eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1828
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Ρ . ὁ δὲ τοιούτος καὶ ἐπιμυητὴς ἂν λεχθῇ ποτὲ κατὰ τὸ , ὡς ὁὐπιμυητὴς γε τῶν ἔργων βαρύς . καὶ γυμνασίου δέ , φασίν , ἐπιστάτης ὁ ἐπιμελητής . ἐνταῦθα δὲ μυηστέον τοῦ γραμματικοῦ Ἀριστοφάνους , εἰπόντος οὕτω ὡντῶς · ἐπιστάτης ἐπὶ μόνου τοῦ μυχρόποδος δοκεῖ τοῖς πολλοῖς τάττεσθαι καὶ τοῦ μεταμυητοῦ , ὡς παρ’ Ὁμήρῳ . ἀγνοοῦσι δὲ ὅτι καὶ ὁ παιδοτριβὴς οὕτω καλεῖται . τὸ δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων καθηγητῶν τάττειν οὐ φημὶ πάντως τὴν χρῆσιν δεῖκνύναι . προσενθυμητέον δὲ καὶ Τηλέχου τοῦ , ὡς ἱστορεῖται , Περγαμηνοῦ , ὅτι κατὰ τὴν ἐκείνου παράδοσιν νομικὴ τις ἦν λέξις ἡ τεχνικὴ ἐν τοῖς μεθ’ Ὁμήρου ὁ ἐπιστάτης . γίνεται γάρ , φησίν , ἐπιστάτης Ἀθήνησιν ἐκ τῶν πρυτανέων εἷς , ὃς ἐπιστατεῖ νύκτα καὶ ἡμέραν μίαν , καὶ πλεῖον χρόνον οὐκ ἔξεστιν οὐδὲ δις τὸν αὐτὸν γενέσθαι , τὰς τε κλεῖς , ἐν οἷς τὰ χρήματά εἰσι , φυλάττει καὶ τὰ γράμματα τῆς πόλεως καὶ τὴν δημοσίαν σφραγίδα . κληροῖ δὲ καὶ προεόρους ἐξ ἑκάστης φυλῆς ἕνα , πλὴν τῆς πρυτανευούσης , καὶ πάλιν ἐκ τούτων ἐπιστάτην ἕνα . καὶ τοιαῦτα μὲν ταῦτα . ἕτεροί δὲ ἐπιστάτην φασὶ βυλινόν τι πολλοὺς παττάλους ἔχον , ἐξ οὗ οἱ μάγειροι ἀπεκρέμων , φασί , τὰ κρέατα καὶ τὰ ἐργαλεῖα . ἄλλοι δὲ ἐπιστάτην οἴδασι τινα πήλινον πλαττόμενον παρὰ ταῖς ἐσχάραις , ὡς περ παρὰ ταῖς καμῖνοις Ἥφαιστους πλάττουσι . τινὲς δὲ λέγουσι καὶ ἐπίστα - τόν τι , ὡς δηλοῖ ὁ εἰπών , ὅτι ἐπίστατος ὁ καὶ πυρίστατος καλούμενος , ὃν δηλαδὴ πυροστάτην οἱ ἀγροικότεροι λέγουσι . Καλλίστρατος δὲ τὸν ἐσχάρα ἐπιθετμεῖνον οὕτω λέγει . Τὸ δέ , οὐδ’ ἄλα δοίης , ἀντὶ τοῦ , οὐδὲ τὸ ἅλας τὸ ἐπὶ ξενία διδόμενον , ἵνα λέγῃ παροιμιωδῶς , ὅτι οὐδὲ τὸ ὑπε - λάστατον ἂν δοίης . Ὅτι δὲ τὸν ξένον ἅλα θεῖον ὁ ποιητὴς οἶδεν , ἐδήλωσεν ἐν ταῖς λταῖς , ἔνθα ἐγράφη καὶ τινα συντευξίμενα ἐκ τοῦ ἁλός . νῦν δὲ μυηστέον καὶ ὅτι , καθὰ κρέας ἀλίπαστον καὶ ἰχθύς , οὕτω καὶ χωρίον ἀλίπαστον . αὐτὸ μέντοι ἐξ ἐπιβουλῆς ποτὲ πρὸς τὸ μὴ φῦεν καρπόν . ὕδεν , φασί , καὶ οἱ δεινῶς δυσθεράπευτοι τὰ σώματα ἀλίσπαρτοι κωμικώτερον ἐκαλοῦντο . λέγουσι δὲ τινες παρὰ τὸν ἅλα καὶ νεαλὲς τὸ ἀλοῖ νεωστὶ πεπασμένον . οἱ δὲ γε περὶ προσφάτου καὶ νεαροῦ καὶ νεαλὲς γράψαντες καὶ ἑτεροῖον τι τὸ νεαλὲς οἴδασιν , πρόσφατον μὲν κρέας φάμενοι , παρὰ τὸ φάσαι ἤγουν φονευθῆναι , ὕδεν καὶ φάσγατον . νεαρόν δὲ ὕδωρ , τοῦ ἀφύειν ἐχκειμένου τῇ λέξει · νεαλὲς δέ , τὸ νεωστὶ ἁλιωθὲς . μυηστέον δ’ ἐνταῦθα καὶ ἀνδραπόδων * ἀλωνήτων , ἃ περ ἁλὸς ἀνόνυτο τινές , οἱ ὡς εἴκός κατὰ τὸν ποιητὴν οὐκ ἤδεισαν ἅλασσαν , καὶ διatuοῦτο