eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1911
Ψ Ω Δ Φ . ἐκρήμη τανύσας τὸ τόξον , ποινὴν αὐτῷ τῆς ἀρετῆς ἀπαιλούμενος . Σημαιοῦνται δὲ οἱ παλαιοὶ καὶ ὡς ὑπερφιάλους τοὺς μνηστήρας ὁ Ἀντίνοος ἐπὶ ἐπαίνῳ ῥησίν . οὐ γὰρ δὴ πον ψέγει τοὺς κατ’ αὐτόν , εἰ μὴ ἄρα βαρυνόμενος λέγει , ὡς ἀξίος κῶνη συννεχωσιόθαι ἡμὶν τοῖς , ὡς οἱ πολλοὶ ἡασιν , ὑπερφιάλοις · φὴ δὴ ὁμοῖον τί ἐστιν ἐφεξῆς καὶ τὸ , ἐχθλὸς πίνει μὴτ’ ἀνδράσι χωροθεροίσιν , ὡς ταντὸν ὧν ὑπερφιάλους καὶ χωροθερούς αὐτῶν . Τὸ δὲ , ἀ διπλὲ ξεινον , ἀπολοῦν ὧν ἀντὶ ὑπεροθε - τικοῦ εἰληπται τοῦ διπλαούτατε . ἐφόβηθη δὲ οὕτως ἡ ἀπαρατηρητὸς διὰ θυμῶν , ἡ καὶ ἄλλως ἀπλούστε - ρον κατὰ τὸ , νικᾶ γὰρ ἡ ἀρετὴ με τῆς * ἐχθρας πολὺ , ἡ , οὖν πλεῖον · καὶ τὸ , μεταβολὴ πάντων ἡδυ , ὁ ἐστιν ἡδίτερον , ὡς τινες ἡασί . Τὸ δὲ ὧ , θέν , οὐκ ἀγαπᾶς , ἐπιοὺς τοὺς ὑστερον ἐπὶ τοῦ ἀρκεῖσθαι τιθέναι τὸ ἀγαπᾶν , ὁ καὶ μετὰ ὀστιχῆς ἐκείνοι συντάσσουν . Ἀμέρδεν δὲ ἐν ἄλλοις μὲν τὸ σκοτιζέιν , νῦν δὲ δαιτὸς ἀμέρδεσθαι τὸ στερισκσθαι , ἀπὸ τοῦ μερίζειν , ἵνα ἡ ἀμέρδιν τὸ μερίδος ἀποστερεῖν . Τὸ δέ , μύθων ἡμετέρων καὶ ῥήσιος , ταυτὰ δηλοῦσιν , ὡς περ καὶ τὸ , ὡς ἂν τὸν οἶνον χανδὸν ἐλη , μηδ’ αἴσμα πίνη , τοιούτω κατὰ τὸ αἴσιον καὶ χαθῆχον . Τὸ δέ , οὐδὲ τις ἄλλος ἡμετέρων μύθῳ ξείνος καὶ πτωχὸς ἀκούει , ὧν φανερά ἡ διαφορὰ , θυμοῦ ἐστὶ λαλιὰ περιττὴ καὶ οὐκ ἀναγκαία λεχθῆναι · ἡρκει γὰρ μόνον τὸ εἰπεῖν ὡς ἀκούεις μόνος μύθων ἡμετέρων καὶ οὐκ ἐχρήν ἀπανθρωπίαν κατειπεῖν τῶν μνηστήρων εἰς οὐδὲν δέον . Τρώμα δὲ ἀντὶ τοῦ βλάπτει . γίνεται δὲ ἐκ τοῦ τρω τοῦ συγχοπέτεος ἐκ τοῦ τεῖρω . ἐκ τούτου δὲ παρὰ τοῖς ὑστερον καὶ τὸ τιτρώσκω ὁμοίως τῷ , γνῶ γινώσκω , παρήχται · καὶ τὸ τρώμα καὶ ἡ τρῶμὴ ἐπὶ βλάβης Ἰωνικῶς ὁμοίως τῷ , βρώμα βρωμὴ καὶ τοῖς τοιούτοις . τρώμα δὲ φραμεν οὐ τὴν ἀπλῶς ἀλλ’ ἐν πολέμῳ βλάβην , ἀφ’ ἧς καὶ ἐπαντρώμα συνθέτως ἐν τοῖς τοῦ Ἀθηναίου , ὁ δοκεῖ ἐρεθίσαν τινὰ δηλοῦν τρυφητ*χὸν ἐν τῇ , ἵνα μὴ καταγισμοὺς λέγω καὶ τὰ ἐπαντρώματα , ἃ πολλάκις προφέρεται ὁ Ἐπίκου - ρος , καὶ τοὺς γαργαλισμοὺς καὶ τὰ νύγματα . δηλὸν δ’ ὅτι , ὡς περ γνῶ γνῶσω , δῶ δώσω , οὕτω καὶ τρω τρώσω . εἰ δὲ καὶ τρώειν ὁ οἶνος λέγεται , ἀλλ’ ἐστιν οὐς καὶ ὀφελεῖν φαίνεται