eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1769
Ψ Ω Δ Ξ . καὶ ὥρα τὸ , δαιμόνιες ξένων , συγκαχθὲν ὡς σῶν ἐπερθετικόν , καθὰ καὶ πρὸ ὀλίγων ἐση - μειώθη . Τὸ δὲ τὰ μὲν δόσει τὰ δ' ἄσει , γοργῶς μὲν παρισούται πρὸς κάλλος . δηλοῖ δὲ τὴν ἐν ἀνθρώποις εὐδαιμονίαν κεχραμένην ἐξ ὧν τε θέλομεν καὶ ἐκ τῶν μὴ τοιούτων , κατὰ τὴν Ὀμη - ρικὴν δόξαν ἣν ἐν τῇ Ἰλιάδι δεδήλωκε . Τὸ δέ , ὅ ἂν ἐθέλῃ , κατάθασίς ἐστιν ἐκ πλεθυντι - κοῦ εἰς ἑναδὸν συνήθης τῷ * ποιητῇ . 'Ὅτι τὴν πρὸ βραχέων γραφθεῖσαν σύντομον ὕστι - χὴν διασκευὴν , ἡ τῇ σμικρότητι συνεξομοιοῦτο τῆς ὕψους , εἰς γὰρ ὑς ἱκνύθη , γοργότατα νῦν ἐπιτάχων ὁ ποιητὴς ἠφει περὶ Λύμαιον οὕτως · ἔφη δή · καὶ ἄρματα , τοιούτων ὡς ἐφύδην ἀπαρ - χάς , ἐθυσεν θεοῖς , ἤγουν κατὰ τοὺς παλαιούς , ἐθυμάσεν . οὐδὲ ποτε γάρ , φασί , παρὰ τῷ ποιητῇ τὸ θύσαι ἀντὶ τοῦ σφάζειν ἱκρίων λέγεται . συλλαλεῖ δὲ τούτοις καὶ ὁ γράψας , ὅτι σφάζει μὲν τὸ ἱερουργ - ηθῆσαι ζῷον , θύσαι δὲ τὸ θυμάσαι . θύη γὰρ τὰ θυμάματα , ὕδεν καὶ νέφος θυόν , καὶ κόλπος θυώ - δης . φέρει δ' ἐκεῖνος καὶ χρήσιν τοῦ πρώτου μὲν τὸ , ἐσφάξεν καὶ ἐδεραν , τοῦ δευτέρου δὲ τὸ , θεοῖσι δὲ θύσαι ἀνώγμε Πάτροκλον . ὅτι δὲ τὸ θύειν καὶ ἐπὶ τοῦ θυμᾶν κείται , Θεόκρι*τος ἐν ταῖς γραμμακευ - τρῖαις δηλοῖ σαφέστατα . εἶτα εἰπὼν καὶ ὡς ἐποίησεν αἰθόσα οἴνον , ὁ περ ἐν τῇ πρὸ τοῦ - των διασκευῇ εἰρήσε , λέγει ὅτι ἐξετο ἢ παρὰ μοίρῃ ὁ Λύμαιος ἤγουν παρὰ τῇ ἑαυτῷ μοίρῃ . πλάττει δὲ καὶ Μεσαυλίον τινα δοῦλον τοῦ Εὐμαίου , ὃν συθώτης ἠφαιν αὐτὸς ἐκτίσατο πριάμενος ἐκ Ταφίων , οἷος , τοιούστι μόνος καθ' ἑαυτὸν ἀποχωμένου ἄνακτος . καὶ ἦν μὲν καὶ τοῦτο ἐμμενετικὸν τοῦ οἴος . ὁ δὲ καὶ σαφέστερον ἐφερμηνεύων ἐπάγει · νόσφιν δεσπόνης καὶ Λαέρταο γέροντος . οἰκείων δὲ ὄνομα δοῦλῳ ἀγροίκῳ ἤγουν ἀγροτικῷ τὸ Μεσαυλιος , ἀπὸ τοῦ μέσων , ὁ πέρ ἐστιν ἀγροτικὴ ποιμενικὴ κατοικία , ὡς δηλοῖ καὶ ἡ Ἰλιάς ἐν τῷ , ὅτε οἱ μέσων ἴκοντο . αἱ δὲ μὴ μόνον δεσποτικαὶ ὑπὸ τῷ Λύμαιῳ εἰσιν , ἀλλὰ καὶ δοῦλον αὐτὸς ἰδιόκτητον ἔχει , καλῶς ἄμα ὀχῆμας ἀνδρῶν λέγεται . οἰκονομικὴ δ' ἐνταῦθα ἡ ἱστορία ὡς τῶν εὐνουστά - των δοῦλων καὶ πεζουλιαζομένων ἀκωλύτως ὡς ταπολλά . Ἀλίστας δὲ τοὺς προεγνωσμένους Ταφίους καὶ ἐνταῦθα ὁ ποιητὴς ἱστορεῖ , τυχὸν δὲ καὶ ἄλλως ἐμπορικούς . ἐξ ὧν Λύμαιος τὸν Μεσαυλίον πρίατο πτεάτεσσον ἴοισιν , ὡς ὁ ποιητὴς ἠφει . λέγει δὲ τοὺς τοιούτους ἀγρότας καὶ μέχρι ζώφον νῦν φαγεῖν , εἰπὼν · οἱ δ' ἐπὶ ζοῖτον , ὁ ἐστιν ἐπὶ κοίτην αἴτου καὶ κρεῶν , κεχωρημένοι ἐσσύοντο . 'Ὅτι καινοποιὸς ὡν Ὀμηρος , ὡς ταπολλά , προτίθεται κἀνταῦθα εἰπεῖν τι πλασματικῶς γλαφυρὸν καὶ ἀνέκλειστον . ὑποτίθεται γὰρ νῦντα τυχαίως οὕτω γενέσθαι ψυχρὰν , καὶ οἷαν ἀναγκάσαι τὸν ψευδοπλάνητα τοῦτον ὁμοῦν . εἶτα πλάττει καὶ αὐτὸν δεξιῶς ἀναμνησθόμενον ἐν τῷ ψύχεσθαι , ὅπως ἐν ὁμοίῳ καιρῷ αὐτὸν ἐν τῇ Τροίᾳ ὁ Ὀδυσσεὺς καταπεποιημένον ὑπὸ βίους εἰμερόδως ὡμίσιατο καὶ ἰσκέλασε καὶ ζη*τοῦντα καὶ νῦν ὁμοίον τι γενέσθαι εἰς αὐτόν . ὁ περ ἔσται , ἐκ παρ' αἰδεσθόντες τοῦτον οἱ περὶ τὸν Εὐμαῖον δοῦν παχεῖσαν χλαῖναν κατὰ τοῦ χειμῶνος , ὁποία τις ἡ μὴ μόνον ἀλεξήριμος λεγομένη , ἀλλὰ καὶ χειμάννα ὡς ἐν ῥητορικῷ κείται λεξιχῷ · ἐκεῖνο μὲν διὰ τὸ ἀλέγειν , ὁ ἐστιν ἀποσφρίζει τὸν ἄνεμον , τοῦτο δὲ διὰ τὸ ἀμύνειν τὸ χίμα , ἢ δὴ τῆς αὐτῆς ἐννοίας εἴσιν . ἔστι δὲ ἡ Ὀμηρικὴ ἐν τῷ τοιούτῳ πλάσματι φρόσις τοιαύτη · νῦς δ' ἄρ ἐπήλθε κακὴ ὀνοτομηνοῦς . ἐς δ' ἄρα Ζεὺς πάννυχος . αὐτῷ γὰρ Ζέφυρος μέγας αἰὲν ἐνδρός , καὶ * τοῦτο μὲν ἐχρεωσις κακῆς νυχτός . τὰ δὲ ἔξης ἐν οἷς πειρητέον τοῦ συμβότου εἰ πῶς χλεῖναι πονθὴν λάλη , ἐπὶ αὐτοῦ χήδετο λῆμ , τοιαῦτα εἰσί · κέκλυτε νῦν , εὐχόμενος τοῦ ἔπος ἔρεω . οἷνος γὰρ ἀιώγει ἡλώς , ὅς τ' ἐφύκε πολὺ φρονεῖν περ μᾶλ' ἀίσαι , καὶ δ' ἀπαλὸν γελάσαι , καὶ τ' ὀρχήσασθαι ἀνίης , καὶ τι ἔπος προύειχεν ὁ πέρ τ' ἀόρητον ἄμεινον . εἶτα ἐπεὶ περ εἴκός εἴπειν τινὰ ὡς ἐπιδὴ σῖδας μέθης ἀπόλλυσιν εἶναι τὸ ῥηθησόμενον σίγνσον ἠφαιν · ἀλλ' ἐπεὶ οὖν τὸ πρῶτον ἀνέχραγον , οὖν ἐπικεύσω , τοιούστιν ἐπὶ τὸ μέζον ὁμολογή*σε τὸ , οἶνον κάτοχος εἶναι κάκειθεν κλεῖνθαι εἴπειν , οὐδ' ἐν ὀκνησῶ οὐδὲ τὸ ἔλαττον . καὶ ἐνθὺς ἐπιφέρει κατὰ ἀσύνδετον σχῆμα , ὁποῖα τινὰ καὶ ἐν Ἰλιάδι χῶνται , οὕτως · αἰθ' ὡς ἡλώμην βίῃ τὲ μοι ἐμπέδοσ εἶν , ὡς ὑθ' ὑπὸ Τροίην λόχον ἠγόμεν Σάρπυναντες . ἠγεισθην δ' Ὀδυ*σεὺς τε καὶ Μενηλάος . τοῦτο δ' ἄμα τρίτος ἤρχον ἐγών , αὐτὸ γὰρ ἄνω - γον . ἀλλ' ὅτε δή μ' ἰχόμεσθα ποτὶ πτόλιν αἰπὺ τε τείχος , ἡμεῖς μὲν περὶ ἄστυ κατὰ ῥοπὴν πυκνὰ ἀνδ - ρακας καὶ ἔλος ὑπὸ τείχεσι πεπηγότες κείμεσθα . νῦς δ' ἄρ ἐπήλθε κακὴ Βορέαο πεσόντος , πηγυλῆς , ἥγουσιν παγετὸς κατὰ τοὺς παλαιούς , ἡ παγετώδης . αὐτὰρ ὑπερθε χειὼν γένετ’ ἥυτε πάγχν ψυχρὴ καὶ σκέεσσι περιτράφετο κρύσταλλος . ἐνθ’ ἄλλοι πάντες χλαῖνας ἔχον ἤδε χιτῶνας , εἶδον δ’ εὐνῆλοι σκέπει * σκεπόμενοι . αὐτὰρ ἐγὼ χλαῖναν μὲν ἴων ἐλιπον ἀφραδίαις , ἀς ἐφημηνὼν ἐπάγει · ἐπεὶ οὐκ ἐφά - μην ὀψωσέμεν ἐμπης · ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίχα νυκτὸς ἦν μετὰ δ’ ἄστρα βεβήκει , ὡς καὶ ἄλλαχόθι κείται , καὶ τότε’ ἐγὼν Ὀδυσοῦχα προσηύδων ἐγγὺς ὄντα ἀγχῶνι νύσας . οὐ δ’ ἐμιαπώσ , ἥγουσιν παγὼν καὶ ἄμα ἐπει , ὑπάκουσεν , ἥγουσιν ἁπλῶς ἤκουσεν · Λιογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχαν’ Ὀδυσοῦ , οὐ τι ἐτι ζωοῖσι μετέσσομαι , ἀλλὰ με χεῖμα δάμναται · οὐ γὰρ ἔχω χλαῖναν . παρὰ μ’ ἥπαφε δαίμων οἰοχί - τωνα ἐμμεναι . νῦν δ’ οὐκέτι φνκτά * πέλονται . ὡς ἐφάμην . ἔ δ’ ἔπειτα νῦσιν σχέθε τόνδ’ ἐνὶ θυμῷ , οἷος ἐκεῖνος ἦν βουλευέμεν ἤδὲ μάχεσθαι . φθεγξάμενος δ’ ὀλίγῃ ὅτι με πρὸς μῦθον ἐειπε · σίγα νῦν μὴ τις ἄλλος ἀκούση . ἦ , τουτέστιν ἔφη , καὶ ἐπ’ ἀγχῶνος κεφαλὴν σχέθεν εἰπὲ τε μῦθον · κλύσε φίλοι , θεὸς ἄντιπον ἤλθεν ὕνειρος . λίην γὰρ νηὼν ἕκας ἤλθομεν . ἀλλὰ τις εἴη εἰπεῖν’ Ἀγαμέ - μνονι · εἰ πλείονας παρὰ ναύχριν ἐποτρύνει νέεσθαι , ἥγουσιν ὕπως πλείους σοσιμύχας πέμψει ὧδε . καὶ ὁ μέν οὐτως εἶπε ψευσάμενος ἐν δέοντι στρατηγικῶς . Θόας δὲ ἀνεγερθὲς * ἀπὸ χλαῖναν θέτο φωνιζόσσαν , ὥσα δηλαδὴ τρέχει πούφος . βίᾳ δὲ θέων ἐπὶ νῆας , ἐγὼ δ’ ἐνὶ εἴματι κείμην ἀσπασίως . φάε δὲ χονοόθρονος’ Ἥως . ὁ δὴ ἰσοδυναμόν ἐστι τῇ πολλαχοῦ κειμένῃ περιφρά - σει τοῦ , Ἥως δ’ ἐκ λεχέων καὶ τα’ ἐξῆς . καὶ οὕτω μὲν ἐνταῦθα κατέληξε τὸ διήγημα , αἴνημα ὃν εἶπον · αἴνος μεθοδευθείς καὶ προτεθείς τοῖς περὶ τὸν Εὐμαῖον , ἐπὶ ζητήσει ἐπιβλήματος , δε’ οὐ τὸ κρῦος ἐκ - φεύζεται , ὥσα δηλαδὴ νοήσωσιν ἐκεῖνοι , ὡς χοῇ καὶ νῦν ὑφ’ ἡμῶν ἐπὶ τῷ ξινῷ τούτῳ γενέσθαι οὐ πέρ ποτε καὶ ὁ ἡμέτερος δεσπότης ἐπ’ * αὐτῷ πεποίηκε . καὶ ἔδει μέν διὰ τὸν τοῦ αἰνίγματος καινὸν στίγμα τὸν λόγον ἐνταῦθα καὶ μὴ περαιτέρω προελθεῖν , ὡς ἂν ὁ ἀχροατὴς ἀφ’ ἑαυτοῦ νοοῖη τὸ λείπον κατὰ τὸν τοῦ αἴνου νόμον , ὅτι δηλαδὴ καὶ νῦν χειμῶνος ὄντος δέομαι περιβλήματος . ὁ δὲ διὰ τὸ πρὸς ἀγροίκους λέγειν προστιθῆσι χάριν σαφηνείας καὶ τὴν ἀξιίωσιν τοῦ προβληθέντος αἴνου , εἰπών · ὡς νῦν ἡβώμοι βίᾳ τέ μοι ἡμαδος εἴη . δοίη κέν τις χλαῖναν ἐνὶ σταθμοῖσι συφορθῶν , ἀμφοτέρων , φιλό - τητι καὶ αἰδοῖ φροντὸς ἔχος . νῦν δὲ μ’ ἀτιμάζουσι κακὰ χοοῖ’ εἴματ’ ἔχοντα , ὡς δηλοῦσι τιμηθησόμενος ἂν , εἴ περ καλὰ χοοῖ’ εἴματα ἔστο . τίμιον γὰρ τοῖς πλείοσιν ὁ ὡραῖος ὄς καὶ ἡ κατὰ σῶμα θεραπεία , ὡς καὶ ὁ κατὰ Φαίακας ἐδειξεν Ὀδυσεύς . ἀλλ’ οὕτω μέν ὁ Ὀδυσεύς ἠμῖν ετο δεξίως , οὐχ’ ἥττον δὲ αὐτοῦ εἰς δεξιότητα καὶ τὸν Εὐμαῖον , εἰπώντος · ὦ γέρον , αἴτος μέντοι ἀμύ - μων , ὄν κατέλεξας , οὐδὲ τί πω παρὰ μοίραν , ἥτοι παρὰ τὸ προσήκον , ἔπος νηκερδὲς ἐειπες . διὸ οὐτ’ ἐσθῆτος δέησι οὔτε τινὸς ἄλλου . ὧν ἐποίησεν οὐ δέεσθαι δηλαδὴ , οἰκέτην ταλαπείροιν ἀντιάσαντα νῦν . αὐτὰρ ἠώδην γε τὰ σὰ ῥάκεα δυσπαλίξεις . λέγει δὲ ὁ Εὐμαιος ἐπιδεξίως ὡς * πρὸς τὸ αἴνημα , ὡς νῦν μέν τεύξη ὧν ἐθέλεις , ἔωθεν δὲ τὰ σὰ ἐνδύση αὐθὶς ῥάκεα . καὶ ὡς περ ἐν Τροίᾳ οὐκ ἐλλησυνόμησας τῆς φωνιζόσης χλαῖνης τοῦ Θόαντος , ἀλλ’ ἔωθεν ἀπέδωκας αὐτήν , οὕτω καὶ νῦν οὐ κύριος ἔση τοῦ ἐπιβλήματος , ἀλλὰ τὸ νυκτερινὸν ψύχος φηγῶν ἐσαύριον ἀποδώσεις αὐτό . καὶ τὴν αἰτίαν ἀποδιδούς φησίν · οὐ γὰρ πολλαὶ χλαῖναι ἐπιμηθβοὶ τε χιτῶνες ἐνθάδε ἐννυσθαι , μία δ’ οἷη φωτὶ ἐκάστῳ διὰ τὸ ἀπεριουσιέστων καὶ ἀνόσφιστον . διὸ ἠχαιρεν’ Ὀδυ - σεύς , ὅτι οὕτω πηδεῖται τῶν ἐκείνου ὁ Εὐμαιος . Ὅτι δέ , ὡς ἐφρόθη , τὴν τοῦ αἴνου ἀξιίω - σιν κεκρίσθαι δεῖ καὶ μὴ ἐκφωνεῖσθαι πρὸς λογίους μέντοι ἀκροατάς , δηλοῖ καὶ Ἡσίοδος , ὅς τῷ παρ’ αὐτοῦ πλασθέντι αἴνῳ τῆς ἀηδόνος οὐ προσέθετο τὴν ἀξιίωσιν , ἢ τις ἦν , τὸ μὴ δεῖν εἶναι θηριωδῶς τοὺς ἀρπαγας ἐπιαγέσθαι τῷ μουσολήπτῳ ἐκείνῳ ἀοιδῷ , ἀλλὰ σσιγήσεν , ἀρεὶς νοεῖν ἐκεῖθεν τοὺς ἀκροατάς ὡς λογίους . αἴνον γάρ , φησιν , ἐρέω βασιλεύσι φρονέουσι καὶ αὐτοῖς , τουτέστι δυναμένοις νοεῖν ὁ περ αἰνίζομαι . ἤδηον δὲ οὐτ’ αἴνος παρὰ τοῖς παλαιοῖς οὐ μόνον παῖσιν , ἐξ οὐ πολυαἴνος Ὀδυσεύς , ὡς αἱ Σειρήνες εἴπον , ἀλλὰ καὶ λόγος συμβολικὸς ἐν μύθῳ ἢ ἱστορίᾳ περιπίπτων ἔχων παρακινεῖν , ὡς τὸς δὲ κατὰ τὸν παλαιὸν εἴπειν , * λόγος μυθικὸς ἐκφερόμενος ἀπὸ ἀλόγων ζώων ἢ φυ - τῶν πρὸς ἀνθρώπων παραίνεισιν , ὡς εἰρήσται . διὸ καὶ Ἡσίοδος τὸν περὶ τῆς ἀηδόνος παρ’ αὐτῷ λόγον αἴνον , ὡς ἐφρόθη , ἐκάλεσε , καὶ Ἀρχίλοχος δὲ φησιν , ὅτι αἴνός τις ἀνθρώπων ὁ δ’ ὡς ἀφ’ ἀλώπης ἤθ’ αὐτὸς ξυνωνὴν ἐμίξαν , ἢ καθ’ ἑτέραν γραφήν , ἐθεντο . Ἐνθα ὦρα τὸ ξυνωνὴν περὶ χθὲν ἐκ τοῦ ξυνόν , ὅθεν τὸ παρ' Ὁμήρῳ ξυνήϊον , ἵνα ἡ ξυνωνία ἡ κοινωνία . οὐ δή που γάρ ὡς περ ἰωνία ἡ ἴση πρᾶξις παρὰ τοῖς τεχνικοῖς , οὕτω καὶ ξυνωνία ἐνταῦθα ἡ ξυμπραξίς . ὁ δὲ τὴν εἰρημένην Ἀρχιλόχειον χρήσιν παραγαγὼν ἐπαγωγὴν καὶ ἐτείραν ὁμοίαν ἐν ἡ κατ * ταύτῃ σχηματὴν συντέλει τὸ περιεχόμενον σκῆμμα ἐπιφάνει . παύμος ἦν θηρίων ἀποκριθὲς , μοῦνος ἀν' ἐσχατίνην . τῷ δ' ἀφ' ἀλώπηξ περιδελέρη συνήρπτετο πικινὸν ἔχουσα νοῦν . καὶ ταῦτα μὲν ἀπὸ ἀλόγων . εἰς δὲ τὸ ἀπὸ φυτῶν συντελεῖ Καλλιμάχου τὸ , ἔχουσι δή τὸν αἶνον . ἐν ποτε μᾶλῳ ἢ λέλῳ , τουτέστι Λήλῳ τῇ νήσῳ , δάφνην ἐλαΐνην καὶ ἴξιν . καὶ ἔστι , φησίν , ὁ αἶνος ἡπλωμένη παρομία , ἡ τις καὶ αὐτὴ ἀποκεχαιριωται μὲν εἰς τινα παραίνεσιν , ἐκ - δέχεται δὲ τι ἔξωθεν ἐπέκεινα τοῦ κειμένου . ὅτι δὲ καὶ γοῖφρῳ ἔοικεν ὁ τοιοῦτος αἶνος , δήλον ἔστι . γοι - γαίνεται γὰρ πῶς ὁ αἰνισόμενος . πρὸς διάφορον