eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1694
εἰς ἐπὶ χώρας οὐσίας αὐτῆς , Ὀμήρῳ μὲν ἀρέσκει , Εὐριπίδης δὲ ἄλλως οἶδεν , ὡς προγεγραμ - θείσαν αὐτῇ τῇ Ταντάλῳ γνωρίζει , ἐν οἷς αὐτὴν εἰσάγει λέγουσαν · ἔγμαις ἄκουσάν με καὶ λάδης βίᾳ , τὸν πρῶτον ἄνδρα Τάνταλον κατακτανών . Τὸ δὲ κατ’ αὐχὸν ἔχεν ἤτοι κατέ - χεν αὐχένα , Ὀμήρος μὲν δοτιζῆ ἐνταῦθα συντάξει , οἱ δὲ ὑστερον μετὰ γενικῆς ποιούντων τὴν σύνταξιν . Τὸ δὲ εὐχοῦς διαφέρει τοῦ εὐχοῦς , καθότι εὐχοῦς μὲν ἡ τεχνικῶς εἰργα - σμένη αἰτε ναὺς αἰτε οἰκία . οὕτω δὲ καὶ ἄρμα εὐχοῦς τὸ κατὰ τέχνην εἰργασμένον . ἐπὶ εὐχοῦς καὶ ὁ εὐχοτάων , ὡς τὸ , οὐκ ἔστι χάρμς μετόπισθ’ εὐχοτάων . εὐχοῦς μὲντο ἐνταῦθα ἡ ἀγαθοῦργος , ὡς ἀρχεται . Ὅτι διαζώσαντος Ὀδυσοῦος τοὺς τοῦ Ἀκαμάνουος λόγους , καὶ εἰπόντος · ὦ πόποι , ἡ μάλ’α δή γόνον Ἀτρῆος Ζεύς ἐκπάγλως ἠχθῆρε γυναικείας διὰ βουλάς , * εἰς ἀρχῆς . ὁ δύνα - ται ποτε παρωφληθῆναι εἰ τις ἀνέβαινεν ὑπὸ γυναικῶν βλάπτοιο . καὶ προσθεμένου ὡς δι’ Ἑλένην μὲν ἀπολώσθαι πολλοί , σοὶ δὲ Κλυταιμνήστρη δόλον ἦρτεν τηλόθι ὄντι , ἔνθα συννοητίων καὶ τὴν τοῦ Ἀτρῆος γυναῖκα Ἀρσότην , δι’ ἣν καὶ αὐτὴν μοιχευθεῖσαν ὑπὸ Θυέστου πολλὰ ἐγένετο δυνά , φησίν ὅτι ἄν Ἄιδου Ἀκαμάνων παραπαντιχῶς τῷ Ὀδυσοῖ ταῦτα διό νῦν μὴ ποτε καὶ σὺ γυναικί περ ἥπιος εἴναι , ἤρουν ἔδο . μὴ δὲ οἱ μὴδον ἅπαντα πιγασόμενον ἤρουν γράσκει ὡν ἄν εὐ εἴδης , ἀλλὰ τὸ μέν γράσθαι , τὸ δὲ κε*χρωμμένον εἶναι , ἤρουν τὸ μὲν αἴτῃ διὰ τὴν κατὰ βίον κοινωνίαν , τὸ δὲ ἐπίχρουν δι’ ὑπόνοιαν ἀπιστίας . καὶ ὅρα τὸ κεχρωμμένον εἶναι ἐλλαπτικῶς ῥηθὲν ἀντὶ τοῦ ἐλλήσων κεχρωμμένον εἶναι , ἡ καὶ ἄλλως ἀντὶ τοῦ κεχρωμμένον ἔστω . ἐπὶ δὲ ἤν ὁ Φαίας βασιλεύς ἐτοιμος ἐπὶχων τῷ Ὀδυσοῖ τὴν πομπήν , αἱ οὕτως ἔχα τὰ κατὰ τὴν γυναῖκα ὑπόπτως , ἐπάρα · ἀλλ’ οὐ σοὶ γ’ Ὀδυσοῦ γόνος ἔσται ἐκ γε γυναικός , εἰ καὶ τυχὸν ἄλλοθὲν ποτε κείτ’αὶ σοι δηλαδὴ τοιούτων κακῶν . λίσαν γὰρ πινυτὴ τε καὶ εὖ φροσᾶ μῆδα οἶδεν . ὁ δὲ Ἐπανός ἔστι * σώφρονος γυναικός . εἶτα καὶ ἱστορῶν εἰμεθόδως τὰ κατ’ ἐκεῖνην φησίν · ὡς νῦμαρην μὲν αὐτὴν νῦν κατελείπομεν ἡμεῖς ἐρχόμενοι πολέμουδε τὸν εἰς Τροίαν δηλαδὴ . πᾶις δὲ οἱ ἤν ἐπὶ μαζῷ νήπιοι . ὁ πον νῦν γε μετ’ ἀνδρῶν ἴζει ἀοιθιμῶ , τουτέστι συντιμάται τοῖς ἀνδράσι ἢ ἐν ἀνδράσι τελείως τέταχται αὐξηθείς . ὀλβιος , ἢ γὰρ τὸν γε πατρὸς φίλος ὕφεται ἐλθόν , καὶ καὶνος πατὴρα προσπτιζεται , ἢ θάμης ἔστί . καὶ ὅρα ὡς ὀλβιον ἄπαν νῦν ἐνταῦθα , ὡς ἄν ἀξιωθῇ ἀγαθὸς ὡν ἀγαθῶ συνάνα πατρί . ὁ μὴ σχὼν ὁ Ἀγαμενονίδης Ὀρέστης εἴη ἄν * ἀνολβος . φησὶ γοῦν , ἢ δ’ ἡμῶ οὐδὲ περ νῖος ἤρουν τοῦ νιὸν ἐμπλησθῆναι ἄκοιτις ὀφθαλμωσίων ἔας , πῶς δὲ με πέρνει καὶ αὐτόν . οἷς πάλιν ἐπιπλέκων παραίνεσιν καὶ τῷ παιδαγωγῷ εἰδὼ τοῦ λόγου συγχωρεντὶς βουλήν φησίν · ἄλλο δὲ τοι ἐρέω , σὺ δ’ ἐνὶ φροσὶ βάλλεο σῆσι , χρυθδὴν μὴ δ’ ἀνεφανδὰ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν νῆα κατισχέμενα , ἤτοι κάτισχε καὶ ἐλλομένης , ἐπεὶ οὐκὶ πιστά γυναιξί . τοῦτο δὲ ὡς οἷον γνωμικῶς ῥηθὲν ἐλλαπτικῶς πέρασται , ἵνα λέγῃ ὅτι οὐκέτι πιστὰ ἐστὶ τὰ τῶν γυναικῶν , ὁ ταυτὸν ἐστι τῷ , οὐκέτι πιστευτῶν γυναιξί , μηδὲ συγχωρητῶν αὐταῖς ἐξονυχίζαν ὁ δὴ λέγεται , πάντα τὰ προσπίπτοντα τοῖς ἀνδράσιν . ἔχα δὲ ὁ λόγος καὶ προσαγαφόντων τῶν εἰσέπειτα , ὡς τοῦ Ὀδυσοῦος μὴ παρήφσιασμένου τὴν οἴκον ἐλυσιν . εἶτα καὶ ἠρώτῃ ὅτι Ἄιδου Ἀκαμάνων ὡς εἰδὸς περὶ τοῦ * νιού , αἱ πον ἐτι ζῶν ἐκείνος ἀκούεται , ἢ πον ἐν Ὀρχομενῷ ἢ ἐν Πύλῳ ἢ πον παρὰ Μενέλαῳ ἐν Σπάρτῃ . οὐ γὰρ πον φησὶ τέθηρυν ἐπὶ χθονὶ δίος Ὀρέστης , ὁ πρὸ τούτων ἤρη τις ἐπὶ Ὀδυσοῦος . λέγει δὲ ὁ Ἀκαμάνων οὕτως οὐ μαντευόμενος . Τειρεσία γὰρ τοῦτο καὶ μὴν διδόται , ὡς οἷς ἄν Ἄιδου πεπνυται , ἀλλ’ ὅτι οὐκ οἶδε τὸν νιὸν ἐτι αὐτὸς ἐν Ἄιδου , διὸ οἶδε ξὴν ἔχειν . Ἰστίον δὲ ὅτι ἐν Πύλῳ μὲν στοχάζεται κατὰ τὸ εἰδὸς εἶναι τὸν Ὀρέστην ὁ πατὴρ διὰ τὴν τοῦ φίλοδαιμόνος Νέστορος φιλίαν . παρὰ δὲ Μενέλαῳ διὰ τὴν ἀδελφὴν συγ - γένειαν , ἐν Ὀρχομενῷ δὲ διὰ τὸ πᾶν ἀσφαλὲς τοῦ τόπου καὶ ἀσυλον . ἐνθα * καὶ τὰ τῶν πέρης πόλεων ἀπετίθεντο χρήματα ὡς καὶ ἡ Ἰλιὸς ἐδήλωσε . τῷ ὄντι γὰρ ἠξίην τὸν Ὀρέστην ἢ παρὰ γυναιξὶ συγγενεῖ φυλάττεσθαι , ἢ παρὰ φίλῳ ἀγαθῷ , ἢ παρὰ ἀλλοτριῷ ἐν τόπῳ ἰχνῷ , οἷος καὶ ὁ Ὀρχομενός . καὶ τοῦτο μὲν κατὰ φασιν ἐνταῦθα ἐγράφη . Ὀμήρος δὲ προτάσσει μὲν τὸν Ὀρχομενόν , δεύτερον δὲ τίθησι τὴν Πύλον , τρίτην δὲ τὴν τοῦ Μενέλαου Σπάρτην , οὕτω δόξαν αὐτῷ διὰ τὸ καινότερον . Ἰστίον δὲ ὡς ἄν καὶ πιθανὸς ἐνταῦθα στοχάζεται ὁ βασιλεύς , ἀλλ’ οὐχ’ ἐνίσταται τὸ ἀληθές , ὡς καὶ τις αὐτῶν καὶ αὐτός . ὁ γὰρ τοῦ Ὀρέστης ἐν τῇ πατρίδι ἐστίν , ἀνύσας ἅπερ ἠθέλην . Ὀδυσσεὺς δὲ μηδὲν εἰδὼς μὴδ᾽ αὐτὸς φησίν , ὡς οὐ τι οἶδα , ζῆν δ᾽ γε ἡ τέθνηκε , τούτῃσιν ὡς καὶ ἀλλοχοῦ κείται , ἡ ζῇ ὁ Ὀρέστης ἡ τέθνηκεν . ἀπὸ κοινοῦ γὰρ νοητέον τὸ ἡ καὶ ἐν τῷ ζῆν . τοιούτων τι καὶ παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Φιλοκτήτῃ τὸ , ἴκοντα μὴδ᾽ ἴκοντα , ἤγουν μίτε ἴκοντα μίτε ἴκοντα . καὶ ἐκεῖ γὰρ ἐκ τοῦ δευτέρου καὶ εἰς τὸ πρῶτον μεθεῖλκυσται τὸ μή , κατὰ τὸ ἀπὸ κοινοῦ σχῆμα , ὁμοίως καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς τὸ , ἀλλὸς ἢ ἐπὶ γῆς , ἤγουν ἡ ἐπὶ ἀλλός . εἴτα ἐπαγαγὼν Ὀδυσσεὺς γνωμικῶν * σύνθη - σεις τὸ , κακὸν δ᾽ ἀνελώλια βάσειν , περαιοῦ τὸ κατὰ τὸν Ἀγαμέμνονα . ἐν τούτοις δὲ κείται καὶ ἔπος στυγερὸν , οὔτε τὸ μισητὸν οὔτε τὸ φρικτὸν , ἀλλὰ τὸ στυγερὸν . φησὶ γὰρ Ὀδυσσεὺς , ὅτι ἡμεῖς μὲν ἰστάμεθα , ἐπέσονται ἀμαρβόμενοι στυγερῶσιν . ὁ καὶ ἐριμηνεύων ἐπάγει · ἀχνύμενοι , θάλειρόν κατὰ δάκρυ γένοντες , ἂ δὴ οἰκεία ἐπὶ λυπουμένων λέγεται . ὅτι πλάττει ὁ ποιητὴς ἐμφανισθήναι τῷ Ὀδυσσεῖ μετὰ τὸν Ἀγαμέμνονα ἤρως , τὸν Ἀχιλλέα , τὸν Πάτρο - κλον , τὸν Ἀντίλοχον , καὶ τὸν Λίαντα . καὶ περὶ μὲν Ἀχιλλέως , ὃν Ὀμηρος φίλει ἐπαιμάλιστα , ὡς ἡ Ἰλιάς ἐδήλωσε , διηγεῖται πλείονα . περὶ δὲ Πατρόκλου καὶ Ἀντιλόχου οὐδὲν οἴδολος , ἀλλ᾽ ἀφικεῖται εἰπὼν ἀο*ρίστως καὶ παραλειπτικῶς τὸ , αἱ δ᾽ ἄλλαι ψυχαὶ ἔστανσαν ἀχνύμεναι , εἰροῦντο δὲ γῆδε ἰκάσθη , τούτῃσιν ἔλεγον εἴτε τοῦ Ὀδυσσέως ἐρωτῶντος , εἴτε καὶ ἄλλως μὴ ἐρωτώμεναι . τὸν Λίαντα δὲ πλάττει προσφωνούμενον μὲν , μὴ ἀπαμιζόμενον δέ , διὰ τὸ πρὸς τὸν Ὀδυσσέα μῖσος περὶ Τροίαν ἐπὶ τῇ τῶν ὕπλων χρήσει . εἰ δὲ ὁ Λίας μισῶν οὐ προσεφθέγγεταί τι , πιθανῶς ἄρα ὁ ποιητὴς οὐ πλάττει ψυχὴν Τρωϊκὴν ἐπιφανεῖσαν τῷ Ὀδυσσεῖ , ὡς ἐπὶ τῷ τῆς Τροίας ἀφανισμῷ ἔσχε πολυπόρθος λέγεσθαι . ἐν δὲ τοῖς ὁρθεῖσι προσόδοις Πατρό*κλον μὲν πρὸς μόνον ὄνομα ἐμνήσθη , τὸν δὲ Ἀντίλοχον ἀμύμονα ἔφη , καθὰ καὶ τὸν Ἀχιλλέα μετ᾽ ὀλίγα . τὸν δὲ Λίαντα ἐπανὼν λέγει ὡς ἀρίστος ἦν εἴδος τε δέμας τε τῶν