eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1702
ἱρμηνίαν τὸ , ἄμφι δὲ ποσὶ γαῖα φαίνους , καὶ ἐπὶ μᾶλλον τὸ , καταζήμωσχε δὲ δαίμων , τούτῃ οὐχ' ἀπλῶς γῆ ἐφαίνετο ἀλλὰ καὶ ξηρά , ὥστε ἐν τῷ ὕδωρ ἀναβροχὴν περιττὴ κῖται ἡ πρόθεσις . οὕτω γὰρ ἐστὶν ἀναπαῖν εἰπεῖν τὸ καταπαῖν . ἴσως δὲ καὶ διὰ τὸ πολλάκις τὴν τοιαύτην βροχὴν γίνεσθαι ἐφρόθη τὸ ἀναβροχὴν . κῖται γὰρ μυρία*χοῦ ἡ ἀνὰ πρόθεσις ἐπὶ τοῦ πάλιν καὶ πάλιν τὸ αὐτὸ γίνεσθαι . Τοῦ δὲ ἀξήνασχε πρωτότυπον μὲν ἄξω . παραγωγὴν δὲ ἀπ' αὐτοῦ τὸ ἀξάινω . ἀρ' οὖ κατὰ δευτέραν παραγωγὴν τὸ ἀξήνασχω , λέξις μόνως ποιηταῖς χρήσιμος . Κατακρύθην δὲ , ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι , ἀντὶ τοῦ κατακάρηθεν ἦτοι κατὰ κεφαλῆς . Τὸ δὲ χεὲς καρπὸν διαψίλειαν ὀσφρας δηλοῖ , ὕμψου δίκην γινομένης ὑπὲρ κεφαλῆς τοῦ Ταντάλου . Τὸ δὲ ὕγγρα καὶ βουὰ καὶ ἑχεξίς οἱ δύο στίχοι ἐν τοῖς περὶ Φαιάκων ἐγραφήσαν . Τὸ δὲ ἰθύσαι δηλοῖ μὲν τὸ ὀρθίζειν παραχθὲν ἐκ τοῦ ἰθὺν τὸ ὀρθῶ . ἐκτείνει δὲ τὴν ἀρχοῦσαν . γίνεται δὲ ἀπ' αὐτοῦ τὸ ἰθύς καὶ τὸ ἰθὺν ἐπιρρήματα . Ἰστοῦν δὲ καὶ ὡς πολλὴ διάφορα κήπου Ἀδώνιδος καὶ δένδρον Ταντάλου . διὸ τοῦτο μὲν περιομισκᾶς ἐπὶ τῶν ἀκροδύων τίθεσθαι , ἐκεῖνο δὲ ἐπὶ τῶν ἀκάμψων καὶ ὀκνηρόρων . κήπου γὰρ Ἀδώνιδος φυτάρια ταχὺ ἀναθάλλонта ἔσω χύτρας ἢ ἀρρύχου , καὶ ὅμως κορίφινον τινὸς , καὶ αὐτίκα ῥιπτούμενα κατὰ θαλάσσης καὶ ἀφανιζόμενα καθ' ὁμοιότητά τινα τοῦ κατὰ τὸν ἀχίμορον Ἀδωνὶν θανάτου , ὃς ἀνθίσας νεότησιν ταχὺ ἐπήγησε , καταληφθεὶς ὑπὸ Ἄρεος κατὰ τὸν μῦθον . γυναῖκες δὲ τοὺς τοιούτους ἡμελούσαι κήπους ὡσίουν ἐπιταφίους Ἀδωνίδι . * Ὅτι ὁ Σίσυφος , περὶ οὗ καὶ ἡ Ἰλιάς δηλοῖ , θανὼν κατὰ μῦθον καὶ δόλις αὐθὶς ἀναβιώσας οὐκ ἠθέλε κάτω ἐλθεῖν , καθὰ συνέθετο , εἰ μὴ βαθὺ γῆρας πατὴρ αὐτὸν κατήγαγεν , ὅθεν κόλασιν εἶχεν ἐν'Αἰδου . δυ καὶ φαντάζεται αὐτὸν Ὀδυσσεὺς ἐκεῖ κρατερὰ ἄλγεα ἔχοντα λᾶαν βαστάζοντα πελώριον ἀμφοτέρησιν , ἦτοι ὁ μὲν σκηριπτόμενος χερσὶν τε ποσὶν τε λᾶαν ἄνω ὤθεσκε ποτὶ λόφον . ἀλλ' ὅτε μέλλει ἄκρον ὑπερβαλεῖν , τὸτ' ἀποστρέψασκε κραταῖτς αὐθίς , ἐπὶτα πείσινδε κυλίνδετο λᾶας ἀναδύς . αὐτὰρ ὕγε ἄνω ὤσσασκε τιτανόμυος , κατὰ δ' ἰδρὼς ἐρρεεν ἐκ μελέων . κοινὴ δ' ἐκ κρατὸς ὀφφαί . πολλά δὲ τῶν τοιούτων ἐπῶν ἀριόσοι ἄν καματηρῶ καὶ ἐπιμόχθῳ ἀνδρὶ , ὁποῖός τις ἔοικεν εἶναι καὶ ὁ Σίσυφος , ἀνὴρ φαινόμενος ἐγχειρεῖν μὲν ἀεὶ μοχθηραῖς πράξεσι καὶ ὡς σὸν εἰπεῖν ἀναγωγοῖς , μὴ ἀνύειν δὲ τὰ ἐγχειρούμενα διὰ τὸ δυσκατόρθαστον , καὶ θέλει μὲν εἶναι μεγαλουργός , μὴ ἔχειν δὲ τοῦ τοιού - του τέλους τυχεῖν , ἀλλὰ πονεῖν ἄπρακτα . διὸ καὶ φαντασίαν τοιαύτην ἐν Ἄιδου πέμπει τῷ βλί - ποντι . ὅτι δὲ κλεπτίστατος ἦν ἀνθρώπων καὶ ὅτι βασιλικὸς ἀνὴρ καὶ ὡς διαβάλλεται Ὀδυσσεὺς ἐξ αὐτοῦ εἶναι , διὸ καὶ Σισυφίδην αὐτὸν ὁ παρὰ τῷ Σοφοκλεῖ χορὸς καλεῖ εἰ καὶ Λαοτιάδης λέ*γεται , πολλάχου δηλοῦται . ὁ δὲ θάνατος αὐτοῦ καὶ ἡ αὐθὶς ἀναβίωσις χρόνων τινὰ δηλοῖ τοῦ ἀνδρὸς δολιερῶν καὶ ἀνδρὶ κλεπτῇ προέπονσων , καθὰ καὶ Ζάμολξις κατᾶγιον φασὶν οἴημα πεποιηκώς , ὡς καὶ Πυθαγό - ρας , καὶ ἀφανισθεὶς ἐκ Θρακῶν αἰφνιδίως τετάρτῳ ἔτει ἐφάνη , καὶ οἱ Θρᾷκες αὐτῷ πάντα τὰ κατ' αὐτοῖς ἐπίστευσαν , ὅτε καὶ ἤν εἴκὼς λογίζεσθαι καὶ αὐτὸν τὸ Σοφοκλείου καὶ εἰπεῖν τὶ γὰρ με λυπεῖ τοῦθ' ὅταν λόγουςι θανόν ἐργοῖσι σωθῶ καζενέχωμαι κλεός ; εἴκως δὲ καὶ νῦσω θανασίμῳ κατοχον γιγνώσκει τὸν Σίσυφον , εἶτα δὴ ἀνασφίλαντα φήμην πέμψαι , ὡς ἐξ * Ἄιδου πέμψαι . δηλοῦν δὲ καὶ ὅτι Λοργικὸν ἦμα καὶ Αἰολικὸν ὄνομα τὸ Σίσυφος . σιοὺς μὲν γὰρ οἱ Λοριεῖς φασὶ τοὺς θεούς , ὡς καὶ ὁ ζω - μικός δηλοῖ ἐν τῷ , καὶ τὸ σιῶ , ἀντὶ τοῦ νή τοὺς θεούς ἢ τὰς θεάς . σῦφος δὲ ὁ σοφὸς παρὰ Αἰολί - σιν . ὅθεν Σίσυφος ὁ ὕσόσοφος . καὶ εἴκως Κορινθίων διαλέκτου εἶναι τὴν λέξιν , παρ' οἷς δωρίζουσιν ἤρχεν ὁ Σίσυφος . ὡς δὲ οἱ Λοριεῖς ἐφαρον καὶ αἰολίζοντες , δηλοῖ Πινδαρος ἀναμὺς οὕτω ποιῶν , ἤτοι καὶ Λορικὸς χοάργων καὶ Αἰολίζους . ὡς δὲ καὶ τὸν θάνατον ὁ Σίσυφος ἔσχεν , ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα δεδηλώται . Τοῦ δὲ εἰρμίκου σίου παραφώνων καὶ ὁ θίασος , καθὰ δηλοῖ ὁ διπνυσοριστής , λέγων , ὅτι ἔμενοι εἰσὶ κατὰ τοὺς πολλοὺς αἱ ἀπὸ τῶν συμβαλλομένων εἰσαγωγαί , ἀπὸ τοῦ συνεχθῶναι γῆσι καὶ συμφέρειν ἕκαστον . ἐκαλοῦντο δὲ καὶ θίασοι . καὶ οἱ συνόντες ἐπὶ τὰ τοιαῦτα ἐφανιστοῖ καὶ συν - θιασῶνται . Ζαλκίτῳ δὲ γῆσι θίασος καὶ ὁ τῷ Λιονίσῳ παρεσίμωνος ὕμνος ἀπὸ τοῦ θεοῦ ὃν σὺν ἐκάλουν οἱ Λέωντες . οὐκοῦν σίασος καὶ τροπὴ θίασος , καθὰ καὶ ὁ βουγκημὸς ὡς μαχρημὸς , καὶ τροπὴ ὁμοία βουγκημὸς , οὕτω δὲ καὶ ὠρῶν ὠρημὸς , * ὡς ῥῦς καὶ ξὺν ὁναὸς καὶ ξυνὸς , καὶ μεταβολὴ δυναία τοῦ σ εἰς β φωνήμος παρὰ Κοῖνῳ . Ὅσα δ' ἐν τοῖς ῥηθεῖσι τὸ συνεχθῶναι καινὸν ὄν , καὶ ἴσως ἀπ' αὐτοῦ γίνεται κατ’ ἔννοιαν ἑναντίαν τὸ ἐξεῖν , οὐ λείων χρήσις , ἐτι δὲ καὶ τὸ συμφέρον γλυκίως ἠθὲν καὶ δηλοῦν τὸ συνάγειν , ὃπερ ἐπὶ βεστίγματος συνδιαφέρων λέγεται . ἀφ’ οὐ τροπικῶς εἴρηται τὸ συνδιαφέρειν οὐ δέκα τῷ δεῖν τὴν ἀοχήν . ἐτι ὅσα καὶ τὸ , αἱ ἀπὸ τῶν συμβαλλομένων εἰσαγωγῶν , ὁ πέρ ἐστι περιφρασὶς τοῦ , αἱ συμβολαί , αἱ συμποσιακαὶ δηλαδή , ὧν δήλωσις καὶ ἐν τῇ ἀναφωρίᾳ τέθεται . Τὸ δὲ λάαν βεστάζων καὶ τὸ ὠθεῖν ἑοικασιν ἀντικειμένως ἔχειν . βεστάζεται μὲν γὰρ τὸ φερόμενον , ὠθεῖται δὲ τὸ ἀπὸ τῶν κάτω ἐπὶ τὰ ἄνω βιαζόμενον . πῶς οὖν τὸν αὐτὸν λίθον καὶ βεστάζειν καὶ ὠθεῖν ὁ Τανταλος ; ἐστι δὲ εἰπεῖν ὡς ὅσως αἱ μὲν τὸν λόγον ὠθεῖ , ὅτε δὲ κατακλυσθεὶς ὁ λίθος ἀπεστράφη πέδονδε , τότε βεστάζων αὐτὸν ὡς τῶν ποδῶν τοῦ λόγου εἴτα πάλιν ὠθεῖ ἄνω . Τὸ δὲ σκηρίπτεσθαι , ἀφ’ οὐ συγχοπὸν τὸ σκήπτεσθαι ποιεῖ τὸ σκήπτρον καὶ τὸ σκηπά - μων , ἀντέρμων δηλοῖ . Τὸ δὲ λάαν ἄνω ὠθεσκε ποτὶ λόφον , ἐπανεῖται χέρων τῆς συνθήκης . ἐμφαίνει γὰρ τὴν δυσχρείαν τοῦ τῆς ὠθήσεως ἔργου τῇ τῶν φωνητῶν ἐπαλληλίας , δι’ ὃν ὀγκοῦντων τὸ στόμα οὐκ ἔστιν τρέχειν ὁ λόγος , ἀλλ’ ὀνηρῶ βαίνειν συνεξομοιοῦμενος τῇ ἐργωδίᾳ τοῦ ἄνω ὠθεῖν . ἀμείλει τὸ , ἐπεὶτα πέδονδε κυλίνδετο λάας ἀναδὺς ἀχάριστον ὃν καὶ διατοῦτο οἷον τροχαστικῶν τῇ φράσει , τὸ ἐμπιστὲς δηλοῖ τῆς τοῦ λίθου καταφορᾶς . Λάας δὲ οὐ μόνον λίθος ἐνταῦθα τε καὶ ἀλλαχοῦδε μυριαχοῦ κλινόμενος λάας καὶ κατὰ κράσιν λάος , ἀλλὰ καὶ Πλάδος ἐπίνειον κατὰ τοὺς παλαιοὺς , οὐ μέμνηται καὶ Λυκόφρων κατὰ κράσιν ἐν τῷ καὶ Λάν περιήσεις . Λόγος δὲ δήλων ὡς οὐ μόνον γῆς ἄνθος , ἀλλὰ καὶ μέρος ποτὲ τραχήλου ζωικοῦ , ἐξ οὐ καὶ καταλοφάδια , ὡς καὶ προεδηλώθη , ἀντὶ τοῦ κατὰ τοῦ τραχήλου . ὄθεν καὶ λωφήσαι φασι κυρίως τὸ ἀποθέσθαι ἄχθος τὸ ἐπὶ τῷ τραχήλῳ , ἐπανθεῖσης δηλαδή τῆς ἀρχούσης , ὡς καὶ ἐν Πλιάδὶ γέγραπται . Ἄκρον δὲ ὑπερβαλεῖν τὸ ὑπὲρ ἄκρον λόφον ἤρῃσεν τὸν λίθον , τοιούστιν ἐπὶ τὸ ἐκτὸς μέρος τοῦ λόφου . καὶ ἐστιν ἡ μεταφορά ἐκ τῶν ἀκοντιζόντων καὶ τῶν τοιούτων , οἱ κατ’ ἐπίτασιν βολῆς ὑπερβάλλουσι τὸν σκοπὸν . Τὸ δὲ κραταιὺς , ἐπιόρημά ἐστιν ἀντὶ τοῦ κραταιώσ . ἀναλογοῖ δὲ τῷ λικριμὸς καὶ τοῖς τοιούτοις . γράφεται δὲ καὶ ἐν δυοῖ λέξεσι , κραταῖ’ ἴς , ἤγουσιν ἡ κραταιὰ ἰσχύς τοῦ λίθου . * εἰ δὲ ἄνα λέγει ἐπὶ λίθου ποιητικώτερον , καινὸν οὐδὲν , εἴγε καὶ ἀναδύη τὸν τοιούτον λέγει , ἐκ τῶν ἀμαρίχων καὶ τοῦτο μεταχρών . εἰ δὲ τὸ μακρὸν ἄ τοῦ κραταιοῦ ἐξὀλίθη , καινὸν οὐδὲ αὐτὸ τάγες εἰς ποίησιν . ἐνθυμητῶν γὰρ ἐνταῦθα δίχα μυρίων ἄλλων καὶ τὸ , ἐὰν χραι’ ἦ , ἤγουσιν εἰ χραιὰ ὑπάρχει . Ἰστέον δὲ καὶ ὅτι ὁ τὴν Ὀδυσσείαν παραφράσας καλὸς ἤτωρ τὸ κραταῖ’ ἴς οὐ φιλεῖ , ἐθέλει δὲ ἡ κραταιὺς γράφειν ἢ γοῦν ἀλλὰ κραταῖς ὡς τινὰ τῶν ἀντιγράφων φέρει . γράφει γὰρ οὕτως . Ὁ Σίυνρος ἰσθὼ πρὸς τὸν ὅμον πέτρον μέγαν καὶ ἄμβριθῆ , χαλεπωτάτην δὴ καὶ οὐτὸς αὐ συμφορῶν διαντλῶν . κυλινδεῖν γὰρ ἦν ἀνάγκη αὐτῷ πρὸς τινὰ ὀρθιον καὶ ἄνηλὴν λόφον ἄκρον τὸν λίθον . καὶ ἐποία τοῦτο τοῖς ποσὶ καὶ ταῖς χερσὶ χλισχρῶς καὶ χαλεπῶς ἀντιλαμβανόμενος , ὡς δὴ ὑπερκυλίσειν τῆς ἄκρας εἰς τὸ ἐπίκεινα , ὅπότε δὲ ἐγγυτάτω γίγνοιτο τῇ ἐλπίδι κατηργάσασθαι τοῦτο , δαιμόν τις ἰσχυρὸς ὀνόματι Κραταὺς ὑποφρίσσεια ἐποία κάτω τὴν πέτρον ἀποστρέψασα . Τὸ δὲ τιτανώμενος σχῆμα ὠθουμένου δηλοῖ , ὡς χεῖράς τε καὶ πόδας τιταίνει βιαζόμενος τὸ ὠθοῦμενον . Ὅρα δὲ φανερῶν καὶ ἐνταῦθα διαφορὰν τοῦ κυλίειν καὶ τοῦ ὠθεῖν . ὠθεῖται μὲν γὰρ λίθος κάτωθεν * ἄνω , κυλίνδετα δὲ ἀνάπαλιν . ὁ δὲ καταμήιον ἰδρὸς φάντασμα καὶ αὐτὸς καὶ οὐκ αὐτὸ σχῆμα ἰδρὸς . Ὅτι ἐκ τοῦ γνοριμοῦ Ἀχαμίνονος Ὀδυσσεὺς ἀξέμενος λαλεῖν τὰ περὶ ἡρώων εἰς τὸν ἀνδριότατον Πρακλῖα πάντα τὸν λόγον , ὃν καὶ σκιαγραφεῖ ἐν Ἀιδου δαινῶν , καὶ κατ’ αὐτὸ τοῦτο εἰκότα νενεῖ , καὶ διόν παπταίνοντα , καὶ τόσον ἔχοντα γαμονὸν , ὡς καὶ δοκεῖν βαλεῖν ἄν , καὶ τιλαμῶνι χρώμενον , ὡς τῷ Πρακλῷ συνζηρώτω οὐκ ἔφερε δαινοῖς ποιηλίμασιν , ἵνα φαντάζοιτο καὶ αὐτὸς καθ’ ἡμ ἐν ζῴσιν εἶχε συμφυλλότης . διαλέλλουσι δὲ καὶ τὸν τοιούτον τόπον οἱ ὑμφομάστιγες διὰ τὸ εἰπεῖν τὸν ποιητὴν ὅτι τε τὴν Πῆλην ἔχει τὸν Λιὸς καὶ Πυας θυγατέρα κατὰ τὸν μῦθον . καὶ ὅτι εἴδολον