δὲ σημασίαν βαρύνεται ὁ τοιοῦτος αἶνος , πρὸς δια - στολὴν δηλοῦσι τὸν κατ' αὐθείαν ὀξυνόμενον αἰνόν , ἀφ' οὗ ἐπαίνη Περσεφόνη . γίνεται γὰρ ὁ μέν εὐλογητικὸς αἶνος παρὰ τὸ αἰνεῖν ὡς οἶον ἱανος , ὁ δὲ ὠθητὴς συμβολικὸς παρὰ τὸ αἰνῶ , εὐπόδωκλος γάρ ἐστιν , ἡ καὶ παρὰ τὸ αἰσθάν . σωσινὸς γὰρ λόγος ὁ τοιοῦτος αἶνος ἐστὶ παθὰ καὶ πᾶν αἴνημα . καὶ ἴσως διὰ τοῦτο Θηβασίου τὸν λόγον αἴνημα ἐλεγον , ὡς δηλοῖ Παλαίφατος ἐν τῷ περὶ Σριγυός . ροῦ - λονται γὰρ οἱ λοχῶντες χρῦπτε*σθαι καὶ λανθάνειν , ὡς εἰ καὶ ὑπὸ σκότῳ αἰσθῶ ἦσαν . φέρεται δὲ παρὰ τοῖς παλαιοῖς καὶ ὅτι Ἀθηναλῆς ἀθετεῖ ἐν τοῖς ῥηθεῖσι τὰ ἐπη , διότι ὁ αἶνος οὐκ ἔχει προσκει - μένην καὶ τὴν ἀξίωσιν . καὶ ὡμὼς ἐγράφη τι ἀνωτέρω εἰς τοῦτο εὐλόγου . ἡ γὰρ τῶν ἀρχαίων ἀρχαϊκὴ ἡνέγκασεν ἰσμηκυνθῆναι τὸν αἶνον τῇ τῆς ἀξιώσεως ἐπιφορᾷ . καὶ οὕτω μὲν ταῦτα . οἷς προσθετέον καὶ ὅτι πταρχὸς παρὰ τοῖς παλαιοῖς ὁ αἶνος . ἐπανος γάρ , γασί , γνῶμη , παρομία , καὶ πόλις , ἥν ὁμακλῶν ὁ Ἀντιφῶν καλεῖ . Νὺξ δὲ γίνεται κατὰ τοὺς παλαιούς ἐκ τοῦ νύσσω νύξ ἀποβολὴ τοῦ ὦ , ἀντιγραπτικῶς , γασίν , ἡ μὴ νύσσουσα εἰς ἔργον , ἀλλὰ μᾶλλον κατατιθεῖσα . ὕθεν καὶ θοή νὺξ ἡ καταθιτικὴ κατὰ τινας , ὡς καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα κείται . ἀπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ , γασί , νύξω νὺξ καὶ τὸ κατὰ τοὺς δακτυλίοὺς ἐξω σκληρόν , καὶ πλεονασμῷ τοῦ ὁ πρὸς διαστολὴν ταυτοφωνίας ὕνης . οὕτω καὶ κλῶ κλεζῶ , ἐξ οὗ ἡ κλεγγή . καὶ αὐ σέλην κλῶ κλάζω καὶ ὁμοίῳ πλεονασμῷ τοῦ ὁ ὀκλαζῶ ἐξ οὗ καὶ δίφρος ὀκλαδίας , καὶ ἐπίρρημα δὲ ὀκλαζ , ὕθεν ὀκλαζ καθήσθαι τὸ ἐπὶ γόνυ . Σκοτομήνος δὲ νὺς οὐχ' ἀπλῶς ἡ εὐσληρος ἀλλὰ καθ' ἣν ἡ σέληνη ἀποσκοτοῦται , γασίν , ἐγγίσασα ἡλίῳ πρὸς σύνθδον , ὅτε καὶ μεγ' ὁ*λίγων ἀρπαγμασία γενομένη ἐνηρ καὶ νέαν ποιήσει , τοῦ μὲν φθίνον - τος μηρὸς κατὰ τὸν ποιητήν , τοῦ δ' ἰσταμένου . ἡ γὰρ τοιαύτη σέληνη διὰ τὴν πρὸς ἡλίον σύνθδον καὶ τὸν ἀέρα μεταβάλλει πρὸς τὸ παραχουδίστερον , ὅτε καὶ κελαιδινή κυρίως ἐστιν ἡ Ἀρτεμις , ὁ ἐστιν ἡ σέληνη , ὅτι δὲ τοιαύτην δεῖ νοεῖν ἄρτι τὴν σκοτομήνον νῦκτα , δηλῶσι καὶ ὁ ἐφεξῆς πον καιρός . ὑπόκειται γὰρ ἐν τοιαύτῃ τῷ Ὀδυσεΐα ἡμέρα ἐκφανθῆναι τοῖς μνηστήροισι , καθ' ἣν ἡλίῳ συνοδεύουσα σέληνη ποιήσει ἄν ἐκλειψιν . γασεῖται δὲ ἡ τοιαύτη ἡμέρα μετὰ τρεῖς ἑφεξῆς οἴμαι νύκτας , ὥστε ἡ νὺς αὕτη ἐγγίζει τῇ συνθδῷ . καὶ κατὰ τοῦτο εἰκότως ἄν εἴη σκοτομήνος . Ἰστέον δὲ ὅτι τε παρὰ τὸ νύσσω νύξω ἡ νὺς , ὡς καὶ ἄλληγοῦ σαφῶς ἐδηλώθη , καὶ ὅτι νὺς πυγὸς ἡ κλίσις αὐτῆς , ὡς δήλον ἐκ τοῦ πάννυχος καὶ παννύχιος καὶ σινάνυχες . αὶ καὶ πλεονάσαντος τοῦ τ , ὡς καὶ ἐν τῷ γέλακτος καὶ ἄνακτος , ἐτράπη εὐθὺς καὶ τὸ χ εἰς κέππα , ἵνα ψιλὸν ψιλῷ πανοικιῶς ἠρήσται . καὶ ὅτι ἔοικεν ἡ σκοτομήνος καὶ σκοτομήνεια γράφεσθαι , ὡς δηλοῖ ὁ γράψας διὰ τὴν σκοτομανίαν , ὅτι Ἀττικοὶ μὲν καὶ Λοκρεῖς σκοτόμαναν λέγουσι , Ὁμηρος δὲ σκοτομήναιαν , ὁ πρὸ οὐχ' ἠφῆται πον ἄλληγοῦ κείμενον παρὰ τῷ ποιητῇ . καὶ ἐστιν ἐνταῦθα νοῆσαι * ὡς οὐ παρὰ τὸ μαίνεσθαι ἡ σκοτόμανα γίνεται , ἀλλὰ παρὰ τὸ μὲν μαῦς Λοκικὸν καὶ παρὰ τὸ μᾶναι ἡ μήνη , σκοτόμανα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ὦστα , σκοτόμανα . ἡ δὲ κομωδία καὶ σκωπτικὴ διὰ τῆς τοιαύτης λίζεως ἐν τῷ , ὅσσαι σκοτόμαναι ὦσαι χαλίδες . Σημειῶσαι δὲ καὶ ὅτι τὴν τοιαύτην νῦκτα , ἴσως δὲ μᾶλλον τὴν ἐφεξῆς ὠθητέων πηγνίδια καὶ χυνοφόλον , καὶ κατου - λάδα καλεῖσθαι Παυσανίας φησίν , ὡς κατιλλούσαν καὶ καθείρουσαν , καθὰ καὶ ἐξούλης φησὶ διμη ἡ τῆς ἐξοιζῶς , ἔπεισι δὲ τὴν πανώλεθρον · οὐλὸν γὰρ τὸ ὀλέθμιον · ἡ τὴν ἔχουσαν συστροφὰς ἀνέ - μων . ἰλλων γὰρ καὶ τὸ συστρίφαι . ὕθεν καὶ ἴλλες παρὰ Ἰωσὶν ὁ ἀπὸ λῦγον δεσμὸς ἐν Ἰλιάδι , καὶ τὸ , ἰλαδὸν εἰς ἀγορήν , καὶ οὐλὴ Θριξ , ἡ καὶ ἄλλως κατουλάς νὺς ἡ ζωφῶδης ἀπὸ τῆς κατὰ σῶμα , γασίν , οὐλῆς . ὡς * ἡς καὶ ὑπουλος ὁ κακότροπος · μειαντέρα γάρ , γασίν , αὐτή , ὡς ἐπιπολῦ . Τὸ δὲ ἐν Ζεύς
Lemmas: Ψ Ω δ Ξ . καί ὥρα ὁ , δαιμόνιος ξένος , συγκαχθὲν ὡς σός ἐπερθετικόν , καθά καί πρό ὀλίγος εἰμί - μειόω . ὁ δέ ὁ μέν δόσις ὁ δέ ἀάω , γοργός μέν παρισόω πρός κάλλος . δηλόω δέ ὁ ἐν ἄνθρωπος εὐδαιμονία χράω ἐκ ὅς τε ἐθέλω καί ἐκ ὁ μή τοιοῦτος , κατά ὁ ὁμός - ρικὴν δόξα ὅς ἐν ὁ Ἰλιάς δηλόω . ὁ δέ , ὅς εἄν ἐθέλω , κατάθασις εἰμί ἐκ πλέω - ποῦ εἰς ἐνᾴδω συνήθης ὁ * ποιητής . Ὅτι ὁ πρό βραχύς γράφω σύντομος ὕω - χήν διασκευή , ὁ ὁ μικρότης συνεξομοιόω ὁ ὕψος , εἰς γάρ ὗς ἱκνύθη , γοργός νῦν ἐπιτάσσω ὁ ποιητής ἀφέω περί λυμαιων οὕτως · φημί δή · καί ἅρμα , τοιοῦτος ὡς φύω ἀπαίρω - χάω , θύω θεός , ἤγουν κατά ὁ παλαιός , ἐθυμάσεν . οὐδέ ποτός γάρ , φημί , παρά ὁ ποιητής ὁ θύω ἀντί ὁ σφάζω ἴκρια λέγω . συλλαλέω δέ οὗτος καί ὁ γράφω , ὅτι σφάζω μέν ὁ ἱερουργός - ἠθέω ζῷον , θύω δέ ὁ θυμάμαι . θύω γάρ ὁ θύμα , κάτ-ηλυς καί νέφος θύω , καί κόλπος θύω - δήω . φέρω δέ ἐκεῖνος καί χρῆσις ὁ πρῶτος μέν ὁ , σφάζω καί δέρω , ὁ δύο δέ ὁ , θεός δέ θύω ἄνωγα Πάτροκλος . ὅτι δέ ὁ θύω καί ἐπί ὁ θυμός κεῖμαι , Θεόκριτος ἐν ὁ γραμμακευ - τριος δηλόω σαφής . εἶτα εἶπον καί ὡς ποιέω αἴθω ὄνος , ὁ περ ἐν ὁ πρό ὁ - ὁ διασκευή εἴρω , λέγω ὅτι ἐξίημι ἢ παρά μοῖρα ὁ Λύμαιος ἤγουν παρά ὁ ἑαυτοῦ μοῖρα . πλάσσω δέ καί μεσαύλιον τις δοῦλος ὁ Εὔμαιος , ὅς συθώτης ἁφή αὐτός κτίζω ὠνέομαι ἐκ Τάφιος , οἷος , τοιουειμι μόνος κατά ἑαυτοῦ ἀποχώννυμι ἄναξ . καί εἰμί μέν καί οὗτος ἐμμενετικός ὁ οἶος . ὁ δέ καί σαφής ἐφερμηνεύω ἐπάγω · νόσφι δεσπονεος καί Λαέρτης γέρων . οἰκέω δέ ὄνομα δοῦλος ἄγροικος ἤγουν ἀγροτικός ὁ Μεσαύλιος , ἀπό ὁ μέσος , ὁ περ εἰμί αγροτικός ποιμενικός κατοίκιος , ὡς δηλόω καί ὁ Ἰλιάς ἐν ὁ , ὅτε ὁ μέσος ἱκνέομαι . ὁ δέ μή μόνος δεσποτικός ὑπό ὁ λυμαιος εἰμί , ἀλλά καί δοῦλος αὐτός ἰδιόκτητος ἔχω , καλῶς ἄμη ὀχῆμας ἀνήρ λέγω . οἰκονομικός δέ ἐνταῦθα ὁ ἱστορία ὡς ὁ εὐνουστά - ὁ δοῦλος καί πεζουλιαζομαι ἀκωλύτως ὡς ταπολλͅόν . αλιιστημι δέ ὁ προγιγνώσκω Τάφιος καί ἐνταῦθα ὁ ποιητής ἱστορέω , τυγχάνω δέ καί ἄλλως εμπορικός . ἐκ ὅς Λύμαιος ὁ μεσαύλιον ὠνέομαι πτεάτεσσον ἴος , ὡς ὁ ποιητής ἀφέω . λέγω δέ ὁ τοιοῦτος ἀγρότης καί μέχρι ζώφος νῦν ἐσθίω , εἶπον · ὁ δέ ἐπί ζέω , ὁ εἰμί ἐπί κοίτη αἰτέω καί κρέας , χωρέω σεύω . Ὅτι καινοποιός ὡς Ὅμηρος , ὡς ταπολλͅόν , προτίθημι ἐνταῦθα εἶπον τίς πλασματικῶς γλαφυρός καί ἀνέκλειστον . ὑποτίθημι γάρ νῦντα τυχαῖος οὗτος γίγνομαι ψυχρός , καί οἷος ἀναγκάζω ὁ ψευδοπλανήτης οὗτος ὄμνυμι . εἶτα πλάσσω καί αὐτός δεξιός ἀναμιμνήσκω ἐν ὁ ψύχω , ὅπως ἐν ὅμοιος καιρός αὐτός ἐν ὁ Τροία ὁ Ὀδυσσεύς καταποιέω ὑπό βίος εἰμερόδως ωμισιατος καί ἰσκέλασε καί ζητέω καί νῦν ὅμοιος τίς γίγνομαι εἰς αὐτός . ὁ περ εἰμί , ἐκ παρά αἰδέομαι οὗτος ὁ περί ὁ Εὔμαιος δήω πήγνυμι χλαῖνα κατά ὁ χειμών , ὁποῖος τις ὁ μή μόνος ἀλεξήριμος λέγω , ἀλλά καί χειμαίνω ὡς ἐν ῥητορικός κεῖμαι