eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1737
ἐκάστων πόλεις , τοῦτ’ ἦν τὸ τοὺς ναύτας Φαίακας εἰδέναι ὅποι πλέουσι . καὶ ὅτι πάνυ πιθανὸς ἐνταῦθα ἐφρέθη τὸ πρὶν εἰδότες , ἵνα εἰκοτολογηῇ τὸ ἐν νυκτὶ τολμῆσαι τοὺς Φαίακας ἐπιζῆσαι κατὰ τῆς χέρσου κώπαις ὕλας τὴν νῆσ · ὁ περ οὐκ ἂν ἐποίησαν οὕσης νυκτὸς , εἰ μὴ ἀκριβῶς ἤδεισαν . Ἰστέον δὲ ὅτι λέγονται μὲν παρὰ τοῖς παλαιοῖς νυμφαῖοι μύριμνες οἱ πτερωτοί , καὶ οἱ ἐν κήποις δὲ σκώληκες , ἄδηλον δὲ εἰ περ ἀπὸ τῶν τοῦ μύθου καὶ αὐτοὶ νυμφῶν παρονομάζονται , πλὴν ὅμως εἰκὸς τοῦτο γ’ ἐως ἐτέραν τις αἰτίαν ἀποδῷ . ‘Ὅτι ἐλλειπτιζομένη κατὰ ’Ιθάκην ἡ Φαιακικὴ ναὺς ’Ηπειρῶν ἐπέκλεισεν ὅσον τ’ ἐπὶ ἡμίσου πάσης σπερχομένη . τοῖον γὰρ ἐπεῖγετο χειρῶν ἐρετάων , ἦγουν οὕτω γὰρ ἠπείγον αὐτὴν οἱ ἐρέσσοντες , παντὸν δ’ εἰπεῖν , ἐσπερχον . ὑποθετέον δὲ , ἀπετρον καὶ ἀμμώδη εἶναι τε καὶ ὑπὸ Φαιακῶν δὲ , ὡς ἐφρέθη , γινώσκεσθαι τὸν ἐκεῖ αἰγιαλόν . οὐ γὰρ ἂν οὕτως ἡ * ναὺς ἐπέκλεισεν εἰ περ αἱ ἄκται πετρώδεις ἦσαν ἢ καὶ ἄλλως σκληραί . ἐπίτηδες δὲ γίνεται καὶ τοῦτο , ἵνα μὴ θόρυβος ἐν τῇ καταπλῷ γένηται . διὸ καὶ τὸν ’Οδυσσέα , ὡς καὶ προδηδήλωται , ἠπειρόνδε γλαφυρῶς ἐκ νῆος ἀει - ραν αὐτῷ σὺν τε λίνῳ καὶ φήγει σιγαλόντι , καὶ ἐπὶ ψαμάθῳ κατέθεσαν δεδημένον , ὕπνω βαδεῖ δηλαδή , ὡς αὐτῷ ἐπιλθὼν ἀγρυπνησάντι παρὰ Φαίακας , ἵνα δηλαδὴ μὴ ἀρπυσάμενοι αὐτόν , ὡς προεφρέθη , δόξωσι μισθὸν τῆς πομπῆς ἀπαιτεῖν ἀγεννῶς , ἢ καὶ κατασχεθῶσι , καὶ δι’ ἄλλας δὲ αἰτίας , ὡς προγέγραπται . λέγει δὲ καὶ ὡς χρήματα ἐξέαιραν ἤτοι βαστάσαντες ἐξήγα - γον , ἃ οἱ Φαίακες ἀγανοὶ ὤπασαν οἴκαδε ἰόντι διὰ μεγάθμινον’ Ἀθηνῆν , ἦγουν διὰ τὴν φρόνησιν , ἥς χάριν οἷα σοφὸς ὑπὸ Φαιάκων εὐηργέτηται . καὶ τὰ μὲν παρὰ πυθμένα ἐλαίης , ὡς προδηδήλωται , ἀθρόα ἐθηκεν ἐκτὸς ὁδοῦ ἦγουν ἐξω τῆς ὁδοῦ , μὴ ποὺ τις ὁδitäων ἀνθρώπων πρὶν ’Οδυσσέα ἐγρεσθαι ἐπελθὼν δηλήσαιτο . δίκαιοι καὶ οὗτοι ὄντες καὶ μὴτε θελή - σαντες οὐτινοῦν ἀποστερῆσαι τὸν ξείνον αὐτοῖ , προμηθευσάμενοι δὲ καὶ μηδὲ ὑφ’ ἑτέρων αὐτὸν τοῦτο παθεῖν . αὐτοὶ δέ , φησι , οἴκονδε πάλιν ἦλθον . ‘Ὅρα δὲ ὅτι τε λίνον οὐ δίκτυον ἐνταῦθα λέγει ἀλλ’ ὑφασμά τι ἐκ λίνου , καὶ ὡς οὐ μόνον ἐπὶ ἀγγείων ὁ * πυθμήν , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ δένδρων . πυθμένα γὰρ ἐλαίας τὰς ῥίζας ἔφη , οὐ πυθμένος ἡ ἐτυμολογία γέγραπται ἄλλα - γοῦ . ‘Ὅτι καὶ ὁ Ποσειδῶν ἐνταῦθα κατὰ τῶν Φαιάκων ἀγανακτῶν , καθὰ πρὸ τοῦτον διὰ τοὺς τοῦ ’Οδυσσέως ἑταίρους ὁ’ Ἥλιος , ἐκλαλεῖ τὸ λυποῦν βιωτικῶς . καὶ ἀπὸ τοῦ μειζόνος λαμβά - νων ἐπιχειρῶμα φησί · Ζεῦ πάτερ , οὔκ’ ἐγὼγε ἐν θεοῖς τιμῆς ἔσομαι , ὅτε με βροτοὶ οὐ τι τίοσι Φαῖνκες , καὶ ταῦτα , οἱ περ ἐμὴς ἐξαι γενέθλης . ἐπειδὴ ὁ ἀρχαῖος Φαίας Ποσειδῶνος υἱός , φασιν , ἐδόκει καὶ Κερκυάος τῆς’ Ἀσωποῦ . εἶτα καὶ προ*βολὴν κατὰ Φαιάκων ποιού - μενος λέγει , ὡς ἐγὼ μὲν ἐφάμην αὐτὸν πολλὰ κακὰ παθόντα οἴκαδε ἐλεύσεσθαι , ἐπεὶ σὶ πρῶτον ὑπέ - σχο καὶ κατένευσας . οἱ δὲ εὐδόντα ἐν νηὶ θοῇ ἐπὶ πόντον ἄγοντες κατέθεσαν ἐν’ Ἰθάκῃ , ἔδοσαν δὲ οἱ ὕσπερὰ δῶρα , χαλκόν τε χρυσόν τε ἥλις , ἐσθῆτά θ’ ὑφαντήν , πολλὴ ὅσ’ ἂν οὐδὲ ποτε Τροίης ἐξήρατ’ ’Οδυσσεύς , λαχὼν ἀπὸ ληΐδος αἴσαν . καὶ οὕτω μὲν ὁ Ποσειδῶν , ἀγασάμενος εἰ περ αὐτὸς μὲν μοχθῶντα τὸν ’Οδυσσέα ἠθέλει εἰς ’Ιθάκην ἐλθεῖν ὡς καὶ εἰς τὴν τῶν Φαιάκων νῆσον . οἱ δὲ οὐ μόνον ἀπόνως ἀλλὰ καὶ ἀνε*παισθήτως αὐτὸν ὑπνῶντα τῇ πατρίδι ἀποκατέστησαν . ὁ δὲ τοῦ μύθου Ζεὺς παραμυθησάμενος καὶ ἐπὼν τιμῶν αὐτὸν ἐν θεοῖς εἶναι παραχωρεῖ ποιῆσαι ὁ περ ἂν ἐθελήσειεν εἰς τοὺς Φαίακας . τοῦ δὲ Ποσειδῶνος ἐπόντος , ἐθῆλιν Φαιάκων περιχάλλέα νῆσα ἐκ πομπῆς ἀμιούσαν ἐν ἡροσιδὲ πόντῳ ῥαίσαι , ἵνα ἐπὶ δεινῷ μεγάλῳ πτοηθέντες ἤδη σχῶνται , ἀπολλή - ξωσι δὲ πομπῆς ἀνθρώπων , μέγα δὲ σφιν ὄρος πόλει ἀμφικαλύψαι , ὁ Ζεὺς οἷα πολυμη - τις μεθοδεύων ὅπως χοῇ ῥαίσαι τὴν νῆσα φησίν · ὦ πέπον , ὡς μὲν ἐμὸ θυμῷ δοκεῖ εἶναι ἄριστα , ὁπόποτε * γεν δή πάντες ἐλανυομένην προσίδονται λαοὶ ἀπὸ πόλιος , θεῖναι λίθον ἐγγύθι γαίης , νηὺ θοῇ ἴκελον , ἵνα θαυμάζωσιν ἄπαντες ἄνθρωποι . μέγα δὲ σφιν ὄρος πόλει ἀμφικαλύψαι . ὁ δὲ Ποσειδῶν ἀκούσας ἔφη , φράθη , ἐς Σχερίην , περὶ ἥς προεγράφη , ὅτι δηλαδὴ Φαῖνκες γεγάασιν . καὶ ὁ μὲν ἔνθα ἔμενεν . ἡ δὲ ναὺς μᾶλα σχεδὸν ἦλθε ῥίμφα διωχομένη . τῆς δὲ σχεδὸν ἦλθεν’ Ἐνοσίχθων , ὅς μιν λᾶαν ἔθηκε καὶ ἐφύζωσεν ἐνερθε χειρὶ καταπηγνεῖ ἐλάσας . τῶν δὲ Φαιάκων οὐς καὶ νῦν δολιχόετιους καὶ ναυσικλειτοὺς ἄνδρας λέγει , ὧδε δὲ τις * εἶπενκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον κατὰ τινα ἠθοποιῶν , ὦ μοι , τὶς δὲ νῆσα θοῆν ἐπέδησ’ ἐνὶ πόντῳ οἴκαδ’ ἐλανυομένην ; καὶ δή προῦφραίνετο πᾶσα . και οὕτω μὲν ἂν ἔγὴ τῶν τις ἱπέρων Φαιήκων . Ἀλκίνοος δέ , ὦ πόποι , φησίν , ἡ μᾶλα δή με παλαι - φεται θέσφατα ἰκάνει πατρὸς * ἑμοῦ , τοῦ Ναυσιθόου δηλαδή , ὃς ἔφασκε Ποσειδῶνι ἀγασσόμεν ἡμῖν καὶ ἔδῃς τοὺς τέσσαρας στίχους οὕς καὶ ἐν τῷ τέλει τῆς Φ’ ἁμφοδίς ὁ αὐτὸς ἔφη . ἀπε ἐπέχει , ὡς ἀγόρευ’ ὁ γέρων , τάδε δή νῦν πάντα τελείται . εἶτα καὶ ὡς ἡδὴ τὴν νῆα ἐφύμακηνν ἰδὼν κατὰ τὸ θέσφατον , βουλεύεται περὶ τῶν ἔσθῃ καὶ φησίν · ἀλλ’ ἀγεθ’ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω , παύθεσθε πάντες . πομπὴς παύσασθε θοοτῶν ὅτε τις ἱκηται εἰς ἡμᾶς . Ποσιδῶνι δὲ ταύρους δώδεκα κεραυνόντας ἱεῖσόμεν αἰ’ α’ ἱκεσίῃ , * μὴδ’ ἱμὶν περίωχες ὅσος πόλις ἀμφιχάλυψ , ἥσιν ὡς κάλλισμά τι καὶ σκέπασμα ἐπιόρυνη , ὁποία πολλὰ μυθικῶς γέγονεν . ἐξ οὐ δήλον , ὡς καὶ ὑψηλὸν ὅπως ὑπερξιόθαι πλάτται τῆς τῶν Φαιάκων πόλεως . Σημειῶσαι δὲ ὅτι πλάτται μὲν τὰς ὑπδείσας ἀπα - λὰς ὁ ποιητής , ἵνα καὶ μὴ ζητῶμεν ποῦ ποτὲ ἂν εἴη ἡ ἔκτολος Φαιακία ἣν αὐτὸς τερατεύεται , ὡς δέον ὡν ὑπονοεῖν ἐκ τῶν ἀπαληθέντων ὅτι ἡφάντωται . οὐ τοιμὰ μέντοι καὶ εἰπεῖν ἐχρήναι τὴν ἀπαλὴν εἰς τέλος , τὸ τῆς ἱστορίας δυσποιήμονος ἀληθές . ἡ γὰρ τῶν Φαιάκων σώστατα φα*νερώς . παραφύπται δὲ γε ἄλλως τὰ τῆς ἀπαλῆς εἰς ἀποφυγὴν ἐλέγχου . εἰ γὰρ τις τὴν ἀναπλατομένην Φαιακίαν ζητεῖ παρ’ Ὅμηρον μαθεῖν , ἔχει ἂν αὐτὸς εἰπεῖν μὴ εὑρίναι εἰτε κατὰ τὴν ἀπαλὴν κατεχώθη ἐκεῖνη καὶ ὅλετο , εἰτε καὶ ἀτέλειστον ἔμεινε τὸ ἀπαληδὲν . διὸ καὶ τοὺς Φαιάκας εὐχόμενους πεποιήκε μετὰ τὴν τῆς νηὸς ἀπο - λῖθωσαν , μὴ καὶ τὴν πόλιν ὑφεῖ καὶνιζθῆναι , ὡς ἐνδεχομένον ὄντος καὶ τούτων · ἐπὶ ἐνδεχομένοις γὰρ ἡ εὐχή . καὶ εἰ μὴν εὑρίσκεται ἡ Φαιακία ὁπουδήποτε ὡς περ δή καὶ εὑρίσκεται , ἀποβήναι δοκεῖ τὰ τῆς αὐλῆς τοῖς Φαιάσι , καὶ ἀσφάλλεται ἡ πόλις περὶ σιτον . εἰ δὲ μὴ εὑρίσκεται , πάντως δὲ ἡ μυθική , οὐκ ἂν εὐρίσποτο . οὐκ ἄρα οὐδὲ ζητησία ἔστιν , ὡς ἡδὴ ἀφαντωθεῖσα κατὰ τὰς τοῦ Ποσιδῶνος ἀπειλάς , οὕτω δὲ καὶ τὸ μὴ τινα ἱστορηθῆναι