eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1384
πολλαχῶς λαμβάνεται . μυθικὸς τε γάρ , καὶ πρὸς ἱστορίαν , ἐπὶ δὲ καὶ ἀλληγορίαν . οὐ μόνον εἰς εἰμαρμένην ἐκλαμβανόμενος , ἀλλὰ καὶ εἰς νοῦν τὸν τε κατ’ ἄνθρωπον καὶ τὸν τοῦ κόσμου . καὶ εἰς οὐρανόν . καὶ αὔθρα . καὶ ἀπλῶς ἄερα . καὶ εἰς ἥλιον . Καὶ ὅτι τῶν εἰς εὐς ὀνομάτων ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ὄντων , μονῆρης μένει ὁ Ζεὺς ὡς μονοσύλλαβος . καὶ ὅτι πολλαῖς εὐθειας παρὰ τοῖς παλαιοῖς ποιηλ - λεται . Ἄς γάρ , οὐ γενικὴ Ἄιδος . καὶ Ζην , καὶ Ζαν , καὶ Ζας , καὶ Ζης παρὰ Φρυνίχῳ καὶ Βοιωτίχῳ , Ζαὺς καὶ Ἄαν . καὶ ὅτι τοῦ Ζαὺς , ἐστὶ καὶ αἰτιατικὴ παρὰ Πολυκράτει τῷ σοφιστῇ μονοσύλλαβος , τὸν Ζαῦν , περισπωμένη κατὰ τὸ Ἄς λίν , καὶ τὰ λοιπὰ τοιαῦτα μονοσύλλαβα . ἐν οἷς καὶ τὸ , τὴν θεόν δο’ Ἀρτεμιν . γράφειν αὐτὸ ἀπὸ τοῦ , τὴν θεόν . Ὅτι τὸ ὦ πόποι , φανερῶς ἐνταῦθα οὐχ ἐπὶ θυμὸν κείται , ἐν τῷ , ὦ πόποι οἷον δή θεοὺς βροτοὶ αἰτιῶνται , ἀλλὰ σχελισμοῦν δηλοῖ καὶ ἀγανά - κτησιν . εἴρηται δὲ περὶ αὐτοῦ ἐν τῇ α’ τῆς Ἡλιάδος πλατυτέρων . εἰς δὲ τὸ βροτὸς , γράφουσιν οἱ παλαιοὶ ὅτι ὁ οἷον μορτὸς , ἤγουν μμορμένος καὶ τῇ εἰμαρμένῃ ὑποπεπτωκώς . ὁ δὲ μῦθος , παρὰ τὸν Βούτον παρέχει τὴν λέξιν , ὅπερ ἐστὶ πολυμῶς αἱματος , ἤτοι λυθροῦν τὸ ἐκ τῶν μυθινομένων γιγάντων . ἄλλως δὲ παυρότερον , παρὰ τὸ * ὡς γίνεται ὡπος ὁ μὴ ὑποζιμενος , καὶ πλουτισμὸν τοῦ β’ Ἀσιζιζῶς , βροτὸς , ὁμοίως τῷ , ἄλιον λεύθων . ἄμαζος βραχος . ὁδὸν βροδον . ἄζα βοῖζα . ἴσως δέ , καὶ μὴ βρω . ἐξ οὐ ζω - σὶς ἢ οἷον ὁσὼς τῷ ζῶντι . οὕτω δὲ καὶ ἄντηρ βυντὴρ ὁ χαλινος . ὁ δ’ αὐτὸς , καὶ τρωχαστον δηλοῖ τὸν καὶ ὁμόχον καλοῦμενον . ὃν τύπτοντες ἱμάσι καὶ στρίγοντες , ἐποίουν δινεῖσθαι καὶ νόχον ἀποτε - λεῖν . Λιπὼλις δὲ φασιν , ῥήμην αὐτὸν εἶπε διὰ τοῦ ὑψιλοῦ . ὁ δὲ διὰ τοῦ ὁ μικροῦ ῥήμης , παρεσημαίνθη ἐν τοῖς τοῦ περιηγητοῦ . δοκοῦν αὐτὸς καὶ τι ἐργαλεῖον εἶναι τοῦ ὑφαίνειν , ὡς δήλον ἐκ τοῦ , ἱμάτια πορφυρὰ καὶ φρόκυνα ῥομβοὺς ὑφαίνόμενα . ζητεῖ δὲ περὶ αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς κατὰ τὸν Θεόκριτον . Ὅτι φιλόνυμον διὰ τοῦ Ἄιδος ὁ ποιητὴς ἀναξανήσατο θεοφρων εἰ ἄρα ἐξ ἀμαρτηνῆς αὐ κακω - σις τοῖς ἀνθρώποις , ἢ ὑπὲρ μύσων ἤγουν ὑπὲρ μύσων ἐξ οἰκίας εἰσὶν ἀποσθάλεις . ἔνει αὐτὸ κατὰ τινα λόγον ἀντιπαραστάσεως διὰ τοῦ καὶ συνδάμου . λέγων ὡς οὐ καθόλου καὶ ἀδιωριστῶς τὸ μοιμῶνον αἰτιαστὸν τῶν κακῶν , ἀλλὰ ὑστὶν ὅτι τὰ μὲν τῶν ἐν ἀνθρώποις κακῶν διόθεν εἰσὶν ἤτοι ἐκ τοῦ πεπρω - μένου . Ζεὺς γάρ , καὶ τὸ πεπρωμένον ὡς πολλοχοῦ φαίνεται . οἱ δέ , καὶ αὐτοὶ βλάπτουσιν ἑαυτοὺς σφῆσον ἀσασθάλεισιν ὑπὲρ μύσων ἄκρε’ ἔχοντες . οἷον . Ἰσπόλυντος μὲν οὐ δικαίως ὑπὸ Κτυσιδοῦς κακὰ παθών . καὶ Ἡρακλῆς χολῷ τῆς Ἥρας ἐθαννομένος . καὶ Βέλεροφόντης κατὰ τὸ γῆρας μὲλαχολόν . καὶ Ἐρχήνωρ ἐν Τροία θνήσκων διὰ τὸ καὶ οἰκιάδε ἀνάγκην ἄνρα νόσῳ παραπολεῖσθαι . καὶ Ὀδυσσεὺς ἐν τῇ πλῆγῃ μνησῶν πάσχων κακὰ . καὶ εἰ τινας ἄλλους τοιούτους , οὐκ ἐξ οἰκίας ἀσασθάλειας πάσχουσι τὰ κακὰ . ἐὰν δὲ Αἰγισθος Ἐγινὸν εἰπόντος μὴτε τὸν Ἀγαμέμνονα πταίνειν μὴτε μνάσασθαι ἄζοιεν , ἀπειλῆ , γῆμας ἄλοχον τῷ βασιλεῖ μηστήρ τε ἀναφῆται . καὶ οἱ Ὀδυσσέως ἑταῖροι τῶν ἀπειρημένων ἐνιμένων τοῦ Ἡλίου βοῶν , ἀπόλυνται . καὶ Ἀχιλλεύς δυνάμενος ἐν Φθίᾳ διάγειν καὶ ἐπὶ μακρὸν ζῆν , εἶτα ἐλθὼν εἰς Τροίαν τελευτᾷ . καὶ Ἀλέξανδρος τὸ μὲν Οἰνόης λέχος παραφρονήσας τὴν δὲ Ἑλένην ἀφίε - σας , παύειν κακῶν . καὶ Ἐλπήνωρ οὗτω βαρυπενής , πέσῃ καὶ ἐπὶ τραχηλισθῆ , ἐξ οἰκίας ἀσασθάλειας οὕτω πάσχοντιν . Ἰστίον δὲ ὅτι αὐλόγως τὸ σφῆσιν ἀντὶ τοῦ ἰδίας , τῷ ἢ παραλείγεται , διὰ τὸ σφῆς εἶναι τὸ προὑποζιμενον , ὁμοίως τῷ αἱ ἤσι ταῖς ἰδίαις . τὸ μὲν τοι σφῆσιν ἀντὶ τοῦ αὐταῖς , οὐ καλῶς παρὰ τοῖς μὴθ’ Ὅμηρον διὰ τοῦ ἢ ἔχει τὴν παραλίγουσαν . Τὸ δὲ ὑπὲρ μύσων , συνθέτως ἐν ἐνί μέρει λόγου οἱ ἀρχαϊκώτατοι φασιν τῶν παλαιῶν , προσαγορεύοντες διὰ τὴν σύνθεσιν . Ἰστίον δ’ ἐνταῦθα καὶ ὅτι τῆς ὑπὲρ προθέσεως δηλούσης ἐστιν ὑπερ*αυτότης , καὶ τοῦ μύσων λαμβανομένου ποτὲ ἀντὶ τοῦ καθήκοντος , νοεῖται δὲ αὐτὰ τὸ , ὑπέρμορον ἄλγεια πάσχου , καὶ ἀντὶ τοῦ ὑπὲρ τὸ καθήκον . οὕτω δὲ φασὶ καὶ ὑπερμεροῦν , ὁ παρὰ τὸ καθήκον ἀνδριζόμενος . τῆς ὑπὲρ , ἰσοδυναμοῦσης τῇ παρὰ ἐν τοῖς τοιούτοις . ὡς καὶ ἐν τῷ , ὑπερλασία ἀλεγειναί . καὶ ἐν τῷ ὑπέρμυθον . ἐν μὲν τοι τῷ ὑπερβαλλόντος καὶ ἐν τῷ ὑπερθύνος καὶ ἐν τῷ ὑπερβασί ἀντὶ τοῦ ὑπεραυτοῖσι καὶ τοῖς ὁμοίοις , οὐ νυκτὴν ἀλλ’ ἐπαι - νετὴν σημαίνει περιττότητα ἢ ὑπὲρ προθέσις . Ἐν τούτῳ δὲ τῷ χωρίῳ σημειωσα τὸ τοῦ λόγου σμικόν . ἀποφαντικῶς γὰρ ὁ Ζεὺς λαλεῖ καὶ γνωμικώτερον , καὶ αἰρεῖται τοῖς οὕτως εἰλη’ αἰτιω - μένοις τὸ θεῖον . εἰπόν . ὦ πόποι , οἷον δή θεοὺς βροτοὶ αἰτιῶνται , ἐξ ἡμῶν γὰρ φασὶ κακὰ ἔμμεναι , καὶ τὰ ἕξης . κείται δ’ ἐνταῦθα καὶ πίστις τοῦ καθόλου ἐποχικῶς μνημὴ ἐκ παραδείγματος τὸ , ὡς καὶ νῦν Αἴρισθος ἐποίησε τὸ δέ τι . Ὅτι ὁ πρὸς Λιὸς μάλιστα δὲ θεόθεν πιμπόμενος Ἐρμῆς εὐσοπος ἀρχαιφόντης ὁ τῷ Αἰγίσθῳ ὑποδεικνύων τὰ μέλλοντα , ὁ καθ’ ἡμᾶς φυσικὸς λόγος ἐστιν . οὐ πολλάκις παραδεικνύων τὸ ὑπὸ*φωρημένον ἡμεῖς τυφλῶτοντες , ὅμως περιπίπτωμεν καὶ ἀπολλύμεθα . Ὅτι δὲ ὁ Ἐρμῆς εἰς τὸν λόγον ἀλληγορεῖται , οὐδεὶς τῶν περὶ λόγους ἠγνόησεν . ἐστι δὲ τὸ περὶ τούτων Ὀμηρικὸν ὅπτον , τοιοῦτον . ἐπεὶ πρὸ οἴπομεν ἡμεῖς Ἐρμείαν πέμψαντες εὐσοπορον ἀρχιφόντην , μὴτ’ αὐτὸν κτεῖναι , μήτε μνάσθαι τῶν Ἀγαμέμνονα . καὶ τὰ ἕξης . Ἵστὸν δὲ ὅτι τὸ , προειπόμεν πέμψαντες Ἐρμῆν , ὑποβάλλει , μὴ μόνον φυσικὸν λόγον ἀλλὰ καὶ προφορικὸν ὑπονοεῖν τὸν Ἐρμῆν . ἦν δὲ τοιοῦτος λόγος , ὁ τοῦ ἀοιδού . ὡν Ὀμηρος ἐν τῇ γ’ ἀμφωδίᾳ ἐρεῖ . ὡς φιλᾶς ὡν τῇ Κλυταιμνήστρᾳ , κατεπῆδε τοῦ Αἰγί - σθου ὡς εἰκὸς , ἃ λέγει ἐνταῦθα ὁ Ζεύς . Ἀκούεις δὲ ἦν καὶ ἀλογον ἀνωτέρω ἔφη , οὐ μόνον ἡ ὁμόκοντις , ἀλλὰ καὶ ἡ μὴ κοιτασθεῖσα σύν ἑτέρῳ ἀλλ’ ἐκ παρθενίας ληφθεῖσα . Ὅρα δὲ καὶ ὅτι θαυμασίως ἐνταῦθα κείται τὸ εὐσοπος καὶ τὸ ἀρχιφόντης , περὶ οὗ ἐν Ἰλιάδι εἴρηται . οὐ γὰρ ὁ δόλιος Ἐρμῆς ἢ ὁ χθόνιος ἢ ὁ στρόφης ἢ ὁ ἐμπολαῖος ἦτις τοιοῦτος ἐπαίδευε τὸν Αἴγισθον , ἀλλ’ εὐσοπος , δι’ οὗ προσοποισθαι εἶχε τὰ μέλλοντα , καὶ ὁ ἀρχιφόντης , ὡς ἀρχὸν φόνου ὑπεῖδει εἶναι τὸν Αἴγισθον καὶ μὴ κτεῖναι τὸν Ἀγαμέμνονα . Ὅτι ἐν τῷ , ἐκ γὰρ Ὀρέστου τῶσι ἐσσεται Ἀτρείδαι ὁπότ’ ἂν ἡβήσω τε καὶ ἡς ἡμίσεται * αὐς , ὑποδηλοῖ ὁ ποιητὴς τὸν τῆς ἡβῆς καιρὸν ἀρχὴν εἶναι τοῦ φρονεῖν τὰ βελτίω . τις δὲ ἡ ἡβὴ καὶ πόθεν γίνεται , ἐν τοῖς τῆς Ἰλιάδος γέγραπται . ἐν τού - τοις δὲ , καὶ ποιητικὴ ἐστι παρίσωσις . πάρεισα γὰρ τὸ , Ὀρέστου Ἀτρείδαι . ἦγον ὁμοιοκατάληκτα . ἢ ὁμοιοτέλευτα . Αἰολέων δὲ εἰσιν αἱ τοιαῦτα γενικὰ ὡς καὶ ἐν τῇ Ἰλιάδι γέγραπται . Φασὶ δὲ οἱ πα - λαιοί , μὴ δεῖν ἐνταῦθα λέγειν ἐκ γὰρ Ὀρέστου Ἀτρείδαι , ἤτοι τοῦ ἐγγόνου τοῦ Ἀτρείως . ἀλλὰ μᾶλλον , ὅτι ἐξ Ὀρέστου , τῶσι τούτῃσιν ἐκδίκησις ἔσται τοῦ Ἀτρείδου Ἀγαμέμνονος . λέγουσι