μὲν αὐτοῦ ἐν Ἀιδου , αὐτὸς δὲ σὺν θεοῖς ἄνω τίθεται , καὶ ὅτι ὀπλοφορεῖ , ὡς ἐφύη , καὶ ὅτι αὐτὶς ἰδὸν τὸν Ὀδυσσέα λαλεῖ πρὸς αὐτὸν αἰματός . ἀλλὰ τοῦτο μὲν λυθεῖν ἄν διὰ τοῦ νομίζεσθαι ὡς κατὰ τὸ αἰσπόμυνον ἐπι - πρὸς δὲ τὰ ἄλλα ὅσα γασὶν ἐκτίνω , ὅτι δηλαδή οὐκ ἄν πιθανῶς λέγοι τὴν Πῆλην Πρακλῖος γενεῖκα ἦν ὁ μῦθος θεοῖς γασὶ παρθένον οὖσαν οἰχοχοεῖν , καὶ πῶς οἷον τε τὸν αὐτὸν ἐν Ἀιδου τε εἶναι
Lemmas: ἱρμηνίαν ὁ , ἀμφί δέ πούς γαῖα φαίνω , καί ἐπί μᾶλλον ὁ , καταζήμωσχε δέ δαίμων , Τούτη οὐ ἀπλόος γῆ φαίνω ἀλλά καί ξηρός , ὥστε ἐν ὁ ὕδωρ ανάβροχος περισσός κίτης ὁ πρόθεσις . οὗτος γάρ εἰμί ἀναπαῖν εἶπον ὁ καταπαῖν . ἴσως δέ καί διά ὁ πολλάκις ὁ τοιοῦτος βροχή γίγνομαι φέρω ὁ ανάβροχος . κίτης γάρ μυρία*χοῦ ὁ ἀνά πρόθεσις ἐπί ὁ πάλιν καί πάλιν ὁ αὐτός γίγνομαι . ὁ δέ ἀξήνασχε πρωτότυπος μέν ἄγω . παραγωγή δέ ἀπό αὐτός ὁ αξαίνω . ἀρά οὖον κατά δύο παραγωγή ὁ ἀξήνασχω , λέξις μόνος ποιητής χρήσιμος . Κατακρύθην δέ , ὡς καί ἐν Ἰλιάς , ἀντί ὁ κατακείρω ἦ κατά κεφαλή . ὁ δέ Χέες καρπός διαψιλειος ὄσφρα δηλόω , ὕμψου δίκη γίγνομαι ὑπέρ κεφαλή ὁ Τάνταλος . ὁ δέ ὕγγρα καί βοῦα καί ἑχεξίς ὁ δύο στίχος ἐν ὁ περί Φαίαξ γράφω . ὁ δέ ἰθύω δηλόω μέν ὁ ὀρθίζω παράγω ἐκ ὁ εὐθύς1 ὁ ὄρνυμι . ἐκτείνω δέ ὁ ἄρχω . γίγνομαι δέ ἀπό αὐτός ὁ εὐθύς καί ὁ εὐθύς1 ἐπίρρημα . ἱστόω δέ καί ὡς πολύς διάφορος κῆπος Ἄδωνις καί δένδρον Τάνταλος . διό οὗτος μέν περιομισκαω ἐπί ὁ ακροδυο τίθημι , ἐκεῖνος δέ ἐπί ὁ ἄκαμπτος καί οκνηροροος . κῆπος γάρ Ἄδωνις φυτάριον ταχύς ἀναθάλλω εἴδομαι χύτρα ἢ αρρυχοω , καί ὅμως κορίφινον τις , καί αὐτίκα ῥίπτω κατά θάλασσα καί ἀφανίζω κατά ὁμοιότης τις ὁ κατά ὁ ἀχίμορον Ἄδωνις θάνατος , ὅς ἀνθίζω νεότης ταχύς ἐπάγω , καταλαμβάνω ὑπό Ἄρης κατά ὁ μῦθος . γυνή δέ ὁ τοιοῦτος ημελουω κῆπος ὁσιόω ἐπιτάφιος Ἄδωνις . * ὅτι2 ὁ Σίσυφος , περί ὅς καί ὁ Ἰλιάς δηλόω , θνήσκω κατά μῦθος καί Δόλις αὐθίς ἀναβιόω οὐ ἐθέλω κάτω ἔρχομαι , καθά συντίθημι , εἰμί μή βαθύς γῆρας πατήρ αὐτός κατάγω , ὅθεν κόλασις ἔχω εν'αιδηω . δύο καί φαντάζω αὐτός Ὀδυσσεύς ἐκεῖ κρατερός ἄλγος ἔχω λᾶας βαστάζω Πελώριον ἀμφότερος , ἦ ὁ μέν σκηρίπτω χείρ τε πούς τε λᾶας ἄνω ὠθέω πρός λόφος . ἀλλά ὅτε μέλλω ἄκρος