λεξικός · ἐκεῖνος μέν διά ὁ ἀλέγω , ὁ εἰμί αποσφριζεω ὁ ἄνεμος , οὗτος δέ διά ὁ ἀμύνω ὁ Χίμα , ἢ δή ὁ αὐτός ἔννοια εἰμί . εἰμί δέ ὁ ομηρικός ἐν ὁ τοιοῦτος πλάσμα φροτις τοιοῦτος · ὗς δέ ἄρα ἐπέρχομαι κακός ὀνοτομηνοῦς . εἰς δέ ἄρα Ζεύς παννύχιος . αὐτός γάρ Ζέφυρος μέγας ἀεί Ένδρος , καί * οὗτος μέν ἐχρεωσις κακός νύξ . ὁ δέ ἔξειμι ἐν ὅς πειρητέον ὁ σύμβοτος εἰμί πῶς κλεινός πόντης λάλη , ἐπί αὐτός κήδω λήμη , τοιοῦτος εἰμί · κλύω νῦν , εὔχομαι ὁ ἔπος εἴρω . ὅνος γάρ ἀιώγει ἁλίσκομαι , ὅς τε φύω πολύς φρονέω περ μῆλον αἶσα , καί δέ ἁπαλός γελάω , καί τε ὀρχέομαι ἀνίημι , καί τίς ἔπος προέχω ὁ περ τε αορητος ἀγαθός . εἶτα ἐπεί περ εἰκός εἶπον τις ὡς ἐφοράω σίδη μέθη ἀπόλλυμι εἰμί ὁ εἴρω σίγνσον ἁφή · ἀλλά ἐπεί οὖν ὁ πρῶτος ἀνακράζω , οὖν ἐπικεύθω , τοιουειμι ἐπί ὁ μέγας ὁμολογέω ὁ , οἶνος κάτοχος εἰμί κακείθεν κλείνω εἶπον , οὐδέ ἐν ὀκνέω οὐδέ ὁ μικρός . καί ἐντίθημι ἐπιφέρω κατά ἀσύνδετον σχῆμα , ὁποῖος τις καί ἐν Ἰλιάς χόω , οὕτως · εἴτε ὡς ἡλόω βίαιος τε ἐγώ ἔμπεδος εἶμαι , ὡς κόρυς ὑπό Τροία λόχος ἄγω Σάρπυναντες . ἡγέομαι δέ Ὀδυσσεύς τε καί Μενηλάος . οὗτος δέ ἄμη τρίτος ἄρχω ἐγώ , αὐτός γάρ ἄνω - γος . ἀλλά ὅτε δή εἷς ἱκνέομαι πρός πόλις αἰπύς τε τείχος , ἐγώ μέν περί Ἄστυ κατά ῥοπή πυκνός ανδʹ - Ρακάς καί Ἔλος ὑπό τεῖχος πήγνυμι κεῖμαι . ὗς δέ ἄρα ἐπέρχομαι κακός Βορέας πίπτω , πηγυλῆς , ἄγω παγετός κατά ὁ παλαιός , ὁ παγετώδης . ἀτάρ ὕπερθεν χέω γενέτης ἠΰτε πάγχν ψυχρός καί σκέας περιτρέφω κρύσταλλος . ἔνθα ἄλλος πᾶς χλαῖνα ἔχω ἀδέω χιτών , εἶδον δέ εὐνῆλοι σκέπω * σκέπω . ἀτάρ ἐγώ χλαῖνα μέν Ἴων λείπω ἀφραδίη , ἀ ἐφημηνὼν ἐπάγω · ἐπεί οὐ ΕΦΑ - μείς ὁράω ἔμπας · ἀλλά ὅτε δή θρίξ νύξ εἰμί μετά δέ ἄστρον βαίνω , ὡς καί ἀλλαχόθι κεῖμαι , καί τότε ἐγώ Ὀδυσοῦχα προσαυδάω ἐγγύς εἰμί ἄγχω νύσα . οὖον δέ ἐμιαπώς , ἄγω πάγη καί ἄμη ἐπεί , ὑπακούω , ἄγω ἁπλόος ἀκούω · Λιογενὲς Λαερτιάδης πολυμήχανος οδυσυς , οὖον τίς ἔτι ζωός μέτειμι , ἀλλά ἐγώ χεῖμα δαμάζω · οὖον γάρ ἔχω χλαῖνα . παρά εἷς Ἔπαφος δαίμων οἰοχί - τώνα εἰμί . νῦν δέ οὐκέτι φνκτά * πέλω . ὡς φημί . ἔ δέ ἔπειτα νύσις ἔχω ὅδε ἐν θυμός , οἷος ἐκεῖνος εἰμί βουλεύω ἠδέ μάχομαι . φθέγγομαι δέ ὀλίγος ὅτι ἐγώ πρός μῦθος εἶπον · σῖγα νῦν μή τις ἄλλος ἀκούω . εἰμί , τουτέστιν φημί , καί ἐπί ἀγχῶν κεφαλή ἔχω εἶπον τε μῦθος · κλύζω φίλος , θεός αντιπως ἔρχομαι ὕνειρος . λίαν γάρ ναός Ἕκας ἔρχομαι . ἀλλά τις εἰμί εἶπον ἄγαμος - μνονι · εἰμί πλείων παρά ναύχριν ἐποτρύνω νέομαι , ἄγω ὑπάω πλείων σοσιμυχαω πέμπω ὧδε . καί ὁ μέν οὕτως εἶπον ψεύδω ἐν δήω στρατηγικός . Θόας δέ ἀνεγείρω * ἀπό χλαῖνα τίθημι φωνιζοεννυω , ὠθέω δηλαδή τρέχω Πούφος . βία δέ θέω ἐπί ναῦς , ἐγώ δέ ἐν εἷμα κεῖμαι ἀσπασίως . φάω δέ χονοόθρονος’ Ἠώς . ὁ δή ἰσοδύναμος εἰμί ὁ πολλαχοῦ κεῖμαι περιφρά - σέω ὁ , ἠώς δέ ἐκ λέχος καί ὅς ἑξῆς . καί οὗτος μέν ἐνταῦθα καταλήγω ὁ διήγημα , αἴνημα ὅς εἶπον · Αἴνος μεθοδεύω καί προτίθημι ὁ περί ὁ Εὔμαιος , ἐπί ζητέω ἐπίβλημα , δεῖ οὖον ὁ κρύος ἐκ - φεύζω , ὠθέω δηλαδή νοέω ἐκεῖνος , ὡς χοή καί νῦν ὑπό ἐγώ ἐπί ὁ ξινός οὗτος γίγνομαι οὖον περ ποτός καί ὁ ἡμέτερος δεσπότης ἐπί * αὐτός ποιέω . καί ἐσθίω μέν διά ὁ ὁ αἴνιγμα καινός στίγμα ὁ λόγος ἐνταῦθα καί μή περαιτέρω προέρχομαι , ὡς εἄν ὁ αχροατη ἀπό ἑαυτοῦ νοέω ὁ λείπω κατά ὁ ὁ αἶνος νόμος , ὅτι δηλαδή καί νῦν χειμών εἰμί δήω περίβλημα . ὁ δέ διά ὁ πρός ἄγροικος λέγω προστίθημι χάρις σαφήνεια καί ὁ ἀξιόω ὁ προβάλλω αἶνος , εἶπον · ὡς νῦν ἡβάω βία τε ἐγώ ἡμαδος εἰμί . δήω ἄν τις χλαῖνα ἐν σταθμός συφορθῶν , ἀμφότερος , φιλο - ἀλλότης καί αἰδώς πρόειμι ἔχω . νῦν δέ εἷς ἀτιμάζω κακός χόω εἷμα ἔχω , ὡς δηλόω τιμάω εἄν , εἰμί περ καλός χόω εἷμα ἔστω . τίμιος γάρ ὁ πλείων ὁ ὡραῖος ὅς καί ὁ κατά σῶμα θεραπεία , ὡς καί ὁ κατά Φαίαξ δείκνυμι Ὀδυσσεύς . ἀλλά οὗτος μέν ὁ Ὀδυσσεύς ἡμεῖς ἀρτύω δεξιός , οὐ ἥσσων δέ αὐτός εἰς δεξιότης καί ὁ Εὔμαιος , εἶπον · εἰμί γέρων , αετός μέντοι Αμύ - μῶν , εἰμί καταλέγω , οὐδέ τίς πω παρά μοῖρα , ἤτοι παρά ὁ προσήκω , ἔπος νηκερδής εἶπον . διό οὐ ἐσθής δέησις οὔτε τις ἄλλος . ὅς ποιέω οὖον δήω δηλαδή , οἰκέτης ταλαπειροος ἀντιάω νῦν . ἀτάρ ἀώδης γε ὁ σός ῥάκος δυσπαλιξεω . λέγω δέ ὁ Εὔμαιος ἐπιδέξιος ὡς * πρός ὁ αἴνημα , ὡς νῦν μέν τυγχάνω ὅς ἐθέλω , εἴωθα δέ ὁ σός ἐνδύω αὐθίς ῥάκος . καί ὡς περ ἐν Τροία οὐ ἐλλησυνόμησας ὁ φωνιζοσος χλαῖνα ὁ Θόας , ἀλλά εἴωθα ἀποδίδωμι αὐτός , οὗτος καί νῦν οὖον κύριος σέω ὁ ἐπίβλημα , ἀλλά ὁ νυκτερινός ψύχος φηγός ἐσαύριον ἀποδίδωμι αὐτός . καί ὁ αἴτιος ἀποδίδωμι φημί · οὖον γάρ πολύς χλαῖνα ἐπιμηθβοὶ τε χιτών ἐνθάδε ἕννυμι , εἷς δέ οἶος φάος ἕκαστος διά ὁ απεριουσιεστα καί ἀνόσφιστος . διό ἠχαιρεν’ Ὀδυ - Σεύς , ὅτι οὗτος πηδάω ὁ ἐκεῖνος ὁ Εὔμαιος . ὅτι2 δέ , ὡς φέρω , ὁ ὁ αἶνος ἀξιόω - βρόχος κρίνω δεῖ καί μή ἐκφωνέω πρός λόγιος μέντοι ἀκροατής , δηλόω καί Ἡσίοδος , ὅς ὁ παρά αὐτός πλάσσω αἶνος ὁ ἀηδών οὖον προστίθημι ὁ ἀξιόω , ἢ τις εἰμί , ὁ μή δήω εἰμί θηριώδης ὁ ἁρπάγη ἔπειμι ὁ μουσόληπτος ἐκεῖνος ἀοιδός , ἀλλά σιγάω , ἀείρω νοέω ἐκεῖθεν ὁ ἀκροατής ὡς λόγιος . αἶνος γάρ , φημί , εἴρω βασιλεύς φρονέω καί αὐτός , τουτέστι δύναμαι νοέω ὁ περ αἰνέω . δήω δέ οὐ Αἴνος παρά ὁ παλαιός οὖον μόνος δίπαις , ἐκ οὖον Πολύαινος Ὀδυσσεύς , ὡς ὁ Σειρήν εἶπον , ἀλλά καί λόγος συμβολικός ἐν μῦθος ἢ ἱστορία περιπίπτω ἔχω παρακινέω , ὡς τός δέ κατά ὁ παλαιός εἶπον , * λόγος μυθικός ἐκφέρω ἀπό ἄλογος ζῷον ἢ φύω - ὁ πρός ἄνθρωπος παραίνεισιν , ὡς εἴρω . διό καί Ἡσίοδος ὁ περί ὁ ἀηδών παρά αὐτός λόγος αἶνος , ὡς φέρω , καλέω , καί Ἀρχίλοχος δέ φημί , ὅτι αἶνος τις ἄνθρωπος ὁ δέ ὡς ἀπό ἀλώπης εἰμί αὐτός συνωνή μίγνυμι , ἢ κατά ἕτερος γραφεύς , τίθημι . ἔνθα ὤρα ὁ συνωνή περί χέω ἐκ ὁ κοινός , ὅθεν ὁ παρά Ὅμηρος σύνειμι , ἵνα ὁ ξυνωνία ὁ κοινωνία . οὖον δή ποῦ γάρ ὡς περ Ἰωνία ὁ ἴσος πρᾶξις παρά ὁ τεχνικός , οὗτος καί ξυνωνία ἐνταῦθα ὁ συμπράσσω . ὁ δέ ὁ εἴρω Ἀρχιλόχειος χρῆσις παράγω ἐπαγωγή καί εὐνήτειρα ὅμοιος ἐν ὁ κατά * οὗτος σχηματὴν συντελώ ὁ περιέχω σκῆμα ἐπιφανής . παύμος εἰμί θηρίον ἀποκρίνω , μόνος ἄνω εσχατινη . ὁ δέ ἀπό ἀλώπηξ περιδελέρη συνήρπτετο Πικηνός ἔχω νόος . καί οὗτος μέν ἀπό ἄλογος . εἰς δέ ὁ ἀπό φυτός συντελής Καλλίμαχος ὁ , ἔχω δή ὁ αἶνος . ἐν ποτός μῆλον ἢ λέλος , τουτέστι Λῆλος ὁ νῆσος , δάφνη ἐλάϊνος καί ἵξις . καί εἰμί , φημί , ὁ αἶνος ἁπλόω παροιμία , ὁ τις καί αὐτός ἀποκεχαιριωται μέν εἰς τις παραίνεσις , ἐκ - δέχομαι δέ τίς ἔξωθεν ἐπέκεινα ὁ κεῖμαι . ὅτι δέ καί γοιφρεω ἔοικα ὁ τοιοῦτος αἶνος , δῆλος εἰμί . γος - γαίνεται γάρ πῶς ὁ αἰνίζω . πρός διάφορος δέ σημασία βαρύνω ὁ τοιοῦτος αἶνος , πρός διά - στολή δηλόω ὁ κατά αυθειος ὀξύνω αἰνός , ἀπό ὅς ἐπαινέω Περσεφόνη . γίγνομαι γάρ ὁ μέν εὐλογητικός αἶνος παρά ὁ αἰνέω ὡς οἶος Ἰανός , ὁ δέ ωθητής συμβολικός παρά ὁ αἰνέω , εὐπόδωκλος