eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1875
τοῦ διορῶ συγχέοπται τὸ δρῶ , οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ θεωρεῖν τὸ θερεῖν , καὶ κατ' ἐπίτασιν ἀθερεῖν . Κλῆ δὲ ἀδινὸν ἢ τὸ οἰκτρὸν ἢ τὸ πικινόν · τοιούτον γὰρ τὸ τῆς καρδίας σπλάγχρον . Τὸ δὲ κοιτον ἤδυν εἴπειν καὶ ὕπνον γλυκύν , ταυτὸν ἐστι . Τὰ δὲ ῥηθέντα προσεχῶς ἐφη ἐστι παρφδιθήναι καὶ ἐπὶ ἀνδρός , ὥστε τις ὁμοίως ἐν*χεται πάθεσιν . “ Ὅτι τὰ προσε-40 χῶς ῥηθέντα περιπαθῶς εἰποῦσα ἡ Πηνελόπη ἐπάγει καὶ παραβολήν , ἐν ᾧ μύθῳ τε ἐστιν ἀφελεία , καὶ ἱστορίας δὲ στρυγνότης . καὶ οὕτω διαδείκνυσιν οἷον αὐτῇ τὸ πένθος . ἀφoὶ γάρ · ὡς δ’ ὕστε Πανδαρέου κούρη χλωρῆς ἀμδῶν καλὸν ἀνδρσιν , ἔαρὸς νέον ἰσταμένου , δειδρέων ἐν πετάλοισι καθεζομένη πυκ - νοῖσιν , ἡ τε θαμὰ τρωπῶσα χεῖι πολυχεῖα φωνήν , παῖδ’ ὀλοφυρομένην “ Ἰτυλον φιλόν , ὃν ποτε χαλκῷ κτεῖνε * δι’ ἀφραδίας , κοῦρον Ζήθoιο ἄνακτος · ὡς καὶ ἐμοὶ δίχα θυμὸς ὁμώρεται ἐνθα καὶ ἐνθα , καὶ ἐξῆς , ὡς μὴτ’ ὀλίγα εἰρήσεται . Ἰστέον δὲ ὅτι ἡ ῥηθεῖσα παραβολὴ οὐ τοσοῦτον διὰ τὸ πένθος παρεῖλη - πται , ὅσον διὰ τὸ τρέπεσθαι τὴν γυναῖκα εἰς πολλοὺς λογισμούς , καθὰ καὶ ἡ ἀμδῶν θαμὰ τρωπῶσα χεῖι φωνήν . διὸ καὶ ἡ ἀπόδοσις τῆς παραβολῆς δίχα ἡγοῖν αὐτῇ ὁμώρεθαι ἤγοον ὁρῖνεσθαι τὴν ψυ - χὴν ἐνθα καὶ ἐνθα . Τῶν δὲ περὶ τῆς ἀμδῶνος μύθων διαφόρως ἤτοι ἀνομοίους τοῖς νεωτέροις μεταχει - ρίζεται ὁ ποιητής . οὔτε γὰρ Πανδιo*νoς ὁμοίως αὐτοῖς μέμνηται , εἰ μὴ ἄρα διώνυμος ἐκεῖνος ἦν Παν-60 δαρέος τε καὶ Πανδίων καλούμενος , οὔτε Πρόκνης , οὔτε Τυρώς , καὶ τὸν παρὰ τοῖς νεωτέροις δὲ”Ἰτυν “ Ἰτυλον αὐτὸς λέγει . καὶ ἡ μὲν κατὰ τὸν ποιητὴν ἱστορία τε καὶ μυθολογία μετὰ μικρὸν εἰρήσεται , καὶ μὴν καὶ τὰ τῶν νεωτέρων . εὑρίσκεται δὲ γραφή , παλαιὰ καὶ τὸν παρὰ τῷ ποιητῇ Ζήθoν Ζήτην γράφουσα , οἷον , κοῦρον Ζήταιo ἄνακτος , καὶ * τὸν “ Ἰτυλον βουλομένην Ἀήτυλον εἶναι , κατὰ ἀφαίρεσιν δὲ τοῦ ἄλφα1875 “ Ἰτυλον διὰ τοῦ ἥτα , ὡς οἴοιεν ἐξ ἀήτου γένος ἔλχεσθαι , ὅθεν καὶ ὁ πατὴρ Ζήτης , Βορέου γὰρ ἐκεί - νoς υἱός . οἱ δὲ ταῦτα γράφοντες καὶ τρίτην τινὰ πρὸς τὰ τοιαῦτα ἐρεσχηλίαν γράφουσιν . ἀλλ’ αὐτήν μὲν ἑατέων · ἄ δὲ κοινῶς οἱ μεθ’ Ὁμήρου περὶ ἀμδόνος γράφουσι , τοιαῦτα ἐστι . Πανδίονος Ἀττικοῦ τυράννου γίνεται Πρόκνη καὶ Φιλομήλα . τούτων ἡ Φιλομήλα γαμεῖται Τηρεῖ τῷ Θρακί , καὶ γίνεται τῷ μετοικισμῷ ἐξ Ἀττικῆς γυναικὸς Θρακιχή . μέλλοντα δὲ ποτε Ἀθήναζε τὸν Τηρέα ἥκειν , ἱκέτευεν ἡ γυνὴ τὴν ἀδελφὴν Πρόκνην ἐν τῷ ἐπανήκειν συνενέκασθαι . ὁ δὲ ποιεῖ μὲν τοῦτο , περὶ δὲ τὴν ὁδὸν βιάζεται τὴν χόρην , καὶ φθεῖρας γλωσσοτομεῖ , ὡς ἂν μὴ ἔχοι τῇ ἀδελφῇ ἐκλαλῆσαι τὸ πάθος . ἀλλ’ ἡ Πρόκνη ἐν ἱστῷ ἐξφαίνει τὴν βίαν , καὶ ἐπεὶ μὴ εἶχε τῇ γλώττῃ , ἐφαίνει τῇ χειρί . καὶ ἡ Φιλομήλα τὴν τῆς ἀδελφῆς γλῶτταν ἀντίσταθματα τοῦ παιδός , καὶ ἀνελοῦσα τὸν υἱόν “ Ἰτυν παραβάλλει τῷ ἀνδρὶ φαγεῖν . ὁ δὲ παθὼν τὴν βωμὸν ἀλλ’ ὕστερον γινωῖζει τὸν παῖδα λειψάνοις μικροῖς τεκμηριώμενος , καὶ διώκει * τὰς ἀδελφὰς , τῷ παιδὶ συγκαταθύνσων αὐτάς . αἱ δὲ φεύγουσι , καὶ τοὺς χρείττονas αὐτή-10 σάμεναι πτερύσσονται εἰς χελιδόνα μὲν ἡ Φιλομήλα , Πρόκνη δὲ εἰς ἀηδόνα . διὸ τραγῳφoνoς μὲν ἐστιν ἡ χελιδὼν καὶ ἀηδὴς τὸ μέλος ὅσα κολουσθεῖσα τῆς γλώττης , καὶ συχνὰ τὸν Τηρέα ὑποτραυλίζουσα κατὰ στόμα προσέρει , ἀηδὼν δὲ τὸν “ Ἰτυν τοῦ μέλους προσάλλεται . Τηρεὺς δὲ εἰς ἔποπα μορφωθεὶς ποῦ ἄρα εἰσὶν ἀναφoνεῖ συχνά . καὶ οὕτω μὲν οἱ τοιούτοι φασί . τοῖς δὲ περὶ τὸν ποιητὴν ἑτεροῖα δοκεῖ . Πανδαρέου , ὃ πατὴρ Μέροω ἢ Μιλήσιος , κοῦρας οἴδασι Μιρόπην , Κλεοθίραν καὶ Ἀηδόνα . τούτων ἡ προσβυτάτη Ἀηδὼν Ζήθῳ τῷ Ἀμφίωνος ἀδελφῷ , φασί , γαμηθεῖσα ἔσχεν υἱὸν ἕνα τὸν “ Ἰτυλον . φθο - νοῦσα δὲ τῇ τοῦ Δάερος Ἀμφίωνος πολυτενίᾳ , συχνoὶ γὰρ αὐτῷ ἐγίνοντο παῖδες ἐκ Νιόβης τῆς Ταντάλου ἢ Ἰππομεδούσης , ἐπεὶ ἔωρα τὸν υἱὸν “ Ἰτυλον συναθύουσα ἐκείνοις καὶ ποτε καὶ συνανακλινόμενον παραγγελὶ κατὰ καιρὸν τῷ παιδὶ ἰδίᾳ κοιτασθῆναι , ἢ κατὰ τινὰς τὴν ἐνδοτέρω κοιτὴν ἐλέσθαι , ὡς ἂν ἄωρὶ νυκτὸς αὐτὴ ἐπελθοῦσα τὸν πρῶτον ἀποσφάξῃ τῶν Ἀμφίωνος παίδων . ὁ δὴν ὁ Ἀμαλκὺς . τοῦ δὲ “ Ἰτυλοῦ ἐκλαθομένου ἢ ἄλλως μὴ ὑπακούσαντος , ἐπεισφηγάσσα νυκτὸς ἡ Ἀηδὼν ἀποσφά*τει τὸν παῖδα “ Ἰτυλον , εἰς τὸν Ἀμαλέα δοκοῦσα βάπτειν τὸ ξίφος . ὡς δὲ τὸ τοῦ φθόνου κακὸν οὕτω κατέ - σκηψεν εἰς τὸν “ Ἰτυλον , κάτοχος ἢ μήτηρ γενομένη τῷ πένθει αὐτῇ θεοὺς ἐξ ἀνθρώπων γενέσθαι , καὶ ἀλλαγεῖσα εἰς ἀηδόνα τὴν φαινομένην τὸ τοῦ “ Ἰτυλοῦ πένθος ὅμως οὐ μετήλλαξεν , ἀλλ’ ἐπὶ τὸ στόμα ἔχει αὐτὸν ἄδουσα . καὶ τοιούτον μὲν καὶ τοῦτο . Ἄλλοι δὲ τὴν ἀνθρώπων Ἀηδόνα οὐκ ἀγνοοῦσαν φασὶ τὸν “ Ἰτυλον ἀνελεῖν , ἀλλὰ ἐκοῦσαν . κτεῖνασα γάρ , φασί , τὸν τοῦ Ἀμφίωνος Ἀμαλέα , εἶτα δή φρόθη τῆς ἐκείνου γυναικὸς καὶ τὸν ἴδιον “ Ἰτυλον ἐπέσφαξε , φθάνουσα τὴν ἐλπιζομένην ἐκ τῆς δυσμενοῦς
Lemmas: ὁ διορρῶ συγχέω ὁ δράω , οὗτος καί ἀπό ὁ θεωρέω ὁ θέρω , καί κατά ἐπίτασις ἀθερής . καλέω δέ ἀδινός ἢ ὁ οἰκτρός ἢ ὁ Πικηνός · τοιοῦτος γάρ ὁ ὁ Καρδία σπλάγχρον . ὁ δέ κοῖτος Ἦδυν εἶπον καί ὕπνος γλυκύς , τατός εἰμί . ὁ δέ εἴρω προσεχῶς φημί εἰμί παροράω καί ἐπί ἀνήρ , ὥστε τις ὁμοίως ἐν*χεται πάθος . “ ὅτι2 ὁ ὁράω χῶς εἴρω περιπαθῶς εἶπον ὁ Πηνελόπη ἐπάγω καί παραβολή , ἐν ὅς μῦθος τε εἰμί Ἀφέλεια , καί ἱστορία δέ στρυγνοος . καί οὗτος διαδείκνυμι οἷος αὐτός ὁ πένθος . ἀφίημι γάρ · ὡς δέ ὕω Πάνδαρος κόρη χλωρεύς ἀμδῶν καλός ἀνδρσιν , ἔαρ νέος ἵστημι , δειδρέων ἐν πέταλος καθέζομαι πυξ - νοῦς , ὁ τε θαμά τρωπάω