γὰρ , τὸν Ὀμηρον μὴ σχηματίζειν ἀπὸ πάππου πατρωνυμίαν , εἰ μὴ ὁ πάππος εὐθὺς εἴη Λιὸς υἱός . καὶ ὁ λόγος , εὔλογος . ἀπὸ γὰρ προσχοῦς καὶ ἑγγυάτου αἰτίου χρή γενναλογεῖν , ὁποιῶν τι ὁ πατὴρ . ὁ δὲ πάππος , πόρρω αἴτιον . εἰ μέντοι πᾶν ἐνδοξὸς ὁ πάππος ὡς οἱ ἐκ τοῦ Λιός , τότε δή χαρακτηριστέον καὶ ἐξ αὐτοῦ τὸν ἀπόγονον , οὐχὶ ὡς προσχοῦς αἰτίου ἀλλ’ ὡς ἐπιφανεστάτου . ἐνταῦθα δὲ ὁ τοῦ Ὀρέστου πάππος Ἀτρεύς , οὐχ εὐθὺς ἐκ Λιός . Διὸ οὐδ’ ἐξ αὐτοῦ τῷ Ὀρέστῃ ἔσται πατρωνυμία . Τὸ δὲ ἡς αὐς ἀντὶ τοῦ ἰδίας , συντελεῖ πρὸς τὸ ἀσφαλῶς οἰκείαν λέγειν τὴν πατρίδα . Ὅτι τὸ , νῦν δ’ ἀθρόα πάντ’ ἀπέτισεν , οἰκείων λεχθήναι ἐπὶ τοῦ μίαν μὲν ἀλλὰ μεγάλην δόν*τος ποινὴν ἐπὶ πολλοῖς κακοῖς προὑπάρ - ξασιν . Ἐπὶ δὲ τινος ἀξίου ἀπολωλότος , χαλὸν εἰπεῖν τὸ , καὶ λίην καὶνὸς γε ἐοικότι κείται ὀλέθρῳ . ὡς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος ὡς τις τοιαῦτα γε ῥέζοι . Σημειῶσαι δὲ ὅτι τὸ πάντα ἀθρόα ἀποτίσαι , μετρίνεται παροιμιωδῶς ἐκ τῶν πολλὰ ὀφειλόντων καὶ μὴ κατ’ ὀλίγον ἀποτινόντων ἀλλ’ ὁμοῦ πάντα καταβαλλομένων βαρέως ἑαυτοῖς . λέγει δὲ Ὀμηρος πάντα , τὴν τοῦ Αἰγίσθου μοιχείαν . τὸ μὴ ὑπακοῦν Ἐρμῆ καὶ τοῖς αὐτὸν στείλασι . τὸν τοῦ βασιλέως φόνον . καὶ τὰλλα . ὧν πάντων ἐκτισις , ἢ αὐτοῦ ἀναίρεσις γέγονεν , ἥς ὀφειλέτης ἦν . Ὅτι οὐκ ἀπαιαινόμενος ὁ ποιητὴς τὴν καὶ - μων ταυτολογίαν ὡς ἡ Ἰλιὰς ἐδείξε , ποιῶν δὲ οὕτω καὶ ἐν ταύτῃ τῇ βίβλῳ , πλάττει ἐνταῦθα τὴν Ἀθηναῖν , προσφωνοῦσαν τὸν πατέρα Δία , στίχῳ πολλῷ καὶ τῆς * Ἰλιάδος ἐκπεφωρημένῳ . εἰποῦσαν , ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη , ὕπατε χρυσόντων . Δῆλον δὲ ὅτι καθὰ τὸ ἄνερ , οὕτω καὶ τὸ πάτερ μὴ ὀξυ - νόμωσα ὁμοίως ταῖς αὐτῶν εὐθείαις , ἀπὸ Λιοίδου διαλέκτον ἐμμενῆσασιν , εἰπὼν καθ’ Ἡφαιστίων . εἰκὸς δὲ καὶ τὸ σῶτερ τοῦτον συνεδραμὲν Αἰολιζόντων . ὁ δὲ Ἡφαιστίων καὶ τὸ θυγατρὸς καὶ θυγατρὶ καθὰ καὶ τὸ γυναικὸς γυναικὶ ὡς ἡμαρτημένα πρὸς ἀναλογίαν παρασημειούμενος , λέγει ὡς οὐδεμία γενικὴ εἰς ὡς λήγουσα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς , ὀξύνονός ἐστιν . ὁμοίως οὐδὲ δοτικὴ * εἰς ἑ περασω - μένη . σημειῶδες παρ’ αὐτῷ , καὶ τὸ θυγατέρος καὶ μητέρος , ὅτι πρὸ μιᾶς τὴν ὀξεῖαν ἔχει καὶ οὐ τρίτην ἀπὸ τέλους κατὰ τὸ δημητέρος . ἀνδάτερος . καὶ ἀοσινικά , ἐοῖρος . φράτερος . Ὅτι ἔθος τῷ ποιητῇ πολ - λαχοῦ , ἐκ τῶν παρὰ πόδας ἀφορμῶν ἀπλουστέρων λαμβάνειν προοίμια , ὡς σὺα σχεδιάζοντι . καθὰ περ καὶ ἐνταῦθα τοῦ Λιὸς μνησθέντος τῶν κατὰ τὸν Αἴγισθον , αὐτοῦθεν πορίζεται προοίμιον ἢ ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι κείται γλαυκῶπις Ἀθήνη . λέγουσα ὡς καὶ ἀνωτέρω ἐκκαται , ὅτι ἐκεῖνος μὲν ἐοικότι κείται * ὀλέθρῳ , καὶ ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος τοιαῦτα μέζων . Ὀδυσεὺς δὲ διὰτι ἀγαθὸς ὤν , πάσχει τὰ καὶ τά ;
Lemmas: πολλαχῶς λαμβάνω . μυθικός τε γάρ , καί πρός ἱστορία , ἐπί δέ καί ἀλληγορία . οὖον μόνος εἰς λέγω ἐκλαμβάνω , ἀλλά καί εἰς νόος ὁ τε κατά ἄνθρωπος καί ὁ ὁ κόσμος . καί εἰς οὐρανός . καί αὔθρα . καί ἀπλόος ἀήρ . καί εἰς ἥλιος . καί ὅτι ὁ εἰς ἐΰς ὄνομα ὑπέρ εἷς συλλαβή εἰμί , μονήρης μένω ὁ Ζεύς ὡς μονοσύλλαβος . καί ὅτι πολύς εὐθεια παρά ὁ παλαιός ποιηλ - λεται . ἄς γάρ , οὖον γενικός Ἅιδης . καί ζῶ , καί Ζαν , καί Ζας , καί Ζης παρά Φρύνιχος καί Βοῖος , Ζαὺς καί Άαν . καί ὅτι ὁ Ζαὺς , εἰμί καί αἰτιατικός παρά Πολυκράτης ὁ σοφιστής μονοσύλλαβος , ὁ Ζαῦν , περισπάω κατά ὁ ἄς λίς , καί ὁ λοιπάς τοιοῦτος μονοσύλλαβος . ἐν ὅς καί ὁ , ὁ θεός δήω Ἄρτεμις . γράφω αὐτός ἀπό ὁ , ὁ θεός . ὅτι2 ὁ εἰμί πόποι , φανερῶς ἐνταῦθα οὐ ἐπί θυμός κεῖμαι , ἐν ὁ , εἰμί πόποι οἷος δή θεός βροτός αἰτιάομαι , ἀλλά σχελισμοω δηλόω καί ἀγανός - κτείνω . εἴρω δέ περί αὐτός ἐν ὁ ὅς ὁ Ἡλιάς πλατύς . εἰς δέ ὁ βροτός , γράφω ὁ παλαιός ὅτι ὁ οἷος μορτός , ἤγουν μμορμένος καί ὁ μείρομαι ὑποπίπτω . ὁ δέ μῦθος , παρά ὁ Βοῦτος παρέχω ὁ λέξις , ὅσπερ εἰμί πολυμαω αἷμα , ἤτοι λυθρόω ὁ ἐκ ὁ μυθίζω Γίγας . ἄλλως δέ παῦρος , παρά ὁ * ὡς γίγνομαι ὤψ ὁ μή ὑποζιμενος , καί πλουτισμός ὁ βε ασιζιζω , βροτός , ὁμοίως ὁ , ἀλέω λεύθων . άμαζος βράχος . ὁδός ῥόδον . Ἄζα βόζος . ἴσως δέ , καί μή βιβρώσκω . ἐκ οὖον ζω - τίς ἢ οἷος ὅσος ὁ ζῶ . οὗτος δέ καί ἄντηρ βυντὴρ ὁ χαλινός . ὁ δέ αὐτός , καί τρωχάω δηλόω ὁ καί ὁμόχον καλέω . ὅς τύπτω ἱμάς καί στρίγων , ποιέω δινέω καί νοχός ἀποτίνω - λείν . Λιπὼλις δέ φημί , ῥῆμα αὐτός εἶπον διά ὁ ὑψηλός . ὁ δέ διά ὁ ὁ μικρός Ρήμης , παρασημαίνω ἐν ὁ ὁ περιηγητής . δοκέω αὐτός καί τίς ἐργαλεῖον εἰμί ὁ ὑφαίνω , ὡς δῆλος ἐκ ὁ , ἱμάτιον