ἄλλων Δαναῶν μετ᾽ ἀμύμονα Πηλείωνα , ὃν εὐθὺς καὶ ποδῶν Λιακίδη φησίν , ἀνωτέρω Πηληϊάδην Ἀχιλλέα εἰπὼν . καὶ νῦν μὲν οὕτω τὸν Λίαντα ὑπήγαγε τῷ Ἀχιλλεῖ , ἀρίστον εἶναι εἰπὼν πάντων μετὰ τὸν Ἀχιλλέα . προὼν δὲ καὶ πάλιν εἰπὼν ὡς περὶ μὲν εἴδος περὶ δ᾽ ἔργα τέτυκτο τῶν ἄλλων Δαναῶν μετ᾽ ἀμύμονα Πηλείωνα , εἴτα καὶ ἴσον μετ᾽ ὀλίγα φη*σὶν αὐτὸν τῷ Ἀχιλλεῖ , κατὰ γε τιμὴν , οὐ μὴν κατὰ εἴδος καὶ ἔργα , ἐν τῷ , τοῖος γὰρ σφιν πύργος ἀπόλετο . οἷο δ᾽ Ἀχαιοῖ ἴσον Ἀχιλλὴς κεφαλῇ ἀχνύμεθα αἰθμιένοι διαιρεῖς , ἐνθα καὶ ἐπὶ κακῷ τῶν Ἀχαιῶν ὑποδηλῶν γενέσθαι τὸν τοῦ Λίαντος θάνατόν φησιν , ὡς ἐκπάλως ἤδη Ζεύς Δαναούς , καὶ διατοῦτο σοὶ ἐπὶ μοῖραν ἐθῆκε , τὴν τοῦ θανάτου δηλαδή . καὶ οὕτω τὸν Λίαντα σμηνύνας ὁ Ὀδυσσεὺς μελιχρίως ὅμως οὐκ ἐξίσχυσε πείσαι τὸν βαρύμην διελῆσαι αὐτῷ , οὐδ᾽ ἀκούσας δάμασον μένος καὶ ἀρήγορα θυμὸν ἐπεῖσθη . ση*μειῶσαι δ᾽ ἐν τοῖς ὁρθεῖσι περὶ Λίαντος καὶ ὅτι τὸ , περὶ μὲν εἴδος περὶ δ᾽ ἔργα τέτυκτο , καλλίων ἐπανος τοῦ , ἀρίστος ἦν εἴδος τε δέμας τε . τοῦτο γὰρ οὐ πλάττει καὶ πράξων ἀρετήν . καὶ τοιαῦτα μὲν τὰ κατὰ τὸν Λίαντα . τὸν μὲν τοῦ Ἀχιλλέα σεμιολογῶν διὰ τοῦ Ὀδυσσέως ὁ ποιητής , ὁ Ἀχιλλεῦ μέγα φέρεταί φησιν Ἀχαιῶν . καὶ , οἷο δ᾽ Ἀχιλλεῦ οὐτὶς ἄνηρ προσπάρειδε μακάριστος , οὐτ᾽ ἄρ ὁπίσσω , ἤγουν εἰς τὸ μέλλον , βραχὺν τοῦτον ἐπανον τοῦ τιλικοῦτο εἰπὼν , ὅτι μηδὲ ἦν καιρὸς πλεῖω λαλεῖν . εἴτα καὶ τὸν τοιούτον στίχον κατασκευάζων καὶ ἅμα ἐπι - συνειρῶν καὶ παραμυθητικὴν ἔνοιαν , φησίν · πρὶν μὲν γὰρ σε ζῶν ἐτίομεν ἵσα θεῷ Ἀργεῖοι , νῦν αὐτὲ μέγα χραισείς νε*κλεσσά , διὸ μὴ τι θανὼν ἀκαχίζ᾽ Ἀχιλλεῦ . καὶ τοιούδε μὲν καὶ τὸ ὑπὲρ Ἀχιλλέως . τὸν μέντοι υἱὸν αὐτοῦ πλεῖν ἐγνωμιάσει , ὡς μετ᾽ ὀλίγα εὑρήσεται . Ἰστίον δὲ ὅτι ἀποσε - μνύων καὶ πάλιν ἔαντὸν Ὀδυσσεὺς ἐπὶ τῇ εἰς Ἀἰδην καθόδῳ καὶ ἄλλος δὲ εἰπὼν ἐνδεικνύμενος ὁ ποιη - τῆς , καθὰ καὶ αὐτὸ προεφθέθη , ὡς πάντη τοιμηρῶς ἡ τοῦ Ὀδυσσέως ἐπλάσθη καθόδος , ποιεῖ τὸν Ἀχιλλέα ἐρωτῶντα · Λογυγὲς Λαερτιάδη πολυμήχαν᾽ Ὀδυσσεῦ , σγέληε , τίπ᾽ ἐτι μαζὸν ἐνὶ φρεσὶ μή - σσαι ἔχον ; πῶς ἐτλης Ἀίδοςδε κατελθέμεν , ἐνθα τε νεκροὶ ἀφραδείς ναιούσι βροτῶν εἴδωλα καμόντων ; Ὅρα δὲ τὸ οχέ*τλιε , ὡς οὔτε τὸν ἄδινον