eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1750
Ὀμηρος , ὁποῖος τῷ Ὀδυσσέῳ ὁ δοῦλος ἦν , πλάττει αὐτὸν μνησθέντα ἐκείνου περιπαθῶς ἐν τῷ εἰπεῖν , καὶ δ’ ἐμοὶ ἄλλα θεοὶ δόσαν ἄλγεά τε στοναχάς τε . ἀντιθέου γὰρ ἀνακτος ὀδυρόμενος καὶ * ἀγείνων ἡμαι , ἄλλοισι δὲ σῦας σιάλους ἀπιπάλων ἐδμεναι , αὐτὰρ κείνος ἐελδόμενος που ἐδωδῆς πλάζεται , εἴ που ἐτι ζῶι καὶ ὀρᾷ φῶς Ἡελίοιο . εἶτα καὶ προκαλεῖται τὸν γέροντα δεσπότην εἰς τὴν κλισίαν ἐλθεῖν , εἰπὼν ὅτι τις ἐρεῖ προκαλούμενος τοιούτων ἄνδρᾶ ἐπι ξενίᾳ . ἔγη γάρ · ἄλλ’ ἔπεο κλισιήνδε ἰόμεν γέρον , ὕφρα καὶ αὐτὸς σίτον καὶ οἴνοισ κορεσσάμενος κατα δημὸν ἔπης ὁπόθιεν ἐσοὶ καὶ ὁπόσσα κλῖδε’ ἀνέτλης , καὶ ὅρα τό , καὶ αὐτὸς κορεσσάμενος , ὡς πρὸς τοὺς μνηστήρας γὰρ ἀποτείνεται , οἱ ἀεὶ κρεῶν ἐχορέυννυτο . Τὸ δὲ ἀφαρίσκειν ἐκ τοῦ ἀφάρω ἀχείου ῥήματος παρήχται ὁμοίως τῷ τελίσκω ῥύισκω καὶ τοῖς τοιούτοις . Τὸ δὲ τάμνων δέρμα συνέθετο παρὰ τοῖς ὑστερον τὸ σχυτοτομεῖν . δῆλον δ’ ὅτι ἄλλο δέρμα καὶ ἄλλο κῶας ἢ κῶος . δέρμα μὲν γὰρ τὸ ἀπλῶς ἐκδερόμενον , κῶας δὲ ἐν φ κείται τις ἢ κοιμάται , ἀπὸ τοῦ κῶ ῥήματος . ὅθεν οὐ μόνον σὺν ἄλλοις καὶ ὁ κῶμος καὶ τὸ κομαζέιν , ἀλλὰ καὶ ἡ κώμη καὶ ὁ κομήτης καὶ ὁ κωμᾶς , ὡς δηλοῖ Ἡλιάρων , τὸν καὶ κῶτιν κατὰ τοὺς πελαίους καὶ βωμολόγων . Τὸ δὲ εἰχρὸς δέρμα ὑγείαν ζῴων δηλοῖ , οὐ τὸ δέρμα εἴη ἂν καὶ πυκνὸν καὶ οὕτως εὐχρηστον εἰς πέδλα . ἔοικε δὲ καὶ ἀδήρητον εἶναι τὸ τοιούτων * δέρμα καὶ τρίχας ἔχον δι’ ὧν ἦν εὐχρὸς . Τὸ δὲ ἀνάγῃ , τουνεστί κατὰ βίαν , τὸ αἴτιον ἔστιν οὐ’ ἕνεκα δυσπαθήσεως ὁ ποιητὴς ὑπερμάλους ἀνωτέρω τοὺς μνηστήρας ἠρίσεν . οὐς φθάσας ἀντιθέους εἶπε . Τὸ δὲ κορέσασθαι ὅτι ἀνοίκιον ἀγαθοῖς ἀνδράσι , πολλαχοῦ ἐδηλώθη . οἴζειον δὲ ἀγαθοῖς τό , ἔφαγον ὅσον ἤθελε θυμός , καὶ τό , ἤρασε δημὸν ἐδωδή , καὶ τό , βρώσεως καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἔντο , καὶ ὅσα τοιαῦτα . Κῦνες δὲ ὑλακώμοροι κατὰ μὲν Ἀρίσταρχον , οἱ δέμφοι , ἐπεὶ καὶ μύρον ἐν ἄλλοις ἐδηλώθη λέγεσθαι τὸ ὀξύ . ὁ ἐξετάθη ἐν τῷ ὑλακώμοροι . κραίττον δὲ φασιν ἀποδιδόναι , οἱ περὶ τὴν ὑλακὴν μεμορμηνοί , ὅ ἐστι παυσινύοι , ἐκπαθόντος καὶ πάλιν τοῦ ὁ τῆς παραληγούσης , ἢ καὶ οἱ περὶ ὑλακὴν καὶ φυλακὴν ὄντες , παρὰ τὴν ὥραν τὴν φυλακὴν’ ἵνα σὲν ὑλακώμοροι , πλεονάσαντος δὲ τοῦ μ’ , ὑλακώμοροι . ἀπὸ δὲ τῆς τοιαύτης ὥρας καὶ τοῦ ἐξ αὐτῆς ῥήματος τοῦ ὥρεῖν ὁ πυλωρὸς καὶ ὁ ἀρχωρὸς καὶ τὰ ὅμοια . εἰπεῖν δὲ ὡς ἐγκείται τῇ λέξει ταύτῃ τὸ μωρὸς , ἀσύνετόν ἐστιν . οὐ γὰρ οἶδε τὴν λέξιν ταύτην ὁ ποιητής , ἀλλ’ ὑστερον εὑρίσκεται , τὴν μὲν ἀρχὴν προπερισπωμένη , ὡς καὶ προεδηλώ - ται που · μῶρος γάρ , οἷον · ὡ πλεῖστα μῶροι καὶ φρενῶν τῆτωμενον · ὀξυνθεῖσα δὲ παρὰ τοῖς ὑστερον . * δῆλον δὲ ὅτι πυκνὸν ἴδιον ἢ ὑλακή , ὡς περ καὶ τὸ ἰλακτεῖν καὶ τὸ βαῖζειν δὲ παρὰ Θεοκρίτω . τὸ γὰρ κεκλ’γοντες ἀπὸ οἰωνῶν ἐνταῦθα μετίζεται , ὡς περ καὶ ἐπὶ σινῶν ἐν τοῖς μεταταῦτα ῥηθήσεται ἢ κλαγγή . Κερδοσύνην δὲ τὴν φρόνησιν λέγει τὴν καὶ κεφαλαιότητα , ἣν Ἀθηναῖ φθάσασα τῷ ἥρωῖ ἐπεμαρτύρατο . φασὶ δὲ φναζόν βοηθήμα εἶναι ἀνθρώποις πρὸς ἐκμελίξιν κυνῶν τὸ καθεσθῆναι τινὰ καὶ προέσθαι τὸ ἐν χεισὶν ὕπλον ὡς μὴ ἐπιτιθέμενον , ὅθεν τοὺς κύνας ἀνέναι τὸν δημὸν τοῖς τοιούτοις , ὡς καὶ ἐγγίσαντάς ποτε καὶ ὀσφρησαμένους , ἔστι δὲ οἷς καὶ προσουρρήσαντας , ἀπαλλάττεσθαι , καὶ μάλιστα εἰ καὶ τὸ τῆς ἐκπνοῆς ἀθροὺν ἐπέχουν . Ὅτι δὲ οὐ μόνον τοῦ νῦν πτωχ - κοῦ σκῆπτρον ἦτοι ὡς εἰκὸς ῥοπάλου ἀλλὰ καὶ τοῦ ἄλλως ἀπλῶς σκῆπτρου διαφορά πρὸς τὸν σκίπωνα ἐνδοξότροπον ὄντα , δηλοῖ ὁ γράφας ἤττω τό , προσεδρίαν καὶ ποσφύραν καὶ σκίπωνα ἀντὶ σκῆπτρου . Τὸ δὲ ἐκπεσε χειρὸς , οὐ διὰ φόβον φασὶ τῷ Ὀδυσσέῃ γεύεσθαι , ἀλλ’ ἀπλῶς οὕτω διὰ σπουδὴν , καθὰ καὶ τὸ σκύτος ὁμοίως ἐξέπεσε τῆς τοῦ Εὐμαίου χειρός . Τὸ δὲ μετασπῶν σύστοιχόν ἐστι τῷ ἐπισπῶν καὶ ἐπισπόμενος καὶ ἐπισπεῖν καὶ τοῖς ὁμοίοις . Οἱ δὲ ῥηθέντες κύνες πάνυ ἄγριοι εἰ μὴ κεκλήγοντος τοῦ * ἀνθρώπου φεύγουσιν ἀλλὰ καὶ λιθάκων δέονται , διὸ καὶ ὀρθῶς Ὀδυσσεύς εὐλαζεῖται αὐτούς . Αἱ δὲ λιθᾶδες εἴκασιν μικρόταροι εἶναι τῶν λιθάκων , εἰ περ Ὀδυσσεύς ἐν τοῖς ἐξῆς λιθάκεσσι τὸν ἑαυτοῦ φανέντα δεῖμα ποτὲ θάλαμον . Τὸ δὲ ὀλίγου σε κύνες διεδη - λήσαντο , ἐλλειπτικῶς ἐχράρη ἀντὶ τοῦ δὴ ὀλίγου καηροῦ . ὁ περ οἱ μεθ’ Ὀμήρου καὶ μικροῦ λέγουσι καὶ μικροῦ δεῖν . Τὸ δὲ σῦας σιάλους ἔχει καὶ ἕτερας πρὸ αὐτοῦ ὁμοίας παρηχήσεις . τίνες δὲ ἀλλόθροοι ἄνδρες , ἰκανῶς προεδηλώσται . Ὅτι τὸν Ὀδυσσέα εἰς τὴν κλισίαν ἀγαγὼν ὁ εὐνους δοῦλος Εὐμαιος καὶ καθίσας ῥώπας ὑπέχενε δασείας , ἰστόρεσε δ’ ἐπὶ δέρμα ἰονθάδος ἀγρίου αἰγὸς αὐτοῦ , ἤγουν ἐκεῖ ἐνείναιον μέγα καὶ δασύ . χαῖρε δ’ Ὀ*δυσσεύς , ὡς εἰκὸς , ὅτι μιν ὠς σπέδεκτο ,
Lemmas: Ὅμηρος , ὁποῖος ὁ Ὀδυσσεύς ὁ δοῦλος εἰμί , πλάσσω αὐτός μιμνήσκω ἐκεῖνος περιπαθῶς ἐν ὁ εἶπον , καί δέ ἐγώ ἄλλος θεός δίδωμι ἄλγος τε στοναχή τε . ἀντίθεος γάρ ἄναξ ὀδύρομαι καί * αγειναω ἧμαι , ἄλλος δέ σῦς σίαλος απιπαλη ἐσθίω , ἀτάρ ἐκεῖνος ἔλδομαι ποῦ ἐδωδή πλάζω , εἰμί ποῦ ἔτι Ζωί καί ὁράω φάος Ἥλιος . εἶτα καί προκαλέω ὁ γέρων δεσπότης εἰς ὁ κλισία ἔρχομαι , εἶπον ὅτι τις εἴρω προκαλέω τοιοῦτος ἀνήρ ἐπι ξένιος . ἐγώ γάρ · ἄλλος ἕπω κλισίηνδε εἶμι γέρων , ὕφρα καί αὐτός σῖτος καί οἶνος κορέννυμι κατά δημός ἔπειμι ὁράω ἕννυμι καί ὁπόσος κλείς ἀνατλῆναι , καί ὁράω ὁ , καί αὐτός κορέννυμι , ὡς