eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1903
Ψ Ω Δ Φ . καὶ ἄλλως δὲ κλαίουσιν , ἀναμνησθέντες τοῦ δεσπότου διὰ μέσου τοῦ τόξου , καθἀ καὶ πρὸ αὐτῶν ἡ δέσποινα . Ἀντίνοος δὲ ἐπισκώπτων φησίν · νῆπιαι * ἀγροιώται , ἐφημέρια φρονέοντες · τούτιστι τὸ παρὸν μόνον καὶ παραεικτα σκοποῦμενοι , πρόνοιαν δὲ τοῦ μελλόντος οὐ τιθέμενοι . τοῦτο δὲ καὶ σκώμια ἐστὶ κατὰ ἀγροίκων ἀνδρῶν , καὶ ἀπειλὴν δὲ τινα ἔχει κατὰ τῶν ἡμβέτων δούλων ὡς μὴ προσκεκτομένων ἀπισοῦνται . εἶτα εἰπὼν συνήθως , ἂ δειλοῖ , αἰτιᾶται , διότι·δακρύον - τες ἐρετίζουσι καὶ τὴν γυναῖκα εἰς ὁμοία , πενθούσαν καὶ ἄλλως δὲ διὰ τὸν ἄνδρα . εἶτα εἰπὼν · ἀλλ᾿ ἀκίων δαινυσθε κατήμεινοι , ἥδ᾿ ἠγάξῃ κλαυτὸν ἐξελθόντες , καταθέσθαι τε αὐτοῖσι τὰ τόξα κελεύει καὶ τὸν προκείμενον ἀεθλὸν ἄματον λέγει . καὶ οἴσθαι μὲν , φησι , μὴ ἐν ῥηδίως τόδε τόξον ἐντανύεσθαι , καὶ ὁμολογεῖ τὴν τοῦ Ὀδυσσέως ἀρετὴν , εἰπών · οὐ γὰρ τις μετὰ τοῖς ἄνηρ ἐν τοιούδῃ πάσιν , οἷος Ὀδυσεὺς ἔσχεν · ἐγὼ δὲ μιν αὐτὸς ὤπασα · καὶ γὰρ μνήμων εἰμί · πᾶς δ᾿ ἐὰν νήπιος ἦα , ἤγουν ἤμην , ὅτε δηλαδὴ Ὀδυσεὺς οὐ πω εἰς Τροίαν ἐπλεῖν . καὶ οὕτω μὲν οἴσθαι λέγει περὶ τῶν ἄλλων μνηστήρων εἰπὼν τοῦτο . τῷ δ᾿ ἄρα , φησι , θυμὸς ἐπὶ στήθεσσιν ἐώλπι νευρὴν ἐντανύειν διοστέλειν τε σιδήρου · ἐφὀἷς Ὀμηρος ἀπαίσιον λόγον ἐχορίσας κατὰ τοῦ ἀλα*ζόνος φησὶ προαναφωπτικῶς · ἦτοι οἷστοῦ γε πρώτος γεύσεσθαι ἐμελλεν ἐκ χειρῶν Ὀδυσοῦς ἀμίμους , ὅν ποτ᾿ ἄτιμα ἤμνος ἐν μεγάροισ , ἐπὶ δ᾿ ὤρνε πάντας ἑταίρους , ἤγουν αὐτὸς τε ἠτίμαζῃ καὶ τοὺς ἄλλους ἠρέθιζε . λέγει δὲ πῶς ὁ ποιητὴς , ὡς οὐκ ἐντανύει μὲν ὁ Ἀντίνοος τὸ τόξον μόνος τῶν ἄλλων , καθἀ ἐωλπε , γεύεται δὲ πρώτος οἷστοῦ , ὡς καὶ πρώτος αἴτιος . πᾶν δὲ καιρῶς κείται τὸ γεύεται , καὶ οὐκ ἔστιν οὐδ᾿ ἐφμηρεύσαι αὐτὸ κάλλιον . ὡμητικὴ δὲ ἐκ τοῦ , χειρῶν γεύσασθαι , ὅ φθᾶσας ἔφη ὁ Μιλανθῆς , πλήν ὅσον ἐκεῖ μὲν χειρῶν γεύεσθαι ἐφρέθη , ἐνταῦθα δὲ ὕπστὸ γεύε - σθαι ἐκ χειρῶν . ὁ δὲ οἷστός ἐκ τοῦ οἶω , τὸ κομίζω , γινόμενος εἰκότως διαλέλυται καὶ τρισυλλαβὴ πρὸς διαστολὴν τοῦ οἷστοῦ , ἐξ οὗ σύνθετον τὸ ἀνύποιστον . καὶ ταῦτα μὲν τοιαῦτα . Ὅτι δὲ τὸ , ἐφημέρια φρο - νέοντες , ἤγουν μόνα τὰ σήμερον , ἔχει τι καὶ ἀπειλῆς , ὡς ἐφρέθη , δηλώσει ἐν τοῖς ἐφεξῆς · ἂ πρὸ ἀποῦσι ἐκ τῶν μνηστήρων ὁ Εὐμαῖος φέρον τὸ τόξον τῷ Ὀδυσεῖ , ὅτι δηλαδὴ ἐὰν θεὸς αὐτοῖς ἴληκοι τοῦ γάμου καταπραχθέντος , κῦνες αὐτὸν ἐδόνται . Ἔτι ἰστίον καὶ ὅτι εἰ καὶ τῷ Ἀντινῶ μεματόν δοκεῖ τὸ ἐφημέρια φρονεῖν , ἀλλ᾿ ἡ τραγωδία ἔχει τινα νοοῦντα , ὡς καὶ τὸ τοιούτον ἐστιν οὐ ἀγαθὸν δοκεῖ , τὸ , ζω*τι δηλαδὴ τιν καθ᾿ ἡμέραν μέτριο εἶναι πρὸς γε τὸ ἀρζοῦν . Ἰστίον δὲ ὅτι , ὡς περ κάπρος κάπριος , Αἰτωλὸς Αἰτωλίος , οὕτω καὶ ἐφημερος ἐφημέριος · ἐξ οὗ τὸ ἐφημέρια . λέγεται δὲ τὸ ἐφημερος ἐπὶ τε ἀνθρώπων καὶ ἐπὶ ζῴου δὲ τινος ἄλλου . καλοῦνται γὰρ ἐφημερα ζῷηματα , οἷς δυστυχία τὸ μίαν μόνην ἡμέραν ζῆν , οἷοὺς τις ἰσθόηται εἶναι καὶ ὁ παρὰ τῷ Ἀνζόρῳ ἰστμικὲ πόρος . Κείται δ᾿ ἐνταῦθα καὶ φράσις καλυτικὴ τοῦ ἐρεθίζειν φιλανδρον γυναῖκα εἰς κλαυθμὸν ἐν τῷ , τί νυ δάκρυα κατεῖξετον ἤδε·γυναικὶ θυμὸν ἐπὶ στήθεσσιν ὀρίνετον , ἢ τε καὶ ἄλλως κείται ἐν ἄλγεσι θυμὸς , ἐπεὶ φίλον ὤλεσεν ἀκοίτην · Καὶ ὅρα τὸ , κείται ἐν ἄλγεσι θυμὸς , ἀντὶ τοῦ ἀπρακτὶ διὰ τὸ πολὺ τοῦ ἄλγους . Ἐντεῦθεν δὲ συνθέντες οἱ μεθ᾿ Ὀμηρον ἐγχεῖσθαι φασὶ τὸ ἐνστατικῶς περὶ τι ἔχειν . Τὸ δὲ , ἀλλ᾿ ἀκίων δαινυσθε , ἀντὶ τοῦ ἡσύχως ἢ ἡσυχάζοντες , περὶ οὗ καὶ προεγέγραπται , καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα δὲ εἴρηται , ὀχλεῖ τινὰς διὰ τὸ καινοφανές . διὸ καὶ μεταγράφοντες , ἀλλὰ καὶ ὡς δαινυσθε , ἀσύμφωνα λέγουσι τοῖς παλαιοῖς . Τὸ δὲ τόξα πληθυντικῶς ἔφη ἀντὶ τοῦ τόξον , εἰωθὼς ποιεῖν καὶ οὕτω , καὶ μᾶλλον ὅτε τῷ τόξῳ συννοοῦνται καὶ οἱ δίστοι . Ἀάτος δὲ καὶ νῦν ὁ ἄτηρὸς παρὰ * τὴν ἄτιμ , ἐξ ἧς κατὰ στέρησιν ἄατος ὁ ἀβλαβής , καὶ κατὰ δευτέ - ραν στέρησιν ἄάτος ὁ μὴ ἀβλαβής , ἀλλὰ δηλαδὴ βλαβερός ἦτοι ἄτηρὸς . αἱ γὰρ δύο στέρησεις , ἰαν - τὰς φθίεσσαι , ἀφίᾳσι τὴν ἐξ ἀρχῆς λέξιν δηλοῦν τὸ οἴκιον . δύναι δὲ ἄλλως ἄάτος εἶναι καὶ ὁ πολυβλαβής ὡς ἀπὸ τοῦ ἄάσαι τὸ βλάψαι , ἐξ οὗ ἄατος ἀπλῶς ὁ βλαβερός , καὶ κατ᾿ ἐπίτασιν ἄάτος ὁ πᾶν τοιούτος . Τὸ δὲ , οὐ γὰρ τις μετὰ τοῖς ἄνηρ καὶ ἴσης , παρωδηθήσεταί ποτε εἰς ἐπαινον ἀνδρὸς ἀγαθοῦ . Τὸ δὲ μετὰ ἐστι μὲν ταυτὸν τῇ ἐν προθέσει , νοηθὲν δὲ ὑπερβατικῶς μετὰ τοῦ , ἐν τοιούδῃ πάσιν , ἐκ παραλλήλου κείται μετὰ ἰσοδύναμου προθέσεως . Τὸ δὲ τοιούδῃν οὐκ ἂν προ - παροξυνθείη εὐλόγως διὰ τὸ πρὸ διὸ συλλαβῶν ἔχειν