eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1796
πλέον θυμωθεὶν κατὰ τῶν μνηστήρων . Ἐνταῦθα δὲ δοκεῖ ὁ ξένος ἐνστατικῶς μὲν εἰπεῖν , ὡς ἐγὼ νέος ὢν κατὰ σὲ τὸν Ἰηλέμαχον πᾶσιν ἂν τοῖς μνηστήρσιν ἐγενόμην κακῶν κατὰ δὲ ἀντιπαράστασιν , ὡτι κἂν εἰ μὴ ἐγενόμην αὐτοῖς κακῶν ἀλλ᾽ ἐπεσὸν φονευθείς , οὐκ ἂν ἤν μοι οὐδὲ τοῦτο ἀξιοῦλητον . καὶ οὕτως ἀντιπίπτει τῷ Ἰηλέμαχῳ εἰπόντι μὴ δύνασθαι αὐτὸν ἕνα ὄντα προῆξαι τι παρὰ πολλούς . Ὅρα δὲ ὡς ἐν εὐχῇς τύπῳ εἰπὼν * εἴθε εἴην Ὀδυσεὺς ὡς ἂν ποιήσαιμι τὰ καὶ τα , λαλεῖ ἐν σχήματι ἀλλοτρίῳ ἐμφαντι - κῶς , ἢ περ ἐν τοῖς ἐξῆς ποιήσει αὐτός . ὑπανοίγει δὲ τὴν ἐμφασιν οὐ μόνον τῷ , ἥ καὶ αὐτός , ὁ Ὀδυ - σεὺς δηλαδή , ὡς εἴρηται , ἀλλὰ καὶ τῷ , ἐν ἐμοῖς μεγάροισι τεθνήκμεν . καὶ ὁμως ἠγρεύσαν τὸ σχῆμα τοῦτο τινές , παρεμφαλόντες μετὰ τῷ , ἥ καὶ αὐτός , τῷ , ἐλθοι ἀλητεύων , ἐτι γὰρ καὶ ἐλπίδος αἴσα . τοῦ γὰρ τοιούτου στίχου παρεντεθέντος , ὑποπίπτει ὁ εἱρμὸς τῆς εὐχνοῦς ἐμφάσεως . διὸ καλῶς οἱ παλ - λαιοὶ ἐπιστήσαντες ἐνόησαν τὸν στίχον ὀβελίσαντες , εἰ μὴ ἄρα τις εἴπῃ , ὡς ἐπίτηδες ὁ ῥητὴς στίχος ὑπὸ Ὀδυσεύς παρενεβλήθη , δι᾽ αὐτὸ μάλιστα τοῦτο ἵνα ἡ ἐμφρεσις ἐπικαυσθῇ , καὶ μὴ ἐποπτευθῇ διὰ τὸ εὐσύντακτον τοῦ σχηματισμοῦ , ὡτι Ὀδυσεὺς ἐστιν ὁ λαλῶν . διὸ καὶ τῷ , νέος εἴην , πρὸς ἐπί - κρουμιν ἑαυτοῦ ὁ Ὀδυσεὺς ἔφη , ὡς μὴ τοιούτος φαινόμενος , καὶ τῷ , τῷδ᾽ ἐνὶ θυμῷ , ὡς προθυμίαν μὲν ἔχων , ἰσχὺν δὲ δήθεν μὴ ἔχων . Τὸ δὲ ἀλλότριος φῶς , κακοῦ δήλοι ἐπίτασιν . πολέ - μος γὰρ ἄνθρω ἀνελὼν τινα οὐκ ἀρκεῖται οὕτω ποιήσας , ἀλλὰ καὶ προσαικίζεται τὸν πεσόντα , καὶ ἑτερα δὲ δεινὰ ἐπ᾽ αὐτῷ ποιεῖ . Τὸ δὲ εἰ με πληθύι δαμάσαιντο , ἐντρέπων τὸν Ἰηλέμαχον εἶπεν , ὡς εὐλαβεῖται τοὺς μνηστήρας ὡς πλείονας . Ἐν * δὲ τῷ , ξείνους στυφελίζομένους καὶ ἐξῆς , ὡσα ὡς δυνάμενος παιθητικῶς εἰπεῖν πάντα , οἶον , ξείνους στυφελίζομένους , δοὺλίδας μυσιαζομένας , οἶνον διαφυσσόμενον , σῖτον δαπανώμενον , ὁ δὲ ἐν παρ᾽ ἐν ἐθέτο , πάθος δηλαδή καὶ ἐνέργειαν σχημα - τίσας οὕτως ποικιλώτερον , καὶ τοὺς ξένους μὲν καὶ τὸν οἶνον ἐκθέμενος πάσχοντας ὑπὸ μνηστήρων , τοὺς μὲν , τὸ στυφελίζεσθαι ἤρουν ἰστιμμένως ἐλισσέσθαι , τὸν δὲ τὸ ἀντλεῖσθαι , ἐπὶ δὲ τῶν δουλίδων καὶ τοῦ σίτου μνηθεὶς τῶν μνηστήρων ἐνεργούντων βίαν μὲν εἰς τὰς ὧρας , δαπάνην δὲ εἰς τὸν σῖτον . ἐν οἷς θαυμασία καὶ ἡ εὐταξία τοῦ σχήματος · εἰπὼν γὰρ ξένους προπηλακιζομένους τοὺς πάσχοντας δηλαδή τὴν ὕβριν , εἶτα τοὺς Ἰηνωμοὺν ποιούντας μνηστήρας ἐν τῷ ὧρας ῥυστάζοντας , φυλάσσει καὶ ἐφεξῆς τὴν τοῦ σχήματος ὁμοιότητα , εἰπὼν καὶ οἶνον διαφυσσόμενον , ὁς πάσχει τὸ ἀντλεῖσθαι καὶ σῖτον ἐδοντας τοὺς ποιούντας τὴν τοῦ σίτου δαπάνην . Ἴστεον δὲ ὡτι τὸ ῥυστάζειν βίαιον δηλοῖ ἐλκυσμὸν γυναικῶν ὡς ἐπὶ πολὺν , καθὰ καὶ τὸ ἐλκῆσαι , ὡς προοδεδήλωται . Τὸ δὲ ἀρύσσειν δόξει ἂν ἐκ τοῦ ὕεων γίνεσθαι , ἀφ᾽ οὗ καὶ ὁ ὕετός . ὕει μὲν γὰρ πῶς εἰς πῖθον ἢ ἀμφιφορέα ὁ πληρὼν ὕγροῦ , ἀρύει δὲ καὶ ἀρύσσει παραφύρως ὁ ἐκκενῶν ἤτοι ἐξαντλῶν . ὁτε μέντοι ἐκ * πληγῆς ἀρύσσονται που ἑτερα , ἐκεῖ καὶ ἀπὸ τοῦ στειροῦσθαι τῆς συμφυίας αὐτά , ἡ λέξις ἐτυμολογεῖσθαι λέγεται . Τὸ δὲ μῶρ αὐτὸς ἐν παραλλήλῳ ταντὸν νοοῦσι , δηλοῦντα ἐπίτασιν τινα τοῦ μάτην διὰ τοῦ διπλωθῆναι ὁμοῦ κείμενα . Τὸ δὲ ἀνηρώτω ἐπὶ ἔργῳ , ἀναλόγως ἔχει . εἰ γὰρ ἐστι τὸ ἀνυστὸν , ἐστι καὶ τὸ ἀνήρυστον . τὸ δὲ ἀνήρυστον ἀπέφηνε τὸ σῆμα ὁμοίως τῷ , γνωτὸς καὶ ἀλλόγνωτος , ὧν προὑπάρχει τὸ γνωστός , ἐπὶ δὲ καὶ κατὰ τὸ ἑμαστὸς ἑματὸς ὁ ἐπιθυμητὸς , ὁθεν καὶ ἡ Ἐρατὼ Μοῦσα , καὶ κατὰ τὸ , ἀγάξω ἀγαστός , καὶ ἀπε - λείσα τοῦ σῆμα καὶ τροπὴ τοῦ τ᾽ εἰς θῆτα ἀγαθόν . κείνται