πολυτρόπως . Ζήνων οὖν , ἡασίν , ὁ Κτιεὺς σκληρὸς ἄλλως ὧν πρὸς τοὺς συνηθεις , ὡμως εἰ πλεῖον οἴνου πάσσειε , ἡδὺς ἐγίνετο καὶ μεῖλχος , λέγων ταυτόν τι τοῖς θέρμοις πίοσχειν , οἱ πικρότεροι ὄντες πρὶν διαβραχῆναι , ποτισθέν - τες γλυκεῖς γίνονται καὶ προσηνέστεροι . “ Ἐκτωρ μέντοι ἐν τῇ Ἰλιάδι οὐ πίνει τὸ παρὰ τῆς μητρὸς διδόμενον , ὅτε τὴν μάχην λαπὼν ἀνῆλθεν εἰς τὴν πόλιν , πᾶνν καλῶς . νέος μὲν γάρ , ἡασιν , ὧν τις ταχὺ μεθυσθήσεται διὰ πληθὸς τοῦ ἐνπάρχοντος θερμοῦ · οὐ γὰρ χρή πῦρ ἐπὶ πῦρ ὀχτεῖνεν · ἡηραῖος δὲ ὧν τάχιστα μεθυσθήσεται δι’ ὀλιγότητα καὶ ἀσθένειαν τοῦ περὶ αὐτὸν θερμοῦ . εἰ δὲ καὶ τότε ὁ Ἐκτωρ ἐδεδίει , ὡς καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα ἐφάνη , μὴ ποτε πιὼν ἀπογνοθῆ διὰ τὸ παρακαί - ριον , ἀλλ’ ὅτε καιρὸν ἡ πόσις ἔχει τοῦ οἴνου , τότε κατὰ τὴν Εὐριπίδειον μοῦσαν ἀοκσιγνὸς ἐστιν . εἰς δὲ ψόγον οἶνον καὶ αὐ πάλιν εἰς ἐπαινον μεθοδευτῆς πρόκειται ὁ καλὸς Ἀθηναῖος . Τὸ δέ , ὅς καὶ ἄλλους βλάπτει ὅς ἂν μιν χανδὸν ἐλη , συνή*θως ἀπὸ πληθυντικοῦ κατῆλθεν εἰς ἐνιχὸν πρὸς ἀκρί - βειαν ἐννοίας . οὐ γὰρ πάντας ἀπλῶς ὁ οἶνος βλάπτει , δι’ οὐ καὶ ὀνεῖται τις πολλάκις πιὼν , ὡς καὶ ἡ Ἰλιάς λέγει , καὶ ἡ ἐτυμολογία δὲ δηλοῖ , ἐκ τοῦ ὀνεῖν αὐτὸν παράγουσα , ἀλλ’ ὅς ἂν αὐτὸν χανδὸν ἐλη , ὅς δὴ καὶ πάφοινος λέγεται καὶ παροινίαν νοσεῖν καὶ ἐξοινίαν ἔχειν , ὁ δηλοῖ τὴν ὑπὲρ τὸ καθῆχον οἴνο - ποσίαν . ἐκ δὲ τῶν τοιούτων καὶ τὸ ἐμπαροινεῖν καὶ τὸ πεπαρωνηκέσαι . Τὸ δέ , χανδὸν ἐλη , σιωφθείη ἂν ὡς μὴ δυνατὸν ὧν ἄλλως πίνειν τινὰ εἰ μὴ χαίνοι · διὸ κακῶς εἰρῆσθαι βλάπτεσθαι , ὅς ἂν οἶνον ἀπλῶς χανδὸν ἐλη . ὕθεν εἰς διόρθωσιν , μάλιστα μὲν οὖν εἰς σαφήνειαν ἐπίζεται τὸ , μηδ’ αἴσμα πίνη , ὡς τοῦτο ὧν χανδὸν πίνειν τὸ μὴ αἴσμα πίνειν . εἰρηται οὖν τὸ χανδὸν πίνειν ὡς ἀπὸ τινὸς δοξεῖον διαχάσκοντος ἀεὶ πρὸς ὑποδοχὴν ὑγροῦ . Τὸ δέ , ἀγαλντοῦν Εὐωστῖνα , εἰς ἐνδιαξιν κείται τοῦ καὶ τοὺς ἀγαλντοὺς ἀρχεῖσθαι τῷ οἴνῳ . Τὸ δὲ ἄασεν ἀντὶ τοῦ ἐβλαψε λέξεις μέν ἐστιν οὐ κοινή , καιρωτάτη δὲ ὡς ἐν ποιήσει . διὸ καὶ τρίς αὐτῇ ἐνταῦθα χρᾶται Ὀμηρος . ἐκ δὲ τούτου τοῦ ὀήματος καὶ ἡ ἄτη κατὰ συναίρεσιν διὰ διχρόνου ἐκπεταμένου . ἴσως δὲ καὶ ὁ ἀεσίφρων θυμὸς . ἡγοῦν βλαψίφρων , φρενοβλαβής , οὐ περ ἀπολοῦν τὸ , φρεσὶν * ἄασθείς , ἡγοῦν βλαβεῖς , ὁ ταυτόν ἐστι τῷ μανείς . ἐπὶ καὶ μανίς ἐοικεν ἡ ἄκρα μέθη κατὰ τὸ , μαινόμενος καλ’ ἐξῆς . τοιούτον δὲ καὶ τὸ , φρένας ἄασεν οἶνφ . Τὸ δὲ ἐφεξὲς φυσικῶς καὶ οὐ κατὰ ’Αττικοὺς ἀδιπλασίωστον ἔχει τὸ ἥδῦ . Τὸ δὲ , οὕσατα ρύνᾶς τε ἀμῆσαντες ἀντὶ τοῦ ἐκτεινόντες καὶ ῥέων ἀποχόωραντες ὡς εἰ καὶ τι φυτόν ἀμώμενον . Τὸ δὲ , ἥν ἄτην ὀχέων , ἀστειως εἰρήται ἀντὶ τοῦ , ὀχὼν καὶ βαστάζων τὴν ἑαυτοῦ βλάβην ὡς οἷα τις ἀγθοφόρων ἱπποκονταινρος , ἐπεὶ καὶ ἐν ’Ιππῶν λέγεται τὸ ὀχέων . ὡς γοῦν ἵππος ὀχεῖ , τοῦτέστι φέρει τινά , οὕτω καὶ ὁ Κένταυρος Εὐρυτίων τὴν κατ’ αὐτὸν βλα*βὴν . Τὸ δὲ εὐρετο τρίτον ἐστὶν ἐπικὸν δευτέρου ἀορίστου τοῦ εὕρωμι , ὃ κεῖται καὶ παρὰ Σοφοκλεῖ . τὸ γὰρ εὐράμην καὶ τὸ εὐράτο οὐ σύνηθες ’Αττικοῖς . Τοῦ δὲ οἰνοχασίων βαρύτονος ὁ ἐπιστὼς κατὰ τὸ κιχεῖν καὶ ὅσα τοιαῦτα . τοῦ μέντοι καρηβαρίων περισπώ - μενόν ἐστι τὸ θέμα . αἴτιον δὲ ἐν ἀμφοῖν ὁ κατὰ τὸ μέτρον δακτυλισμός . οὔτε γὰρ τὸ καρηβαρίω ἐχρήν διφθόγγω παραλήγεσθαι · ἀχρηστον γὰρ τοῦτό γε εἰς μέτρον ἡρωϊκόν · οὔτε αὖ πάλιν τὸ οἰνοχασείω ἐχρήν ἐκπεσὶν τῆς διφθόγγου , ἐγίντο γὰρ οὕτω πούς ’Ιωνικὸς ἀπὸ μαίοντος , ἀχρηστος μέτρω δακτυ - λικῷ . καλὸν τοίνυν ἐκῆ μέν ἡ διὰ τοῦ ἰῶτα , ἐνταῦθα δὲ ἡ διὰ διφθόγγου γραφή . ’Επη - τὺς δὲ κατὰ μὲν τινὰς ἡ μκαταισίως ὡς ἀπὸ τοῦ ἐπατατεῖν . ἑτεροὶ δὲ ἐπητὺν τὸν ἐν λόγοις φασὶν ἐπαίνον ὡς ἀπὸ τοῦ ἐπήτης ἢ ἐπητὴς ὀξυτόνως , ὁ δηλοῖ τὸν φρόνιμον καὶ λόγιον . ’Αντιβολήσαι δὲ νῦν τὸ ἐπι - τυχεῖν · ἐν ἄλλοις δὲ τὸ συναντῆσαι · παρὰ δὲ τοῖς ὑστερον καὶ τὸ ἰατεῦσαι . “ Ὅτι καὶ ἐπὶ τῆς Πηνελόπης σχηματίζει τι ἀστειῶς ὁ ποιητής . ποιεῖ γὰρ αὐτὴν τὴν ἀληθῶς ἀγνοοῦσαν , λέγου - σαν αὐτὸ τὸ ἐξηλούμενον ὡς ἐν σχήματι ἐρωτήσεως καὶ οὕτω ψιχεγωγοῦσαν τοὺς εἰδότας ἀχροατάς . εἰποῦσα γὰρ πρῶτον καὶ αὐτὴ πρὸς ’Αντίνοον ὡς οἱ καλοὶ οὐδὲ δικαίον ἀτέμξαι τοὺς τοῦ Τηλεμάχου ξείνους ἐπιφῆμι ἐρωτηματικῶς · ἔλπει , εἰ περ ὁ ξείνος μέγα τόσον ἐντανύσει χειρὶ τε βίηφί τε πεποιθὼς , οἴκαδε μὲ ἀξιοῦθαι καὶ τὴν ἡμῶν οἶκον ἀκουτιν · ἐνταῦθα γὰρ ὁ εἰδὼς ἀχροατὴς εἴποι ἂν , ὅτι καὶ οὕτως ἐστι , εἰ καὶ οἱ * μνηστήρες οὐχ οἴσθαι τοῦτο φασίν , ἐπεὶ μηδὲ ἔοικεν . ἀστείων δὲ τῆς