eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1831
ἀοιδόν . χρονιστικῶς δὲ ἐκπεφώνηται τὸ , θεῶν ἐξ , καθὰ καὶ τὸ , Ἀρτέμιδι ξύν , καὶ τὸ , Πιόθι πρόσ . Ὅτι καὶ ὁ Εὐμαιος ἀνακεφαλαιοῦμενος τὰ τοῦ Ὀδυσσέως ἐν ἐπι*τομῇ , ὅσα γε αὐτὸς ἐξ ἐκείνου ἔγνω , λέγει τῇ δεσποίνῃ ὅτι , γρῶν , Ὀδυσσῆος ξείνος πατρώιος εἶναι Κρήτῃ ναυτεῶν , ὅτι Μίνως γένος ἐστίν . ἐνθεν ἵκετο πῆματα πάσχω προπροκυλινδόμενος , ἤγουν ἱκετεύων , ἢ καὶ ἱκετευτικῶς ἀπὸ τόπου εἰς τόπον ἤκων . σπεῦται δ᾽ Ὀδυσηὸς ἀκούσαι ἀγχοῦ Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν ἐν πίου δήμῳ , ζφοῦ . πολλὰ δ᾽ ἔχει κειμήλια ὧδε δόμονδε , ὁ Ὀδυσσεὺς δηλαδή᾽ εἰ καὶ ὁ Εὐμαιος διὰ τὸ τῆς ἀνακεφαλαιώσεως σύντομον οὐ διεσάφησε . Τὸ δὲ ὅτι Μίνως γένος ἐστίν , ἱστορικῶς ἄρῃ διὰ πολυπειρίαν ὁ Εὐμαιος , ὡς περ καὶ τὸ ἀγχοῦ Ἰθάκης εἶναι τοὺς Θεσπρω - τοὺς καὶ πίου δήμον ἔχειν . τοῦτο δὲ ἢ διὰ τὸ ἐκεῖσε λιπαρόγεων , ἢ διὰ τὸ ἄλλως εὐδαιμονεῖν τὰ ἐκεῖ . περιφέρεται δὲ ἐν ταῖς ἱστορίαις ὁ Μίνως ὡς καὶ εὐγενὴς καὶ λόγιος καὶ ἀνακαθαίρων τοὺς πειρατάς , ἔτεροί δὲ καὶ αὐτὸν λῃστρικῶν ἱστόρησαν . Ἰστέον δέ , ὡς Ὅμηρος μὲν ἀναλόγως καθ᾽ ἥρως ἤρωος , οὕτω καὶ Μίνως Μίνως ἐκλινεν . οἱ δὲ ὑστερον καὶ ἰσοσυλλάβως ὡς Μενέλεως Μενέλεω , οὕτω καὶ Μίνως Μίνω . * ἄλλοι δὲ καὶ ἄλλως ἤρασαν καινότερον , ὅτι ὡς περ Ἀττικῶς Πετεὼς Πετεῶ καὶ πλεονασμῷ Πετεῶο ἐν Ἰλιάδι , καὶ Ἀνδρόγεως Ἀνδρόγεω καὶ Ἀνδρογέωο , οὕτω καὶ Μίνως Μίνω καὶ Μίνωο . ἤν δὲ ἄν , φασί , καὶ Ἄθως Ἄθωο , εἰ μὴ ἐκάλυπ τὸ μέτρον ἐν τῷ , ἐξ Ἀθῶο δ᾽ ἐπὶ πόντον ἐδύσατο κυμαίνοντα . Αἱ δὲ δύο προθέσεις ἐν τῷ προπροκυλινδόμενος τὸ ἄγαν ὑποπτωτικὸν τοῦ ξένοῦ δηλοῦσιν ἐν τῷ ἱκετεύειν . Τὸ δὲ σπεῦται καὶ νῦν ἀντὶ τοῦ διαβιβαιοῦνται , ὑφίσταται.1 ) ἀλλ᾽ ἀγχοῦ μέντοι καὶ τὸ ὑπι - σγνεισθαι ἢ λέξις δηλοῖ . Τὸ δὲ ἄγειν καὶ νῦν ἐπὶ ἀφύχων κείται τῶν κειμηλίων . Ὅτι ἄνεσιν δηλοῖ * εὐφρόσυνον τὸ , οὕτοι δὲ ἤδ θύρῃσι καθήμενοι , τουνεστί πρὸ θυρῶν , ἐψιασθῶν,1831 ἢ αὐτοῦ κατὰ δώματα ἐπὶ σφίσι θυμὸς ἐνῆρων , ἤγουν γλυκύς , ἄπονος . τῆς παλαιᾶς δέ , φασίν , Ἀτ - θίδος ἐψιάσθων εἰπὼν δυϊκῶς ἀντὶ τοῦ ἐψιασθῶσαν . ποιητικὴ δὲ λέξις τὸ ἐψιάσθαι ἤτοι λόγον παίζειν καὶ διασύνεται , ὡς δήλον ἐν τοῖς ἐφεξῆς ἐκ τοῦ , ἐρεμιώμεντα γυναῖκες , καὶ ἐκ τοῦ , ἀφεψιασάμην ἤτοι ἀφωμίλησα , ὡς ἐν ῥητορικῷ κείται λεξικῷ . ἐκ τούτου δὲ ἴσως εἴρηται καὶ Φιλέψιος , τὸ κείμενον παραλῷ τῷ κωμικῷ . οἱ δὲ παλαιοὶ ἐφημενύμενοι τὴν λέξιν φασίν οὕτως᾽ ἐψιάται ἀντὶ τοῦ , γελᾷ , παίζει , διαλέγε - ται᾽ καὶ ἐψία παιδία , γέλως , γλῶτη᾽ καὶ ἐψία ἔορται . εἰς δὲ ἀπὸ τοῦ ἐπεσθαι γίνεται εἰτε παρὰ τὸ ἔπω τὸ λέγω κατὰ πνευματισμὸν Ἀττικόν , οὐκ ἔστι βεβαίως ἀπισχυρίσασθαι . Ἰστέον δὲ καὶ , ὡς εἴ περ οἱ , ὡς ἐφύεθη , ἐψιόμενοι ἔχουσι καὶ πλοῦτον , ἀρμόζουσι αὐτοῖς καὶ τὰ ἐφεξῆς . αὐτῶν μὲν γὰρ κτήματ᾽ ἀκήρατα κειτ᾽ ἐν οἴκῳ , σῖτος καὶ μέθυ ἥδυ᾽ τὰ μὲν οἴκησ ἐδουσι , καὶ τὰ ἐξῆς , ὡς ἀλλ᾽ ἀγχοῦ προγέγραπται , ὅπου δυσφημοῦνται οἱ μνηστήρες , ὡς ἀπὸ ἀλλοτρίων εἰλαπινάζοντες , διὰ τὸ μὴ ἄνδρα * εἶναι οἷος Ὀδυσσεὺς ἄρην ἀπὸ οἴκου ἀμύναι . Καὶ ὅρα ὅτι ἀκήρατα φησὶ κτήματα οὐ τὰ ἀκέραια᾽ ἐδονται γάρ᾽ ἀλλὰ τὰ μὴ κειρόμενα πρὸς βίαν καὶ λῃστρικῶς . Τὸ δὲ σῖτος καὶ οἶνος , ἐρμηνεία ἐστὶ τῶν ῥηθέντων κτημάτων . Οἴκησ δὲ πάνταῦθα πάντας τοὺς ἐν τῷ οἴκῳ λέγει , ὁποίας ἂν καὶ εἴεν τύχης . οὐ γὰρ δή που τὰ τῶν μνηστῆρων δούλοι μόνοι ἐδουσι , ἀλλὰ πάντες οἱ αὐτοῖς οἰκιακοί . χρίνει δ᾽ ἐν τούτοις ἡ Πηνελόπη καὶ εἰλαπίνην εἶναι τὴν τῶν μνηστή - ρων ἐν τῷ τοῦ Ὀδυσσέως οἴκῳ δαῖτα , ἐνθ᾽ ἡματά , φησι , πάντα εἰλαπινάζουσι πίνουσί τε οἶνον . Καὶ ὅρα δαπάνην