ὑπερβάλλω , τότε ἀποστρέφω κραταῖτς αὖθις , πίσσα πεῖσις κυλίνδω λᾶας ἀναδύνω . ἀτάρ ἄζυξ ἄνω ὠθέω τιτανομυς , κατά δέ ἱδρώς ῥέω ἐκ μέλος . κοινός δέ ἐκ κράς ὀφφαί . πολύς δέ ὁ τοιοῦτος ἔπος αριοσος ἄν καματηρῶ καί ἐπιμοχθέω ἀνήρ , ὁποῖος τις ἔοικα εἰμί καί ὁ Σίσυφος , ἀνήρ φαίνω ἐγχειρέω μέν ἀεί μοχθηρός πρᾶξις καί ὡς σός εἶπον ἀναγωγός , μή ἀνύω δέ ὁ ἐγχειρέω διά ὁ δυσκατόρθαστον , καί ἐθέλω μέν εἰμί μεγαλουργός , μή ἔχω δέ ὁ οιὁ - ὁ τέλος τυγχάνω , ἀλλά πονέω ἄπρακτος . διό καί φαντασία τοιοῦτος ἐν Ἅιδου πέμπω ὁ βλίς - Πόντι . ὅτι δέ κλεπτίστατος εἰμί ἄνθρωπος καί ὅτι βασιλικός ἀνήρ καί ὡς διαβάλλω Ὀδυσσεύς ἐκ αὐτός εἰμί , διό καί Σισυφίδης αὐτός ὁ παρά ὁ Σοφοκλῆς χορός καλέω εἰμί καί Λαοτιάδης λέγω , πολλαχού δηλόω . ὁ δέ θάνατος αὐτός καί ὁ αὐθίς ἀναβίωσις χρόνος τις δηλόω ὁ ἀνήρ δολιεραω καί ἀνήρ κλέπτης προπονέω , καθά καί Ζάλμοξις κατάγω φημί οἴημα ποιέω , ὡς καί Πυθαγό - Ἥρα , καί ἀφανίζω ἐκ Θρᾷξ αἰφνίδιος τέταρτος ἔτος φαίνω , καί ὁ Θρᾷξ αὐτός πᾶς ὁ κατά αὐτός πιστεύω , ὅτε καί ἐάν ἵημι λογίζομαι καί αὐτός ὁ Σοφόκλειος καί εἶπον τίς γάρ ἐγώ λυπέω οὗτος ὅταν λόγος θνῄσκω ἔργον σῴζω καζενέχωμαι κλέος ; ἵημι δέ καί νῦσος θανάσιμος κατοχή γιγνώσκω ὁ Σίσυφος , εἶτα δή ἀνασφίλαντα φήμη πέμπω , ὡς ἐκ * Ἅιδου πέμπω . δηλόω δέ καί ὅτι Λοργικὸν ἀμάω καί Αἰολικός ὄνομα ὁ Σίσυφος . θεός μέν γάρ ὁ Λοριεῖς φημί ὁ θεός , ὡς καί ὁ ζω - μικός δηλόω ἐν ὁ , καί ὁ θεός , ἀντί ὁ νή ὁ θεός ἢ ὁ θεός . συφός δέ ὁ σοφός παρά Αἰολίς - βρόχος . ὅθεν Σίσυφος ὁ ὕσόσοφος . καί ἵημι Κορίνθιος διάλεκτος εἰμί ὁ λέξις , παρά ὅς δωρίζω ἄρχω ὁ Σίσυφος . ὡς δέ ὁ Λοριεῖς φᾶρος καί αἰολίζω , δηλόω Πίνδαρος ἀναμύω οὗτος ποιέω , ἤτοι καί Λορικὸς χοαργος καί αἰολίζω . ὡς δέ καί ὁ θάνατος ὁ Σίσυφος ἔχω , ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς δηλόω . ὁ δέ λέγω σίον παράφωνος καί ὁ θίασος , καθά δηλόω ὁ διπνυσοριιστημι , λέγω , ὅτι μένω εἰμί κατά ὁ πολύς ὁ ἀπό ὁ συμβάλλω εἰσαγωγή , ἀπό ὁ συνέχω γῆσι καί συμφέρω ἕκαστος . καλέω δέ καί θίασος . καί ὁ σύνειμι ἐπί ὁ τοιοῦτος φανίζω καί σῦς - θιαειδω . Ζαλκίτῳ δέ γῆσι θίασος καί ὁ ὁ λιονισος παρεσιμονος ὕμνος ἀπό ὁ θεός ὅς σύν καλέω ὁ Λέων . οὐκοῦν