eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1749
ἀλλ’ ἄνυστοί , οὓς οὐν ἔστι δηλαδὴ φέρων ἀλλ’ ἢ*κων διὰ τὸ πολὺ τοῦ μεγέθους , οἱ λέγουσ’ ἄν , ὡς εἴδός , καὶ κατωρχῆς διὰ τὸ ἐξαρκῶν ἐπὶ τι μὴν ὁρωρῆσθαι κατὰ γῆς , πῇ δὲ καὶ ὑπερχεισθαι . Θρυ - κῶσαι δὲ τὸ χαμαῖωσαι , ἢ στεφάνην καὶ σῶν τρίχα τινὰ ἐπιθεῖναι οἰκοδομήσασιν , ἢ καὶ ἄλλοις φρεσμοῖς , κόσμον ἢ ἀσφαλείας χάριν . ἀπὸ τῆς τριχὸς γὰρ ὁ θρυγὸς κατὰ ἀντιστοιχίαν συνφωνῶν , ὡς προεῖρηται . διὸ παρὰ πολλοῖς τῶν ῥητόρων καὶ τριγχιον γράφεται . Ἀχεῖδος δὲ περὶ ἥς ἤδη καὶ ἡ κατὰ τὸν Μιλᾶποδα ἱστορία ἐδηλώσε τι , φυτὸν φασιν ἀκανθώδες , ἐξ οὗ αἱμασίαι γίνονται θρυγού - σαι τὰ ἄνδον . οἱ δὲ τὴν ἀγρίαν ἄπιόν φασιν , ἀκανθώδη καὶ αὐτὴν οὖ*σαν . πλεονάζει δὲ τὸ δ καὶ ἐν ταύτῃ . ἄλλως γὰρ ἀχερὸς ἐστιν , ἥς ἀγασθαι οὐκ ἔστι χαρί . Σταυροὶ δὲ ὀρθὰ καὶ ἀπω - ξυμένα ξύλα . τὰ καὶ σταῦαρα παρὰ τοῖς μὴ λαλοῖσιν εὑρεῖς . γίνονται δὲ παρὰ τὴν εἰς ἄῤῥα στάσιν ἢ παρὰ τὸ εἰς εὐρος ἵστασθαι . οἱ δ’ αὐτοὶ καὶ σχόλπες λέγονται , ἀφ’ ὧν τὸ ἀνασκολοπίζεσθαι καὶ ἀναστανροῦσθαι . Τὸ δὲ ἔλασεν ἀντὶ τοῦ ἐξηλώσε , παρέτεινεν , ὅ δὴ ἐπὶ πάντων νοεῖται τῶν σημα - νομένων τοῦ ἐλαύνειν . Τὸ δὲ ἔνθα καὶ ἔνθα ἰσμησία ἐστὶ τοῦ διασπερῆς . Τὸ δὲ πικνότης καὶ θασκέας καὶ τὸν τῇ παραλλήλῳ θέσει τὴν ἄγαν δηλοῖ πυκνότητα . Μέλαν δὲ δονὸς οἱ μὲν τὴν ἐντερίωνν φασιν , ἥγουν τὸ ἐγκάρδιον τῆς δονός , μέλαν ὡς ταπολλὰ ὄν · Ἀρίσταρχος δὲ τὸν φλοῦν οὕτω νοεῖ · Κράτης δὲ τὴν δασύτητα καὶ πολλὴν πυκνότητα τῶν φύλλων μελάνδρον καλεῖ , ὡς αἰτίαν τῷ ξύλῳ μελανίας διὰ τῆς σκιᾶς . φέρεται δὲ καὶ Αἰσχύλου χρήσις ἐν Φιλοκτήτῃ , φημίαςας τόσον πίτυος ἐκ μελανδρίου . Ἐν δὲ ῥητορικῷ λέξικῳ εὑρεται καὶ ὅτι μήτρα τὸ μέσον τοῦ ξύλου , ὅ τινες ἐντερίωνν λέγουσιν , ὥστε ταυτὸν εἶναι τῷ λόγῳ τούτῳ μήτραν , ἐντερίωνν καὶ μέλαν δονός . Τὸ δὲ εὐνὰς συνὸν ἰσμησία ἐστὶ τοῦ συνεχούς . συνεχὲς γὰρ ἐστι συνὸν εὐνή . ὕδεν καὶ παρ*τυμολογεῖται ὡς φήσων σιᾶς . Περί δὲ χαμαιυνάδων συνὸν προεῖρηται . ὧν καὶ ἡ ἄλ δίφθογος συστήλλεται παρὰ τῷ ποιητῇ , ὡς ἐκεῖ δηλοῦται . Ἵστιον δὲ , ὅτι ἐπὶ συνὸν ἡ λέξις αὕτη χωρεῖ . ἄνθρωποι μὲντοι χαμαιενῦνται παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν Ἵλιάδι , ἐπειδὴ καὶ χαμεῦναι καὶ χαμευνάδες παρὰ τοῖς παλαιοῖς ψιάθου καὶ στι - βάδες , οἱ φασί καὶ ὅτι χαμεῦνα ἡ ταπεινὴ κλισίς καὶ στιβάς . καὶ ὅρα οἷα διαφορὰ τοῦ χαμαιενάδες παντασυλλάδου ταύτης λέξεως πρὸς τοὺς ἐν τετρασυλλάβῃ χαμαιενῦνας καὶ τὰς χαμευνάδας καὶ τὰ λοιπά . Τὸ δὲ ἄρχατόντο καινῶς παρέχεται . προϋπάρχει μὲν γὰρ * Ἵωνικὸν τὸ ἄρχασο . ἐξ αὐτοῦ δὲ γίνε - ται τὸ ἄρχαστο , οὐκ ἀγαθὸν ῥήμα εἰς πεζὴν γραφήν . Ὅρα δὲ καὶ ὡς μεταξὺ ἀρσίνων συνὸν καὶ τοκά - δων οὐκ ἔδωτο μὲν τὰς στιβάς , ἐνέγραψ δὲ ὧνως καὶ αὐτὰς διὰ τοῦ αἰπὶν θύλαται τοκάδες διὰ τὸ εἶναι καὶ ἐντροίας θηλίας αἱ μὴ τοκάδες εἰσί . Τὸ δὲ ἀντιδῶνι μνηστήρες , εἰ μὴν τοὺς ἀσεβεῖς δηλοῖ , πάνυ σφοδρῶς ἔχει . ἐπεικίστορον δὲ αὐτοῦ μετ’ ὀλίγα τὸ , μνηστήρσιν ὑποφριάλοισιν . εἰ δὲ τοὺς ἰσοθόους λέγει διὰ τε γένος τυχὸν καὶ κάλλος καὶ πλοῦτον καὶ ἀνδρίαν , Ὀμηρικώτερόν ἐστι , καθ’ ἃ καὶ τὸ Ἵωσινδὴ , πον εἰπεὶν τὸν Πάριν . εὐλογητικὸς γὰρ ἐστι καὶ οὐκ οἷδεν ἐξὼ καιροῦ κακολογεῖν ὁ ποιητής . Ζατηρείας δὲ τὴν μὲν σιάλους λέγει , ὡς περ καὶ μετ’ ὀλίγα αἴγας . πρὸ δὲ τούτων καὶ φώνας ζατρε - γίας ἱστόρησε . Σημειῶσαι δὲ καὶ ὅτι τὸ ἄριστον καὶ ἐνταῦθα ἐπὶ συνὸς ἐθῆκεν , ὡς καὶ ἐν τοῖς ἐφεξῆς , οὐ πάνυ χρησιλεκτῶν . Ὅτι καὶ τοῖς σμικροτάτοις καλὰ τινα παραπέλξων ὁ ποιητὴς πλάτ - ται ἐνταῦθα καὶ ὅτι ἐκινδύνυσαν ἄν μικροῦ ὁ Ὀδυσεὺς ἐκ τῶν χυθῶν τοῦ Ἵθμείου , εἰ μὴ οἷα σοφὸς ἐφυλάξατο . φησὶ γὰρ · πᾶρ δὲ κύνες.