eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1873
ἐξω ἔχων καὶ ὡς οἷα τι βέλος ἀεὶ προβεβλημένος αὐτόν . δῆλον δ’ ὅτι ὁ χαυλῶδων καὶ προοδῶν ἂν λέγοιτο κατὰ τοὺς παλαιούς , οἱ φασιν , ὅτι προοδῶν ὁ τοὺς ὀδόντας ἐξωτέρω ἔχων τοῦ δέοντος . Τὸ δὲ λικριγὶς αἴξας , ὁ ἐστι πλαγίως , ὡς ἡ ’Ιλιάς δηλοῖ , σὺν ἴδιον . οὕτω γὰρ σχηματισθεὶς ἐπέρχεται πλήξων . Τὸ δέ , οὐδ’ ὀστέον ἦκετο φωτός , ἀσφαλίζεται τὴν ἀκύτητα τοῦ Ὀδυσσέως , ἣν ἡ ’Ιλιάς ἐν τῷ ἐπισταρίῳ ἱστορεῖ ἀγῶνι . οὐ γὰρ ἂν ἤν ἴσως ἀκίπους ὁ καὶ τὸ ὀστέον τιμιχαῖτα θραυσθεὶς ὑπὸ τοῦ συός . Τὸ δὲ ἀντικρὺ διήλθε καὶ ὡς ἂν τις ἴππῃ διαπερῆς , γενναῖον δηλοῖ τὸ τοῦ Ὀδυσσέως οὐτάσῳ , γέγονε δὲ τὸ οὕτως ἀντικρὺ διὰ τὸν ὠθησμὸν τοῦ συός . ὅτι δὲ ἐκ τοῦ οὐτήσαι ἡ ὠταλὴ , δῆλον ἐκ τῶν τῆς ’Ιλιάδος . καὶ ὡς ταυτὸν οὐτήσαι καὶ πλήξαι καὶ τύψαι , καὶ ὡς διαφέ - ρουσι τοῦ βάλλειν . οὕτω δὲ δῆλον καὶ ὅτι προμηγασαμένης σου ὠτειλὴς ὡς ἐπὶ Ὀδυσσέως ἡ καὶ ἄλλως ἀπλῶς αἰπὺν πληγὴς , ὑστερον μετὰ θεραπείαν τοῦ τραύματος * ἐπιγίνεται ἡ οὐλή · ὡς τε ἀκυρολογεῖν , ὡς φασιν οἱ παλαιοί , τὸν λέγοντα οὐλὴν ἀντὶ ὠτειλῆς . ’Εν δὲ τῷ , ἐπαοιδὴ δ’ αἵμα ἔοχε - θον , ἐστι νοεῖν ὅτι , καθὰ περ τὰ φαρμακὰ · τοιούτων γὰρ τι ὁ κακὸς ὁ ἐν ’Ιλιάδι · οὕτω καὶ τὴν δι’ ἐπαοιδῶν θεραπείαν οἶδεν ὁ ποιητής . πρῶτότυπον δὲ τῆς ἐφωδῆς ἡ ἐπαοιδή . ἐκ δὲ τοῦ ἱησάμενοι ’Ιωνικοῦ γίνεται ἱηρὸς , ὡς περ ἐκ τοῦ κοινῶς ἱάσασθαι ὁ ἱατρός . Τοῦ δὲ θητεύοντα προϋπάρχειν δοκεῖ ἡ τὸ θηράω , θηρῶ , ἡ μᾶλλον ἀφρήτον τιν τὸ θηρέω . ἐξ οὐ τὸ θηρεύω κατὰ τὸ χέω , χεῶ , ζητέω , ζητεῦω παρ’ ’Ιασίῳ , καὶ τὰ ὅμοια . προϋπάρχει δὲ τούτων ὁ θήρ ὁ καὶ φήρ Αἰολικῶς , καθ’ ἣν ἔδιδωσεν ἡ ’Ιλιάς · ἐτι δὲ καὶ ἡ θήρα , ἡ ὁμώνυμος νῆσος Θήρα ἡ παρὰ Πυ - δάφῃ , ἥς οἱ νησιῶται Θηραῖοι , ὧν τῆς γλώσσης ἴδιον τὸ λέγεις λέγει καὶ τὰ λοιπὰ τοιαῦτα ῥήματα δίχα τοῦ ἴστα προσφέρου · λέγες γὰρ φασὶ καὶ λέγε , ἀκολούθως δὲ καὶ τύπτες τύπτε καὶ τὰ ἄλλα ὁμοίως · καὶ δοκοῦσι καὶ οἱ τοιούτου δωρίζεσθαι . ἐπεὶ οἱ Ἰωνεῖς τὸ τύπτεσθαι καὶ λέγεσθαι ἐκ τοῦ , ὡς εἴρηται , τύπτε καὶ λέγε , τύπτεν καὶ λέγεν φασὶ προσθέσει τοῦ ν’ ὅθεν τὸ τυπτεῖν καὶ λεγμέν , ὡς καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν ’Ιλιάδα εἴρηται . Τοῦ δὲ ἔλασε σὺς , ὁ πέρ ἔστιν ἐπληξεν , ἐνεργέστερον