eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1959
κἀνταῦθα γενικῶς τὴν περὶ τι διατριβὴν * δηλοῖ . δόξειε δ’ ἂν καὶ τοῦ κοιμᾶσθαι νῦν ὡς ἐκ μέρους εἶναι δηλωτικόν . Ἀμῶς δὲ ἀναγκαῖοι οἱ κατὰ τὴν Ὀμηρικὴν ἐρμηνείαν ἐγασμένοι . ἐν μέντοι τοῖς ἐξῆς ἀναγκαῖοι πολεμισταὶ Λαιέρτης καὶ Λοΐος , οἱ καὶ πόλιοι περ ὄντες τεύ - χεα ἔδυναν , οὐ μόνον οἱ χρυώδεις ὡς νῦν , ἀλλὰ καὶ οἱ κατ’ ἀνάγκην πολεμοῦντες . Ἡ δὲ ὁηθεῖσα Σικελιηὶ γραφὲς κείται καὶ λούουσα τὸν δεσπότην ἐν τοῖς ἐξῆς . τις δὲ διαφορὰ Σικελού καὶ Σικελιώτου , προοδηλώται ὅπου καὶ τῆς Σικελῆς ταύτης γραφὲς μικία τις γέγονεν . Ὅτι καθάπαξ ὁ Ὀδυσσεὺς * γλυκανθείς τῇ τῶν οἰκείων ἀποπύρα οὐδὲ τῷ πατρὶ αὐτῷθεν ἐθέλει ἀπευθέρ - γως γνωρισθῆναι , μεθοδεύσας δὲ διάπειραν σχεῖν καὶ αὐτοῦ τοὺς μὲν ἀμφ’ αὐτὸν στέλλει δεῖπνον τάχυ συνὼν ἰσρεύσαι ὁ τις ἄριστος · αὐτὸς δὲ πειρησόμεαι , φησι , πατρὸς ἡμετέροιο , εἰ μὲ ἐτι γνοῖη καὶ φρασ - σεται ὀφθαλμοῖσιν , ἢ ἀγνοήσει πολὺν χρόνον ἀμφὶς ὄντα . καὶ δίδωσιν αὐτοῖς ἐνθὺς καὶ τὰ πολε - μικά τεῦχεα , καὶ αὐτοὶ μὲν ἔχονται δόμους ποιήσοντες ὡς ἐκέλευσεν Ὀδυσσεύς . ὁ δὲ ἐγγὺς ἔρχεται πολυκάρπου ἄλωὸς πειρητίζων , τούτῃστι πειρασόμενος , ἄν*τι μέλλοντος γὰρ ὁ ἐνεστὼς καὶ νῦν κείται . καὶ Λοΐος μὲν καὶ οἱ αὐτοῦ παῖδες αἰμασίαις λέγοντες ἄλωὸς ἔμμεναι ἔοχος ὤχοντο , ἠγμονεύοντος αὐτοῖς τοῦ γέροντος Λοΐου , τούτῃστιν ἐπιστατοῦντος τοῖς νίοῖς εἰς τὸ ἔργον . τὸν δ’ οἴον πατέρα εἶδεν ἐντιμένην ἐν ἄλωι , ὃν καὶ ἐμφράζων ὡς οἷα τινὰ ἐπιμελητὴν ἄγροῦ ἐπάγει · λιστρούμενα φυτόν , ῥυπόωντα δὲ ἔστο χιτῶνα ῥαπτῶν ἀνελύει , περὶ δὲ κνήμησι βοείας κνημίδας ῥαπτὰς δέδετο γραπτὺς ἀλεινῶν , χειρίδας τ’ ἐπὶ χειροῖ βάτων ἔνεκα , αὐτὰρ ὑπὸρθεν αἰχίνην κυνὴν κεφαλὴν ἔχε * πένθος ἀέξων . τὸν δ’ ὡς οὖν ἐνόησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺς γήραι τεθρόμνον , μέγα δὲ φρεσὶ πένθος ἔχοντα , οὐκέτι κἀνταῦθα πολύτλας ἦν , ἀλλὰ στὰς ὑπὸ βλωθόην ὕζηνν κατὰ δάκρυον εἴρε καὶ μεριμνῆσε μέν κῦσαι καὶ περιφῦναι ἐὼν πατέρα καὶ ἕκαστα εἰπεῖν . ἔδοξε δ’ ὅμως αὐτῷ κέρδιον εἶναι , πρῶτα κεφτο - μίως ἐπέεσσι πειρηθῆναι . τὰ φρονέων ἰθὺς κίεν αὐτοῦ · καὶ ὁ μὲν κάτω ἔχων κεφαλὴν φυτόν ἀμφε - λάγχανεν , ὁ δὲ παριστάμενος , ὡ γέρον , ἔφη , οὐκ ἀδημονίη σε ἔχει ἀμφιπολεύειν