eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1434
καὶ τοὺς ὁσαὶ κι ζητῆς Ἰθακῆσιους , φησίν . εἰ μὴ που τι πατὴρ ἐμὸς ἐσθλὸς Ὀδυσεὺς κακῶν ἐφύγεν , ὧν με ἀποτίνεσθαι , κακὰ ἔξετε , τοὺντοὺς ὀτρύνοντες καὶ τὰ ἔξης , ἐν οἷς καὶ ἐφθίξει τοὺς Ἰθακῆσιους κατὰ τῶν μηστήρων , ἢ γὰρ ὀτρύνουσι τοὺντοὺς ποιοῦν ἀ ποιοῦσιν ἐν τοῖς τοῦ Ὀδυσεὺς , καὶ τρόπον τινὰ πατραλοῖαι εἰσὶ βασιλεία βλάπτοντες ὧν πατρὸς δίκην εἶναι ἥπιον φησίν . ὁ οὐδ᾽ αὐτοὶ ἂν ἀπαρηγή - σονται . οἷς τοῦ Τηλεμάχου ἐσθλὸν αὐτὸν εἰπόντος καὶ οὐκ ἀ*ποιούτω πατρὸς εἰς αὐτοὺς ἐδῆξαντο τὸν λόγον ἐργασάμενοι . ἢ τοίνυν ὀτρύνουσι τοὺς μηστήρας , καὶ τετάζονται εἰς πατραλοίας . ἢ οὐκ ὀτρύνουσι , καὶ δεῖ ἐκλάσαι αὐτοὺς . ὅπερ ἴσως καὶ ἐλλαβηθέντες οἱ μηστήρες καὶ μᾶλ᾽ ὅτι ἐν τοῖς ἔξης καὶ ὁ Μέτωρ ὑπὲρ τοῦ Ὀδυσεὺς δημηγορήσας μέμψεται τοὺς Ἰθακῆσιους ὡς πολλοὶ ὄντες οὐ παύονται τοὺς ὀλιγωτέρους μηστήρας , λέγουσι ὡς δηλωθήσεται τὴν ἀγορὰν ἢν οὐκ ἐκάθισαν . ἐπὶ δὲ τούτοις ὁ νεανίας ἐπαίξων τὸν ἕλεον καὶ οἷτον πλεῖω προσκαλούμενος , τὸ σχῆμα βάλ*λει πρὸς τὴν γῆν , δάκρυα ἀναπρίσας . ὁ ἔστι διὰ τοῦ ἐκκρεμοῦ ἀναπεπτάσας , ἢγουν σὺν ὀσμῇ ἐξαγαγὼν καὶ σὺν ἐκρυ - σήσας , παρὰ τὸ πρήθω τὸ φυσῶ . ποιοῖ δὲ τοῦτο καὶ Ἀχιλλεὺς ἐν Ἰλιάδι δίχα γε τοῦ δακρύσαι . εἴτα ἐπὶ πᾶσι μετὰ τὴν δημηγορίαν δεικνύων ὁ ποιητὴς ὡς ἕλεον τὰ τοιαῦτα εἰσάγει τοῖς ἀκροαταῖς καὶ οἰκτί - ζεσθαι ποιεῖ καὶ μάλιστα τὸ δακρύειν , φησίν . οἷτος δ᾽ ἕλε λεὼν ἕπαντα . καὶ τοιαύτη μὲν ὡς ἐν ὀλίγῳ εἰπεῖν , ἢ τοῦ Τηλεμάχου δημηγορία ἢς τὰ κατὰ μέρος λελέχεται . οἷα δὲ καὶ ἢ τῶν μηστήρων , ἐν τοῖς ἐφεξῆς δηλωθήσεται . Σημειῶσαι δὲ τὴν τοῦ Τηλεμάχου σύνεσιν . εἰ καὶ νέος ὢν , οὕτω κατασχη - μαργεῖ τὸν Ἰθακῆσιον ὄχλον . ἑτοχασμένος οἷα * εἰκὸς , εὐκατάστατον εἶναι τὸν δῆμον καὶ εὐπίστον ὡς ὅσον ὑπανάπτειν εἰς ὀργὴν τυχόντα . ὅπερ πολλοὶ δηλοῦσιν οἱ διὰ πολιτικὰς ἐχθρας ἠτύχησαν χόλῳ τοῦ δήμου . ἐν οἷς καὶ οἱ Μιλήσιοι . παρ᾽ οἷς καὶ ἀληθὲς τέχνην ἐγένετο , ἐπιθεμένου τοῖς πλου - σίοις τοῦ δήμου . εἰ καὶ αὐ πάλιν οἱ πλούσιοι καταπίστωσιν ἐποίησαν τῶν δημοτῶν οἱ γερήθες ἐκα - λούτο , καὶ καθ᾽ ἕκαστον διὰ τὴν πίστιν . ὅτε γασὶ καὶ ἕλαια ἱερὰ ἐξανήφθη αὐτόματος . καὶ τὸ θεῖον ἐκμεῖσιν αὐτοῖς ἐν χρησμῷ , ὑπὲρ τε τοῦ τῶν γεροήθων φόνου καὶ τοῦ πιστοῦ μύρου καὶ τοῦ ἀει - θαλοῦς δένδρου . Ἐνθα ὅρα τὸ δένδρου , σύνηθες ὢν τοῖς ποιηταῖς . οὐ ἢ εὐθεῖα , τὸ δένδρεον ἀναν - τιώθητος . τὸ δὲ γε πληθυντικὸν τὰ δένδρεα , διχόθεν πρόσεσι . οὐ μόνον γὰρ ἐκ τρισυλλάβου τοῦ δένδρου τὸ τοιούτον πληθυντικὸν δοκεῖ γίνεσθαι , ἀλλὰ καὶ ἀπὸ δισυλλάβου εὐθείας τῆς δένδρος ὡς βίλος . διὸ καὶ ὡς βίλεια βίλη , οὕτω καὶ δένδρεα δένδρη παρὰ τῷ Ἀθηναίῳ ἐν τῷ , τὰ δὲ δένδρη τῶν τοῖς ὄρεσι , χορδαῖς ὅπασας ἱρρείας φυλλοροήσει καὶ τευθιδίοις , καὶ ἔξης . Ὅτι ἐν τῷ , κακὸν μοι ἔμπεσεν οἶκω δοιά , οἱ μὲν , τὸ δοιά , ἐπίρρημα νοοῦσιν , ἀντὶ τοῦ διχῶς , τὸ μὲν , πατὴρα ἐσθλὸν ἀπώλεσα . ὡς ποτ᾽ ἐν ὑμῖν τοῖσδεσι βασιλεύε , πατὴρ δ᾽ ὡς ἥ*πιος ἦν . νῦν δ᾽ αὖ , καὶ πολὺ μεῖζον . ἢ τῆς μητρὸς δηλονότι βία καὶ τὰ ἴπόμενα ταύτῃ κακὰ . ἕτεροι δέ , ἐπιδρόμωσιν γασὶ τὸ δοιά . εἰπὼν γὰρ κακὸν ἐνιώς , εἴτα ἐπιχορηγόμενος ὡς οὐχ᾽ ἐν ἔστι τὸ κακόν , ἐπιδρομθοῦται . εἰπὼν . καὶ τί λέγω κακόν ; οὐχ᾽ ἐν μοι ἔστι τὸ κακόν , ἀλλὰ δύο . πατρὸς ἀπώλεσα καὶ βία κατὰ μητρός . Ἐν τούτοις δὲ ὅρα σὺν τε τῶν κυρίως βασιλεία εἶναι χρή . ὅτι δηλαδὴ πατὴρα ὡςπερ τῶν ἀρχομένων , καὶ μὴ κατὰ τὸν Ἐχέτον , βασιλεία θροτῶν δηλήμονα πάντων . καὶ ὅπως ἔμφα δ᾽ ὡςπερ Τηλέμαχος τὸ κατὰ τοὺς μηστήρας κακόν , καὶ μᾶζον αὐτὸ λέγει τοῦ κατὰ τὸν πατέρα . καὶ οὐχ᾽ ἁπλῶς μεῖζον , ἀλλὰ καὶ πολὺ μεῖζον . οὐκ ἀληθῶς , ἀλλὰ ῥητορικῶς τὸν λόγον ἔνυον . διὸ καὶ πάλιν ὁ Ἀντίνοος ὑναγορῶν αὐτὸν ἔφει ὡς μεγαληγοροῦντα ἐν μὴ τοιούτοις . αἰτίαν δὲ ἔφει τοῦ πολὺ μεῖζον εἶπαι αὐτὸ , ταύτην . ὁ δὴ φέρει τάχα ἤτοι ταχῶς οἶτον ἅπαντα πάγχυ διαφθάσαι . βιοτον δ᾽ ἀπὸ πάμπαν ὁλέσει . χῶρον γὰρ ταῦτα δοκεῖ τοῦ κατὰ τὸν Ὀδυσεὶα , παρόδον εἶ καὶ μὴ πατέρα . τὰ τοῦ πατρὸς γοῦν ἤχα ἐξ ὧν αὐτῷ ἢ πατρικὴ μοῖμὴ ἐξωφύειτο . νῦν δέ , καὶ αὐτὰ οἴχονται . Ὅρα δ᾽ ἐν τούτοις καὶ τὸ , οἶκον ἅπαντα . καὶ τὸ , πάγχυ τούτιστι πᾶν διαφθάσαι . καὶ τὸ , ἀπὸ πάμπαν ὀλέσει . αὐ*στητικὸν ὄντα καὶ κατασυννεστικὸν τοῦ , πολὺ μᾶζον . Ὅρα δὲ καὶ τὰ ἐν σκηνθρωπό - τητι λόγον ὑπομιδύοντα πάρισα , τὸ διαφθάσαι , καὶ ὀλέσει . Τὸ δὲ τοῖσδεσιν , Ἰονι - κόν . τῇ μὲν προφορᾷ , ἰοικὸς μεταπλασμῷ . τῷ δὲ κατ᾽ ἀρχὴν περισπωμένῳ τόν , πλουσιασμὸν δηλοῦν τῆς τελευταίας