eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1461
θῆλμα ἔστην ἤρη , ἀντὶ τοῦ ἀντίχρως καὶ αὐτόχρημα . τὸ γὰρ ἄλλως ἄλλως ὁμοιωθῆναι , οὐκ ἀδυνα - τὸν ἔστιν . οὐχ ὁμοιοῦνται δὲ τις ἄνθρω , τῷ ἴαν χρῆττον . διὸ ἤρη , ἐπὶ μᾶλα πολλῶν ἐνίκα διος Ὀδυ - σσεύς . Τὸ δὲ ἄ ἄντων γε καὶνὸν ἔχοντος ἔστι , πᾶν γοργῶς ἔγραψε καὶ οὐδὲ κατὰ τὸν Τεῖριον Μέντην . ἐκείνος γὰρ , ἡσύχουν εἰ δή , ἐξ Ὀδυσσέως τόσος πλεῖς ὁ Τηλέμαχος . ἔχων θάμενος τὴν ἐφόρτησιν . Νῦστον δέ , ὡς ἐν παρίοργον καὶ ἐκ παρόδου ἀνδοίασι . Τὸ δὲ ἔχοντος , τινὰ τῶν ἀντιγράφων ἔχοντες ἔχοντος . καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τὴν ἀμφιβολίαν εἰσαγαγὼν τοῖς ὑστερον . τινῶν μὲν λεγόντων , ἔχοντον τὸν νῦν , ὡς ἔχοντος γόνον . ἔχοντον δὲ τὸν νινόν , ὡς ἐκ γόνου ὄντα . ἕτερον δέ , τὸ ἀνάπαλιν . ἔχοντον μὲν , τὸν νῦν . ἔχοντον δέ , τὸν * ἐκ παιδός . ὁ καὶ κρατεῖ μάλιστα.20 Τὴν τοῦτοισ δέ , χαῖρα καὶ τὸ ἔος ἀντὶ τοῦ τέος , καλὰ καὶ ἀλλαχόθ . φησὶ γὰρ . ἀνθ’ ἤτοι ἔως μὲν , ἐγὼ καὶ Ὀδυσσεὺς ταῦτα ἐποιούμην . Τὸ δὲ ἔνα θυμὸν ἔχοντες , ἀντίθετον ἐστι πρὸς τὸ δίχα βάσαν διλὸν γὰρ ὡς οἱ δίχα βάσαντες , οὐκ εἰσὶν ὁμόψυχοι . ἡ δὲ Ἰλιάς καὶ ἐπὶ ἀνθρώπων δυο ἑταίρων τὸ , ἔνα θυμὸν ἔχων , ἔγραψε . μεταποιήσασα τὸ ἔνα εἰς ἴσον πρὸς πλεῖον ἑκαστὸν ὁμοιότητος ἀνδραζῆς . τοιοῦτον γὰρ τὸ ἔχων ἴσον θυμόν . Τὸ δὲ νῦν καὶ ἐπίορον βουλή , διαστολή ἐστι πρὸς τοὺς ἀφροῦνως καὶ ἀβούλως ὁρωψυχούντας . Ὅρα δὲ καὶ ὡς διέσταιλεν ἀγορὰν καὶ βουλήν . ἀγορὰ μὲν γὰρ ὡς πολλοχὸν ἔχων , σύνεξις κοινή . βουλή δέ , ἡ κατὰ σύγκλητον . Ὅτι λευρὸς Ἀχαιὸς ἐκείνος πᾶστος κατὰ μὴν Ἀθηναῖς , ἐπὶ οὔτι νοήμοντάς φραῖ οὐδὲ δίζασαι πᾶστας ἔσαν . Ἴλη δὲ μήτηρ τῆς Ἀθηνᾶς , ὅτι μὴ ἐκολάσθη ζωντὸς ὁ * Λοχὸς Λίας , ἐνεβήσατο