τοῦ διήλασε . τὸ μέντοι κατήλασε κομιδῶν * σκόμιμα ἐστίν . ’Ο δὲ Παρηγσός , ὃν ἡ κοινὴ χρήσις διὰ τοῦ α λέγει Παργασόν , πολὺς ἐν ταῖς ἱστορίαις , φυλάσσων μέχρι καὶ νῦν παρὰ Βουωτοῖς ὑποβάθραρον τὸ ἀρχαῖον ὄνομα . Τηρεσὸν γὰρ αὐτὸν παραλαλοῦντες φασιν οἱ ἐγχώριοι . ἡ δὲ διὰ τῶν δύο σσ γραφὴ τοῦ Παρ - ηγσοῦ κατήρρηται παρὰ τοῖς ὑστερον . καὶ τοιαῦτα μὲν τὰ τοῦ εἰρημένου Ὁμηρικοῦ χωρίου λεπτά . Ὅτι δὲ τοῖς παλαιοῖς περισπουδάστον ἦν τὸ κυνηγετεῖν , αἱ πελασαι πράξεις δηλοῦσιν . ἐν αἷς μυρία πρόσωπα λαμπρὰ περιφέρονται , χαίροντα τῇ θηρατικῇ τέχνῃ καὶ εὐδοκιμοῦντα περὶ αὐτήν . ὅτι μηδὲ ἐστιν εἰκαῖον ἔργον αὐτή , ἀλλὰ γυμνάσιον πολέμιχόν , δίχα γε τοῦ καὶ βίου προσπορίζων ἐνιαχοῦ ὅλοις ἐθνεσιν . ἦσαν δὲ καὶ γέρας θήρας παρὰ τισι . Μακεδονιχὸν οὖν ἔθος ἱστόρηται , γέρας εἶναι τῷ ἐξω λίνων ἐν κεντήσαντι μὴ καθῆσθαι ἐν δεῖπνοις , ἀλλὰ κατακλίνεσθαι . ἔως δὲ τότε καθημενοί , φασιν , ἐδειπνοῦν . Κάσσανδρος οὖν ἀνθρωπὸς ἤν καὶ κυνηγὸς ἀγαθὸς πέντε καὶ τριάκοντα ἐτῶν γεγονώς , ἐδεί - σκε παρὰ τῷ πατρὶ καθημένος , οὐ δυναμένος το ἄνυλον ἐκκλέσαι . Ἄλλως δὲ ὅτι ἐκαθίζοντο ἐν τοῖς δεί - πνοις οἱ ἱρωες , οὐ μὴν κατεκλίνοντο , δῆλον ἐστίν . λέγεται γοῦν , ὡς καὶ ’Αλέξανδρός ποτε εἰς ἐξακισχι - λίους ἡγεμόνας ἐκάθισεν * ἐπὶ δίφρων ἀργυρῶν καὶ κλινήρων ἀλουργοῖς περιστερώσας ἱματίοις . καὶ ’Αθήνησι δέ , φασί , καθήμενοι ἐδειπνοῦν ἐν πρυτανείῳ . ’Ὅτι τὴν ἠθυσάσαν οὐλὴν γραεὺς χειροῖσι καταπαρηγίσαι λαβούσα γυνὴ ἐπιμασασμένη , τούτεστιν ἐγραμμένη , πόδα δὲ προῆλκε φέρεσθαι · ἐν δὲ λέβητι πέσε κνήμη , κανάχισε δὲ χαλκός · ἄνφ δ’ ἰτέρωσ’ ἐκλιθὴ ἡ ὁ λέβης ἡ αὐτή . τὸ δ’ ἐπὶ χθο - νὸς ἐξέχυθ’ ὕδωρ · τὴν δ’ ἅμα χάρμα καὶ ἄλγος ἦλε φρένα · τὸ δὲ οἱ ὕσσε δακρυόφιν πλήσθαι · ὅθεν λαβόν , φασί , Σοφοκλὴς ἔφη , ὡς χάρμα ὑγρόπιν δάκρυον ἐγκαλούμενον . Θαλῆρὶ δὲ οἱ ἔσχτο φωνή , ἀναμιμνή δὲ γενείου ἐπεν · ἡ μάλ’ * Ὀδυσσεὺς ἐοσι φίλον τέκος , οὐδὲ σ’ ἔγνωε πρὶν ἔγνω , πρὶν πάντα ἤγουν ὅλον ἄνακτα ἐμὸν ἀμφαφάσασθαι . ἔφη καὶ Πηνελόπη ἐσίδραχεν πειρακδέων ἐθέλονσα , φίλον πόσιν ἔνδον ἔοντα , ἡ δ’ οὐτ’ ἀνθρώποις δύνατ’ ἀντί , οὔτε νοῆσαι · τῇ γὰρ ’Αθηναίη νόον ἔγραφε , τουντέστιν ἡ τοῦ Ὀδυσσέως φρόνησις , ὡς οἷα εἰκώς , λαθόμενος τῆς γνοῶς ἐκ τῆς φάμηνγος , οὐκ ἀφία