πρός ὁ μνηστήρ γάρ ἀποτείνω , ὁ ἀεί κρέας ἐχορέυννυτο . ὁ δέ αφαρισκω ἐκ ὁ ἄφαρος ἀχείου ῥῆμα παράγω ὁμοίως ὁ τελίσκω ῥυΐσκω καί ὁ τοιοῦτος . ὁ δέ τέμνω δέρμα συντίθημι παρά ὁ ὕστερος ὁ σχυτοτομεω . δῆλος δέ ὅτι ἄλλος δέρμα καί ἄλλος κῶας ἢ Κῶος . δέρμα μέν γάρ ὁ ἀπλόος ἐκδέρω , κῶας δέ ἐν φ κεῖμαι τις ἢ κοιμάω , ἀπό ὁ Κῶς ῥῆμα . ὅθεν οὖον μόνος σύν ἄλλος καί ὁ κῶμος καί ὁ κομάζω , ἀλλά καί ὁ κώμη καί ὁ κομήτης καί ὁ Κωμᾶς , ὡς δηλόω ηλιαροω , ὁ καί κότις κατά ὁ πελαίους καί βωμολογος . ὁ δέ ἔρχομαι δέρμα ὑγεία ζῷον δηλόω , οὖον ὁ δέρμα εἰμί εἄν καί πυκνός καί οὕτως εὐχρηστέω εἰς πέδλα . ἔοικα δέ καί ἀδήριτος εἰμί ὁ τοιοῦτος * δέρμα καί θρίξ ἔχω διά ὅς εἰμί εὔχροος . ὁ δέ ἀνάγω , τουνεστί κατά βία , ὁ αἴτιος εἰμί οὐά ἕνεκα δυσπαθησις ὁ ποιητής ὑπερμάλους ἀνωτέρω ὁ μνηστήρ ἐρίζω . οὖς φθάνω ἀντίθεος εἶπον . ὁ δέ κορέννυμι ὅτι ἄνοικος ἀγαθός ἀνήρ , πολλαχοῦ δηλόω . οἴζω δέ ἀγαθός ὁ , ἔφαγον ὅσος ἐθέλω θυμός , καί ὁ , ἐράω δημός ἐδωδή , καί ὁ , βρῶσις καί ἐδητύς ἐκ Ἔρως ἵημι , καί ὅσος τοιοῦτος . κύω δέ υλακωμοροος κατά μέν Ἀρίσταρχος , ὁ δέμφοι , ἐπεί καί μύρον ἐν ἄλλος δηλόω λέγω ὁ ὀξύς . ὁ ἐκτείνω ἐν ὁ υλακωμοροος . κραίττον δέ φημί ἀποδίδωμι , ὁ περί ὁ ὑλακή μεμορμηνοί , ὅς εἰμί παυσινυος , ἐκπείθω καί πάλιν ὁ ὁ ὁ παραλήγω , ἢ καί ὁ περί ὑλακή καί φυλακή εἰμί , παρά ὁ ὥρα ὁ φυλακή ἵνα Σεν υλακωμοροος , πλεονάζω δέ ὁ εἷς , υλακωμοροος . ἀπό δέ ὁ τοιοῦτος ὥρα καί ὁ ἐκ αὐτός ῥῆμα ὁ ὠρέω ὁ πυλωρός καί ὁ ἀρχωρὸς καί ὁ ὅμοιος . εἶπον δέ ὡς ἔγκειμαι ὁ λέγω οὗτος ὁ μωρός , ἀσύνετος εἰμί . οὖον γάρ οἶδα ὁ λέξις οὗτος ὁ ποιητής , ἀλλά ὕστερος εὑρίσκω , ὁ μέν ἀρχή προπερισπάω , ὡς καί προδηλόω - ὁ ποῦ · μωρός γάρ , οἷος · εἰμί πλεῖστος μωρός καί φρήν τητάω · ὀξύνω δέ παρά ὁ ὕστερος . * δῆλος δέ ὅτι πυκνός ἴδιος ἢ ὑλακή , ὡς περ καί ὁ ἱλάσκομαι καί ὁ βάζω δέ παρά Θεόκριτος . ὁ γάρ κλάζω ἀπό οἰωνός ἐνταῦθα μετιζω , ὡς περ καί ἐπί Σῖναι ἐν ὁ μεταταῦτα εἴρω ἢ κλαγγή . κερδοσύνη δέ ὁ φρόνησις λέγω ὁ καί κεφαλαιοτηταω , ὅς Ἀθῆναι φθάνω ὁ ἥρως ἐπιμαρτύρομαι . φημί δέ φναζόν βοηθεμ͂ος εἰμί ἄνθρωπος πρός ἐκμελίξιν κύω ὁ καθέζομαι τις καί προΐημι ὁ ἐν χέω ὕπλον ὡς μή ἐπιτίθημι , ὅθεν ὁ κύω ἀναίνομαι ὁ δημός ὁ τοιοῦτος , ὡς καί ἐγγίζω ποτός καί ὀσφραίνομαι , εἰμί δέ ὅς καί προσουρέω , ἀπαλλάσσω , καί μάλιστα εἰμί καί ὁ ὁ ἐκπνοή ἀθρέω ἐπέχω . ὅτι2 δέ οὖον μόνος ὁ νῦν πτωχ - ποῦ σκῆπτρον ἦ ὡς εἰκός ῥόπαλον ἀλλά καί ὁ ἄλλως ἀπλόος σκῆπτρον διαφορά πρός ὁ σκίπων ενδοξοτροπος εἰμί , δηλόω ὁ Γράφας κακός ὁ , προσεδρία καί ποσφυρα καί σκίπων ἀντί σκῆπτρον . ὁ δέ ἐκπίπτω χείρ , οὖον διά φόβος φημί ὁ Ὀδυσσέας γεύω , ἀλλά ἀπλόος οὗτος διά σπουδή , καθά καί ὁ σκύτος ὁμοίως ἐκπίπτω ὁ ὁ Εὔμαιος χείρ . ὁ δέ μεθέπω σύστοιχος εἰμί ὁ ἐφέπω καί ἐφέπω καί ἐφέπω καί ὁ ὅμοιος . ὁ δέ εἴρω κύω πάνυ ἄγριος εἰμί μή κεκλήγων ὁ * ἄνθρωπος φεύγω ἀλλά καί λιθακός δήω , διό καί ὀρθῶς Ὀδυσσεύς εὐλάζω αὐτός . ὁ δέ λιθώδης ἵημι μικρός εἰμί ὁ λιθακός , εἰμί περ Ὀδυσσεύς ἐν ὁ ἑξῆς λίθαξ ὁ ἑαυτοῦ φαίνω δεῖμα ποτέ θάλαμος . ὁ δέ ὀλίγος σύ κύω διαδέω - λανθάνω , ἐλλειπτικός χράω ἀντί ὁ δή ὀλίγος καιρός . ὁ περ ὁ μετά Ὄμηρος καί μικρός λέγω καί μικρός δήω . ὁ δέ σῦς σίαλος ἔχω καί ἕτερος πρό αὐτός ὅμοιος παρήχησις . τίς δέ ἀλλόθροος ἀνήρ , ἱκανῶς προδηλόω . ὅτι2 ὁ Ὀδυσσεύς εἰς ὁ κλισία ἄγω ὁ Εὔνους δοῦλος Εὔμαιος καί καθίζω ῥώψ ὑποχέω δασύς , ἰστόρεσε δέ ἐπί δέρμα ἰονθάς ἄγριος αἴξ αὐτός , ἤγουν ἐκεῖ ενειναω μέγας καί δασύς . χαίρω δέ Ὀδυσσεύς , ὡς εἰκός , ὅτι ὅς ὡς σπέδεκτο ,