χέω πολυχεῖα φωνή , παῖς ὀλοφύρομαι “ Ἴτυλος φίλος , ὅς ποτός χαλκός κτείνω * διά ἀφραδίη , κόρος Ζήθoιο ἄναξ · ὡς καί ἐγώ δίχα θυμός ὁμορέω ἔνθα καί ἔνθα , καί ἑξῆς , ὡς μήτε ὀλίγος εἴρω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ εἴρω παραβολή οὖον τοσοῦτος διά ὁ πένθος παραιρέω - πέτομαι , ὅσος διά ὁ τρέπω ὁ γυνή εἰς πολύς λογισμός , καθά καί ὁ ἀμδῶν θαμά τρωπάω χέω φωνή . διό καί ὁ ἀπόδοσις ὁ παραβολή δίχα ἀντίπηξ αὐτός ὁμορέω ἄγω ὀρίνω ὁ ψυ - χήν ἔνθα καί ἔνθα . ὁ δέ περί ὁ ἀμδῶνος μῦθος διάφορος ἤτοι ἀνόμοιος ὁ νέος μεταχέω - ριζω ὁ ποιητής . οὔτε γάρ Πανδιo*νoς ὁμοίως αὐτός μιμνήσκω , εἰμί μή ἄρα διώνυμος ἐκεῖνος εἰμί Πανᾶς δαρής τε καί Πανδίων καλέω , οὔτε Πρόκνη , οὔτε Τυρώς , καί ὁ παρά ὁ νέος δὲ”Ἰτυν “ Ἴτυλος αὐτός λέγω . καί ὁ μέν κατά ὁ ποιητής ἱστορία τε καί μυθολογία μετά μικρός εἴρω , καί μήv καί ὁ ὁ νέος . εὑρίσκω δέ γραφεύς , παλαιός καί ὁ παρά ὁ ποιητής Ζήθ Ζήτης γράφω , οἷος , κόρος Ζήτης ἄναξ , καί * ὁ “ Ἴτυλος βούλομαι Ἀήτυλον εἰμί , κατά ἀφαίρεσις δέ ὁ ἄλφα “ Ἴτυλος διά ὁ ἦτα , ὡς οἶμαι ἐκ ἀήτης γένος λέγω , ὅθεν καί ὁ πατήρ Ζήτης , Βορέας γάρ ἐκεῖ - νoς υἱός . ὁ δέ οὗτος γράφω καί τρίτος τις πρός ὁ τοιοῦτος ἐρεσχηλία γράφω . ἀλλά αὐτός μέν ἀτέω · ὅς δέ κοινῶς ὁ μετά Ὅμηρος περί ἀμδόνος γράφω , τοιοῦτος εἰμί . Πανδίων Ἀττικός τύραννος γίγνομαι Πρόκνη καί Φιλομήλα . οὗτος ὁ Φιλομήλα γαμέω Τηρεύς ὁ Θρᾷξ , καί γίγνομαι ὁ μετοικισμός ἐκ Ἀττικός γυνή θρακικός . μέλλω δέ ποτός Ἀθήναζε ὁ Τηρεύς ἥκω , ἱκετεύω ὁ γυνή ὁ ἀδελφή Πρόκνη ἐν ὁ ἐπανήκω συμφέρω . ὁ δέ ποιέω μέν οὗτος , περί δέ ὁ ὁδός βιάζομαι ὁ χόρη , καί φθείρ γλωσσοτομέω , ὡς εἄν μή ἔχω ὁ ἀδελφός ἐκλαλέω ὁ πάθος . ἀλλά ὁ Πρόκνη ἐν ἱστός ἐξαφανίζω ὁ βία , καί ἐπεί μή ἔχω ὁ γλῶσσα , φαίνω ὁ χείρ . καί ὁ Φιλομήλα ὁ ὁ ἀδελφός