eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1924
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Χ . δοῦρα τινάσσοντας , καὶ ἄλλως δὲ οὐκ ἐν τὴν μάχην μεταχειριζομένους , περιφρονεῖ , ὥστε καὶ θαρσεῖν μόνος αὐτὸς μετὰ καὶ Τηλεμάχου σχῖσεν αὐτούς . διὸ καὶ στείλας τὸν Εὐμάιον καὶ τὸν Φιλοῖτον κατὰ τοῦ Μελανθέως μονοῦσαι μετὰ τοῦ παιδός , καὶ οἱ μνηστῆρες πίπτουσιν ὑπ’ αὐτοῖς . Κρείσσον δὲ καὶ ἐνταῦθα ὁ ἐπιχαιρέστωρ καὶ γεναιότρος , ὡς καὶ πρὸ ὀλίγων ἐφάνη . Τὸ δὲ , ἀποτίση ὑπερθασίας πολλάς , ὅσας οὗτος ἐμήσατο σὺ ἐνὶ οἴκῳ , καλὸν ἐπὶ τινος ἠθῆμαι πολλὰ πταίσαντος . Τὸ δὲ , εἰς θάλαμον βαλεῖν , καὶ σανίδας ἐκδῆσαι , καὶ εἰς κίονα ἐρῦσαι , καὶ πελάσαι δοκοῖς , πάντα προστακτικῶς νοοῦνται ἀντὶ τοῦ , βάλετε , ἐκδῆσατε , ἐρῦσατε , πελάσατε . Ἱστέον δὲ καὶ ὅτι τὸ , σανίδας ἐκδῆσαι ὀπίσθεν , ὑστερολογικῶς κεῖται , ἢγουν κατὰ τρόπον προηθύ - στρου . οὐ γὰρ μετὰ τὸ σανίδας ἐκδῆσαι , τοῦτέστι θύρας , κρεμάννυται ὁ Μελανθεύς , ἀλλὰ στρε - φθεὶς χεῖρας καὶ πόδας καὶ σειρὰ ἐκδεθεὶς ἀπαιωρεῖται . καὶ οὕτως αἱ σανίδες ἐκδίουται . διὸ καὶ πρὸς * ἐρμηνίαν καὶ σαφήνειαν πρόσκειται τὸ ὀπίσθε χρονικῶς ἐν τῷ , σανίδα δ’ ἐκδῆσαι ὀπίσθεν , ἢγουν μετὰ τοῦ πάντα ὁσα χοῇ ἐπὶ τῷ Μελανθῷ ποιῆσαι . διὸ καὶ πάντα ποιήσαντες οἱ δοῦλοι θύσῃν ἐπέ - θειτο φαινήν , ὡς ἐν τῇ συμπληρώσει τοῦ διηγήματος ὁ ποιητὴς φησιν . ἔχει δὲ διαφορὰν τὸ ἐπιθεῖναι θύρας καὶ τὸ ἐκδῆσαι . τὸ μὲν γὰρ ἀντὶ τοῦ κλεῖσαι , ὡς εἴρηται , κεῖται καὶ μὴ ἔασαι ἀναπεπταμένας , τὸ δὲ ἐκδῆσαι καὶ δεσμὸν ἐπιβληθῆναι δηλοῖ . καὶ ἔστι τὸ σανίδας ἐκδῆσαι ὡς ἐκ μέρους δηλωτικὸν καὶ τοῦ ἐπιθῆναι · οὐκ ἔστι γὰρ δεσμηθῆναι θύρας μὴ πρότερον κλεισθείσας . δήλον δὲ ὅτι ταυτὸν ἐν τοῖ - τοις σανίδας εἰπεῖν καὶ θύρας ἢ θύρην . οὕτω καὶ πρὸ ὀλίγων τὸ τόξον Τηλέμαχος ἔκλινε κολληταὶς ἐλξέ - σταις σανίδεσι , τοῦτέστι θύραις . Σημειῶσαι δὲ ὅτι τὸ τοιοῦτον προηθυστέρων νόημα , ὅσως δὲ καὶ ἄλλα ὅμοια , βιωτικῶς ὁ ποιητὴς κατὰ σύγχυσιν διανοίας σχηματίζει , εἰκὸς βραχὺ τι τοῦ ὅλου νοήματος ἐνθυ - μοιμένων τινα καὶ κατ’ αὐτὸ συμπεράναντα τὸν ὅλον λόγον , εἴτα τι προσενθυμηθῆναι καίριον καὶ προσεπιβαλεῖν καὶ αὐτὸ καὶ οὕτως προηθυστέρως κατ’ ἀνάγκην εἰπεῖν . οὕτω μὲν καὶ νῦν Ὀδυσσεὺς νοεῖ μὲν πρῶτα , χρήναι