λαλεῖν , καὶ οὐ μόνον , ἀλλ’ οὐδὲ νοεῖν , ὡς ἀγωνιώσαν ἐφ’ ἑαυτή . διὸ οὐδὲ ἀθρήσαι εἶχεν , ὅτι μηδὲ νοῆσαι . νοῦς γὰρ ὁφθ , ὡς περ καὶ ἀποῦναι . φησὶ γοῦν ὅτι Ὀδυσσεὺς χειρὶ ἐπιμασάμενος , φάμυγος λάβε δεξιτερὴ χειρί . ἣ δ’ ἰτέρη ἐγγὺς ἐφυσάμενος ἔφη ἰκετευτικῶς · μαῖα , τὴν μ’ ἐθέλεις ὀλέσαι ; σὺ δέ μ’ ἐτρεφες αὐτῇ τῷ σῷ ἐπὶ μακρῷ . νῦν δ’ ἄλγεα πολλὰ μογήσας ἤλυθον εἰκοστῷ ἔτει ἐς πατρίδα γαῖαν . ἀλλ’ ἐπεὶ ἐφράσθης καὶ τοῦ θεοῦ ἐμβαλε θυμῷ , σῦγα , μὴ τις ἄλλος πύθηται . εἶτα τῇ παρακλήσει ἀναμίας ἀπειλὴν φησίν , ὡς εἰ περ ὑπ’ ἐμοῦ θεὸς δαμάσω μνηστήρας , οὐδὲ τρωσὸν οὐσις σὲ ἀφήξομαι ὁπότ’ ἂν ἄλλας δμοῦς ἐν μεγάροισιν ἐμοῖς κτείνῃσαι γυναῖκας · ἢ καὶ κατ’ ἄλλην γραφήν , κτείνωμι κατὲ ἔκτασον ἐκ τοῦ κτεί - νομι . * Καὶ σημειῶσαι ὅπως πᾶν αἰνυνοῦδη καὶ ἐναγώνιον ποιήσας Ὀμηρος τὴν τοῦ ἀναγνωρισμοῦ περιπέτειαν καὶ σχεδὸν εἰς ἄλυτον περιεγαγών · παραβραχὺ γὰρ ἐπεγνώσθη ἂν ὁ Ὀδυσσεὺς τῇ γυναικὶ καὶ οὕτως ἠχοροῦτο ἢ πιθανότης τοῦ δράματος · ὅμως αὐθὶς αὐτὲ κατέστησεν οἴκτῳ τε ἰκετείας καὶ ἀπειλῇ , καὶ κατώρθωσεν ἀναγνωρισθῆναι τὸν Ὀδυσσέα μόνη τῇ γραῖ , ὅ καὶ συνήνεγκεν αὐτῷ ὑστερον . συντελέσει γὰρ τι καὶ ἢ γραὺς εἰς τὴν μνηστηροκοπίαν , ὡς εἴρηται . Ἔτι σημειῶσαι καὶ ὡς ἐπὶ τοῖς συμβεβηκόσιν ἄχρι οὐδὲν τι τῶν ἀπάντων ἢ Πηνελόπη παροσημήνατο . καὶ τοῦτο εὐλόγως . δακρύουσα μὲν γὰρ οὐχ’ ὁρᾶται ἢ γραὺς , διότι Ὀδυσσεὺς ἀπ’ ὀχαραδὴν ἴχνον ποτὶ σκῶτον ἐτράπετο οὐκένι ἀσσο - τέρῳ παρακαθημένος τῇ Πηνελόπῃ . διὸ οὐ δῆλον ἦν οὐδ’ εἰ τὴν φωνὴν ἐπεσχέθη ἢ γραὺς , καὶ οὐδὲ τοῦ γενείου ἀφραιμένην ὁρᾶται οὐδὲ μὴν τοῦ φάρυγγος κρατουμένην διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν . εἰ δὲ καὶ προσεῖπε τὸν Ὀδυσσέα , ὀλιγιστὰ τε ἦσαν ἐκεῖνα , καὶ ὑφεμίνως δηλαδή , ὡς εἰκός , ἐλαλήθη . οὐ γὰρ εἶχε γεγω - νοτιέρα χοήσασθαι τῇ φωνῇ . Τὸ δὲ ἀρεῖσθαι τὸν πόδα καὶ τὸν χαλκὸν ἠξίου καὶ τὸ ὕδωρ χεῖσθαι , δηλὰ μὲν πάντως καὶ τῇ Πηνελόπῃ · δοκοῦσι δὲ δι’ ἀσθένειαν γενέσθαι τῆς γραός · ὀλιγπηλέουσα γὰρ * εἶναι ὑπόκειται . διὸ καὶ τοῦ μεγάρου ἐκβαίνουσα μετ’ ὀλίγον ἂρ φ’ οἴσεσθαι ποδά - νιπτρα , ἐπεὶ τὰ πρότερα ἔχυστο πάντα , οὐχ ἐρωτᾶται οὐδ’ τῆς δεσποίνης , ὡς τῶν προτέρων διὰ τὴν αὐτῆς ὀλιγπηλίαν ἐκχυθῆναι δοκούντων . τὰ δὴ τοιαῦτα οὐκ ἂν οὕτως εὐοικονομητῶς