eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1932
πράξεων πολυμέγες , ἐναργείας δεομένων ἀλλης τε καὶ τῆς ἐκ παραβολῶν . Σημεῖονται δὲ οἱ * παλαιοὶ ἅπαξ ἐνταῦθα μηροῦναι τὸν ποιητὴν ἰχθύων θήρας τῆς διὰ δικτύων . τὸ γὰρ ἐν Ἰλιάδι , μὴ πως ὡς ἀγρίσι λίνον ἀλόντες πανίγρου , ἀδηλὸν φασιν εἰτε ἰχθύων εἰτε πεζῶν ζῴων εἰτε καὶ πτηνῶν ἄγραν δηλοῖ . τὴν δὲ γε δι’ ὁμιάς καὶ ἀγκίστρου θήραν πολλάκις εἶπεν . Ἐκ δὲ τοῦ , ἐν αἵματι καὶ κονίῃσι , σημειοῦνται οἱ παλαιοί , ὡς οὐ κατέστωτο λίθοις τὸ τοῦ ἀνθρώπου ἐδαφος , εἰ γε κονίαν εἶχε . διὸ καλῶς ἐν τοῖς πρὸ τούτων ὕδατι φαίνεται . Κοῖλος δὲ αἰγιαλὸς ἀπλῶς ὁ βαθύς . οὐ γὰρ ἂν ἦν αἰγιαλοῦ ὄχθὺς μὴ βάθυν ἐποκειμένου * τοῦ κατὰ τὸ ὕδωρ . Πολυωπῶν δὲ δικτυον κατὰ τοὺς παλαιοὺς τὸ πολλάς ἔχον ὀπάς , ἐκταθέντος τοῦ ὁ . βίαιον γάρ , φασί , πολυωπῶν εἴπειν τὸ πολυόφθαλμον . καὶ τοῦτο μὲν ὀρθόν . εἰ δὲ τις ἐνθυμηθεῖ καὶ τεχνητοὺς εἶναι ὀφθαλμοὺς , οποῖοι καὶ οἱ κατὰ τὰς τριήρεις , λέγονται γὰρ ὀφθαλμοὶ ῥητορικῶς ἐν ἐκείναις αἱ ὀπαὶ ὧν αἱ κώπαι διείρονται , οὐκ ἂν ἀπαγορεύσοι πολυωπῶν εἰρῆσθαι δικτυον , οὐ πολλοὶ τεχνικῶς οἱ ὀφθαλμοί . πολυωπῶν μέντοι ῥάκος οὐ κατὰ τέχνην ἔχον ὀφθαλμοὺς ἀλλὰ τετρημένον ἄλλως ἐκ πάθους εἰς ὅπας ἐθέλει τῷ ὁ μὴ*κρῶ παραληψθαι . Τὸ δέ , ἥλιος ἐξείλετο θυμὸν , δηλοῖ οὐ τὸν ἀέρα αἴτιον ἀπλῶς οὕτως εἶναι τοῦ θνησκευν ἰχθύας , ἀλλὰ τὸ θεομίν . οὐ δύναται γὰρ ἥλιω θιρεσθαι οἱς ὁ βίος αἰεὶ ἐν ὑγρῷ . Ὅτι καὶ ἐνταῦθα ἐν ἀρχῇ λόγου κείται ἀπαντιφρώτης τό , εἰ δ’ , ἄγε ἀντὶ τοῦ εἰς ἄγε . φησὶ γάρ · εἰ δ’ , ἄγε μοι κάλεσον τροφόν . Λέγει δὲ καταθύμιον τὸ κατὰ νοῦν νόημα , εἴπω · ἔπος τὸ μοι καταθύμιόν ἐστιν . Ὅτι κινήσαι θύραν φησὶ τὸ διασαλεῦσαι ἐπὶ κλῆσαι τινὸς τῶν ἐόνων . καὶ ἐστιν ἕτερον τοῦτο τοῦ κῶψαι καὶ κροῦσαι . Τηλέμαχος οὖν κε*λευσθείς ὑπὸ τοῦ πατρὸς , κινήσας θύραν , καλεῖ τὴν μαῖαν . ἥν καὶ δωώων σκοπὸν λέγει , ὅ ἐστιν ἐπιμελητριαν , ἐπίτροπον . ἡ δὲ τοιαύτη καὶ ἐπίσκοπος λέγοιτ’ ἂν κατὰ τό , ἐπίσκοπος ἦσιν ὁδαίων . Ὅτι ἐξελθούσα μικρῶν ἤτοι τοῦ γυναικῶνος Εὐρύκλεια εἶδεν * Ὀδυσσεῖα μετὰ καμμέ - νοισι νένοισιν αἵματι καὶ λυθρῶ πεπαλαγμένον , ὡς τε λέοντα ὃς ῥά τε βεβρωκὼς βοὸς ἔρχεται ἀγραύ - λου , πάν δ’ ἄρα οἱ στήθὸς τε παρήϊά τε ἀμροτέρωθεν αἱματόεντα πίλει , δεινὸς δ’ εἰς ὦπα ἰδέσθαι · ὡς Ὀδυσεὺς πεπάλακτο χεῖρας καὶ πόδας ὑπερθεν . καὶ ἡ μὲν ὡς νέκυας καὶ ἄσπετον εἶσιν αἵμα , ἰθυσεν ὁλολύξαι · ἐπεὶ μέγα εἶσιν ἔργον . ἀλλ’ Ὀδυσεὺς κατέρυκιν εἴπών · ἐν θυμῷ , γρηῦ , χαῖρε καὶ ἴσχεο , μηδ’ ὁλολύξε . εἶτα καὶ εἴπων γνωμικῶς ὅτι οὐχ’ ὁσὴ καμμένοισιν ἐπ’ ἀνδράσιν εὐχετάσθαι , ἐπιφέρει ἄ περ ἂν εἴποι τις ἐπὶ θανάτῳ ἀδίκων ἀνδρῶν . φησὶ γάρ · τοὺςδε δὲ δίκη ἐδάμασε θεοῦ καὶ σχέτλια ἔργα . ποῖα δὲ σχέτλια ἔργα ; οὐ τινὰ γὰρ τίσκον ἐπιχθονίων ἀνθρώπων , οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσθλὸν ὁ τις σφέας εἰσαρίχουτο · τῷ καὶ ἀταθαλίησιν ἀνικία πόνμον ἐπέσπον . Ὅρα δὲ ὅτι καλῶς ἡ ὁρθεῖσα παραβολὴ οὐ πεινῶντι λέοντι τὸν Ὀδυσεῖα εἰκάζει , ἀλλ’ ἤδη κεκορεσμένῳ καὶ οὕτως ἐρχομένῳ ἤτοι ἀπλῶς βαδίζοντι ἢ ἀπερχομένῳ · καὶ ὅτι παιδευτικὸν τὸ μὴ ἐθέλειν ἐπικανχᾶσθαι ἀνδράσι τεθνεῶσιν , ἢ μᾶλλον ἄλλως εἰπεῖν , οἱ οὐκ ἐξ * ἀνδρίας τῶν καταβαλόντων ἀλλ’ ἐκ θεομηνίας ἔπεσον . οἱ μέντοι ἀκριβέστεροι λέγειν φασὶ τὸν ποιητὴν ὅτι οὐ καλὸν οὐδὲ ὁσιοῦν καμμένοισ ἐπ’ ἀνδράσιν ἐπεύχεσθαι , ὁ ταυτὸν τῷ ὁλολύξειν ἐστιν , ὡς καὶ ἡ Ἰλιάς ἐδήλωσε σαφέστατα . ἡ γὰρ εὐχή , φασί , θεοῦ παρουσίαν αἰτεῖ · παρεῖναι δὲ νεκροῖς τὸ θεῖον οὐ θεμιτὸν ἐνόμιζον Ἐλληνες . ὧν