eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1954
τὰ πάντα καὶ ὧντως ἡρωϊκά . καὶ ἴσως πᾶν γυλοπιησάμενος κατὰ τὸν ἐκεῖ ἐπιτάφιον ὁ ποιητὴς ὤκνη - σεν ἐνταῦθα ἐχειρῆσαι ποιῆσαι τι ὁμοῖον , ἴσως μὲν ἵνα μὴ καὶ ἄκων εἰς ἀκαίρους ταυτολογίας ἐμπέσῃ , ἴσως δὲ καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἐνταῦθα χρεῖοῦντος φράσαι τὰ πράγματα ἢ περ ἐκεῖ . ὁ δὲ τοῦ Νέστορος ἐπαινος καὶ ἡ τῆς Θέτιδος καὶ τῶν Νηρηίδων ἐλευ*σις καὶ αἱ τῶν ζῴων σφαγαὶ καὶ τὸ περὶ ἀλείφατος καὶ μέλιτος καὶ τὸ πολλοὺς περὶ τὴν τοῦ Ἀχιλλέως πυρᾶν Ἀχαιοὺς ἤκοντας τεῦχεν ὡςοασθαι ἤτοι ἐρήμ - μενος αἰνηθήναι καὶ τὰ κατὰ τὸν χρύσεον ἀμφιφορῆα καὶ ἡ περίσποτος τοῦ Ἀχιλλέως τιμήσεως ἐκ τῶν κατὰ τὴν Ἰλιάδα σποράδην καμένων ἐνταῦθα εἰς ἓν εἰλυσται . δοκεῖ δὲ ἡ πᾶσα κατὰ τὸν Ἀγαμέμωνα ἡθοποιΐα ὑποκινηθῆναι ἐκ τῆς κατὰ τὸν Ἀχιλλέα , οὗ περ οἰκτισαμένου τὸν βασιλέα ἐφ' οἷς μηδὲν ἀπο - νήμενος ὧν περὶ Τροίαν ἔκαμε δευτάτα τέθνηκεν ἐν τῇ πατρίδι , λαχὼν ἐκεῖθεν ἀρχὴν μακαρίζειν ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἀχιλλέα ὡς ἐκ τοῦ ἐναντίον αὐτὸν ἀπονιμενον ἥς εἶχε τιμὴς καὶ θανόντα ἐκεῖ εὐκλῶς ἐν Τροίῃ ἕκας Ἄργεος . Ὅσα δ' ἐν τούτοις καὶ ὅτι τὰς Μούσας εἰς ἐννέαδα ὁρίσας ὁ ποιη - τὴς ὧμως χαίρει καὶ οὕτω τῇ συνήθει ἐνικῇ προσηγორία ἐπαγὼν τὸ , τοῖον γὰρ ἐπώρσε Μοῦσα , ὡς ταυτὸν ὧν ἐνικῶς τε Μοῦσαν λόγῳ προσηγυρικῶ καὶ Μούσας πληθυντικῶς εἰπεῖν . ἐνθα καὶ τοὺς ἐπιτα - φίους οἴκτους καὶ μονωδικοὺς διὰ τῶν Μουσῶν αἰνίττεται ὁ ποιητὴς , αἱ κοσμοῦσι τὴν τοῦ Ἀχιλλέως ταφὴν ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι τὴν τοῦ Τρωϊκοῦ στρατηγοῦ ἀοιδὸν θρήνων ἐξαρχοι . οὕτω γὰρ πως θρηνηδοὶ καὶ νῦν αἱ Μοῦσαι , ὡς δηλοὶ καὶ τὸ , ὅτι καλῇ , εἴτουν * ἀοιδῇ , θρήνησον · δι' ἧς ἐφθι - ζόμενοι ἀνθρωποι οὐ δύναται μένειν ἀδάκρυτοι . Ἰστέον δὲ ὅτι ἐν τῷ , ὠλθε Πηλέως νιέ , Ἰωνικῶς ἐκλίθη τὸ Πηλέος · διὸ συστῆλε τὴν λήγουσαν ἐν τοῖς ἀκριβέστεροις τῶν ἀντιγράφων . Στροφάλιγγα δὲ κοινῆς καὶ ἀλλῆς εἰπεῖν ταυτὸν ἐστιν , ἐπεὶ καὶ τὸ στρέφειν καὶ τὸ εἰλεῖν ὅμοια , ὧν τὸ μὲν τὴν στροφάλιγγα παράγει , τὸ δὲ τὴν ἄειλλαν . Χρόα δὲ καλὸν