ὀχάτον , ἀλλ’ εὖ τοι κοιμὴι ἔχει , ἢ τοῦ * χῆπου δηλαδή , οὐδὲ τι πάμπαν οὐ φυτόν οὐ συκὴ οὐκ ἀμπελος οὐ μὲν ἐλαίη οὐκ ὕζην οὐ πρασίη τοι ἀνευ κοιμὴδης κατὰ κῆπον . ἄλλο δὲ τοι ἐοίω , σὺ δὲ μὴ χόλον ἐνθιο θυμῷ · αὐτὸν σε οὐκ ἀγαθὴν κοινὴι ἔχει , ἀλλ’ ἄμα γήρας λυρὸν ἔχεις αὐχμείς τε κακῶς καὶ ἀνιέα ἔσσαι , τούτῃστιν ἐνδέδυσαι . ἔπειτα ἐπιπλέκων πάλιν ἐπαυνον λέγει · οὐ μὲν ἀσχήνης γε ἄναξ ἐνεχεν οὐ σε κοιμίζει , οὐδὲ τί τοι δοῦλειον ἐπιπρέπει εἰσοράασθαι · εἴδος καὶ μέγεθος , ἥρουν κατ’ ὀψιν οὐ δοῦλος φαίνη , βασιλῆι γάρ , φησιν , ἀνδρὶ ὁικας . τοιούτῳ δὲ ὁικας , ἐπεὶ λοῦ*σαιτο φάγοι τε , εὐδέμεναι μαλακῶς · ἢ γὰρ δίκη ἐστὶ γερόντων . ἐπὶ δὲ τούτοις ἐρωτᾷ , τίνος διώς ἐστιν ἀνθρώων , τίνος δὲ ὀχάτον ἀμφιπολεῦει , καὶ ἐπὶ , εἰ περ οὕτος ὁ ἐρωτῶν αὐτὸν δηλαδή ξένος μὴ ἀλλαχοῦ γῆς ἀλλ’ ἐν Ἰθάκη ἐστιν , ὡς μοι , φησίν , ἐειπεν οὕτος ἀνὴρ νῦν * δη ξυμβλημένος , οὐ τι μέλι ἀντίφρων , ἐπεὶ οὐ τόλμησεν ἕκαστα εἰπεῖν καὶ ἐπακοῦσαι ἀμφὶ ξείνῳ ἐμῷ , εἰ που ζῶει τε καὶ ἐστιν , ἢ ἤδη τέθνηκε καὶ εἰν’ Ἀίδαο δόμοισιν , ἐστὶ δηλαδή . ὧν ξένον αὐτοῦ καὶ ἐφεμηνεύων , ὡς ἐξ’ Ἰθάκης Ὀδυσ - σεὺς ἦν , λέγει , ὡς ἔφασκε Λαιέρτην Ἀρχεισιάδην πατέρα εἶναι αὐτῷ . ἀφηγεῖται δὲ καὶ δῶρα ἐκείνῳ αὐτὸς ποτε δοῦναι , χρυσοῦ ἐνφεῖδος ἑπτὰ τάλαντα καὶ χρητῆρα πανάοργον ἀνθεμόντα , δώδεκα δὲ ἀπλοΐδας χλαῖνας , τόσσους δὲ τάπητας , τόσσα δὲ φά*ρεα καλά , τόσους δ’ ἐπὶ τοῖσι χιτῶνας · χωρὶς δ’ αὐ γυναῖκας ἀμμόνας ἔργα εὐνίας τέσσαρας εἰδαλῖμας , ἃς ἠθέλεν αὐτὸς ἐλεῦσθαι . πολλὰ ταῦτα · διὸ καὶ μυρία ὁ Λαιέρτης ἔρει αὐτά · ἐξ ὧν καὶ παροιμιώσαιν’ ἂν τις ἐπὶ τῶν ψευδῶς χαριζομένων ἔχει καὶ μόνου λόγου τὰ δῶρα τοῦ ἐξ’ Ἀλυβαντίου ξένου ἢ τὰ τοῦ Ἀλυβαντίου ἐταιρὸς ξένια . τοιούτων γὰρ ἑαν - τὸν Ὀδυσσεὺς πλάσει ἐξ’ Ἀλυβαντος δομᾶσθαι εἰπὼν , ὡς μετ’ ὀλίγα ὁηθήσεται , ἵνα ὡς περ ἢ τοῦ Φανίου θύσα τὰ μηδαμοῦ ὄντα χρήματα ἐπαροιμιάζετο στέγειν ἐντὸς διὰ τὸ τὸν Φανίαν ψευ - δῶς ἑαντῷ καμηλιοῦσθαι πλοῦτον , οὕτω καὶ ὁ Ἀλυβάντιος ξένος δῶρα τῇ παροιμίᾳ χαρήσεται , ἄ περ ὁ ἀληθὴς λαβὼν ἐκ στόματος . καὶ τοιαύτη μὲν τέως ἢ τοῦ σοφοῦ Ὀδυσσέως ἀπόπειρα · ἢ περ ἐπιμ - μενηκὼς καὶ εἰσέτι μετὰ βραχέα καὶ ἰδὼν τὸν πατέρα γέροντα κατάκρας ἀδινὰ στενάζοντα οὐκέτι κρατεῖν ἑαυτοῦ ἔχει , ἀλλὰ πειρητὶς ὁμολογεῖ Ὀδυσσεὺς εἶναι , καὶ ἀναγνωρισθείς καὶ αὐτῷ , καθὰ καὶ τοῖς πρὸ αὐτοῦ , ποιεῖ τὰ ἐφεξῆς , οὐ μᾶτην ἀποπαρασάμενος ἀλλ’ ἐπ’ ἀγαθῷ · προμηθέστατα γὰρ Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Ω . Ὀδυσεὺς οὐκ εὐθὺς ἑαυτὸν ἀναγνωρίζει τῷ πατρὶ , μή ποτε τῷ αἰφνιδίῳ τῆς χαρᾶς ἀπο*σβῇ ὁ γέρων σμικρὰ γάρ , τραγικῶς εἰπεῖν , παλαιαὶ σώματ᾽ ἐνέχει ῥοπή , τοὔστι βραχεῖα τις ἀφορμή , λύπης πυχὸν ἡ χαρὰς ἡ φοβῶν , ἐκλείπειν ποιεῖ , ἐπεὶ τοι καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς τοῦ Ὀδυσσέως ἀναγνω - ρισθέντος λύτο αὐτῷθι γούνατα καὶ φίλον ἦτορ τῷ γέροντι , σῆματ᾽ ἀναγινώτι τα᾽ οἱ ἐπεὶδα πέραδεν Ὀδυσεὺς , καὶ μικροῦ ἀπέψυχεν ἄν . οὕτω καὶ ὁ Ἄρχος κίων ἐπὶ σμικρᾶς ῥοπῆς ὧν ἱστορήθη ἐκψύξαι τῷ τοῦ Ὀδυσσέως ἀναγνωρισμῷ . διὰ ταῦτα τοίνυν ἀφίησι τὸν πατέρα τῇ ἀναμνήσει συγχεθῆναι τοσοῦ - τον , ὥστε αὐτὸν ἄχεος , φησίν , νεφέλη ἐκάλυψε μέλαινα , ἀμφοτέρησι δὲ χειρὶν ἰλὼν κόνιν αἰθολόεσ - σαν χέετο κακ κεφαλῆς πολίης ἀδινὰ στενάζων . καὶ τότε δὴ ἐπάλμενος καὶ περιμὺς ἐκυσέ τε καὶ ἔκρη * κεινὸς μὲν τοι οὗ᾽ αὐτὸς ἔγω , πάτερ , ὃν σὺ μεταλλάξ , ἤλυσον καὶ ἐξῆς . καὶ οὕτως ὁ τοῦ παιδὸς ἀναγνωρισμὸς πᾶν διαχτυζὸς ὧν καὶ πολλὴν ῥοπὴν τῷ παλαιφῷ σώματι δούς , ὅμως οὐκ ἔσχε καὶ εὐθὰς αὐτὸν κατεργασάμενος , ἀλλ᾽ ἐπαναγαγὼν ἐκ τῆς ἄγαν λύπης οὐκ ἐξίχνυσε καὶ κακὸν τι τῷ σφοδρῷ τῆς ἡδονῆς συνεργάσασθαι , ἀλλ᾽ ἐξ ἀκροτήτων ἤγαγεν εἰς μεσότητα , καὶ συγκεράσας μετριότητι τὸ ἐξ ἀρχῆς κατὰ φύσιν ἀποκατέστησε . προμηθέστατα οὖν , ὡς εἴρηται , ποιεῖ Ὀδυσεὺς τὸν ἀνα - γνωρι*σμόν , διὸ καὶ ὁ ποιητὴς ἐπεσημήνατο , ὡς κέρδιον εἶναι τῷ Ὀδυσσεῖ ἐκρίθη κερτομίῳς ἐπέεσσι πειρηθῆναι . καὶ ἐν τῷ τέλει δὲ τοῦ λόγου ὅτε τὸν τερόστιον ὀλεθρον τῶν μηστίρων καταλέγει , σὲ δὲ ζωή , φησι , τετλάμεν ἐμπης ἵνα μὴ τι πάθης , τῇ ἐκτὸς δηλαδὴ καὶ παρ᾽ ἐλπίδας χαρᾷ . τοῦτο δὴ τὸ Σοφώλειον . καὶ τοιάδε μέν ταῦτα . Ἐν δὲ τοῖς καθ᾽έκαστα τοῦ ὑπῆντος χωρίον τὸ μέν , δεῖπνον ἱκετεύσατε , ἀντὶ τοῦ , διὰ δεῖπνον σφάζετε · οὐ γὰρ ἄλλως ἐνταῦθα ἱκετεύει κατὰ θυσίαν ὁ οὐς . Ἐν δὲ τῷ , εἰ με εἶ γνοίη , ἄρχον ἐκ περισσοῦ κατεῖ τὸ ἐπὶ ἐπιβήματ᾽ ὁποία καὶ ἄλλα ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα παρεσχημένῃσιν , ἐν οἷς καὶ τὸ τι , πολλοχοῦ κατὰ παρολίην κείμενον , οἷον ἐν τῷ σχεδὸν τι καὶ οὐ τι καὶ οὕτω τι καὶ , ναὺς χαλκιμθόλους ὁμοῦ τι διακοσίας . Ἰστέον δὲ ὅτι τῶν χαλκιμθόλων νεῶν τὰ ἐμπροσθὲν , ὡς καὶ ἄλλοχοῦ ἐδηλώθη , καθ᾽ἀ μῆροὶ καὶ μηρὰ καὶ ἄλλα δὲ ὁμοίως μεταπεπλασμένα , οὕτω καὶ ἐμβολοὶ λέγονται ἀσενευῶς καὶ ἐμβολα οὐδετέρως · οἷον , δίτροφος δ᾽ ἐχερόνει καὶ δίπρυμνος καὶ ἐμβολα εἶχεν ἐπτά . Τὸ δὲ ἀγνοίησι λέξεις μὲν μετρικοῖς ἴσως ἀγαστη , πάντη δὲ ἀσυνήθης καὶ μάλιστα διὰ τὸν τόπον · εἰτε γὰρ ἐκ τοῦ ἀγνοοῦ εἰτε ἐκ τοῦ ἀγνοοῶ , οὐκ εὐλογος ἡ παραξύντνησις . μάλιστα * οὖν δοκεῖ ἐκ τοῦ ἀγνοοῖμι εἶναι τὸ τρίτον ἀγνοοῖσιν ὡς τῆθησι , τὸ δὲ ἀγνοοῖμι ἐκ τοῦ ἀγνοοῶ , ὡς αὐτῷ αὐτῶν · οἷον , οὐ μὴν ἐγὼ γε αὐτῶν , καὶ διζῶ διζήμι , ὁθεν καὶ διζήμιος . Αἱμασιὰ δὲ κατὰ τὴν τοῦ ποιητοῦ ἱρμηρείαν , ἀλωὴς ἔρχος , ἴσως μὲν , ὡς προεδηλώθη , ἐξ ἀκανθῶν οὕσα ποτὲ , ὧν εἶδος καὶ αἱ βάτοι ὡς ὁ γέρων διαχειρίζεται , καὶ κληθῖσα παρὰ τὸ αἱμάσσειν τοὺς κατεπικυροῦντας . οἱ μέντοι παλαιοὶ αἱμασίας φασὶ τὰ ἐκ λεπτῶν λίθων ἐκτι - σμένα τοιχidia . διὸ καὶ ὁ ποιητὴς τὴν ἀλωὴν , εἰς ἣν αὐταὶ συνήγοντο , εὐκτιμένην ἔφη , καθ᾽ἀ πον καὶ πόλεις εὐκτιμένας λέγει . περὶ δὲ αἱμασιῶν πλατύτερον ἤδη προεῖρηται . Οἷον δέ , τοὔστι μόνον , εἰρεῖν τὸν πατέρα πλάττεται Ὀδυσεὺς , ἵνα καὶ αὐτῷθι κοινότερον ὑστερον ἀναγνωρισθῇ τοῖς ἄμφι τὸν γέροντα . Λιστρεύειν δὲ τὸ περιζύειν παρὰ τὸ λίστρον , ὃ ἐστι ξύστρον , περὶ οὗ καὶ αὐτοῦ προεῖρηται . αὐτὸ δὲ τὸ , λιστρεύειν φυτὸν , ὁμοῖόν ἐστι τῷ , φυτὸν ἀμφιλαχαινεῖν · καὶ γὰρ ὁ λιστρεύων φυτὸν ὀρύττει καὶ ὁ λαχαινὼν φυτὸν , ἐπὶ λαχαινεῖν ταυτὸν ἐστὶ τῷ διασκάπτειν , ἀφ᾽ οὗ καὶ λάχανον . καὶ γίνεται ἡ λέξις παρὰ τὸ ποιοῦν λίαν χαίνειν τὴν γῆν , ἐξ οὗ καὶ σίραγγας ἐπανώθη λέγεσθαι γῆς παρὰ τὸ σσηχόεναι , ὅ ταυτὸν πρὸς τῷ διαγάζχειν ἐστι . Τὸ δέ , * ῥαπτόν ἀνιχέλιον , ὑφ᾽ἐν ἀναγνωστέον , ἵνα δηλοῖ τὸν ἀνιχελίως ῥαπτόν . τοιοῦτον καὶ ἐν Ἰλιάδι σύν ἀλλοις τὸ , τοξότα λοβητήρ . ὁμοιον δὲ καὶ ἡ ἐν Ἀρκαδίᾳ Μεγάλη πόλις , ὡς προεδηλώται , καὶ ἑτερα πολλά . Κνημίδας δὲ νῦν οὐ πολεμικὰς λέγει , ἀλλὰ βύρσας δι᾽ ὧν κνήμαις τοῖς ἀγρόταις καλύπτονται . οὕτω δὲ καὶ κυνὴν αἰγείην οὐ τὴν ἐν μάχῃ χρηστέην , ἀλλὰ τὸ ἀπλῶς ἐξ αἰγὸς κάλυμμα τῆς κεφαλῆς . καὶ σημείωσα τὰς λέξεις εἰς χρείαν ὁμωνυμίας καὶ εἰς γραφῆς χρησιμο - τητα . Ῥαπτάς δὲ κνημίδας λέγει ἡ προσυπακολουμένου καὶ ἐνταῦθα τοῦ ἀνιχελίως αὐτὰς ἐφράσθαι , ἢ καὶ μᾶλλον εἰς δείξιν τοῦ περιβλήμα εἶναι ταῖς κνήμαις αὐτὰς καὶ μὴ ἀπλῶς ἡρημέναις τετυλίχθαι περὶ τὰς κνήμας , ἴσως δὲ καὶ εἰς διαισολὴν τῶν ἐκ σιδήρου ὧν ἀπείσι τὸ ἐφράσθαι . Τὸ δὲ