καὶ Ἀριστμης ἐκλείποντος Ἰππολύτου παρ’ Εὐριπίδῃ ὑποχωρεῖ . ἄλλως δέ , φασί , καλῶν τὸ ἐπικανχᾶσθαι οὐκ εὐλο - γον · αὐτὸς γάρ , φασίν , ὁ ταῦτα λέγων Ὀδυσεὺς ἐν Ἰλιάδι ἐπενέχεται καμμένῳ τῷ Σώχῳ . νοητέον οὖν ὅτι τῆς γραδὸς ἐν τῷ χαίρειν ὁλολύξαι προθεμένης ἤγουν τραυσιτέρας φωνῇ εὐξέσθαι καὶ θεοὺς ἐπιβοηθῆσθαι διὰ τὴν χαρὰν καλῶς Ὀδυσεὺς , παραινέσας ἐν θυμῷ χαίρειν αὐτήν , σιωπῶσαν δηλοῖ . τὸ μέντοι ἐπὶ θρήνον τάττειν τὸ ὁλολύξειν νεωτέρων ἐστὶ , γινόμενον παρὰ τὸ ὁλοῦν λύξιν . Ἰστίον δὲ ὡς μετ’ ὀλίγα ἔτιρας ὁμοῶς ἐρεῖ ἀπεναντίας τῇ μαίᾳ δακρυούσας καὶ ὀλοφυρομένας αὐτὰ διὰ λύπην . Λύθρων δὲ καὶ νῦν ὁ ἐξ αἵματος μολυσμός , ὧν χρή ἀπολούσασθαι , παρὰ τὸ λούω · ἀρ’ οὐ λῖω · ἐξ οὐ καὶ λῦμα τὸ κάθαρμα , καὶ λυμαίνω τὸ ἀποκαθαίρω , καὶ πτωχὸς δαιτῶν ἀπολυμαντήρ . γράφεται δὲ διὰ τοῦ θ’ τὸ λύθρον τοῦτο πρὸς * διαστολὴν τοῦ λύτρου , ἐξ οὐ καὶ τὸ λυτροῦσθαι . Τοῦ δὲ πεπαλάχθαι οὐκ ἔστι καιρωτέρας τῇ ποιήσει λέξεις ἐπὶ τοιούτου ἐξ αἵματος μολυ - σμοῦ · διὸ καὶ δις ἐνταῦθα κείται . εἰ δὲ καὶ τινὶ ἐμάνθησαν αἵματι μηροί , ἀλλ’ ἐκεῖνο ἕτερον τε λόγου
Lemmas: πρᾶξις πολυμέγες , ἐνάργεια δήω ἄλλος τε καί ὁ ἐκ παραβολή . Σημεῖον δέ ὁ * παλαιός ἅπαξ ἐνταῦθα μηρουνη ὁ ποιητής ἰχθύς θήρ ὁ διά δίκτυον . ὁ γάρ ἐν Ἰλιάς , μή πως ὡς ἀγρίς λίνον ἀλέω πανίγρου , ἄδηλος φημί εἴτε ἰχθύς εἴτε πεζός ζῷον εἴτε καί πτηνός ἄγρα δηλόω . ὁ δέ γε διά ὁμιάς καί ἄγκιστρον θήρ πολλάκις εἶπον . ἐκ δέ ὁ , ἐν αἷμα καί κονία , σημειόω ὁ παλαιός , ὡς οὖον καθίστημι λίθος ὁ ὁ ἄνθρωπος ἔδαφος , εἰμί γε κονία ἔχω . διό καλῶς ἐν ὁ πρό οὗτος ὕδωρ φαίνω . Κοῖλος δέ αἰγιαλός ἀπλόος ὁ βαθύς . οὖον γάρ εἄν εἰμί αἰγιαλός ὄχθος μή βαθύς εποκειμαι * ὁ κατά ὁ ὕδωρ . Πολυωπός δέ δίκτυον κατά ὁ παλαιός ὁ πολύς