eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1561
γουν , πλαγθέντα νομίσαστο ἔσε , παραγόνως . οὐδὲν καὶ νομῆ ἢ ἐπιμέλεια . καὶ εὐνόμιστος κατὰ τοὺς παλαιούς , ὁ ἐπιμελίας τιτρώς . Τὸ δὲ πρὸς θεοῦ εἶναι τοὺς ξένους καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ τὰ ἱδῆ , φιλοξένον ἡδὸνς λόγος ἐστίν . ξένοι δὲ καὶ πτωχοί , διαφέρονται . οὔτε γὰρ ἅπας ξένος , πτωχός ἐστιν . οὔτε ὁ πτωχός , ξένος , εἰ μὴ καὶ ἐπιξενότη . Ἡ δὲ πρὸς τοὺς τοιούτους δόσις , ὀλίγη μὲν τι τῷ διδόντι , πολλὴ δὲ τῷ λαμβάνοντι . ἀρκεῖται γὰρ ἄνδρες εὐγνώμων , καὶ ὀλίγον λαβόν . ἰτροῦν δὲ πάντως τὸ ἐνταῦθα ὀλίγον τε φίλον τε , παρὰ τὸ ἐν Μωῦ . * ἐκὰ μὲν γὰρ , γέρας Ἀχιλλεὺς ἔχεται ἔχων τὸ τοιοῦτον . ἐνταῦθα δὲ Ὀδυσσεύς , δώρον πτωχόν . παρῆξετο δὲ ὅμως ἢ ὀλίγη τε φίλη τε δόσις ἐκ τῶν ἐκεῖ . Αἱ δὲ ἀμφίπολοι , σμικρὴ λέξας ἢπερ τὸ , δμωῖα καὶ δμωίδες καὶ δουλί - δες καὶ δοῦλαι . διὸ καὶ Ὀδυσσεὺς θαρρῶ εἰπεῖν , ἀμφίπολοι στήθ’ οὕτως ἀπόπροθιν . σμικρὸν δὲ οὐδὲν ἦττον καὶ τὸ παῖς καὶ παιδίσκη , ἀντὶ τοῦ , δοῦλος καὶ δοῦλη . αἴτιον δέ , ὅτι οὔτε τὸ τοῦ παιδός ὄνομα ἐξ ἀνάγκης δοῦλον σημαίνει , οὔτε τὸ τῆς ἀμφιπόλου , ὡς πολλοχοῦ διλοῦται . οὔτω δὲ οὐδὲ ὁ πρόςπολος δουλικὸν ἀλλ’ ὄνομά ἐστιν , οὐδὲ μὴν ὁ πρόςπολος . διότι οὐ γράφω τὸ , πίνειν ὁ πόσον κεν ἔχων ἀρίσσιο οἴαδε ἄνευ προπόλου , ἀσαφῶς ἔγραφε . πρόπολον εἰπόν , ἢ δοῦλον , ἢ τὸν ἀπλῶς προοδεύοντα εἰς χειραγωγίαν ὁδοῦ . χρήσις δὲ προσπόλου , ἐν τε τῷ τοῦ χωμακοῦ Πλούτη , καὶ ἐν τῷ , ἀλλ’ ὁ Ἀλκῶν πλείστας ἀκοντῶν Φοῖβε μαχαίρας καὶ προδιδιάζων τοὺς σοὺς προσπόλους . Τὸ δὲ ἡγὼν ἐλαῖον ὁ καὶ λίπα γροῖν ἐλλειπτικῶς , ἐν τε τῷ , ἀλειφάμενα λίπ’ ἐλαίω , καὶ λοῦσαστο καὶ λίπ’ ἄλειφε , προῦν καὶ ἀλιουργὸν λέγει ἐν τῷ , ἀμφὶ δ’ ἐλαίω χρήσομαι , ἢ γὰρ δηρὸν ἀπὸ χρόος ἐστιν ἀλιουργή . ὡς εἶναι ταντὸν κατὰ πολυωνυμίαν , ἐλαῖον καὶ ἀλιουργὸν καὶ λι*πα . δηλὸν δὲ ἐκ τῶν ἐνταῦθα λεγομένων , ὡς καὶ ἐγγυολούτων οἱ παλαιοί . ὅτι δὲ καὶ θερμοῖς ἐχρῶντο λουτροῖς , ἐν ἄλλοις δηλοῖ ὁ ποιητής . Ὅτι δὲ οὐχ’ ἀπλῶς ἐλαίω πρὸς θεραπείαν ἰατρικώτερον οἱ παλαιοί ἐχρῶντο συνήθως καθ’ μηνιαχοῦ δείκνυται , ἀλλὰ τινες καὶ πολυτελεῖ ἐχρῶντο ἐλαίω , δηλοῖ ὁ γράφας τὸ , τοῖς μὲν γυμνασίοις ὡς βαλανείοις