συλλαβῆς . Σημειῶσαι δὲ εἰς τὸ , πατὴρ ὡς ἥπιος ἦν . καὶ τὸ τοῦ Ἡροδότου , τὸ , Χαμ - βύσις μὲν δεσπότης , Κύρος δέ , πατὴρ . ὁ μὲν , ὅτι χαλεπὸς ἦν καὶ ὀλιγωρος . ὁ δέ , ὅτι ἥπιος καὶ ἀγαθὰ ἀρίστῳ ἐμηνανίσαστο , ἤτοι τοῖς Πέρσαις . Ὅρα δὲ καὶ τὸ πάμπαν συσταλὲν ὡς τὸ ἄγαν καὶ λιαν . καὶ παντὸν οὐδὲν , εἴγε καὶ τὸ * ἄπαν , ὄνομα ὂν , Ἰωνες συστίζουσι καὶ ὁ ποιητής , οἷον . τῶν δ' ἄπαν ἐπλήσθη παίδων . Ἀττικοὶ δὲ κατὰ Πλίνιον Λουπίδιον , ἐκτείνουσι τὴν ὑστέρην τοῦ ἄπαν . ἕτερος δὲ ῥήτωρ ἐν οἴκῳ λεξίῳ , γράφει ὅτι ὁ λόγος βαρύνων ἀξιοῖ τὸ ἄπαν . τὰ γὰρ παρασηματιζόμενα τοῖς εἰς ἂς οὐδέτερα , βαρύνονται . οἷον . μίλιν . τάκιν . οὕτως οὖν καὶ ἄπαν . εἰ δὲ ταῦτα , πολλῷ πλεῖον τὸ πάμπαν ἐπίψημα συσταλῆσεται . Ὅτι καὶ ἐν τῷ μέρει μοι μνησῆρες ἐπίζεσον οὐκ ἐθελούση , τῶν ἀνδρῶν φίλοι νῆες , οἱ ἐνθάδε γ' αὐτῶν ἄριστοι , μείνεται πρὸς ὁ Τηλέμαχος . οὐ γὰρ πάντες οἱ μνησῆρες , Ἰθακῆσιοι , ἀλλὰ δώδεκα μόνοι . σκοπὸς δὲ τῷ ῥήτωρ , τοὺτους παῦσαι , ὡς συγκατακεδησαμένων αὐτοῖς καὶ τῶν λοιπῶν . τῶι γὰρ εἰσὶν ἀνδρῶν , οἱ ἐνθάδε φησὶν ἄριστοι . ὂν Ἀντίνοος καὶ Εὐρύμαχος , ἀοτὴ ἔχογ' ἄριστοι καὶ εὐλπίδες τὴν Πηνελόπην γῆμαι . Τὸ δὲ ἐπέχασον , ἀντὶ τοῦ ἐν χερὶ ἔχοντο . ἐπέχασον . ἐφάσθαι . ἐκ τούτου δὲ καὶ τὸ χρυσέα πλεονασμῷ τοῦ ν . ἤδη δὲ καὶ ὁ ξαχωγής . ἐκ τούτου καὶ παρ' Ἡροδότῳ καὶ τὸ , ἐνέχασεν ἐς τὸ πρόσωπον τὸ σκήπτρον , ἤχουν ἐπληξὲ τῷ σκήπτρῳ . Ὅτι ἐν τῷ ἀπαύγῃγα*σιν ὁ δῆλοι τὸ διδάξωσι καὶ φησίσονται , ποιητὴ ἢ ἀπὸ . ὡς καὶ ἐν τῷ ἀπευρίσαντο . καὶ ἐν τῷ , ἐνὼ ἀπομυρίσαντος . μέσος δὲ παρακαλῶμενος τὸ εὐργα , συγχωρεῖς ἐκ τοῦ ἐφρήγχα ὁμοίως τῷ βέδουλε καὶ τοῖς τοιούτοις . Ὅτι ἐν τῷ . αὐτὸς ἐδιδώ - σατο θύγατρα , ἔδνα ἐμερίκεται , τὰ ἀπὸ γυναικὸς τῷ νυμφίῳ . χρήσιμον δὲ εἰς θέλημα πατιζὸν ἐπὶ γάμῳ τῷ , ὡς αὐτὸς ἐδιδώσατο θύγατρα . δοῦν δ' ἤκ' ἐθελει καὶ οἱ κεχαρισμένοις ἐλθοι . Καὶ ὅσα ἐνταῦθα ὅτι λέπει τὸ ὡς ἀπὸ ζωνοῦ ἠχηθὲν ἵνα λέγῃ , καὶ ὡς αὐτὴ κεχαρισμένος ἐλθοι . τούτων μετ' ὀλίγα καὶ τὸ , ὁ πατὴρ κλέεται καὶ ἀνδάνει αὐτῇ . ἤχουν καὶ ὡς ἀκούεται αὐτῇ . Ὅτι ἰσχνόν , οὐ μόνον τὸ ἰχνιν , ἀλλὰ καὶ τὸ ἀπλῶς σμάξαν . ἰσχνὸν γὰρ Ἀττικοὺς , τὸ ἀγαμαζόμενον ξῶον . φησὶ γούν . βούς ἰσχνόντες , ὡς καὶ ποιηγράφη . ἐν οἷς καὶ αἰκιστὴν λέγει Τηλέμαχος ὡς καὶ προειληφόθ , τὴν ἐν τῷ αὐτοῦ οἴκῳ δαῖτα τῶν μνηστήρων . αἰκιστὴν γὰρ λέγει αὐτοῖς . Ὅτι πρωτό - τυπον τοῦ ἄνω , τὸ ἄνω . φησὶ γούν . τὰ δὲ πολλὰ κατάνεται . ἤχουν ἀνύεται . τελιοῦται . ὀλλεται . τὰ δὲ πολλὰ ταῦτα ὁμολογῶν Ἀντίνοος καὶ ἰσχνεύων ἐν τοῖς ἐξῆς . πολὺν βίον φησὶ . Τηλέμαχος δὲ , πολλὰ τε καὶ ἐσθλὰ κτήματα . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ἄνω , χορ*σας καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς ἐν τῷ , ἤχον οὐδὲν ἤχον ἤχου . καὶ ἐν καὶ' Πρωκλίδῳ , ἄμινον λέγων ἄνω ἤσω ἄνω . ἵνα μὴ παραλήγῃς μηχνη - ται τὸ ἄλμα . οὐδέποτε γὰρ φησὶ μηχύνεται προηχοιμίνον τοῦ νῦ ἐπὶ τῶν εἰς νῦ . σκοπητὸν δὲ εἴπερ ἠχριζοται οὕτως ὁ λόγος ἐπὶ πάντων . καὶ ἐνθυμητὸν τὸ ἰσχνόν , ἐπειδὴν ἐν πολλοῖς τὴν παραλήγου - σαν . Ὅτι ἐπὶ ἀνωστατεντῷ οἴκῳ , οἴκων εἰκὴν τὸ , οὐ γὰρ ἐπ' ἄνθρω σὸς ὁ δεῖνα ἐσται ἐνὴμ ἀπὸ οἴκον ἀμὴν . οἱ δὲ μὴ ἔχοντες ἑαυτοὺς ἐκδιδόν , εἰποὺν ἐν τῷ , ἡμεῖς δ' οὐ τοῖσι ἀμυνέμεν . οἷς λευγαλέοι καὶ οὐ δεδακχότες ἀλκήν . ἤτ' ἀμυνάμεν αὶ μοι δύναμις γε παρήν . οὐ γὰρ ἐτ' ἀνοχετὰ ἔργα τιτίζεται . Λίσὶ δὲ λευγαλέοι , οἱ πρόχειροι εἰς λογόν . ἢ εἰς τὸ λέγαιθαι ὁ ἴστι ζουκάσθαι νήφε - τον . τινὲς δὲ , καὶ τοὺς φεύχων ἐτοίμους ἐνόησον . Δεδοχέναι δὲ ἀλκήν , τὸ σχεῖν ἐκ μαθησεως . διδα - χται γὰρ αἱ ἄρεται . ὂν μία καὶ ἡ ἀλκή , ὁ ἴστιν ἀνδρεία . ἢ μέντοι φύση , οὐ τοιούτον . οὐδὲ ὁ ὁμμα - λῖος . αὐτὰ γὰρ , φύσεως καὶ μόνης . Τὸ δὲ ἀνοχετὰ , συγχέεται ὡς καὶ τὸ ἀμφαδόν καὶ τὸ ἀπταλος ἤτοι ἀνάπαλος . ἤχουν ἀνάδεσμος , ὁ ἐκ δευτέρων παλὸς ὁ ἴστι κληρος . ὡς καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα ἠγώρη . Ὅτι νέαισις κυρίως , ἢ ἐξ ἴππων μίνυσι πρὸς τὸν κακόν τι παθόντα*τα , εἴτε διορθοῖτο ἐκείνος εἴτε καὶ μή . αἴδως δὲ , ἢ διὰ νέαισις γενουμένη πρὸς τινων εἴτε καὶ ἐπιζωμένη , ἐπι - στροφὴ καὶ διορθῶσις τοῦ κακοῦ . καὶ αἴτις δὲ ἐκ αὐτῶν τινων διορθοῖτο , καὶ ἢ τοιαύτη νέαισις , τῆς ἐπιζωμένης ἐξ ἴππων νευσίως ἴσται , καὶ εἰς αἴδῳ ἀποτελεῖται . καὶ ταῦτα δῆλοι Ὅμηρος εἰδώς . νμεσσόθητε καὶ αὐτοῖ , ἀλλως τ' αἰδεσθῆτε παριζόντας ἀνθρώπους . εἴτα ἰσχνεύων τίνες οἱ παριζό - νες , ἐπάγει . οἱ παρινατεόνων . Ἰστέον δὲ ὅτι καὶ Ἡσίοδος ἄμφω ταῦτα αἴδῳ καὶ νέαισιν , τῶν ἀνθρώπων βίον οἷδε συνιστᾶν . ὂν οἰζυκόνων . κέινται φησι κατὰ βίον ἄλγεα ἠργά . καὶ ὅτι ἐν συνοικίᾳ μὲν , ζήτουσι αἰδεστίον ὡς καὶ Ἡσίοδος βούλεται . νήσος δὲ καὶ πόλις , τῶν ἀνέλογον γεί - τοντας αἰδεῖσθαι . οἱ πέρ εἰσιν . οἱ παριζοι . Ὅτι ἐν τῷ . λίσσομαι ἡμῖν Ζηνὸς Ὀλυμπίου ἰδὲ θεμιστος . λέπει πρόθεσις ἢ ἐπὶ ἢ πρὸς . ἵνα λέγῃ , λίσσομαι πρὸς Ἰὸς καὶ θεμιστος . ἢ ὡς ἐπὶ
Lemmas: καί ὁ ὅσος κις ζητέω Ἰθακήσιος , φημί . εἰμί μή ποῦ τίς πατήρ ἐμός ἐσθλός Ὀδυσσεύς κακός φεύγω , ὅς ἐγώ ἀποτίνω , κακός ἔχω , τοὺντοὺς ὀτρύνω καί ὁ ἔξειμι , ἐν ὅς καί φθίω ὁ Ἰθακήσιος κατά ὁ μηστήρων , ἢ γάρ ὀτρύνω τοὺντοὺς ποιέω ὅς ποιέω ἐν ὁ ὁ Ὀδυσσεύς , καί τρόπος τις πατραλοίας εἰμί βασίλειος βλάπτω ὅς πατήρ δίκη εἰμί ἤπιος φημί . ὁ οὐδέ αὐτός εἄν ἀπαρηγή - σοντ . ὅς ὁ Τηλέμαχος ἐσθλός αὐτός εἶπον καί οὐ α*ποιοω πατήρ εἰς αὐτός δάκνω ὁ λόγος ἐργάζομαι . ἢ τοίνυν ὀτρύνω ὁ μηστήρας , καί τάζω εἰς πατραλοίας . ἢ οὐ ὀτρύνω , καί δεῖ κλάω αὐτός . ὅσπερ ἴσως καί ἐλλαμβάνω ὁ μηστήρες καί μῆλον ὅτι ἐν ὁ ἔξειμι καί ὁ Μέτωρ ὑπέρ ὁ Ὀδυσσεύς δημηγορέω μέμφομαι ὁ Ἰθακήσιος ὡς πολύς εἰμί οὖον παύω ὁ ὀλίγος μηστήρας , λέγω ὡς δηλόω ὁ ἀγορά εἄν οὐ καθίζω . ἐπί δέ οὗτος ὁ νεανίας ἐπαΐσσω ὁ ἔλεος καί οἶτος πλείων προσκαλέω , ὁ σχῆμα βάλ*λει πρός ὁ γῆ , δάκρυ ἀναπρίω . ὁ εἰμί διά ὁ ἐκκρεμής ἀναπετάννυμι , ἤγουν σύν ὀσμή ἐξάγω καί σύν κρυς - σήθω , παρά ὁ πρήθω ὁ φυσάω . ποιέω δέ οὗτος καί Ἀχιλλεύς ἐν Ἰλιάς δίχα γε ὁ δάκρυ . εἴτα̅ ἐπί πᾶς μετά ὁ δημηγορία δείκνυμι ὁ ποιητής ὡς ἔλεος ὁ τοιοῦτος εἰσάγω ὁ ἀκροατής καί οἰκτί - ζω ποιέω καί μάλιστα ὁ δάκρυ , φημί . οἶτος δέ αἱρέω λαός πᾶς . καί τοιοῦτος μέν ὡς ἐν ὀλίγος εἶπον , ἢ ὁ Τηλέμαχος δημηγορία εἶμαι ὁ κατά μέρος λέχομαι . οἷος δέ καί ἢ ὁ μηστήρων , ἐν ὁ ἐφεξῆς δηλόω . σημειόω δέ ὁ ὁ Τηλέμαχος σύνεσις . εἰμί καί νέος εἰμί , οὗτος κατέχω - μαργέω ὁ Ἰθακήσιος ὄχλος . ἑτοχασμένος οἷος * εἰκός , εὐκατάστατος εἰμί ὁ δῆμος καί εὔπιστος ὡς ὅσος ὑπανάπτω εἰς ὀργή τυγχάνω . ὅσπερ πολύς δηλόω ὁ διά πολιτικός ἐχθρός ἀτυχέω χόλος ὁ δῆμος . ἐν ὅς καί ὁ Μιλήσιος . παρά ὅς καί ἀληθής τέχνη γίγνομαι , ἐπιτίθημι ὁ πλόος - σίον ὁ δῆμος . εἰμί καί αὖος πάλιν ὁ πλούσιος καταπίστωσις ποιέω ὁ δημότης ὁ γέρνω