ὑστερον ποιητὴν ἱπέρων ξενιζὴν ἐν Φαιάκων καὶ μεγαλοφρεσῇ φιλοξε - νίαν ἐν τῷ ἀληθῶς χρόνῳ , πιθανὸν * ἐκ τῶν τοιούτων φαίνεται . ἀστωθεῖσα μὲν γὰρ ἡ Φαιακία , οὐκ ἂν οὔτε φιλοξενίῃ οὔτε πᾶποι τινα , περιούσα δὲ οὐδ’ ἂν οὕτω τοιούτον τι ποιήσει . ἀπώμοτον γὰρ ἡδη τοῦτο τοῖς Φαιάσι , εὐλαβημένοις τὸν τοῦ Ποσιδῶνος χόλον . ὡς περ δὲ τὰ περὶ τῆς ἀπαλῆς τοῦ Ποσιδῶνος ἐσῃρησεν ὁ ποιητής διὰ πολλά , οὕτω καὶ τὴν τῆς θυσίας τελετήν , ἐκαὶν καὶ μόνον εἰπὼν , ὅτι εὐχοντο Ποσιδῶνι ἱσταῖτες ποὺ βουβὼν οἱ τῶν Φαιάκων ἄριστοι . Ἱστορίαν δὲ καὶ ὅτι δύσεως φαντασία , ὡς εἴδος , τὴν τῆς Φαιακικῆς νηὸς πλασθῆναι πειπῶν ἀπολιθωσιν . φασὶ γὰρ , λῖθον ἔκαὶ πον περιόπτον κείμενον ἐν θαλάσσῃ περὶ Κέρκυραν νηὸς φαντασίαν πᾶπτον , καὶ δι’ αὐτὴν τὸν τοιούτον λόγον πλασθῆναι . ὁ δὲ καὶ ὁ ποιητὴς ἐπεμπαίνει ἐν τῷ , θεῖναι λῖθον ἐγγύθι γαίης νηὶ δοξὴ ἴσαλον , οὐ μὴν βεβίωσαι . τοῦτο δὲ καὶ μυθικῶς φησίν , ἵνα δηλαδή βλεπόμενος ὁ λῖθος ἀσμημονίζει τοὺς ὁρῶντας καὶ ἀποπαύει οὕτω τῆς τῶν ξένων πομπῆς . τῇ δὲ Ὀμηρικῇ τῆς νεὸς ἀπολι - δώσει καὶ εἴκων ὁμοίαν ἀναδύεται ὁ μῦθος , φάμενος ὅτι Πομπῖλος θανατονομοῦς ἀνθρώπος δια - πρεσῶν χώρην φιλῆν’ Ἀπόλλωνος ἀρπαγὴς τρώφῃ οὐκ ἐστόργησαν , ἀλλὰ καταληφθεὶς ὑπὸ Ἀπόλλωνος εἰς τὸν ὁμώνυμον ἰχθὺν μεταμορφώθη ἀπολωθεῖσεως καὶ * τῆς νεώς . Ἱστορίαν δὲ ὅτι ἐν τοῖς τοῖς λῖθος βουλήν εἰπὼν , εἶτα ἱραμενόν ὡς ταυτὸν ὡν βουλήν . λῖθος αὐτὸν καὶ εἰμαρμένης κατά - κανον ἱσάζει · ἐπὶ οὐ ὑπῆρχο καὶ κατέκνυσας . Ἐπὶ ἱστορίαν καὶ ὅτι τὸ , οἱ δ’ εὐδόντα ἐν νηὶ δοξὴ ἐπὶ πόντον ἄγοντες καὶ ἔσθῃ ἴσος τοῦ , λεγὼν ἀπὸ λῆϊδος εἰσιν , ἐπισομὴ μεγαλαυθῶς ἐστὶ τῶν περὶ τὸν Ὀδυσσέα , ὅσα μετὰ τὴν εἰς Φαιακας αὐτῷ καταγογὴν γέγονε . Τὸ δὲ κατέθεσαν ἐν’ Ἰθάκῃ , ἀστίως ἔχει . ὡς οὖν γὰρ ἀρχὴν τι αὐτὸν ἀραιοὺς ἐπὶ ψάμμω ἔθεσαν . Ἐν δὲ τῷ , ἐσθῆτα ἱφαντὴν , προσπλακονσιν συνήθους καὶ τὸ ἰδ’ , ἵνα λῆγ’ ἐσθῆτα εὐφροντον . Τὸ δὲ πολλὰ οἰκίως ἔφη καὶ νῦν κατὰ γένος οὐδὲ τιρον ἐπὶ χαλκοῦ καὶ χρυσοῦ καὶ ἱσθῆτος , διὰ τὸ κατὰ τὸν ποιητὴν χρήματα εἶναι αὐτά , ἣφ’ ὧν οἰκείον εἰπεῖν τὸ πολλά . Τὸ δὲ περιχαλ - λές ἦγε , ἐνδύεται καὶ μὴλοπαρῆους καὶ ἄλλως δὲ γε εὐπροσώπους εἶναι τὰς τῶν Φαιάκων νῆας . Τὸ δὲ καλέναι , καὶ νῦν ἀντὶ τοῦ ἐπιθύναι , σπλασσαι , καταπετάσαι , ἐπικατασφῆναι , ὡς ἐκ μεταφοράς νήσους ἢ λίθον ἢ τοιούτον τινοῦ · οὐκ ἐπὶ πανοικηθὲς μίντοι ἀλλ’ ἐκπλήξει , ὡς δηλοῖ ὁ ποιη - τής , ἵνα μὴ λέει τὰ αὐτὰ ποιῶσι . Τὸ δὲ ἡμῶν ἡμῶν δοκεῖ εἶναι ἄριστα , ἐπεικῶς εἴρηται , τὸ μίντοι σμυνόταρον ἢν εἰπεῖν ὡς ἐστιν ἄριστα ἢ , οὐν’ * ἄριστον . Τὸ δὲ θεῖναι λῖθον νηὶ
Lemmas: ἕκαστος πόλις , οὗτος εἰμί ὁ ὁ ναύτης Φαίαξ οἶδα ὅποι πλέω . καί ὅτι πάνυ πιθανός ἐνταῦθα φέρω ὁ πρίν οἶδα , ἵνα εἰκοτολογέω ὁ ἐν νύξ τολμάω ὁ Φαίαξ ἐπιζάω κατά ὁ χέρσος κώπη Ὕλας ὁ νῆς · ὁ περ οὐ εἄν ποιέω ὗσις νύξ , εἰμί μή ἀκριβῶς ἠδείδω . ἰστέον δέ ὅτι λέγω μέν παρά ὁ παλαιός νυμφαῖος μυρίζω ὁ πτερωτός , καί ὁ ἐν κῆπος δέ σκώληξ , ἄδηλος δέ εἰμί περ ἀπό ὁ ὁ μῦθος καί αὐτός νύμφη παρονομάζω , πλήν ὅμως εἰκός οὗτος γε ἠώς ἕτερος τις αἴτιος πωλέω . Ὅτι ἐλλείπω κατά Ἰθάκη ὁ Φαιακικός ναῦς ’ηπειροος ἐπικλῄζω ὅσος τε ἐπί ἡμισόν πᾶς σπέρχω . τοῖος γάρ ἐπείγω χείρ ἐρέτης , ἤγουν οὗτος γάρ ἐπείγω αὐτός ὁ ἐρέσσω , λήγω δέ εἶπον , σπέρχω . ὑποθετέον δέ , ἀπετρον καί ἀμμώδης εἰμί τε καί ὑπό Φαίαξ δέ , ὡς φέρω , γιγνώσκω ὁ ἐκεῖ αἰγιαλός . οὖον γάρ εἄν οὕτως ὁ * ναῦς ἐπικλῄζω εἰμί περ ὁ ἀκτή πετρώδης εἰμί ἢ καί ἄλλως σκληρός . ἐπίτηδες δέ γίγνομαι καί οὗτος , ἵνα μή θόρυβος ἐν ὁ καταπλέω γίγνομαι . διό καί ὁ Οδυσσεύς , ὡς καί προδηλόω , ἤπειρόνδε γλαφυρός ἐκ ναός ἀει - Ραν αὐτός σύν τε λίνον καί Φηγεύς σιγαλός , καί ἐπί ψάμαθος κατατίθημι ἐσθίω , ὕπνος βαδύς δηλαδή , ὡς αὐτός ἐπιλθὼν ἀγρυπνέω παρά Φαίαξ , ἵνα δηλαδή μή ἀρπυσάμενοι αὐτός , ὡς προφέρω , δοκέω μισθός ὁ πομπή ἀπαιτέω ἀγεννής , ἢ καί κατέχω , καί διά ἄλλος δέ αἴτιος , ὡς προγράφω . λέγω δέ καί ὡς χρῆμα ἐξαιρέω ἤτοι βαστάζω εξάγω - γος , ὁ ὁ Φαίαξ ἀγανός ὀπάζω οἴκαδε εἶμι διά μεγάθμινον’ Ἀθήνη , ἤγουν διά ὁ φρόνησις , ἥς χάρις οἷος σοφός ὑπό Φαίαξ εὐεργέω . καί ὁ μέν παρά πυθμήν ἐλαία , ὡς προδηλόω , ἀθρόος τίθημι ἐκτός ὁδός ἤγουν ἐξω ὁ ὁδός , μή πού τις ὁράω ἄνθρωπος πρίν Οδυσσεύς ἐγείρω ἐπέρχομαι δηλέομαι . Δίκαιος καί οὗτος εἰμί καί μήτε ἐθέλω - ἀτιμόω ουτινοος ἀποστερέω ὁ ξένος αὐτός , προμηθεύω δέ καί μηδέ ὑπό ἕτερος αὐτός οὗτος πάσχω . αὐτός δέ , φημί , οἶκόνδε πάλιν ἔρχομαι . Ὅρα δέ ὅτι τε λίνον οὖον δίκτυον ἐνταῦθα λέγω ἀλλά ὕφασμα τίς ἐκ λίνον , καί ὡς οὖον μόνος ἐπί ἀγγεῖον ὁ * πυθμήν , ἀλλά καί ἐπί δένδρον . πυθμήν γάρ ἐλαία ὁ ῥίζα φημί , οὖον πυθμήν ὁ ἐτυμολογία γράφω ἄλλος - γου . Ὅτι καί ὁ Ποσειδῶν ἐνταῦθα κατά ὁ Φαίαξ ἀγανακτέω , καθά πρό οὗτος διά ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἑταῖρος οὐ Ἥλιος , ἐκλαλέω ὁ λυπέω βιωτικός . καί ἀπό ὁ μείζων λαμβάνω - νάω ἐπιχειρέω φημί · Ζεύς πατήρ , οὐ ἐγώ ἐν θεός τιμή εἰμί , ὅτε ἐγώ βροτός οὖον τίς τίω Φαῖνκες , καί οὗτος , ὁ περ ἐμέω ξάγι γενέθλη . ἐπεί ὁ ἀρχαῖος Φαία Ποσειδῶν υἱός , φημί , δοκέω καί Κερκυάος τῆ Ἀσωπός . εἶτα καί προβολή κατά Φαίαξ ποιέω - μένος λέγω , ὡς ἐγώ μέν φημί αὐτός πολύς κακός πάθος οἴκαδε ἔρχομαι , ἐπεί βρόχος πρῶτος ΥΠΕ - σχο καί κατανεύω . ὁ δέ εὕδω ἐν ναῦς θοός ἐπί πόντος ἄγω κατατίθημι ἐν Ἰθάκη , δίδωμι δέ ὁ ὕσπερὰ Δῶρα , χαλκός τε χρυσός τε Ἥλις , ἐσθής ὁ ὑφαντός , πολύς ὅσος εἄν οὐδέ ποτός Τροία ἐξαίρω Ὀδυσσεύς , λαγχάνω ἀπό ληΐς αἶσα . καί οὗτος μέν ὁ Ποσειδῶν , ἄγαμαι εἰμί περ αὐτός μέν μοχθόω ὁ Οδυσσεύς ἐθέλω εἰς Ἰθάκη ἔρχομαι ὡς καί εἰς ὁ ὁ Φαίαξ νῆσος . ὁ δέ οὖον μόνος ἄπονος ἀλλά καί ἀνεπαίσθητος αὐτός ὑπνόω ὁ πατρίς ἀποκαθίστημι . ὁ δέ ὁ μῦθος Ζεύς παραμυθέομαι καί ἔπειμι τιμή αὐτός ἐν θεός εἰμί παραχωρέω ποιέω ὁ περ εἄν ἐθέλω εἰς ὁ Φαίαξ . ὁ δέ Ποσειδῶν ἔπειμι , ἐθῆλιν Φαίαξ περικαλλής νέος ἐκ πομπή ἀμία ἐν ἡροσιδὲ πόντος ῥαίνω , ἵνα ἐπί δεινός μέγας πτοέω ἤδη ἔχω , ἀπόλλω - ὀξύς δέ πομπή ἄνθρωπος , μέγας δέ σφεῖς ὄρος πόλις ἀμφικαλύπτω , ὁ Ζεύς οἷος πολυμη - τις μεθοδεύω ὅπως χοή ῥαίνω ὁ νέος φημί · εἰμί πέπων , ὡς μέν έμο θυμός δοκέω εἰμί ἀγαθός , ὁράω * γε δή πᾶς ἐλαύνω προσοράω λαός ἀπό πόλις , τίθημι λίθος ἐγγύθι γαῖα , ναῦς θοός Ἴκελος , ἵνα θαυμάζω ἀπάντομαι ἄνθρωπος . μέγας δέ σφεῖς ὄρος πόλις ἀμφικαλύπτω . ὁ δέ Ποσειδῶν ἀκούω φημί , φράζω , εἰς Σχερία , περί ἥς προγράφω , ὅτι δηλαδή Φαῖνκες γίγνομαι . καί ὁ μέν ἔνθα μένω . ὁ δέ ναῦς μῆλον σχεδόν ἔρχομαι ῥίμφα διώκω . ὁ δέ σχεδόν ἀλθέω Ἐνοσίχθων , ὅς ὅς λᾶας τίθημι καί ἐφύζωσεν νέρθεν χείρ καταπήγνυμι ἐλαύνω . ὁ δέ Φαίαξ οὖς καί νῦν