γάρ εἰμί , ὁ καί παρά ὁ αἰσθάνομαι . Σωσῖνος γάρ λόγος ὁ τοιοῦτος αἶνος εἰμί πάθος καί πᾶς αἴνημα . καί ἴσως διά οὗτος Θηβασίου ὁ λόγος αἴνημα λέγω , ὡς δηλόω Παλαίφατος ἐν ὁ περί Σριγυός . ῥόος - λοντ γάρ ὁ λοχάω χρῦπτε*σθαι καί λανθάνω , ὡς εἰμί καί ὑπό σκότος ἀΐσθω εἰμί . φέρω δέ παρά ὁ παλαιός καί ὅτι Ἀθηναλῆς ἀθετέω ἐν ὁ εἴρω ὁ ἐπη , διότι ὁ αἶνος οὐ ἔχω προσκω - μένω καί ὁ ἀξίωσις . καί ὠμός γράφω τίς ἀνωτέρω εἰς οὗτος εὔλογος . ὁ γάρ ὁ ἀρχαῖος ἀρχαϊκός ἀναγκάζω ἰσμηκυνθῆναι ὁ αἶνος ὁ ὁ ἀξίωσις ἐπιφορά . καί οὗτος μέν οὗτος . ὅς προσθετέον καί ὅτι πταρχὸς παρά ὁ παλαιός ὁ αἶνος . Ἐπάνος γάρ , γασί , γνώμη , παροιμία , καί πόλις , ὅς ὁμακλῶν ὁ Ἀντιφῶν καλέω . Νύξ δέ γίγνομαι κατά ὁ παλαιός ἐκ ὁ νύσσω νύξ ἀποβολή ὁ εἰμί , ἀντιγραπτικῶς , γασίν , ὁ μή νύσσω εἰς ἔργον , ἀλλά μᾶλλον κατατίθημι . ὕθεν καί θοός νύξ ὁ καταθιτικὴ κατά τις , ὡς καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς κεῖμαι . ἀπό δέ ὁ αὐτός , γασί , νύσσω νύξ καί ὁ κατά ὁ δακτύλιος ἐξω σκληρός , καί πλεονασμός ὁ ὁ πρός διαστολή ταυτοφωνία ὑνή . οὗτος καί κλάω κλέζω , ἐκ ὅς ὁ κλεγγή . καί αὖος σέλη κλάω κλάζω καί ὅμοιος πλεονασμός ὁ ὁ ὀκλάζω ἐκ ὅς καί δίφρος ὀκλαδίας , καί ἐπίρρημα δέ ὀκλαζ , ὕθεν ὀκλαζ κάθημαι ὁ ἐπί γόνυ . σκοτομεις δέ ὗς οὐ ἀπλόος ὁ εὐσληρος ἀλλά κατά ὅς ὁ σελήνη ἀποσκοτόω , γασίν , ἐγγίζω ἥλιος πρός σύνθδον , ὅτε καί μέγας ο*λιγη ἀρπαγμασία γίγνομαι ἐναίρω καί νέος ποιέω , ὁ μέν φθίω - ὅς μηρός κατά ὁ ποιητής , ὁ δέ ἵστημι . ὁ γάρ τοιοῦτος σελήνη διά ὁ πρός ἥλιος σύνθδον καί ὁ ἀήρ μεταβάλλω πρός ὁ παραχουδίστερον , ὅτε καί κελαιδινή κύριος εἰμί ὁ Ἄρτεμις , ὁ εἰμί ὁ σελήνη , ὅτι δέ τοιοῦτος δεῖ νοέω ἄρτι ὁ σκοτομήνη νύξ , δηλόω καί ὁ ἐφεξῆς πως καιρός . ὑπόκειμαι γάρ ἐν τοιοῦτος ὁ Ὀδυσεΐα ἡμέρα ἐκφαίνω ὁ μνηστήρ , κατά ὅς ἥλιος συνοδεύω σελήνη ποιέω ἄν ἔκλειψις . γασειος δέ ὁ τοιοῦτος ἡμέρα μετά τρεῖς ἐφεξῆς οἴμη νύξ , ὥστε ὁ ὗς οὗτος ἐγγίζω ὁ συνθδῷ . καί κατά οὗτος εἰκότως ἄν εἰμί σκοτομήνη . ἰστέον δέ ὅτι τε παρά ὁ νύσσω νύσσω ὁ ὗς , ὡς καί ἄλληγοῦ σαφῶς δηλόω , καί ὅτι ὗς πυγή ὁ κλίσις αὐτός , ὡς δῆλος ἐκ ὁ παννύχιος καί παννύχιος καί σινάνυχες . ὅς καί πλεονάζω ὁ τ , ὡς καί ἐν ὁ γέλακτος καί ἄναξ , τρέπω εὐθύς καί ὁ χ εἰς Κέππα , ἵνα ψιλός ψιλός πανοικιῶς ἀράομαι . καί ὅτι ἔοικα ὁ σκοτομήνη καί σκοτομήνεια γράφω , ὡς δηλόω ὁ γράφω διά ὁ σκοτομανια , ὅτι ἀττικός μέν καί λοκρεω σκοτομανας λέγω , Ὅμηρος δέ σκοτομήνη , ὁ πρό οὐ ἀφίημι πως ἄλληγοῦ κεῖμαι παρά ὁ ποιητής . καί εἰμί ἐνταῦθα νοέω * ὡς οὖον παρά ὁ μαίνομαι ὁ σκοτομανος γίγνομαι , ἀλλά παρά ὁ μέν μή λοκικω καί παρά ὁ μανός ὁ μήνη , σκοτομανος καί πλεονασμός ὁ ὤστης , σκοτομανος . ὁ δέ κομωδιαω καί σκωπτικός διά ὁ τοιοῦτος λίζος ἐν ὁ , ὅσος σκοτομανος ὠθέω χαλίδα . σημειόω δέ καί ὅτι ὁ τοιοῦτος νύξ , ἴσως δέ μᾶλλον ὁ ἐφεξῆς ὠθέω πηγνίδια καί χυνοφόλον , καί κάτω - Λάδα καλέω Παυσανίας φημί , ὡς κατιλλουω καί καθαιρέω , καθά καί ἐξούλης φημί διμη ὁ ὁ εξοιζω , ἔπειμι δέ ὁ πανώλεθρος · ὅλος γάρ ὁ ὀλέθμιον · ὁ ὁ ἔχω συστροφή ἰδμάν - μῶν . ἰλλός γάρ καί ὁ συστρίφαι . ὕθεν καί ἴλλος παρά ἔρχομαι ὁ ἀπό λύγος δεσμός ἐν Ἰλιάς , καί ὁ , ἰλαδόν εἰς ἀγορά , καί οὐλή θρίξ , ὁ καί ἄλλως κατουλάς ὗς ὁ ζωφῶδης ἀπό ὁ κατά σῶμα , γασίν , οὐλή . ὡς * εἰμί καί ύπουλος ὁ κακότροπος · μειαντεραω γάρ , γασίν , αὐτός , ὡς επιπολυς . ὁ δέ ἐν Ζεύς