πορφυρός καί φροκυω ῥόμβος ὑφαίνω . ζητέω δέ περί αὐτός καί ἐν ὁ κατά ὁ Θεόκριτος . ὅτι2 φιλόνυμον διά ὁ Ἅιδης ὁ ποιητής ἀναξαίνω θεόφρων εἰμί ἄρα ἐκ ἀμαρτηνῆς αὖος κακός - τις ὁ ἄνθρωπος , ἢ ὑπέρ μύω ἤγουν ὑπέρ μύω ἐκ οἰκίον εἰμί ἀποστέλλω . νέος αὐτός κατά τις λόγος ἀντιπαράστασις διά ὁ καί συνδάμου . λέγω ὡς οὖον καθόλου καί ἀδιωριστῶς ὁ μοιμῶνον αἴτιος ὁ κακός , ἀλλά ὑστίς ὅτι ὁ μέν ὁ ἐν ἄνθρωπος κακός Διόθεν εἰμί ἤτοι ἐκ ὁ πρωΐ - μένω . Ζεύς γάρ , καί ὁ ἔπορον ὡς πολλοχοω φαίνω . ὁ δέ , καί αὐτός βλάπτω ἑαυτοῦ σφήν ἀσασθάλεισιν ὑπέρ μύω ἄκρεα ἔχω . οἷος . Ἰσπόλυντος μέν οὖον δικαίως ὑπό κτυσιδιδωμι κακός πάθος . καί Ἡρακλῆς χολόω ὁ Ἥρα θνῄσκω . καί βελεροφοντω κατά ὁ γῆρας μὲλαχολόν . καί Ἐρχήνωρ ἐν Τροία θνῄσκω διά ὁ καί οἰκίον ἀνάγκη ἄναρ νόσος παραπολέω . καί Ὀδυσσεύς ἐν ὁ πλήσσω μιμνήσκω πάσχω κακός . καί εἰμί τις ἄλλος τοιοῦτος , οὐ ἐκ οἰκίον ἀσασθάλειας πάσχω ὁ κακός . ἐάν δέ Αἴγισθος Ἐγινὸν εἶπον μήτε ὁ Ἀγαμέμνων πέτομαι μήτε μνάομαι ἄζω , ἀπειλή , γαμέω ἄλοχος ὁ βασιλεύς μήστρα τε ἀνάπτω . καί ὁ Ὀδυσσεύς ἑταῖρος ὁ ἀπεῖπον ἐνίημι ὁ Ἡλίας βοῦς , ἀπόλλυμι . καί Ἀχιλλεύς δύναμαι ἐν Φθία διάγω καί ἐπί μακρός ζῶ , εἶτα ἔρχομαι εἰς Τροία τελευτάω . καί Ἀλέξανδρος ὁ μέν Οἰνόη λέχος παραφρονέω ὁ δέ Ἑλένη ἀφίημι - σός , παύω κακός . καί Ἐλπήνωρ οὗτος βαρυπενής , πίπτω καί ἐπί τραχηλίζω , ἐκ οἰκίον ἀσασθάλειας οὗτος πάσχω . ἱστίον δέ ὅτι αυλογαω ὁ σφός ἀντί ὁ ἴδιος , ὁ ἢ παραλέγω , διά ὁ σφός εἰμί ὁ προποιέω , ὁμοίως ὁ ὁ εἰμί ὁ ἴδιος . ὁ μέν ὅς σφός ἀντί ὁ αὐτός , οὖον καλῶς παρά ὁ μήτε Ὅμηρος διά ὁ ἢ ἔχω ὁ παραλιγουω . ὁ δέ ὑπέρ μύω , σύνθετος ἐν ἐν μέρος λόγος ὁ ἀρχαϊκός φημί ὁ παλαιός , προσαγορεύω διά ὁ σύνθεσις . ἱστίον δέ ἐνταῦθα καί ὅτι ὁ ὑπέρ πρόθεσις δηλόω εἰμί υπερ*αυτοος , καί ὁ μύω λαμβάνω ποτέ ἀντί ὁ καθήκω , νοέω δέ αὐτός ὁ , ὑπέρμορον ἄλγος Πάσχου , καί ἀντί ὁ ὑπέρ ὁ καθήκω . οὗτος δέ φημί καί ὑπερμεροῦν , ὁ παρά ὁ καθήκω ἀνδρίζω . ὁ ὑπέρ , ἰσοδυναμέω ὁ παρά ἐν ὁ τοιοῦτος . ὡς καί ἐν ὁ , ὑπερλασία ἀλγεινός . καί ἐν ὁ ὑπέρμυθον . ἐν μέν ὅς ὁ υπερβάλλων καί ἐν ὁ ὑπερθύνος καί ἐν ὁ ὑπέρβασις ἀντί ὁ υπεραυος καί ὁ ὅμοιος , οὖον νυκτεινω ἀλλά παῖς - νετὴν σημαίνω περισσότης ἢ ὑπέρ πρόθεσις . ἐν οὗτος δέ ὁ χωρίον σημειώνω ὁ ὁ λόγος