τῇ Κασσάνδρᾳ κατὰ πρόσωπον τῆς Ἀθηνᾶς . Καὶ ὅρα ὡς ὁ γέρων οὐκ ἐνέβησε δι’ αἰσχροδύμοσύνης εὐθὺς τῷ Λοχρῷ ἤρωι , ἀλλ’ ἐν τῷ καλοῖον διελέχεν . εὐθὺς γὰρ οὐ πάντες νοήμοντες . οὐ μὴν , ἐπὶ οὐ νοήμων ὁ Λοχρὸς . ὅπως δὲ μὴ νοήμονας εἶναι φροῖ , καὶ τοὺς μὴ ζολασαντας τὸν Λοχρόν . Ὅτι διαντῶν ὁ ποιητὴς πάντας ἔσθα ὡς ἡ μὲν δύναμις τῶν ἀρχόντων μέγα τι ἄντι , φθό - γας δὲ αἴτιον ἡ διχόνοια , καὶ μάλιστα εἰ κατὰ θεομηρίαν γίνοιο , ἱστορεῖ ὡς ἡ τῆς Ἀθηνᾶς μήτηρ ὀλοῇ , ἔων ἀμφοτέροισ * Ἀργείδας ἐθηνεν ἐν Τροίᾳ μετὰ τὴν ἄλωσιν . Οἱ δέ , καλυσσά - μενοι ἐς ἀγορὴν τὸν λαὸν μέγ’ , ἀπὲρ οὐ κατὰ κόσμον ἐς ἥλιον καταδύντα . οἱ δ’ ἤλθον οὐν βεβα - ρηότες , νὺς Ἀχαιῶν . μὴν μὴν ἐκείνην , τοῦ ἄντα λαὸν ἔχαιρεν . ἔνθα Μενέλαος μὲν , ἀνὴρ γνῶστον μιμνήσκειν ἐπ’ εὐρίαν νῶτα θαλάσσης . κακόν τι ὡς εἰκὸς προορώμενος , θεομηρίαν τιχὸν ἢ καὶ στρατοῦ ἐπίλαυσιν . Οὐδ’ Ἀγαμέμνονι πέρμπαν ἠδύνατο . ἐβού - λετο γὰρ φραῖν ἐπισχὼν τὸν λαὸν βέζαι τε τὰς ἱερὰς ἐκατόμβας , ὡς τὸν Ἀθηναίην διανὸν χόλον ἐξακέ - σαιτο . νηπιος . οὐδὲ * τὸ , ἵδη ὁ οὐ πείσεσθαι ἐμελλεν . Οὐ γὰρ τ’ αἴψα θεῶν τρέπεται νόος αὐτὸν ὄντων , οὐχ’ ὅτι ἀκαματὴς τὸ θεῖον , στρεπτοὶ γὰρ καὶ θεοὶ αὐτοὶ ὡς ἐν Ἰλιάδι ἠφώθη , ἀλλ’ ὅτι οὐ ταχὺ μετατρέπονται . ὁ δὲ καὶ ἀνθρώπων μεγαλουργῶν ἴδιον . αἴτα ἱστορεῖ ὁ ποιητὴς καὶ ὡς ἐπὶ χαλεποῖσιν ἡμῶν ἦσαν ἐπ’ ἄλληλους οἱ ἀδελφοὶ βασιλεῖς ἰσότης ἀγορὰς νόμῳ , ἀνοφύσαντες μετὰ ἔχων οἱ Ἀχαιοί , ἐμισώθησαν , καὶ οἱ μὲν , παρὰ τῷ Ἀγαμέμνονι ἔμειναν . οἱ δὲ λοιποὶ , ἀπέπλευ - σαν . οἱ καὶ ἐλθόντες εἰς Τένδον , ἐδύσαν . οὐκἀδε ἔμεινοι . θεὸς δ’ οὕτω μὴδε*το τοῦτον , ὡς ἐρω ὅπως κακὴν ἐπὶ δεῖν τῶν αὐτῶν . καὶ’ ἦν οἱ μὲν ἀμφὶ τὸν Ὀδυσσέα , ἐθηνσαν ἀποπτήφραντες ἐπ’ Ἀργείδῃ Ἀγαμέμνονι ἤρα εἴροντες . Νῦστον δὲ καὶ οὐς αὐτὸς ἀπαρωθμίται , ἔφηνγον . Ἐταὶ φραῖ γινώσκων ἄ δὴ κακὰ μὴδὲτο δαίμων . ποῖον δὲ καὶ πῶς ἐν*τῶσεν , οὐκ ἀφρηται . οἷα μὴ θέλοντος τοῦ ποιητοῦ λελέσθαι τι διπταθῆσαι σημαῖον ἢ τινας . τῶς γε μὴν δηλοῖ ὁ γέρων , εἰδὶνα τιχμαίρεσθαι τὰ μέλλοντα . Ἴστον δὲ ὅτι τὸ , ἔων Ἀργείδας ἐθηνεν , οὐ φραῖ ἀλλὰ θέλει δηλοῖ τὴν κακὴν ἔων εἶναι . Τὸ δὲ ἐς ἥλιον καταδύντα , ἀντὶ τοῦ πρὸν δύσιν ἡλίου . ἐν μέντοι τῇ Ἰλιάδι , τὸ ἔως ἡλίου διάκως δηλοῖ . φραῖ γὰρ . πρόπαι ἤμαρ ἐς ἥλιον καταδύντα . Ἴστον δὲ ὡς οὐ νόημα ἀπλῶς ὁ ποιητὴς τὸ ἐς ἥλιον δύντα ἐπ’ ἀγορὰν ἐλθεῖν τοὺς Ἀχαιοὺς . τοῦτο γὰρ κακὸς ἐν ποτε γινώτω . κακὰ καὶ τὸ ἐν νυκτί , ὡς ἐν πολλοῖς τοῖς ὑστερὸν καὶ ἐν ταῖς Ὁμηρικαῖς δι’ ἑν-τρυνοσίας ἀφη - γεται . οὐχὼν ὡς ἠφώθη , ἐς , τὸ πᾶν ἀπαρωθμίεται ὁ ποιητὴς τῇ πρὸς ἰσπίραν ἀγορᾷ . ἀλλ’ ὅτι οὐ κατὰ κόσμον ἤλθον , οὐν βεβαρημένοι . διὸ καὶ ἀκόσμως σκευάσαντες , ἐμισώθησαν . ὅως δὲ καὶ ἄλλως , νὺς μὲν ἀγαθὴ ἐν τοῖς τοιούτοις , αἱ γε καὶ ἐν νυκτὶ βουλή κατὰ τὴν παροιμίαν . καὶ εὐφρόνη δὲ διὰ
Lemmas: θῆλμα ἵστημι Ἥρα , ἀντί ὁ ἀντίχρως καί αὐτόχρημα . ὁ γάρ ἄλλως ἄλλως ὁμοιόω , οὐ ἀδυνα - ὁ εἰμί . οὐ ὁμοιόω δέ τις ἄνθρω , ὁ εἷς χράω . διό Ἥρα , ἐπί μῆλον πολύς νικάω δῖος Ὀδυ - σεύς . ὁ δέ ὅς Ἄντων γε καινός ἔχω εἰμί , πᾶς γοργός γράφω καί οὐδέ κατά ὁ Τεῖριον Μέντης . ἐκείνος γάρ , ησυχοω εἰμί δή , ἐκ Ὀδυσσεύς τόσος πλέω ὁ Τηλέμαχος . ἔχω θεάομαι ὁ ἐφόρτησιν . Νῦστον δέ , ὡς ἐν παρίοργον καί ἐκ πάροδος ανδοιημι . ὁ δέ ἔχω , τις ὁ ἀντίγραφος ἔχω ἔχω . καί οὗτος εἰμί ὁ ὁ ἀμφιβολία εἰσάγω ὁ ὕστερος . τις μέν λέγω , ἔχω ὁ νῦν , ὡς ἔχω γόνος . ἔχω δέ ὁ νίνον , ὡς ἐκ γόνος εἰμί . ἕτερος δέ , ὁ ἀνάπαλιν . ἔχω μέν , ὁ νῦν . ἔχω δέ , ὁ * ἐκ παῖς . ὁ καί κρατέω μάλιστα.20 ὁ οὗτος δέ , χαίρω καί ὁ ἑός ἀντί ὁ τίς , καλός καί ἀλλάσσω . φημί γάρ . ἀντί ἤτοι ἔως μέν , ἐγώ καί Ὀδυσσεύς οὗτος ποιέω . ὁ δέ νάω θυμός ἔχω , ἀντίθετος εἰμί πρός ὁ δίχα βαίνω διλὸν γάρ ὡς ὁ δίχα βαίνω , οὐ εἰμί ομόψυχος . ὁ δέ Ἰλιάς καί ἐπί ἄνθρωπος δύο ἑταῖρος ὁ , νάω θυμός ἔχω , γράφω . μεταποιέω ὁ νάω εἰς ἴσος πρός πλείων ἕκαστος ὁμοιότης ἀνδραζῆς . τοιοῦτος γάρ ὁ ἔχω ἴσος θυμός . ὁ δέ νῦν καί ἐπίορος βουλή , διαστολή εἰμί πρός ὁ αφρουναω καί ἀβούλως ὁρωψυχούντας . Ὅρας δέ καί ὡς διαστέλλω ἀγορά καί βουλή . ἀγορά μέν γάρ ὡς πολλοχὸν ἔχω , συνέχω κοινός . βουλή δέ , ὁ κατά σύγκλητος . ὅτι2 λευρός Ἀχαιός ἐκείνος Πάστος κατά μήv Ἀθηναίς , ἐπί οὔτις νοήμων Φράι οὐδέ δίζω πάστας εἰμί . ἴλη δέ μήτηρ ὁ Ἀθηνᾶ , ὅτι μή κολάζω Ζωντός ὁ * λοχός Λία , ἐμβαίνω ὁ Κασσάνδρα κατά πρόσωπον ὁ Ἀθηνᾶ . καί ὁράω ὡς ὁ γέρων οὐ ἐμβαίνω διά αισχροδυμοσυνιημι εὐθύς ὁ Λοχρῷ ἥρως , ἀλλά ἐν ὁ καλέω διαλέγω . εὐθύς γάρ οὖον πᾶς νοήμων . οὖον μήv , ἐπί οὖον νοήμων ὁ λοχρως . ὅπως δέ μή νοήμων εἰμί φρέω , καί ὁ μή ζολασαντας ὁ λοχρω . ὅτι2 διαντάω ὁ ποιητής πᾶς ἐσθίω ὡς ὁ μέν δύναμις ὁ ἄρχω μέγας τίς Αἴας , φθάνω - γῆ δέ αἴτιος ὁ διχόνοια , καί μάλιστα εἰμί κατά θεομηρίαν γίγνομαι , ἱστορέω ὡς ὁ ὁ Ἀθηνᾶ μήτηρ ὀλοός , ἐάω ἀμφότερος * αργειδαις θνῄσκω ἐν Τροία μετά ὁ ἅλωσις . ὁ δέ , καλυσσά - μένω εἰς ἀγορά ὁ λαός μέγας , Απέρ οὖον κατά κόσμος εἰς ἥλιος καταδύω . ὁ δέ ἔρχομαι ὀν Βέβα - ρηοαιρεω , ὗς Ἀχαιός . μήv μήv ἐκεῖνος , ὁ ἄντα λαός χαίρω . ἔνθα Μενέλαος μέν , ἀνήρ γνωστός μιμνήσκω ἐπί Ὑρία νῶτον θάλασσα . κακός τίς ὡς εἰκός προοράω , θεομηρίαν τιχὸν ἢ καί στρατός ἐπίλαυσιν . οὐ Ἀγαμέμνων πέρμπαν δύναμαι . βοῦς - Λέτο γάρ Φράιν