Lemmas: ἐνταῦθα γενικός ὁ περί τίς διατριβή * δηλόω . δοκέω δέ εἄν καί ὁ κοιμάω νῦν ὡς ἐκ μέρος εἰμί δηλωτικός . Ἀμῶς δέ ἀναγκαῖος ὁ κατά ὁ Ὀμηρικός ἑρμηνεία ἐγασμένοι . ἐν μέντοι ὁ ἑξῆς ἀναγκαῖος πολεμιστής Λαιέρτης καί Λόιος , ὁ καί πολιός περ εἰμί τίς - χέω δύο , οὖον μόνος ὁ χρυοιδεω ὡς νῦν , ἀλλά καί ὁ κατά ἀνάγκη πολεμέω . ὁ δέ ὁράω Σικελιηὶ γραφή κεῖμαι καί λούω ὁ δεσπότης ἐν ὁ ἑξῆς . τις δέ διαφορά Σικελός καί Σικελιώτης , προδηλόω ὅπου καί ὁ Σικελός οὗτος γραφή Μικία τις γίγνομαι . ὅτι2 καθάπαξ ὁ Ὀδυσσεύς * γλυκαίνω ὁ ὁ οἰκέω ἀποπύρα οὐδέ ὁ πατήρ αὐτῷθεν ἐθέλω ἀπευθής - Γώς γνωρίζω , μεθοδεύω δέ διάπειρα ἔχω καί αὐτός ὁ μέν ἀμφι αὐτός στέλλω δεῖπνον ταχύς σύνειμι ισρευσος ὁ τις ἀγαθός · αὐτός δέ πειράω , φημί , πατήρ ἡμέτερος , εἰμί ἐγώ ἔτι γιγνώσκω καί Φρας - σέτα ὀφθαλμός , ἢ ἀγνοέω πολύς χρόνος ἀμφίς εἰμί . καί δίδωμι αὐτός ἐντίθημι καί ὁ πόλος - Μίκα τεῦχος , καί αὐτός μέν ἔχω δόμος ποιέω ὡς κελεύω Ὀδυσσεύς . ὁ δέ ἐγγύς ἔρχομαι πολύκαρπος ἄλως πειρητίζω , τοῦτος πειράζω , ἄν*τι μέλλω γάρ ὁ ἐνίστημι καί νῦν κεῖμαι . καί Λόιος μέν καί ὁ αὐτός παῖς αἱμασιά λέγω ἄλως εἰμί ἔχω ἀχεύω , ηγμονευειμι αὐτός ὁ γέρων Λοίου , τοῦτος ἐπιστατέω ὁ νίον εἰς ὁ ἔργον . ὁ δέ οἷος πατήρ ὁράω ἐντίθημι ἐν ἄλως , ὅς καί ἐμφράζω ὡς οἷος τις ἐπιμελητής ἀγρός ἐπάγω · λιστρόω φυτός , ῥυπάω δέ ἔστω χιτών ῥαπτός ἀναλύω , περί δέ κνήμη βόειος κνημίς ῥαπτός δήω γραπτύς ἀλείνη , χειρίδα τε ἐπί χειρόομαι βάτος ἕνεκα , ἀτάρ ὑπέρχομαι αιχινη κυνέω κεφαλή ἔχω * πένθος αὐξάνω . ὁ δέ ὡς οὖν νοέω πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς γῆρας θρῴσκω , μέγας δέ φρήν πένθος ἔχω , οὐκέτι ἐνταῦθα πολύτλας εἰμί , ἀλλά ἵστημι ὑπό βλώσκω ὕζω κατά δάκρυ εἴρω καί μεριμνώ μέν κύω καί περιφύομαι εἰμί πατήρ καί ἕκαστος εἶπον . δοκέω δέ ὅμως αὐτός κερδίων εἰμί , πρῶτος κεφτο - Μιῶς ἔπος πειράω . ὁ φρονέω ἰθύς κίω αὐτός · καί ὁ μέν κάτω ἔχω κεφαλή φυτός