μικός . ἀποφαντικός γάρ ὁ Ζεύς λαλέω καί γνωμικός , καί αἱρέω ὁ οὕτως λαγχάνω αἴτιος - μένω ὁ θέω . εἶπον . εἰμί πόποι , οἷος δή θεός βροτός αἰτιάομαι , ἐκ ἐγώ γάρ φημί κακός εἰμί , καί ὁ έξειμι . κεῖμαι δέ ἐνταῦθα καί πίστις ὁ καθόλου ἐποχικός μνήμη ἐκ παράδειγμα ὁ , ὡς καί νῦν Αἴρισθος ποιέω ὁ δέ τίς . ὅτι2 ὁ πρός λίς μάλιστα δέ θεόθεν πίνω Ἑρμῆς ευσοπους αρχαιφοντω ὁ ὁ Αἴγισθος ὑποδείκνυμι ὁ μέλλω , ὁ κατά ἐγώ φυσικός λόγος εἰμί . οὖον πολλάκις παραδείκνυμι ὁ ὑποφορέω ἐγώ τυφλόω , ὅμως περιπίπτω καί ἀπόλλυμι . ὅτι2 δέ ὁ Ἑρμῆς εἰς ὁ λόγος ἀλληγορέω , οὐδείς ὁ περί λόγος ἀγνοέω . εἰμί δέ ὁ περί οὗτος Ὀμηρικός ὀπτός , τοιοῦτος . ἐπεί πρό ὁράω ἐγώ Ἑρμῆς πέμπω ευσοπορος αρχιφοντιν , μήτε αὐτός κτείνω , μήτε μνάομαι ὁ Ἀγαμέμνων . καί ὁ έξειμι . οἶδα δέ ὅτι ὁ , προεῖπον πέμπω Ἑρμῆς , ὑποβάλλω , μή μόνος φυσικός λόγος ἀλλά καί προφορικός ὑπονοέω ὁ Ἑρμῆς . εἰμί δέ τοιοῦτος λόγος , ὁ ὁ ἀοιδός . ὡς Ὅμηρος ἐν ὁ γε ἀμφόδιον εἴρω . ὡς Φιλᾶς ὡς ὁ Κλυταιμνήστρα , κατεπᾴδω ὁ Αἴξ - σθου ὡς εἰκός , ὁ λέγω ἐνταῦθα ὁ Ζεύς . ἀκούω δέ εἰμί καί ἄλογος ἀνωτέρω φημί , οὖον μόνος ὁ ὁμόκοντις , ἀλλά καί ὁ μή κοιτάζω σῦς ἕτερος ἀλλά ἐκ παρθενίη λαμβάνω . Ὅρας δέ καί ὅτι θαυμάσιος ἐνταῦθα κεῖμαι ὁ ευσοπους καί ὁ αρχιφοντω , περί ὅς ἐν Ἰλιάς εἴρω . οὖον γάρ ὁ δόλιος Ἑρμῆς ἢ ὁ χθόνιος ἢ ὁ στρέφω ἢ ὁ ἐμπολαῖος ὅστις τοιοῦτος παιδεύω ὁ Αἴγισθος , ἀλλά ευσοπους , διά ὅς προσποιέω ἔχω ὁ μέλλω , καί ὁ αρχιφοντω , ὡς ἀρχός φόνος ὑποδέω εἰμί ὁ Αἴγισθος καί μή κτείνω ὁ Ἀγαμέμνων . ὅτι2 ἐν ὁ , ἐκ γάρ Ὀρέστης τίνω εἰμί Ἀτρείδης ὁπότε εἄν ἡβάω τε καί εἰμί ημισετα * αὐς , ὑποδηλόω ὁ ποιητής ὁ ὁ ἥβη καιρός ἀρχή εἰμί ὁ φρονέω ὁ ἀγαθός . τις δέ ὁ ἥβη καί πόθεν γίγνομαι , ἐν ὁ ὁ Ἰλιάς γράφω . ἐν ὅς - ὁ δέ , καί ποιητικός εἰμί παρίσωσις . πείρω γάρ ὁ , Ὀρέστης Ἀτρείδης . ἄγω ὁμοιοκατάληκτος . ἢ ὁμοιοτέλευτος . Αἰολεύς δέ εἰμί ὁ τοιοῦτος γενικός ὡς καί ἐν ὁ Ἰλιάς γράφω . φημί δέ ὁ πῃ - λαιός , μή δήω ἐνταῦθα λέγω ἐκ γάρ Ὀρέστης Ἀτρείδης , ἤτοι ὁ ἔγγονος ὁ Ἀτρείως . ἀλλά μᾶλλον , ὅτι ἐκ Ὀρέστης , τίνω τοῦτος ἐκδίκησις εἰμί ὁ Ἀτρείδης Ἀγαμέμνων . λέγω γάρ , ὁ Ὅμηρος μή σχηματίζω ἀπό πάππος πατρωνυμία , εἰμί μή ὁ πάππος εὐθύς εἰμί λίς υἱός . καί ὁ λόγος , Εὔλογος . ἀπό γάρ προσχοῦς καί