ἐπέχω ὁ λαός βέζα τε ὁ ἱερή ἑκατόμβη , ὡς ὁ Ἀθηναῖος διανὸν χόλος ἐξακέ - σλαμαι . νήπιος . οὐδέ * ὁ , ἴδη ὁ οὖον πείθω μέλλω . οὖον γάρ τε αἶψα θεός τρέπω νόος αὐτός εἰμί , οὐ ὅτι ἀκάματος ὁ θέω , στρεπτός γάρ καί θεός αὐτός ὡς ἐν Ἰλιάς ἀφίημι , ἀλλά ὅτι οὖον ταχύς μετατρέπω . ὁ δέ καί ἄνθρωπος μεγαλοεργός ἴδιος . ἀΐτας ἱστορέω ὁ ποιητής καί ὡς ἐπί χαλεπός ἐγώ εἰμί ἐπί ἀλλήλων ὁ ἀδελφός βασιλεύς Ἰσότης ἀγορά νόμος , ἀναφύω μετά ἔχω ὁ Ἀχαιός , εμισωζω , καί ὁ μέν , παρά ὁ Ἀγαμέμνων μένω . ὁ δέ λοιπός , ἀποπλέω - σάω . ὁ καί ἔρχομαι εἰς τένδω , δύο . Ούκα μένω . θεός δέ οὗτος μὴδε*το οὗτος , ὡς εἴρω ὅπως κακός ἐπί δήω ὁ αὐτός . καὶι εἰμί ὁ μέν ἀμφί ὁ Ὀδυσσεύς , θνῄσκω ἀποπτήφραντες ἐπί Ἀργείδῃ Ἀγαμέμνων ἐράω εἴρω . Νῦστον δέ καί οὖς αὐτός απαρωθμιος , φέρω . ἔτης Φράι γιγνώσκω ὅς δή κακός μήδομαι δαίμων . ποῖος δέ καί πῶς ἐν*τῶσεν , οὐ ἀφρέω . οἷος μή ἐθέλω ὁ ποιητής λανθάνω τίς διπταθῆσαι σημεῖον ἢ τις . Τῶς γε μήv δηλόω ὁ γέρων , δίνω τιχμαιρω ὁ μέλλω . οἶδα δέ ὅτι ὁ , ἐάω αργειδαις θνῄσκω , οὖον Φράι ἀλλά ἐθέλω δηλόω ὁ κακός ἐάω εἰμί . ὁ δέ εἰς ἥλιος καταδύω , ἀντί ὁ πρόειμι δύσις ἥλιος . ἐν μέντοι ὁ Ἰλιάς , ὁ ἔως ἥλιος διάκος δηλόω . Φράι γάρ . προπή ἦμαρ εἰς ἥλιος καταδύω . οἶδα δέ ὡς οὖον νόημα ἀπλόος ὁ ποιητής ὁ εἰς ἥλιος δύω ἐπί ἀγορά ἔρχομαι ὁ Ἀχαιός . οὗτος γάρ κακός ἐν ποτός γιγνώσκω . κακός καί ὁ ἐν νύξ , ὡς ἐν πολύς ὁ ὕστερος καί ἐν ὁ Ὁμηρικός διά ἑν-τρυνοσίας ἁφή - Γέτης . οὐχὼν ὡς ἀφίημι , εἰς , ὁ πᾶς απαρωθμιετης ὁ ποιητής ὁ πρός ἰσπίραν ἀγορά . ἀλλά ὅτι οὖον κατά κόσμος ἔρχομαι , ὀν βαρέω . διό καί ἄκοσμος σκευάζω , εμισωζω . ὅς δέ καί ἄλλως , ὗς μέν ἀγαθός ἐν ὁ τοιοῦτος , ὁ γε καί ἐν νύξ βουλή κατά ὁ παροιμία . καί εὐφρόνη δέ διά