ἄμετρον , εἴ περ ὁσημέραι γίνεται ὑπὸ τοσούτων ἀνδρῶν . Τὸ δὲ πίνουσί τε , συννοεῖται μὲν καὶ τῇ εἰλαπίνῃ γινομένῃ ἐκ τοῦ λάπτειν καὶ πίνειν , ἢ κατὰ εἰλας πίνειν , ξεφρωνῆθη δὲ ὅμως καὶ ἰδία πρὸς τὸ σαφέστερον . Ὅτι Πηνελόπης εἰπούσης ἐνδον τῷ Εὐμαίῳ πρὸς τοὺς ἄλλους , καὶ ὡς εἴ περ Ὀδυσσεὺς ἐλθοι , αἰρᾶ κε * σύν ὁ παυθ᾽ βίας ἀποτίσεσται ἀνδρῶν , Τηλέμαχος μέγ᾽ ἐπταρεν᾽ ἄμφι δὲ δῶμα σμερδαλίον κονάβησε᾽ γέλασε δὲ Πηνελόπεια , καὶ ἐπισπεύδει ἐλθεῖν τὸν ξένον εἰς αὐτήν , εἴ πως μάθοι τι ἐξ αὐτοῦ ἀγαθὸν περὶ τοῦ ἀνδρός , ὡς οἷα τεκμηραμένη τῷ πταρμῷ , ταχὺ τὸν Ὀδυσσέα σύν τῷ τέκνῳ τὰς τῶν μνηστῆρων βίας ἀποτίσεσθαι . ὅνις γὰρ ποτε ἤν τοῖς παλαιοῖς καὶ ὁ πταρμός , ἐπεὶ καὶ ἡ κεφαλὴ τιμία , ἐξ ἧς τὸ τοιοῦτον σύμβολον . διὸ καὶ προσεκυνεῖτο ὁ πταίρων * καὶ τὴν αἰτίαν λέγουσιν οἱ σοφοί , ἐν οἷς καὶ Ἀριστοτέλης . ἐστι δὲ ὁ λέγει στοχα*στικῶς ἐνταῦθα ἡ Πηνελόπη τόδε᾽ οὐχ᾽ ὁράας , ὁ μοι υἱὸς ἐπέπταρε πᾶσων ἐπεσσι᾽ τῷ καὶ οὐχ ἀτελὴς θάνατος μνη - στήρσι γένοιο πᾶσι μᾶλα , οὐδὲ κέ τις θάνατον καὶ Κῆρας ἀλύζοι . σημειοῦται δὲ τοῦτο ἢ γυνή , ἐξ
Lemmas: ἀοιδός . χρονιστικῶς δέ ἐκφωνέω ὁ , θεός ἐκ , καθά καί ὁ , Ἀρτέμιδι σῦς , καί ὁ , Πιόθι πρός . ὅτι2 καί ὁ Εὔμαιος ἀνακεφαλαιόω ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἐν ἐπιτομή , ὅσος γε αὐτός ἐκ ἐκεῖνος γιγνώσκω , λέγω ὁ δέσποινα ὅτι , γράω , Ὀδυσσεύς ξένος πατρώιος εἰμί Κρήτη ναύτης , ὅτι Μίνως γένος εἰμί . ἐν ἱκνέομαι πῆμα πάσχω προπροκυλίνδομαι , ἤγουν ἱκετεύω , ἢ καί ἱκετευτικός ἀπό τόπος εἰς τόπος ἥκω . σπεύδω δέ Ὀδυσσεύς ἀκούω ἀγχοῦ Θεσπρωτός ἀνήρ ἐν πίνω δῆμος , ζέω . πολύς δέ ἔχω κειμήλιον ὧδε δόμονδε , ὁ Ὀδυσσεύς δηλαδή εἰμί καί ὁ Εὔμαιος διά ὁ ὁ ἀνακεφαλαίωσις σύντομος οὖον διασαφέω . ὁ δέ ὅτι Μίνως γένος εἰμί , ἱστορικός ἀείρω διά