ἐπίτεξ - λούτος , καί κατά ἕκαστος διά ὁ πίστις . ὅτε γασὶ καί ἔλαιον ἱερόv ἐξανάπτω αὐτόματος . καί ὁ θέω ἐκμεῖσιν αὐτός ἐν χρησμός , ὑπέρ τε ὁ ὁ γεροηθεω φόνος καί ὁ πιστός μύρον καί ὁ ἀει - Θαλοῦς δένδρον . ἔνθα ὁράω ὁ δένδρον , συνήθης εἰμί ὁ ποιητής . οὖον ἢ εὐθύς , ὁ δένδρον ἄνα - τιώθητος . ὁ δέ γε πληθυντικός ὁ δένδρον , διχόθεν πρόσεσις . οὖον μόνος γάρ ἐκ τρισύλλαβος ὁ δένδρον ὁ τοιοῦτος πληθυντικός δοκέω γίγνομαι , ἀλλά καί ἀπό δισύλλαβος εὐθύς ὁ δένδρον ὡς Βίλος . διό καί ὡς βιλειος Βίλη , οὗτος καί δένδρον δένδρον παρά ὁ Ἀθηναῖος ἐν ὁ , ὁ δέ δένδρον ὁ ὁ ὄρος , χορδή ὀπάζω ἱέρεια φυλλορροέω καί τευθίδιον , καί ἔξειμι . ὅτι2 ἐν ὁ , κακός ἐγώ ἐμπίπτω οἶκος δοιός , ὁ μέν , ὁ δοιός , ἐπίρρημα νοέω , ἀντί ὁ διχῶς , ὁ μέν , πατήρ ἐσθλός ἀπόλλυμι . ὡς πρός ἐν σύ ὅδε βασιλεύω , πατήρ δέ ὡς ἥπιος εἰμί . νῦν δέ αὖος , καί πολύς μείζων . ἢ ὁ μήτηρ δηλονότι βία καί ὁ εἶπον οὗτος κακός . ἕτερος δέ , ἐπιτρέχω γασὶ ὁ δοιός . εἶπον γάρ κακός ἐνίημι , εἴτα̅ ἐπιχορηγέω ὡς οὐ ἐν εἰμί ὁ κακός , ἐπιδρομέω . εἶπον . καί τίς λέγω κακός ; οὐ ἐν ἐγώ εἰμί ὁ κακός , ἀλλά δύο . πατήρ ἀπόλλυμι καί βία κατά μήτηρ . ἐν οὗτος δέ ὁράω σύν τε ὁ κύριος βασίλειος εἰμί χρή . ὅτι δηλαδή πατήρ ὡς ὁ ἄρχω , καί μή κατά ὁ ἔχω , βασίλειος θροος δηλήμων πᾶς . καί ὅπως ἐμφαίνω δέ ὡς Τηλέμαχος ὁ κατά ὁ μηστήρας κακός , καί μαστός αὐτός λέγω ὁ κατά ὁ πατήρ . καί οὐ ἁπλόος μείζων , ἀλλά καί πολύς μείζων . οὐ ἀληθής , ἀλλά ῥητορικός ὁ λόγος ἔνυον . διό καί πάλιν ὁ Ἀντίνοος υναγοροος αὐτός ἐφίημι ὡς μεγαληγορέω ἐν μή τοιοῦτος . αἴτιος δέ ἐφίημι ὁ πολύς μείζων εἶπον αὐτός , οὗτος . ὁ δή φέρω τάχα ἤτοι Τάχως οἶτος ἅπας πάνυ διαφθάνω . βίοτος δέ ἀπό πάμπαν ὄλλυμι . χῶρος γάρ οὗτος δοκέω ὁ κατά ὁ Ὀδυσεὶα , πάροδος εἰμί καί μή πατήρ . ὁ ὁ πατήρ γοῦν ἄγω ἐκ ὅς αὐτός ἢ πατρικός μοῖμὴ εξωφυιημι . νῦν δέ , καί αὐτός οἴχομαι . Ὅρας δέ ἐν οὗτος καί ὁ , οἶκος ἅπας . καί ὁ , πάνυ τοῦτις πᾶς διαφθάνω . καί ὁ , ἀπό πάμπαν ὄλλυμι . αὐ*στητικὸν εἰμί καί κατασυννεστικὸν ὁ , πολύς μαστός . Ὅρας δέ καί ὁ ἐν σκηνθρωπό - ἀλλότης λόγος υπομιδυων πάρισος , ὁ διαφθάνω , καί ὄλλυμι . ὁ δέ ὅδε , Ἴων - Κον . ὁ μέν προφορά , ἰοικὸς μεταπλασμός . ὁ δέ κατά ἀρχή περισπάω ὁ , πλουσιάζω