διεσκενάσθησαν εἰς τὸ πιθανόν , εἰ τις νέα καταδορίστρια ἐνὴρε τὸν Ὀδυσσέα . καλῶς ἄρα ἐτελέγη γραὺς αὐτῇ μαῖα φίλη τῷ Ὀδυσσέι , δι’ ἧς πιθανῶς τὸ δρᾶμα τῷ ποιητῇ διεσκενᾶσται . Ἰστοῦν δέ , ὡς εὖ ἔσχε τῷ Ὀδυσσέι καὶ ὅτι θαλερὴ ἔσχετο φωνὴ τῇ γραῖ , ὡς ἂν μὴ ἐκβοήσῃ . Ἔνθα καὶ ὅρα τὸ θαλερόν . οὐ γὰρ ἀπλῶς ἢ φωνὴ αὐτῇ ἐπεσχέθη · οὐ γὰρ ἂν οὐδὲ προσεῖπε τὸν Ὀδυσσέα , ἀλλὰ τὸ θαλερὸν τῆς φω - νῆς . ὅτε μέντοι καὶ τοῦ φάρυγγος αὐτῆς ἐλάβετο , τότε οὐδὲν οὐδόλως εἶχε λαλεῖν . Ὅρα δὲ καὶ ὅτι μᾶλ - λον ὁ Ὀδυσσεὺς ἀπὸ τῆς συμβεβηκίας αὐτῷ οὐλῆς ἐγνωρίζετο ἢ ἐκ τῶν δώρων τῆς φύσεως · ὅς ἄλλως μὲν ἐπαιδε τὴν γραῦν , ὅτε κομιδῇ ἀπειλημένος ἦν ἐν στενῷ καὶ πρὸς αὐτῷ τῷ ἐλεγχθῆναι ἐτύγχανεν . ὅς δὲ καὶ τῆς οὐλῆς ἄφωτο , ἔγνω τὸν ἄνακτα . ἐξ αὐτῆς δὲ καὶ τῷ Λύμαῖρ καὶ τῷ Φιλοτίῳ ὑστερον ἀναγνωρίζεται . Ἀριστοτέλης δέ , φασίν , ἐπιλαμβάνεται τοῦ τοιούτου ἀναγνωρισμοῦ , λέγων ὡς ἄρα κατὰ τὸν ποιητὴν τῷ τοιούτῳ λόγῳ πᾶς οὐλὴν ἔχων Ὀδυσσεὺς ἐστι . τὸ δὲ ἐστιν οὐχ’ ἀπλῶς τοιούτον , ἀλλὰ συμβάλλεται τι καὶ τὸ ποῖον τῆς , ὡς ἐφθέθη , ἀξιολόγου οὐλῆς σὺν γε τοῖς ἄλλοις . καὶ γὰρ κατὰ τὸν τῆς γραός λόγον καὶ δέμας καὶ φωνὴν καὶ πόδας ὁ παρὰν ξενὸς ἔφκει τῷ Ὀδυσσέι . Χεῖρες δὲ καταποηνέες αἱ φρισσῶς ψιλωθῶσαι κατὰ τὸ θέναρ , ὁπαίαις καὶ δραττόμεθα · ὡς περ αὐ πάλιν ὑπτίαις χειρσὶ δεχόμεθα τὰ διδόμενα . Τὸ δέ , ἐν λέβητι πέσε κνήμη , σφοδρὰν τινα δηλοῖ καταφορὰν διὰ τοῦ ἐνέπεσε , διὸ καὶ καναχέι ὁ χαλκός . ἐμπιπτι δὲ ὁ πούς τῷ λέβητι , διότι ἀνελ - πίστως ἀφειδὴ φέρεσθαι . τοῦτο δὲ γέγονεν ἐκλυθείσης τῆς γραός · διὸ καὶ ἄμ’ ἐτέρωσ’ ἐκλίθη . ἢ δὲ τῆς κνήμης ἔμπτωσις οὐ μόνον καναχῆσαι τὸν χαλκὸν ἐποίησεν , ἀλλὰ καὶ τὸ ὕδωρ ἐξέχεεν ἀνατραπέντος τοῦ λέβητος , ἐπιτηδὲς καὶ ταῦτα πλάττοντος τοῦ ποιητοῦ διὰ τὸ τῆς περιπετείας ἐναγωνιώτερον . Ὅρα δὲ καὶ τὸ φάρυγος δι’ ἑνὸς γ γραφὲν κἀνταῦθα , καὶτὰ καὶ ἐν τῷ , φάρυγος δ’ ἐξέσ - συτο οἶνος , ὡς ἀπὸ τοῦ φάργς ὡς δοῦδς , εἰ καὶ διὰ τοῦ χ ἐκεῖνο κλίνεται . καὶ δοκεῖ τοῦτο εἶναι φυσι - κώτερον , καθὰ καὶ τὸ ἰὺς τοῦ ἰυγ’ἰυγος . ἐκεῖ γὰρ δι’ εὐφωνίαν δοκεῖ τὸ ν’ ἠγοῦν τὸ ἀντ’ αὐτοῦ γ τεθεῖ - σθαι . ἀπὸ γὰρ τοῦ ἰὺω ἰὺ’ξω ἰὺς ἐστὶ τὸ φυσικὸν κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ἐν τῷ μέλλοντι ὦ . ἴσως δ’ ἐκ τῆς μοινογυμμάτων φάρυγος καὶ αἱ φαρύγαι , τὸ τοπικὸν ὄνομα . Τὸ δέ , σὺ μ’ ἐτρεφες αὐτῇ τῷ σῷ ἐπὶ μακρῷ , τὴν μαῖαν ὑπογράφει . τοιαύτη γὰρ ἢ χωρίως μαῖα κατὰ μητέρα τρέφουσα . διὸ καὶ ὁμοίως ἄμφω παράγονται · ἀπὸ τοῦ μῶ γὰρ τὸ ζητῶ καὶ ἢ μαῖα καὶ ἢ μήτηρ . Τὸ δέ , θεὸς ἐμβαλε θυμῷ , θεῖον τι δηλοῖ τὸν τοῦ Ὀδυσσέως ἀναγνωρισμὸν εἶναι . οὐ γὰρ ἂν ἄλλως ἢ γραὺς
Lemmas: ἐξω ἔχω καί ὡς οἷος τίς βέλος ἀεί προβάλλω αὐτός . δῆλος δέ ὅτι ὁ χαυλῶδων καί πρόοδος εἄν λέγω κατά ὁ παλαιός , ὁ φημί , ὅτι πρόοδος ὁ ὁ ὀδούς ἔξω ἔχω ὁ δήω . ὁ δέ λικριγὶς ἀΐσσω , ὁ εἰμί πλάγιος , ὡς ὁ Ἰλιάς δηλόω , σύν ἴδιος . οὗτος γάρ σχηματίζω ἐπέρχομαι πλήσσω . ὁ δέ , οὐδέ ὀστέον ἥκω φάος , ἀσφαλίζω ὁ ἄκυτος ὁ Ὀδυσσεύς , ὅς ὁ Ἰλιάς ἐν ὁ ἐπισταρίῳ ἱστορέω ἀγών . οὖον γάρ εἄν ἐάν ἴσως ἀκίπους ὁ καί ὁ ὀστέον τιμιχαιτη θραύω ὑπό ὁ σῦς . ὁ δέ ἀντικρύ διέρχομαι καί ὡς εἄν τις Ἵππη διαπερω , γενναῖος δηλόω ὁ ὁ Ὀδυσσεύς οὐτάω , γίγνομαι δέ ὁ οὕτως ἀντικρύ διά ὁ ὠθέω ὁ σῦς . ὅτι δέ ἐκ ὁ οὐτάω ὁ ὠταλὴ , δῆλος ἐκ ὁ ὁ Ἰλιάς . καί ὡς τατός οὐτάω καί πλήσσω καί τύπτω , καί ὡς διαφέ - Ρούσι ὁ βάλλω . οὗτος δέ δῆλος καί ὅτι προμηγασαμένης σύ ὠτειλή ὡς ἐπί Ὀδυσσεύς ὁ καί ἄλλως ἀπλόος αἰπύς πλήσσω , ὕστερος μετά θεραπεία ὁ τραῦμα * ἐπιγίγνομαι ὁ οὐλή · ὡς τε ἀκυρολογέω , ὡς φημί ὁ παλαιός , ὁ λέγω οὐλή ἀντί ὠτειλή . ’Εν δέ ὁ , ἐπαοιδή δέ αἷμα ὄχος - θον , εἰμί νοέω ὅτι , καθά περ ὁ Φαρμακά · τοιοῦτος γάρ τίς ὁ κακός ὁ ἐν Ἰλιάς · οὗτος καί ὁ διά ἐπαοιδός θεραπεία οἶδα ὁ ποιητής . πρωτότυπος δέ ὁ ἐπῳδή ὁ ἐπῳδή . ἐκ δέ ὁ ἵημι Ἰωνικός γίγνομαι ἱερός , ὡς περ ἐκ ὁ κοινῶς ἰάομαι ὁ ἰατρός . ὁ δέ θητεύω προυπάρχω δοκέω ὁ ὁ θηράω , θηράω , ὁ μᾶλλον ἀφρέω ὅς ὁ θηράω . ἐκ οὖον ὁ θηρεύω κατά ὁ χέω , χέω , ζητέω , ζητέω παρά Ἰάσιος , καί ὁ ὅμοιος . προυπάρχω δέ οὗτος ὁ θήρ ὁ καί θήρ Αἰολικός , κατά ὅς δίδωμι ὁ Ἰλιάς · ἔτι δέ καί ὁ θήρ , ὁ ὁμώνυμος νῆσος Θήρα ὁ παρά ΠΥ - Δάφη , ἥς ὁ νησιώτης θηραῖος , ὅς ὁ γλῶσσα ἴδιος ὁ λέγω λέγω καί ὁ λοιπάς τοιοῦτος ῥῆμα δίχα ὁ ἵστημι προσφέρω · λέγω γάρ φημί καί λέγω , ἀκόλουθος δέ καί τύπτω τύπτω καί ὁ ἄλλος ὁμοίως · καί δοκέω καί ὁ τοιοῦτος δωρίζω . ἐπεί ὁ Ἰωνεῖς ὁ τύπτω καί λέγω ἐκ ὁ , ὡς εἴρω , τύπτω καί λέγω , τύπτω καί λέγω φημί πρόσθεσις ὁ ν ὅθεν ὁ τύπτω καί λέγμα , ὡς καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς εἴρω . ὁ δέ ἐλαύνω σῦς , ὁ περ εἰμί πλήσσω , ἐνεργός ὁ διελαύνω . ὁ μέντοι κατήλασε κομιδή * σκόμιμα εἰμί . ’Ο δέ Παρηγσός , ὅς ὁ κοινός χρῆσις διά ὁ ὅς λέγω Παργασόν , πολύς ἐν ὁ ἱστορία , φυλάσσω μέχρι καί νῦν παρά βουωτος ὑποβάθραρον ὁ ἀρχαῖος ὄνομα . Τηρεσὸν γάρ αὐτός παραλαλέω φημί ὁ ἐγχώριος . ὁ δέ διά ὁ δύο ἐκπλήσσω γραφή ὁ πηρός - ἡγέομαι καταίρω παρά ὁ ὕστερος . καί τοιοῦτος μέν ὁ ὁ εἴρω ὁμηρικός χωρίον λεπτός . ὅτι2 δέ ὁ παλαιός περισπουδάζω εἰμί ὁ κυνηγετέω , ὁ πελάζω πρᾶξις δηλόω . ἐν ὅς μυρίος πρόσωπον λαμπρός περιφέρω , χαίρω ὁ θηρατικός τέχνη καί εὐδοκιμέω περί αὐτός . ὅτι μηδέ εἰμί εἰκαῖος ἔργον αὐτός , ἀλλά γυμνάσιον πολεμικός , δίχα γε ὁ καί βίος προσπορίζω ἐνιαχοῦ ὅλος ἔθνος . εἰμί δέ καί γέρας θήρ παρά τις . Μακεδονικός οὖν ἔθος ἱστορέω , γέρας εἰμί ὁ ἐξω λίνον ἐν κεντέω μή κάθημαι ἐν δεῖπνον , ἀλλά κατακλίνω . ἔως δέ τότε κάθημαι , φημί , δειπνέω . Κάσσανδρος οὖν ἄνθρωπος ἐάν καί κυνηγός ἀγαθός πέντε καί τριάκοντα ἔτος γίγνομαι , ἐσθίω - σκῶ παρά ὁ πατήρ κάθημαι , οὖον δύναμαι ὁ ἄνυλον ἐκκλείω . ἄλλος δέ ὅτι καθίζω ἐν ὁ δεῖ - πνέω ὁ ἱερός , οὖον μήv κατακλίνω , δῆλος εἰμί . λέγω γοῦν , ὡς καί Ἀλέξανδρος ποτός εἰς ἐξακισχι - Λιους ἡγεμών καθίζω * ἐπί δίφρος ἀργύρεος καί κλινήρης ἁλουργέω περιστερώσας ἱμάτιον . καί ’Αθήνησι δέ , φημί , κάθημαι δειπνέω ἐν πρυτανεῖον . ’ὅτι ὁ ἠθυσάσαν οὐλή γραῦς χείρος καταπαρηγισος λαμβάνω γυνή ἐπιμασάομαι , τουτέστιν γράφω , πούς δέ προέρχομαι φέρω · ἐν δέ λέβης πίπτω κνήμη , καναχέω δέ χαλκός · ἄν δέ ἰτέρωσ’ κλίνω ὁ ὁ λέβης ὁ αὐτός . ὁ δέ ἐπί θʹ - Μύκονος ἐκχέω ὕδωρ · ὁ δέ ἅμα χάρμη καί ἄλγος ἧλος φρήν · ὁ δέ ὁ Ὕσσος δάκρυον πίμπλημι · ὅθεν λαμβάνω , φημί , Σοφοκλῆς φημί , ὡς χάρμη ὑγρόπιν δάκρυ ἐγκαλέω . Θαλῆρὶ δέ ὁ σχάζω φωνή , ἀναμίμνω δέ γένειον ἕπω · ὁ μάλα * Ὀδυσσεύς ἀδών φίλος τέκος , οὐδέ σός γιγνώσκω πρίν γιγνώσκω , πρίν πᾶς ἤγουν ὅλος ἄναξ ἐμός ἀμφαφάσασθαι . φημί καί Πηνελόπη ἐσίδραχεν πειρακδέων ἐθέλω , φίλος πόσις ἔνδον ἔω , ὁ δέ οὐ ἄνθρωπος δύο ἀντί , οὔτε νοέω · ὁ γάρ Αθηναῖος νόος γράφω , τουντέστιν ὁ ὁ Ὀδυσσεύς φρόνησις , ὡς οἷος ἔοικα , λανθάνω ὁ γνοῶς ἐκ ὁ φάμηνγος , οὐ ἀφία λαλέω , καί οὖον μόνος , ἀλλά οὐδέ νοέω , ὡς ἀγωνίζομαι ἐπί ἑαυτοῦ . διό οὐδέ ἀθρέω ἔχω , ὅτι μηδέ νοέω . νόος γάρ ὁράω , ὡς περ καί απουνη . φημί γοῦν ὅτι Ὀδυσσεύς χείρ επιμαιομαι , φάμυγος λαμβάνω δεξιτερός χείρ . ὅς δέ ἰτέρη ἐγγύς φύω φημί ἰκετευτικός · μαῖα , ὁ εἷς ἐθέλω ὄλλυμι ; σύ δέ εἷς τρέφω αὐτός ὁ σός ἐπί μακρός . νῦν δέ ἄλγος πολύς μογέω ἔρχομαι εἰκοστός ἔτος εἰς πατρίς γαῖα . ἀλλά ἐπεί φράζω καί ὁ θεός ἐμβάλλω θυμός , Σύγα , μή τις ἄλλος πυνθάνομαι . εἶτα ὁ παράκλησις ἀναμίας ἀπειλή φημί , ὡς εἰμί περ ὑπό ἐγώ θεός δαμάζω μνηστήρ , οὐδέ τιτρώσκω οὐσις σύ ἀπάγω ὁπότε εἄν ἄλλος δμοῦς ἐν μέγαρον ἐμέω κτείνω γυνή · ἢ καί κατά ἄλλος γραφεύς , κτείνω κατέ κτάομαι ἐκ ὁ κτάομαι - νωμι . * καί σημειόω ὅπως πᾶς αἰνυνοῦδη καί ἐναγώνιος ποιέω Ὅμηρος ὁ ὁ ἀναγνωρισμός περιπέτεια καί σχεδόν εἰς ἄλυτος περιάγω · παραβραχύς γάρ ἐπιγιγνώσκω εἄν ὁ Ὀδυσσεύς ὁ γυνή καί οὕτως ἠχοροῦτο ἢ πιθανότης ὁ δρᾶμα · ὅμως αὐθίς αὐτός καθίστημι οἶκτος τε Ἱκεσία καί ἀπειλέω , καί κατορθόω ἀναγνωρίζω ὁ Ὀδυσσεύς μόνος ὁ γραῦς , ὅς καί συμφέρω αὐτός ὕστερος . συντέλεσις γάρ τίς καί ἢ γραῦς εἰς ὁ μνηστηροκοπιαω , ὡς εἴρω . ἔτι σημειόω καί ὡς ἐπί ὁ συμβεβηκός ἄχρι οὐδείς τίς ὁ ἀπαντάω ἢ Πηνελόπη παροσημαινω . καί οὗτος εὔλογος . δάκρυ μέν γάρ οὐ ὁράω ἢ γραῦς , διότι Ὀδυσσεύς ἀπό ὀχαραδὴν ἴχνος πρός σκάω τρέπω οὐκένι Άσσος - τέρας παρακαθήμενος ὁ Πηνελόπη . διό οὖον δῆλος εἰμί οὐδέ εἰμί ὁ φωνή ἐπέχω ἢ γραῦς , καί οὐδέ ὁ γένειον ἀφραίνω ὁράω οὐδέ μήv ὁ φάρυγξ κρατέω διά ὁ αὐτός αἴτιος . εἰμί δέ καί προσεῖπον ὁ Ὀδυσσεύς , ολίγιστος τε εἰμί ἐκεῖνος , καί υφεμιναω δηλαδή , ὡς εἰκός , λαλέω . οὖον γάρ ἔχω γεγω - νοτιαρα χόω ὁ φωνή . ὁ δέ ἀείρω ὁ πούς καί ὁ χαλκός ἀξιόω καί ὁ ὕδωρ χέω , δῆλος μέν πάντως καί ὁ Πηνελόπη · δοκέω δέ διά ἀσθένεια γίγνομαι ὁ γραῦς · ολιγπηλεουω γάρ * εἰμί ὑπόκειμαι . διό καί ὁ μέγαρον ἐκβαίνω μετά ὀλίγος ἄρα ἀπό φέρω αἰγί-πους - νίπτρον , ἐπεί ὁ πρότερος χύνω πᾶς , οὐ ἐρωτάω οὐδέ ὁ δέσποινα , ὡς ὁ πρότερος διά ὁ αὐτός ὀλιγπηλίαν ἐκχέω δοκέω . ὁ δή τοιοῦτος οὐ εἄν οὕτως εὐοικονομητῶς διεσκενάσθησαν εἰς ὁ πιθανός , εἰμί τις νέος καταδορίστρια ἐναίρω ὁ Ὀδυσσεύς . καλῶς ἄρα τέλλω γραῦς αὐτός μαῖα φίλος ὁ Ὀδυσσεύς , διά ὅς πιθανός ὁ δρᾶμα ὁ ποιητής διεσκενᾶσται . ἱστόω δέ , ὡς