εγγυαατος αἴτιος χρή γενναλογεῖν , ὁποῖος τίς ὁ πατήρ . ὁ δέ πάππος , πόρρω αἴτιος . εἰμί μέντοι πᾶς ἔνδοξος ὁ πάππος ὡς ὁ ἐκ ὁ Λιός , τότε δή χαρακτηριστέον καί ἐκ αὐτός ὁ ἀπόγονος , οὐ ὡς προσχοῦς αἴτιος ἀλλά ὡς ἐπιφανής . ἐνταῦθα δέ ὁ ὁ Ὀρέστης πάππος Ἀτρεύς , οὐ εὐθύς ἐκ Λιός . Διὸ οὐδέ ἐκ αὐτός ὁ Ὀρέστης εἰμί πατρωνυμία . ὁ δέ εἰμί αὐς ἀντί ὁ ἴδιος , συντελής πρός ὁ ἀσφαλῶς οἰκεῖος λέγω ὁ πατρίς . ὅτι2 ὁ , νῦν δέ ἀθρόος πᾶς ἀποτίνω , οἰκέω λέγω ἐπί ὁ εἷς μέν ἀλλά μέγας Ἥδων ποινή ἐπί πολύς κακός προυπαρα - ξασιν . ἐπί δέ τις ἄξιος ἀπόλλυμι , χαλός εἶπον ὁ , καί λίαν καινός γε ἔοικα κεῖμαι ὄλεθρος . ὡς ἀπόλλυμι καί ἄλλος ὡς τις τοιοῦτος γε ῥέζω . σημειόω δέ ὅτι ὁ πᾶς ἀθρόος ἀποτίνω , μετρινω παροιμιωδῶς ἐκ ὁ πολύς ὀφείλω καί μή κατά ὀλίγος ἀποτίνω ἀλλά ὁμοῦ πᾶς καταβάλλω βαρύς ἑαυτοῦ . λέγω δέ Ὅμηρος πᾶς , ὁ ὁ Αἴγισθος μοιχεία . ὁ μή υπακούω Ἑρμῆς καί ὁ αὐτός στέλλω . ὁ ὁ βασιλεύς φόνος . καί ὅς . ὅς πᾶς ἔκτισις , ἢ αὐτός ἀναίρεσις γίγνομαι , ἥς ὀφειλέτης εἰμί . ὅτι2 οὐ απαιαινω ὁ ποιητής ὁ καί - μῶν ταὐτολογία ὡς ὁ Ἰλιάς δείκνυμι , ποιέω δέ οὗτος καί ἐν οὗτος ὁ Βίβλος , πλάσσω ἐνταῦθα ὁ Ἀθῆναι , προσφωνώ ὁ πατήρ Ζεύς , στίχος πολύς καί ὁ * Ἰλιάς ἐκφορέω . εἶπον , εἰμί πατήρ ἡμέτερος Κρονίδης , ὕπατος χρύσω . Δῆλος δέ ὅτι καθά ὁ ἀνήρ , οὗτος καί ὁ πατήρ μή ὀξυ - νομουσα ὁμοίως ὁ αὐτός εὐθύς , ἀπό λιοιδεω διάλεκτος ἐμμένω , εἶπον κατά Ἡφαιστίων . εἰκός δέ καί ὁ σωτήρ οὗτος συντρέχω αἰολίζω . ὁ δέ Ἡφαιστίων καί ὁ θυγάτηρ καί θυγάτηρ καθά καί ὁ γυνή γυνή ὡς ἁμαρτάνω πρός ἀναλογία παρασημειόομαι , λέγω ὡς οὐδείς γενικός εἰς ὡς λήγω ὑπέρ δύο συλλαβή , ὀξύνω εἰμί . ὁμοίως οὐδέ δοτικός * εἰς ὅς πέρνημι - μένω . σημειώδης παρά αὐτός , καί ὁ θυγάτηρ καί μήτηρ , ὅτι πρό εἷς ὁ ὀξύς ἔχω καί οὖον τρίτος ἀπό τέλος κατά ὁ Δημήτηρ . ἀνδάτερος . καί αοσινικος , εἰμί . φράτηρ . ὅτι2 ἔθος ὁ ποιητής πολ - λαγχάνω , ἐκ ὁ παρά πούς ἀφορμή απλός λαμβάνω προοίμιον , ὡς σός σχεδιάζω . καθά περ καί ἐνταῦθα ὁ λίς μιμνήσκω ὁ κατά ὁ Αἴγισθος , αυτούθε πορίζω προοίμιον ἢ ὡς καί ἐν Ἰλιάς κεῖμαι γλαυκῶπις Ἀθήνη . λέγω ὡς καί ἀνωτέρω ἐκκάω , ὅτι ἐκεῖνος μέν ἔοικα κεῖμαι * ὄλεθρος , καί ἀπόλλυμι καί ἄλλος τοιοῦτος μέγας . Ὀδυσσεύς δέ διατί ἀγαθός εἰμί , πάσχω ὁ καί ὁ ;