ἄμφω - λαγχάνω , ὁ δέ παρίστημι , εἰμί γέρων , φημί , οὐ ἀδημονία σύ ἔχω ἀμφιπολεύω ὀχέω , ἀλλά εὕω ὅς κοιμάω ἔχω , ἢ ὁ * χῆπου δηλαδή , οὐδέ τίς πάμπαν οὖον φυτός οὖον συκέα οὐ ἄμπελος οὖον μέν ἐλαία οὐ ὕζω οὖον πράσσω ὅς ἄνευ κοιμὴδης κατά κῆπος . ἄλλος δέ ὅς οἶος , σύ δέ μή χόλος ἐντίθημι θυμός · αὐτός σύ οὐ ἀγαθός κοινός ἔχω , ἀλλά ἄμη γήρας λύρον ἔχω αὐχμέω τε κακῶς καί ἀνίημι ἕννυμι , τοῦτος ἐνδύω . ἔπειτα ἐπιπλέκω πάλιν ἔπαινος λέγω · οὖον μέν ἀσχήνης γε ἄναξ ἐνέχω οὖον σύ κοιμίζω , οὐδέ τίς ὅς δούλειος ἐπιπρέπω εἰσοράω · εἶδος καί μέγεθος , ἀρόω κατά ὄψις οὖον δοῦλος φαίνω , βασιλεύς γάρ , φημί , ἀνήρ ὁικας . τοιοῦτος δέ ὁικας , ἐπεί λοῦ*σαιτο ἐσθίω τε , εὐδέμεναι μαλακός · ἢ γάρ δίκη εἰμί γέρων . ἐπί δέ οὗτος ἐρωτάω , τίς διάω εἰμί ἀνθρώων , τίς δέ ὀχέω ἀμφιπολεύω , καί ἐπί , εἰμί περ οὗτος ὁ ἐρωτάω αὐτός δηλαδή ξένος μή ἀλλαχοῦ γῆ ἀλλά ἐν Ἰθάκη εἰμί , ὡς ἐγώ , φημί , εἶπον οὗτος ἀνήρ νῦν * δη συμβάλλω , οὖον τίς μέλι ἀντίφρων , ἐπεί οὖον τολμάω ἕκαστος εἶπον καί ἐπακούω ἀμφί ξένος ἐμός , εἰμί ποῦ ζῷον τε καί εἰμί , ἢ ἤδη θνῄσκω καί ἐν ᾍδης δόμος , εἰμί δηλαδή . ὅς ξένος αὐτός καί ἐφεμηνεύων , ὡς ἔξω Ἰθάκη Ὀδυς - Σεύς εἰμί , λέγω , ὡς φάσκω Λαιέρτην Ἀρκεισιάδης πατήρ εἰμί αὐτός . ἀφηγέομαι δέ καί Δῶρα ἐκεῖνος αὐτός ποτός δίδωμι , χρυσός ἐνφεῖδος ἑπτά τάλαντον καί χρητήρ πανάοργον ἄνθεμος , δώδεκα δέ Ἁπλοΐδας χλαῖνα , τόσος δέ τάπης , τόσος δέ φά*ρεα καλός , τόσος δέ ἐπί ὅς χιτών · Χωρὶς δέ αὖος γυνή Ἀμμονᾶς ἔργον εὖνις τέσσαρες ειδαλιμαω , ὅς ἐθέλω αὐτός ἐλεύθω . πολύς οὗτος · διό καί μυρίος ὁ Λαιέρτης ἔρομαι αὐτός · ἐκ ὅς καί παροιμιώσαιν’ εἄν τις ἐπί ὁ ψευδής χαρίζομαι ἔχω καί μόνος λόγος ὁ Δῶρα ὁ ἔξω Ἀλυβαντίου ξένος ἢ ὁ ὁ Ἀλυβαντίου ἑταῖρος ξένιος . τοιοῦτος γάρ ἐάν - ὁ Ὀδυσσεύς πλάσσω ἔξω αλυβαινω δομάω εἶπον , ὡς μετά ὀλίγος ὁράω , ἵνα ὡς περ ἢ ὁ φανίος θύω ὁ μηδαμοῦ εἰμί χρῆμα παροιμιάζω στέγω ἐντός διά ὁ ὁ Φανίας ψεύδω - δίδωμι ἀντάω καμηλίζω πλοῦτος , οὗτος καί ὁ Ἀλυβάντιος ξένος Δῶρα ὁ παροιμία χαίρω , ὅς περ ὁ ἀληθής λαμβάνω ἐκ στόμα . καί τοιοῦτος μέν τέως ἢ ὁ σοφός Ὀδυσσεύς ἀπόπειρα · ἢ περ ἐπιμ - μιμνήσκω καί εἰσέτι μετά βραχύς καί εἶδον ὁ πατήρ γέρων κατάκρας ἁδινός στενάζω οὐκέτι κρατέω ἑαυτοῦ ἔχω , ἀλλά πειρητὶς