δηλοῖ · τί γὰρ ἠδίκησεν Ὀδυσσεὺς εἰς Ἀἰδοῦ ἐλθὼν ; ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὅλως ἐπὶ ἄχλι τείνεται . οὐ γὰρ ἂν τὸν διογνῶ καὶ πολυμήχανον ἥλιον εἰχ᾽ οὕτως ἔσχωγε . σημαίνει δὲ πάνταῦθα συνήθως ἡ λέξις τὸν σφοδρὸν καὶ ὀρμητικὸν καὶ ἀξίον σχέσθαι καὶ τλήναι . διὸ καὶ ἐπήγαγε · πῶς ἐτλης Ἀίδοςδε κατελθέμεν . Ἀφραδείς δὲ νεκροὶ κατὰ τοὺς παλαιούς ,
Lemmas: εἰς ἐπί χώρα οὐσία αὐτός , Ὅμηρος μέν ἀρέσκω , Εὐριπίδης δέ ἄλλως οἶδα , ὡς ἀπρογεγρομς - θέω αὐτός ὁ Τάνταλος γνωρίζω , ἐν ὅς αὐτός εἰσάγω λέγω · ἔγμα ἄκων ἐγώ καί Λάδη βία , ὁ πρῶτος ἀνήρ Τάνταλος κατακτείνω . ὁ δέ κατά αὔχω ἔχω ἤτοι κατέ - χω αὐχήν , Ὅμηρος μέν δοτιζω ἐνταῦθα συντάσσω , ὁ δέ ὕστερος μετά γενικός ποιέω ὁ σύνταξις . ὁ δέ εὖχος διαφέρω ὁ εὖχος , καθότι εὖχος μέν ὁ τεχνικός ἔργον - Σμένη εἴτε ναῦς εἴτε οἰκίον . οὗτος δέ καί ἄρμα εὖχος ὁ κατά τέχνη ἐργάζομαι . ἐπί εὖχος καί ὁ ευχοος , ὡς ὁ , οὐ εἰμί Χαρμς μετόπισθεν ευχοος . εὖχος μέντος ἐνταῦθα ὁ ἀγαθουργός , ὡς ἀρχω . ὅτι2 διαζώννυμι οδυσουιος ὁ ὁ ακαμανουιος λόγος , καί εἶπον · εἰμί πόποι , ὁ μάλα δή γόνος Ἀτρεύς Ζεύς ἐκπάγλως ἠχθῆρε γυναικεῖος διά βουλή , * εἰς ἀρχή . ὁ δύναμαι - ὁ ποτός παρωφληθῆναι εἰμί τις ἀναβαίνω ὑπό γυνή βλάπτω . καί προστίθημι ὡς διά Ἑλένη μέν ἀπόλλυμι πολύς , σύ δέ Κλυταιμνήστρη δόλος ἀρτάω τηλόθι εἰμί , ἔνθα συννοητίων καί ὁ ὁ Ἀτρεύς γυνή αρσοος , διά ὅς καί αὐτός μοιχεύω ὑπό Θυέστης πολύς γίγνομαι δυάς , φημί ὅτι ἄν Ἅιδου Ἀκαμάνων παραπαντιχῶς ὁ οδυσος οὗτος διό νῦν μή ποτός καί σύ γυνή περ ἤπιος εἶμι , ἀρόω δίδωμι . μή δέ ὁ Μῆδος ἅπας πίνω ἀρόω γράω ὡς ἄν εὕω οἶδα , ἀλλά ὁ μέν γράω , ὁ δέ κε*χρωμμένον εἰμί , ἀρόω ὁ μέν αἰτέω διά ὁ κατά βίος κοινωνία , ὁ δέ ἐπίχρουν διά ὑπόνοια ἀπιστία . καί ὁράω ὁ χράω εἰμί ἐλλαπτικῶς ἐρώ ἀντί ὁ λανθάνω χράω εἰμί , ὁ καί ἄλλως ἀντί ὁ χράω ἵστημι . ἐπί δέ ἐάν ὁ Φαία βασιλεύς ἑτοῖμος ἐπιχέω ὁ οδυσος ὁ πομπή , ὁ οὕτως χάσκω ὁ κατά ὁ γυνή ὕποπτος , ἐπαρά · ἀλλά οὖον σύ γε οδυσυς γόνος εἰμί ἐκ γε γυνή , εἰμί καί τυγχάνω ἄλλοθεν ποτός κείτ’αὶ σύ δηλαδή τοιοῦτος κακός . Λισάν γάρ πινυτή τε καί εὕω φροσᾶ Μήδα οἶδα . ὁ δέ Ἐπάνος εἰμί * σώφρων γυνή . εἶτα καί ἱστορέω