eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1853
κεύθετε θυμῷ , οὐ περ ἀνάπαλιν τὸ , οὐκέτι κεύθετε γαστρί . Τὸ δέ , Θεὸς νὺ τις ὑμῖ δροθύνει , ἐπιτυχῶς εἶπεν ὁ παῖς . Ἀθηνα γὰρ αὐτοὺς ὁροθύνει , ὡς φθάσας ἐδήλωσεν ὁ ποιητής . Ἔν δὲ τῷ , μὴ τέ τιν᾽ ἄλλων δημῶν , τὸ ἄλλον , οὐ πρὸς διαστολὴν ὁμογενεῶν ἐξέθετο , ὡς εἴ τις εἴπῃ μήτε τούτων δοῦλον ὄντα μήτε ἄλλον τινὰ δημῶν , ἀλλὰ πρὸς ἐτεροιότητα τύχης , ἵνα λέγῃ , ὅτι μήτε τὸν ἐλευθερον ξένον τοῦτον συνηλίξετε , μήτε ἄλλον , ἤγουν τύχης ἄλλης ὄντα , ὁποιοὶ οἱ τοῦ Ὀδυσεὺς δημῶς . Ὅτι τὸν κήρυκα Μούλιον , ὃς θεράπων ἦν Ἀμφινόμοιο , ἤρωα καλέσας ὁ ποιητὴς ἐμφαίνει ἀδιαφορίαν κἀνταῦθα τοῦ ἤρως ὀνόματος , ὡς μὴ μόνον ἐπὶ πᾶνι μεγάλων ἀνδρῶν ἀλλὰ καὶ ἐπὶ θεραπόν * των λεγομένου , καθά που καὶ χρείων ὁ Ἐτεωνεὺς ἐλέχθη καὶ ὄρχα-40 μος ἀνδρῶν ὁ Εὐμαιος . παρὰ τὸ μολεῖν δὲ ὁ Μούλιος Ἰωνικῇ ἐπενθέσει τοῦ ὑ , καθὰ καὶ ὁ τοῦ χωμ - κοῦ Μόλων καὶ οἱ μολῖνες . ΤΠΟΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΤΟΜΗΡΟΤ Σὺν Τηλεμάχῳ ἐκθεσιν ποιεῖται τῶν ὅπλων Ὀδυσεὺς καὶ πρὸς Πηνελόπην ἐκ Κρήτης εἶναι ὑποκρίνεται . γίνεται δὲ αὐτοῦ δι᾽ οὐλῆς ἀναγνωρισμὸς πρὸς Εὐρύκλειαν , τοὺς πόδας αὐτοῦ νίπτουσαν . καὶ κατὰ παρέκβασιν ὁ ποιητὴς διηγείται , ὡς ἐν Παρνασῷ ὑπὸ σοὸς ἐλήληη κυνηγῶν . ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΤΟΜΗΡΟΥ PAΨΩΛΙΑ . Ὅτι Ὀδυσεὺς καὶ Πηνελόπης ὁμιλία καὶ ὑπὸ Εὐρυκλείας ἀναγνωρισμὸς ἢ ἀνὰ χειρας ἐπιγράφε - ται ῥαψωδία διὰ τὸ κατ᾽ αὐτὴν πλασθῆναι ταῦτα γενέσθαι . Ὅτι τῶν μνηστήρων ὑποχω - ρησάντων ἑκάστου εἰς * τὰ οἰκία καὶ τῶν δμωίδων κατεσποημένων , οἱς Ὀδυσεὺς αὐτὰς ἀπειλησάμενος ἐξεθρόνησεν , ὑπελείπετο Ὀδυσεὺς ἐν μεγάρῳ , μνηστήροι φόνον σὺν Ἀθηνα μεριμνοῖσιν . ἀγαθὴ γὰρ ἐν νυκτὶ βουλή κατὰ παροιμίαν ὀθεν καὶ εὐχρόνη , ὡς καὶ ἀλλαχοῦ δηλοῦται , λέγεται * ἡ νὺξ . καὶ τῶς πρὸ τῶν ἄλλων κατατίθενται ἔσω τὰ πρόχειρα ὅπλα ὁ ξενὸς τε πτωχὸς καὶ ὁ Τηλέμα-1853 χος καὶ ἡ γραὺς Εὐρύκλεια . ἐνθα καὶ στίχους Ὀδυσεὺς αὐτοὺς ἐκείνους ἀπαραλλάκτως λέγει , οὓς καὶ ἐν τῇ π ῥαψωδίᾳ περὶ τῶν ὅπλων τῷ Τηλεμάχῳ ἔφη , ἀοξάμενος οὕτω Τηλέμαχε , χορ τεύχε Ἀρήια καθέμεν εἴσω πάντα μᾶλα αὐτὰρ μνηστήρας μαλακοὺς ἐπέεσι παραφάσασθαι , καὶ ἐξὺς τοὺς ὀκτὼ στίχους ἐκείνους ἕως τοῦ , αὐτὸς γὰρ ἐφέλκεται ἄνδρα σίδηρος . ἐνθα * καὶ κείται πρὸ ἑνὸς ἑκάστου στίχου ἀστερίσκος δίχα ὀβελιοῦ , ὡς ἐνταῦθα τῶν τοιούτων στίχων ἄριστα κειμένων , καὶ οἷον ἀστέρος δίκην λαμπόντων , οὐ μὴν ἐκεῖ , ὡς ἐπικρίνουσιν οἱ παλαιοί . Ἱστέον δὲ ὅτι τότε μὲν ἔφη Ὀδυσεὺς τῷ Τηλεμάχῳ , ὅτι νενύσει μὲν αὐτὸς τῇ κεφαλῇ , ὁ δὲ Τηλέμαχος νοήσας μεταθήσει τὰ ὅπλα ἐνταῦθα δὲ τοῦ καιροῦ διδόντος ἄδειαν οὐ νενύει κεφαλῇ , λαλεῖ δὲ τὸ ποιητέον μετ᾽ ὀλίγα δὲ καὶ συμ - πράξει , διδάσκοντος τοῦ ποιητοῦ καὶ νῦν , ὡς πολλάκις ἄλλως ἡμῶν προβουλευσαμένων ἄλλως ἐκβαίνει τὰ πράγμα*τα . Ὅτι ἐς τοσοῦτον αἱ δυναι τοῦ Ὀδυσεὺς ἄπιστοι , ὡς τε οὐκ ἔχει ὁ Τηλέ-20 μαχος καταθέσθαι τὰ ὅπλα ἐν ἀσφαλεῖ , εἰ μὴ λάθωι αὐτὰς πρὸς τὸ μὴ ἐξειπεῖν , δηλαδὴ τοῖς μνη - στήροι . δικαίως ἄρα ὑστερον κολασθήσονται . φησὶ γοῦν ὁ Τηλέμαχος μαῖα , ἄγε δή μοι ἐφυθον ἐνὶ μεγάροισι γυνάϊκα , ὅρα κεν ἐς θάλαμον καταθείομαι ἔντεα πατρὸς καλά , τὰ μοι κατὰ οἶκον ἀκη - δέα καπνὸς ἀμέρδει , ἤγουν ἀφανίζει , πατρὸς ἀποχωμένου ἐγὼ δ᾽ ἐπὶ νήπιος ἦα . νῦν δ᾽ ἐθέλω καταθέσθαι , ἵνα οὐ πυρὸς ἵζεται αὐτημή , τουνεστί καπνὸς , ὡς προγέγραπται . Ὅρα δὲ ὅτι πρὸ ὀλίγων τεύχεα καταθίμεν εἶπὼν ἐνεργητικῶς ἀντὶ τοῦ καταθεῖναι , νῦν παθητικῶς καταθέ - σθαι τὸ αὐτὸ φησιν ἀκολούθως τῷ , ἐς θάλαμον καταθιέομαι . Τὸ δέ , ἔντεα καλά , πρὸς διαστολὴν κείται τῆς αἰσχρίας , ἣν ἐκ τοῦ καπνοῦ ἐπασχον . ἀκηδέα δὲ καὶ νῦν τὰ ἠμελημένα . Τὸ δέ , καπνὸς ἀμέρδει , ἀντὶ τοῦ σκοτίζει , στειρίσκει τοῦ μέρδειν , ὁ ἐστι λάμπειν , ὡς
Lemmas: κεύθω θυμός , οὖον περ ἀνάπαλιν ὁ , οὐκέτι κεύθω γαστήρ . ὁ δέ , θεός νῦν τις ὕς δροθυνω , ἐπιτυχής εἶπον ὁ παῖς . Ἀθηνᾶ γάρ αὐτός ὀροθύνω , ὡς φθάνω δηλόω ὁ ποιητής . ἐν δέ ὁ , μή τε τις ἄλλος δημός , ὁ ἄλλος , οὖον πρός διαστολή ὁμογενής ἐκτίθημι , ὡς εἰμί τις εἶπον μήτε οὗτος δοῦλος εἰμί μήτε ἄλλος τις δημός , ἀλλά πρός ετεροιοτης τυγχάνω , ἵνα λέγω , ὅτι μήτε ὁ ἐλεύθερος ξένος οὗτος συναλίζω , μήτε ἄλλος , ἤγουν τυγχάνω ἄλλος εἰμί , ὁποῖος ὁ ὁ Ὀδυσσεύς δημός . ὅτι2 ὁ κῆρυξ Μούλιος , ὅς θεράπων εἰμί Ἀμφίνομος , ἥρως καλέω ὁ ποιητής ἐμφαίνω ἀδιαφορία ἐνταῦθα ὁ ἥρως ὄνομα , ὡς μή μόνος ἐπί Πάν μέγας ἀνήρ ἀλλά καί ἐπί θεράπων * ὁ λέγω , καθά ποῦ καί χράω ὁ Ἐτεωνεύς λέγω καί ὁράω μος ἀνήρ ὁ Εὔμαιος . παρά ὁ βλώσκω δέ ὁ Μούλιος ἰωνικός ἐπένθεσις ὁ ὑ , καθά καί ὁ ὁ χωμ - ποῦ Μόλος καί ὁ μολίνη . ΣΕ ὁ ΟΤ σύν Τηλέμαχος ἔκθεσις ποιέω ὁ ὅπλον Ὀδυσσεύς καί πρός Πηνελόπη ἐκ Κρήτη εἰμί ὑποκρίνομαι . γίγνομαι δέ αὐτός διά οὐλή ἀναγνωρισμός πρός Εὐρύκλεια , ὁ πούς αὐτός νίφω . καί κατά παρέκβασις ὁ ποιητής διηγέομαι , ὡς ἐν Παρνασός ὑπό σῶς ἐλαύνω κυνηγός . Ὀδυσσεία ΟΥ Ψ . ὅτι2 Ὀδυσσεύς καί Πηνελόπη ὁμιλία καί ὑπό Εὐρύκλεια ἀναγνωρισμός ἢ ἀνά χείρ ἐπιγράφω - ὁ ῥαψῳδία διά ὁ κατά αὐτός πλάσσω οὗτος γίγνομαι . ὅτι2 ὁ μνηστήρ ὑποχέω - ῥαίνω ἕκαστος εἰς * ὁ οἰκίον καί ὁ δμωΐς κατεσποημαι , οἱςστις Ὀδυσσεύς αὐτός ἀπειλέω εξεθρονεος , ὑπολείπω Ὀδυσσεύς ἐν μέγαρον , μνηστήρ φόνος σύν Ἀθηνᾶ μέριμνος . ἀγαθός γάρ ἐν νύξ βουλή κατά παροιμία ὅθεν καί εὐχρόνη , ὡς καί ἀλλαχοῦ δηλόω , λέγω * ὁ νύξ . καί Τῶς πρό ὁ ἄλλος