eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1882
δηλουvtι τὸν Ὀδυσεέα . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ , τέτλαθι κραδίη καὶ ἕξης , παρῳδησέ τις οὕτως ἐν τοῖς τοῦ Ἀθηναίου · τέτλαθι δή πινὴ καὶ ἀνάσχετο μωρολογούντων . οἱς ἐπίχεται καὶ τὸ , ὧρων γὰρ πληθὸς σε δαμὰ καὶ λιμὸς ἀτραπής · ὁ περ παρωδία ἐστὶ τοῦ , πόλιμός δαμὰ καὶ λοιμὸς Ἀχαιοὺς . Τὸ δὲ κέντερον πάλιν καιρίως ἐνταῦθα κείται , τὴν ἀσφάλειαν ἔχον ἐκ τῆς ἠθίμης κατὰ τὴν κυνα παραβολῆς . Ἵς δὲ ἐκ τοῦ Κελάωπος τοῦ ποιητικοῦ παραποιήσας Ἐμπεδοκλῆς κιχλωπα κοίτην ἔφη τὴν τοῦ ὀφθαλμοῦ κατὰ λόγον ὁμιώτητος , ἐδιώθη καὶ ἀλλαχοῦ . Ὅτι καὶ ἐνταῦθα καθάπτεσθαι τὸ λογικῶς ἀ*ποτείνεσθαι , οἷον , ἐν στήθυσιν καθιστῶμενος φίλον ἥτορ , τουτέστιν ὡς πρὸς τὴν καρδίαν ἀποτε - νόμενος . διὸ καὶ ἐπάγει · τῷ δὲ μᾶλα ἐν πεισῃ κραδίη μένει , ἥκουν τὸ ἠμέθεν ἥτορ , τετληνία · ἐστι δὲ τὸ πείσμ᾽ ἀντὶ τοῦ πειθοῦ ἀπὸ εὐθειας τῆς ἡ πίσει . ἄπαξ δὲ καὶ τοῦτο ἐνταῦθα κείται . Τὸ δὲ τετληνία καιρια λέξις ἐν τούτοις , ὡς περ καὶ τὸ τολμᾶν . διὸ καὶ πολλάκις τούτοις ὁ ποιητὶς ἐν τοῖς παροῦσιν ἐχρήσατο . δήλον δὲ ὅτι ὁ κατρωθὼν τὸ τοιοῦτον οὐ μόνον τλήμων λέγεται , ἀλλ᾽ εὐθὺς καὶ σγείλιος παρὰ τὸ ἀνέχεσθαι καὶ τλῆναι . διὸ μετ᾽ ὀλίγα ὀχέλιον ἡ Ἀθηρᾶ ἐρεῖ Ὀδυ - σέα τὸν ταῦτα λέγοντα . Ὅτι τὸ αὔπνον ὄντα τὸν Ὀδυσεέα ὧδε καὶ ἐκεῖ ἐλίσπεσθαι καὶ οὐχ᾽ ἀπλῶς ἀλλὰ συχνὰ μοιμινώτα νυκτὸς παραβάλλων εἰς ὁμοιότητα πράγματος ὁ ποιητὴς φησιν · ὡς δ᾽ ὅτε γαστέρ᾽ ἀνὴρ , πολέως πυρὸς αἰθομένοιο , ἐμπλειην κνίσης τε καὶ αἵματος ἔνθα καὶ ἔνθα αἰόλλει , μᾶλα δ᾽ ὥπα λιλαιεται ὀπτηθήναι · τότε γὰρ δηλαδὴ πυκνὰ στρέφεται ἡ γαστήρ · ὡς ἄρ ὁ γ᾽ ἔνθα καὶ ἔνθα ἐλισσετο μεμηρηίσων . ὁ καὶ πρὸ τῆς παραβολῆς ἔφη εἰπὼν , νυκτερώς αὐτὸν ἐλισσοθαι ἐνθα καὶ ἐν*θα . ἀστειος δὲ τὸν περὶ γαστέρος ὀπτής πρὸ μικροῦ ἀνθλεῦ-720 σαιντα τοιαύτη καὶ νῦν παραβολικῶς εἴασε . ἐκεῖ μέντοι εἴχε τις εἰπεῖν καὶ ὡς γαστρίζεσθαι ἤτοι καρέννυ - σθαι θελῶν ὁ Ὀδυσεὺς ἠθέλει . Ἰστέον δὲ ὅτι γαστρίζεσθαι κατὰ τοὺς παλαιοὺς οὐ μόνον τὸ ὡς ἐφρόδη χορτάζεσθαι , ἀλλ᾽ ἐστιν ὅτε καὶ τὶ κατὰ γαστροὺς τύπτεσθαι . Αἰολλὶν δὲ ἀπλῶς τὸ κινεῖν , ἐνταῦθα δὲ τὸ κατὰ εὐλαιν . δοκεῖ δὲ τοῖς παλαιοῖς γίνεσθαι παρὰ τὴν ἀλλαν τὸ αἰόλλειν , ὁ ἐστι ποικιλῶς καὶ πυκνῶς καὶ ταχέως στρίφειν καὶ κινεῖν . Ὅτι εἰδοποιῶν ὁ ποιητὴς τι*δὴ ποτε μεριμνῶν ὁ Ὀδυσεὺς πυκνὰ , ὡς ἐφρόδη , νυκτὸς ἐστρέφετο , λέγει ὅτι μεριμνῶν , πῶς ἂν μηνστήρων ἀναιδεῖ χείρας ἐρήσει , μόνος ἐὼν πολέσιον · οἱ δὲ αὐτὸν ἀολλέες ἔνδον εἰσι . τὸ δὲ μεῖζον καὶ ἔν πέρ ἡμει , κτείναιμι Λιὸς τε Ἀθηνας τε ἐκπτι , ποῦ ἂν ὑπεκπροσχύσοι*μι τοὺς τῶν μηνστήρων πάνυ πολλοὺς ὄντας . ταῦτα δὲ ὁ ποιητὴς μᾶλλον ἐπαπορεῖ πρὸ τοῦ Ὀδυσεέως , πιθανολογῶν τὰ τῆς μηνσιηροχτονίας . καὶ ταῦτα μὲν ἀπορητικὴ τις προέχθεσις · λύσις δὲ ἡ θεοῦθεν ἐπικουρία κατὰ τὸ δίκαιον , ὡς ἡ Ἀθηρᾶ λέγει , τουτέστιν , ἡ παρὰ τῷ Ὀδυσεῖ σύγκσις , ἡ διαμερεῖς φυλάσσει τὸν Ὀδυ - σέα ἐν πάνυισσι πόνοις . ἔνθα καὶ θαρρῶν Ὀδυσεὺς νομίζει , δι᾽ ἣν ἔχει φρόνησιν , καὶ πεντήχοντα λόχους ἀνδρῶν ἀντιστήναι , καὶ πάντας μὲν μὴ ἂν ἀνελεῖν · οὐ γὰρ δυνατὸν τοῦτο ἀνδρὶ ἐνί · βόας μὲντοι ἐξ ἐκείνων ἐλάσσεσθαι καὶ ἱρία μῆλα . οὕτω τὴν ἀγαθὴν ἐλπίδα ὁ ἥρωι προσέθηκεν . καὶ τοῦτο μὲν παρήγορος παραδοχία ἐπὶ τοῖς ἕξης . πρὸς δὲ γε τὸ παρὸν ἡ αὐτὴ Ἀθηρᾶ ὑπὲρ κεφα - λῆς στάσα , τί δή ποτέ , φησιν , ἐρήσσεις , τουτεστιν ἐγρήγορας , πάντων περιχάμορε φωτῶν , ἥκουν ἀνδρῶν πάντων λίαν κακοτυγέστατε . οἶκος μέντοι ὧδ᾽ ἐστί · γυνὴ δὲ τοι ἧδ᾽ ἐνὶ οἴκῳ , καὶ παῖς , οἷον ποῦ τις ἐλλεται εἶναι νιόν . καὶ ἐπὶ τούτοις παρανοῦσα ἡ Ἀθηρᾶ * τῷ ἥρωῖ , τουτέστιν αὐτὸς ἑαυτὸν συμπαίδων , ἀλλ᾽ ἱλῶ σε , φησι , καὶ ὕπνος · ἄνιη καὶ τὸ φυλάσσειν πάννυχον ἐγρή - σονται . κακῶν δ᾽ ὕπο δέσει ἠδη , τουτέστιν ὑπὸ τῆς κακώσεως μικρὸν ὅσον δυσμας ἂν βίου ἴδοις · ἡ καὶ ἄλλως , οἴχῃσι καταδὺς ὡς εἰς βυθόν . ὁ καὶ εὐλαβούμενη Ἀθηρᾶ ἡ τοῦ μὲνθου τε καὶ ἡ τῆς ἀλλη - γορίας · χίρεται γὰρ αὐτὸν καὶ νῦν ὡς καὶ αὐτὸ τοῦτον ὅτε ἀγνημονὼς αὐτῷ ἡ τύχη ἐχοπί , καὶ δέδε μὴ ποτε συγκοπείς τῇ ἀγυντᾶτι ἠττηθεῖν αὔριον ἐν τῇ μάχῃ · λαλεῖ τὰ ὠιθέστα , δυοὶ ταύταις χρησα - μένη ἐννοίαις , μιᾷ μὲν τοιαύτη · τί σοι ἄμετρα μεριμνῶσιν οἰκαδε τ᾽ ἐόντι καὶ τὰ φιλητατα εὐηκότι εὖ ἔχοντα ; ἑτέρα δὲ τοιαύτη · καὶ μὲν τις θνητῷ ἀνδρὶ ἑτέρῳ πιθεται , σὺ δὲ εἰς ἄν οὐ σοφὸς μὴ τὴν θεοῦθεν ἐπικουρίαν παραδοκῶν . καὶ οὕτως αὐτῷ ὕπνον ἐπὶ βλεφάροισ ἡ Ἀθηνα ἔχευε παύσαντι φρονί - μως τὸν τε θυμὸν τὴν τε μέριμναν . Τὸ λ * λ*ησιν δὲ μὲν ἐνταῦθα κείται , εὑρίσκεται δὲ καὶ ἐν ἄλλοις . ποιητικὸν δὲ ἐστι καὶ γίνεται ἀπὶ τοῦ ἐγείρω , κατὰ συγκοπὴν ἔχω , ἐξ οὐ ἐγρήσω ,
Lemmas: δηλουvtι ὁ Ὀδυσεέα . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , ἔτλην Καρδία καί έξειμι , παρωδώ τις οὕτως ἐν ὁ ὁ Ἀθηναῖος · ἔτλην δή Πινή καί ἀνέχω μωρολογέω . οἱςστις ἐπιχέω καί ὁ , ὁράω γάρ πλῆθος σύ δαμάζω καί λιμός ἀτραπός · ὁ περ παρωδία εἰμί ὁ , Πολίμος δαμάζω καί λοιμός Ἀχαιός . ὁ δέ κέντερον πάλιν καίριος ἐνταῦθα κεῖμαι , ὁ ἀσφάλεια ἔχω ἐκ ὁ ηθιμεις κατά ὁ κύω παραβολή . Ἴς δέ ἐκ ὁ Κελάωπος ὁ ποιητικός παραποιέω Ἐμπεδοκλῆς κιχλωπα κοίτη φημί ὁ ὁ ὀφθαλμός κατά λόγος ὁμιώτητος , διωθέω καί ἀλλαχοῦ . ὅτι2 καί ἐνταῦθα καθάπτω ὁ λογικός ἀποτείνω , οἷος , ἐν ἵστημι καθίστημι φίλος ἦτορ , τουτέστιν ὡς πρός ὁ Καρδία ἀποτίνω - νέομαι . διό καί ἐπάγω · ὁ δέ μῆλον ἐν πείθω