δὲ ἐτ᾽ ὠθι καὶ ἄλλα τοιαῦτα · ὧν καὶ τὸ , θαυμαστά θαυμαστὰ παρὰ Πινδάρῳ . δοκεῖ δὲ ὁμως καὶ τὸ ἀνήρυστος ἐκ τοῦ ἀνύτος γίνεσθαι , οὐ διδω - σιν ἐμφασιν ὁ Ἀντος τὸ κύριον , προσπαροξυνθείς πρὸς σημασίαν διάφορον . Ὅτι λυπη - ρὸν ἐστι τῷ Ἰηλέμαχῳ μὴ πολὺχρον αὐτῷ εἶναι τὸ γένος , ἀλλὰ κατὰ μοναδίχην σειρὰν καταβαίνειν τὴν διάοχην στενοχωροῦμεν εἰς τὴλῃγίτους . φησὶ γὰρ * ὧδε γὰρ ἡμετέραν γενεὴν μόνωσεν Κρονίων ὁ περ ἐρμηνέων ἐπῆγον μοῦνον Λαίρτην Ἀρκίσιος νῦν ἐτικτε . μοῦνον δ᾽ αὐτ᾽ Ὀδυσῆα πατὴρ τε*κεν . αὐτὰρ Ὀδυσεὺς μοῦνον ἐμ᾽ ἐν μεγάροισι τεκῶν λῖπε , οὐδ᾽ ἀπόντη , τούτεστιν οὐδὲν ἐξ ἐμοῦ ὤφελήθη , ὡς εἴκως ὠφελεῖσθαι πατέρας ὑπὸ τέκνων . διό , τούτεστι διὰ τὴν τοιαύτην μόνωσιν , δυσμενέες μᾶλα μυ - ρίοι εἰσὶν ἐν οἴκῳ , λέγων τοῦτο περὶ μνηστήρων τῶν ἐκ Δουλιχίου καὶ Σάμης καὶ Ζακύνθου καὶ Ἰθάκης . τόσσοι γὰρ , ὡς καὶ ἀλλαχοῦ ἐφρέθη , μητέρα ἐμὴν μυώνται , καὶ τὰ ἐφέξης τῶν καὶ ἐτέρωθι γραφέν - των . Ὅρα δὲ ὡτι τε τοῖς στίχοι ἐφέξης ἔχουσι κείμενον ἐξ ἀρχῆς τὸ μοῦνον * κατὰ σχῆμα ἐπαναφοράς , οἷς σύστοιχον καὶ τὸ ἐ*μοῦνωσε , καὶ ὡτι τὸ ἐμόνωσεν ἀντὶ τοῦ ἀφένον παῖδων
Lemmas: πλέω θυμόω κατά ὁ μνηστήρ . ἐνταῦθα δέ δοκέω ὁ ξένος ἐνστατικός μέν εἶπον , ὡς ἐγώ νέος εἰμί κατά σύ ὁ Ἰηλέμαχον πᾶς εἄν ὁ μνηστήρ γίγνομαι κακός κατά δέ ἀντιπαράστασις , οὖς κἀν εἰμί μή γίγνομαι αὐτός κακός ἀλλά πίπτω φονεύω , οὐ εἄν ἐάν ἐγώ οὐδέ οὗτος αξιουλεω . καί οὕτως ἀντιπίπτω ὁ Ἰηλέμαχῳ εἶπον μή δύναμαι αὐτός εἷς εἰμί προάγω τίς παρά πολύς . Ὅρας δέ ὡς ἐν εὐχή τύπος εἶπον * εἴθε εἰμί Ὀδυσσεύς ὡς εἄν ποιέω ὁ καί ὁ , λαλέω ἐν σχῆμα ἀλλότριος ἐμφαντι - Κῶς , ἢ περ ἐν ὁ ἑξῆς ποιέω αὐτός . ὑπανοίγω δέ ὁ ἔμφασις οὖον μόνος ὁ , ὅς καί αὐτός , ὁ Ὀδυ - Σεύς δηλαδή , ὡς εἴρω , ἀλλά καί ὁ , ἐν ἐμέω μέγαρον θνῄσκω . καί ὁμῶς