τοὺς δούλους εὑρόντας ἐξω πον τοῦ θαλάμου τὸν Μελαν*θέα βαλεῖν αὐτὸν ὑπερθεν ἐς θάλαμον καὶ ἀποστρέψαι μὲν χεῖρας καὶ πόδας , ἐκδῆσαι δὲ τὰς θύρας καὶ ἀναχωρήσαι · εἴτα προσεπιλογισάμενος δεῖν εἶναι καὶ ἐκφρασθῆναι αὐτὸν παραγγέλλει καὶ τοῦτο . ἔστι τοίνυν τὸ εἰθὲς οὕτως · ἀποστρέψαντες πόδας καὶ χεῖρας καὶ εἰς θάλαμον ὑψηλὸν θέντες · τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ ὑπερθεν · καὶ σειρὰ ἐκδῆσαντες καὶ ἀπαιωρήσαντες κλείσατε οὕτως θύρας . Ἱστέον δὲ ὅτι εὑρόντες τινὲς παρὰ Ἡροδότῳ κείμενον τὸ , ζῶντα τὸν δάνα πρὸς σανίδα διεπατάλευσαν , ἐβιάσαντο κἀνταῦθα ὁμοίον τι νοῆσαι καὶ ἐπὶ τοῦ , σανίδας δ’ ἐκδῆσαι ὀπίσθεν . οὐκ εὐδοκεῖται δὲ τοῖς οὕτω νοοῦσιν ὁ λόγος , ἀλλὰ κομίζον ἐστὶ νοεῖν ἀπλούστερον αὐτὸ ἀντὶ τοῦ τὰς θύρας κλείσαντες ἐκδῆσαι αὐτὰς μετὰ ταῦτα . Ἱστέον δὲ ὡς περὶ τῆς καθ’ Ἡροδότου σανίδος γέρεται ἐν ῥητορικῷ λεξικῷ ὅτι σανὶς , ἐν ᾗ τοὺς κακοῦργους ἔδουν . πρόσκειται δὲ ἐκεῖ τὸ , καὶ ἢ τὰς δίκας ἔχαρακτον , ὡς Ἀριστοφάνης . Ἱστέον δὲ ὅτι τῶν σεσημειωμένων Ὀμηρικῶν σπονδειακῶν ἢγουν δωδεκασυλλάβων ἑπτὰ ἐπὼν ἐστὶ καὶ ὁ προκείμενος , ἢτοι τὸ , σειρὴν δὲ πλεκτὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήσαντε , καθὰ καὶ τὸ , τὸ δ’ ἐν Μεσσήνῃ ξυμβλήτην ἀλλή - λοιιν , ὁ καὶ προεδεδήλωται , καὶ τὸ , Θώρῃκας ὁξέων δήμων ἄμφι * στήθεσσιν . οὕτω γὰρ οἱ παλαιοὶ γράφουσι συναιρούντες τὸ δήμων εἰς δισύλλαβον . Σειρὴν δὲ πλεκτὴν εἴδός τι λέγει σχοινίου , ὅσως δὲ καὶ ἱμάντος , ὡς δηλοῦσιν οἱ παρασέιροι ἵπποι καὶ οἱ ἀνασειραζόμενοι . ἐγκλάγη δὲ ἡ λέξις καὶ παρὰ τοῖς ὕστερον . σειραὶ τοίνυν ἐλέγοντο τινες πεπλεγμένα διὰ σχοίνων , φυτῶν δηλαδή . ἐντεῦθεν δὲ εἰληφθαι δοκεῖ καὶ ἡ ἰδιωτικῶς σφρα ἢ τὰς θύρας κλείουσα , πάλαι μὲν σχοινὸς οὖσα , καὶ αὐτὸ εἰπεῖν σειρὰ πλεκτὴ ὕστερον δὲ καὶ ἐπὶ ξυλίνων μοχλῶν τῶν ἐντὸς παρανοουμένη ἢ παραφθειρουμένη , ἵνα ἢ ὡς περ δειρά δέρη , οὕτω καὶ σειρὰ σφρα τὸ ἰδιωτικόν · καὶ τὸ κοινῶς δὲ λεγόμενον σειροδίων τῆς Ὁμηρικῆς ἐστὶ κόμμα τι σειρᾶς . Πειρήσαντες δὲ ἀντὶ τοῦ περατώσαντες , ἐκδῆσαντες . καὶ ἔστι τὸ , ἐξ αὐτοῦ πειρήσαντες , σύντοινον τῷ , ἐκ δ’ αὐτοῦ ποιεῖσθ’ ἀνίηρθω , ὁ περὶ τοῦ Ὀδυσσέως που εἴρηται . πρωτότυπον δὲ τοῦ πει - ρήσαντες τὸ πειραίνω . Κίονα δὲ κατὰ γένος θηλυκὸν καὶ νῦν Ἀττικῶς λέγει καὶ Ἰωνικῶς . Τὸ δὲ , ὡς χεν δηθὰ ζῶος ἕων ἄλγεα πᾶσχη , δηλοῖ τοῖς κακοπραγοῦσιν ἀγαθὸν ὡς ἐν κακοῖς εἶναι τὸ ἀπαλλάττεσθαι τοῦ βίου τάχιον · ὡς τὸ γε χαλεπὲ ἐπὶ πολὺ πᾶσχειν ζῶντα οἰκτιστὸν ἐστι . Σάχος δὲ γέρον τὸ πᾶν παλαιὸν καὶ , ὡς εἰπεῖν , γηράσαν . ἀ*πας δὲ καὶ τοῦτο εἶπεν