γλῶσσα ἀντίσταθματα ὁ παῖς , καί ἀναιρέω ὁ υἱός “ Ἴτυς παραβάλλω ὁ ἀνήρ ἐσθίω . ὁ δέ πάσχω ὁ βωμός ἀλλά ὕστερος γινωιζεω ὁ παῖς λείψανον μικρός τεκμηριωμένος , καί διώκω * ὁ ἀδελφή , ὁ παῖς συγκαταθύω αὐτός . ὁ δέ φεύγω , καί ὁ χρείττονas αὐτή σάμενος πτερύσσω εἰς χελιδών μέν ὁ Φιλομήλα , Πρόκνη δέ εἰς ἀηδών . διό τραγῳφoνoς μέν εἰμί ὁ χελιδών καί ἀηδής ὁ μέλος ὅσος κολούω ὁ γλῶσσα , καί συχνός ὁ Τηρεύς ὑποτραυλίζω κατά στόμα προσφωνέω , ἀηδών δέ ὁ “ Ἴτυς ὁ μέλος προσάλλομαι . Τηρεύς δέ εἰς ἔποψ μορφόω ποῦ ἄρα εἰμί ἀναφαίνω συχνός . καί οὗτος μέν ὁ τοιοῦτος φημί . ὁ δέ περί ὁ ποιητής ἑτεροῖος δοκέω . Πάνδαρος , ὅς πατήρ μέρομαι ἢ Μιλήσιος , κόρη οἶδα μιροπη , Κλεοθίραν καί Ἀηδών . οὗτος ὁ προσβυτηταω Ἀηδών Ζῆθος ὁ Ἀμφίων ἀδελφός , φημί , γαμέω ἔχω υἱός εἷς ὁ “ Ἴτυλος . φθάνω - Νούσα δέ ὁ ὁ δαήρ Ἀμφίων πολυτενίᾳ , συχνός γάρ αὐτός γίγνομαι παῖς ἐκ Νιόβη ὁ Τάνταλος ἢ ιππομεδουσα , ἐπεί ὁράω ὁ υἱός “ Ἴτυλος συναθυειμι ἐκεῖνος καί ποτός καί συνανακλίνω παραγγέλλω κατά καιρός ὁ παῖς ἴδιος κοιτάζω , ἢ κατά τις ὁ ἐνδοτέρω κοίτη αἱρέω , ὡς εἄν ἄωρ νύξ αὐτός ἐπέρχομαι ὁ πρῶτος ἀποσφάζω ὁ Ἀμφίων παῖς . ὁ δήν ὁ Ἀμαλκὺς . ὁ δέ “ Ἴτυλος ἐκλανθάνω ἢ ἄλλως μή ὑπακούω , ἐπεισφηγάσσα νύξ ὁ Ἀηδών ἀποσφάζω ὁ παῖς “ Ἴτυλος , εἰς ὁ Ἀμαλέας δοκέω βάπτω ὁ ξίφος . ὡς δέ ὁ ὁ φθόνος κακός οὗτος κατέ - σκήπτω εἰς ὁ “ Ἴτυλος , κάτοχος ἢ μήτηρ γίγνομαι ὁ πένθος αὐτός θεός ἐκ ἄνθρωπος γίγνομαι , καί ἀλλάσσω εἰς ἀηδών ὁ φαίνω ὁ ὁ “ Ἴτυλος πένθος ὅμως οὖον μεταλλάσσω , ἀλλά ἐπί ὁ στόμα ἔχω αὐτός ἀείδω . καί τοιοῦτος μέν καί οὗτος . ἄλλος δέ ὁ ἄνθρωπος Ἀηδών οὐ ἀγνοέω φημί ὁ “ Ἴτυλος ἀναιρέω , ἀλλά ἐκίδωμι . κτείνω γάρ , φημί , ὁ ὁ Ἀμφίων Ἀμαλέας , εἶτα δή φέρω ὁ ἐκεῖνος γυνή καί ὁ ἴδιος “ Ἴτυλος ἐπισφάζω , φθάνω ὁ ἐλπίζω ἐκ ὁ δυσμενής