δολιχόετιους καί ναυσικλειτός ἀνήρ λέγω , ὧδε δέ τις * λέγω εἶδον εἰς πλησίος ἄλλος κατά τις ἠθοποιός , εἰμί ἐγώ , τις δέ νέος θοός πεδάω ἐν πόντος οἴκαδε ἐλαύνω ; καί δή προῦφραίνετο πᾶς . και οὗτος μέν εἄν ἐγώ ὁ τις ἵππερος Φαίαξ . Ἀλκίνοος δέ , εἰμί πόποι , φημί , ὁ μῆλον δή ἐγώ πάλαι - φημί θέσφατος ἱκάνω πατήρ * μου , ὁ Ναυσίθοος δηλαδή , ὅς φάσκω Ποσειδῶν ἄγαμαι ἐγώ καί ἐσθίω ὁ τέσσαρες στίχος ὅς καί ἐν ὁ τέλος ὁ φημί ἁμφοδίς ὁ αὐτός φημί . θέραψ ἐπέχω , ὡς ἀγορεύω ὁ γέρων , ὅδε δή νῦν πᾶς τελέω . εἶτα καί ὡς ἤδη ὁ ναῦς ἐφύμακηνν εἶδον κατά ὁ θέσφατος , βουλεύω περί ὁ ἐσθίω καί φημί · ἀλλά ἄγω ὡς εἄν ἐγώ εἶπον , παύω πᾶς . πομπή παύω θοοστις ὅτε τις ἱκνέομαι εἰς ἐγώ . ποσιδων δέ ταῦρος δώδεκα κεραυνόω ἵημι ἀεί ὅς Ἱκεσίη , * μηδέ ἱμὶν περιοχή ὅσος πόλις ἀμφιχάλυψ , εἰμί ὡς καλλισμαω τίς καί σκέπασμα ἐπιορίνω , ὁποῖος πολύς μυθικός γίγνομαι . ἐκ οὖον δῆλος , ὡς καί ὑψηλός ὅπως υπερξιοθαις πλάσσω ὁ ὁ Φαίαξ πόλις . σημειόω δέ ὅτι πλάσσω μέν ὁ ὑποδείδω ἀπος - λὰς ὁ ποιητής , ἵνα καί μή ζητέω ποῦ ποτέ εἄν εἰμί ὁ ἔκτολος Φαιάκιος ὅς αὐτός τερατεύομαι , ὡς δήω ὡς ὑπονοέω ἐκ ὁ ἀπαληθέντων ὅτι ἀφαντόω . οὖον τοιμὰ μέντοι καί εἶπον χρή ὁ ἁπαλός εἰς τέλος , ὁ ὁ ἱστορία δυσποιημων ἀληθής . ὁ γάρ ὁ Φαίαξ σώστατα φα*νερώς . παραφύπται δέ γε ἄλλως ὁ ὁ ἁπαλός εἰς ἀποφυγή ἐλέγχω . εἰμί γάρ τις ὁ ἀναπλάσσω Φαιάκιος ζητέω παρά Ὅμηρος μανθάνω , ἔχω εἄν αὐτός εἶπον μή εὑρίσκω εἴτε κατά ὁ ἁπαλός καταχώννυμι ἐκεῖνος καί ὄλλυμι , εἴτε καί ἀτέλειστον μένω ὁ ἀπαληδὲν . διό καί ὁ Φαίαξ εὔχομαι ποιέω μετά ὁ ὁ ναός ἀπος - λῖθωσαν , μή καί ὁ πόλις ὕφος κανίζω , ὡς ἐνδέχομαι εἰμί καί οὗτος · ἐπί ἐνδέχομαι γάρ ὁ εὐχή . καί εἰμί μήv εὑρίσκω ὁ Φαιάκιος ὁπουδήποτε ὡς περ δή καί εὑρίσκω , ἀποβαίνω δοκέω ὁ ὁ αὐλή ὁ Φαιά , καί ἀσφάλλεται ὁ πόλις περί σῖτος . εἰμί δέ μή εὑρίσκω , πάντως δέ ὁ μυθικός , οὐ εἄν εὐρίζω . οὐ ἄρα οὐδέ ζητησία εἰμί , ὡς ἤδη ἀφαντόω κατά ὁ ὁ Ποσιδῶνος ἀπειλή , οὗτος δέ καί ὁ μή τις ἱστορέω ὕστερος ποιητής ἵππερος ξενίζω ἐν Φαίαξ καί μεγαλοφρεσῇ φιλοξος - νία ἐν ὁ ἀληθής χρόνος , πιθανός * ἐκ ὁ τοιοῦτος φαίνω . ἀστωθεῖσα μέν γάρ ὁ Φαιάκιος , οὐ εἄν οὔτε φιλοξενία οὔτε πάπος τις , περίειμι δέ οὐδέ εἄν οὗτος τοιοῦτος τίς ποιέω . ἀπώμοτος γάρ ἤδη οὗτος ὁ Φαιά , εὐλαβέομαι ὁ ὁ Ποσιδῶνος χόλος . ὡς περ δέ ὁ περί ὁ ἁπαλός ὁ Ποσιδῶνος ἐσῃρησεν ὁ ποιητής διά πολύς , οὗτος καί ὁ ὁ θυσία τελετή , καινίς καί μόνος εἶπον , ὅτι εὔχομαι ποσιδων ἵστημι πού βουβών ὁ ὁ Φαίαξ ἀγαθός . Ἱστορίη δέ καί ὅτι δύσις φαντασία , ὡς εἶδος , ὁ ὁ Φαιακικός ναός πλάσσω πειπαω ἀπολίθωσις . φημί γάρ , λίθος εκάιγ πως περιόπτω κεῖμαι ἐν θάλασσα περί Κέρκυρα ναός φαντασία πάσσω , καί διά αὐτός ὁ τοιοῦτος λόγος πλάσσω . ὁ δέ καί ὁ ποιητής ἐπεμπαίνει ἐν ὁ , τίθημι λίθος ἐγγύθι γαῖα ναῦς δόξα ἴσαλος , οὖον μήv βιόω . οὗτος δέ καί μυθικός φημί , ἵνα δηλαδή βλέπω ὁ λίθος ασμημονιζω ὁ ὁράω καί ἀποπαύω οὗτος ὁ ὁ ξένος πομπή . ὁ δέ ομηρικός ὁ ναῦς άπολις - δίδωμι καί εἴκω ὅμοιος ἀναδύνω ὁ μῦθος , φημί ὅτι Πομπίλος θανατονομος ἄνθρωπος διά - πρέσα χώρα φιλέω Ἀπόλλων ἁρπάζω τρέφω οὐ στοργέω , ἀλλά καταλαμβάνω ὑπό Ἀπόλλων εἰς ὁ ὁμώνυμος ἰχθύς μεταμορφόω ἀπόλλυμι καί * ὁ ναῦς . Ἱστορίη δέ ὅτι ἐν ὁ ὁ λίθος βουλή εἶπον , εἶτα ἱραμενόν ὡς τατός ὡς βουλή . λίθος αὐτός καί εἴμαρμαι κατά - καίνω ισιώνω · ἐπί οὖον ὑπάρχω καί κατεκνυσος . ἐπί ἱστορία καί ὅτι ὁ , ὁ δέ εὕδω ἐν ναῦς δόξα ἐπί πόντος ἄγω καί ἐσθίω ἴσος ὁ , λέγω ἀπό ληΐς εἰμί , ἐπισομὴ μεγαλαυθῶς εἰμί ὁ περί ὁ Ὀδυσσεύς , ὅσος μετά ὁ εἰς Φαίαξ αὐτός κατάγω γίγνομαι . ὁ δέ κατατίθημι ἐν Ἰθάκη , ἄστιος ἔχω . ὡς οὖν γάρ ἀρχή τίς αὐτός ἀραιός ἐπί ψάμμος τίθημι . ἐν δέ ὁ , ἐσθής ἱφαντὴν , προσπλακονσιν συνήθης καί ὁ ἴδη , ἵνα λήγω ἐσθής εὐφροντον . ὁ δέ πολύς οἴκιος φημί καί νῦν κατά γένος οὐδέ τίρων ἐπί χαλκός καί χρυσός καί ἵζω , διά ὁ κατά ὁ ποιητής χρῆμα εἰμί αὐτός , κώληψ ὅς οἰκέω εἶπον ὁ πολύς . ὁ δέ περιχαλ - Λες ἄγω , ἐνδύω καί μὴλοπαρῆους καί ἄλλως δέ γε εὐπρόσωπος εἰμί ὁ ὁ Φαίαξ ναῦς . ὁ δέ κάλημι , καί νῦν ἀντί ὁ ἐπιθύνω , σπλασσαι , καταπετάννυμι , ἐπικατασφάζω , ὡς ἐκ μεταφορά νῆσος ἢ λίθος ἢ τοιοῦτος τίνω · οὐ ἐπί πανοικηθὲς μίντος ἀλλά ἔκπληξις , ὡς δηλόω ὁ ποιέω - ὅς , ἵνα μή λέω ὁ αὐτός ποιέω . ὁ δέ ἐγώ ἐγώ δοκέω εἰμί ἀγαθός , ἐπεκός εἴρω , ὁ μίντος σμυνόταρον εἄν εἶπον ὡς εἰμί ἀγαθός ἢ , ΟΥΝΩ * ἀγαθός . ὁ δέ τίθημι λίθος ναῦς