ἔχω ὀπή , ἐκτείνω ὁ ὁ . βίαιος γάρ , φημί , πολυωπός εἶπον ὁ πολυόφθαλμος . καί οὗτος μέν ὀρθός . εἰμί δέ τις ενθυμούμαι καί τεχνητός εἰμί ὀφθαλμός , ὁποῖος καί ὁ κατά ὁ τριήρης , λέγω γάρ ὀφθαλμός ῥητορικός ἐν ἐκεῖνος ὁ ὀπή ὅς ὁ Κῶπαι διαλέγω , οὐ εἄν ἀπαγορεύω πολυωπός εἴρω δίκτυον , οὖον πολύς τεχνικός ὁ ὀφθαλμός . πολυωπός μέντοι ῥάκος οὖον κατά τέχνη ἔχω ὀφθαλμός ἀλλά τετραίνω ἄλλως ἐκ πάθος εἰς δρύοψ ἐθέλω ὁ ὁ μὴ*κρῶ παραλαμβάνω . ὁ δέ , ἥλιος ἐξαιρέω θυμός , δηλόω οὖον ὁ ἀήρ αἴτιος ἀπλόος οὕτως εἰμί ὁ θνῄσκω ἰχθύς , ἀλλά ὁ θεός . οὖον δύναμαι γάρ ἥλιος θιρω οἱςστις ὁ βίος ἀεί ἐν ὑγρός . ὅτι2 καί ἐνταῦθα ἐν ἀρχή λόγος κεῖμαι ἀπαντιφρώτης ὁ , εἰμί δέ , ἄγω ἀντί ὁ εἰς ἄγω . φημί γάρ · εἰμί δέ , ἄγω ἐγώ καλέω τροφός . Λέγος δέ Καταθύμιον ὁ κατά νόος νόημα , εἶπον · ἔπος ὁ ἐγώ καταθύμιος εἰμί . ὅτι2 κινέω θύρα φημί ὁ διασαλεύω ἐπί κλῄζω τις ὁ ὄνος . καί εἰμί ἕτερος οὗτος ὁ κῶψαι καί κρούω . Τηλέμαχος οὖν κελεύω ὑπό ὁ πατήρ , κινέω θύρα , καλέω ὁ μαῖα . ὅς καί δώω σκοπός λέγω , ὅς εἰμί ἐπιμελήτρια , ἐπίτροπος . ὁ δέ τοιοῦτος καί ἐπίσκοπος λέγω εἄν κατά ὁ , ἐπίσκοπος εἰμί ὁδαῖος . ὅτι2 ἐξέρχομαι μικρός ἤτοι ὁ γυνή Εὐρύκλεια ὁράω * Ὀδυσσεία μετά καμμή - νοῦς νένος αἷμα καί λύθρον παλάσσω , ὡς τε λέων ὅς ἄρα τε βιβρώσκω βοῦς ἔρχομαι ἀγραύ - Λοῦ , πᾶς δέ ἄρα ὁ στῆθος τε παρήιον τε ἀμροτέρωθεν αἱματόεις πιλέω , δεινός δέ εἰς ὤψ ὁράω · ὡς Ὀδυσσεύς παλάσσω χείρ καί πούς ὕπερθεν . καί ὁ μέν ὡς νέκυς καί ἄσπετος εἶμι αἷμα , ἰθύω ὀλολύζω · ἐπεί μέγας εἶμι ἔργον . ἀλλά Ὀδυσσεύς κατερυκις εἶπον · ἐν θυμός , γραῦς , χαίρω καί ἴσχω , μηδέ ὁλολύζω . εἶτα καί εἶπον γνωμικός ὅτι οὐ ὅσος κάμνω ἐπί ἀνήρ εὐχετάομαι , ἐπιφέρω ὅς περ εἄν εἶπον τις ἐπί θάνατος ἄδικος ἀνήρ . φημί γάρ · ὅς δέ δίκη δαμάζω θεός καί σχέτλιος ἔργον . ποῖος δέ σχέτλιος ἔργον ; οὖον τις γάρ τισκω ἐπιχθόνιος ἄνθρωπος , οὖον κακός οὐδέ μέν ἐσθλός ὁ τις σφεῖς εἰσαρίχουτο · ὁ καί αταθαλιειμι ἀνικία πόνμον ἐφέπω . Ὅρας δέ ὅτι καλῶς ὁ ὄρνυμι παραβολή οὖον πεινάω λέων ὁ Ὀδυσεῖα εἰκάζω , ἀλλά ἤδη κορεννύω καί οὕτως ἐρχόμενος ἤτοι ἀπλόος βαδίζω ἢ ἀπέρχομαι · καί ὅτι παιδευτικός ὁ μή ἐθέλω ἐπικανχᾶσθαι ἀνήρ θνῄσκω , ἢ μᾶλλον ἄλλως εἶπον , ὁ οὐ ἐκ * Ἀνδρίας ὁ καταβάλλω ἀλλά ἐκ θεομηνία πίπτω . ὁ μέντοι ἀκριβής λέγω φημί ὁ ποιητής ὅτι οὖον καλός οὐδέ ὁσιόω κάπτω ἐπί ἀνήρ ἐπεύχομαι , ὁ τατός ὁ ὀλολύζω εἰμί , ὡς καί ὁ Ἰλιάς δηλόω σαφής . ὁ γάρ εὐχή , φημί , θεός παρουσία αἰτέω · πάρειμι δέ νεκρός ὁ θέω οὖον θεμιτός νομίζω Ἕλλην . ὅς καί Ἀριστμης ἐκλείπω Ἱππόλυτος παρά Εὐριπίδης ὑποχωρέω . ἄλλως δέ , φημί , καλός ὁ ἐπικανχᾶσθαι οὐ Έυλο - γος · αὐτός γάρ , φημί , ὁ οὗτος λέγω Ὀδυσσεύς ἐν Ἰλιάς ἐπιφέρω κάμνω ὁ σώχω . νοητέον οὖν ὅτι ὁ γράδος ἐν ὁ χαίρω ὀλολύζω προτίθημι ἤγουν τραυσιτέρας φωνή εὔχομαι καί θεός ἐπιβοηθέω διά ὁ χαρά καλῶς Ὀδυσσεύς , παραινέω ἐν θυμός χαίρω αὐτός , σιωπάω δηλόω . ὁ μέντοι ἐπί θρῆνος τάσσω ὁ ὀλολύζω νέος εἰμί , γίγνομαι παρά ὁ ὄλλυμι λύξ . ἱστίον δέ ὡς μετά ὀλίγος ετιηρα ὁμός εἴρω απεναντίας ὁ μαῖα δάκρυ καί ὀλοφύρομαι αὐτός διά λύπη . λύθρον δέ καί νῦν ὁ ἐκ αἷμα μολυσμός , ὅς χρή ἀπολούω , παρά ὁ λούω · ἀρά οὖον λῖω · ἐκ οὖον καί λῦμα ὁ κάθαρμα , καί λυμαίνω ὁ ἀποκαθαίρω , καί πτωχός δαίς ἀπολυμαντήρ . γράφω δέ διά ὁ ὁ ὁ λύθρον οὗτος πρός * διαστολή ὁ λύτρον , ἐκ οὖον καί ὁ λυτρόω . ὁ δέ παλάσσω οὐ εἰμί καιρός ὁ ποιέω λέγω ἐπί τοιοῦτος ἐκ αἷμα μολ - σμόω · διό καί δις ἐνταῦθα κεῖμαι . εἰμί δέ καί τις μαίνομαι αἷμα μηρός , ἀλλά ἐκεῖνος ἕτερος τε λόγος