εἰμεθόδως ὁ κατά ἐκεῖνος φημί · ὡς νυμαρη μέν αὐτός νῦν καταλείπω ἐγώ ἐρχόμενος πόλεμος ὁ εἰς Τροία δηλαδή . παῖς δέ ὁ ἐάν ἐπί μαστός νήπιος . ὁ πως νῦν γε μετά ἀνήρ ἵζω ἀοιθιμῶ , τουτέστι συντιμάω ὁ ἀνήρ ἢ ἐν ἀνήρ τέλειος τάσσω αὐξάνω . ὄλβιος , ἢ γάρ ὁ γε πατήρ φίλος ὑφέτης ἔρχομαι , καί Καῖνος πατήρ προσπτιζω , ἢ θάμα εἰμί . καί ὁράω ὡς ὄλβιος ἅπας νῦν ἐνταῦθα , ὡς ἄν ἀξιόω ἀγαθός ὡς ἀγαθόω συνάνη πατήρ . ὁ μή ἔχω ὁ αγαμενονιδηω Ὀρέστης εἰμί ἄν * ἀνολβος . φημί γοῦν , ἢ δέ ἀμάω οὐδέ περ νιος ἀρόω ὁ νιον ἐμπίμπλημι ἄκοιτις ὀφθαλμωσίων ἐάω , πῶς δέ ἐγώ πέρνημι καί αὐτός . ὅς πάλιν ἐπιπλέκω παραίνεσις καί ὁ παιδαγωγός Εἰδώ ὁ λόγος συγχωρέω βουλή φημί · ἄλλος δέ ὅς εἴρω , σύ δέ ἐν φροσὶ βάλλω σῆσις , χρυθδὴν μή δέ ἀνεφανδὰ φίλος εἰς πατρίς γαῖα ναῦς κατέχω , ἤτοι κατίσχω καί Ἑλλομένης , ἐπεί οὐ πιστός γυνή . οὗτος δέ ὡς οἷος γνωμικός ἐρώ ἐλλαπτικῶς πέρνημι , ἵνα λέγω ὅτι οὐκέτι πιστόν εἰμί ὁ ὁ γυνή , ὁ τατός εἰμί ὁ , οὐκέτι πιστευτός γυνή , μηδέ συγχωρητής αὐτός εξονυχίζω ὁ δή λέγω , πᾶς ὁ προσπίπτω ὁ ἀνήρ . χάσκω δέ ὁ λόγος καί προσάγω ὁ εἰσέπειτα , ὡς ὁ οδυσουιος μή παρηφσιασμενος ὁ οἴκος λύσις . εἶτα καί ἀρώτης ὅτι Ἅιδου Ἀκαμάνων ὡς οἶδα περί ὁ * Νιου , ὁ πως ἔτι ζῶ ἐκείνος ἀκούω , ἢ πως ἐν Ὀρχομενός ἢ ἐν Πύλος ἢ πως παρά Μενέλαος ἐν Σπάρτη . οὖον γάρ πως φημί τέθηρυν ἐπί χθών δῖος Ὀρέστης , ὁ πρό οὗτος Ἥρα τις ἐπί οδυσουιος . λέγω δέ ὁ Ἀκαμάνων οὕτως οὖον μαντεύομαι . Τειρεσίας γάρ οὗτος καί μήv δίδωμι , ὡς ὅς ἄν Ἅιδου πνέω , ἀλλά ὅτι οὐ οἶδα ὁ νιον ἔτι αὐτός ἐν Ἅιδου , διό οἶδα ξὴν ἔχω . ἱστίον δέ ὅτι ἐν Πύλος μέν στοχάζομαι κατά ὁ οἶδα εἰμί ὁ Ὀρέστης ὁ πατήρ διά ὁ ὁ φιλοδαίμων Νέστωρ φίλιος . παρά δέ Μενέλαος διά ὁ ἀδελφή συγ - γενειάω , ἐν Ὀρχομενός δέ διά ὁ πᾶς ἀσφαλής ὁ τόπος καί ἄσυλον . ἔνθα * καί ὁ ὁ Πέρης πόλις ἀποτίθημι χρῆμα ὡς καί ὁ Ἴλιος δηλόω . ὁ εἰμί γάρ ἐξίημι ὁ Ὀρέστης ἢ παρά γυνή συγγενής φυλάσσω , ἢ παρά φίλος ἀγαθός , ἢ παρά ἀλλοτριόω ἐν τόπος ἴχνος , οἷος καί ὁ Ὀρχομενός . καί οὗτος μέν κατά φημί ἐνταῦθα γράφω . Ὅμηρος δέ προτάσσω μέν ὁ Ὀρχομενός , δύο δέ τίθημι ὁ Πύλος , τρίτος δέ ὁ ὁ Μενέλαου Σπάρτη , οὗτος δόξα αὐτός διά ὁ καινός . ἱστίον δέ ὡς ἄν καί πιθανός ἐνταῦθα στοχάζομαι ὁ βασιλεύς , ἀλλά οὐ ἐνίστημι ὁ ἀληθής , ὡς καί τις αὐτός καί αὐτός . ὁ γάρ ὁ Ὀρέστης ἐν ὁ πατρίς εἰμί , ἀνύω ὅσπερ ἐθέλω . Ὀδυσσεύς δέ μηδείς εἰδοί μηδέ αὐτός φημί , ὡς οὖον τίς οἶδα , ζῶ δέ γε ὁ θνῄσκω , τοῦτος ὡς καί αλλοχοω κεῖμαι , ὁ ζῶ ὁ Ὀρέστης ὁ θνῄσκω . ἀπό κοινός γάρ νοητέον ὁ ὁ καί ἐν ὁ ζῶ . τοιοῦτος τίς καί παρά Σοφοκλῆς ἐν Φιλοκτήτης ὁ , Ίκοντα μηδέ Ίκοντα , ἤγουν μίτος Ίκοντα μίτος Ίκοντα . καί ἐκεῖ γάρ ἐκ ὁ δύο καί εἰς ὁ πρῶτος μεθέλκω ὁ μή , κατά ὁ ἀπό κοινός σχῆμα , ὁμοίως καί ἐν ὁ ἑξῆς ὁ , ἄλλος ἢ ἐπί γῆ , ἤγουν ὁ ἐπί ἄλλος . εἴτα̅ ἐπάγω Ὀδυσσεύς γνωμικός * συντίθημι - Σέις ὁ , κακός δέ ἀνελώλια βάσις , περαιόω ὁ κατά ὁ Ἀγαμέμνων . ἐν οὗτος δέ κεῖμαι καί ἔπος στυγερός , οὔτε ὁ μισητός οὔτε ὁ φρικτός , ἀλλά ὁ στυγερός . φημί γάρ Ὀδυσσεύς , ὅτι ἐγώ μέν ἵστημι , ἔπειμι αμαρβομενω στυγερῶσιν . ὁ καί ἐριμηνεύων ἐπάγω · ἄχνυμαι , θάλειρόν κατά δάκρυ γίγνομαι , ὅς δή οἰκεῖος ἐπί λυπέω λέγω . ὅτι πλάσσω ὁ ποιητής ἐμφανίζω ὁ Ὀδυσσεύς μετά ὁ Ἀγαμέμνων ἥρως , ὁ Ἀχιλλεύς , ὁ Πατρός - κλών , ὁ Ἀντίλοχος , καί ὁ Λιάντα . καί περί μέν Ἀχιλλεύς , ὅς Ὅμηρος φιλέω ἐπαιμάλιστα , ὡς ὁ Ἰλιάς δηλόω , διηγέομαι πλείων . περί δέ Πάτροκλος καί Ἀντίλοχος οὐδείς οἶδος , ἀλλά ἀφικνέομαι εἶπον ἀόριστος καί παραλειπτικῶς ὁ , ὁ δέ ἄλλος ψυχή ἔστανσαν ἄχνυμαι , λέγω δέ γῆ εἰκάζω , τοῦτος λέγω εἴτε ὁ Ὀδυσσεύς ἐρωτάω , εἴτε καί ἄλλως μή ἐρωτάω . ὁ Λιάντα δέ πλάσσω προσφωνέω μέν , μή απαμιζομενω δέ , διά ὁ πρός ὁ Ὀδυσσεύς μῖσος περί Τροία ἐπί ὁ ὁ ὕπλων χρῆσις . εἰμί δέ ὁ Λία μισέω οὖον προσφθέγγομαι τίς , πιθανός ἄρα ὁ ποιητής οὖον πλάσσω ψυχή Τρωϊκός ἐπιφαίνω ὁ Ὀδυσσεύς , ὡς ἐπί ὁ ὁ Τροία ἀφανισμός ἔχω πολυπτορθος λέγω . ἐν δέ ὁ ὁράω πρόσοδος Πατρό*κλον μέν πρός μόνος ὄνομα μιμνήσκω , ὁ δέ Ἀντίλοχος ἀμύμων φημί , καθά καί ὁ Ἀχιλλεύς μετά ὀλίγος . ὁ δέ Λιάντα ἐπάνειμι λέγω ὡς Αρίστος εἰμί εἶδος τε δέμας τε ὁ ἄλλος Δαναοί μετά ἀμύμων Πηλείων , ὅς εὐθύς καί πούς Λιακίδη φημί , ἀνωτέρω Πηληϊάδης Ἀχιλλεύς εἶπον . καί νῦν μέν οὗτος ὁ Λιάντα ὑπάγω ὁ Ἀχιλλεύς , ἀριστάω εἰμί εἶπον πᾶς μετά ὁ Ἀχιλλεύς . προέρχομαι δέ καί πάλιν εἶπον ὡς περί