Καρδία μένω , ἀκέω ὁ εἶμαι ἦτορ , τετληνία · εἰμί δέ ὁ πεῖσμα ἀντί ὁ πειθός ἀπό εὐθεια ὁ ὁ πῖσος . ἅπαξ δέ καί οὗτος ἐνταῦθα κεῖμαι . ὁ δέ τετληνία καίριος λέξις ἐν οὗτος , ὡς περ καί ὁ τολμάω . διό καί πολλάκις οὗτος ὁ ποιητής ἐν ὁ πάρειμι χράω . δῆλος δέ ὅτι ὁ κατορθόω ὁ τοιοῦτος οὖον μόνος τλήμων λέγω , ἀλλά εὐθύς καί σγειλις παρά ὁ ἀνέχω καί ἔτλην . διό μετά ὀλίγος ὀχέλιον ὁ ἀθήρα εἴρω Ὀδυ - Σέα ὁ οὗτος λέγω . ὅτι2 ὁ ἄϋπνος εἰμί ὁ Ὀδυσεέα ὧδε καί ἐκεῖ ἐλλείπω καί οὐ ἀπλόος ἀλλά συχνός μοιμινωτον νύξ παραβάλλω εἰς ὁμοιότης πρᾶγμα ὁ ποιητής φημί · ὡς δέ ὅτε γαστήρ ἀνήρ , Πολέως πυρός αἴθω , ἐμπλέω κνίζω τε καί αἷμα ἔνθα καί ἔνθα αἰόλλω , μῆλον δέ ὤψ λιλαίομαι ὀπτάω · τότε γάρ δηλαδή πυκνός στρέφω ὁ γαστήρ · ὡς ἄρα ὁ γε ἔνθα καί ἔνθα λίσσομαι μηρίζω . ὁ καί πρό ὁ παραβολή φημί εἶπον , νυκτερός αὐτός ελισσοθαις ἔνθα καί ἐν*θα . ἀστεῖος δέ ὁ περί γαστήρ ὀπτός πρό μικρός ἀνθλεῦ-720 Σαΐντα τοιοῦτος καί νῦν παραβολικός ἐάω . ἐκεῖ μέντοι ἔχω τις εἶπον καί ὡς γαστρίζω ἤτοι καρέννυ - ἕπομαι ἐθέλω ὁ Ὀδυσσεύς ἐθέλω . ἰστέον δέ ὅτι γαστρίζω κατά ὁ παλαιός οὖον μόνος ὁ ὡς ἐφρόδη χορτάζω , ἀλλά εἰμί ὅτε καί τίς κατά γαστροὺς τύπτω . Αἰολίς δέ ἀπλόος ὁ κινέω , ἐνταῦθα δέ ὁ κατά εὐλή . δοκέω δέ ὁ παλαιός γίγνομαι παρά ὁ ἀλλᾶς ὁ αἰόλλω , ὁ εἰμί ποικίλως καί πυκνός καί ταχέως στρίβω καί κινέω . ὅτι2 εἰδοποιός ὁ ποιητής τι*δὴ ποτός μεριμνάω ὁ Ὀδυσσεύς πυκνός , ὡς ἐφρόδη , νύξ στρέφω , λέγω ὅτι μεριμνάω , πῶς εἄν μηνστήρων ἀναιδής χείρ ἔρομαι , μόνος εἰμί πολύς · ὁ δέ αὐτός ἀολλέες ἔνδον εἰμί . ὁ δέ μείζων καί ἐν περ ἐμέω , κτείνω λίς τε Ἀθῆναι τε ἐκπτι , ποῦ εἄν ὑπεκπροσχύσοι*μι ὁ ὁ μηνστήρων πάνυ πολύς εἰμί . οὗτος δέ ὁ ποιητής μᾶλλον ἐπαπορέω πρό ὁ Ὀδυσεέως , πιθανολογέω ὁ ὁ μηνσιηροχτονίας . καί οὗτος μέν