ὁμολογέω Ὀδυσσεύς εἰμί , καί ἀναγνωρίζω καί αὐτός , καθά καί ὁ πρό αὐτός , ποιέω ὁ ἐφεξῆς , οὖον μάτην ἀποπέρνημι ἀλλά ἐπί ἀγαθός · προμηθής γάρ Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Ω . Ὀδυσσεύς οὐ εὐθύς ἑαυτοῦ ἀναγνωρίζω ὁ πατήρ , μή ποτός ὁ αἰφνίδιος ὁ χαρά ἀποσβέννυμι ὁ γέρων μικρός γάρ , τραγικός εἶπον , παλαιός σῶμα ἐγχέω ῥοπή , ἔτος βραχύς τις ἀφορμή , λύπη πυχὸν ὁ χαρά ὁ φοβέω , ἐκλείπω ποιέω , ἐπεί ὅς καί ἐν ὁ ἑξῆς ὁ Ὀδυσσεύς ἀναγιγνώσκω - ρισθέντος λύω αὐτός γόνυ καί φίλος ἦτορ ὁ γέρων , σῆμα ἀναγιγνώσκω ὅς ὁ ἐπεὶδα πέρδομαι Ὀδυσσεύς , καί μικρός ἀποψύχω ἄν . οὗτος καί ὁ Ἄρχος κίων ἐπί μικρός ῥοπή ὅς ἱστορέω ἐκψύχω ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἀναγνωρισμός . διά οὗτος τοίνυν ἀφίημι ὁ πατήρ ὁ ἀναμιμνήσκω συγχέω οσὁ - ὁ , ὥστε αὐτός ἄχος , φημί , νεφέλη καλύπτω μέλας , ἀμφότερος δέ χείρ ἴλη κόνις αἰθολόες - σάω χέω κατά κεφαλή πολιός ἁδινός στενάζω . καί τότε δή ἐφάλλομαι καί περιμὺς κύω τε καί ἐκρέω * κενός μέν ὅς οὖον αὐτός ἐγώ , πατήρ , ὅς σύ μεταλλάσσω , ἅλυσος καί ἑξῆς . καί οὕτως ὁ ὁ παῖς ἀναγνωρισμός πᾶς διαχτυζὸς ὅς καί πολύς ῥοπή ὁ παλαιφῷ σῶμα δίδωμι , ὅμως οὐ ἔχω καί ὀρθό-κορυς αὐτός κατεργάζομαι , ἀλλά ἐπανάγω ἐκ ὁ ἄγαν λύπη οὐ ἐξίχνυσε καί κακός τίς ὁ σφοδρός ὁ ἡδονή συνεργάζομαι , ἀλλά ἐκ ἀκρότης ἄγω εἰς μεσότης , καί συγκεράννυμι μετριότης ὁ ἐκ ἀρχή κατά φύσις ἀποκαθίστημι . προμηθής οὖν , ὡς εἴρω , ποιέω Ὀδυσσεύς ὁ ἀνα - γνωρισμός , διό καί ὁ ποιητής ἐπισημαίνω , ὡς κερδίων εἰμί ὁ Ὀδυσσεύς κρίνω κερτόμιος ἔπος πειράω . καί ἐν ὁ τέλος δέ ὁ λόγος ὅτε ὁ τεροστια ὄλεθρος ὁ μηστιροος καταλέγω , σύ δέ ζωή , φημί , ἔτλην ἔμπας ἵνα μή τίς πάσχω , ὁ ἐκτός δηλαδή καί παρά ἐλπίς χαρά . οὗτος δή ὁ Σοφώλειον . καί τοιόσδε μέν οὗτος . ἐν δέ ὁ καθέκαστος ὁ ὑπνέω χωρίον ὁ μέν , δεῖπνον ἱκετεύω , ἀντί ὁ , διά δεῖπνον σφάζω · οὖον γάρ ἄλλως ἐνταῦθα ἱκετεύω κατά θυσία ὁ οὖς . ἐν δέ ὁ , εἰμί ἐγώ εἰμί γιγνώσκω , ἄρχω ἐκ περισσός κατέρχομαι ὁ ἐπί ἐπίβημα ὁποῖος καί ἄλλος ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς παρέχω , ἐν ὅς καί ὁ τίς , πολλοχοω κατά παρολιαν κεῖμαι , οἷος ἐν ὁ σχεδόν τίς καί οὖον τίς καί οὗτος τίς καί , ναῦς χαλκιμθόλους ὁμοῦ τίς διακόσιοι . ἰστέον δέ ὅτι ὁ χαλκιμθολαω