μέν εἶδος περί δέ ἔργον τεύχω ὁ ἄλλος Δαναοί μετά ἀμύμων Πηλείων , εἴτα̅ καί ἴσος μετά ὀλίγος φη*σὶν αὐτός ὁ Ἀχιλλεύς , κατά γε τιμή , οὖον μήv κατά εἶδος καί ἔργον , ἐν ὁ , τοῖος γάρ σφεῖς πύργος ἀπόλλυμι . ὅς δέ Ἀχαιός ἴσος Ἀχιλλῆς κεφαλή ἄχνυμαι αιθμιενος διαιρέω , ἔνθα καί ἐπί κακός ὁ Ἀχαιός ὑποδηλόω γίγνομαι ὁ ὁ Λιάντος θάνατος φημί , ὡς ἐκπάλως ἤδη Ζεύς Δαναοί , καί διατοῦτο σύ ἐπί μοῖρα τίθημι , ὁ ὁ θάνατος δηλαδή . καί οὗτος ὁ Λιάντα σμηνυναω ὁ Ὀδυσσεύς μελιχρίως ὅμως οὐ ἐξισχύω πείθω ὁ βαρυμεις διαιρέω αὐτός , οὐδέ ἀκούω δαμάζω μένος καί ἀρήγορα θυμός πείθω . σημειόω δέ ἐν ὁ ὁράω περί Λιάντος καί ὅτι ὁ , περί μέν εἶδος περί δέ ἔργον τεύχω , καλός Ἐπάνος ὁ , Αρίστος εἰμί εἶδος τε δέμας τε . οὗτος γάρ οὖον πλάσσω καί πράσσω ἀρετή . καί τοιοῦτος μέν ὁ κατά ὁ Λιάντα . ὁ μέν ὁ Ἀχιλλεύς σεμιολογος διά ὁ Ὀδυσσεύς ὁ ποιητής , ὁ Ἀχιλλεύς μέγας φέρω φημί Ἀχαιός . καί , ὅς δέ Ἀχιλλεύς οὐτίς ἀνήρ προσπάρειμι μακαριστός , οὐ ἄρα ὀπίσω , ἤγουν εἰς ὁ μέλλω , βραχύς οὗτος ἐπάνειμι ὁ τιλικουτος εἶπον , ὅτι μηδέ εἰμί καιρός πλείων λαλέω . εἴτα̅ καί ὁ τοιοῦτος στίχος κατασκευάζω καί ἅμα ἐπι - συνείρω καί παραμυθητικός νοια , φημί · πρίν μέν γάρ σύ ζῶ τίω ἵζω θεός Ἀργεῖος , νῦν αὐτός μέγας χραίνω νε*κλεσσά , διό μή τίς θνήσκω ἀχεύω Ἀχιλλεύς . καί τοιόσδε μέν καί ὁ ὑπέρ Ἀχιλλεύς . ὁ μέντοι υἱός αὐτός πλέω γνωμιάζω , ὡς μετά ὀλίγος εὑρίσκω . ἱστίον δέ ὅτι ἀποσε - μνύων καί πάλιν ἔρχομαι Ὀδυσσεύς ἐπί ὁ εἰς ᾍδης κάθοδος καί ἄλλος δέ εἶπον ἐνδείκνυμι ὁ ποιέω - ὁ , καθά καί αὐτός προφθάνω , ὡς πάντῃ τοιμηρῶς ὁ ὁ Ὀδυσσεύς πλάσσω κάθοδος , ποιέω ὁ Ἀχιλλεύς ἐρωτάω · Λογυγὲς Λαερτιάδης πολυμήχανος Ὀδυσσεύς , σγέληε , τίπ᾽ ἔτι μαστός ἐν φρήν μή - ἐννύω ἔχω ; πῶς ἔτλην αἰδώς κατέρχομαι , ἔνθα τε νεκρός ἀφραδής νάω βροτός εἴδωλον κάμνω ; Ὅρας δέ ὁ οχέ*τλιε , ὡς οὔτε ὁ ἁδινός δηλόω · τίς γάρ ἀδικέω Ὀδυσσεύς εἰς αἰδέομαι ἔρχομαι ; ἀλλά οὐδέ ὅλως ἐπί ἄχλι τείνω . οὖον γάρ εἄν ὁ διογνῶ καί πολυμήχανος ἥλιος ἔχω οὕτως σχάζω . σημαίνω δέ πάνταῦθα συνήθης ὁ λέξις ὁ σφοδρός καί ὀρμητικός καί ἄξιος ἔχω καί ἔτλην . διό καί ἐπάγω · πῶς ἔτλην αἰδώς κατέρχομαι . ἀφραδής δέ νεκρός κατά ὁ παλαιός ,