eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1839
βουγείου ἀκριβέστατα ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα γέγραπται . ἔχει δὲ τι ὁμῶς ὁ ἐκεῖ λόγος , μὴ καὶ τῷ Ἴρῳ ἀρμόζον , οἷον τὸ , ἐπὶ βοῖ τουνέστιν ἀοπίδι , γαῖαν , ὁ ἔστι γαυριῶν . τοῦτο * γὰρ Αἴαντι μὲν οἰκείων , οὐκέτι δὲ καὶ τῷ Ἴρῳ . τὰ δ᾽ ἄλλα εὖ ἔχει καὶ ἐπὶ τούτων , οἷον τὸ γῆς βάρους διὰ τὸ πολὺ τῶν σαρκῶν , καὶ τὸ βόων ἔργα ποιῶν καὶ τὰ λοιπά . Τὸ δέ , μήτε εἷς μήτε γένος , ἢ ἄντι τοῦ μήτε νῦν εἷς μήτε γένος . Ἔως γὰρ τοῖς θυμομείοις μέμρεσθαι καὶ τὸ ἤδη γεγονὸς αἱ ἐπαρᾶσθαι μὴ ἂν γενέσθαι , εἰ καὶ ἀδύνατος ἡ ἀρά · ἢ μήτε εἷς ἄντι ἀλλὰ τεθναίης , μήτε μὴν πάλιν ὑστερον γέναιο · ἵνα καὶ Πυ - θαγόρας ἐξ Ὁμήρου λαβὼν δοξάζοι τοὺς ψυχικούς ὑστερον μεταγυιμοὺς , οἱ διὰ τὸ , ὡς ἐδόξθη , πάλιν γίνεσθαι * κατὰ τὸν Πυθαγόρειον λῆρον καὶ παλιγγενεσίαι λέγονται . ὧθεν βλαζεις ὁ φυσικὸς Ἐμπε - δοκλῆς καὶ τὸ αὐτὸ συνδοξάσας καταγεύδεται ἑαυτοῦ τὸ , ἤδη πότε ἔγὼ γενόμην κούρη τε κῶρος τε θά - μνος τ᾽ οἰωνὸς τε καὶ ἐξ ἀλὸς ἔμπνοος ἰχθύς . ὁ δὲ παραγράφας Δημοσθένης ταῦτά τε καὶ τὸν βου - γάιον ἐμιμημένων φησὶ · μήτε εἷς ἔτι μήτε ὀνομάζοιο , βόσκημα ἀναίσθητον . Τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται , δηλοῖ μὴ ὡς καὶ ἐν ἀπειλῇ τὸν Ἀντίνοον εἰπεῖν ἄ περ εἶπεν , ἀλλ᾽ ἐπ᾽ ἀληθεία . διὸ καὶ προιοῦντες μετὰ τὴν ἥτταν φασίν , ὁ ποιήσαι οὐκ ἴσχυσαν , * ὡς προθαιόντες αὐτοῖ , ἤγουν τὸ , τάχα δὸ γὰρ μιν ἀνάζομεν Ἡπειρὸνδε εἰς Ἔχετον . λέγει δὲ καὶ νῦν Ἡπειροὺν χώραν ἰδίως οὕτω καλουμένην , ἀντιπέραν κειμένην Ἰθάκης , μεγάλην . ἀφ᾽ ἧς καὶ Πύρρος Ἡπειρώτης ὑστερον , ἀφξας τῶν ἐκεί . ἥς μέρος παράλιον καὶ τὸ ἐν τοῖς ἐξῆς δηλωθησόμενον Νῆρικον , ὁ πέρ ἐστιν ἡ νῦν Αὐκαζ . Τὸ δέ , βαλὼν ἐν νηῖ , ἄντι τοῦ ὥψας ἢ θέμενος . Ἔχετος δέ , φασί , βασιλεύς ἦν τῆς ῥηθείσης Ἡπει - ρου , υἱὸς Γύγνηροςος καὶ Φλογέας , ἄμὼς καὶ ἀπᾶν*θωπος . ὡς καὶ τὴν θυγατέρα Μετώπην ἢ καὶ Ἀμ - φισαν ὑπὸ τινὸς Αἰχμοδίκου φθαρίσαν τῆρώσας ἠνάγκασεν ἀληθεῖν κριθὰς σιδηρὰς ποιηθείσας κελεύσει αὐτοῦ , εἰπών , τῆνικαῦτα τὰς ὥρας ἀπολήψεσθαι , ὅτε τὰς τοιαύτας κριθὰς εἰς ἀλικτον λεπυνεῖ . καὶ τὴν μὲν θυγατέρα οὕτω μετήλθε . τὸν δὲ Αἰχμοδίκον ὡς ἐπὶ ἑστίασιν καλέσας ἠρωτη - ρίσεεν , ἀποκρίμας