γυναικὸς καὶ ἐφεξῆς τὸ , οὐδ’ αὐτὸς πού τοῦτό γε ἐνὶ στήθεσσιν ἔολπε , τὸ πού διαστακικῶς εἰποῦσα ὡς τοῦ ξείνου ἴσως ἐλπίζοντος , ὁ καὶ οὕτως εἶχε . τὸ μέντοι ἐπιμερόμενον σκοπίζει τὴν ἐμφασιν ἐπιτηδὲς , ἵνα μὴ διόλου ὁ ποιητὴς χαριεντίζοιτο . φησὶ γὰρ ἡ γυνή · μηδὲ τις ὑμῶν τούτου ἕνεκα θυμὸν ἀχέων δαινύσθω · ἐπεὶ οὐδὲ μέν οὐδὲ ἔοικεν . οὕτω καὶ Τηλέμαχος , εἰ περ ἐτάνυσε τὸ τόξον , οὐκ ἂν πάντως ἡμάτρω τὴν μητέρα , ἔχαιρε δ’ ἂν ὡς εἰκὼς τῷ πατρὶ . ἄλλως δὲ γε ἐστιν ἐπι - * βαλεῖν ὅτι ἐσχηματίσται ἀστείως καὶ τὸ , μηδὲ τις ὑμῶν τοῦτον ἄνεκα συγκεχηνέντος δαινύσθω , ἐπεὶ οὐδὲ ἔοικεν , ὡς τῆς ψυχῆς ἀποφοιδαζούσης , μὴ εἰκὼς εἶναι τοὺς μνηστήρας ἀγθίσθαι , εἰ περ ὁ ἀνὴρ Ὀδυσσεὺς ἐλπεται οἴκαδε ἀξιοῦθαι τὴν οἰκείαν γαμὴν , ἥς ἐπὶ τοσοῦτον ἀπῆν . καὶ τοῦτο μέν τοιούτον . ὁ δὲ Εὐρύμαχος ἀφησάμενος μὴ οὕτως οἴσθαι , ὡς καὶ προεγρήρη , τοὺς μνηστήρας , ἐπεὶ οὐδὲ ἔοικεν , ὁ δὴ καὶ ἡ γυνὴ πρὸ αὐτοῦ ἔφη , ἐπάγει τὸ , ἀλλ’ αἰσχυνόμενοι φέτιν ἄνδρῶν ἤδὲ γυναικῶν , ἀτέμξομεν δηλαδὴ τὸν τοῦ Τηλεμάχου ξείνον . * τοῦτο γὰρ ἀναγκαίως ἐκ μακροῦ ἀπὸ κοινοῦ νοεῖται πρὸ δέκα στίχων κείμενον . τίς δὲ ἡ αἰσχύνη ; μὴ ποτὲ τις , φησίν , ἀπῆσι κακώτερος ἄλλος ’Αχαιῶν , τοῦτέστιν ἀσθενὴς ἢ δυσγενὴς , ἢ πολὺν χειρόνως ἄνδρες ἀμύμονος ἀνδρὸς ἀκουτιν μινύται , οὐδὲ τι τόσον ἐνξοον ἐντανύουσι , ἀλλ’ ἄλλος τις πτωχὸς ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλθὼν φηιδίως ἐτάνυσε βίον , διὰ δ’ ἤκε σιδήρου . ὧν ἀμφοτέρων ἐνταῦθα χρεῖα , πρῶτα μέν , ταῦνσαι τόξον , εἶτα καὶ διοστίνδσαι σιδήρου . ὡς ἐρῆσιν · ἡμῖν δ’ ἂν ἐλέγχεα ταῦτα γένοιτο . δι’ ὧν ἡρωϊκευσαν Εὐρύμαχος ὁ φθάσας εἰπε γοργῶς τὸ , ἐλεγχήν δὲ καὶ ἀσομένωσι πυθέσθαι . Δῆ*λον δ’ ὅτι τριχῶς λέγεται τὸ ἐλεγχος , ἢ ἐλεγχία καὶ κοινώτερον ὁ ἐλεγχος . καὶ οὕτω μέν Εὐρύμα - χος . ἡ δὲ γυνὴ θαυμασίως πρὸς τὸν εἰπόντα ἐλέγχεα ταῦτα εἶναι , Εὐρύμαχε , φησίν , οὐ πῶς ἄστιν εὐξλέως κατὰ δήμον ἐμμένα , οἱ δὴ οἶκον ἀτιμάζοντες ἔδουσιν ἄνδρὸς ἀριστήρος . τί δ’ ἐλέγχει ταῦτα τίθησθε ; τοῦτέστι τὰ μεγάλα παρορῶντες ἐλέγχετε τί δὴ ποτε τὰ μικρὰ ὑφορᾶσθε ; Καὶ ὧσα ὡς ἀπὸ μᾶς λέξεως τῆς ὑστερον ἐπενεχθείσης ἐν τῷ , ἡμῖν δὲ ἂν ἐλέγχεα ταῦτα γένοιτο , ἀντιλογίαν γενναίαν ἢ σοφὴ Πηνελόπη πορίζειται , κατασκευάζουσα ὡς οὐκ εὐὶ τὰ τοιαῦτα ἐλέγχεα . εἶτα καὶ τὸν ξείνον ἐπαινέουσα καὶ τὸ ἐπαθλον ἐχρωνοῦσα , « πὶρ ἀριστεύσαι ὁ ξείνος , φησίν · οὕτος δὲ ξείνος μέλα μέν μέγας ἤδ’ εὐπηνής , πατρὸς δ’ ἐξ ἀγαθοῦ γένος εὐχεται ἐμμεναι νίος · καὶ μετ’ ὀλίγα · εἰ περ ἐντανύσει τὸ τόξον , ἴσσω μιν χλαίναν τε χιτῶνά τε , ἔιματα καλά , δώσω δ’ ὀξύν
Lemmas: Ψ Ω δ Φ . κραίνω τανύω ὁ τόξον , ποινή αὐτός ὁ ἀρετή απαιλουμην . σημαιουντ δέ ὁ παλαιός καί ὡς ὑπερφίαλος ὁ μνηστήρ ὁ Ἀντίνοος ἐπί ἔπαινος ῥῆσις . οὖον γάρ δή πως ψέγω ὁ κατά αὐτός , εἰμί μή ἄρα βαρύνω λέγω , ὡς Ἀξιός Κώνη συνέχω ἐγώ ὁ , ὡς ὁ πολύς εἰμί , ὑπερφίαλος · φημί δή ὅμοιος τίς εἰμί ἐφεξῆς καί ὁ , ἐχθλὸς πίνω μήτε ἀνήρ χωροθεροις , ὡς ταντός ὅς ὑπερφίαλος καί χωροθερος αὐτός . ὁ δέ , ὅς διπλός ξένος , ἀπόλλυμι ὅς ἀντί ὑπεῖπον - Τίκου λαμβάνω ὁ διπλαουτατος . φοβέω δέ οὕτως ὁ απαρατήρητος διά θυμός , ὁ καί ἄλλως ἀπολύω - ἀντίμοιρος κατά ὁ , νικάω γάρ ὁ ἀρετή ἐγώ ὁ * ἐχθρός πολύς , ὁ , οὖν πλείων · καί ὁ , μεταβολή πᾶς ἡδύς , ὁ εἰμί ηδιτερος , ὡς τις εἰμί . ὁ δέ ἵημι , τίθημι , οὐ Ἀγαπᾶς , ἔπειμι ὁ ὕστερος ἐπί ὁ ἀρκέω τίθημι ὁ ἀγαπάω , ὁ καί μετά οστιχεω ἐκεῖνος συντάσσω . ἀμέρδω δέ ἐν ἄλλος μέν ὁ σκοτίζω , νῦν δέ δαίς ἀμέρδω ὁ στερίζω , ἀπό ὁ μερίζω , ἵνα ὁ ἀμέρδω ὁ μερίς ἀποστερέω . ὁ δέ , μῦθος ἡμέτερος καί ῥῆσις , ευτός δηλόω , ὡς περ καί ὁ , ὡς εἄν ὁ οἶνος χανδόν αἱρέω , μηδέ αἴσμα πίνω , τοιοῦτος κατά ὁ αἴσιος καί χάσκω . ὁ δέ , οὐδέ τις ἄλλος ἡμέτερος μῦθος ξένος καί πτωχός ἀκούω , ὅς φανερός ὁ διαφορά , θυμός εἰμί λαλιά περισσός καί οὐ ἀναγκαῖος λέγω · ἀρκέω γάρ μόνος ὁ εἶπον ὡς ἀκούω μόνος μῦθος ἡμέτερος καί οὐ χρή ἀπανθρωπία κατερέω ὁ μνηστήρ εἰς οὐδείς δήω . τραῦμα δέ ἀντί ὁ βλάπτω . γίγνομαι δέ ἐκ ὁ Τρώς ὁ συγχοπέτεος ἐκ ὁ τείρω . ἐκ οὗτος δέ παρά ὁ ὕστερος καί ὁ τιτρώσκω ὁμοίως ὁ , γιγνώσκω γιγνώσκω , παράγω · καί ὁ τραῦμα καί ὁ τρῶμὴ ἐπί βλάβη ἰωνικός ὁμοίως ὁ , βρῶμα βρῶμα καί ὁ τοιοῦτος . τραῦμα δέ φράζω οὖον ὁ ἀπλόος ἀλλά ἐν πόλεμος βλάβη , ἀπό ὅς καί ἐπαντρώμα σύνθετος ἐν ὁ ὁ Ἀθηναῖος , ὁ δοκέω ἐρεθίζω τις δηλόω τρυφητ*χὸν ἐν ὁ , ἵνα μή καθαγισμός λέγω καί ὁ ἐπαντρώματα , ὁ πολλάκις προφέρω ὁ ἐπικός - ρος , καί ὁ γαργαλισμός καί ὁ νύγμα . δῆλος δέ ὅτι , ὡς περ γιγνώσκω γιγνώσκω , δήω δίδωμι , οὗτος καί Τρώς τιτρώσκω . εἰμί δέ καί τρώω ὁ οἶνος λέγω , ἀλλά εἰμί οὖς καί ὀφείλω φαίνω πολύτροπος . Ζήνων οὖν , εἰμί , ὁ Κτιεὺς σκληρός ἄλλως ὅς πρός ὁ συνήθης , ὠμός εἰμί πλείων οἶνος πάσσω , ἡδύς γίγνομαι καί μεῖλχος , λέγω αὐτός τίς ὁ Θέρμος πίνω , ὁ πικρός εἰμί πρίν διαβρέχω , ποτίζω - αἱρέω γλυκύς γίγνομαι καί προσηνής . “ Ἕκτωρ μέντοι ἐν ὁ Ἰλιάς οὖον πίνω ὁ παρά ὁ μήτηρ δίδωμι , ὅτε ὁ μάχη λάμπω ἀνέρχομαι εἰς ὁ πόλις , πᾶς καλῶς . νέος μέν γάρ , εἰμί , ὅς τις ταχύς μεθύσκω διά πλῆθος ὁ ἐνπάρχοντος θερμός · οὖον γάρ χρή πῦρ ἐπί πῦρ ὀχτεῖνεν · ἡραῖος δέ ὅς ταχύς μεθύσκω διά ὀλιγότης καί ἀσθένεια ὁ περί αὐτός θερμός . εἰμί δέ καί τότε ὁ Ἕκτωρ δείδω , ὡς καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς φαίνω , μή ποτός πίνω ἀπογιγνώσκω διά ὁ παράκη - Ῥίον , ἀλλά ὅτε καιρός ὁ πόσις ἔχω ὁ οἶνος , τότε κατά ὁ Εὐριπίδειος Μοῦσα ἀοκσιγνὸς εἰμί . εἰς δέ ψόγος οἶνος καί αὖος πάλιν εἰς ἔπαινος μεθοδευτής πρόκειμαι ὁ καλός Ἀθηναῖος . ὁ δέ , ὅς καί ἄλλος βλάπτω ὅς εἄν ὅς χανδόν αἱρέω , συνήθης ἀπό πληθυντικός κατέρχομαι εἰς ἐνέχω πρός ἀκρίς - βειαν ἔννοια . οὖον γάρ πᾶς ἀπλόος ὁ οἶνος βλάπτω , διά οὖον καί ὀνέω τις πολλάκις πίνω , ὡς καί ὁ Ἰλιάς λέγω , καί ὁ ἐτυμολογία δέ δηλόω , ἐκ ὁ ὀνέω αὐτός παράγω , ἀλλά ὅς εἄν αὐτός χανδόν αἱρέω , ὅς δή καί παφοις λέγω καί παροινία νοσέω καί ἐξοινία ἔχω , ὁ δηλόω ὁ ὑπέρ ὁ καθήκω οίνος - πόσιος . ἐκ δέ ὁ τοιοῦτος καί ὁ ἐμπαροινέω καί ὁ παρόω . ὁ δέ , χανδόν αἱρέω , σιωφθείη εἄν ὡς μή δυνατός ὅς ἄλλως πίνω τις εἰμί μή χαίνω · διό κακῶς εἴρω βλάπτω , ὅς εἄν οἶνος ἀπλόος χανδόν αἱρέω . ὕθεν εἰς διόρθωσις , μάλιστα μέν οὖν εἰς σαφήνεια ἐπιζέω ὁ , μηδέ αἴσμα πίνω , ὡς οὗτος ὅς χανδόν πίνω ὁ μή αἴσμα πίνω . ἐρω οὖν ὁ χανδόν πίνω ὡς ἀπό τις δοξεῖον διαχάσκω ἀεί πρός ὑποδοχή ὑγρός . ὁ δέ , ἀγαλντοῦν Εὐωστῖνα , εἰς ενδιαβαξ κεῖμαι ὁ καί ὁ ἀγαλντοὺς ἄρχω ὁ οἶνος . ὁ δέ ἀάω ἀντί ὁ βλάπτω λέγω μέν εἰμί οὖον κοινός , καιρός δέ ὡς ἐν ποιέω . διό καί τρίς αὐτός ἐνταῦθα χράομαι Ὅμηρος . ἐκ δέ οὗτος ὁ ὀήματος καί ὁ ἄτη κατά συναίρεσις διά δίχρονος ἐκπετάννυμι . ἴσως δέ καί ὁ ἀεσίφρων θυμός . ἤγουν βλαψίφρων , φρενοβλαβής , οὖον περ ἀπόλλυμι ὁ , φρήν * ἀάω , ἤγουν βλάπτω , ὁ αὐτός εἰμί ὁ μαίνομαι . ἐπί καί μῆνις ἔοικα ὁ ἄκρος μέθη κατά ὁ , μαίνομαι καλός ἑξῆς . τοιοῦτος δέ καί ὁ , φρήν ἀάω οἶνφ . ὁ δέ φέγγω φυσικός καί οὖον κατά Ἀττικός ἀδιπλασίωστον ἔχω ὁ ἡδύς . ὁ δέ , ὕω ρύνᾶς τε ἀμάω ἀντί ὁ ἐκτείνω καί ῥέω ἀποχόωραντες ὡς εἰμί καί τίς φυτός ἀμάω . ὁ δέ , ὅς ἄτη ὄχεα , ἀστεῖος εἴρω ἀντί ὁ , ὀχέω καί βαστάζω ὁ ἑαυτοῦ βλάβη ὡς οἷος τις αγθοφορος ἱπποκονταινρος , ἐπεί καί ἐν ’Ιππῶν λέγω ὁ ὄχεα . ὡς γοῦν ἵππος ὀχέω , τουτέστι φέρω τις , οὗτος καί ὁ Κένταυρος Εὐρυτίων ὁ κατά αὐτός βλα*βὴν . ὁ δέ εὑρίσκω τρίτος εἰμί ἐπικός δύο ἀόριστος ὁ εὑρίσκω , ὅς κεῖμαι καί παρά Σοφοκλῆς . ὁ γάρ εὐράμην καί ὁ εὑρίσκω οὖον συνήθης Ἀττικός . ὁ δέ οινοχασι βαρύτονος ὁ ἐπιστάω κατά ὁ κιχάνω καί ὅσος τοιοῦτος . ὁ μέντοι καρηβαρία περισπάω - Μενόν εἰμί ὁ θέμα . αἴτιος δέ ἐν ἄμφω ὁ κατά ὁ μέτρον δακτυλισμός . οὔτε γάρ ὁ καρηβαρίω χρή δίφθογγος παραλήγω · ἄχρηστος γάρ οὗτος γε εἰς μέτρον ἡρωϊκός · οὔτε αὖος πάλιν ὁ οἰνοχασείω χρή ἐκπίπτω ὁ δίφθογγος , γίγνομαι γάρ οὗτος πούς Ἰωνικός ἀπό μαίω , ἄχρηστος μέτρον δακτυ - λικῷ . καλός τοίνυν ἔκω μέν ὁ διά ὁ ἰῶτα , ἐνταῦθα δέ ὁ διά δίφθογγος γραφεύς . ’Επη - ὅς δέ κατά μέν τις ὁ μκαταιθεος ὡς ἀπό ὁ πατάω . ἕτερος δέ ἐπητύς ὁ ἐν λόγος φημί ἔπαινος ὡς ἀπό ὁ ἐπήτης ἢ ἐπητής ὀξύτονος , ὁ δηλόω ὁ Φρόνιμον καί λόγιος . Ἀντιβολέω δέ νῦν ὁ ἐπι - τυγχάνω · ἐν ἄλλος δέ ὁ συναντάω · παρά δέ ὁ ὕστερος καί ὁ αἰτέω . “ ὅτι2 καί ἐπί ὁ Πηνελόπη σχηματίζω τίς ἀστεῖος ὁ ποιητής . ποιέω γάρ αὐτός ὁ ἀληθής ἀγνοέω , λέγω - σάω αὐτός ὁ ἐξηλόω ὡς ἐν σχῆμα ἐρώτησις καί οὗτος ψιχεγωγουω ὁ οἶδα αχροατη . εἶπον γάρ πρῶτος καί αὐτός πρός Ἀντίνοος ὡς ὁ καλός οὐδέ Δίκαιος ἀτέμξαι ὁ ὁ Τηλέμαχος ξένος ἐπίφημι ἐρωτηματικός · ἔλπω , εἰμί περ ὁ ξένος μέγας τόσος ἐντανύω χείρ τε βία τε Πεποιθὼς , οἴκαδε ἐγώ ἀξιόω καί ὁ ἐγώ οἶκος ακουος · ἐνταῦθα γάρ ὁ εἰδοί αχροατη εἶπον εἄν , ὅτι καί οὕτως εἰμί , εἰμί καί ὁ * μνηστήρ οὐ οἴομαι οὗτος φημί , ἐπεί μηδέ ἔοικα . ἀστεῖος δέ ὁ γυνή καί ἐφεξῆς ὁ , οὐδέ αὐτός πού οὗτος γε ἐν στῆθος ἔλπω , ὁ πού διαστακικῶς εἶπον ὡς ὁ ξένος ἴσως ἐλπίζω , ὁ καί οὕτως ἔχω . ὁ μέντοι ἐπιμείρομαι σκοπίζω ὁ ἔμφασις ἐπιτηδές , ἵνα μή διόλου ὁ ποιητής χαριεντίζομαι . φημί γάρ ὁ γυνή · μηδέ τις σύ οὗτος ἕνεκα θυμός ἄχος δαίνυμι · ἐπεί οὐδέ μέν οὐδέ ἔοικα . οὗτος καί Τηλέμαχος , εἰμί περ τανύω ὁ τόξον , οὐ εἄν πάντως ἡμάτρω ὁ μήτηρ , χαίρω δέ εἄν ὡς ἔοικα ὁ πατήρ . ἄλλως δέ γε εἰμί ἐπι - * βάλλω ὅτι σχηματίζω ἀστεῖος καί ὁ , μηδέ τις σύ οὗτος ἀνίημι συγχέω δαίνυμι , ἐπεί οὐδέ ἔοικα , ὡς ὁ Ψυχή αποφοιδαζουω , μή ἔοικα εἰμί ὁ μνηστήρ ἄγω , εἰμί περ ὁ ἀνήρ Ὀδυσσεύς ἔλπω οἴκαδε ἀξιόω ὁ οἰκεῖος γαμή , ἥς ἐπί τοσοῦτος ἄπειμι1 . καί οὗτος μέν τοιοῦτος . ὁ δέ Εὐρύμαχος ἀφίημι μή οὕτως οἴομαι , ὡς καί προγράφω , ὁ μνηστήρ , ἐπεί οὐδέ ἔοικα , ὁ δή καί ὁ γυνή πρό αὐτός φημί , ἐπάγω ὁ , ἀλλά αἰσχύνω φέτιν ἀναδράω ἠδέ γυνή , ἀτέμξομεν δηλαδή ὁ ὁ Τηλέμαχος ξένος . * οὗτος γάρ ἀναγκαῖος ἐκ μακρός ἀπό κοινός νοέω πρό δέκα στίχος κεῖμαι . τίς δέ ὁ αἰσχύνη ; μή ποτέ τις , φημί , ἀφίημι κακός ἄλλος ’Αχαιῶν , τουτέστιν ἀσθενής ἢ δυσγενής , ἢ πολύς χειρόνως ἀνήρ ἀμύμων ἀνήρ ακουος μινυος , οὐδέ τίς τόσος ἐνξοον ἐντανύω , ἀλλά ἄλλος τις πτωχός ἀνήρ ἀλάομαι ἔρχομαι φηιδιαω τανύω βίος , διά δέ ἵημι σίδηρος . ὅς ἀμφότερος ἐνταῦθα χρεῖος , πρῶτος μέν , τανύω τόξον , εἶτα καί διοστίνδσαι σίδηρος . ὡς εἴρω · ἐγώ δέ εἄν ἔλεγχος οὗτος γίγνομαι . διά ὅς ἡρωΐζω Εὐρύμαχος ὁ φθάνω εἶπον γοργός ὁ , ἐλέγχω δέ καί ασομενω πυνθάνομαι . Δῆλος δέ ὅτι τριχῶς λέγω ὁ ἔλεγχος , ἢ Ἐλεγχία καί κοινός ὁ ἔλεγχος . καί οὗτος μέν Εὐρύμας - χος . ὁ δέ γυνή θαυμάσιος πρός ὁ εἶπον ἔλεγχος οὗτος εἰμί , Εὐρύμαχος , φημί , οὖον πῶς Άστιν εὐξλέως κατά δῆμος ἐμμένω , ὁ δή οἶκος ἀτιμάζω ἐσθίω Ἄνδρος ἀριστήρ . τίς δέ ἔλεγχος οὗτος τίθημι ; τουτέστι ὁ μέγας παροράω ἐλέγχω τίς δή ποτός ὁ μικρός ὑφοράω ; καί ὠθέω ὡς ἀπό μᾶς λέξις ὁ ὕστερος ἐπιφέρω ἐν ὁ , ἐγώ δέ εἄν ἔλεγχος οὗτος γίγνομαι , ἀντιλογία γενναῖος ἢ σοφός Πηνελόπη πορίζω , κατασκευάζω ὡς οὐ εὐί ὁ τοιοῦτος ἔλεγχος . εἶτα καί ὁ ξένος ἐπαινέω καί ὁ ἔπαθλον χωρέω , « πὶρ ἀριστεύω ὁ ξένος , φημί · οὗτος δέ ξένος Μέλα μέν μέγας ἤδη ὑπήνη , πατήρ δέ ἐκ ἀγαθός γένος εὔχομαι εἰμί νιος · καί μετά ὀλίγος · εἰμί περ ἐντανύω ὁ τόξον , ἴσος ὅς χλαῖνα τε χιτών τε , εἷμα καλός , δίδωμι δέ ὀξύς