ἀγρεύω ὁ σχῆμα οὗτος τις , παρεμφαλόντες μετά ὁ , ὅς καί αὐτός , ὁ , ἔρχομαι ἀλητεύω , ἔτι γάρ καί ἐλπίς αἶσα . ὁ γάρ τοιοῦτος στίχος παρεντίθημι , ὑποπίπτω ὁ εἱρμός ὁ ευχνοος ἔμφασις . διό καλῶς ὁ παλʹ - λαιός ἐφίστημι νοέω ὁ στίχος ὀβελίζω , εἰμί μή ἄρα τις εἶπον , ὡς ἐπίτηδες ὁ ῥητός στίχος ὑπό Ὀδυσσεύς παρεμβάλλω , διά αὐτός μάλιστα οὗτος ἵνα ὁ ἐμφρεσις ἐπικαίω , καί μή ἐποπτεύω διά ὁ εὐσύντακτος ὁ σχηματισμός , οὖς Ὀδυσσεύς εἰμί ὁ λαλέω . διό καί ὁ , νέος εἰμί , πρός ἐπί - κρουμεις ἑαυτοῦ ὁ Ὀδυσσεύς φημί , ὡς μή τοιούτος φαίνω , καί ὁ , ὅδε ἐν θυμός , ὡς προθυμία μέν ἔχω , ἰσχύς δέ δήθεν μή ἔχω . ὁ δέ ἀλλότριος φάος , κακός δῆλος ἐπίτασις . πολός - μος γάρ ἄνθρω ἀναιρέω τις οὐ ἀρκέω οὗτος ποιέω , ἀλλά καί προσαικίζομαι ὁ πίπτω , καί ἑς δέ δεινός ἐπί αὐτός ποιέω . ὁ δέ εἰμί ἐγώ πληθύς δαμάζω , ἐντρέπω ὁ Ἰηλέμαχον εἶπον , ὡς εὐλαβέομαι ὁ μνηστήρ ὡς πλείων . ἐν * δέ ὁ , ξένος στυφελίζω καί ἑξῆς , ὠθέω ὡς δύναμαι παιθητικῶς εἶπον πᾶς , οἶος , ξένος στυφελίζω , δουλίδα μυσιαζομαι , οἶνος διαφύσσω , σῖτος δαπανάω , ὁ δέ ἐν παρά ἐν τίθημι , πάθος δηλαδή καί ἐνέργεια σχῆμα - τίνω οὕτως ποικίλως , καί ὁ ξένος μέν καί ὁ οἶνος ἐκτίθημι πάσχω ὑπό μνηστήρ , ὁ μέν , ὁ στυφελίζω ἀρόω ἰστιμμένως ἑλίσσω , ὁ δέ ὁ ἀντλέω , ἐπί δέ ὁ δουλίδα καί ὁ σῖτος μιμνήσκω ὁ μνηστήρ ἐνεργέω βία μέν εἰς ὁ ἀείρω , δαπάνη δέ εἰς ὁ σῖτος . ἐν ὅς θαυμάσιος καί ὁ εὐταξία ὁ σχῆμα · εἶπον γάρ ξένος προπηλακίζω ὁ πάσχω δηλαδή ὁ ὕβρις , εἶτα ὁ Ἰηνωμοὺν ποιέω μνηστήρ ἐν ὁ ἀείρω ῥυστάζω , φυλάσσω καί ἐφεξῆς ὁ ὁ σχῆμα ὁμοιότης , εἶπον καί οἶνος διαφύσσω , ὅς πάσχω ὁ ἀντλέω καί σῖτος ἐσθίω ὁ ποιέω ὁ ὁ σῖτος δαπάνη . ἰστέον δέ οὖς ὁ ῥυστάζω βίαιος δηλόω ἑλκυσμός γυνή ὡς ἐπί πολύς , καθά καί ὁ ἔλκω , ὡς προδηλόω . ὁ δέ ἀρύω δοκέω εἄν