τὸν τόνον · οὐ γὰρ ἂν ἡ ἐπέκτασις ἀλλοιώση τὴν τόνωσιν τοῦ ἄρθρου τῆς δοτικῆς . Ἐν δὲ τῷ , ὅν ποτ᾿ ἄτιμα , σημείωσαι τὸ ποτέ . οὐ Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Φ . παλαιὸν χρόνον δηλοῦν οὐδὲ ἐνταῦθα , ἀλλ’ ἀπλῶς οὕτω κείμενον ὡς ἐκ περιττοῦ . δῆλον γὰρ ὅς χθες ἥτιμα τὸν Ὀδυσσέα . ἔστι δὲ ὧμως καὶ τοῦτο χρόνου δηλωτικόν , εἰ καὶ μὴ μακροῦ κατὰ κοινὴν συνή - θειαν . καὶ γὰρ καὶ ὁ χθες ἀτιμῶν ποτὲ ἐτιμᾷ , καὶ ὁ σήμερον δὲ ἔωθεν ποιοῦν τί ποτε ποιεῖ . οὕτω δὲ καὶ ὁ νῦν αὐτίκα ἐνεργῶν ποτὲ ἐνεργεῖ . γράφεται δὲ καὶ , ὡν * τότ’ ἀτιμα , ὁ ἐκ τοῦ θέματος ἐστι , ἐξ οὗ , ὡς προεῤῥέθη , καὶ τὸ ἀτίμησε καὶ ἀτίμητος ὁ ἀτιμος . Ὅτι θελήσας πρῶτος ὁ Τηλέμα - χος τοῦ πατρικοῦ τόξου πειράσασθαι , ποιεῖ αὐτὸ εὐμεθόδως . καὶ δινοπαθήσας εἰ ἐπὶ τοῖς ἑαυτοῦ πακοῖς χεὶς καὶ αὐτὸς καὶ * τέρπεται . εἶτα τὴν μητέρα ἐπαίνεσας καὶ τοὺς μνηστῆρας ἐπαλαίψας γίνε - ται τοῦ ἄγῶνος , καὶ στήσας τοὺς πελέκας εὐκόσμως , οὓς οὐδὲ ποτε εἶδε , πειρητίζει τοῦ τόξου · ὁ καὶ ἐπένυσεν ἂν , εἰ μὴ ὁ πατὴρ Ὀδυσσεὺς λάθρα ἀνανεῖσας ἐπίσχεν , ἵνα μὴ ὑστέρων οἱ μνηστῆρες ἀδυνα - τοῦντες φθονήσωσι καὶ ἵσως ἐφεύθισθῶσι πρὸ καιροῦ καὶ γένηται τὰ τῆς μνηστηροφονίας καὶ δυσχερῆ καὶ οὐκ εὐλάστα . ἔστι δὲ ἐν τούτοις ἡ Ὀμηρικὴ γράφειν τοιαύτη · ὦ πόποι , ἢ μείλα με θεὸς ἄφρονα θίγχει , ὁ τις εἰ*ποι ἂν καταγνώσκων ἑαυτοῦ · μητέρη μὲν μοι φραῖ φίλη , παντὴ περ ἐούσα , ἄλλο ἀμ’ ἐφεσθαι νοσησαμένη τόδε δόμα . αὐτὰρ ἐγὼ γελῶν καὶ τέρπομαι ἄφρονι θυμῷ . ἀλλ’ ἄγετε , μνηστῆρες , ἐπεὶ , ὡς ἡ μήτηρ εἶπε , τόδε φαίνεται ἀεθλον , ἤγουν , οἷη νῦν οὐκ ἔστι γυνὴ κατ’ Ἀχαΐδα γαίαν , οὔτε Πύλου ἰκρὶς οὔτ’ Ἀργὸς οὔτε Μυκήνη , οὔτ’ αὐτῆς Ἰθάκης , οὔτ’ ἠπειροιο μελαί - νης . καὶ δ’ αὐτοὶ τόδε ἴστε · τί με χρὴ μητῆρος αἰῶν ; ἀλλ’ ἄγε μὴ μένησι παρέλκετε , μηδ’ ἐπὶ τόξου δηρὸν ἀποτρωπάσθε τανυστός , ὅφρα ἴδωμεν . καὶ αὐτὸς δ’ ἂν ἐγώ , φησι , τό*ξον πειρωσαίμην . εἰ δὲ κεν ἐντανύσω διοϊστέυσον τε σιδίρου , οὐκ ἂν μοι ἀρχιμέφω τάδε δώματα πότνια μήτηρ λείποι ἄν’ ἄλλοῦ ἰοῦσα , ὅτ’ ἐγὼ κατόπισθε λποιμην , οὗς τε ἤδη πατρὸς ἀέθλια καλ’ ἀνελίσθαι , ἤγουν οἷος ἀεθλεύειν κατὰ τὸν πατέρα . ἔφη ὁ παῖς . καὶ ἀπ’ ὤμοιὺν χλαῖναν θέτο φοινικόσσαν ὀρθὸς ἀναίξας , ἀπὸ δὲ ξίφος ὅξὺ θὲτ’ ὤμων · ἔφερε γὰρ καὶ ξίφος κατὰ τε ἔθος καὶ ἐπιτηδὲς διὰ τὸ μελε - τηθέν . δῆλον δ’ ὅτι διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν καὶ ἔγχος ἔγχος ἔχει , περὶ ὁ ἐν τῷ τέλει τῆς ῥαψωδίας βέλλει τὴν χεῖρα . οὗ ἔνεκεν καὶ * παριέφηνε φθάσας ὁ ποιητὴς πρὸ ὀλίγων δύο στίχων , δηλοῦντας ὡς ἔγχος ἔχων ὁ Τηλέμαχος ἐξῆλθεν εἰς ἀγορὰν , ξίφους ἐκεῖ μὴ μνησθείς , ὁ περ ἐνταῦθα κείται . καὶ τῶς οὕτω καὶ τὴν χλαῖναν καὶ τὸ ξίφος ὁ νέος ἀποθεμένος πρῶτον μὲν πελέκας στήσας , διὰ τάφρον ὀρθὰς πᾶσα μίαν μακρὴν , καὶ ἐπὶ σταθμὴν ἵδυσεν · ἄμφι δὲ γαῖαν ἔναξε , στήσας δηλαδή κατὰ τὸ σωπώμενον τοὺς πελέκας . τάφος δ’ ἔλε πάντας ἰδόντας , ὡς εὐκόσμως στήσιν , οἷα δηλαδή θυμόσοφος καὶ αὐτομαθὴς τοῦ καλοῦ , ὧν δηλωτικόν τὸ , πάρος δ’ οὐ πώποτ’ * ὄπωπι . εἶτα στὰς ἐπ’ οὐδὸν καὶ τόξον πειρητίζων τοὺς μὲν μὴ πελέκιξεν ἐρύσσεσθαι μενεαίνων , τοὺς δὲ μὴθὲς βίης , ἐπειλ - πόμενος τὸ γε θυμῷ , νευρὴν ἐντανύσων διοϊστεύσων τε σιδήρου καὶ οὕτω καταπλήξων μὲν τοὺς μνη - στήρας , ἐπιδείξων δὲ τῷ πατρὶ ὡς ἀξιόμαχος ἐστι συναγωνισσάσθαι . καὶ δὴ ἂν , φησιν , ἐτάνυσε βίῃ τὸ τέταρτον ἀνέλικον , ἀλλ’ Ὀδυσσεὺς ἀνένευσ καὶ ἐσχέδεν , ἱμένῶν πρ , τὸ κρεῖττον αὐτὸς βουλενσάμενος καὶ τῷ σὺν τε δυ’ ἐρχεσθαι πρὸ ὁ τοῦ νοήσας τὸ δεῖν κατὰ τὴν ἐν Ἰλιάδι γνωμολογίαν . καὶ οὕτω φθόνον τε ἐπανσε τὸν , ὡς ἐφύδθη , ἐμποδίσοντα ἵσως εἰς τὸ ἔργον , καὶ καταμαλαχθῆναι δὲ τὸ τόξον ἐκώλυσε , μὴ καὶ ὑχερῶς ἀξῃ τοὺς μνηστῆρσιν εἰς τανυσμόν . καὶ οὐδὲ ἀρξεν ἐκείνους ἐρεθισι - κὸν ζῆλον ἀναλαβεῖν πλεῖω τοῦ δέοντος ἐπὶ ἐκνυρῷ τοῦ τόξου . εἰκὸς γὰρ ἐλυσάντος μὲν Τηλεμάχου βιάσασθαι καὶ ἐκείνους τὴν τανυστήν . ὁμολογήσαντος δὲ ἀδυνα*τεῖν ἀναπεσεῖν καὶ ἐκείνους ὡς μηδὲν τι καινοπαθούστας . καὶ τοίνυν ὁ Τηλέμαχος εἴδησε χαμαὶ τὸ τόξον , κλίνας κολλητήριον εὐξέσταις σανίξασιν · αὐτοῦ δ’ ὧν βέλος καλὴ προσείληκε κορώνη , πρότερον ἐπίων · ὦ πόποι , ἢ καὶ ἐπαιτα κακὸς τ’ ἔσομαι καὶ ἀκινυς , ἦ κώτερος εἰμὶ καὶ οὐ πῶ χειροὶ πέποιθα ἄνδρ’ ἀπαμειψάσθαι , ὅτε τις πρότερος χαλεπήνη . ἄ δὴ νέφ εἰπεὶν τρέπει ἀγαθῷ μὲν , δυστυχήσαντι δὲ κατὰ πρώτην ἀγῶνος πείραν . ἔφ’ οἷς καὶ τοὺς μνηστῆρας τεχνικῶς κολακίων , ἀλλ’ ἄγετέ , φησιν , οἱ περ ἐμὶο προφηρότεροί ἐστε , τόξον πειρήσασθε καὶ ἐκτελῶμεν ἀεθλον , λόγος οὗτος ἐκ τινος ταπεινοτέ - ρου ἀεθλευτοῦ πρὸς κρείττονας . Σημεῖωσαι δέ , ὅτι καὶ ἐνταῦθα ἀρχηματίσέ τινας τῶν τοῦ Ἠλεμάχου λόγων ὁ ποιητής . αὐτίκα τὸ , μήτηρ μὲν μοι φραῖν ἄλλο ἐφεσθαι , ἐμφασιν ἔχει τοῦ μὴ ἂν οὕτω γενέσθαι · οὐ γὰρ εἶπεν , ὅτι ἐφεται τινι , ἀλλ’ αὐτὴ τοῦτο φησι , πινυτὴ μὲν οὔσα , οὐκ εἰδύια