χρῶμενοι , ἀλειφόμενοι δ’ ἐλαίω πολυτελεῖ καὶ μύροις . Ἰστοῦν δὲ καὶ ὡς κοινότερον μὲν τὸ λίπ’ ἐλαίω , ἀποκεχώρθαι δοκεῖ ἐκ τοῦ λιπαροῦ . ἵνα ἢ λιπαρὸν ἐλαῖον . οὐ πρὸς διαστολὴν ἕτερον μὴ τοιοῦτον , ἀλλὰ τὸ ἀπλῶς φύσει τοιούτων ὑγρόν . Προφθάνως μέντοι ἄλλως αὐτὸ σχηματίζων , γροῖν ὅτι τοῦ ἄλειφα καὶ λίπα ἢ κατάληξις , οὐκ ἀλήθης . ἀλλὰ τὸ μὲν ἄλειφα , ὡςπερ θένω θένω καὶ χειρὸς χέρας , οὕτω καὶ αὐτὸ ἐκ τοῦ ἀλείφω , ἀλείφαρ ἢ ἀλείφαρ . καὶ ὑποστολὴ τοῦ ὁ ἢ τοῦ σήμα , ἄλειφα . τὸ δὲ λίπα , ἐξ ἀναλόγου ἀντιπαραθέσεως ἐγένετο . ὡς γὰρ κῶος κῶας , ὕδω ὕδας , γῆρος γῆρας , οὕτω καὶ λίπος λίπας ἐξ οὐ τὸ λίπα , ἵνα ἢ γένος μὲν τὸ λίπα , εἶδος δὲ τὸ ἐλαῖον . Ὅτι τὸ , λοῦσθαι ποταμοῖο ῥοήσιν ὁ ἐστι ῥείθροις , ἀπὸ τοῦ λούσθαι γίνεται . ἀφ’ οὐ καὶ λουτρὸν . οὐδὲν καὶ παρὰ τῷ χωμακῷ τὸ , ψυχρὰ θαλάττη λοῦμενος . οὕ*τω γὰρ οἱ Ἀττικοί , οὐ μὴν λουόμενος . καὶ προῦν δὲ λοῦσσομαι λέγω ἐν ἀπλοτητι . καὶ ἀπολούσομαι κατὰ συναφροσιν . ὅτι δὲ καθ’ ἄ λοῦσθαι λοῦσθαι οὕτω καὶ λουτρὸν καὶ λουτρὸν , δηλὸν ἐστι . λουτρὸν μέντοι μοναχῶς , τὸ ἀπόλυμα βαρυτόνως . ὁ γλίτ - τον ἄλλοι φασίν , ὡς δηλοῖ ὁ ἐπιμείρας οὕτω , γλίον τὸ εὐτονον . γλία , ἢ ζόλλα . γλιάσθαι , τὸ παί - ζειν ἢ προθυμεῖσθαι . γλίττον ὁ ἐν ταῖς ἐμβάσει γινόμενος ὕπνος . καὶ σημειῶσαι τὰς ἐμβάσεις . Ὅτι σώφρονος ἀνδρὸς λόγος τὸ , ἄντην οὐκ ἄν ἔχοις λοῦσσομαι αἰδεῖσθαι γὰρ γυμνώ - σθαι , κοῦργοιν ἐπλοκαμιοσι μετελθόν . αὐτὸ δὲ μόνον τὸ αἰδεῖσθαι γὰρ γυμνώσθαι . Ὀδυσσεὺς δὲ καὶ ταῦτα φροῖ καὶ ἐπεὶ τινα ἐν στίχοις πέμπε . ἐμ μὲν θέλον ὁ ποιητὴς διαστέσαι διὰ τῶν δουλίδων πρὸς τὴν Ναυσικάαν , φροῖ νομιστικῶς καὶ πέντε γοργῶς , ἄπον δ’ ἄρα κυφῆ , τοῦτ’ ἐστιν ἐξείπον τῇ δεσποίνῃ τοὺς τοῦ Ὀδυσσέως λόγους . Ὅτι λοῦματος φραστικὸν τὸ , αὐτάρ ὁ χρόος νῦ*ε*το ἄλμην ἢ οἱ νῦτα καὶ ἀφίας ἀμπέχεν ὡμως . ἐκ μαχαλῆς δ’ ἐσμιχεν ἄλος χρόνον ἀτρογέ - τοιο . Ἔστι δὲ τὸ μὲν ἀμπέχεν , ὁμοιον τῷ προέχεν , ἦτοι ἐνδύειν . καὶ ὡς εἰπεῖν , ἀμφιέχεν . τροπὴ τοῦ φ’ εἰς τὸ ἀντίστοιχον πὶ κατὰ Ἰωνας . οὕτω καὶ τὸ ἀμπέχεν . καὶ ἢ ἀμπιχόνη . καὶ τὸ ἀμπέχονον . ὅτι δὲ τοῦ ἀμπέχου καὶ μῆλλων ἐστὶν ἀμφέχου ἀντὶ τοῦ ἐνδύσμαι , ὁ Ἀθηναῖος δηλοῖ . Ἄλος δὲ χρόνος , ἢ ἀκαθαρσία κατὰ τοὺς παλαιούς , ἡγουν ἢ ἐν ἄλλοις , ἄλος ἄργη . Ἰστοῦν δὲ ὅτι τὸ , χρόα νῦ*ετο ἄλμην , ἀντίπτωσον πάσχει . ἢ γὰρ , τὸν χρόα ἐσμιχεν * ἐκ τῆς ἄλμης . ἢ μᾶλλον , τὴν ἄλμην ἐκ τοῦ χρόος , κατὰ τὸ , ἐκ μαχαλῆς ἐσμιχεν ἄλος χρόνον . καὶ , ἄλμην ὁμοῖν ἀπολούσομαι . ἐνθα τὸ ἄλμην τὴν τὸ σῶμα δηλεδὴ δημιώπτονσαν , πρὸς διαστολὴν ἐνὸνθη τῶν τε διὰ μύπου ἀπέλευσιν λουομένων , καὶ τῶν ἄλλως διὰ τμηλέσιον σώματος . καὶ τοῦτο μὲν , λούμα τῷ τλησαθεί Ὀδυσσέι , κατ’ ἀνάγκην . ἄλλα - χοῦ δὲ γενὴ τις θυμῆρες ἐκώρσε κατὰ κρατὸς τε καὶ ὤμων . καὶ χαῖμα μὲν καὶ Ὀδυσεὺς θερμὸς λου - τρῶς , πλὴν καὶ ἄλλως οἶδεν ὑπομένειν ὅσπερ ἀστίαν καὶ φύτον καὶ ῥί*γος καὶ γημοσύνη , οὕτω καὶ δο ἰλούμεν . φάναι τὸ τοῦ Ἀκζδος . ἐντοῖς δὲ καμεῖνον καὶ τοῦ αὐτὰρ ἐπεὶδὴ πάντα λούσατο καὶ λί * κλειψεν , ἰστίον ὅτι πάντα μέν , τὸν χρόα ὅλον εἰπεῖν δοκεῖ τὸν προσηρμένον . τὸ δὲ λίπα , οὐ σαφὲς φράσαι , διὰ τὴν κατ’ αὐτὸ ἀπο*κοπήν . ἀδύλον γὰρ , εἰτε λιαρὸν ἔλαον ἤκουε κατὰ πάντα τὸν χρόα εἰτε λιαρὸν ἔλαιον πάντα ἤλουεν . Ἐτι ἰστέον καὶ ὅτι ἰσδυναμοῦντων κατὰ νοῦν τοῦ τε χρίω καὶ τοῦ ἀλείφω , τὸ μὲν χρίω , παρὰ τὸν χρόνιν ἐφρέθη ὡς χρῖεται . τὸ δὲ ἀλείφω , παρὰ τὸ ἀλίω καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ ἀλίαν ὅ ἐστι θερμοσίαν , ἐπευθέσι τοῦ ἰ . ὅπερ ἐστὶν ὅτε μονάζει ἐκδραμόντος ἐν ταῖς ἐκ τοῦ ἀλείφω παραγωγαῖς τοῦ φωνοῦ ἐ . γίνεται δὲ αὐτὸ οὐ μόνον ἐν τῇ συναληφῇ τῇ δηλούσῃ χρῆσιν καὶ συνείρεσιν , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἄλλων . τὰ γὰρ φασιν ἐκ τοῦ ἀλείφω ὀνόματα διὰ μὲν τοῦ π τ’ ὄντα , φυλάττει τὴν διφθογγον ὡς καὶ ἐν ἄλλοις δηλοῦντα . οἷον ἀλειπτόν . ἀνθλίπτον . ἀναπάλειπτον . διὰ δὲ τοῦ φ , μόνον τὸ ἄφτα ἔχουσι . οἷον . ἀνηλιγὴς ναὺς ἢ μὴ ἀλιγείσα πλοῦν . καὶ πυσσαληγὴς , ἢ πεπισσωμένη . τὸ ἀλείφαρ ἢ ἀλείφα δίχα τοῦ φ , οὐ σύνθε*τον κατὰ ταῦτα καὶ κατὰ τὴν συναληφὴν , διὸ καὶ φυλάσσει τὴν θεματικὴν διφθογγον . ὅτι δὲ ἄλλως ἐκ τοῦ ἀλείφω καὶ ἡ ἀλοιφὴ γίνεται καὶ ὁ ἀλοιμὸς , ἑτέρωθι γέγραπται . Ὅτι λουσάμενον τὸν Ὀδυσσέα , ἔθηκεν ἡ Ἀθηνᾶ μειζονά τ’ εἰσδέκων , καὶ πλάσσοντα , καθὼς δὲ κάρπος οὐλας ἤκε κόμας ἰκανοῦνθω ἄνθι ὁμοίας . ὅ ἐστι μελαίνας κατὰ τὸν ἰκανοῦν τὸ ἄνθος , ὁποίας καὶ τοῖς Ἰνδοῖς ὁ ποιητὴς χρῶζει τὰς κόμας . οὐ γὰρ ἔχει πιθανὸς ξανθὰς πλάσαι τρίχας τῷ ὁμοιοῦντι καθὰ τῷ Μενέλαω καὶ τῷ Ρεδαμάνθῳ . καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς δὲ πον , γνάνεται γίνονται τῷ Ὀδυσσῷ γενειάδες πρὸς τῆς Ἀθηνᾶς , καὶ ὅμως , ἐπαντύνται πρὸς ταῦτα τὸ , ξανθὰς δ’ ἐκ κεφαλῆς ὕλες τρίχας . ἴσως οὖν , ἐνταῦθα τὸ χρόνιον τῆς κακώσεως τὴν μελάνιν ἐποίησε τῶν τριχῶν . ἢ καὶ ἄλλως , οὐ κατὰ μελάνιν ἢ πρὸς ἰκανοῦν τῆς κόμης ὁμοίωσις , ἀλλὰ πρὸς τὸ οὐλον αὐτῆς , ἤκων πρὸς τὸ οὐλότριχον . εἴτα παραδηλῶν ὡς φύσει καλὸς ὢν ὁ Ὀδυσσεὺς , ἐξηλάρη πρὸς τὸ κάλλιον . καὶ ὡς τοῦ μὲν καλοῦ εἶναι , ἡ φύσις , τοῦ δὲ τοιούτου δοκεῖν , ἡ θεὸν χεὶρ αἰτία , εἰάζει αὐτὸν ἀργύρω χρυσωθῆναι . εἰπόν . ὡς δ’ ὅτε τις χρυσόν περιχύνεται ἀργύρω , ἄνηρ ἴδῃ . ὁν Ἡφαιστος δίδει καὶ Παλλὰς Ἀθηνᾶ τὴν πει*τοῖην , χαρίεντα δὲ ἄργα τελεία , ὡς ἄρα τῷ , κατέχε χάριν κεφαλῇ τε καὶ ὤμοις ἡ Ἀθηνᾶ . τοῦτο δὲ καὶ ἄλλως φρά - ζον . ἐπιρρόμ . ἔστι ἐπαὶ’ ἀπάνευθε κάλλει καὶ χάρισι στίλβον . θητεῖο δὲ ποῦν , τὰ δ’ αὐτὰ ἤγώς πρὸ Ὀδυσσέως πλάττει , καὶ ὅτε τῇ Πηνελόπῃ ἀνεγνωσθῆν . ἐνθα μετὰ τὸ περιβαλεῖν τὸν Ὀδυσσέα φάρος καλὸν καὶ χιτῶνα , ἐπάγει ὅτι κατὰ κεφαλῆς χεῖν πολὺ κάλλος Ἀθηνᾶ καὶ τὰ ἑξῆς . δηλοῖ δ’ ἐν τοῖς ὁ ποιητής , ὡς τὸ σῶμα λουτροῖς τε τμηλοῖμενον , κάλλιον γίνεται . καὶ ἰματίων δὲ λαμπρῶν περιθέσει , αἱ τὸ καλὸν ἐξαλλάττεται . ὥσπερ αὐ πάλιν αὐχμοῦ πινάριος καὶ νεκὰ σκείρα , τὸ λαμπρὸν εἶδος ἐφανίζουσιν . ἀμῖλα , καὶ ἡ Ἀθηνᾶ οὕτω τὸν Ὀδυσσέα ἐπικρύψα καὶ ποιή - σαι πᾶσιν ἀγνωστον . ὑποκειμένων δὲ ὁ ποιητής , αἱ πλῖον αὐξὰ τῇ ζύρῃ τὸ ἐπὶ Ὀδυσσῷ θάυμα . καὶ Τηλέμαχος μὲν ἐν τοῖς εἰσίπτα πρὸ Ὀδυσσέως μεταβληθὲντος αἱ τὸ φαιδρότητον , ἄλλοις μοι ξεν’ ἴδρας ἰρὶ καὶ τὰ ἑξῆς . ἢ δὲ Φαινακὴ νῦν ταις εὐλοχάμενος καὶ λανχολύμενος ἄμφι - πόλοις ἐκαλλίπτονος ὡς καὶ προελύθη τὸν ἰωστα , λέγει . ὡς προῆλθε μὲν δὴ μοι ἀναξίως ἐδόκει εἶναι , νῦν δὲ θεοῖσιν ἰσατε τοῖ οὐρανοῦν ἄφιν ἔχουσι , αἱ γὰρ ἀμὶ τοιούδὴ πῶς ἐξελι*μέως αἱ ἐνθάδε , ναιετάων , καὶ οἱ ἄδοι τοιούτων ἀρίσταν , αὐτῷθι μέναν . Καὶ ὅτι τῷ μὲν Ὀδυσσῷ ἦρη ἡ ζύρη , αὐτὸ δὴ μόνον ὡς οὔτε κασφ’ οὔτ’ ἀφρονι φωτὶ ἰσατε . ταῖς δ’ ἀμφιπόλοις κατ’ ἰδίαν λαλοῦσα , ἐπιφήμην οὐ θεὸν ἰνὶ τιν’ αὐτὸν εἰκέσθαι ὡς ἐκείνος