ἐκ ὁ υἱός γίγνομαι , ἀπό ὅς καί ὁ ὑετός . ὕω μέν γάρ πῶς εἰς πείθω ἢ αμφιφορευς ὁ πληρόω ὑγρός , ἀρύω δέ καί ἄρυσις παραφύρως ὁ ἐκκενόω ἤτοι ἐξαντλέω . ὅτε μέντοι ἐκ * πληγή ἀρύσσομαι ποῦ ἑς , ἐκεῖ καί ἀπό ὁ στειρόω ὁ συμφυία αὐτός , ὁ λέξις ἐτυμολογέω λέγω . ὁ δέ μωρός αὐτός ἐν παράλληλος ταντός νοέω , δηλόω ἐπίτασις τις ὁ μάτην διά ὁ διπλόω ὁμοῦ κεῖμαι . ὁ δέ ἀναιρέω ἐπί ἔργον , ἀνάλογος ἔχω . εἰμί γάρ εἰμί ὁ ἀνυστός , εἰμί καί ὁ ἀνήρυστον . ὁ δέ ἀνήρυστον ἀποφαίνω ὁ σῆμα ὁμοίως ὁ , γνωτός καί ἀλλόγνωτος , ὅς προυπάρχω ὁ γνωστός , ἐπί δέ καί κατά ὁ ἑμαστὸς ματός ὁ ἐπιθυμητός , ὅθεν καί ὁ Ἐρατώ Μοῦσα , καί κατά ὁ , ἄγω ἀγαστός , καί θέραψ - λείσα ὁ σῆμα καί τροπή ὁ τε εἰς τίθημι ἀγαθός . κεῖμαι δέ ἔτι ὠθίζω καί ἄλλος τοιοῦτος · ὅς καί ὁ , θαυμαστός θαυμαστός παρά Πίνδαρος . δοκέω δέ ὁμῶς καί ὁ ἀνήρυστος ἐκ ὁ Ἄνυτος γίγνομαι , οὖον δίδωμι - βρόχος ἔμφασις ὁ Ἄντος ὁ κύριος , προσπαροξύνω πρός σημασία διάφορος . ὅτι2 λύπη - ρός εἰμί ὁ Ἰηλέμαχῳ μή πολύχρος αὐτός εἰμί ὁ γένος , ἀλλά κατά μοναδίχην σειρά καταβαίνω ὁ διάω στενοχωρέω εἰς τηληγιος . φημί γάρ * ὧδε γάρ ἡμέτερος γενεά μονώνω Κρονίων ὁ περ ἑρμηνεύς ἐπάγω μόνος Λαίρτην αρκιθεος νῦν τίκτω . μόνος δέ αὐτω Ὀδυσσεύς πατήρ τε*κεν . ἀτάρ Ὀδυσσεύς μόνος ἐγώ ἐν μέγαρον τίκτω λίψ , οὐδέ άποντος , τουτέστιν οὐδείς ἐκ ἐγώ ὠφελέω , ὡς ἵημι ὠφελέω πατήρ ὑπό τέκνον . διό , τουτέστι διά ὁ τοιοῦτος μόνωσις , δυσμενής μῆλον μῦς - ῥίος εἰμί ἐν οἶκος , λέγω οὗτος περί μνηστήρ ὁ ἐκ δουλιχίον καί Σάμη καί Ζάκυνθος καί Ἰθάκη . τόσος γάρ , ὡς καί ἀλλαχοῦ φέρω , μήτηρ ἐμός μυέω , καί ὁ ἐφεξής ὁ καί ἑτέρωθι γράφω - ὁ . Ὅρας δέ οὖς τε ὁ στίχος ἐφεξής ἔχω κεῖμαι ἐκ ἀρχή ὁ μόνος * κατά σχῆμα ἐπαναφορά , ὅς σύστοιχος καί ὁ ἐμμονεύω , καί οὖς ὁ μονόω ἀντί ὁ ἀφίημι παῖς