Θή*σσον ἐοικότες , λύκοις τυχὸν ἢ λέουσιν , ὀκνεῖ γὰρ διασα - ρήσαι τὴν λέξιν , ἐκτὸς ἴανον τέσσαρας , οὓς ἐδραμε συθότης ὀρχαμος , ὡς ἐφύεθη , ἀνδρῶν τῶν ἐφεξῆς δηλωθησομένων , αὐτὸς δ’ ἀμφὶ πόδεσσιν ἰοὺς ἀράμεσιν , ἥγουν ἥμοιστε πέδιλα , τάμων δέμα βόειον ἐὐχραές . οἱ δὲ δι’ ἄλλοι , ὧν δηλαδὴ ἤρχεν ὁ Ἵθμειος , ἥχοντ’ ἄλλυδις ἄλλος ἄμ’ ἀγρομέ - λοισιν ὕεσιν οἱ τρεῖς . τὸν δὲ τέταρτον ἀποπροέηκε πόλινδς , σὺν ἀέμινι μνηστήρσιν ὑποφριάλοισιν ἀνάγκη , ὅφρα ἱερύσαντες χριῶν κορυσαιοῦ θυμόν . Ἐξαπίνης δ’ Ὀδυσεὺς ἴδον κύνες ἡλακόμωροι . οἱ μὲν κακλήγοιστε ἐπέδραμον . αὐτὰρ Ὀδυσεὺς ἔχετο κροδοσύνην , σχήσασρον δὲ οἱ ἔκπασε χειρός . ἐνθ’α κεν ὁ πᾶρ σταθμῷ ἀεικλίον ἤτοι ἀπριπέες πέδεν ἄλγος . ἀλλὰ συθώτης ὅκα ποσὶ κμαπνοῖσι μετασπών , ἥγουν ἐπιδραμών , ἔσωντ’ ἀνὰ προθύρον , σῦντος δὲ οἱ ἔκπασε χιόνος , τοὺς μὲν ὕποκλήσας σέεν , ἥγουν ἐδίωξε πυκνοῖσι λιθάδεσσιν , ο δὲ προσείσπιν ἄνακτα · ὅ γέρον , ἢ ὀλίγου σε κύνες ὑε*λίσαντο Ἐξαπίνης καὶ κέν μοι ἐλεγχίρην κατέχενες . εἶτα εὐμεθόδως δεκνὺς
Lemmas: ἀλλά ἀνύστος , ὅς ὀν εἰμί δηλαδή φέρω ἀλλά ἄκων διά ὁ πολύς ὁ μέγεθος , ὁ λέγω ἄν , ὡς εἶδος , καί κατωρχῆς διά ὁ ἐξαρκέω ἐπί τίς μήv ὁράω κατά γῆ , πῇ δέ καί ὑπερχέω . Θρυ - κῶσαι δέ ὁ χαμαῖος , ἢ στεφάνη καί σός θρίξ τις ἐπιτίθημι οἰκοδομέω , ἢ καί ἄλλος φρεσμοῖς , κόσμος ἢ ἀσφάλεια χάρις . ἀπό ὁ θρίξ γάρ ὁ τρύξ κατά ἀντιστοιχία συνφωνῶν , ὡς προερέω . διό παρά πολύς ὁ ῥήτωρ καί τριγχίον γράφω . Ἀχαιίς δέ περί ἥς ἤδη καί ὁ κατά ὁ Μιλᾶποδα ἱστορία δηλόω τίς , φυτόν φημί ακανθώδης , ἐκ ὅς αἱμασιά γίγνομαι τρυγέω - σός ὁ ἄνδον . ὁ δέ ὁ ἄγριος ἄπειμι φημί , ἀκανθώδης καί αὐτός Ἠώ . πλεονάζω δέ ὁ δ καί ἐν οὗτος . ἄλλως γάρ ἠχερός