πολυπειρία ὁ Εὔμαιος , ὡς περ καί ὁ ἀγχοῦ Ἰθάκη εἰμί ὁ Θεσπρω - ὁ καί πίνω δῆμος ἔχω . οὗτος δέ ἢ διά ὁ ἐκεῖσε λιπαρογη , ἢ διά ὁ ἄλλως εὐδαιμονέω ὁ ἐκεῖ . περιφέρω δέ ἐν ὁ ἱστορία ὁ Μίνως ὡς καί εὐγενής καί λόγιος καί ἀνακαθαίρω ὁ πειρατής , ἕτερος δέ καί αὐτός λῃστρικός ἱστορέω . ἰστέον δέ , ὡς Ὅμηρος μέν ἀνάλογος κατά ἥρως ἥρως , οὗτος καί Μίνως Μίνως κλίνω . ὁ δέ ὕστερος καί ἰσοσύλλαβος ὡς Μενέλαος Μενέλαος , οὗτος καί Μίνως Μίνως . * ἄλλος δέ καί ἄλλως ἐράω καινός , ὅτι ὡς περ Ἀττικός Πετεώς Πετεώς καί πλεονασμός Πετεώς ἐν Ἰλιάς , καί Ἀνδρόγεως Ἀνδρόγεως καί Ἀνδρογέωο , οὗτος καί Μίνως Μίνως καί Μίων . ἐάν δέ ἄν , φημί , καί Ἄθως Αθώος , εἰμί μή καλύπτω ὁ μέτρον ἐν ὁ , ἐκ Αθώος δέ ἐπί πόντος δύο κυμαίνω . ὁ δέ δύο πρόθεσις ἐν ὁ προπροκυλίνδομαι ὁ ἄγαν ὑποπτωτικός ὁ ξένος δηλόω ἐν ὁ ἱκετεύω . ὁ δέ σπεύδω καί νῦν ἀντί ὁ διαβιβάζω , ὑφίστημι ) ἀλλά ἀγχοῦ μέντοι καί ὁ ὑπι - σγνειεπομαι ἢ λέξις δηλόω . ὁ δέ ἄγω καί νῦν ἐπί αφυχοω κεῖμαι ὁ κειμήλιον . ὅτι2 ἄνεσις δηλόω * Εὐφρόσυνον ὁ , οὕτος δέ ἀείδω θύρα κάθημαι , τουνεστί πρό θύρα , ἐψιασθῶν,1831 ἢ αὐτός κατά δῶμα ἐπί ὅς θυμός νηρός , ἤγουν γλυκύς , ἄπονος . ὁ παλαιός δέ , φημί , ἀτ - θίς ψιάω εἶπον δυικός ἀντί ὁ ψιάζω . ποιητικός δέ λέξις ὁ ψιάω ἤτοι λόγος παίζω καί διασυνω , ὡς δῆλος ἐν ὁ ἐφεξῆς ἐκ ὁ , ἐρεμιώμεντα γυνή , καί ἐκ ὁ , αφεψιααω ἤτοι ἀφομιλέω , ὡς ἐν ῥητορικός κεῖμαι λεξικός . ἐκ οὗτος δέ ἴσως εἴρω καί Φιλέψιος , ὁ κεῖμαι Πάραλος ὁ κωμικός . ὁ δέ παλαιός εφημενυμενω ὁ λέξις φημί οὗτος ψιάω ἀντί ὁ , γελάω , παίζω , διαλέγω - ται᾽ καί ἑψία παιδίον , γέλως , γλῶτη᾽ καί ἑψία ἔορται . εἰς δέ ἀπό ὁ ἕπω γίγνομαι εἴτε παρά ὁ ἔπω ὁ λέγω κατά πνευματισμός Ἀττικός , οὐ εἰμί βεβαίως ἀπισχυρίζομαι . ἰστέον δέ καί , ὡς εἰμί περ ὁ , ὡς φύω , εψιομενω