία ἐκ τοῦ χλὼ χλῖνω . οὐδε - μίας γὰρ χλιμεζος ὀφελος , εἰ μὴ χλίνεται ἀλλὰ * πάντη ὀρθὸς ἵσταται . ὡς δὲ καὶ ἰκωμὴ χλιμαξ ἰστίν , εἰς τὴν’ Ἰλιάδα ζητησόν . ’Οτι δὲ καὶ χολαστήριος ἡν χλιμαξ καθὰ καὶ τροχὸς ἐναλεκτὴν ἐκ τῶν πελαίων , οὐ δὲ ῥήτορες παράγωγον ἐξ αὐτῆς ἔχουσι σχῆμα τὸ χλιμακωτόν . ἔστι δ’ αὐτῆς ὑποχρηστικὸν τὸ χλιμά - πον . ἐξ οὗ καὶ ἀστέωμα τι ἐφρέθη τὸ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτά που ῥηθησομένου , ἐκεῖθεν δὲ καὶ αἱ παρὰ
Lemmas: ἔοικα διά ὁ ἄγροον , ὡς καί προλέγω . οὗτος δέ καί ὡς οὐ ἀπλόος Μίλας ἀλλά καί πᾶς μέλας . διά ὁ σκοτεινός ὁ ἐν ᾍδης . ὁ δέ ὡς μῆλον μεταπρέπω , οὖον πόρρω εἰμί ὁ , τίκτω , μετά ὁ , Αἰῶν τε τέλειος . ὁ δέ γιγνώσκω νεκρός ἄνθρωπος χαίρω , εποκαταλεω οὗτος παραφράζω . ἀτάρ ἐπί εὐήσι λίσσομαι χλωτὰ ἔθνος νεκρός . ὁ δέ ὄζω , γιγνώσκω - λεκτισθῆναι δοκέω καί ἐπί νεκρός , καθά καί ὁ χοῖρος χέω . διό γησίν’ ἔνθα οὖν ἀφνία ὄζω , θήλιν τε μελαίνω . οὗτος δέ καί ὁ ἱερός . οἷος οὖν ἱέρωσις παμμέλανος . καί ὁράω ὡς ἀφαρός μέν παμμέλας ὡς ὁ Ταρσός , θήλιν δέ μέλας ὁ λοιπός ἱερεύω , οἷος ὅσος καί αὐτός κατά ὁ ἀνωτέρω εἴρω βοή . ’Εν δέ ὁ , πῦρ ἐμπλησμός ἐσθλός , ἐσθλός λέγω δοκέω , Μίλη , ἄνθος , χλαῖνα , ὅπλον , καί τοιοῦτος τις φέρω κατά ἔθος ὁ νεκρικός πυρά . ’Εν δέ ὁ οὖν ἀφνία , γενικός αἴτιος δέ ὡς , οὐδός1 δέ ὁ ἀφνιός . ὁμοίως ὁ Θοῦς ταῦρος , καί , σῦς πέριος . ὡς δέ ὑπέρ γῆ ἄνθρωπος μέν ζῷον , ὅτε ὁ ἄνω θύω , κάτω δέ χλυνω ὁ κεφαλή ὅτε μεζοντ ὁ κάτω , οὗτος καί ὁ ἦθος ἀφνία οὖν καί ὁ μελαίνω θήλιν ἦξις Ὀδυσσεύς εἰς ’Ερεβος στροφή διά ὁ ἐν δυσμή Ἠλίος οὗτος τελειόω . σημειόω δέ ἐνταῦθα καί ὅτι ὁ , ἔνθα ῥέζω εἰμί Ἔρεβος στροφή , αὐτός δέ ἀπό νόσφι τρέπω , οἰκέω εἶπον ὅτι ζημιόω τις πρός τις εἴτα̅ παραγίγνομαι μακρός γίγνομαι ὁ ἀδικέω , ἵνα μή κακόω κακός προσλαμβάνω . ὁ δέ ἀφνία οὖν καί ὁ θήλιν εποκαταλεω μιλάω συνήθης ὀνομάζω . ’Οτι δέ παραλής μέν ἀγαθός εἰς ἀπόλυσις , χωλός δέ μετέχω αὐτός πρός τις ἰτέρον , ἦθος ἐν ἔοικα ὁ ποιητικός Ὀδυσσεῖος , ὅς ἕπω ἔρδω Μίλη καί πολύς ψυχή ἔρχομαι νεκρός εἴτα̅ ξίφος οὐ Ἴων - * μένος παρά μηρός κάθημαι μή ἐάω αὐτός αἷμα ἐγγύς ἔρχομαι πρό ὁ Τάρσιος . νεωμαντιζω δέ γασὶ γοητεία καί οὗτος , δοκέω γάρ ὁ τοιοῦτος τερατεία ὁ ἐπαοιδή μόνος ἐλλείπω παρά ὁ ποιητής , ὁ δέ ὁ λοιπός τερατεία ἐκθέω ἀνελειπῶς . Ὀ΄̓ καί ἐνταῦθα ἐπί ὁ Κίρκη , καθά καί ἐν ὁ εἰ ῥαφωδίᾳ ἐπί Καλλιρρόη , χῶρος φράζω γυνή ἐν ὁ , ἀπό ὑψόω γάρ μίγα ἔνειμι νύμφη , λεπτόν καί Χαρίων καί ἵκω . διά ὁ λόγος συνήθης κατά ὁ πάντῃ ἀπεράλλαστον . δῆλος δέ ὅτι ὁ Χαρίων οὐδέτερος παροξύνω ἀνάλογος , καθά καί ἐν Ἰλιάς διαιρέω , καί ὅτι ἐκ ὁ χάρις χάρις οὖον μόνος Χαρίτα καί Χαρίων , ἀλλά καί ὁ χαρίσιος . ὅθεν καί χαρίζομαι πλεονουος τις . Οἷος διαφράζω φανθμοῦντων ὁ , μικρός νῦν ἀείδω ἀωπὶτε γλῶσιν ὕπνος , ἀλλά ἐάω . 549.)’Οτι δέ ὁ ἀωπὶν ὕπνος καί ὡς ὁ εἶμι * λόγος Ζώνου ἐνίστημι συστέλλω ὁ πῃ - ραληγοειμι , φέρω ἀλλαχοῦ . 551.)’Οτι οὐδέ μέν οὐδέ ἐν περ ἀκούω ἐκ Κίρκη ἀπίμοντας ἄγω ἑταῖρος ὁ Ὀδυσσεύς . ’Ελπίσω δέ τις ἔχω νέος , οὔτε τε λίαν ἄλλοιμος ἐν πόλεμος , οὔτε Φρε - ἵν εἰμί Ἀφροῦς . ὡς ἄνευθεν ἰτέρον ἱερός ἐν δῶμα Κίρκη Ψύχας ἵμερος τοιήστιν ἀνα - ψύχω ἐθέλω καί αἰών ἐπιθυμέω διά ὁ ἐκ ὁ μέθη τεύχω πύργος καταλέγω οινοχασι . ὁ καί αλλοχοω γιγνώσκω , πανμέρων δέ ἰτάφων ὕμνος καί δοῦ*πον ικουω ἐξαφίημι ἄνυσος καί κλάω φρήν ἀνωθρόν καταβαίνω . ἀκούω εἶμι ὡς κλῖμαξ μακρός , ἀλλά καταπίμπρημι τήγος πλάζω , ἐκ δέ ὁ αὐχὶν ἀστράγαλος ἔζην . ψυχή δέ ’Αἰδοῦδε κατέρχομαι . ὁ καί δόσις ἐν ὁ ἵκω Λαβές Ἀστίων λόγος ὁ ποιητής . Πᾶς δέ κατά ἄντιχος τέχνη οὐ ἐλπίζω , ἐν επαιδωρα ἄνω κεῖμαι , διά ὁ ὁ δῶμα μή κεραμόω εἰμί , ἀλλά ὁποῖος καί νῦν ὡς εἶδος μνησαχὸν ὅς ὁ δίδωμι γῆ ἐπεμάται , ὡς ἐντεῦθεν ὁ στήγω χρήσιμος εἰμί καί πρός ὁ ἐχοιμαθῆναι , καί αὐχρίδες εἰμί καταπίπτω * ἐπίτεξ - τίθημι ὁ μή νήφω . ὁ δέ πανμέρων ποιητικός ἐκεῖνος καί ὁ ἔχω ὡς καί ἐν Ἰλιάς . ὁ δέ ἀστράγαλος ἔζην ὁ εἰμί σφόνδυλος , ἀρχή ὁ μετά ’ομηρος ὁ αὐτός ὡς ὁ Δάινα κατέχω ὁ κεφαλή . ὁ μέντοι κοινός ἔχω ἀστράγαλος ὁ κεφαλή . ’Οτι δέ οὐ ἐκ οὗτος ἀστράγαλος ἀλλά ἰταρίων καί ποῖος ἐκεῖνος ὁ ἀστραγαλίζω ἀραρίσκω , ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς κεῖμαι . οὗτος δέ καί περί χλίζω . ὅτι καί πολυμυια εἰμί . ὅς ἐτυμολογία ἐκ ὁ χλέω χλῖνω . οὐ - μίας γάρ χλιμεζος ὄφελος , εἰμί μή χλίω ἀλλά * πάντῃ ὀρθός ἵστημι . ὡς δέ καί ἰκωμὴ χλιμαξ Ἵστιν , εἰς τηνῶ Ἰλιάς ζητέω . ’Οτι δέ καί χολαστήριος ἐάν χλιμαξ καθά καί τροχός ἐναλεκτὴν ἐκ ὁ πελαίων , οὖον δέ ῥήτωρ παράγωγος ἐκ αὐτός ἔχω σχῆμα ὁ χλιμακαω . εἰμί δέ αὐτός ὑποχρηστικὸν ὁ χλιμά - πως . ἐκ ὅς καί ἀστέωμα τίς φέρω ὁ ἐν ὁ μετά οὗτος ποῦ λέγω , ἐκεῖθεν δέ καί ὁ παρά