eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1555
νόμοι δὲ παροξύντους μὲν , αἱ τὰ ἄγρια νέμουσαι ἢ ἐν ἀγρῷ νέμου*σαι . αἱ δὲ καὶ παροξύνεται ἴσως ἡ λέξις , πᾶλος ἄν εἴη δηλοῦσα καθ' ὁμοιότητα τοῦ προτότοχοι καὶ τῶν ὁμοίων . δοκεῖ δὲ ἀπεργαίνειν ἡ τοιαύτη σημασία , οὐ γὰρ ἄν αἱ νύμφαι νέμεσθαι λεχθῆσιν ἄν , εἰ μὴ ἄρα τὸ νέμεσθαι νοηθεῖν ἀντὶ τοῦ ἀπλῶς διαχῆν καὶ οἴκειν . οὐ χρήσεις , ἐν τῇ Ὁμηρικῇ Βοιωτίᾳ ἰκεναί . Τὸ δὲ παίζειν , ἀσκησιώταται ὡς μὴ ἀναλογοῦν . λέγεται γὰρ ὅτι τὰ εἰς ζῷ αἱ παραλήγονται τῇ αἱ διφθόγγῳ , ἀνεγώμωντον ἔχουσι τὸ ἵ . οἷον . σφαδίζω . βοράζω τὸ ἐσθίω . ματάζω τὸ μέτατα φρονεῖν . τὸ παίζω φασίν ἐκ τοῦ παῖς παιδὸς παιδίζω συγχέεσθαι . Τὸ δὲ γέγηθε δὲ τε φρένα Ἀρη , παρῳδίων ἔχει τοῦ , γέγηθε δὲ τε φρένα ποιμήν . Τὸ δὲ πασῶν ὑπέρχων καὶ μέτωπα καὶ ἀμυώτην εἶναι , γυναικὸς καλῆς ἐπανοῦς . ἰδία τῶν μετώπων ἐκφωνηθέντων ποιητικῷ τρόπῳ μετὰ τὸ καὶ . Τὸ δὲ καλαὶ δὲ τε πόσαι , οὐ προῖντος κῆται , ἀλλ' οἷον ἐπιφωνηματικῶς , ἵνα οὕτω σὺν τῇ δεσποίνῃ καὶ τὰς ἀμφιπόλους σκυνήγ . Ἄδηλός δέ , νῦν μὲν παρθένοι ἐπίθετον . πρὸ δὲ τούτων , καὶ ῥῶς ἀδιαμά - στον . ἢν δηλαδή οὐπω ταύρος ἐδάμασε . ὥστε , καλῶς καὶ ἀταύρωτος γυνὴ λέγεται ἡ ἀκμὴ καὶ παρ - θένος . ἢν καὶ ἀταυρώτην λέγει ὁ ποιητὴς . Τὸ δὲ πτύσσιν ἔματα ὅ ἐστι διπλοῦν , συν - τελεῖ καὶ * εἰς νόσον τοῦ περιπτύσσεσθαι . καὶ τοῦ , μύθους προσπτύσσοιτο ὅποι πρὸ τούτων ἤρη ὁ ποιητής . Τὸ δὲ σφαῖραν ἐπεὶ ἐφύμην βασίλεια , Διονυσόδωρος λέγεται γυάφαι , πάλ - λαν ἐπαὶ ἐφύμην . ὡς ταυτὸν ὄν εἰπεῖν σφαῖραν καὶ πάλλαν ἀπὸ τοῦ πάλλεσθαι . Ῥωμαῖοι μέντοι , πῖλαιν τὴν σφαῖραν φασίν , ὡς ἐν Λατινικῷ εὑρίσκει λέξις , κατὰ τινὰ συγγένειαν τοῦ ἵ πρὸς τὸ ἄλμα . ἐπαὶ τοι καὶ πῖλος παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ἐκάλειτο . Σουίδας γοῦν ἐν τῷ α , φησίν . ὡς ἡ Λάρισσα σφαι - ρίζουσα πῖλον , ὤλισθεν εἰς τὸν Πηρεῖον . σπολιητέον δὲ εἴπερ ἡ κατὰ σφαῖραν αὕτη παιδία , ἢ λεγο - μένη ἐρατίνδα ἐστίν . τοιαύτη δὲ λέγεται παρὰ τοῖς παλαιοῖς , ὅταν ἄλλοι προσδίζαντες τὴν σφαῖραν , ἄλλοι ἐφῶσιν . ἢ δ' αὐτὴ καὶ γεννῆς ἐλέγετο . ἐστὶ γὰρ γασία γεννῆς , παιδία διὰ σφαῖρας . ὀπτινὶα ἑτέρω προδεικνύντες , εἶτα ἄλλοι ἀμάσσι τὴν σφαῖραν , ὡσπερ γενναίζοντες . Ὅτι ἀπο - ρῶν τις ποῦ ἐστι καὶ δεδιώς , ἐρεῖ ἄν κατὰ τὸν Ὀδυσσέα ὅμοι ἐγώ . τῶν αὐτὲ βροτῶν ἐς γαῖαν ἰζάνω ; ἢ ῥ' οἷγε ὑψισται τε καὶ ἄγριοι οὐδὲ δίκαιοι . ἢε φιλόξενοι καὶ σφιν νόος ἐστὶ θεοειδής . ὁ ἐστὶ θεοειδής , ἤτοι προσφηνής , ἢ θεοῖς ἄδων ὁ ἐστιν ἀρίστων , εἰ δὲ καὶ λεπτής τινος ἐκείνος ἀκούσει φωνής , οἰκείου ἐπενεγκῶν καὶ τὸ , ὡς τέ με ζουράων ἀμηλὴν*θε θήλυν αὐτή . Καὶ ὅρα ὡς ἐπὶ φωνῆς καινότερον τὸ θήλυν ἐθετο καθὰ καὶ προσευμηνευεῖδη . Ὅτι αἰπτό - μενος ὁ ποιητὴς νύμφας εἶναι ἀλληγορικῶς τὰς περὶ γῆν φυσικὰς δυνάμεις τὰς τῶν φυτῶν αἰζητικὰς ὡς καὶ ἐν ἄλλοις ἐφύδη , φησί . ζουράων νυμφῶν αἱ ἔχουσ' ὁρίων αἰπινὰ κάμηνα , καὶ πυγὰς ποτα - μῶν καὶ πίδακα ποιμέντα . λέγει δὲ πίδακα ὡς καὶ ἐν ἄλλοις ἐδηλώθη , τοὺς ὑγροὺς τόπους καὶ δυναμένους πίδακα τουνεκάτι ποτίσαι . οὐ ἡ χρήσις παρὰ Πινδάρῳ . οἱ δὲ παλαιοί , ἐρμηνεύουσιν οὕτω . πίδακα , ἐλη , πιδία . λιμῶνες . ποτίστραι . οἱ δ' αὐτοὶ λέγουσιν ὅτι καὶ Ἐνπολὶς ἐν δήμῳ , πίδακ γησίν ἀντὶ τοῦ πο - τικ . ἐς οὐ καὶ πίδακα ἢ ποτίστρα . καὶ πιστὸν τὸ πινόμενον . οὐ χρήσεις παρ' Ἀσχύλῳ , αἰόντι . φάμμακα , τὰ μὲν χρηστὰ τὰ δὲ πιστά . Κοῦραι δὲ κατὰ τὸν ποιητὴν αἱ ἠθεῖσαι νύμφαι , διὰ τὸ ἀεὶ νέας κατὰ φύσιν καὶ μὴ γηράσκειν . διὸ καὶ νύμφαι αἱ αὐταὶ καλοῦνται , διὰ τὸ ἀεὶ νέαι . ἢ κατὰ τὸ νῦν φαινεσθαι ὡς καὶ ἄλλοχοῦ ἐδηλώθη . ὁ καὶ συμπλησασίον πρὸς τὸ , ἀεὶ νέον ἔχου - μενῶν , τὸ ἐν Πλάτῳ κείμενον . Ὅτι ὡσπερ ἀλυσταὶ ἀνθρώποι κατὰ ἐπίθετον ἰδίαν , οὕτω καὶ αὐδήεντες ὡς πολλαχοῦ δεδήλωται . γησι γοῦν Ὀδυσσεὺς μετὰ κίνδυνον γνοὺς τὰς γυναικικάς φωνάς , ἢ δι'ποὺν ἀν*θρώπων εἰμὶ σχεδὸν αὐδήεντων . ὡς εἴπερ εἴπερ , ὅτι οὐκέτι πλανώμεθα , ἀλλ' οἰκον - μὴν ἐπέζη . δύναται δὲ εἴπειν αὐτὸ καὶ ὁ ἐκ βαρβάρων γλῶ σὲς μὴ τοιαύτην ἐλθόν . Ὅτι ἐπιβολὴ πείρας ἀρχοῦς τὸ , ἀλλ' ἀγ' ἐγὼν αὐτὸς περιψόμαι καὶ ἴδωμαι . Ὅτι ζοιπῶς μὲν . τὸ ὑποδιέσθαι , χρόνον τινὰ δηλοῖ καὶ αἰτιατικῇ συντάσσεσθαι . οἷον . τάφον ὑπέδυ . ἢ θάμνους ὑπέδυ . ὁ δὲ ποιητὴς ἐνταῦθα , θάμνον ὑπεδύσατο γησίν Ὀδυσσεύς . ἀντὶ τοῦ , ἐπεξήλθεν ἐκ τῶν θάμνων . καινότερον τοῦτο φράσας καὶ ἀσυνήθως τοῖς ὑστερον . Ὅτι ἐκ πευτῆς ἕλης Ὀδυσσεὺς πόρ - θον χλα*σε χειρὶ παχεῖν , φύλλων ὡς