Lemmas: Ψ Ω δ Φ . καί ἄλλως δέ καλέω , ἀναμιμνήσκω ὁ δεσπότης διά μέσος ὁ τόξον , καθά καί πρό αὐτός ὁ δέσποινα . Ἀντίνοος δέ ἐπισκώπτω φημί · νήπιος * ἀγρότης , ἐφημέριος φρονέω · τοῦτις ὁ πάρειμι μόνος καί παραεικτα σκοπέω , πρόνοια δέ ὁ μέλλω οὖον τίθημι . οὗτος δέ καί σκώμια εἰμί κατά ἄγροικος ἀνήρ , καί ἀπειλή δέ τις ἔχω κατά ὁ ἠμύω δοῦλος ὡς μή προσκόπτω ἀπισόω . εἶτα εἶπον συνήθης , ὅς δειλός , αἰτιάομαι , διότι·δακρύον - αἱρέω ερετιζεω καί ὁ γυνή εἰς ὅμοιος , πενθώ καί ἄλλως δέ διά ὁ ἀνήρ . εἶτα εἶπον · ἀλλά ἀκίων δαίνυμι καταμένω , ἤδη ἀγάζω κλαυστός ἐξέρχομαι , κατατίθημι τε αὐτός ὁ τόξον κελεύω καί ὁ πρόκειμαι ἆθλος ἀμάω λέγω . καί οἴομαι μέν , φημί , μή ἐν ῥᾳδίως ὅδε τόξον ἐντανύω , καί ὁμολογέω ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἀρετή , εἶπον · οὖον γάρ τις μετά ὁ ἀνήρ ἐν τοιούδῃ πᾶς , οἷος Ὀδυσσεύς ἔχω · ἐγώ δέ ὅς αὐτός ὀπάζω · καί γάρ μνήμων εἰμί · πᾶς δέ ἐάν νήπιος εἰμί , ἤγουν εἰμί , ὅτε δηλαδή Ὀδυσσεύς οὖον πω εἰς Τροία πλέω . καί οὗτος μέν οἴομαι λέγω περί ὁ ἄλλος μνηστήρ εἶπον οὗτος . ὁ δέ ἄρα , φημί , θυμός ἐπί στῆθος ἔλπω νευρά ἐντανύω διαστέλλω τε σίδηρος · ἐφίημι Ὅμηρος ἀπαίσιος λόγος εχορισης κατά ὁ ἀλαζών φημί προαναφωπτικῶς · ἦ ὀϊστός γε πρώτος γεύω μέλλω ἐκ χείρ οδυσος ἀμίμους , ὅς πρός ἄτιμος ἄμνος ἐν μέγαρον , ἐπί δέ ὄρνυμι πᾶς ἑταῖρος , ἤγουν αὐτός τε ἀτιμάζω καί ὁ ἄλλος ἐρεθίζω . λέγω δέ πῶς ὁ ποιητής , ὡς οὐ ἐντανύω μέν ὁ Ἀντίνοος ὁ τόξον μόνος ὁ ἄλλος , καθά ἔλπω , γεύω δέ πρώτος ὀϊστός , ὡς καί πρώτος αἴτιος . πᾶς δέ καιρός κεῖμαι ὁ γεύω , καί οὐ εἰμί οὐδέ εφμηρευσος αὐτός καλός . ὡμητικὴ δέ ἐκ ὁ , χείρ γεύω , ὅς φθάνω φημί ὁ μηλάνθη , πλήν ὅσος ἐκεῖ μέν χείρ γεύω φέρω , ἐνταῦθα δέ ὕπειμι γεύω - ἕπομαι ἐκ χείρ . ὁ δέ ὀϊστός ἐκ ὁ οἶος , ὁ κομίζω , γίγνομαι εἰκότως διαλύω καί τρισυλλαβέω πρός διαστολή ὁ ὀϊστός , ἐκ ὅς συντίθημι ὁ ἀνύποιστος . καί οὗτος μέν τοιοῦτος . ὅτι2 δέ ὁ , ἐφημέριος φρο - νέος , ἤγουν μόνος ὁ σήμερον , ἔχω τίς καί ἀπειλή , ὡς φέρω , δήλωσις ἐν ὁ ἐφεξῆς · ὅς πρό ἄπειμι ἐκ ὁ μνηστήρ ὁ Εὐμαῖος φέρω ὁ τόξον ὁ Ὀδυσσεύς , ὅτι δηλαδή ἐάν θεός αὐτός ἱλήκω ὁ γάμος καταπράσσω , κύω αὐτός ἐσθίω . ἔτι ἱστίον καί ὅτι εἰμί καί ὁ Ἀντινώ μέμονα δοκέω ὁ ἐφημέριος φρονέω , ἀλλά ὁ τραγωδία ἔχω τις νοόω , ὡς καί ὁ τοιοῦτος εἰμί οὖον ἀγαθός δοκέω , ὁ , ζω*τι δηλαδή ὅς κατά ἡμέρα μέτριος εἰμί πρός γε ὁ ἀρζοῦν . ἱστίον δέ ὅτι , ὡς περ κάπρος Κάπριος , Αἰτωλός αἰγωλιός , οὗτος καί ἐφήμερος ἐφημέριος · ἐκ ὅς ὁ ἐφημέριος . λέγω δέ ὁ ἐφήμερος ἐπί τε ἄνθρωπος καί ἐπί ζῷον δέ τις ἄλλος . καλέω γάρ ἐφήμερος ζῷηματα , ὅς δυστυχία ὁ εἷς μόνος ἡμέρα ζῶ , οἶος τις ισθοαειδω εἰμί καί ὁ παρά ὁ Ἀνζόρῳ ἰστμικὲ πόρος . Κεῖμαι δέ ἐνταῦθα καί φράσις καλυτικὴ ὁ ἐρεθίζω φιλανδράω γυνή εἰς κλαυθμός ἐν ὁ , τίς νῦ δάκρυ κατέχω ἤδε·γυναικὶ θυμός ἐπί στῆθος ὀρίνω , ἢ τε καί ἄλλως κεῖμαι ἐν ἄλγος θυμός , ἐπεί φίλος ὄλλυμι Ἀκοίτης · καί ὁράω ὁ , κεῖμαι ἐν ἄλγος θυμός , ἀντί ὁ ἀπρακτί διά ὁ πολύς ὁ ἄλγος . ἐντεῦθεν δέ συντίθημι ὁ μετά Ὅμηρος ἐγχέω φημί ὁ ἐνστατικός περί τίς ἔχω . ὁ δέ , ἀλλά ἀκίων δαίνυμι , ἀντί ὁ ἥσυχος ἢ ἡσυχάζω , περί ὅς καί προεγγράφω , καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς δέ εἴρω , ὀχλεύς τις διά ὁ καινοφανής . διό καί μεταγράφω , ἀλλά καί ὡς δαίνυμι , ἀσύμφωνος λέγω ὁ παλαιός . ὁ δέ τόξον πληθυντικός φημί ἀντί ὁ τόξον , ἔθω ποιέω καί οὗτος , καί μᾶλλον ὅτε ὁ τόξον συννοέω καί ὁ δίστοι . ἄατος δέ καί νῦν ὁ ἀτηρός παρά * ὁ ἄτιμος , ἐκ ὅς κατά στέρησις ἄατος ὁ ἀβλαβής , καί κατά δεῦρο - Ραν στέρησις ἄατος ὁ μή ἀβλαβής , ἀλλά δηλαδή βλαβερός ἦ ἀτηρός . ὁ γάρ δύο στερέω , εἷς - ὁ φθίω , ἀφίημι ὁ ἐκ ἀρχή λέξις δηλόω ὁ οἰκίον . δύο δέ ἄλλως ἄατος εἰμί καί ὁ πολυβλαβής ὡς ἀπό ὁ ἀάω ὁ βλάπτω , ἐκ ὅς ἄατος ἀπλόος ὁ βλαβερός , καί κατά ἐπίτασις ἄατος ὁ πᾶς τοιούτος . ὁ δέ , οὖον γάρ τις μετά ὁ ἀνήρ καί ἴσος , παροράω ποτός εἰς ἔπαινος ἀνήρ ἀγαθός . ὁ δέ μετά εἰμί μέν τατός ὁ ἐν πρόθεσις , νοέω δέ ὑπερβατικῶς μετά ὁ , ἐν τοιούδῃ πᾶς , ἐκ παράλληλος κεῖμαι μετά ισοδύναμος πρόθεσις . ὁ δέ τοιουδη οὐ εἄν προ - παροξύνω εὔλογος διά ὁ πρό διό συλλαβή ἔχω ὁ τόνος · οὖον γάρ εἄν ὁ ἐπέκτασις ἀλλοιόω ὁ τόνωσις ὁ ἄρθρον ὁ δοτικός . ἐν δέ ὁ , ὅς πρός ἄτιμος , σημειόω ὁ ποτός . οὖον Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Φ . παλαιός χρόνος δηλόω οὐδέ ἐνταῦθα , ἀλλά ἀπλόος οὗτος κεῖμαι ὡς ἐκ περισσός . δῆλος γάρ ὅς χθες τιμάω ὁ Ὀδυσσεύς . εἰμί δέ ὠμός καί οὗτος χρόνος δηλωτικός , εἰμί καί μή μακρός κατά κοινός συνίημι - θεῖος . καί γάρ καί ὁ χθες ἀτιμάω ποτέ τιμάω , καί ὁ σήμερον δέ εἴωθα ποιέω τίς ποτός ποιέω . οὗτος δέ καί ὁ νῦν αὐτίκα ἐνεργός ποτέ ἐνεργέω . γράφω δέ καί , ὡς * τότε ἄτιμος , ὁ ἐκ ὁ θέμα εἰμί , ἐκ ὅς , ὡς προελλέγω , καί ὁ ἀτιμάζω καί Ἀτίμητος ὁ ἄτιμος . ὅτι2 ἐθέλω πρῶτος ὁ Τηλέμη - χος ὁ πατρικός τόξον πειράζω , ποιέω αὐτός εὐμέθοδος . καί δεινοπαθέω εἰμί ἐπί ὁ ἑαυτοῦ Πακόις χέω καί αὐτός καί * τέρπω . εἶτα ὁ μήτηρ ἐπαινέω καί ὁ μνηστήρ ἐπαλαίψας γΐνω - ὁ ὁ ἀγών , καί ἵστημι ὁ πελεκᾶς εὔκοσμος , ὅς οὐδέ ποτός ὁράω , πειρητίζω ὁ τόξον · ὁ καί πνέω εἄν , εἰμί μή ὁ πατήρ Ὀδυσσεύς λάθρῃ ἀναίνομαι ἐπέχω , ἵνα μή ὕστερος ὁ μνηστήρ ἀδυνα - τοῦντες φθονέω καί ἴσως ἐφεύθισθῶσι πρό καιρός καί γίγνομαι ὁ ὁ μνηστηροφονία καί δυσχερής καί οὐ εὐλάστα . εἰμί δέ ἐν οὗτος ὁ ομηρικός γράφω τοιοῦτος · εἰμί πόποι , ἢ μέλα ἐγώ θεός ἄφρων θίγχει , ὁ τις εἶπον εἄν καταγιγνώσκω ἑαυτοῦ · μήτηρ μέν ἐγώ Φράι φίλος , Παντή περ εἰμί , ἄλλος ἅμα φημί νοσέω ὅδε δόμα . ἀτάρ ἐγώ γελάω καί τέρπω ἄφρων θυμός . ἀλλά ἄγετε , μνηστήρ , ἐπεί , ὡς ὁ μήτηρ εἶπον , ὅδε φαίνω ἆθλος , ἤγουν , οἶος νῦν οὐ εἰμί γυνή κατά Ἀχαίς γαῖα , οὔτε Πύλος ἰκρὶς οὔτε ἀργός οὔτε Μυκῆναι , οὔτε αὐτός Ἰθάκη , οὔτε ἤπειρος μέλη - νέος . καί δέ αὐτός ὅδε οἶδα · τίς ἐγώ χρή μήτηρ Αἰῶν ; ἀλλά ἄγω μή μένω παρέλκω , μηδέ ἐπί τόξον δηρός ἀποτρωπάω τανυστός , ὄφρα ὁράω . καί αὐτός δέ εἄν ἐγώ , φημί , τό*ξον πειράω . εἰμί δέ ἄν ἐντανύω διοϊστεύω τε σιδιροος , οὐ εἄν ἐγώ ἀρχιμέφω ὅδε δῶμα πότνια μήτηρ λείπω ἄνω ἄλλος εἶμι , ὅτι ἐγώ κατόπισθεν λποιμεις , ὗς τε ἤδη πατήρ ἀέθλιος καλός ἀναιρέω , ἤγουν οἷος ἀθλεύω κατά ὁ πατήρ . φημί ὁ παῖς . καί ἀπό ὄμνυμι χλαῖνα τίθημι φοινικώ ὀρθός ἀναΐσσω , ἀπό δέ ξίφος ὀξύς τίθημι ὦμος · φέρω γάρ καί ξίφος κατά τε ἔθος καί ἐπιτηδές διά ὁ μέλω - τήθω . δῆλος δέ ὅτι διά ὁ αὐτός αἴτιος καί ἔγχος ἔγχος ἔχω , περί