αὐτὴν τῇ Ἰστίαδι , ἀλλὰ θεούς . καὶ αὐτὸς ἐνδιαθετώτερον ἀντίδοσι τὴν ἀγ*χυσίαν . οὐδὲ γὰρ ἀποθόντος ἐκείνου ἦρη , ἀλλ’ ἰδὲ ὄντος . ὁ δὲ γὰ πολὺς πόθος , ἐν τοῖς ἑξῆς πᾶσι τὴν ζύρην , αὐτὴν πλεῖον πρὸς καὶ πρὸς τὸν Ὀδυσσέα τοιούτων τι καὶ ἀντεπανέσαι , ὡς κατὰ τῶν ῥηθησάτων . καὶ τοιούδὴ μὲν καὶ τοῦτο . Τοῦ δὲ κάρπης , αὐθὶς τὸ κάρπης , οὐ γενικὴ , χαρίματος . καὶ ἐν συγχωπῇ , κέαρτος . Οὐλα δὲ ζύμα
Lemmas: γοῦν , πλάσσω νομίζω Έσε , παράγονος . οὐδείς καί νομεύς ἢ ἐπιμέλεια . καί εὔνομος κατά ὁ παλαιός , ὁ ἐπιμελία τιτρώς . ὁ δέ πρός θεός εἰμί ὁ ξένος καί ὁ πτωχός καί ὁ ἴδη , φιλόξενος ἡδύνω λόγος εἰμί . ξένος δέ καί πτωχός , διαφέρω . οὔτε γάρ ἅπας ξένος , πτωχός εἰμί . οὔτε ὁ πτωχός , ξένος , εἰμί μή καί ἐπιξενότη . ὁ δέ πρός ὁ τοιοῦτος δόσις , ὀλίγος μέν τίς ὁ δίδωμι , πολύς δέ ὁ λαμβάνω . ἀρκέω γάρ ἀνήρ εὐγνώμων , καί ὀλίγος λαμβάνω . ἰτροῦν δέ πάντως ὁ ἐνταῦθα ὀλίγος τε φίλος τε , παρά ὁ ἐν μωυ . * ἐπίτεξ μέν γάρ , γέρας Ἀχιλλεύς ἔχω ἔχω ὁ τοιοῦτος . ἐνταῦθα δέ Ὀδυσσεύς , δῶρον πτωχός . παράγω δέ ὅμως ἢ ὀλίγος τε φίλος τε δόσις ἐκ ὁ ἐκεῖ . ὁ δέ ἀμφίπολος , μικρός λέγω ἤ ὁ , δμωῖα καί δμωίς καί δουλίς - δες καί δοῦλος . διό καί Ὀδυσσεύς θαρσέω εἶπον , ἀμφίπολος στῆθος οὕτως ἀπόπροθι . μικρός δέ οὐδείς ἀίσσω καί ὁ παῖς καί παιδίσκη , ἀντί ὁ , δοῦλος καί δοῦλος . αἴτιος δέ , ὅτι οὔτε ὁ ὁ παῖς ὄνομα ἐκ ἀνάγκη δοῦλος σημαίνω , οὔτε ὁ ὁ ἀμφίπολος , ὡς πολλοχοω διαιρέω . οὐτάω δέ οὐδέ ὁ πρόπολος δουλικός ἀλλά ὄνομα εἰμί , οὐδέ μήv ὁ πρόπολος . διότι οὖον γράφω ὁ , πίνω ὁ πόσος ἄν ἔχω ἀρίσσιο οἶος ἄνευ πρόπολος , ἀσαφής γράφω . πρόπολος εἶπον , ἢ δοῦλος , ἢ ὁ ἀπλόος προοδεύω εἰς χειραγωγία ὁδός . χρῆσις δέ πρόσπολος , ἐν τε ὁ ὁ κώμακον Πλούτη , καί ἐν ὁ , ἀλλά ὁ Ἄλκη πλεῖστος ἄκων Φοῖβος μάχαιρα καί προδιάζω ὁ σός πρόσπολος . ὁ δέ ἀντίπηξ ἔλαιον ὁ καί λίπα γροῖν ἐλλειπτικός , ἐν τε ὁ , ἀλείφω λίπος ἔλαιον , καί λούω καί λίπος ἀλείφω , προέρχομαι καί ἀλιουργὸν λέγω ἐν ὁ , ἀμφί δέ ἔλαιον χράω , ἢ γάρ δηρός ἀπό χρόος εἰμί ἀλιουργή . ὡς εἰμί ταντός κατά πολυωνυμία , ἔλαιον καί ἀλιουργὸν καί λι*πα . δῆλος δέ ἐκ ὁ ἐνταῦθα λέγω , ὡς καί εγγυολουτος ὁ παλαιός . ὅτι δέ καί θερμός χράω λουτρόν , ἐν ἄλλος δηλόω ὁ ποιητής . ὅτι2 δέ οὐ ἀπλόος ἔλαιον πρός θεραπεία ἰατρικός ὁ παλαιός χράω συνήθης κατά μηνιαχεω δείκνυμι , ἀλλά τις καί πολυτελής χράω ἔλαιον , δηλόω ὁ Γράφας ὁ , ὁ μέν γυμνάσιον ὡς βαλανεῖον χράω , ἀλείφω δέ ἔλαιον πολυτελής καί μύρον . ἱστόω δέ καί ὡς κοινός μέν ὁ λίπος ἔλαιον , ἀποχωρέω δοκέω ἐκ ὁ λιπαρός . ἵνα ἢ λιπαρός ἔλαιον . οὖον πρός διαστολή ἕτερος μή τοιοῦτος , ἀλλά ὁ ἀπλόος φύσις τοιοῦτος ὑγρός . Προφθάνως μέντοι ἄλλως αὐτός σχηματίζω , γροῖν ὅτι ὁ ἄλειφα καί λίπα ἢ κατάληξις , οὐ ἀλάομαι . ἀλλά ὁ μέν ἄλειφα , ὡς θείνω θείνω καί χείρ χείρ , οὗτος καί αὐτός ἐκ ὁ ἀλείφω , ἄλειφαρ ἢ ἄλειφαρ . καί ὑποστολή ὁ ὁ ἢ ὁ σήμα , ἄλειφα . ὁ δέ λίπα , ἐκ ἀνάλογος ἀντιπαράθεσις γίγνομαι . ὡς γάρ Κῶος κῶας , ὕδω κάτ-ηλυς , Γῆρος γῆρας , οὗτος καί λίπος λίπος ἐκ οὖον ὁ λίπα , ἵνα ἢ γένος μέν ὁ λίπα , εἶδος δέ ὁ ἔλαιον . ὅτι2 ὁ , λούω ποταμός ῥοή ὁ εἰμί ῥεῖθρον , ἀπό ὁ λούω γίγνομαι . ἀπό οὖον καί λουτρόν . οὐδείς καί παρά ὁ κώμακον ὁ , ψυχρός Θαλάττη λούω . ὕω γάρ ὁ Ἀττικός , οὖον μήv λούω . καί προέρχομαι δέ λούω λέγω ἐν ἀπλοτητι . καί ἀπολούω κατά συνάφρων . ὅτι δέ κατά ὅς λούω λούω οὗτος καί λουτρόν καί λουτρόν , δῆλος εἰμί . λουτρόν μέντοι μοναχός , ὁ ἀπόλυμα βαρύτονος . ὁ γλίτ - ὁ ἄλλος φημί , ὡς δηλόω ὁ ἐπιμείρομαι οὗτος , γλίον ὁ εὐτονέω . γλία , ἢ ζόλλα . γλιοιδανω , ὁ παῖς - ζέω ἢ προθυμέομαι . γλίττον ὁ ἐν ὁ ἔμβασις γίγνομαι ὕπνος . καί σημειόω ὁ ἔμβασις . ὅτι2 σώφρων ἀνήρ λόγος ὁ , ἄντην οὐ ἄν ἔχω λούω αἰδέομαι γάρ γυμνός - ἕπομαι , κοῦργοιν επλοκαμιαδων μετέρχομαι . αὐτός δέ μόνος ὁ αἰδέομαι γάρ γυμνόω . Ὀδυσσεύς δέ καί οὗτος φρέω καί ἐπεί τις ἐν στίχος πέντε . ἐν μέν ἐθέλω ὁ ποιητής διΐστημι διά ὁ δουλίδα πρός ὁ Ναυσικάα , φρέω νομιστικῶς καί πέντε γοργός , ἄπειμι δέ ἄρα κυφός , οὗτος εἰμί ἐξεῖπον ὁ δέσποινα ὁ ὁ Ὀδυσσεύς λόγος . ὅτι2 λοῦμα φραστικός ὁ , αὐτάρ ὁ χρόος νῦ*ε*το ἅλμη ἢ ὁ νῦτα καί ἀφία ἀμπέχω ὠμός . ἐκ μαχαλῆς δέ σμίγω Ἄλος χρόνος ἀτρογέ - ὅς . εἰμί δέ ὁ μέν ἀμπέχω , ὅμοιος ὁ προέχω , ἦ ἐνδύω . καί ὡς εἶπον , ἀμφιχέω . τροπή ὁ ἀπό εἰς ὁ ἀντίστοιχος ἐπί κατά Ἴων . οὗτος καί ὁ ἀμπέχω . καί ἢ ἀμπιχόνη . καί ὁ ἀμπέχονον . ὅτι δέ ὁ ἀμπέχω καί μῆλος εἰμί ἀμφέχω ἀντί ὁ ἐνδύω , ὁ Ἀθηναῖος δηλόω . Ἄλος