ἦνταιτο περὶ χροὶ μῆδεα φυτόν . αἰδεῖται γὰρ γυμνοῦσθαι ζούσης ἐμπλοκάμοισιν ἐπελθόν , ὡς μετ' ὀλίγα ἐρεῖ . Πυκαίνῃ δὲ ἕλην λέγει , τὰς προσχέας ἀμημένας θάμνους . αἱ παρὰ τὸ θησιῶ ὅ ἐστι πυκνῶς , ἐτυμολογοῦνται . ὁ δὲ πτόρ*θος , ἔοικε κλάδος εἶναι πλατύς τε καὶ ἐπιμή - χης . καὶ δοκεῖ οὕτω λεχθῆναι , παρὰ τὸ διαπετάσθαι καὶ τὸ ὀρθῶν . οἷον εἰ ὁ διαπετασμένος εἰς ὀρθόν . οὐ γὰρ ὁ αὐτὸς , ἀλλὰ πτόρθος φῖλλον οἷος συγχρῖψαι τὰ μὴ οἷα τε ὀρθᾶσθαι . εἰκὼς δὲ καὶ ἐξ ἀνθᾶ - λῶν φητοῦ εἶναι τὸν πτόρθον . ἄλλως γάρ , ὑπερβῆναι τὸν φιλολόγον μὴνα φαίνεται ὁ καιρός , ὡς καὶ προσημειώθη . δύναται δὲ καὶ ἐκ μὴ ἀειθαλῶν δένδρων εὑρεθῆναι τις πολυφύλλος πτόρθος ἐν ἑλῃ πυκνῇ . Τὸ δὲ χλῶν , ὅνο*ματοποιείται . καθὰ καὶ τὸ θλᾶν καὶ τὸ θραῦναι καὶ ὕσα τοιαῦτα . Τὸ δὲ χαμὶ παχεῖν , τὸν μὲν , καὶ ἐν ἄλλοις δὲ ὁμοίοις τόποις , καλῶς κεῖται . ἐπὶ δὲ Πηνελόπης ὅτε ῥηθεῖν , ἀνύρως τὴν παρίληκε . ὅτι δὲ καὶ ἄλλα τινὰ προσέθηκεν ἀνύρως ὁ ποιητής , ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα ἀσημῶνται . Μῖδεια δὲ τὰ αὐδῖσα , παρὰ τὸ μέδων ὡς καὶ ἐτέρωθι ἐδηλώθη . ἀρχὴ γὰρ τις ἐν τοῖς ζῴοις καὶ αὐτά . Ἡσίοδος δὲ καὶ ἄλλοι , μέζα ταῦτα φασί , συστολὴ τῆς ἀρχούσης καὶ τροπὴ συνήθι τοῦ δ * εἰς ζῆτα . Ὅτι τὸν Ὀδυσσέα γυμνὸν ὄντα , καὶ δυσφρώτων δια - τοῦντα γενήναι μακὰ βλοσυρώτατος μέλλων τὰς χώρας , λέγουσι παραβάλλει . εἰπὼν . πρὸ δ᾽ ἡμῶν ὥστε λέων ὑπεστροφὸς ἀλκὶ πε*ποιθώς . ὡστ᾽ εἰδ᾽ ὕμμενος καὶ ἀήμενος , ἐν δὲ οἱ ὕσσε δαίεται . αὐτῶν ὁ βουσι μετίγχετα ἢ ὕδασιν . τὲ μετ᾽ ἀγροτέρας ἐλάφρους . κέλεται δὲ ἐ γαστῆρὶ μὴλων πιωρήσοντα , καὶ εἰς πυκανὸν δόμον ἐλθεῖν . ὡς Ὀδυσσεὺς κοῦροισιν ἔμελλε μίξεσθαι γυμνὸς παρ᾽ ἑών . χρονῶ γὰρ ἔχασιν . αἳτα διανιὼς ὡς οὐ πρὸς τὴν Ὀδυσσέως ἀνδρίαν ἢ παραβολὴ ἀλλὰ πρὸς ἐκπλήξιν ἢν ἐξ αὐτῶν αἱ γυναῖκες ἔπαθον , ἐπάγει . σμερδαλίως δ᾽ αὐτῆσι φάνη κεκαχωμένος ἄλιμν . εἰ γὰρ καὶ τὴν ἄλιμν ἀποπλανάμενος κάλλει καὶ χάρισι σπίζει , ἀλλὰ τὴν διὰ τὴν πολυμέρουν κάκωσιν , πολὺ τὸ σμερδαλίως ἴχα ἐλοντος ὄν . οὐ δεῖγμα , ὁ τῶν ἀμφιπόλων φρόνος . φησι γάρ . τρέσαν δ᾽ ἀλλοῖς ἀλλ᾽ ἐπ᾽ ἡσῶας προηγύσας . πλάττει δὲ ταῦτα Ὀμηρικὸς κατὰ τὸ εἰκός . καὶ πᾶσα μὲν γὰρ φασί νεότης , διὰ ἀπειρίαν ἐμφρόνος . ἢ δὲ θήλυς , μᾶλλον . μάλιστα δέ , αἱ ἐν τρυφῇ διὰ τὸ ἀνθὲς καταπλήττονται . ἢ μέντοι Ναυσικάα μόνη ἔμενεν οὐδὲν τι ἀγεννὲς παθούσα , διὰ σύνεσιν . διὸ λέγει ὁ ποιη - τὴς ὡς ἡ Ἀθηναὶ ταύτῃ θάσος ἐνὶ φρεσὶ θῆκε , καὶ ἐκ διός ἤλθε γένος . στή δ᾽ αὐτὰ σχομένη , ἤρουν κρατηθεῖσα ἢ ἐπισχοῦσα ἑαυτὴν τῆς φυχῆς . λογίζεται γὰρ φρονίμως , ὡς οὐδὲν τι ἔχει φροληρὸν ἢ νῦσος καθάπερ αὐτὴ κατασυνιάσει ἐν τοῖς ἐξῆς . ὥστε οὐδὲ * φρολητέον τὸν βλεπόμενον . Ὀμηρικὸν δὲ καὶ τοῦτο δευνότης διὰ τὸ εὐπλαστότητον . εἰ γὰρ ἢ τοῦ βασιλέως θυγάτηρ ἐγεν , εἰς κα - κὸς λόγον ἐνέπιπτεν ἢ Ὀμηρικὴ πλάσις καὶ οὐκ ἂν καλῶς αὐθανυσασθαι τὰ δρᾶζης . ὥστε καὶ τὸ Ὀμηρι - κὸν εὐμεθόδον εἶν ἂν , ἢ τὴν χόρην ποιούσα μίνεν Ἀθηνα . εἶχε μὲν γὰρ Ὀδυσσεὺς ἐν τῷ τὰς γυναῖκας φνχεῖν , αὐτὸς λαχὼν ἐνδυσασθαι καὶ γενέσθαι τῆς πόλεως . πολλοὶ δὲ ἂν οὕτω τῶν Ὀμηρικῶν Λαρί - τῶν ἐπέμπον ἐνταυθοῦ . διὸ κατὰ τινα Ἀθηναὶ , τὸ εὐπλαστατότερον φρονίμως ἐπελέξατο . Ὅρα δὲ καὶ ὡς ἐν τῇ ὀρθίᾳ παραβολῇ στρέφας ὁ ποιητὴς τὸ νόημα , τὰς χώρας ὡς φθάσας νύμφας εἶχασεν ἐρι - σιδοῖς , τὰς αὐτὰς κατὰ τὸν ἄλλον , βουσί καὶ ἐλάφροις ἐνταῦθα καὶ μὴλοις ἐξομοιοῖ αἱς ἐπιχρεῖται λέων . τοιαῦτα δὲ καὶ ἐν ἄλλοις ποιεῖ . ὡς καὶ ὅτε τὸν Ἀγαμέμνονα πῆ μὲν , τρισὶ θεοῖς εἰκάζει ἐν Ἰλιάδι . πῆ δὲ ταύτῃ ἀγέλης ἐξάγοντι . κατὰ διαφόρους εἰροίας τὰ τοιαῦτα ποιεῖ . καὶ οὕτω μὲν ταῦτα . Τὸ δὲ ἀλκὶ πεποιθώς , πολλοχοῦ κεῖται καὶ ἐν Ἰλιάδι παρὰ τῷ ποιητῇ . καὶ δεδι - λωται περὶ αὐτοῦ τὸ ἀρχοῦν . Τὸ δὲ ὕμμενος καὶ ἀήμενος , δι᾽ ὁμοιότητα ἐτέθη πλεῖον . ἵνα μὴ λέοντι ἀπλῶς ὁ τῇ ἄλιμν κεκαχωμένος εἰκάζεται , ἀλλὰ γεμαζομένῳ καὶ οὕτως ἐπὶ * πλεῖον ἀγριον-10 μένῳ . Τὸ δὲ ὕσσε δαίεται τοιγίστι πυρόν φλέπει , συντομώτατα μὲν ἐωθόθη . ἀλλαχοῦ γάρ , πυρὶ λαμπτόμενοι δείκασιν οἱ τοιοῦτοι ὀφθαλμοί . δοκεῖ δὲ καὶ τι ἀσταιότατος ἔχειν ἀντιθετικὸς . ἵνα λέγῃ ὡς αὐτὸς μὲν , πούσινον ὕμμενος . οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῷ , καίονται . ὡς τοῦ πολλοῦ ὑπὸ ἀνάπ - τοντας αὐτῷ τὸν θυμόν . Ὅτι δὲ οὐ μόνον λέων καὶ σὺς ἀγριος ὕσσε δαίεται καὶ πῦρ δίδρακον ἀλλὰ καὶ δράκων , δηλοῖ ὁ γράφας τὸ , δράκοντα πῦρ ὀρώντι οἷον ὀξύντατον . Τὸ δὲ βουσι μετίγ - χεται , χορίτων χοάρων , ἐπιχρεῖται . Ἀρότρου δὲ καὶ ἐνταῦθα ἐλαφροί , οὐ μόνον αἱ ἀγρια , ἀλλὰ καὶ αἱ ἀγροτέρας , καὶ κατὰ τὴν ζωϊκὴν ἱστορίαν , πολυχρόνιοι . Τὸ δὲ κέλεται γαστῆρ , συντελεῖ καὶ αὐτὸ πᾶν εἰς τὴν παραβολὴν ὡς γὰρ τὸν λέοντα ἢ γαστὴρ πείθει καὶ εἰς πυκανὸν δόμον ἐλθεῖν κατὰ τὸν παρὰ τῷ Ἀράτῳ μονόλογον , οὕτω καὶ Ὀδυσσεὺς φανείται ἀναγκαίως ταῖς χώραις . χρονῶ γὰρ ἔχασιν . Ἐκ δὲ
Lemmas: νόμος δέ παροξύντους μέν , ὁ ὁ ἄγριος νέμω ἢ ἐν ἀγρός νέμω . ὁ δέ καί παροξύνω ἴσως ὁ λέξις , πᾶλος ἄν εἰμί δηλόω κατά ὁμοιότης ὁ προτοτοχοω καί ὁ ὅμοιος . δοκέω δέ απεργαινεος ὁ τοιοῦτος σημασία , οὖον γάρ ἄν ὁ νύμφη νέμω λέγω ἄν , εἰμί μή ἄρα ὁ νέμω νοέω ἀντί ὁ ἀπλόος διαχέω καί οἰκέω . οὖον χρῆσις , ἐν ὁ ὁμηρικός Βοιωτία ἰκεναί . ὁ δέ παίζω , ἀσκησιώταται ὡς μή ἀναλογέω . λέγω γάρ ὅτι ὁ εἰς ζῶ ὁ παραλήγω ὁ ὁ δίφθογγος , ἀνεγώμωντον ἔχω ὁ ἵ . οἷος . σφαδίζω . βοράζω ὁ ἐσθίω . ματᾴζω ὁ μέτα φρονέω . ὁ παίζω φημί ἐκ ὁ παῖς παῖς παιδίζω συγχέω . ὁ δέ γηθέω δέ τε φρήν Ἀρή , παρῳδία ἔχω ὁ , γηθέω δέ τε φρήν ποιμήν . ὁ δέ πᾶς ὑπερχέω καί μέτωπον καί ἀμύω εἰμί , γυνή καλός ἐπανοῦς . ἴδιος ὁ μέτωπον ἐκφωνέω ποιητικός τρόπος μετά ὁ καί . ὁ δέ κάλαις δέ τε πόσος , οὖον προΐημι κήτα , ἀλλά οἷος ἐπιφωνηματικός , ἵνα οὗτος σύν ὁ δέσποινα καί ὁ ἀμφίπολος σκυνήγ . ἄδηλος δέ , νῦν μέν παρθένος ἐπίθετος . πρό δέ οὗτος , καί Ῥῶς ἀδιαμά - στον . εἄν δηλαδή οὔπω ταύρος δαμάζω . ὥστε , καλῶς καί ἀταύρωτος γυνή λέγω ὁ ἀκμή καί παρά - θείνω . εἄν καί ἀταύρωτος λέγω ὁ ποιητής . ὁ δέ πτύσις μάτη ὅς εἰμί διπλόος , σῦς - τελέω καί * εἰς νόσος ὁ περιπτύσσω . καί ὁ , μῦθος προσπτύσσω ὅποι πρό οὗτος Ἥρα ὁ ποιητής . ὁ δέ σφαῖρα ἐπεί φύω βασίλεια , Διονυσόδωρος λέγω γυαφη , παλʹ - λάω πη φύω . ὡς τατός εἰμί εἶπον σφαῖρα καί Πάλλας ἀπό ὁ πάλλω . Ῥωμαῖος μέντοι , πίλα ὁ σφαῖρα φημί , ὡς ἐν Λατινικός εὑρίσκω λέξις , κατά τις συγγένεια ὁ ἵ πρός ὁ ἄλσος . πη ὅς καί πῖλος παρά ὁ ἀρχαῖος καλέω . Σουΐδας γοῦν ἐν ὁ ὅς , φημί . ὡς ὁ Λάρισσα σφός - ῥιζόω πῖλος , ὀλισθάνω εἰς ὁ πηρεία . σπολιαιτεω δέ εἴπερ ὁ κατά σφαῖρα οὗτος παιδίον , ἢ λεγο - μένω ἐρατίς εἰμί . τοιοῦτος δέ λέγω παρά ὁ παλαιός , ὅταν ἄλλος προσδίζαντες ὁ σφαῖρα , ἄλλος φημί . ἢ δέ αὐτός καί γέννα λέγω . εἰμί