eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1727
δρυπολεῖν τὸ ξίλος ἀπλῶς ποίμορκεῖν ἢ τὸ κακοηθίζεσθαι , ὡς καὶ τοῦτο φασίν οἱ παλαιοί , ἀπὸ παροι - μίας τῆς , ἀλλοῦ δοῦν βαλάντις . καὶ δρύνη δέ , φασί , πύελος κυρίως ἢ ξυλίνη , ὡς ἀπὸ δρυός · ἥς ἢ χρήσις καὶ παρ᾽ Ἀσχύλῳ ἐν Ἱππαμύρῳ . εἰ δὲ διὰ διγδόγγον γράφεται ἢ δροῖτη ἐκεῖ διὰ τὸν οἶτον , οὐ χαλῶν τοῦτο τὴν ὀρθοίαν ὀμορφίαν αὐτῆς . συγκεόπται γὰρ ἐκ τοῦ δροῖτη , ἵνα ἡ κυρίως δροῖτη πύελος ἢ λέγεται ἐπὶ τοῦ κώδου . ἐκ τῆς δρυός δὲ καὶ ὁ κατὰ μὲν τὸν κοινὸν δρυκολάπτης , κατὰ δὲ Ἀριστοτέλην δρυκολάπτης , ὁ πᾶν δένδρον τῷ ὀμάτι χαλάπτων . ἐκεῖθεν δὲ καὶ δρύχοι ὧν καὶ ὁ ποιη - τὴς ἐν τοῖς ἑξῆς μέμνηται , καὶ δρυποταγὴς στόλος ὁ δρύχους πύσσαλος · στόλους γὰρ , φασίν , ἐλεγον τὰ ἀποξευμένα , διὰ τὸ συνστάλλειν . ὅτι δὲ καὶ δειδονάζειν ἐπεῖθεν τὸ ἐν δρυοῖν , ὅ ἐστι δένδρουι φοιταῖν , δεδιόται καὶ αὐτὸ ἀλλαχοῦ . εἰ δὲ οὐχ ἡδὺς ὁ τότε κατὰ τοὺς δειδονάζοντας βίος καὶ τοῖς βαλαιογραφούντας , ἀλλὰ νῦν οὐ περὶ βίου τριγμοῦ ὁ λόγος ἀλλ᾽ ἀρχαϊκοῦ . τραχὺν γὰρ τὸν βίον ἐκεῖνον εἶναι , καὶ παροιμία δηλοῖ παρὰ Παυσανίᾳ , λέγουσα · ἐργον κακόν , εἴρον ἀμείνον , ἢν ἐλεγε , φησιν , ἀμαρθηλὴς παῖς Ἰδύργησιν , ἵστεμμένος ἀκάθιστος μετὰ δρυῖνων καρπῶν , λίχνον βιαστῶ·ζον πλήρης ἄρτον , αἰσθοσύμενος τὴν ἐκ τοῦ παλαιοῦ βίου ἐπὶ τὸ προῖτον μεταβολήν . δοκεῖ δὲ καὶ δρέπειν καὶ δρέπεσθαι ἐκεῖθεν λεχθῆναι , ἵνα ἡ δρέπειν τὸ περὶ δρύων ἐπαν ἡγοῦν ἐντοχεῖν διὰ τὸ τριγμὸν δρύκερπα . Τὸσα δὲ φέλλα δρέπονται δρυός διὰ τὸ ὡς ἐν ἀχρηστοῖς εὐχρηστότερον . διὸ οὐδὲ ἀπὸ χθοναλὴς ἀλλ᾽ ὑψώμων δρυός ταῦτα , διὰ τὸ λαμπρότερον . Μέθου δὲ καὶ νῦν ἀπλῶς ὁ οἶνος . Ὅτι δὲ ταυτὸν λεῖψαν καὶ σπένδειν , δηλοῖ ὁ ποιητὴς ἐν τῷ , μέθου λείψαν , καὶ ὕδατι σπέν - δοντες . οὗ πρωτότυπον καθ᾽ Ὑμμελίδην τὸ σπεῖδω . Ἀμπεῖον γὰρ , φησί , καὶ Κρήτες ἐξαιροῦντες τὸ ἰ , τέσσασι τὸ ἰ , τὴν αἴς πρόθεσιν ἐνς λέγοντες , καὶ τὸ τιθεὶς τιθέης . οἷς ὁμοιοῦται τὸ σπεῖδω σπείδω . ἡ δὲ διαλεκτός , φησιν , αὕτη ἐπὶ καὶ νῦν σώζεται παρὰ τοῖς ἀντιγράφοις . τὸ γὰρ αἰεὶ αἰεὶ φασί , καὶ τὸ οὐ μέντοι , οὐ μέντον , οἶον , οὐ μέντον κάμιστον γε μάχημ᾽ ἀνὰ καδιένειραν . ἐμπαιδὶν δέ , φησί , χρώ - νται Σικελιοὶ τῷ ἰ ἀντὶ τοῦ ὐ , τὸ ἔνδον ἔνδου λέγοντες , καὶ Ὀμηρος , εἰνάυχες ἀντὶ τοῦ ἐντεάυχες . καὶ τοῦτο μὲν καὶ τοῦτο . Ὅτι δὲ τὸ ὄππεν ἐπεχωρίασε τοῖς τότε μᾶλλον ἢ περ τὸ ὄππεν , δηλοῖ καὶ τὸ ὄππανιον . οὗ γὰρ ἄλλοθεν ἡξιώθη τὸ μαργαρίων καλεῖσθαι ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ ὄππεν . Ὅτι ἐθελὼν εἶπεῖν Ὀδυσσεὺς * ἀρπνισθῆν περιφράζω αὐτὸ οὕτως · καὶ τότε μοι βλε - φάρων ἐξέσσυτο νήδυμος ὕπνος , ὃν φθάσας γλυκὺν ἔφη . ὡς ἐπὶ σωματικοῦ δέ τις ἔφη τὸ ἐξέσσυτο ἀντὶ τοῦ ἐξελύθησεν , φήγτο . Ὅτι τὸ δαμῆσθαι περιφράζων φησὶ · καὶ τότε με χνίσ - σας ἀμφηλύνθη ἡδὺς αὐτῷ . Καὶ ὅρα τὸ ἡδὺς θηλυκῶς λεχθῆν , ὁμοίως τῷ θήλῃς ἔφη , καὶ πολὺς ἰχθὺς , ὡς τὸ πολὺν ἄρ᾽ ἰχθὺν . Ὅτι ὁ ἐπὶ βλαβῆ κομιδὴς ἐροῖ ἐν τῷ , ἢ με μᾶλ᾽ εἰς ἄτην κομισάμε νηλὶ ἕπαο . Καὶ ὅρα ὡς τὸν γλυκύν ἄλλως καὶ νήδυμον ὕπνον νηλὶα καλεῖ ὁ κακωθεὶς δι᾽ αὐτοῦ . Ὅτι τὴν προφηθείαν θηγατέρα τοῦ Ἡλίου Ἀμπετίαν τανύπτελον λέγει διὰ τὴν πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἀπώσεων τῆς ἡλιακῆς λάμψεως , ἣν καὶ ὅσα ὀφθαλμὸν τινα δοκεῖ ἔχειν Ἥλιος . διὸ καὶ αὐτὴ μορίαν μυστικῶς τῷ πατρὶ τὴν τῶν βουῶν ἀπώλειαν , ὡς καὶ προδιδήλωται . Ὅτι ἔδοξεν Ὀμηρῷ ἡδοποιότερ ἐνταῦθα πλάσαι τί ἐν ὁ Ἥλιος εἶπε παρὰ τῷ Μὲ μαθόν ὡς ἀπώλοντο * αὐτῷ αἱ βόες , καὶ λαλῶ μὲν εἰς τοῦτο , οὐ μακρολογεῖ δέ , ὅτι μηδὲ ἦν εἰκός . καὶ ἂ δὲ λαλῶ , γλυκίως λαλῶ , ὡς ἂν ἡ κατὰ τοῦν γλυκότης παραφάγῃ τὸν ἀκρασίαν καὶ ὑπολείφῃ τὴν ἐξ αὐτοῦ μίαν . ἀξιόως οὖν ἐν δυοῖ στίχοις τιμωρηθῆναι τοὺς βοοκτόνους , ἐπὶς γλυκίως κατὰ ἀρχήν , ὅτι ἔχαρον μὲν ταῖς βουσί·ν ἰὼν εἰς οἰωνὸν ὄστερόμεντα , ἡδ᾽ ὅπότ᾽ ἂν ἐπὶ γαῖαν ἄν᾽ ὀφρανό - θεν προτραποῖν . εἰ δὲ μοι οὐ τίσοιν βουῶν ἐπακὶ᾽ ἀμοιβήν , δύσομαι εἰς Ἀἴδαν , καὶ ἐν τελέσσω φασίω , ὡς μηκίτι δηλαδὴ τὴν ἡμέραν ἔχειν , φῶς φε*ραν ἀθανάτοις τε καὶ βροτοῖς . καὶ ὁ Ζεὺς αὐτῷ μὲν τῷ Ἡλίῳ οὐκ ἐφησε τίσεσθαι τοὺς κακούργους . οὐ γὰρ ὀπλοφορεῖ καὶ Ἥλιος κατὰ τὸν τοῦ μύθου Ἀπόλλωνα , ὃς τοξεύων ἐκώλυσε πον τοὺς Ἀχαιοὺς , οὐδὲ κατὰ τὸν Πουσιδῶνα , ὃς τὸ ᾽ Ἑλληκινὸν ἐν Τροίᾳ ταῖρος τῇ τραυλῇ ἀναμόχλευσιν . ἀλλὰ τῷ μὲν Ἡλίῳ ἐπιτρέπει φασίν , ὡς καὶ ποιν , ἀθανάτοις τε καὶ θνητοῖς . αὐτὸς δὲ κατὰ σχῆμα προτεθλάσως τὰ μέλλοντα ἐπιτιμῶν ὑπαρχεῖται μετὰ βαρὺ τὴν νῦν ἐκείνων ἀορτὴν μοιραῖα τυνθὰ βαλὼν κάσσω τὸν μύθον ἐνὶ οἴνοπι πότνῃ . καὶ γίνεται * οὕτως ἐν τοῖς ἑξῆς . Πιθανὸς δὲ ὁ Ζεὺς ἀναδέχεται τὴν τῶν
Lemmas: δρυπολεῖ ὁ ξίλος ἀπλόος ποίμορκεῖν ἢ ὁ κακοηθίζομαι , ὡς καί οὗτος φημί ὁ παλαιός , ἀπό πάρος - μίας ὁ , αλλού δήω βαλάντης . καί δρύνη δέ , φημί , πύελος κύριος ἢ Ξυλίνη , ὡς ἀπό δρῦς · ἥς ἢ χρῆσις καί παρά Ἀσχύλῳ ἐν Ἱππαμύρῳ . εἰμί δέ διά διγδόγγον γράφω ἢ δροίτη ἐκεῖ διά ὁ οἶτος , οὖον χαλάω οὗτος ὁ ὀρθός ὀμορφίαν αὐτός . συγκόπτω γάρ ἐκ ὁ δροίτη , ἵνα ὁ κύριος δροίτη πύελος ἢ λέγω ἐπί ὁ κώδης . ἐκ ὁ δρῦς δέ καί ὁ κατά μέν ὁ κοινός δρυοκολάπτης , κατά δέ Ἀριστοτέλης δρυοκολάπτης , ὁ πᾶς δένδρον ὁ ὀμάτι χαλάπτων . ἐκεῖθεν δέ καί δρυχοω ὅς καί ὁ ποιέω - σής ἐν ὁ ἑξῆς μιμνήσκω , καί δρυποτασσω στόλος ὁ δρύχους πύσσαλος · στόλος γάρ , φημί , λέγω ὁ ἀποξύω , διά ὁ συστέλλω . ὅτι δέ καί δείδω πείθω ὁ ἐν δρῦς , ὅς εἰμί δένδρος φοίτης , δείδω καί αὐτός ἀλλαχοῦ . εἰμί δέ οὐ ἡδύς ὁ τότε κατά ὁ δειδονάζοντας βίος καί ὁ βαλαιογραφούντας , ἀλλά νῦν οὖον περί βίος τριγμός ὁ λόγος ἀλλά ἀρχαϊκός . τραχύς γάρ ὁ βίος ἐκεῖνος εἰμί , καί παροιμία δηλόω παρά Παυσανίας , λέγω · ἔργον κακός , εἴρω ἀμείνων , εἄν λέγω , φημί , ἀμαρθηλὴς παῖς Ἰδύργησιν , ἵστημι ἀκάθιστος μετά δρύϊνος καρπός , λίχνος βιαστῶ·ζον πλήρης ἄρτος , αἰσθάνομαι ὁ ἐκ ὁ παλαιός βίος ἐπί ὁ Προῖτος μεταβολή . δοκέω δέ καί δρέπω καί δρέπω ἐκεῖθεν λέγω , ἵνα ὁ δρέπω ὁ περί Δρύων ἐπήν ἤγουν εντοχεω διά ὁ τριγμός δρύκερπα . Τόσος δέ Φελλά δρέπω δρῦς διά ὁ ὡς ἐν ἄχρηστος εὔχρηστος . διό οὐδέ ἀπό χθοναλὴς ἀλλά ύψωση δρῦς οὗτος , διά ὁ λαμπρός . μεθύσκω δέ καί νῦν ἀπλόος ὁ οἶνος . ὅτι2 δέ τατός λείπω καί σπένδω , δηλόω ὁ ποιητής ἐν ὁ , μεθύσκω λείπω , καί ὕδωρ σπεʹ - δίδωμι . ὅς πρωτότυπος κατά Ὑμμελίδην ὁ σπένδω . Ἀμπεῖον γάρ , φημί , καί Κρής ἐξαιρέω ὁ εἷς , τέσσα ὁ εἷς , ὁ ὅς πρόθεσις εἰς λέγω , καί ὁ τίθημι τιθέω . ὅς ὁμοιόω ὁ σπένδω σπένδω . ὁ δέ διαλεκτός , φημί , οὗτος ἐπί καί νῦν σῴζω παρά ὁ ἀντίγραφος . ὁ γάρ ἀεί ἀεί φημί , καί ὁ οὖον μέντοι , οὖον μέντον , οἶος , οὖον μέντον κάμιστος γε μάχημ᾽ ἀνά καδιενειρω . ἐμπαιδὶν δέ , φημί , χράω - ντ Σικελιοὶ ὁ εἷς ἀντί ὁ υἱός , ὁ ἔνδον ἐνδέω λέγω , καί Ὅμηρος , λαγχάνω ἀντί ὁ ἐντεάυχες . καί οὗτος μέν καί οὗτος . ὅτι2 δέ ὁ ὄππεν ἐπιχωριάζω ὁ τότε μᾶλλον ἢ περ ὁ ὄππεν , δηλόω καί ὁ ὄππανιον . ὅς γάρ ἄλλοθεν ἀξιόω ὁ μαργάριον καλέω ἀλλά ἐκ ὁ ὄππεν . ὅτι2 ἐθέλω εἶίπω Ὀδυσσεύς * ἀρπνισθῆν περιφράζω αὐτός οὕτως · καί τότε ἐγώ βλε - φᾶρος ἐκσεύομαι νήδυμος ὕπνος , ὅς φθάνω γλυκύς φημί . ὡς ἐπί σωματικός δέ τις φημί ὁ ἐκσεύομαι ἀντί ὁ ἐξέρχομαι , φήγτο . ὅτι2 ὁ δαμάζω περιφράζομαι φημί · καί τότε ἐγώ χνίς - σός ἀμφηλύνθη ἡδύς αὐτός . καί ὁράω ὁ ἡδύς θηλυκός λέγω , ὁμοίως ὁ θάλλω φημί , καί πολύς ἰχθύς , ὡς ὁ πολύς ἄρα ἰχθύς . ὅτι2 ὁ ἐπί βλάπτω κομιδή εἴρω ἐν ὁ , ἢ ἐγώ μῆλον εἰς ἄτη κομίζω νηλός ἕπω . καί ὁράω ὡς ὁ γλυκύς ἄλλως καί νήδυμος ὕπνος Νήλεια καλέω ὁ κακόω διά αὐτός . ὅτι2 ὁ προάπτω θηγατέρα ὁ Ἡλίας Ἀμπετίαν τανύπτελον λέγω διά ὁ πανταχοῦ ὁ οἰκέω ἄπωσις ὁ ἡλιακός λάμψη , ὅς καί ὅσος ὀφθαλμός τις δοκέω ἔχω Ἥλιος . διό καί αὐτός μορία μυστικός ὁ πατήρ ὁ ὁ βοῦα ἀπώλεια , ὡς καί προδιαλύω . ὅτι2 δοκέω Ὅμηρος ἡδοποιότερ ἐνταῦθα πλάσσω τίς ἐν ὁ Ἥλιος εἶπον παρά ὁ ἐγώ μανθάνω ὡς ἀπόλλυμι * αὐτός ὁ βοῦς , καί λαλέω μέν εἰς οὗτος , οὖον μακρολογέω δέ , ὅτι μηδέ εἰμί εἰκός . καί ὅς δέ λαλέω , γλύκιος λαλέω , ὡς εἄν ὁ κατά τοῦν γλυκότης παραφάσσω ὁ ἀκράτεια καί ὑπολείπω ὁ ἐκ αὐτός εἷς . ἄξιος οὖν ἐν δύο στίχος τιμωρέω ὁ βοοκτόνος , επ γλύκιος κατά ἀρχή , ὅτι Χάρων μέν ὁ βουσί·ν εἶμι εἰς οἰωνός ὄστερόμεντα , ἤδη ὁπότε εἄν ἐπί γαῖα ἄνω ὀφρανό - τίθημι προτρέπω . εἰμί δέ ἐγώ οὖον τίνω βοῦα ἐπακὶ᾽ ἀμοιβή , δύο εἰς Ἀἴδαν , καί ἐν τελέω φημί , ὡς μηκίτι δηλαδή ὁ ἡμέρα ἔχω , φάος φε*ραν ἀθάνατος τε καί βροτός . καί ὁ Ζεύς αὐτός μέν ὁ Ἥλιος οὐ φημί τίνω ὁ κακοῦργος . οὖον γάρ ὁπλοφορέω καί Ἥλιος κατά ὁ ὁ μῦθος Ἀπόλλων , ὅς τοξεύω κωλύω πως ὁ Ἀχαιός , οὐδέ κατά ὁ πουσιδων , ὅς ὁ ᾽ Ἑλληκινὸν ἐν Τροία τάρος ὁ τραυλός ἀναμόχλευσις . ἀλλά ὁ μέν Ἥλιος ἐπιτρέπω φημί , ὡς καί ποῖ , ἀθάνατος τε καί θνητός . αὐτός δέ κατά σχῆμα προτεθλάσως ὁ μέλλω ἐπιτιμάω ὑπαρχέω μετά βαρύς ὁ νῦν ἐκεῖνος ἀορτή μοιραίος τυνθὰ βάλλω Κάσσω ὁ μῦθος ἐν οἶνοψ πότνῃ . καί γίγνομαι * οὕτως ἐν ὁ ἑξῆς . πιθανός δέ ὁ Ζεύς ἀναδέχομαι ὁ ὁ