δηλόω ὁ τελευταῖος συλλαβή . σημειόω δέ εἰς ὁ , πατήρ ὡς ἤπιος εἰμί . καί ὁ ὁ Ἡρόδοτος , ὁ , Χαμ - βύσις μέν δεσπότης , Κύρος δέ , πατήρ . ὁ μέν , ὅτι χαλεπός εἰμί καί ὀλίγωρος . ὁ δέ , ὅτι ἤπιος καί ἀγαθός ἀγαθός ἐμηνανίσαστο , ἤτοι ὁ Πέρσης . Ὅρας δέ καί ὁ πάμπαν συστέλλω ὡς ὁ ἄγαν καί λίαν . καί λήγω οὐδείς , εἰ καί ὁ * ἅπας , ὄνομα εἰμί , Ἴων συνίστημι καί ὁ ποιητής , οἷος . ὁ δέ ἅπας πίμπλημι παῖς . ἀττικός δέ κατά Πλίνιος λουπιδιος , ἐκτείνω ὁ ὕστερος ὁ ἅπας . ἕτερος δέ ῥήτωρ ἐν οἶκος λεξίῳ , γράφω ὅτι ὁ λόγος βαρύνω ἀξιόω ὁ ἅπας . ὁ γάρ παρασηματιζόμενα ὁ εἰς ὅς οὐδέτερος , βαρύνω . οἷος . μίλιν . Τάκι . οὕτως οὖν καί ἅπας . εἰμί δέ οὗτος , πολύς πλείων ὁ πάμπαν ἐπίψημα συστέλλω . ὅτι2 καί ἐν ὁ μέρος ἐγώ μνησῆρες ἐπιζέω οὐ ἐθέλω , ὁ ἀνήρ φίλος ναῦς , ὁ ἐνθάδε γε αὐτός ἀγαθός , μένω πρός ὁ Τηλέμαχος . οὖον γάρ πᾶς ὁ μνησῆρες , Ἰθακήσιος , ἀλλά δώδεκα μόνος . σκοπός δέ ὁ ῥήτωρ , οὗτος παύω , ὡς συγκατακεδησαμένων αὐτός καί ὁ λοιπός . ὁ γάρ εἰμί ἀνήρ , ὁ ἐνθάδε φημί ἀγαθός . εἰμί Ἀντίνοος καί Εὐρύμαχος , ἀοτὴ ἔχω ἀγαθός καί εὐλπίδες ὁ Πηνελόπη γαμέω . ὁ δέ ἐπέχω , ἀντί ὁ ἐν χείρ ἔχω . ἐπέχω . φημί . ἐκ οὗτος δέ καί ὁ χρύσεος πλεονασμός ὁ Ν . ἤδη δέ καί ὁ ξαχωγής . ἐκ οὗτος καί παρά Ἡρόδοτος καί ὁ , φέρω εἰς ὁ πρόσωπον ὁ σκῆπτρον , ἠχέω πλήσσω ὁ σκῆπτρον . ὅτι2 ἐν ὁ ἀπαύγῃγα*σιν ὁ δῆλος ὁ διδάσκω καί φημί , ποιητής ἢ ἀπό . ὡς καί ἐν ὁ ἀπουρίζω . καί ἐν ὁ , νάω ἀπομυρίζω . μέσος δέ παρακαλέω ὁ εὐργα , συγχωρέω ἐκ ὁ φράσσω ὁμοίως ὁ βεδουλος καί ὁ τοιοῦτος . ὅτι2 ἐν ὁ . αὐτός δίδωμι - Σάτο θυγάτηρ , γιδ́σνω μερίζω , ὁ ἀπό γυνή ὁ νυμφίος . χρήσιμος δέ εἰς θέλημα φατίζω ἐπί γάμος ὁ , ὡς αὐτός δίδωμι θυγάτηρ . δήω δέ ἥκω ἐθέλω καί ὁ χαρίζομαι ἔρχομαι . καί ὅσος ἐνταῦθα ὅτι λέπω ὁ ὡς ἀπό Ζώνου ἠχέω ἵνα λέγω , καί ὡς αὐτός χαρίζομαι ἔρχομαι . οὗτος μετά ὀλίγος καί ὁ , ὁ πατήρ καλέω καί ἁνδάνω αὐτός . ἠχέω καί ὡς ἀκούω αὐτός . ὅτι2 ἰσχνός , οὖον μόνος ὁ ἰχνιν , ἀλλά καί ὁ ἀπλόος σμάξαν . ἰσχνός γάρ ἀττικός , ὁ ἄγαμαι ξῶον . φημί γοῦν . βοῦς ἰσχνόω , ὡς καί ποιηγράφη . ἐν ὅς καί αἰκιστής λέγω Τηλέμαχος ὡς καί προλαμβάνω , ὁ ἐν ὁ αὐτός οἶκος δαίς ὁ μνηστήρ . αἰκιστής γάρ λέγω αὐτός . ὅτι2 πρώτος - τύπος ὁ ἄνω , ὁ ἄνω . φημί