κατατίθημι εἴδομαι ὁ πρόχειρον ὅπλον ὁ ξένος τε πτωχός καί ὁ Τηλέμη χος καί ὁ γραῦς Εὐρύκλεια . ἔνθα καί στίχος Ὀδυσσεύς αὐτός ἐκεῖνος ἀπαραλλάκτως λέγω , ὅς καί ἐν ὁ π ῥαψῳδία περί ὁ ὅπλον ὁ Τηλέμαχος φημί , ἄγνυμι οὗτος Τηλέμαχος , Χορ τεύχω ἄρης κάθημι εἴδομαι πᾶς μῆλον ἀτάρ μνηστήρ μαλακός πέος παραφαίνω , καί ἐξίημι ὁ ὀκτώ στίχος ἐκεῖνος ἠώς ὁ , αὐτός γάρ ἐφέλκω ἀνήρ σίδηρος . ἔνθα * καί κεῖμαι πρό εἷς ἕκαστος στίχος ἀστερίσκος δίχα ὀβελίζω , ὡς ἐνταῦθα ὁ τοιοῦτος στίχος ἀγαθός κεῖμαι , καί οἷος ἀστήρ δίκη λάμπω , οὖον μήv ἐκεῖ , ὡς ἐπικρίνω ὁ παλαιός . ἰστέον δέ ὅτι τότε μέν φημί Ὀδυσσεύς ὁ Τηλέμαχος , ὅτι Νυσεύς μέν αὐτός ὁ κεφαλή , ὁ δέ Τηλέμαχος νοέω μετατίθημι ὁ ὅπλον ἐνταῦθα δέ ὁ καιρός δίδωμι ἄδεια οὖον νεύω κεφαλή , λαλέω δέ ὁ ποιητέος μετά ὀλίγος δέ καί συμ - πρᾶξις , διδάσκω ὁ ποιητής καί νῦν , ὡς πολλάκις ἄλλως ἐγώ προβουλεύω ἄλλως ἐκβαίνω ὁ πράγμα . ὅτι2 εἰς τοσοῦτος ὁ δύο ὁ Ὀδυσσεύς ἄπιστος , ὡς τε οὐ ἔχω ὁ Τηλέ-20 μῆχος κατατίθημι ὁ ὅπλον ἐν ἀσφαλής , εἰμί μή λανθάνω αὐτός πρός ὁ μή ἐξεῖπον , δηλαδή ὁ μνη - στῆρον . δικαίως ἄρα ὕστερος κολάζω . φημί γοῦν ὁ Τηλέμαχος μαῖα , ἄγω δή ἐγώ φύω ἐν μέγαρον γυνή , ὁράω ἄν εἰς θάλαμος κατατίθημι ἔντεα πατήρ καλός , ὁ ἐγώ κατά οἶκος ἀκή - δέος καπνός ἀμέρδω , ἤγουν ἀφανίζω , πατήρ ἀποχώννυμι ἐγώ δέ ἐπί νήπιος εἰμί . νῦν δέ ἐθέλω κατατίθημι , ἵνα οὖον πυρός ἵζω αὐτημή , τουνεστί καπνός , ὡς προγράφω . Ὅρας δέ ὅτι πρό ὀλίγος τεῦχος κατατίθημι εἶπον ἐνεργητικός ἀντί ὁ κατατίθημι , νῦν παθητικός κατατίθημι - ἕπομαι ὁ αὐτός φημί ἀκόλουθος ὁ , εἰς θάλαμος κατατίθημι . ὁ δέ , ἔντεα καλός , πρός διαστολή κεῖμαι ὁ Αἰσχρίας , ὅς ἐκ ὁ καπνός πάσχω . ἀκηδής δέ καί νῦν ὁ ἀμελέω . ὁ δέ , καπνός ἀμέρδω , ἀντί ὁ σκοτίζω , στερίσκω ὁ μέρδω , ὁ εἰμί λάμπω , ὡς