ὁ ἐν ὁ τέλος ὁ ῥαψῳδία βάλλω ὁ χείρ . ὅς ἐνέλκω καί * παριφαινω φθάνω ὁ ποιητής πρό ὀλίγος δύο στίχος , δηλόω ὡς ἔγχος ἔχω ὁ Τηλέμαχος ἐξέρχομαι εἰς ἀγορά , ξίφος ἐκεῖ μή μιμνήσκω , ὁ περ ἐνταῦθα κεῖμαι . καί Τῶς οὗτος καί ὁ χλαῖνα καί ὁ ξίφος ὁ νέος ἀποτίθημι πρῶτος μέν πελεκᾶς ἵστημι , διά τάφρος ὀρθός πᾶς εἷς μακρός , καί ἐπί στάθμη ὁράω · ἀμφί δέ γαῖα νάσσω , ἵστημι δηλαδή κατά ὁ σωπάω ὁ πελεκᾶς . τάφος δέ αἱρέω πᾶς ὁράω , ὡς εὔκοσμος ἵστημι , οἷος δηλαδή θυμόσοφος καί αὐτομαθής ὁ καλός , ὅς δηλωτικός ὁ , πάρος δέ οὖον πώποτε * ὄπωπι . εἶτα ἵστημι ἐπί οὐδός1 καί τόξον πειρητίζω ὁ μέν μή πελεκίζω ῥύομαι μενεαίνω , ὁ δέ μὴθὲς βίαιος , ἐπιλύω - πίνω ὁ γε θυμός , νευρά ἐντανύω διοϊστεύω τε σίδηρος καί οὗτος καταπλήσσω μέν ὁ μνη - στῆρα , ἐπιδείκνυμι δέ ὁ πατήρ ὡς ἀξιόμαχος εἰμί συναγωνίζομαι . καί δή εἄν , φημί , τανύω βίαιος ὁ τέταρτος ἀναλίσκω , ἀλλά Ὀδυσσεύς ἀνανεύω καί ἐσχέδεν , ἵημι ΠΡ , ὁ ἀγαθός αὐτός βούλομαι καί ὁ σύν τε δύο ἔρχομαι πρό ὁ ὁ νοέω ὁ δήω κατά ὁ ἐν Ἰλιάς γνωμολογία . καί οὗτος φθόνος τε ἐπανίημι ὁ , ὡς ἐφύδθη , ἐμποδίζω ἴσως εἰς ὁ ἔργον , καί καταμαλάσσω δέ ὁ τόξον κωλύω , μή καί ὑχερῶς ἄγω ὁ μνηστήρ εἰς τανυσμός . καί οὐδέ ἄρχω ἐκεῖνος ἐρεθίζω - κόος ζῆλος ἀναλαμβάνω πλείων ὁ δήω ἐπί ἐκνυρῷ ὁ τόξον . εἰκός γάρ λύω μέν Τηλέμαχος βιάζομαι καί ἐκεῖνος ὁ τανυιστημι . ὁμολογέω δέ ἀδυνατέω ἀναπίπτω καί ἐκεῖνος ὡς μηδείς τίς καινοπαθέω . καί τοίνυν ὁ Τηλέμαχος ἰδησῶ χαμαί ὁ τόξον , κλίνη κολλητήριον εὔξεστος σανίξασιν · αὐτός δέ ὅς βέλος κάλως προσαιρέω κορώνη , πρότερος Ἐπίων · εἰμί πόποι , ἢ καί ἔπαιτον κακός τε εἰμί καί ἄκινος , εἰμί κότερος εἰμί καί οὖον πῶ χειρόομαι πείθω ἀνήρ ἀπαμείβομαι , ὅτε τις πρότερος χαλεπαίνω . ὅς δή Νεφ εἰπείν τρέπω ἀγαθός μέν , δυστυχέω δέ κατά πρῶτος ἀγών πείρω . ἐπί ὅς καί ὁ μνηστήρ τεχνικός κόλαξ , ἀλλά ἄγω , φημί , ὁ περ μου προφηροτερεω εἰμί , τόξον πειράω καί ἐκτελέω ἆθλος , λόγος οὗτος ἐκ τις ταπεινός - ῥόος ἀεθλευτής πρός ἀγαθός . σημειόω δέ , ὅτι καί ἐνταῦθα ἀρχηματίσέ τις ὁ ὁ Ἠλεμάχου λόγος ὁ ποιητής . αὐτίκα ὁ , μήτηρ μέν ἐγώ Φράιν ἄλλος φημί , ἔμφασις ἔχω ὁ μή εἄν οὗτος γίγνομαι · οὖον γάρ εἶπον , ὅτι ἐφέτης τις , ἀλλά αὐτός οὗτος φημί , πινυτή μέν εἰμί , οὐ οἶδα