γάρ Γάσια γέννα , παιδίον διά σφαῖρα . ὀπτινὶα ἕτερος προδείκνυμι , εἶτα ἄλλος ἀμάς ὁ σφαῖρα , ὡς γεννάω . ὅτι2 ἀπος - ῥόος τις ποῦ εἰμί καί δείδω , εἴρω ἄν κατά ὁ Ὀδυσσεύς ὅμοιος ἐγώ . ὁ αὐτός βροτός εἰς γαῖα ἱζάνω ; ἢ ἄρα οἴγω ὕψιστος τε καί ἄγριος οὐδέ Δίκαιος . εἶμι φιλόξενος καί σφεῖς νόος εἰμί θεοειδής . ὁ εἰμί θεοειδής , ἤτοι προσφηνευς , ἢ θεός Ἄδων ὁ εἰμί Ἀρίστων , εἰμί δέ καί λεπτός τις ἐκείνος ἀκούω φωνή , οἰκεῖος ἐπιφέρω καί ὁ , ὡς τε ἐγώ ζούρα ἀμηλὴν*θε θῆλυς αὐτός . καί ὁράω ὡς ἐπί φωνή καινός ὁ θῆλυς τίθημι καθά καί προσευμηνευειδος . ὅτι2 αἰπτό - μένος ὁ ποιητής νύμφη εἰμί ἀλληγορικός ὁ περί γῆ φυσικός δύναμις ὁ ὁ φυτός αιζητικαι ὡς καί ἐν ἄλλος φύω , φημί . ζούρα νύμφη ὁ ἔχω Ὁρίων αιπινω Καμηνά , καί πυγή ποτός - μῶν καί πῖδαξ πιμέντον . λέγω δέ πῖδαξ ὡς καί ἐν ἄλλος δηλόω , ὁ ὑγρός τόπος καί δύναμαι πῖδαξ τουνεκάτι ποτίζω . οὖον ὁ χρῆσις παρά Πίνδαρος . ὁ δέ παλαιός , ἑρμηνεύω οὗτος . πῖδαξ , αἱρέω , πιδία . λειμών . ποτίστρα . ὁ δέ αὐτός λέγω ὅτι καί Ἐνπολὶς ἐν δῆμος , πίδακ γησίν ἀντί ὁ ἀπό - τικ . εἰς οὖον καί πῖδαξ ἢ ποτίστρα . καί πιστόν ὁ πίνω . οὖον χρῆσις παρά Ἀσχύλῳ , ἀΐω . φάμμακα , ὁ μέν χρηστός ὁ δέ πιστός . Κόρη δέ κατά ὁ ποιητής ὁ ἠθέω νύμφη , διά ὁ ἀεί νέος κατά φύσις καί μή γηράσκω . διό καί νύμφη ὁ αὐτός καλέω , διά ὁ ἀεί νέος . ἢ κατά ὁ νῦν φαίνω ὡς καί αλλοχοω δηλόω . ὁ καί συμπλησασίον πρός ὁ , ἀεί νέος ἔχω - μένω , ὁ ἐν Πλάτω κεῖμαι . ὅτι2 ὡς αλυειμι ἄνθρωπος κατά ἐπίθετος ἴδιος , οὗτος καί αὐδήεις ὡς πολλαχοῦ δηλόω . γησι γοῦν Ὀδυσσεύς μετά κίνδυνος γιγνώσκω ὁ γυναικικός φωνή , ἢ δι'ποὺν ἀν*θρώπων εἰμί σχεδόν αὐδήεις . ὡς εἴπερ εἴπερ , ὅτι οὐκέτι πλανάω , ἀλλά οἶκος - μήv ἐπιζέω . δύναμαι δέ εἶπον αὐτός καί ὁ ἐκ βάρβαρος γλῶ σεύς μή τοιοῦτος ἔρχομαι . ὅτι2 ἐπιβολή πείρω ἀρχός ὁ , ἀλλά ἄγω ἐγώ αὐτός περιοράω καί ὁράω . ὅτι2 ζοιπῶς μέν . ὁ ὑποδίδωμι , χρόνος τις δηλόω καί αἰτιατικός συντάσσω . οἷος . τάφος ὑποδύομαι . ἢ θάμνος ὑποδύομαι . ὁ δέ ποιητής ἐνταῦθα , θάμνος ὑποδύομαι γησίν Ὀδυσσεύς . ἀντί ὁ , ἐπεξέρχομαι ἐκ ὁ θάμνος . καινός οὗτος φράζω καί ἀσυνήθως ὁ ὕστερος . ὅτι2 ἐκ πευος αἱρέω Ὀδυσσεύς πούς - θον χλα*σε χείρ πάχω , φύλλον ὡς ἀνταίρω περί χρώς