λέγει τὸν τοῦ νέου Ἀχιλλέως ἢ ὡς ποτὲ τοιοῦτον ὅτε δηλαδὴ ἔζη ἢ καὶ ὡς μετὰ θάνατον . τερατεύεται γὰρ καὶ τοιαῦτα ἢ ποίησις ὡς δηλοὶ καὶ ἐπὶ τοῦ νεκροῦ Πατρόκλου τὸ , ἐμπίδος αὐτῷ ἔσται χρὼς ἢ καὶ ἀρίων . Ἐν δὲ τῷ , * ὑδατι λιαρῷ καὶ ἀλείφατι , ἀλείφαρ ἢ τὸ ἐλαῖον φησιν ἢ καὶ εἴδός τι ἀλείμμα - τος εὐώδους ἕτερον . Ὁ δὲ τοῦ Νέστορος ἐνταῦθα ἐπαινος παντὶ ἀμοῖχες γέροντι συντεῖ . Τὸ δέ , ἰσχεσθ' Ἀργεῖοι μὴ φεύγετε χοῦροι Ἀχαιῶν , ἐξ Ἰλιάδος παρεῖληπται καὶ αὐτό . Τὰς δὲ Νηρηΐδας παραγράφων ἀθανάτας τε ἄλιος λέγει καὶ κούρας ἄλιου γέροντος τοῦ Νηρέως δηλαδὴ . Ἐνταῦθα δὲ ἰστέον ὅτι κοινῶς μὲν Νηρηΐδες πᾶσαι αἱ τοῦ Νηρέως θυγατέρες . παραδίδεται δὲ ἄλλως ὅτι ἐν ὑπομνήματι Βαχυλίδου τοῦ λυρικοῦ διαφορὰ Νηρείδων φέρεται καὶ Νηρέως θυγατέρων οὕτως · εἰσὶν οἱ φασὶ διαφέρειν τὰς Νηρείδας τῶν τοῦ Νηρέως θυγατέρων , καὶ τὰς μὲν ἐκ Δωρίδος γνησίας αὐτοῦ θυγατέρας νομίζεσθαι , τὰς δὲ ἐξ ἄλλων κοινότερον Νηρείδας καλεῖσθαι . πιθανὸν οὖν τὰς μὲν ἐκ μιᾶς τῆς Δωρίδος γνησιωτέρας τῶν ἄλλων οὖσας Νηρέως θυγατέρας λέγεσθαι , Νηρείδας δὲ τὰς συνευσάκτους . Καὶ ὧρα ἐν τούτοις τὸ Νηρείδας κοινὸν ὧν ἢ καὶ Ἀττικόν · τὸ γὰρ Νηρηΐδας Ἰωνικώτερον ἐκ τῆς Νηρίδος Ἰώνων γενικῆς . καὶ τοιάδε μὲν ταῦτα . Ἐν δὲ τῷ , παίδος ἀντιώσαν , σημειῶσαι τὴν λέξιν ὡς φα*νερῶς τὸ μετέχειν ἀπλῶς δηλοῦσαν καὶ ἄντην γίνεσθαι . Περὶ δὲ τοῦ ἐπικαιδεῖνα καὶ τοῦ , νύκτας τε καὶ ἡμαρ οὐ μὴν ἡμασε , προεδέηλωται . Τὸ δέ , ἔδομεν πυρί , περίφρασίς ἐστι τοῦ ἐκαίσαμεν . ἔχει δὲ τι καινὸν ἐνταῦθα τὸ πυρὶ οὐδέτερον ὡς λεχθὲν κοινότερον · ἄλλως γὰρ ἐπὶ τῶν τοιούτων ἡ πυρὰ κυριολεγεῖται , ὡς δηλοὶ καὶ τὸ , ἐθώσαντο πυρὴν περὶ καιομένω . Ἑσθῆτα δὲ ἔδων λέγει τὰ μυθικῶς ἄμβροτα εἴματα τὰ ἀνωτέρω ῥηθέντα , καλά τινα ὡς εἴδος ὄντα καὶ βασιλικὰ καὶ διαυτοῦ ἐπιχρυσσόμενα θεῖς κλη - σι . Ὅτι τὸ μέλι καὶ νεκροῖν ἐδόκει μέλιγμα εἶναι , δηλοῦσι πολλοί . Τὸ δέ , ἤνυσε φιλός , ἀντὶ τοῦ ἐκανυσεν , ἐκλειώσε . λέξις δὲ αὕτη οὐ ποιητικὴ μὲν , καριωτάτη δέ . Τὸ δὲ Ἀχιλλῦ , τρίς ῥηθὲν ἐν τέλει στίχων , ἢ πρὸς θεῦμα κῆται ἢ πρὸς στιγμαὴν ἀπλῶς ἀναπλήρωσιν . Τὸ δὲ ἐν ἀκράτῳ οἴνῳ καὶ ἀλείφατι τούτεστιν ἐλαίῳ ἢ ἄλλως ἄλουφῇ τινὶ λίπους τὰ ὀστᾶ τῶν τεθνεώτων τίθεσθαι σῶσμα ἤν τοῦ παρομένων · αὐτὰ εἰς μακρόν . Τὸν δὲ ῥηθέντα χρύσεον ἀμφιφορῆα συλλογιστὸν οἷος ἂν ἦν τὸ μέγεθος εἰ τῶν ἀριστῶν ὀστᾶ ἐδείξατο . Τὸ δὲ μίγδα ἐκ τοῦ μίγδην μεταπέπλασται , ὡς ἐκ τοῦ χαρύδην καὶ κύδην
Lemmas: ὁ πᾶς καί εἰμί ἡρωϊκός . καί ἴσως πᾶς γυλοπιηδομαι κατά ὁ ἐκεῖ ἐπιτάφιος ὁ ποιητής ὀκνέω - Σεν ἐνταῦθα ἐχειρῆσαι ποιέω τίς ὅμοιος , ἴσως μέν ἵνα μή καί ἄκων εἰς ἄκαιρος ταὐτολογία ἐμπίπτω , ἴσως δέ καί διά ὁ μή ἔχω ἐνταῦθα χρέω φράζω ὁ πρᾶγμα ἢ περ ἐκεῖ . ὁ δέ ὁ Νέστωρ ἔπαινος καί ὁ ὁ Θέτις καί ὁ Νηρηΐς ἐλευσίς καί ὁ ὁ ζῷον σφαγή καί ὁ περί ἄλειφαρ καί μέλι καί ὁ πολύς περί ὁ ὁ Ἀχιλλεύς πυρή Ἀχαιός ἥκω τεύχω ὁράω ἤτοι ἐρῆμος - μένος αἰνέω καί ὁ κατά ὁ χρύσεος ἀμφιφορεύς καί ὁ περισποος ὁ Ἀχιλλεύς τίμησις ἐκ ὁ κατά ὁ Ἰλιάς σποράδην καμένος ἐνταῦθα εἰς εἷς εἰλύω . δοκέω δέ ὁ πᾶς κατά ὁ Ἀγαμέμωνα ἠθοποιία ὑποκινέω ἐκ ὁ κατά ὁ Ἀχιλλεύς , ὅς περ οἰκτίζω ὁ βασιλεύς ἐπί ὅς μηδείς ἀπος - νήμενος ὅς περί Τροία κάμνω δευτάτα θνῄσκω ἐν ὁ πατρίς , λαγχάνω ἐκεῖθεν ἀρχή μακαρίζω ὁ βασιλεύς ὁ Ἀχιλλεύς ὡς ἐκ ὁ ἐναντίος αὐτός ἀπονίζω ἥς ἔχω τιμή καί θνῄσκω ἐκεῖ ευκλαω ἐν Τροία Ἕκας Ἄργος . ὅσα δέ ἐν οὗτος καί ὅτι ὁ Μοῦσα εἰς ἐννέαδα ὁρίζω ὁ ποιέω - σής ὠμός χαίρω καί οὗτος ὁ συνήθης ἑνικός προσηγორία ἐπάγω ὁ , τοῖος γάρ ἐπόρνυμι Μοῦσα , ὡς τατός ὅς ἑνικός τε Μοῦσα λόγος προσηγυρικῶ καί Μοῦσα πληθυντικός εἶπον . ἔνθα καί ὁ πίσσα - φίους οἶκτος καί μονῳδικός διά ὁ Μοῦσα αἰνίσσομαι ὁ ποιητής , ὁ κοσμέω ὁ ὁ Ἀχιλλεύς ταφή ὡς καί ἐν Ἰλιάς ὁ ὁ Τρωϊκός στρατηγός ἀοιδός θρῆνος ἐξάρχω . οὗτος γάρ πως θρηνηδοὶ καί νῦν ὁ Μοῦσα , ὡς δηλόω καί ὁ , ὅτι καλός , εἴτουν * ᾠδή , θρηνέω · διά ὅς φθίω - ζομενω ἄνθρωπος οὖον δύναμαι μένω ἀδάκρυτος . ἰστέον δέ ὅτι ἐν ὁ , ὄλλυμι Πηλεύς Νίε , ἰωνικός κλίνω ὁ Πηλεύς · διό συστέλλω ὁ λήγω ἐν ὁ ἀκριβής ὁ ἀντίγραφος . στροφάλιγξ δέ κοινός καί Ἀλλῆς εἶπον τατός εἰμί , ἐπεί καί ὁ στρέφω καί ὁ εἴλω ὅμοιος , ὅς ὁ μέν ὁ στροφάλιγξ παράγω , ὁ δέ ὁ ἀείλλω . χρώς δέ καλός λέγω ὁ ὁ νέος Ἀχιλλεύς ἢ ὡς ποτέ τοιοῦτος ὅτε δηλαδή ζῶ ἢ καί ὡς μετά θάνατος . τερατεύομαι γάρ καί τοιοῦτος ἢ ποίησις ὡς δηλόω καί ἐπί ὁ νεκρός Πάτροκλος ὁ , ἐμπίς αὐτός εἰμί χρώς ἢ καί Ἀρίων . ἐν δέ ὁ , * ὕδωρ λιαρός καί ἄλειφαρ , ἄλειφαρ ἢ ὁ ἔλαιον φημί ἢ καί εἶδος τίς ἄλειμμα - ὅς εὐώδης ἕτερος . ὁ δέ ὁ Νέστωρ ἐνταῦθα ἔπαινος πᾶς αμοαδδιξ γέρων συντίθημι . ὁ δέ , ἴσχω Ἀργεῖος μή φεύγω χούρος Ἀχαιός , ἐκ Ἰλιάς παραλαμβάνω καί αὐτός . ὁ δέ Νηρῇς παραγράφω ἀθάνατος τε Ἄλιος λέγω καί κόρη ἥλιος γέρων ὁ Νηρεύς δηλαδή . ἐνταῦθα δέ ἰστέον ὅτι κοινῶς μέν Νηρῇς πᾶς ὁ ὁ Νηρεύς θυγάτηρ . παραδίδομαι δέ ἄλλως ὅτι ἐν ὑπόμνημα βαχυλιδηω ὁ λυρικός διαφορά Νηρείς φέρω καί Νηρεύς θυγάτηρ οὕτως · εἰμί ὁ φημί διαφέρω ὁ Νηρείς ὁ ὁ Νηρεύς θυγάτηρ , καί ὁ μέν ἐκ Δωρίς Γνησίας αὐτός θυγάτηρ νομίζω , ὁ δέ ἐκ ἄλλος κοινός Νηρείς καλέω . πιθανός οὖν ὁ μέν ἐκ εἷς ὁ Δωρίς γνήσιος ὁ ἄλλος οὖς Νηρεύς θυγάτηρ λέγω , Νηρείς δέ ὁ συνείσακτος . καί ὤρα ἐν οὗτος ὁ Νηρείς κοινός ὅς ἢ καί Ἀττικός · ὁ γάρ Νηρῇς ἰωνικός ἐκ ὁ Νηρίς Ἴων γενικός . καί τοιόσδε μέν οὗτος . ἐν δέ ὁ , παῖς ἀντιάω , σημειόω ὁ λέξις ὡς φα*νερῶς ὁ μετέχω ἀπλόος δηλόω καί ἄντην γίγνομαι . περι δέ ὁ ἐπικαιδεῖνα καί ὁ , νύξ τε καί ἦμαρ οὖον μήv ἡμασε , προδηλόω . ὁ δέ , δίδωμι πῦρ , περίφρασις εἰμί ὁ καίω . ἔχω δέ τίς καινός ἐνταῦθα ὁ πῦρ οὐδέτερος ὡς λέγω3 κοινός · ἄλλως γάρ ἐπί ὁ τοιοῦτος ὁ πυρά κυριολογέω , ὡς δηλόω καί ὁ , θωάζω πυρή περί καίω . ἐσθής δέ ἐσθίω λέγω ὁ μυθικός ἄμβροτος εἷμα ὁ ἀνωτέρω εἴρω , καλός τις ὡς εἶδος εἰμί καί βασιλικός καί διαυτος ἐπιχρυσσόμενα θέω καλέω - βρόχος . ὅτι2 ὁ μέλι καί νεκρός δοκέω μέλιγμα εἰμί , δηλόω πολύς . ὁ δέ , ἀνύω φίλος , ἀντί ὁ ἐκανυσεν , ἐκλειόω . λέξις δέ οὗτος οὖον ποιητικός μέν , καριωτάτη δέ . ὁ δέ Ἀχιλλύς , τρίς ἐρώ ἐν τέλος στίχος , ἢ πρός θέω κήτα ἢ πρός στιγμαὴν ἀπλόος ἀναπλήρωσις . ὁ δέ ἐν ἄκρατος οἶνος καί ἄλειφαρ τουτέστιν ἔλαιον ἢ ἄλλως ἄλουφῇ τις λίπος ὁ ὀστέον ὁ θνῄσκω τίθημι σῶσμα ἐάν ὁ πάρειμι · αὐτός εἰς μακρός . ὁ δέ εἴρω χρύσεος ἀμφιφορεύς συλλογιστός οἷος εἄν εἰμί ὁ μέγεθος εἰμί ὁ ἀριστάω ὀστέον δείκνυμι . ὁ δέ μίγδα ἐκ ὁ μίγδην μεταπλάσσω , ὡς ἐκ ὁ χαρύδην καί κύδης