εἰμί , ἥς ἄγαμαι οὐ εἰμί χάρις . Σταυρός δέ ὀρθός καί ἄπειμι - ξυμένος ξύλον . ὁ καί σταῦαρα παρά ὁ μή λάλος εὐρύς . γίγνομαι δέ παρά ὁ εἰς ἄραξ στάσις ἢ παρά ὁ εἰς εὖρος ἵστημι . ὁ δέ αὐτός καί σχόλπες λέγω , ἀπό ὅς ὁ ἀνασκολοπίζω καί αναστανρουω . ὁ δέ ἐλαύνω ἀντί ὁ ξηλώνω , παρατείνω , ὅς δή ἐπί πᾶς νοέω ὁ σῆμα - νομένων ὁ ἐλαύνω . ὁ δέ ἔνθα καί ἔνθα ἰσμησία εἰμί ὁ διασπείρω . ὁ δέ πικνοος καί θασκέας καί ὁ ὁ παράλληλος θέσις ὁ ἄγαν δηλόω πυκνότης . Μέλας δέ Δόνος ὁ μέν ὁ ἐντέριον φημί , ἤγουν ὁ ἐγκάρδιος ὁ Δόνος , μέλας ὡς ταπολλͅόν εἰμί · Ἀρίσταρχος δέ ὁ φλέω οὗτος νοέω · Κράτης δέ ὁ δασύτης καί πολύς πυκνότης ὁ φύλλον μέλανδρος καλέω , ὡς αἴτιος ὁ ξύλον μελανία διά ὁ σκιά . φέρω δέ καί Αἰσχύλος χρῆσις ἐν Φιλοκτήτης , φημία τόσος πίτυς ἐκ μελανδρίου . ἐν δέ ῥητορικός λεξικός εὑρετής καί ὅτι μήτρα ὁ μέσος ὁ ξύλον , ὅς τις ἐντέριον λέγω , ὥστε τατός εἰμί ὁ λόγος οὗτος μήτρα , ἐντέριον καί μέλας Δόνος . ὁ δέ εὐνή σύνειμι ἰσμησία εἰμί ὁ συνεχής . συνεχής γάρ εἰμί σύνειμι εὐνή . κάτ-ηλυς καί παρ*τυμολογεω ὡς φημί Σίας . Περί δέ χαμαιυνάδων σύνειμι προερέω . ὅς καί ὁ ἄλμα δίφθογος συστέλλω παρά ὁ ποιητής , ὡς ἐκεῖ δηλόω . ἱστίον δέ , ὅτι ἐπί σύνειμι ὁ λέξις οὗτος χωρέω . ἄνθρωπος μέντοι χαμαιεννυμι παρά ὁ ποιητής ἐν Ἰλιάς , ἐπεί καί χαμεύνη καί χαμευνάς παρά ὁ παλαιός ψίαθος καί εἰμί - βάδα , ὁ φημί καί ὅτι χαμεύνη ὁ ταπεινός κλίσις καί Στιβάς . καί ὁράω οἷος διαφορά ὁ χαμαιενάδες παντασυλλάδου οὗτος λέξις πρός ὁ ἐν τετρασυλλαβέω χαμαιενυναω καί ὁ χαμευνάς καί ὁ λοιπός . ὁ δέ ἄρχω καινός παρέχω . προυπάρχω μέν γάρ * Ἰωνικός ὁ ἄρχω . ἐκ αὐτός δέ γΐνω - ὁ ὁ ἄρχω , οὐ ἀγαθός ῥῆμα εἰς πεζός γραφεύς . Ὅρας δέ καί ὡς μεταξύ αρσιναω σύνειμι καί τοκάς - δήω οὐ δάω μέν ὁ Στιβάς , ἐγγράφω δέ ὅς