καὶ τὰ αἰδοῖα . τέλος μέντοι ὑπερμανεὶς καὶ τῶν ἰδίων ἐμπορηθείς σαρκῶν ἀπέσφη , φασίν . ὁ καὶ Λυσανδρος ἐπαθεν ἐν τοῖς ὑστερον ὁ ἀποτόμως καταχωρδεύσας ἑαυτόν . τινὲς δὲ φασίν , Ἔχετον ἐπ᾽ αὐτοῦ γενέσθαι τοῦ ποιητοῦ , καὶ τι πεπλημμεληκὸτα εἰς αὐτὸν τοιούτον ἱστορηθῆναι , ὥσπερὶ παλαιὸν τινα ὄντα ἄδιον . ὁ καὶ ἐπὶ Θεοσῆρ ποιήσαι λέγεται , κακῶς ἐπιτροπεύσαντι τῶν αὐτοῦ . ὧν περ ἄναπλιν πεποίηκεν ἐπὶ Τυχίου καὶ Φημίου καὶ Μέντου καὶ Μέντορος . αὐτῶν γὰρ εὖ πεποιη - κὼτων αὐτὸν ἐπ᾽ ἀγαθοῖς μέμνηται , εἰς παλαιότητα χρόνου ἠρωϊκῶ ἀνάγων αὐτούς . Ὅρα δὲ καὶ ὅτι τὸν Ἔχετον διὸν τύραννον εἰπεῖν , ὁ δὲ βασιλέα εἶπεν . ἠγνοεῖτο γὰρ ἐπὶ Ὁμήρου ἡ τύραννος λέξις , ἢ καὶ ὑστερον εὑρεθεῖσα ἐπ᾽ ἀγα*θῶ ἐλέγετο . τοῖς γὰρ ἐννόμοις βασιλεύσι κλησις ἦν καὶ αὕτη , ὡς δηλοῖ πρὸς μυρίοις ἄλλοις καὶ ὁ παρὰ Σοφοκλεῖ Οἰδίπους τύραννος . ἡ μέντοι μεταγενεστέρα χρήσις διορίσασα τοῖς ἀγαθοῖς μὲν βασιλεύσιν ἀπεκλήρωσε τὸ προεξεῖον τῆς παλαιᾶς λέξεως τὸ βασιλεύς , καθὰ καὶ μάλιστα τὸ ἄναξ , τὸ δὲ γε τυραννεῖν ἀποτάξασα τοῖς μὴ κατὰ νόμον ἄρχουσιν ἀπεδίδωμε . Σημεῖω - σαι οὖν , ὅτι οὐκ ἠξίωσεν ἄνακτα τὸν Ἔχετον εἰπεῖν , ἀλλ᾽ ἀπλῶς βασιλέα , ὁ ἐστιν ἄρχοντα . ὁ γὰρ ἄναξ θεία λέξις , ἀπὸ τοῦ ἀνακῶς ἔχειν τῶν ὑπηκόων γινομένη , ὁ ἐστιν ἐπιμελῶς , ὡς προεδηλώται . Ἐν δὲ τῷ , βροτῶν δηλήμονα πάντων , ὑπερβολικῶς πάλιν κεῖται τὸ πάντων , ὡς καὶ ἐπ᾽ ἄλλων ἐφάνη . δηλοῖ δὲ ἄνταῦθα ἡ λέξις μόνους τοὺς περιπίπτοντας ταῖς τοῦ Ἔχετου χερσί . Τὸ δέ , ῥίνα ταμὶν καὶ οὖσα , τὸν ἀκρωτηριασμὸν δηλοῦσιν . ἀπλοῦν δὲ τοῦ ῥινοτομεῖν ἐστὶ τὸ ῥίνα τέμνειν . Τὸ δέ , μὴδεα ἐξεῖσθας , ἐπωδύνως ἔχει μᾶλλον , ἢ περ τὸ ταμεῖν αὐτά . Τὸ δέ , ὧμὰ δάσασθαι , τὸν σφαγιασμὸν δηλοῖ τῶν κουνῶν . δάσασθαι δὲ εἶπεν , ἐπὶ τὸ μέτρον οὐκ ἐπιδέξεσται εἰπεῖν δαίσασθαι . δηλοῦν δέ , ὡς ἀπὸ τοιούτου δάσασθαι καὶ ὁ δασμός . Ἐν δὲ τῷ , ἐς μέσον ἄναγον , περιττὴ ἡ πρόθεσις . Ἰώνων δέ , φασίν , ἡ λέξις , κειμένη καὶ μετ᾽ * ὀλίγα ἐν τῷ , τάχα γὰρ μιν ἀνάζομεν Ἡπειρὸνδε . Τοιούτον καὶ ἐν Ἰλιάδι τὸ , εἰς ἑλίχρυν τε καὶ αἰγὰς δῶρ᾽ ἀνάργουσιν . Ὅτι ἄνασχεῖν καὶ ἄνταῦθα χείρας τὸ ἀνατεῖναι · φησὶ γοῦν , τῷ δ᾽ ἄμφω χείρας ἄνέσχον . ἦν δὲ τὸ αὐτὸ καὶ παθητικῶς εἰπεῖν , ἄνέσχοντο , ὡς δηλοῖ τὸ , δι᾽ τούτ᾽ ἀνασχόμενοι , μετ᾽ ὀλίγα ῥηθέν . Ὅτι ἴσχει μὲν Ὀδυσσεὺς ἐπιθανάτιον πληγὴν τοῦ Ἴρου κατενεγκεῖν , ἐπέσχε δὲ δι᾽ οἰκονομίαν . φησὶ γοῦν ὁ ποιητής , οὕτω δή τότε μεριμνήσας πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺς , ἢ ἐλάσσι , τουτέστι πληξί , ὡς μυν Ψ Ω Δ Σ . ψυχή λίποι αὐθι πεσόντα , ἥς μιν ἥκα ἐλάσσει τανυσίεὺν τ’ ἐπὶ γαίῃ . ὧδε δὲ οἱ φρονέοντι δοάαστο , ἤγουν , ὡς πολλῶν ἐρύσθη , ἔδοξε κέριον εἶναι ἥκα ἐλάσαι , ἵνα μὴ μιν ἐπιφρασάιστο Ἀχαιοί , τεκμηριάμενοι δηλαδὴ τὸν ἄνδρα ἐκ τῆς οὕτω βιαίας ἐλάσεως . διὸ τότε ἀνασχόμενω , ἤγουν ἀνατεινάντες τὰς χεῖρας , ὁ μὲν ἥλασε δεξιὸν ὤμων Ἰρος , ὁ δ’ αὐχέν’ ἐλάσας ὑπ’ οὐatos · ὥστε δ’ εἰω ἐθλασεν . αὐτὰς δ’ ἤλαθε κατὰ στόμα φονίων αἵμας , καθ’ ὃ ἔπεσ’ ἐν κονίσι μακλῶν , ἤγουν εἰς μῆκος , ὡς προεδέδηλωται , πεσὼν ἢ ποιὸν τι ἥχθας , ὡς καὶ αὐτὸ προέγνωσται . σὺν δ’ ἥλασεν ὀδόντας , λακτίζων ποσὶ γαῖαν . μηστήρες δὲ χεῖρας ἀναχόμενοι , κατὰ σχῆμα ἐκπλήξεως σύνηθες , γέλῳ ἐχθάνον , ὡς οἶα λυποδημησάντες ἐκ τοῦ γελᾶν , * ὁ καὶ μέχρι νῦν παροιμιῶς ἐπὶ μεγάλου καὶ ἀθρόου γέλωτος ἐκράτης λέγεται . Ὀδυσσεὺς δὲ εἶχε δι’ ἐκ προθύροιο λαβὼν ποδός . τοῦτ’ ἐκεῖνο , ὁ περ εἰς αὐτὸν φθιάσας ὁ Ἰρος ἠπειλήσε . καὶ ἤν ὁ ἑλκυσμός , ὅφ’ ἧπερ αὐλὴν αἰδοῦσης τε θύρας , ἐνθα ποτὶ ἔρκιον αὐλῆς ἐκάθισεν ἐκεῖνον ἀνακλίνας . σκιπτηρὸν δὲ οἱ ἔμβαλε χειρὶ , βόλαλον δή τι , ὡς εἰκός , καὶ ἔφη σκώπτων · ἐνταῦθοὶ νῦν ἥσο σάας τε κίνας τ’ ἀπερύκων , ὡς οἶα δηλαδὴ πυλωρός . ἀνταποδιδούς τοῦτο σκώμμα τῷ Ἰρῳ , ἀνθ’ οὗ περ ἐκεῖνος τὸν Ὀδυσσέα γρηὶ καμυνοὶ ὁμοίωσε . μηδὲ σὺ γε , φησί , ξείνων καὶ πτωχῶν κοίρανός εἶναι , ἤγουν ἔσο ἢ θέλε εἶναι , λυγρὸς ἄων , μὴ πού τι κακὸν καὶ μεῖζον ἐπαφή · ὁποῖον δηλαδὴ Ἀντίνοος ἠπειλήσατο . καὶ οὕτω μὲν τετέλε - σται τῷ Ὀδυσσεὶ ὁ ἀθλος εὐτυχῶς . Ὅρα δὲ ὅτι τε τοῖς ἀπὸ τοῦ ἐλάσαι ὁμήσων ἐξάκις ἐχρήσατο κατ’ ἐπιμονὴν ἐνταῦθα διὰ τὸ καιρίον . ὡν τὸ , σὺν δ’ ἥλασεν ὀδόντας , ὁ Ἰρος ποιεῖ καθ’ ἑαυτοῦ ὡς σφαδάζων · καὶ ὅτι τὸ ἐθλάσε καλλὸς ἦτον ἔχει παρὰ γραμμά ἰσοφώνων πρὸς τὸ ἐλασεν . Ὀμήρου δὲ συγγραντος εἰτε ἐξεροῦσθησαν ὀδόντες τῷ κατὰ τὸν Ἰρον στόματος εἰτε κατεσείσθησαν , οὐκ ἂν εἴη ἀναγκαῖον ζητεῖν τὸ συμβάν . ἐνθυμητέον δὲ ἀστείον τι περὶ ὀδόντων ὀλίγων γραφός · εἰς ὁ περ ὁ μὲν * Ἀριστοφάνης ἄλλως ἐπαίζειν τῷ Πλούτῳ διὰ καρῶν παιδιᾶς , ἕτερος δὲ τις πλέον ἀστεϊάμε - νος ἔφη , ὅρον εἶναι τῆς δεῖνος τοὺς ὀδόντας ἀριθμῆσαι ἢ τοὺς τῆς χειρὸς δακτύλους . Τὸ δέ , ἀνασχόμενω ὁ μὲν ἥλασεν ὤμων , ὁ δ’ αὐχένα , σύνηθες Ὀμήρῳ σχῆμα . Ἐν δὲ τῷ , γέλῳ ἐχθάνον , ἄθλον , ὡς ἐλέγθη καὶ ἀλλοχοῦ , εἰτε κατὰ ἰσοκατάληκτον κλισιν ἢ δισυλλαβίαν τῷ γέλῳ , εἰτε καὶ κατὰ ἀποκοπὴν ἐκ τοῦ γέλωτι , ὅτι οὐδ’ ἂν ἔχοι τῷ ἰῶτα προφεγεγραμμένον . ἢ δ’ αὐτὴ ἑθλία καὶ ἐπὶ τοῦ ἥρω ἀντὶ τοῦ ἥρωι , ὡς καὶ ἐν τῇ Ἰλιάδι φαίνεται . Δῆλον δὲ ὡς ἀφελῶς καὶ γλυκίως τὸ ἄγαν γελᾶσαι γέλῳ ἐχθάνειν λέγεται , ἤγουν ἐξω καὶ ὡς εἰπεῖν ἐπιπολαίως θανεῖν καὶ οὐ κατὰ τὸ κυρίως θά - νεῖν , ὁ διὰ ράθους χωρεῖ . Ἐνταῦθα δὲ σημειῶσαι , ὡς τὸ ὑπὸ ἡδονῆς ἐκλύεσθαι θανάτῳ καὶ αὐτὸ ζοῖ - κεν . Ἰστίον δὲ ὅτι οὐ μόνον οἱ μηστήρες φιλογέλωτες , ἤδη δὲ πον καὶ πάντες οἱ συμποσιαζόμενοι οἱ μὲν μᾶλλον , οἱ δ’ ἧττον , ἀλλὰ πον καὶ κατ’ ἕνδος ὅλον τὸ τοιοῦτον ἐπικαίνεται . Τιμὸνθιοι γοῦν , ὡς καὶ προδηλώθη , φιλογέλωτες ὄντες καὶ διατοῦτο σκωπτόμενοι , καταργῶντες ἐπὶ τὸ ἐν Διλήσος μαν - τεῖον , ἐφ’ ᾧ ἀπαλλαγῆναι τοῦ πάθους ἤκουν , τοῦ Θεοῦ ἀνελόντος αὐτοῖς , παύσασθαι , ἤν θύοντες τῷ Πουσιώνῳ ταύρων * ἀγλαστὶ τοῦτον ἐμβάλωσιν εἰς τὴν θάλασσαν · οἱ δέ , δεδιότες μὴ διαμάρτωσι τοῦ λογίου , τοὺς παῖδας ἐκώλυσαν παρεῖναι τῇ θυσίᾳ · καὶ ὡμὸς ἐνὸς παιδὸς συγκαταμιχθέντος καὶ τι λαλίσαντος ἐν τῷ ἐπιλαύνεσθαι αὐτοῖ ἐγλάσσαν καὶ ἡμαθον , ὡς γρᾶσι Ἀθήναιος , ἔργω , ὡς ἄρα πολυχρόνιον ἥθος ἀμείχον ἐστι θεραπευθῆναι . Ἐρκίον δὲ αὐλῆς ὁ τείχος , ᾧ ἐστιν ἐπι - κινεῖσθαι καὶ τὸν θηγκόν . γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἔρκος ὁμοίως τῷ τείχος τειχίον . Τὸ δὲ ἐνταυ - θοὶ δοχαὶ Ἀωρικόν εἶναι , εἰ καὶ παρ’ Ἀττικοῖς τέτριπται · οὕτω δὲ καὶ τὸ ἐνταῦθα . ἔστι δὲ τοῦ μὲν ἐνταῦθα ὁ Ἀωρισμός ἀπλοῦς · διπλοῦς δὲ ὁ τοῦ ἐνταῦθοι . καὶ δήλον ἐντεῦθεν . ἔθος Ἀοριεύσων , ὡς καὶ ἐν τοῖς τοῦ Ἡσιόδου φαίνεται , συντάσσειν ἐστιν ὅτε τὴν ἐν πρόθεσιν μετὰ αἰτιατικῆς · ἐτι δὲ καὶ τὸ ἐνδοὺ λέγυν ἐνδοῖ , ὡς καὶ παρὰ Θεοοίτῳ κεῖται · καὶ τὸ πείδον πεδοῖ ἐπιρρηματικῶς ἀντὶ τοῦ εἰς γῆν , οὐ χρησάις παρ’ Ἀισχύλῳ . τούτων οὖν οὕτως ἔχοντων , εἴη ἂν Ἀωρικὴ σύνταξις τὸ , ἐνταυθοὶ ἤγουν εἰς τοῦτον τὸν τόπον , καὶ αὐθὶς τροπὴ Ἀωρικὴ ληγοῦσης , τὸ ἐν ταυτοῖ , καὶ τροπὴ συνηθεῖ τοῦ ψιλῶ εἰς δασύ , ἐνταυθοῖ . ὁμοίως δὲ συντάξει τῆς ἐν προθέσεως καὶ ἀντιμεταχωρήσει τοῦ ἀφώνου γίνοιν’ , ὡς ἂν καὶ τὸ ἐνταῦθα · ἐξ οὐ ἴσως καὶ τὸ ἐντεῦθεν , * κατὰ τὸ , ἐνθα ἐνθεν . σημειοῦνται δὲ οἱ παλαιοί , ὡς τὸ μὲν ἐνταυθοὶ τὴν ἐν τόπῳ σημασίαν δηλοῖ , τὸ δὲ ἐνταῦθα καὶ τὴν ἐν τέπῳ καὶ τὴν εἰς τόπον .
Lemmas: βουγείου ἀκριβής ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς γράφω . ἔχω δέ τίς ὁμῶς ὁ ἐκεῖ λόγος , μή καί ὁ Ἶρος ἁρμόζω , οἷος ὁ , ἐπί βοῖ τουνέστιν ἀοπίδι , γαῖα , ὁ εἰμί γαυριάω . οὗτος * γάρ Αἴας μέν οἰκέω , οὐκέτι δέ καί ὁ Ἶρος . ὁ δέ ἄλλος εὕω ἔχω καί ἐπί οὗτος , οἷος ὁ γῆ βάρος διά ὁ πολύς ὁ σάρξ , καί ὁ Βόων ἔργον ποιέω καί ὁ λοιπός . ὁ δέ , μήτε εἷς μήτε γένος , ἢ Αἴας ὁ μήτε νῦν εἷς μήτε γένος . ἔως γάρ ὁ θυμομειοω μείρομαι καί ὁ ἤδη γίγνομαι ὁ ἐπαράομαι μή εἄν γίγνομαι , εἰμί καί ἀδύνατος ὁ ἀρά · ἢ μήτε εἷς Αἴας ἀλλά θνῄσκω , μήτε μήv πάλιν ὕστερος γίγνομαι · ἵνα καί ΠΥ - θαγοηρα ἐκ Ὅμηρος λαμβάνω δοξάζω ὁ ψυχικός ὕστερος μεταγυιμοὺς , ὁ διά ὁ , ὡς δοκέω , πάλιν γίγνομαι * κατά ὁ Πυθαγόρειος λῆρος καί παλιγγενεσία λέγω . ὤθω βλάζω ὁ φυσικός Εμπέ - δοκλεις καί ὁ αὐτός συνδοξάζω καταγεύω ἑαυτοῦ ὁ , ἤδη πότε ἐγώ γίγνομαι κόρη τε κόρος τε ἀνταπόλλυμι - Μνός τε οἰωνός τε καί ἐκ Ἀλός ἔμπνοος ἰχθύς . ὁ δέ παραγραφή Δημοσθένης οὗτος τε καί ὁ βοῦς - γάιος μιμέομαι φημί · μήτε εἷς ἔτι μήτε ὀνομάζω , βόσκημα ἀναίσθητος . ὁ δέ καί τελέω εἰμί , δηλόω μή ὡς καί ἐν ἀπειλέω ὁ Ἀντίνοος εἶπον ὅς περ εἶπον , ἀλλά ἐπί ἀλήθεια . διό καί προιοῦντες μετά ὁ ασσα φημί , ὁ ποιέω οὐ ἰσχύω , * ὡς προτείνω αὐτός , ἤγουν ὁ , τάχα δίδωμι γάρ ὅς ἀνάζω ἤπειρόνδε εἰς Ἔχετος . λέγω δέ καί νῦν ἠπειρόω χώρα ἰδίως οὗτος καλέω , ἀντιπέραν κεῖμαι Ἰθάκη , μέγας . ἀπό ὅς καί Πύρρος Ἠπειρώτης ὕστερος , ἀφάσσω ὁ ἐκεῖ . ἥς μέρος παράλιος καί ὁ ἐν ὁ ἑξῆς δηλόω Νήρικος , ὁ περ εἰμί ὁ νῦν Αὐκαζ . ὁ δέ , βάλλω ἐν νῆ , Αἴας ὁ ὁράω ἢ τίθημι . Ἔχετος δέ , φημί , βασιλεύς εἰμί ὁ εἴρω ἄπειμι - ῥόος , υἱός Γύγνηροςος καί Φλόγεος , ἀμάω καί ἀπᾶν*θωπος . ὡς καί ὁ θυγάτηρ Μετώπη ἢ καί ἀνά - φισαν ὑπό τις Αἰχμόδικος φθείρω τιτρώσκω ἀναγκάζω ἀλήθω κριθή Σιδηρᾶς ποιέω κελεύω αὐτός , εἶπον , τηνικαῦτα ὁ ὥρα ἀπολαμβάνω , ὅτε ὁ τοιοῦτος κριθή εἰς αλικτω λεπυνεῖ . καί ὁ μέν θυγάτηρ οὗτος μετέρχομαι . ὁ δέ Αἰχμόδικος ὡς ἐπί ἑστίασις καλέω ἐρωτάω - ρίσεεν , ἀπόκριμα καί ὁ αἰδοῖος . τέλος μέντοι ὑπερμαίνομαι καί ὁ ἴδιος ἐμπορέω σάρξ ἀπέσφη , φημί . ὁ καί Λύσανδρος πάσχω ἐν ὁ ὕστερος ὁ ἀπότομος καταχωρέω ἑαυτοῦ . τις δέ φημί , Ἔχετος ἐπί αὐτός γίγνομαι ὁ ποιητής , καί τίς πλημμελέω εἰς αὐτός τοιοῦτος ἱστορέω , ὥσπερ παλαιός τις εἰμί ἀείδω . ὁ καί ἐπί Θεοσῆρ ποιέω λέγω , κακῶς ἐπιτροπεύω ὁ αὐτός . ὅς περ Ἀνάπλιν ποιέω ἐπί Τυχίος καί Φήμιος καί Μεντού καί Μέντωρ . αὐτός γάρ εὕω ποιέω - κὼτων αὐτός ἐπί ἀγαθός μιμνήσκω , εἰς παλαιότης χρόνος ἡρωϊκός ἀνάγω αὐτός . Ὅρας δέ καί ὅτι ὁ Ἔχετος δείδω τύραννος εἶπον , ὁ δέ βασιλεύς εἶπον . ἀγνοέω γάρ ἐπί Ὅμηρος ὁ τύραννος λέξις , ἢ καί ὕστερος εὑρίσκω ἐπί ἀγαθός λέγω . ὁ γάρ ἔννομος βασιλεύς κλῆσις εἰμί καί οὗτος , ὡς δηλόω πρός μυρίος ἄλλος καί ὁ παρά Σοφοκλῆς Οἰδίπους τύραννος . ὁ μέντοι μεταγενής χρῆσις διορίζω ὁ ἀγαθός μέν βασιλεύς ἀποκληρόω ὁ προεξέρχομαι ὁ παλαιός λέξις ὁ βασιλεύς , καθά καί μάλιστα ὁ ἄναξ , ὁ δέ γε τυραννέω ἀποτάσσω ὁ μή κατά νόμος ἄρχω ἀποδίδωμι . σημεῖον - σός οὖν , ὅτι οὐ ἀξιόω ἄναξ ὁ Ἔχετος εἶπον , ἀλλά ἀπλόος βασιλεύς , ὁ εἰμί ἄρχω . ὁ γάρ ἄναξ θεῖος λέξις , ἀπό ὁ ἀνακῶς ἔχω ὁ ὑπήκοος γίγνομαι , ὁ εἰμί ἐπιμελής , ὡς προδηλόω . ἐν δέ ὁ , βροτός δηλήμων πᾶς , ὑπερβολικός πάλιν κεῖμαι ὁ πᾶς , ὡς καί ἐπί ἄλλος φαίνω . δηλόω δέ ἄνταῦθα ὁ λέξις μόνος ὁ περιπίπτω ὁ ὁ ἐχέτης χείρ . ὁ δέ , ῥίνη Ταμῖν καί εἰμί , ὁ ἀκρωτηριασμός δηλόω . ἀπολόω δέ ὁ ῥινοτομέω εἰμί ὁ ῥίνη τέμνω . ὁ δέ , μήδεα ἐξίημι , ἐπώδυνος ἔχω μᾶλλον , ἢ περ ὁ τέμνω αὐτός . ὁ δέ , ὠμός δατέομαι , ὁ σφαγιασμός δηλόω ὁ Κούνων . δατέομαι δέ εἶπον , ἐπί ὁ μέτρον οὐ ἐπιδέχομαι εἶπον δαίνυμι . δηλόω δέ , ὡς ἀπό τοιοῦτος δατέομαι καί ὁ δασμός . ἐν δέ ὁ , εἰς μέσος ἀνάγω , περισσός ὁ πρόθεσις . Ἴων δέ , φημί , ὁ λέξις , κεῖμαι καί μετά * ὀλίγος ἐν ὁ , τάχα γάρ ὅς ἀνάζω ἤπειρόνδε . τοιοῦτος καί ἐν Ἰλιάς ὁ , εἰς ἑλίχρυν τε καί Αἰγαί δῶρον αναργους . ὅτι2 ἀνέχω καί ἄνταῦθα χείρ ὁ ἀνατείνω · φημί γοῦν , ὁ δέ ἄμφω χείρ ἀνέχω . εἰμί δέ ὁ αὐτός καί παθητικός εἶπον , ἀνέχω , ὡς δηλόω ὁ , διά οὗτος ἀνέχω , μετά ὀλίγος εἴρω . ὅτι2 ἴσχω μέν Ὀδυσσεύς ἐπιθανάτιος πληγή ὁ Ἶρος καταφέρω , ἐπέχω δέ διά οἰκονομία . φημί γοῦν ὁ ποιητής , οὗτος δή τότε μεριμνάω πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς , ἢ ἐλαύνω , τουτέστι πλῆξις , ὡς μῦς Ψ Ω δ Σ . ψυχή λείπω αὐτόθι πίπτω , ἥς ὅς ἦκα ἐλαύνω τανύω τε ἐπί γαῖα . ὧδε δέ ὁ φρονέω δοάαστο , ἤγουν , ὡς πολύς ἐρύω , δοκέω κείρω εἰμί ἦκα ἐλαύνω , ἵνα μή ὅς ἐπιφράζω Ἀχαιός , τεκμηριάμενοι δηλαδή ὁ ἀνήρ ἐκ ὁ οὗτος βίαιος ἔλασις . διό τότε ἀνέχω , ἤγουν ἀνατείνω ὁ χείρ , ὁ μέν ἐλαύνω δεξιός ὦμος Ἱερός , ὁ δέ αὐχήν ἐλαύνω ὑπό οὐatos · ὥστε δέ ἐάω θλάω . αὐτός δέ λανθάνω κατά στόμα φόνιος αἷμα , κατά ὅς ἔπος ἐν κονίς μάχλης , ἤγουν εἰς μῆκος , ὡς προδηλόω , πίπτω ἢ ποιός τίς ἥκω , ὡς καί αὐτός προγιγνώσκω . σύν δέ ἐλαύνω ὀδούς , λακτίζω πούς γαῖα . μηστήρες δέ χείρ ἀνέχω , κατά σχῆμα ἔκπληξις συνήθης , γέλως ἐχθάνον , ὡς οἶος λυποδημησάντες ἐκ ὁ γελάω , * ὁ καί μέχρι νῦν παροιμιῶς ἐπί μέγας καί ἀθρόος γέλως κρατέω λέγω . Ὀδυσσεύς δέ ἔχω διά ἐκ πρόθυρον λαμβάνω πούς . οὗτος ἐκεῖνος , ὁ περ εἰς αὐτός φθίω ὁ Ἱερός ἀπειλέω . καί ἐάν ὁ ἑλκυσμός , ὑπό ὁ αὐλή αἰδέω τε θύρα , ἔνθα πρός ἑρκίον αὐλή καθίζω ἐκεῖνος ἀνακλίνω . σκιπτηρὸν δέ ὁ ἐμβάλλω χείρ , βολαλος δή τίς , ὡς εἰκός , καί φημί σκώπτω · ἐντείνω νῦν ἀείδω σῴζω τε κίνα τε ἀπερύκω , ὡς οἶος δηλαδή πυλωρός . ἀνταποδίδωμι οὗτος σκώμμα ὁ Ἱερός , ἀντί ὅς περ ἐκεῖνος ὁ Ὀδυσσεύς γραῦς καμυνοος ομοιώνω . μηδέ σύ γε , φημί , ξένος καί πτωχός κοίρανος εἰμί , ἤγουν εἰμί ἢ ἐθέλω εἰμί , λυγρός ἀάω , μή πού τίς κακός καί μείζων ἐπαφή · ὁποῖος δηλαδή Ἀντίνοος ἀπειλέω . καί οὗτος μέν τελῶ - εἰμί ὁ Ὀδυσσεύς ὁ ἆθλος εὐτυχής . Ὅρας δέ ὅτι τε ὁ ἀπό ὁ ἐλαύνω ὁμήσων ἑξάκις χράω κατά ἐπιμονή ἐνταῦθα διά ὁ καίριος . ὡς ὁ , σύν δέ ἐλαύνω ὀδούς , ὁ Ἱερός ποιέω κατά ἑαυτοῦ ὡς σφαδᾴζω · καί ὅτι ὁ θλάω κάλλος εἰμί ἔχω παρά γραμμή ισόφωνος πρός ὁ ἐλαύνω . Ὄμηρος δέ συγγραντος εἴτε ἐξεῖπον ὀδούς ὁ κατά ὁ Ἱερός στόμα εἴτε κατασείω , οὐ εἄν εἰμί ἀναγκαῖος ζητέω ὁ συμβαίνω . ἐνθυμέομαι δέ ἀστεῖος τίς περί ὀδούς ὀλίγος γράφος · εἰς ὁ περ ὁ μέν * Ἀριστοφάνης ἄλλως ἐπαΐζω ὁ Πλοῦτος διά Κάρ παιδιά , ἕτερος δέ τις πλέω αστειημεις - Μύκονος φημί , ὅρος εἰμί ὁ Δεῖνος ὁ ὀδούς ἀριθμέω ἢ ὁ ὁ χείρ δάκτυλος . ὁ δέ , ἀνέχω ὁ μέν ἐλαύνω ὦμος , ὁ δέ αὐχήν , συνήθης Ὅμηρος σχῆμα . ἐν δέ ὁ , γέλως ἐχθάνον , ἆθλος , ὡς λέγω καί αλλοχοω , εἴτε κατά ἰσοκατάληκτος κλίσις ἢ δισυλλαβία ὁ γέλως , εἴτε καί κατά ἀποκοπή ἐκ ὁ γέλως , ὅτι οὐδέ εἄν ἔχω ὁ ἰῶτα προφεγεγραμμένον . ἢ δέ αὐτός ἑθλία καί ἐπί ὁ ἥρως ἀντί ὁ ἥρως , ὡς καί ἐν ὁ Ἰλιάς φαίνω . Δῆλος δέ ὡς ἀφελής καί γλύκιος ὁ ἄγαν γελάω γέλως τίκτω λέγω , ἤγουν ἐξω καί ὡς εἶπον ἐπιπόλαιος θνῄσκω καί οὖον κατά ὁ κύριος ἀνταπόλλυμι - νέος , ὁ διά ράθους χωρέω . ἐνταῦθα δέ σημειόω , ὡς ὁ ὑπό ἡδονή ἐκλύω θάνατος καί αὐτός ζέω - ἄν . ἱστίον δέ ὅτι οὖον μόνος ὁ μηστήρες φιλόγελως , ἤδη δέ πως καί πᾶς ὁ συμποσιάζω ὁ μέν μᾶλλον , ὁ δέ κακός , ἀλλά πως καί κατά ἔνδον ὅλος ὁ τοιοῦτος ἐπικαίνω . Τιμὸνθιοι γοῦν , ὡς καί προδηλόω , φιλόγελως εἰμί καί διατοῦτο σκώπτω , καταργέω ἐπί ὁ ἐν Διλήσος μείς - Τῖον , ἐπί ὅς ἀπαλλάσσω ὁ πάθος ἀκέω , ὁ Θεός ἀναιρέω αὐτός , παύω , ἐάν θύω ὁ Πούσιος ταῦρος * ἀγλαστὶ οὗτος ἐμβάλλω εἰς ὁ θάλασσα · ὁ δέ , δείδω μή διαμαρτάνω ὁ λόγιος , ὁ παῖς κωλύω πάρειμι ὁ θυσία · καί ὠμός εἷς παῖς συγκαταμείγνυμι καί τίς λαλίσαντος ἐν ὁ επιλαυνω αὐτός γλάζω καί μανθάνω , ὡς γράω Ἀθήναιος , ἔργον , ὡς ἄρα πολυχρόνιος ἦθος ἀμείχον εἰμί θεραπεύω . ἑρκίον δέ αὐλή ὁ τείχος , ὅς εἰμί ἐπι - κινέω καί ὁ θηγκόν . γίγνομαι δέ ἐκ ὁ ἕρκος ὁμοίως ὁ τείχος τειχίον . ὁ δέ ἐνταυ - θέω δοχή Ἀωρικόν εἰμί , εἰμί καί παρά Ἀττικός τρίβω · οὗτος δέ καί ὁ ἐνταῦθα . εἰμί δέ ὁ μέν ἐνταῦθα ὁ Ἀωρισμός Ἀπλοῦς · διπλόος δέ ὁ ὁ ενταυθεω . καί δῆλος ἐντεῦθεν . ἔθος αοριαγρευω , ὡς καί ἐν ὁ ὁ Ἡσίοδος φαίνω , συντάσσω εἰμί ὅτε ὁ ἐν πρόθεσις μετά αἰτιατικός · ἔτι δέ καί ὁ ἐνδέω λέγω ἐνδέω , ὡς καί παρά θεοοιτος κεῖμαι · καί ὁ φειδός πεδάω ἐπιρρηματικός ἀντί ὁ εἰς γῆ , οὖον χράω παρά Αἰσχύλος . οὗτος οὖν οὕτως ἔχω , εἰμί εἄν Ἀωρικὴ σύνταξις ὁ , ενταυθεω ἤγουν εἰς οὗτος ὁ τόπος , καί αὐθίς τροπή Ἀωρικὴ λήγω , ὁ ἐν αὐτός , καί τροπή συνήθης ὁ ψιλόω εἰς δασύς , ἐνταυθοῖ . ὁμοίως δέ συντάσσω ὁ ἐν πρόθεσις καί ἀντιμεταχώρησις ὁ ἄφωνος γίνος , ὡς εἄν καί ὁ ἐνταῦθα · ἐκ οὖον ἴσως καί ὁ ἐντεῦθεν , * κατά ὁ , ἔνθα ἐν . σημειόω δέ ὁ παλαιός , ὡς ὁ μέν ενταυθεω ὁ ἐν τόπος σημασία δηλόω , ὁ δέ ἐνταῦθα καί ὁ ἐν τέπῳ καί ὁ εἰς τόπος .