Σιάσος καί τροπή θίασος , καθά καί ὁ βουγκημὸς ὡς μαχρημὸς , καί τροπή ὅμοιος βουγκημὸς , οὗτος δέ καί ὤρα ὠρημὸς , * ὡς Ρυς καί ξὺν ὅς καί ξυνός , καί μεταβολή δυναία ὁ Σ εἰς Β φωνήμος παρά Κοινός . ὅσα δέ ἐν ὁ εἴρω ὁ συνέχω καινός εἰμί , καί ἴσως ἀπό αὐτός γίγνομαι κατά ἔννοια ἐναντίος ὁ ἔχω , οὖον λεῖος χρῆσις , ἔτι δέ καί ὁ συμφέρω γλύκιος αἴθω καί δηλόω ὁ συνάγω , ὅσπερ ἐπί βεστίγματος συνδιαφέρω λέγω . ἀπό οὖον τροπικός εἴρω ὁ συνδιαφέρω οὖον δέκα ὁ δήω ὁ ἀοχήν . ἔτι ὅσος καί ὁ , ὁ ἀπό ὁ συμβάλλω εἰσαγωγή , ὁ περ εἰμί περίφρασις ὁ , ὁ συμβολή , ὁ συμποσιακός δηλαδή , ὅς δήλωσις καί ἐν ὁ ἀναφόριον τίθημι . ὁ δέ λᾶας βεστάζων καί ὁ ὠθέω ἔοικα ἀντικειμένως ἔχω . βαστάζω μέν γάρ ὁ φέρω , ὠθέω δέ ὁ ἀπό ὁ κάτω ἐπί ὁ ἄνω βιάζομαι . πῶς οὖν ὁ αὐτός λίθος καί βαστάζω καί ὠθέω ὁ Τάνταλος ; εἰμί δέ εἶπον ὡς ὅσος ὁ μέν ὁ λόγος ὠθέω , ὅτε δέ κατακλύζω ὁ λίθος ἀποστρέφω πέδονδε , τότε βεστάζων αὐτός ὡς ὁ πούς ὁ λόγος εἴτα̅ πάλιν ὠθέω ἄνω . ὁ δέ σκηρίπτω , ἀπό οὖον συγχοπως ὁ σκήπτω ποιέω ὁ σκῆπτρον καί ὁ σκηπά - μῶν , ἀντέρμων δηλόω . ὁ δέ λᾶας ἄνω ὠθέω πρός λόφος , ἐπανέω χείρ ὁ συνθήκη . ἐμφαίνω γάρ ὁ δυσχρείαν ὁ ὁ ὤθησις ἔργον ὁ ὁ φωνητής επαλληλία , διά ὅς ὀγκόω ὁ στόμα οὐ εἰμί τρέχω ὁ λόγος , ἀλλά ὀνηρῶ βαίνω συνεξομοιόω ὁ ἐργωδία ὁ ἄνω ὠθέω . ἀμείλει ὁ , ἔπειτα πέδονδε κυλίνδω λᾶας ἀναδύνω ἀχάριστος ὅς καί διατοῦτο οἷος τροχαστικός ὁ φράζω , ὁ έμπιστος δηλόω ὁ ὁ λίθος καταφορά . Λᾶας δέ οὖον μόνος λίθος ἐνταῦθα τε καί ἀλλαχοῦ μυριαχοῦ κλίνω λᾶας καί κατά κρᾶσις λᾶας , ἀλλά καί πλάδος ἐπίνειον κατά ὁ παλαιός , οὖον μιμνήσκω καί Λυκόφρων κατά κρᾶσις ἐν ὁ καί λάω περίειμι . Λόγος δέ δῆλος ὡς οὖον μόνος γῆ ἄνθος , ἀλλά καί μέρος ποτέ τράχηλος ζωικός , ἐκ οὖον καί καταλοφαδι , ὡς καί προδηλόω , ἀντί ὁ κατά ὁ τράχηλος . ὅθεν καί λωφάω φημί κύριος ὁ ἀποτίθημι ἄχθος ὁ ἐπί ὁ τράχηλος , ἐπανίημι δηλαδή ὁ ἄρχω , ὡς καί ἐν Πλιάς γράφω . Ἄκρων δέ ὑπερβάλλω ὁ ὑπέρ ἄκρος λόφος αἱρέω ὁ λίθος , τοιουειμι ἐπί ὁ ἐκτός μέρος ὁ λόφος . καί εἰμί ὁ μεταφορά ἐκ ὁ ἀκοντίζω καί ὁ τοιοῦτος , ὁ κατά ἐπίτασις βολή ὑπερβάλλω ὁ σκοπός . ὁ δέ κραταιός , ἐπιόρημά εἰμί ἀντί ὁ κραταιός . ἀνάλογος δέ ὁ λικριμὸς