γοῦν . ὁ δέ πολύς κατάνομαι . ἠχέω ἀνύω . τέλλω . ὄλλω . ὁ δέ πολύς οὗτος ὁμολογέω Ἀντίνοος καί ἰσχνεύω ἐν ὁ ἑξῆς . πολύς βίος φημί . Τηλέμαχος δέ , πολύς τε καί ἐσθλός κτῆμα . ἰστέον δέ ὅτι ὁ ἄνω , χορ*σας καί ἐν ὁ ἑξῆς ἐν ὁ , ἦχος οὐδείς ἦχος ἦχος . καί ἐν καὶι Πρωκλίδῳ , ἄμινος λέγω ἄνω ἀείδω ἄνω . ἵνα μή παραλήγω μηχνη - ὁ ὁ ἄλσος . οὐδέποτε γάρ φημί μηχυνω προηχοιμινω ὁ νῦ ἐπί ὁ εἰς νῦ . σκοπέω δέ εἴπερ ηχριζοος οὕτως ὁ λόγος ἐπί πᾶς . καί ἐνθυμητός ὁ ἰσχνός , ἐπειδή ἐν πολύς ὁ παραλήγω - σάω . ὅτι2 ἐπί ἀνωστατεντῷ οἶκος , οἶκος εἰκή ὁ , οὖον γάρ ἐπί ἄνθρω σός ὁ Δεῖνα εἰμαι ἐνὴμ ἀπό οἴκος ἀμήν . ὁ δέ μή ἔχω ἑαυτοῦ ἐκδίδωμι , ἰπόω ἐν ὁ , ἐγώ δέ οὖον ὅς ἀμύνω . ὅς λευγαλέος καί οὖον δάκνω ἀλκή . εἰμί ἀμύνω ὅς ἐγώ δύναμις γε πάρειμι . οὖον γάρ ἔτι ἀνοχετὰ ἔργον τιτίζω . κογχ-ίτης δέ λευγαλέος , ὁ πρόχειρος εἰς λόγος . ἢ εἰς ὁ λέγω ὁ ἴσις ζουκαω νήφω - ὁ . τις δέ , καί ὁ φεύγω ἑτοῖμος νοέω . δοκέω δέ ἀλκή , ὁ ἔχω ἐκ μάθησις . διδα - χται γάρ ὁ ἀείρω . εἰμί εἷς καί ὁ ἀλκή , ὁ Ἵστιν ἀνδρεία . ἢ μέντοι φύω , οὖον τοιοῦτος . οὐδέ ὁ ὄμμα - Λίος . αὐτός γάρ , φύσις καί μόνος . ὁ δέ ἀνοχετὰ , συγχέω ὡς καί ὁ ἀμφαδόν καί ὁ ἀπταλος ἤτοι ἀνάπαλος . ἠχέω ἀνάδεσμος , ὁ ἐκ δύο πηλός ὁ ἴσις κλῆρος . ὡς καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς ἠγώρη . ὅτι2 νέα κύριος , ἢ ἐκ ἵππος μίνυσι πρός ὁ κακός τίς παθόντα*τα , εἴτε διορθόω ἐκείνος εἴτε καί μή . αἰδώς δέ , ἢ διά νέα γίγνομαι πρός τίνω εἴτε καί ἐπιζάω , ἐπι - στροφή καί διόρθωσις ὁ κακός . καί αἴτις δέ ἐκ αὐτός τίνω διορθόω , καί ἢ τοιοῦτος νέα , ὁ ἐπιζώννυμι ἐκ ἵππος νεῦσις ἵστημι , καί εἰς αἰδώς ἀποτελέω . καί οὗτος δῆλος Ὅμηρος οἶδα . νέμω καί αὐτός , ἀλλως τε αἰδέομαι παρίζω ἄνθρωπος . εἴτα̅ ἰσχνεύω τίς ὁ παρίζω - Νες , ἐπάγω . ὁ παρινατεοναω . ἰστέον δέ ὅτι καί Ἡσίοδος ἄμφω οὗτος αἰδώς καί νέος , ὁ ἄνθρωπος βίος οἶδα συνίστημι . εἰμί οιζυκοναω . κεῖμαι φημί κατά βίος ἄλγος ἔργον . καί ὅτι ἐν συνοικία μέν , ζητέω αἰδεστίον ὡς καί Ἡσίοδος βούλομαι . νῆσος δέ καί πόλις , ὁ ἀναλογέω γίγνομαι - Τόντας αἰδέομαι . ὁ περ εἰμί . ὁ παρίζω . ὅτι2 ἐν ὁ . λίσσομαι ἐγώ Ζεύς Ὀλύμπιος ἰδέ θέμις . λέπω πρόθεσις ἢ ἐπί ἢ πρός . ἵνα λέγω , λίσσομαι πρός ἰός καί θέμις . ἢ ὡς ἐπί