εὕω ἔχω ὁ Ὀδυσσεύς καί ὅτι θαλερός ἔχω φωνή ὁ γραῦς , ὡς εἄν μή ἐκβοάω . ἔνθα καί ὁράω ὁ θαλερός . οὖον γάρ ἀπλόος ἢ φωνή αὐτός ἐπέχω · οὖον γάρ εἄν οὐδέ προσεῖπον ὁ Ὀδυσσεύς , ἀλλά ὁ θαλερός ὁ φημί - νῆς . ὅτε μέντοι καί ὁ φάρυγξ αὐτός λαμβάνω , τότε οὐδείς οὐδόλως ἔχω λαλέω . Ὅρας δέ καί ὅτι μᾶλ - λος ὁ Ὀδυσσεύς ἀπό ὁ συμβαίνω αὐτός οὐλή γνωρίζω ἢ ἐκ ὁ δῶρον ὁ φύσις · ὅς ἄλλως μέν παῖς ὁ γραῦς , ὅτε κομιδή απειλημένος εἰμί ἐν στενός καί πρός αὐτός ὁ ἐλέγχω τυγχάνω . ὅς δέ καί ὁ οὐλή άφωτος , γιγνώσκω ὁ ἄναξ . ἐκ αὐτός δέ καί ὁ Λύμαῖρ καί ὁ Φιλοτίῳ ὕστερος ἀναγνωρίζω . Ἀριστοτέλης δέ , φημί , ἐπιλαμβάνω ὁ τοιοῦτος ἀναγνωρισμός , λέγω ὡς ἄρα κατά ὁ ποιητής ὁ τοιοῦτος λόγος πᾶς οὐλή ἔχω Ὀδυσσεύς εἰμί . ὁ δέ εἰμί οὐ ἀπλόος τοιοῦτος , ἀλλά συμβάλλω τίς καί ὁ ποῖος ὁ , ὡς φθίω , ἀξιόλογος οὐλή σύν γε ὁ ἄλλος . καί γάρ κατά ὁ ὁ γραῦς λόγος καί δέμας καί φωνή καί πούς ὁ πηρός ξένος ἐκφέρω ὁ Ὀδυσσεύς . χείρ δέ καταποαινεω ὁ φρίσσα ψιλόω κατά ὁ θέναρ , ὀπαῖος καί δράσσομαι · ὡς περ αὖος πάλιν ὕπτιος χείρ δέχομαι ὁ δίδωμι . ὁ δέ , ἐν λέβης πίπτω κνήμη , σφοδρός τις δηλόω καταφορά διά ὁ ἐμπίπτω , διό καί καναχέω ὁ χαλκός . ἐμπίπτω δέ ὁ πούς ὁ λέβης , διότι ΑΝΕΛ - πιστῶς αφειδής φέρω . οὗτος δέ γίγνομαι ἐκλύω ὁ γραῦς · διό καί ἅμα ἑτέρωσε κλίνω . ἢ δέ ὁ κνήμη ἔμπτωσις οὖον μόνος καναχέω ὁ χαλκός ποιέω , ἀλλά καί ὁ ὕδωρ ἐκχέω ἀνατρέπω ὁ λέβης , ἐπιτηδές καί οὗτος πλήσσω ὁ ποιητής διά ὁ ὁ περιπέτεια ἐναγώνιος . Ὅρας δέ καί ὁ φάρυγξ διά εἷς γ γράφω ἐνταῦθα , Κάιτα καί ἐν ὁ , φάρυγξ δέ ἐξίημι - σεύω οἶνος , ὡς ἀπό ὁ φάργς ὡς δίδωμι , εἰμί καί διά ὁ χ ἐκεῖνος κλίνω . καί δοκέω οὗτος εἰμί φύσις - κῶος , καθά καί ὁ ἰός ὁ ιυγ’ιαζυξ . ἐκεῖ γάρ διά εὐφωνία δοκέω ὁ ν ἠγέω ὁ ἀντί αὐτός γ τίθεμαι - ἕπομαι . ἀπό γάρ ὁ ἰός ἰξύς ἰός εἰμί ὁ φυσικός κατά ἀποβολή ὁ ἐν ὁ μέλλω εἰμί . ἴσως δέ ἐκ ὁ μοινογυμμάτων φάρυγξ καί ὁ Φαρύγαι , ὁ τοπικός ὄνομα . ὁ δέ , σύ εἷς τρέφω αὐτός ὁ σός ἐπί μακρός , ὁ μαῖα ὑπογράφω . τοιοῦτος γάρ ἢ χωρίως μαῖα κατά μήτηρ τρέφω . διό καί ὁμοίως ἄμφω παράγω · ἀπό ὁ μῶ γάρ ὁ ζητέω καί ἢ μαῖα καί ἢ μήτηρ . ὁ δέ , θεός ἐμβάλλω θυμός , θέω τίς δηλόω ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἀναγνωρισμός εἰμί . οὖον γάρ εἄν ἄλλως ἢ γραῦς