δέ χρόνος , ἢ ἀκαθαρσία κατά ὁ παλαιός , ἤγουν ἢ ἐν ἄλλος , Ἄλος Ἄργη . ἱστόω δέ ὅτι ὁ , χρώς νῦ*ετο ἅλμη , ἀντίπτωσις πάσχω . ἢ γάρ , ὁ χρώς σμίγω * ἐκ ὁ ἅλμη . ἢ μᾶλλον , ὁ ἅλμη ἐκ ὁ χρόος , κατά ὁ , ἐκ μαχαλῆς σμίγω Ἄλος χρόνος . καί , ἅλμη ὁμός ἀπολούω . ἔνθα ὁ ἅλμη ὁ ὁ σῶμα δηλεδὴ δημιώπτονσαν , πρός διαστολή ἐννοέω ὁ τε διά μύπου ἀπέλευσις λούω , καί ὁ ἄλλως διά τμηλέσιον σῶμα . καί οὗτος μέν , Λούμα ὁ τλάω Ὀδυσσεύς , κατά ἀνάγκη . ἄλλος - χόω δέ γενή τις θυμαρής ἐκώρσε κατά κράς τε καί ὦμος . καί χαῖμα μέν καί Ὀδυσσεύς θερμός Λοῦ - Τρώς , πλήν καί ἄλλως οἶδα ὑπομένω ὅσπερ ἄστιος καί φύω καί ῥίγος καί γημοσύνη , οὗτος καί δο ἰάλλω . φαίνω ὁ ὁ Ἀκζδος . ἐντός δέ καμεῖνος καί ὁ ἀτάρ ἐπειδή πᾶς λούω καί λίαν * κλειψε , ἱστίον ὅτι πᾶς μέν , ὁ χρώς ὅλος εἶπον δοκέω ὁ προσαίρω . ὁ δέ λίπα , οὖον σαφής φράζω , διά ὁ κατά αὐτός ἀποκοπή . ἀδύλον γάρ , εἴτε λιαρός ἐλαύνω ἀκούω κατά πᾶς ὁ χρώς εἴτε λιαρός ἔλαιον πᾶς λούω . ἔτι ἰστέον καί ὅτι ἰσδυναμοῦντων κατά νόος ὁ τε χρίω καί ὁ ἀλείφω , ὁ μέν χρίω , παρά ὁ χρόνιος φέρω ὡς χρίω . ὁ δέ ἀλείφω , παρά ὁ ἀλέω καί ὁ ἐκ αὐτός Ἀλίας ὅς εἰμί θερμοσίαν , επευθεσις ὁ εἷς . ὅσπερ εἰμί ὅτε μονάζω ἐκτρέχω ἐν ὁ ἐκ ὁ ἀλείφω παραγωγή ὁ φωνέω εἰ . γίγνομαι δέ αὐτός οὖον μόνος ἐν ὁ συναλείφω ὁ δηλόω χρῆσις καί συνείρω , ἀλλά καί ἐπί ἄλλος . ὁ γάρ φημί ἐκ ὁ ἀλείφω ὄνομα διά μέν ὁ π τε εἰμί , φυλάσσω ὁ δίφθογγος ὡς καί ἐν ἄλλος δηλόω . οἷος ἀλειπτός . ἀνθλίπτον . ἀναπάλειπτος . διά δέ ὁ φ , μόνος ὁ ἄφτα ἔχω . οἷος . ανηλιγη ναῦς ἢ μή αλιγεισον πλόος . καί πυσσαληγὴς , ἢ πισσώνω . ὁ ἄλειφαρ ἢ αλείφω δίχα ὁ φ , οὖον σύνθετος κατά οὗτος καί κατά ὁ συναλιφή , διό καί φυλάσσω ὁ θεματικός δίφθογγος . ὅτι δέ ἄλλως ἐκ ὁ ἀλείφω καί ὁ ἀλοιφή γίγνομαι καί ὁ ἀλοιμός , ἑτέρωθι γράφω . ὅτι2 λούω ὁ Ὀδυσσεύς , τίθημι ὁ Ἀθηνᾶ μείζων τε εἰσοράω , καί πλάσσω , καθώς δέ Κάρπος ὅλος ἵημι κόμη ἰκανοῦνθω άνθος ὅμοιος . ὅς εἰμί μέλας κατά ὁ ἱκανόω ὁ ἄνθος , ὁποῖος καί ὁ Ἰνδός ὁ ποιητής χρώζω ὁ κόμη . οὖον γάρ ἔχω πιθανός ξανθός πλάσσω θρίξ ὁ ὁμοιόω καθά ὁ Μενέλαος καί ὁ Ρεδαμάνθῳ . καί ἐν ὁ ἑξῆς δέ πως , γιγνώσκω γίγνομαι ὁ ὀδύσσω γενειάς πρός ὁ Ἀθηνᾶ , καί ὅμως , επαντυντ πρός οὗτος ὁ , ξανθός δέ ἐκ κεφαλή ύλη θρίξ . ἴσως οὖν , ἐνταῦθα ὁ χρόνιος ὁ κάκωσις ὁ μελάνιν ποιέω ὁ θρίξ . ἢ καί ἄλλως , οὖον κατά μελάνιν ἢ πρός ἱκανόω ὁ κόμης ὁμοίωσις , ἀλλά πρός ὁ ὅλος αὐτός , ἥκω πρός ὁ οὐλότριχος . εἴτα̅ παραδηλόω ὡς φύσις καλός εἰμί ὁ Ὀδυσσεύς , ἐξηλάρη πρός ὁ καλός . καί ὡς ὁ μέν καλός εἰμί , ὁ φύσις , ὁ δέ τοιοῦτος δοκέω , ὁ θεός χείρ αἰτία , εἰάζω αὐτός ἄργυρος χρυσόω . εἶπον . ὡς δέ ὅτε τις χρυσός περιχύνω ἄργυρος , ἀνήρ ὁράω . εἰμί Ἥφαιστος δίδωμι καί Παλλάς Ἀθηνᾶ ὁ πει*τοεις , χαρίεις δέ Άργα τέλειος , ὡς ἄρα ὁ , κατέχω χάρις κεφαλή τε καί ὦμος ὁ Ἀθηνᾶ . οὗτος δέ καί ἄλλως φρά - ζος . ἐπιρρόμ . εἰμί παίω ἀπάνευθε κάλλος καί χάρις στίλβω . θητεῖον δέ ποῶ , ὁ δέ αὐτός ἀγάω πρό Ὀδυσσεύς πλάσσω , καί ὅτε ὁ Πηνελόπη ἀναγιγνώσκω . ἔνθα μετά ὁ περιβάλλω ὁ Ὀδυσσεύς φάρος καλός καί χιτών , ἐπάγω ὅτι κατά κεφαλή χέω πολύς κάλλος Ἀθηνᾶ καί ὁ ἑξῆς . δηλόω δέ ἐν ὁ ὁ ποιητής , ὡς ὁ σῶμα λουτρόν τε τμηλοιμενω , καλός γίγνομαι . καί ἱμάτιον δέ λαμπρός περίθεσις , ὁ ὁ καλός ἐξαλλάσσω . ὥσπερ αὖος πάλιν αὐχμός Πινάριος καί νεκάς σκείρα , ὁ λαμπρός εἶδος φανίζω . ἀμῖλα , καί ὁ Ἀθηνᾶ οὗτος ὁ Ὀδυσσεύς ἐπικρύπτω καί ποιέω - σός πᾶς ἄγνωστος . ὑπόκειμαι δέ ὁ ποιητής , ὁ πλέον αὔξη ὁ ζύρῃ ὁ ἐπί ὀδύσσω θαῦμα . καί Τηλέμαχος μέν ἐν ὁ εἰσίπτα πρό Ὀδυσσεύς μεταβάλλω ὁ ὁ φαιδρότης , ἄλλος ἐγώ ξένος ἴδρος ἶρις καί ὁ ἑξῆς . ἢ δέ Φαινακὴ νῦν ὅς εὐλοχάμενος καί λαχνόομαι ἀμφί - πόλος ἐκαλλίπτονος ὡς καί προλύω ὁ ἰωστα , λέγω . ὡς προέρχομαι μέν δή ἐγώ ἀνάξιος δοκέω εἰμί , νῦν δέ θεός ἵζω τοῖ οὐρανόω Ἄφιν ἔχω , ὁ γάρ ἀμίς τοιούδὴ πῶς ἐξελι*μέως ὁ ἐνθάδε , ναιετάω , καί ὁ ἀείδω τοιοῦτος ἀγαθός , αὐτός μένω . καί ὅτι ὁ μέν ὀδύσσω Ἥρα ὁ ζύρη , αὐτός δή μόνος ὡς οὔτε κασπό οὔτε ἄφρων φάος ἵζω . ὁ δέ ἀμφίπολος κατά ἴδιος λαλέω , ἐπίφημι οὖον θεός ἴς τις αὐτός εἴκω ὡς ἐκείνος αὐτός ὁ Ἰστία , ἀλλά θεός . καί αὐτός ἐνδιάθετος ἀντίδοσις ὁ ἀγ*χυσίαν . οὐδέ γάρ ἀποθνῄσκω ἐκεῖνος Ἥρα , ἀλλά ἰδέ εἰμί . ὁ δέ γε πολύς πόθος , ἐν ὁ ἑξῆς πᾶς ὁ ζύρην , αὐτός πλείων πρός καί πρός ὁ Ὀδυσσεύς τοιοῦτος τίς καί ἀντεπανέσαι , ὡς κατά ὁ ῥέω . καί τοιούδὴ μέν καί οὗτος . ὁ δέ Κάρπης , αὐθίς ὁ Κάρπης , οὖον γενικός , χαριμα . καί ἐν συγχωπῇ , κείρω . ὅλος δέ ζύμη