καί ὁ τοιοῦτος . γράφω δέ καί ἐν δύο λέξις , κραταιός ἴς , ἄγω ὁ κραταιός ἰσχύς ὁ λίθος . * εἰμί δέ ἄναξ λέγω ἐπί λίθος ποιητικός , καινός οὐδείς , εἰ καί ἀναδύνω ὁ τοιοῦτος λέγω , ἐκ ὁ αμαριχοω καί οὗτος μεταχρών . εἰμί δέ ὁ μακρός ὅς ὁ κραταιός ἐξὀλίθη , καινός οὐδέ αὐτός ταγή εἰς ποίησις . ἐνθυμητής γάρ ἐνταῦθα δίχα μυρίος ἄλλος καί ὁ , ἐάν χραι’ εἰμί , ἄγω εἰμί χραιὰ ὑπάρχω . ἰστέον δέ καί ὅτι ὁ ὁ Ὀδυσσεία παραφράζω καλός ἄτωρ ὁ κραταιός ἴς οὖον φιλέω , ἐθέλω δέ ὁ κραταιός γράφω ἢ γοῦν ἀλλά κραταῖς ὡς τις ὁ ἀντίγραφος φέρω . γράφω γάρ οὕτως . ὁ Σίυνρος ἰσθὼ πρός ὁ ὁμός πέτρος μέγας καί ἄμβρις , χαλεπός δή καί οὗτος αὖος συμφορά διαντλέω . κυλινδέω γάρ εἰμί ἀνάγκη αὐτός πρός τις ὄρθιος καί ἄνηλὴν λόφος ἄκρος ὁ λίθος . καί ποῖος οὗτος ὁ πούς καί ὁ χείρ χλισχρῶς καί χαλεπῶς ἀντιλαμβάνω , ὡς δή ὑπερκυλίω ὁ ἄκρος εἰς ὁ ἐπίκειμαι , ὁπότε δέ ἐγγύς γίγνομαι ὁ ἐλπίς κατεργάζομαι οὗτος , δαίμων τις ἰσχυρός ὄνομα Κραταὺς ὑποφρίσσω ποῖος κάτω ὁ πέτρος ἀποστρέφω . ὁ δέ τείνω σχῆμα ὠθέω δηλόω , ὡς χείρ τε καί πούς τείνω βιάζομαι ὁ ὠθέω . Ὅρας δέ φανερός καί ἐνταῦθα διαφορά ὁ κυλίω καί ὁ ὠθέω . ὠθέω μέν γάρ λίθος κάτωθεν * ἄνω , κυλίνδετα δέ ἀνάπαλιν . ὁ δέ καταμήιον ἱδρώς φάντασμα καί αὐτός καί οὐ αὐτός σχῆμα ἱδρώς . ὅτι2 ἐκ ὁ γνώριμος Ἀχαμίνονος Ὀδυσσεύς ἄγω λαλέω ὁ περί ἥρως εἰς ὁ ἄνδριος Πρακλῖα πᾶς ὁ λόγος , ὅς καί σκιαγραφέω ἐν αἰδέομαι δαιναω , καί κατά αὐτός οὗτος εἰκός νέομαι , καί δείδω παπταίνω , καί τόσος ἔχω γαμονὸν , ὡς καί δοκέω βάλλω ἄν , καί τίλλω χράω , ὡς ὁ Πρακλῷ συνζηρώτω οὐ φέρω δαινοος ποιηλίμασιν , ἵνα φαντάζω καί αὐτός κατά ἡμεῖς ἐν ζῶ ἔχω συμφυλλοος . διαλύω δέ καί ὁ τοιοῦτος τόπος ὁ υμφομαστιξ διά ὁ εἶπον ὁ ποιητής ὅτι τε ὁ Πῆλη ἔχω ὁ λίς καί πυός θυγάτηρ κατά ὁ μῦθος . καί ὅτι οἶδος μέν αὐτός ἐν αἰδέομαι , αὐτός δέ σύν θεός ἄνω τίθημι , καί ὅτι ὁπλοφορέω , ὡς φύω , καί ὅτι αὖτις ὁράω ὁ Ὀδυσσεύς λαλέω πρός αὐτός αἷμα . ἀλλά οὗτος μέν λύνω ἄν διά ὁ νομίζω ὡς κατά ὁ αἰσπόμυνον ἐπι - πρός δέ ὁ ἄλλος ὅσος γασὶν ἐκτίνω , ὅτι δηλαδή οὐ ἄν πιθανός λέγω ὁ Πῆλη Πρακλῖος γίγνομαι εἰμί ὁ μῦθος θεός γασὶ παρθένος εἰμί οἴχομαι , καί πῶς οἷος τε ὁ αὐτός ἐν αἰδέομαι τε εἰμί