νέος ὁ ἐμπροστίθημι , ὡς καί αλλοχοω δηλόω , καθ᾽ἀ μηρός καί μηρός καί ἄλλος δέ ὁμοίως μεταπλάσσω , οὗτος καί ἔμβολος λέγω ἀσενευῶς καί ἔμβολον οὐδέτερος · οἷος , δίτροφος δέ χρονέω καί δίπρυμνος καί ἔμβολον ἔχω ἑπτά . ὁ δέ ἀγνοέω λέγω μέν μετρικός ἴσως αγαστός , πάντῃ δέ ἀσυνήθης καί μάλιστα διά ὁ τόπος · εἴτε γάρ ἐκ ὁ ἀγνοέω εἴτε ἐκ ὁ ἀγνοέω , οὐ Εὔλογος ὁ παραξύντνησις . μάλιστα * οὖν δοκέω ἐκ ὁ ἀγνοέω εἰμί ὁ τρίτος ἀγνοέω ὡς τίθημι , ὁ δέ ἀγνοέω ἐκ ὁ ἀγνοέω , ὡς αὐτός αὐτός · οἷος , οὖον μήv ἐγώ γε αὐτός , καί δίζω διζήμι , ὅθεν καί διζήμιος . αἱμασιά δέ κατά ὁ ὁ ποιητής ἱρμηρείαν , ἀλωή Έρχος , ἴσως μέν , ὡς προδηλόω , ἐκ ἄκανθα εἰμί ποτέ , ὅς εἶδος καί ὁ βάτος ὡς ὁ γέρων διαχειρίζομαι , καί καλέω παρά ὁ αἱμάσσω ὁ κατεπικυροῦντας . ὁ μέντοι παλαιός αἱμασιά φημί ὁ ἐκ λεπτός λίθος ἐκτι - σ́ω τοιχidia . διό καί ὁ ποιητής ὁ ἀλωή , εἰς ὅς αὐτός συνάγω , ἐϋκτίμενος φημί , καθ᾽ἀ πως καί πόλις ἐϋκτίμενος λέγω . περί δέ αἱμασιά πλατύς ἤδη προερέω . οἷος δέ , ἔτος μόνος , εἴρω ὁ πατήρ πλάσσω Ὀδυσσεύς , ἵνα καί αὐτός κοινός ὕστερος ἀναγνωρίζω ὁ ἀμφί ὁ γέρων . λιστρεύω δέ ὁ περιζυεν παρά ὁ λίστρον , ὅς εἰμί ξύστρον , περί ὅς καί αὐτός προερέω . αὐτός δέ ὁ , λιστρεύω φυτόν , ὅμοιος εἰμί ὁ , φυτόν ἀμφιλαχαίνω · καί γάρ ὁ λιστρεύω φυτόν ὀρύσσω καί ὁ λαχαίνω φυτόν , ἐπί λαχαίνω τατός εἰμί ὁ διασκάπτω , ἀπό ὅς καί λάχανον . καί γίγνομαι ὁ λέξις παρά ὁ ποιέω λίαν χαίνω ὁ γῆ , ἐκ ὅς καί σίραγγας απανωτός λέγω γῆ παρά ὁ σσηχόεναι , ὅς τατός πρός ὁ διαγάζχειν εἰμί . ὁ δέ , * ῥάπτω ἀνιχέλιον , ὑφίημι ἀναγνωστέον , ἵνα δηλόω ὁ ἀνιχελίως ῥάπτω . τοιοῦτος καί ἐν Ἰλιάς σῦς ἄλλος ὁ , τοξότης λοβητήρ . ὅμοιος δέ καί ὁ ἐν Ἀρκαδία Μεγάλη πόλις , ὡς προδηλόω , καί ἑς πολύς . Κνημίδα δέ νῦν οὖον πολεμικός λέγω , ἀλλά βύρσα διά ὅς κνήμη ὁ ἀγρότης καλύπτω . οὗτος δέ καί κυνέω αἴγειος οὖον ὁ ἐν μάχομαι χράω , ἀλλά ὁ ἀπλόος ἐκ αἴξ κάλυμμα ὁ κεφαλή . καί σημειώνω ὁ λέγω εἰς χρεία ὁμωνυμία καί εἰς γραφεύς χρήσιμος - τητάω . ῥάπτης δέ κνημίς λέγω ὁ προσυπακολουμενοω καί ἐνταῦθα ὁ ἀνιχελίως αὐτός φράζω , ἢ καί μᾶλλον εἰς δεῖξις ὁ περίβλημα εἰμί ὁ κνήμη αὐτός καί μή ἀπλόος ἀρημένος τυλίσσω περί ὁ κνήμη , ἴσως δέ καί εἰς διαισολὴν ὁ ἐκ σίδηρος ὅς ἄπειμι ὁ φράζω . ὁ δέ