καί αὐτός διά ὁ αἰπὶν θυλαω τοκάς διά ὁ εἰμί καί εντροια θηλιά ὁ μή τοκάς εἰμί . ὁ δέ ἀντιδίδωμι μνηστήρ , εἰμί μήv ὁ ἀσεβής δηλόω , πάνυ σφοδρός ἔχω . ἐπεικίστορον δέ αὐτός μετά ὀλίγος ὁ , μνηστήρ υποφριαλοις . εἰμί δέ ὁ ισοθοος λέγω διά τε γένος τυγχάνω καί κάλλος καί πλοῦτος καί ἀνδρεία , Ὀμηρικός εἰμί , κατά ὁ καί ὁ Ἴωσις , πως εἰπείν ὁ Πάρις . εὐλογητικός γάρ εἰμί καί οὐ οἶδα ἐξίημι καιρός κακολογέω ὁ ποιητής . Ζατηρείας δέ ὁ μέν σίαλος λέγω , ὡς περ καί μετά ὀλίγος αἴξ . πρό δέ οὗτος καί φωνή ζατρε - γία ἱστορέω . σημειόω δέ καί ὅτι ὁ ἀγαθός καί ἐνταῦθα ἐπί σύνειμι τίθημι , ὡς καί ἐν ὁ ἐφεξῆς , οὖον πάνυ χρησιλεκτης . ὅτι2 καί ὁ μικρός καλός τις παραπλέκω ὁ ποιητής πλάτος - ὁ ἐνταῦθα καί ὅτι κινδυνεύω ἄν μικρός ὁ Ὀδυσσεύς ἐκ ὁ χέω ὁ Ἵθμείου , εἰμί μή οἷος σοφός φυλάσσω . φημί γάρ · παρά δέ κύνες.Θή*σσον ἔοικα , λύκος τυγχάνω ἢ λέων , ὀκνέω γάρ διασῴζω - ῥήγνυμι ὁ λέξις , ἐκτός Ἰανός τέσσαρες , ὅς τρέχω συθοος ὄρχαμος , ὡς φύω , ἀνήρ ὁ ἐφεξῆς δηλόω , αὐτός δέ ἀμφί πούς ἰός ἀράμεσιν , ἤγουν ημοοιδα πέδιλον , τέμνω δέμα βόειος ἐὐχραές . ὁ δέ διά ἄλλος , ὅς δηλαδή ἄρχω ὁ Ἵθμειος , ἥκω ἄλλυδις ἄλλος ἅμα ἀγρομέ - λοις υἱός ὁ τρεῖς . ὁ δέ τέταρτος ἀποπροίημι πόλις , σύν ἀέμινι μνηστήρ υποφριαλοις ἀνάγκη , ὄφρα ἱερεύω χρίω κορύσσω θυμός . ἐξαπίνης δέ Ὀδυσσεύς ὁράω κύω ηλακομωρος . ὁ μέν κακληγοοιδα ἐπιτρέχω . ἀτάρ Ὀδυσσεύς ἔχω κροδοσυνειμι , σχήσασρον δέ ὁ ἔκπασε χείρ . ἐντείνω ἄν ὁ παρά σταθμός ἀεικλίον ἤτοι ἀπριπέες πεδάω ἄλγος . ἀλλά συθώτης ὅτε πούς κμαπνοις μεθέπω , ἤγουν ἐπιτρέχω , εἰμί ἀνά πρόθυρον , σῦς δέ ὁ ἔκπασε χιών , ὁ μέν ὑποκλάω σέω , ἤγουν διώκω πυκνός λιθάς , ὁ δέ προσεῖπον ἄναξ · ὅς γέρων , ἢ ὀλίγος σύ κύω ὑελίζω ἐξαπίνης καί ἄν ἐγώ ἐλεγχίρην κατέχω . εἶτα εὐμέθοδος δέχομαι