ἔχω καί πλοῦτος , ἁρμόζω αὐτός καί ὁ ἐφεξῆς . αὐτός μέν γάρ κτῆμα ἀκήρατος κεῖμαι ἐν οἶκος , σῖτος καί μέθυ ἡδύνω ὁ μέν οἰκέω ἐσθίω , καί ὁ ἑξῆς , ὡς ἀλλά ἀγχοῦ προγράφω , ὅπου δυσφημέω ὁ μνηστήρ , ὡς ἀπό ἀλλότριος εἰλαπινάζω , διά ὁ μή ἀνήρ * εἰμί οἷος Ὀδυσσεύς ἀμνός ἀπό οἶκος ἀμύνω . καί ὁράω ὅτι ἀκήρατος φημί κτῆμα οὖον ὁ ἀκέραια ἐσθίω γάρος ἀλλά ὁ μή κείρω πρός βία καί λῃστρικός . ὁ δέ σῖτος καί οἶνος , ἑρμηνεία εἰμί ὁ εἴρω κτῆμα . οἰκέω δέ πάνταῦθα πᾶς ὁ ἐν ὁ οἶκος λέγω , ὁποῖος εἄν καί ἄγω τυγχάνω . οὖον γάρ δή ποῦ ὁ ὁ μνηστήρ δοῦλος μόνος ἐσθίω , ἀλλά πᾶς ὁ αὐτός οικιακός . χρίω δέ ἐν οὗτος ὁ Πηνελόπη καί εἰλαπίνη εἰμί ὁ ὁ μνηστός - ῥόος ἐν ὁ ὁ Ὀδυσσεύς οἶκος δαίς , ἔνθα ἦμαρ , φημί , πᾶς εἰλαπινάζω πίνω τε οἶνος . καί ὁράω δαπάνη ἄμετρος , εἰμί περ ὁσημέραι γίγνομαι ὑπό τοσοῦτος ἀνήρ . ὁ δέ πίνω τε , συννοέω μέν καί ὁ εἰλαπίνη γίγνομαι ἐκ ὁ λάπτω καί πίνω , ἢ κατά εἵλη πίνω , ξεφρωνῆθη δέ ὅμως καί ἴδιος πρός ὁ σαφής . ὅτι2 Πηνελόπη εἶπον ἔνδον ὁ Εὔμαιος πρός ὁ ἄλλος , καί ὡς εἰμί περ Ὀδυσσεύς ἔρχομαι , αἶρα κε * σῦς ὁ παύω Βίας ἀποτίνω ἀνήρ , Τηλέμαχος μέγας ἐπταρεν᾽ ἀμφί δέ δῶμα σμερδαλίον κοναβέω γελάω δέ Πηνελόπη , καί ἐπισπεύδω ἔρχομαι ὁ ξένος εἰς αὐτός , εἰμί πως μανθάνω τίς ἐκ αὐτός ἀγαθός περί ὁ ἀνήρ , ὡς οἷος τεκμαίρομαι ὁ πταρμός , ταχύς ὁ Ὀδυσσεύς σῦς ὁ τέκνον ὁ ὁ μνηστήρ Βίας ἀποτίνω . ὅς γάρ ποτός ἐάν ὁ παλαιός καί ὁ πταρμός , ἐπεί καί ὁ κεφαλή τίμιος , ἐκ ὅς ὁ τοιοῦτος σύμβολον . διό καί προσκυνέω ὁ πταίρω * καί ὁ αἴτιος λέγω ὁ σοφός , ἐν ὅς καί Ἀριστοτέλης . εἰμί δέ ὁ λέγω στοχαστικός ἐνταῦθα ὁ Πηνελόπη τόδε οὐ ὁράω , ὁ ἐγώ υἱός ἐπιπταίρω πάσσω ἐπεσσι᾽ ὁ καί οὐ ἀτελής θάνατος μνη - στήρσι γίγνομαι πᾶς μῆλον , οὐδέ κε τις θάνατος καί Κήρ ἀλύζω . σημειόω δέ οὗτος ἢ γυνή , ἐκ