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Χ . δόρυ τινάσσω , καί ἄλλως δέ οὐ ἐν ὁ μάχη μεταχειρίζω , περιφρονέω , ὥστε καί θαρσέω μόνος αὐτός μετά καί Τηλέμαχος σκίζω αὐτός . διό καί στέλλω ὁ Εὔμαιος καί ὁ φιλέω κατά ὁ Μελανθεύς μονόω μετά ὁ παῖς , καί ὁ μνηστήρ πίπτω ὑπό αὐτός . κρατύς δέ καί ἐνταῦθα ὁ ἐπιχαιρέστωρ καί γεναίος , ὡς καί πρό ὀλίγος φαίνω . ὁ δέ , ἀποτίνω ὑπερθασίας πολύς , ὅσος οὗτος μήδομαι σύ ἐν οἶκος , καλός ἐπί τις ἠθέω πολύς πταίω . ὁ δέ , εἰς θάλαμος βάλλω , καί σανίς ἐκδέω , καί εἰς κίων ἐρύω , καί πελάζω δοκέω , πᾶς προστακτικός νοέω ἀντί ὁ , βάλλω , ἐκδέω , ἐρύω , πελάζω . ἰστέον δέ καί ὅτι ὁ , σανίς ἐκδέω ὄπισθεν , ὑστερολογικῶς κεῖμαι , ἤγουν κατά τρόπος προηθύ - Στρου . οὖον γάρ μετά ὁ σανίς ἐκδέω , τουτέστι θύρα , κρεμάννυμι ὁ Μελανθεύς , ἀλλά στρ - φθίω χείρ καί πούς καί σειρά ἐκδέω ἀπαιωρέομαι . καί οὕτως ὁ σανίς ἐκδίδωμι . διό καί πρός * Ἐρμηνία καί σαφήνεια πρόσκειμαι ὁ ὄπισθεν χρονικός ἐν ὁ , σανίς δέ ἐκδέω ὄπισθεν , ἤγουν μετά ὁ πᾶς ὅσος χοή ἐπί ὁ Μελανθώ ποιέω . διό καί πᾶς ποιέω ὁ δοῦλος θύω ἐπές - τίθημι φαίνω , ὡς ἐν ὁ συμπληρόω ὁ διήγημα ὁ ποιητής φημί . ἔχω δέ διαφορά ὁ ἐπιτίθημι θύρα καί ὁ ἐκδέω . ὁ μέν γάρ ἀντί ὁ καλέω , ὡς εἴρω , κεῖμαι καί μή ἐάω ἀναπετάννυμι , ὁ δέ ἐκδέω καί δεσμός ἐπιβάλλω δηλόω . καί εἰμί ὁ σανίς ἐκδέω ὡς ἐκ μέρος δηλωτικός καί ὁ ἐπιθάω · οὐ εἰμί γάρ δεσμέω θύρα μή πρότερος κλέω . δῆλος δέ ὅτι τατός ἐν τοῖ - ὁ σανίς εἶπον καί θύρα ἢ θύρα . οὗτος καί πρό ὀλίγος ὁ τόξον Τηλέμαχος κλίνω κολλητής ἕλκω - σταῖς σανίς , τουτέστι θύρα . σημειόω δέ ὅτι ὁ τοιοῦτος προηθυστερεω νόημα , ὅσος δέ καί ἄλλος ὅμοιος , βιωτικός ὁ ποιητής κατά σύγχυσις διάνοια σχηματίζω , εἰκός βραχύς τίς ὁ ὅλος νόημα ἐνθύω - μοιμένων τις καί κατά αὐτός συμπεραίνω ὁ ὅλος λόγος , εἴτα̅ τίς προσενθυμέομαι καίριος καί προσεπιβάλλω καί αὐτός καί οὕτως προηθυστέρως κατά ἀνάγκη εἶπον . οὗτος μέν καί νῦν Ὀδυσσεύς νοέω μέν πρῶτος , χρή ὁ δοῦλος εὑρίσκω ἐξω πως ὁ θάλαμος ὁ Μελανθέα βάλλω αὐτός ὕπερθεν εἰς θάλαμος καί ἀποστρέφω μέν χείρ καί πούς , ἐκδέω δέ ὁ θύρα καί ἀναχωρέω · εἴτα̅ προσεπιλογίζομαι δήω εἰμί καί ἐκφράζω αὐτός παραγγέλλω καί οὗτος . εἰμί τοίνυν ὁ δέλλις οὕτως · ἀποστρέφω πούς καί χείρ καί εἰς θάλαμος ὑψηλός θέω · οὗτος γάρ δηλόω ὁ ὕπερθεν · καί σειρά ἐκδέω καί ἀπαιωρέομαι καλέω οὕτως θύρα . ἰστέον δέ ὅτι εὑρίσκω τις παρά Ἡρόδοτος κεῖμαι ὁ , ζῶ ὁ δάνα πρός σανίς διεπαταλευσαω , βιάζομαι ἐνταῦθα ὅμοιος τίς νοέω καί ἐπί ὁ , σανίς δέ ἐκδέω ὄπισθεν . οὐ εὐδοκέω δέ ὁ οὗτος νοέω ὁ λόγος , ἀλλά κομίζω εἰμί νοέω απλουστερος αὐτός ἀντί ὁ ὁ θύρα κλῄζω ἐκδέω αὐτός μετά οὗτος . ἰστέον δέ ὡς περί ὁ κατά Ἡρόδοτος σανίς γέρνω ἐν ῥητορικός λεξικός ὅτι σανίς , ἐν ὅς ὁ κακοῦργος δήω . πρόσκειμαι δέ ἐκεῖ ὁ , καί ἢ ὁ δίκη χαράσσω , ὡς Ἀριστοφάνης . ἰστέον δέ ὅτι ὁ σημειόω ομηρικός σπονδειακός ἤγουν δωδεκασύλλαβος ἑπτά ἔπειμι εἰμί καί ὁ πρόκειμαι , ἤτοι ὁ , σειρά δέ πλεκτός ἐκ αὐτός πειράω , καθά καί ὁ , ὁ δέ ἐν Μεσσήνη συμβάλλω ἀλλά - λοιιν , ὁ καί προδηλόω , καί ὁ , Θώραξ ὀξύς δῆμος ἀμφί * στῆθος . οὗτος γάρ ὁ παλαιός γράφω συναιρέω ὁ δῆμος εἰς δισύλλαβος . Σειρήν δέ πλεκτός εἶδος τίς λέγω σχοινίον , ὅσος δέ καί ἱμάς , ὡς δηλόω ὁ παράσειρος ἵππος καί ὁ ἀνασειράζω . ἐγκλάω δέ ὁ λέξις καί παρά ὁ ὕστερος . σειρά τοίνυν λέγω τις πλέκω διά σχοῖνος , φυτός δηλαδή . ἐντεῦθεν δέ λαμβάνω δοκέω καί ὁ ἰδιωτικός σφρα ἢ ὁ θύρα καλέω , πάλαι μέν σχοῖνος εἰμί , καί αὐτός εἶπον σειρά πλεκτός ὕστερος δέ καί ἐπί ξύλινος μοχλός ὁ ἐντός παρανοέω ἢ παραφθείρω , ἵνα ἢ ὡς περ δέρη δέρη , οὗτος καί σειρά σφρα ὁ ἰδιωτικός · καί ὁ κοινῶς δέ λέγω σειροδιζω ὁ ὁμηρικός εἰμί κόμμα τίς σειρά . Πειράω δέ ἀντί ὁ περατόω , ἐκδέω . καί εἰμί ὁ , ἐκ αὐτός πειράω , συντοινος ὁ , ἐκ δέ αὐτός ποιώ ανιαειρω , ὁ περί ὁ Ὀδυσσεύς ποῦ εἴρω . πρωτότυπος δέ ὁ πεῖ - ῥήγνυμι ὁ περαίνω . Κίων δέ κατά γένος θηλυκός καί νῦν Ἀττικός λέγω καί ἰωνικός . ὁ δέ , ὡς χω δηθά Ζῶος ὅς ἄλγος πάσχω , δηλόω ὁ κακοπραγέω ἀγαθός ὡς ἐν κακός εἰμί ὁ ἀπαλλάσσω ὁ βίος τάχα · ὡς ὁ γε χαλεπός ἐπί πολύς πάσχω ζῶ οἰκτιστὸν εἰμί . Σάχος δέ γέρων ὁ πᾶς παλαιός καί , ὡς εἶπον , γηράσκω . ἀ*πας δέ καί οὗτος εἶπον