ἀπορητικός τις πρόειμι · λύσις δέ ὁ θεόω ἐπικουρία κατά ὁ Δίκαιος , ὡς ὁ ἀθήρα λέγω , τουτέστιν , ὁ παρά ὁ Ὀδυσσεύς σύγκσις , ὁ διαμερεῖς φυλάσσω ὁ Ὀδυ - Σέα ἐν πάνυισσι πόνος . ἔνθα καί θαρσέω Ὀδυσσεύς νομίζω , διά ὅς ἔχω φρόνησις , καί πεντηχοειντα λόχος ἀνήρ ἀνθίστημι , καί πᾶς μέν μή εἄν ἀναιρέω · οὖον γάρ δυνατός οὗτος ἀνήρ ἐν · βοῦς μέντοι ἐκ ἐκεῖνος ἐλαύνω καί ἱερία μῆλον . οὗτος ὁ ἀγαθός ἐλπίς ὁ ἥρως προστίθημι . καί οὗτος μέν παρήγορος παραδοκία ἐπί ὁ έξειμι . πρός δέ γε ὁ πάρειμι ὁ αὐτός ἀθήρα ὑπέρ Κέφα - Λῆς ἵστημι , τίς δή ποτός , φημί , ῥήγνυμι , τουτέστιν ἐγείρω , πᾶς περιχάμορε φάος , ἀκέω ἀνήρ πᾶς λίαν κακοτυγέστατε . οἶκος μέντοι ὧδε εἰμί · γυνή δέ ὅς ἤδη ἐν οἶκος , καί παῖς , οἷος ποῦ τις λλω εἰμί νιον . καί ἐπί οὗτος παρανέω ὁ ἀθήρα * ὁ ἥρως , τουτέστιν αὐτός ἑαυτοῦ συμπαιδηω , ἀλλά ἱλάσκομαι σύ , φημί , καί ὕπνος · ἀνίημι καί ὁ φυλάσσω πάννυχος ἐγείρω - σοντ . κακός δέ ὑπό δέσις ἤδη , τουτέστιν ὑπό ὁ κάκωσις μικρός ὅσος δυσμή εἄν βίος ὁράω · ὁ καί ἄλλως , οἴχομαι καταδύω ὡς εἰς βυθός . ὁ καί εὐλαβέομαι ἀθήρα ὁ ὁ μὲνθου τε καί ὁ ὁ ἄλλος - γορίας · χρίω γάρ αὐτός καί νῦν ὡς καί αὐτός οὗτος ὅτε αγνημοναω αὐτός ὁ τύχη ἐχοπί , καί Δέδε μή ποτός συγκόπτω ὁ ἀγυντᾶτι ηττώμαι αὔριον ἐν ὁ μάχομαι · λαλέω ὁ ὠιθέστα , δύο οὗτος χράω - μένω ἔννοια , εἷς μέν τοιοῦτος · τίς σύ ἄμετρος μεριμνάω οἴκαδε τε εἰμί καί ὁ φίλητος εὐηκότι εὕω ἔχω ; ἕτερος δέ τοιοῦτος · καί μέν τις θνητός ἀνήρ ἕτερος πείθω , σύ δέ εἰς ἄν οὖον σοφός μή ὁ θεόω ἐπικουρία παραδοκέω . καί οὕτως αὐτός ὕπνος ἐπί βλέφαρον ὁ Ἀθηνᾶ χέω παύω φρόνις - μάω ὁ τε θυμός ὁ τε μέριμνα . ὁ λ * λ*ησιν δέ μέν ἐνταῦθα κεῖμαι , εὑρίσκω δέ καί ἐν ἄλλος . ποιητικός δέ εἰμί καί γίγνομαι ἀπύ ὁ ἐγείρω , κατά συγκοπή ἔχω , ἐκ οὖον ἐγείρω ,