μήδεα φυτός . αἰδέομαι γάρ γυμνόω ζέω εμπλοκαμοις ἐπέρχομαι , ὡς μετά ὀλίγος εἴρω . πυκαίνω δέ ἕλη λέγω , ὁ προσχέω ἀμάω θάμνος . ὁ παρά ὁ θεάομαι ὅς εἰμί πυκνός , ἐτυμολογέω . ὁ δέ πτόρθος , ἔοικα κλάδος εἰμί πλατύς τε καί ἔπειμι - χέω . καί δοκέω οὗτος λέγω , παρά ὁ διαπετάω καί ὁ ὀρθός . οἷος εἰμί ὁ διαπετάννυμι εἰς ὀρθός . οὖον γάρ ὁ αὐτός , ἀλλά πτόρθος φίλλος οἷος συγχρίω ὁ μή οἷος τε ὀρθόω . ἔοικα δέ καί ἐκ Ἄνθα - λάω φητοῦ εἰμί ὁ πτόρθος . ἄλλως γάρ , ὑπερβαίνω ὁ φιλόλογος μήνη φαίνω ὁ καιρός , ὡς καί προσημειόω . δύναμαι δέ καί ἐκ μή ἀειθαλής δένδρον εὑρίσκω τις πολύφυλλος πτόρθος ἐν αἱρέω πυκνός . ὁ δέ χλέω , ὀνοματοποιέω . καθά καί ὁ θλάω καί ὁ θραῦναι καί ὕσα τοιοῦτος . ὁ δέ χαμίς πάχω , ὁ μέν , καί ἐν ἄλλος δέ ὅμοιος τόπος , καλῶς κεῖμαι . ἐπί δέ Πηνελόπη ὅτε εἴρω , ἀνύρως ὁ παρίληκε . ὅτι δέ καί ἄλλος τις προστίθημι ἀνύρως ὁ ποιητής , ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς ἀσημῶνται . Μίδεια δέ ὁ αὐδάω , παρά ὁ μέδων ὡς καί ἑτέρωθι δηλόω . ἀρχή γάρ τις ἐν ὁ ζῷον καί αὐτός . Ἡσίοδος δέ καί ἄλλος , Μέζα οὗτος φημί , συστολή ὁ ἄρχω καί τροπή συνηθίζω ὁ δ * εἰς ζῆτα . ὅτι2 ὁ Ὀδυσσεύς γυμνός εἰμί , καί δυσφρώτων διά - Τούντα γεννάω μακοῦ βλοσυρός μέλλω ὁ χώρα , λέγω παραβάλλω . εἶπον . πρό δέ ἐγώ ὥστε λέων ὑποστρέφω ἀλκί πεποιθῶς . ὡστε εἶδος ὕμμενος καί ἄημι , ἐν δέ ὁ Ὕσσος δαίω . αὐτός ὁ βοῦς μετίγχετα ἢ ὕδωρ . τε μετά ἀγρότερος ἐλαφρός . κέλομαι δέ εἰ γαστήρ μῆλον πειράω , καί εἰς πυκνός δόμος ἔρχομαι . ὡς Ὀδυσσεύς κόρος μέλλω μίγνυμι γυμνός παρά εἰμί . χρόνος γάρ ἔχω . ἀΐτας διανίημι ὡς οὖον πρός ὁ Ὀδυσσεύς ἀνδρεία ἢ παραβολή ἀλλά πρός ἔκπληξις εἄν ἐκ αὐτός ὁ γυνή πάσχω , ἐπάγω . σμερδαλίως δέ αὐτός φαίνω χόω ἄλιμος . εἰμί γάρ καί ὁ ἄλιμος ἀποπλανάω κάλλος καί χάρις σπίζω , ἀλλά ὁ διά ὁ πολύμερος κάκωσις , πολύς ὁ σμερδαλίως ἄδδιξ αἱρέω εἰμί . οὖον δεῖγμα , ὁ ὁ ἀμφίπολος φρόνος . φημί γάρ . τρέω δέ ἄλλος ἀλλά ἐπί ἡσσάομαι προάγω . πλάσσω δέ οὗτος Ὁμηρικός κατά ὁ εἰκός . καί πᾶς μέν γάρ φημί νεότης , διά ἀπειρία ἔμφρων . ἢ δέ θήλυς , μᾶλλον . μάλιστα δέ , ὁ ἐν τρυφή διά ὁ ἀνθέω καταπλήσσω . ἢ μέντοι Ναυσικάα μόνος μένω οὐδείς τίς ἀγεννής πάσχω , διά σύνεσις . διό λέγω ὁ ποιέω - σής ὡς ὁ Ἀθῆναι οὗτος Θάσος ἐν φρήν τίθημι , καί ἐκ Ζεύς ἔρχομαι γένος . ἵστημι δέ αὐτός ἔχω , ἀρόω κρατέω ἢ ἐπέχω ἑαυτοῦ ὁ φυχή . λογίζομαι γάρ φρονίμως , ὡς οὐδείς τίς ἔχω φροληρος ἢ Νῦσος καθάπερ αὐτός κατασυνιαειδω ἐν ὁ ἑξῆς . ὥστε οὐδέ * φρολητέον ὁ βλέπω . Ὀμηρικός δέ καί οὗτος δευνοτεω διά ὁ εὐπλαστότητα . εἰμί γάρ ἢ ὁ βασιλεύς θυγάτηρ γε , εἰς ἄν - γυνή λόγος ἐμπίπτω ἢ ομηρικός πλάσις καί οὐ εἄν καλῶς αυθανυσαω ὁ δρᾶζης . ὥστε καί ὁ Ὀμηρι - κόος ευμεθοδος εἶμαι εἄν , ἢ ὁ χόρη ποιέω μίνω Ἀθηνᾶ . ἔχω μέν γάρ Ὀδυσσεύς ἐν ὁ ὁ γυνή φέρω , αὐτός λαγχάνω ἐνδύω καί γίγνομαι ὁ πόλις . πολύς δέ εἄν οὗτος ὁ ομηρικός Λάρι - ὁ πέμπω ἐνταυθοῦ . διό κατά τις Ἀθῆναι , ὁ εὔπλαστος φρονίμως ἐπιλέγω . Ὅρας δέ καί ὡς ἐν ὁ ὄρθιος παραβολή στρέφω ὁ ποιητής ὁ νόημα , ὁ χώρα ὡς φθάνω νύμφη λαγχάνω ἐρι - σιδηω , ὁ αὐτός κατά ὁ ἄλλος , βοῦς καί ἐλαφρός ἐνταῦθα καί μῆλον ἐξομοιόω ὁς ἐπιχράομαι λέων . τοιοῦτος δέ καί ἐν ἄλλος ποιέω . ὡς καί ὅτε ὁ Ἀγαμέμνων πῇ μέν , τρεῖς θεός εἰκάζω ἐν Ἰλιάς . πῇ δέ οὗτος ἀγέλη ἐξάγω . κατά διάφορος εἴρω ὁ τοιοῦτος ποιέω . καί οὗτος μέν οὗτος . ὁ δέ ἀλκί πείθω , πολλοχοω κεῖμαι καί ἐν Ἰλιάς παρά ὁ ποιητής . καί δείδω - λωτός περί αὐτός ὁ άρχω . ὁ δέ ὕμμενος καί ἄημι , διά ὁμοιότης τίθημι πλείων . ἵνα μή λέων ἀπλόος ὁ ὁ ἄλιμος χόω εἰκάζω , ἀλλά γεμαζομένῳ καί οὕτως ἐπί * πλείων ἀγριον-10 μένος . ὁ δέ Ὕσσος δαίω τοιγιειμι πῦρ φλέψ , σύντομος μέν ὠθέω . ἀλλαχοῦ γάρ , πῦρ λάμπω δείκνυμι ὁ τοιοῦτος ὀφθαλμός . δοκέω δέ καί τίς ἀσταιότατος ἔχω ἀντιθετικός . ἵνα λέγω ὡς αὐτός μέν , πουσινομαι ὕμμενος . ὁ δέ ὀφθαλμός αὐτός , καίω . ὡς ὁ πολύς ὑπό ἀνάπ - Τόντας αὐτός ὁ θυμός . ὅτι2 δέ οὖον μόνος λέων καί σῦς ἄγριος Ὕσσος δαίω καί πῦρ διδρακων ἀλλά καί δράκων , δηλόω ὁ Γράφας ὁ , δράκων πῦρ ὁράω οἷος ὀξύνω . ὁ δέ βοῦς μετίγ - χω , χοριος χοαροω , ἐπιχράομαι . Ἄροτρος δέ καί ἐνταῦθα ἐλαφρός , οὖον μόνος ὁ ἄγριος , ἀλλά καί ὁ ἀγρότερος , καί κατά ὁ ζωϊκός ἱστορία , πολυχρόνιος . ὁ δέ κέλομαι γαστήρ , συντελής καί αὐτός πᾶς εἰς ὁ παραβολή ὡς γάρ ὁ λέων ἢ γαστήρ πείθω καί εἰς πυκνός δόμος ἔρχομαι κατά ὁ παρά ὁ Ἄρατος μονόλογος , οὗτος καί Ὀδυσσεύς φαίνω ἀναγκαῖος ὁ χώρα . χρόνος γάρ ἔχω . ἐκ δέ