πολλοῦ ἡξίου τὸν ἅλα , ὡς καὶ τὸ τιμιώτατον τῶν ἀνθρώπων ἅλμης οὕτω πεπηγυίας ἀντιδίδουσι . καὶ τοιούτων μὲν τὸ , οὐδ’ ἅλα δοίης , ὡς γράφει Ἀρίσταρχος . Καλλίστρα - τος δὲ οὐδ’ ἅλα ψιλῶς , φασίν , ἐκδύεται καὶ προσαρροξυτόνως ἀντὶ τοῦ κόπρια , ἢ ἄλλως λύματα , παρὰ τὸν οὐδὸν ἤτοι τὸν βατῆρα κείμενα . πρὸςκειται δὲ τὸ ψιλῶς ἐν τῷ λόγῳ τῶν παλαιῶν , διότι καὶ τὸ οὐδ’ ἅλα ἐπνευματίζε τὸ φωνὴν ἐν τῇ παραληγούσῃ διὰ ψιλῆς , οὐ μὴν διὰ δασείας , ἢ πέρ ἐστιν ἐν τῷ , οὐδ’ ἅλα δοίης , διὰ τοὺς δασυνουμένους ἅλας . λεχθείη δ’ ἂν ὁ ὡς ἐφρέθη τῷ ἐπαιτουμένῳ , μηδ’ ἅλα διδούς , οὐ μόνον φειδωλὸς καὶ κίμβιξ καὶ γλίσοχος καὶ τὸ κίμινον πρίων καὶ συνθέτως κωμινοπρίστης , ἐπὶ δὲ καὶ λιμός , καὶ εἴ τι τοιούτων , ἀλλὰ καὶ Μυκόνιος ἀνὴρ παροιμιωδῶς . δοκοῦσι γάρ οἱ Μυκόνιοι διὰ τὸ πένεσθαι καὶ λυπρὰν ἔχειν νῆσον τὴν Μύκονον γλίσοχοι καὶ πλεονέκται εἶναι . Κρατῖνος οὖν , ὡς φησίν Ἀθήναιος , τὸν γλίσοχον Ἱσχόμαχον Μυκόνιον εἶπεν . ἐνταῦθα δὲ χρήσιμα ἐκ τῶν παλαιῶν καὶ τὸ , * κίμβιξ ὁ ὕπαρὸς ἀπὸ κιβδηλοῦ , φασί , χρυσίου καὶ ἀργυρίου . καὶ λιμοκίμβιξ δὲ ὁ αὐτός , καὶ κωμινο - κίμβιξ διὰ σμικρότητα , καὶ ὕποκοκύνδυλος , καὶ συνοτραγύδης παρὰ Ἰππώνικτι καὶ Ἀρχιλόχῳ , διὰ τὸ εὐτελές , φασί , τοῦ βρώματος , καὶ γλίσοχος , διὰ τὸ γλίχεσθαι πολλῶν , καὶ φειδὸς ἤγουν φειδωλός , διὰ τὸ φειδεσθαι πολλῶν , καὶ τρυσιδὸς παρὰ τῷ κωμικῷ καὶ Θυμβρεπιδάμνῳ , ὃν ὁ μὲν δηλοῖ τὸν τρύοντα ἤτοι κακοπαθοῦντα περὶ βίον , ὁ δὲ τὸν εὐτελῶς δειπνοῦντα ὡς θύμβροις ἀρκεῖσθαι , ἃ περ ἴσως ἡ χυδαία γλῶσσα θρύμβους λέγει . τοιούτου δὲ σώμματος καὶ ὁ μυσάλμης , γενόμενος , φασίν , ἐκ τοῦ μυστιλάσθαι ἅλμην , ἤγουν ἐκ τῶν εὐτελεστάτων ζῆν . ἦν γάρ , φησί , σκεύασμά τι εὐτελές , ὃ θα - λασσίαν ἅλμην ἐκαλοῦν . αὐτὸ δὲ κατὰ τοὺς παλαιοὺς δύναται δηλοῦν καὶ τὸ ἐπιόνως βιοῦν . παροι - μίαν γάρ , φασί , τὴν , μὺς ἐν πίση , ἐνιοὶ μὺς ἐν ἅλμῃ μεταγράφουσι . Τὸ δὲ ἀποπροε - λῶν ταυτόν ἐστι τῷ ἀποπροταμῶν , ὁ ἀλλαχοῦ κείται . Τὸ δέ , τὰ δὲ πολλὰ πάρεισι , σαφέστερον μέν ἐστι τοῦ , ἐπὶ πέρα πολλὰ ἑκάστῳ . περιτρέπειται δὲ καὶ αὐτὸ κατὰ τοῦ Ἀντινόου . ὁ μὲν γάρ φειδούς ἢ φθόνου λόγῳ ἔφη τὸ , ἐπὶ πέρα πολλὰ ἑκάστῳ , Ὀδυσσεὺς δὲ δι’ αὐτὸ φησι τοῦτο τὸ πολλὰ παρεῖναι Ψ Ω Δ χοῖ σίτου * ἀποπροταμώντα δοῦναι . Τὸ δὲ , δὲ ἐκ μεγάρου ἀνῤ ἀναχωρήσειν , πρὸς δια - στολὴν ἐξέβη τοῦ , ἀναχωρήσας προσέφη Ὀδυσσεύς . ἐκεῖνο μὲν γὰρ ἐκ τραπεζῆς ἤν ἀναχώρησις , νῦν δὲ ἐκ μεγάρου ἀναχωρήσαι . Ὁ δὲ βληθεὶς θρήνην εἰῦ ἄν καὶ σφέλας , ὡς προεδέλησται , διὰ τὸ ῥῆον σφάλλεσθαι , ἤγουν ἀνατρέπεσθαι διὰ σμακρότητα , ἢ καὶ διὰ τὸ δύνασθαι σφῆλαι , εἰ καὶ μὴ ἐσφῆλε τὸ τοιοῦτον βέλος τὸν Ὀδυσσία . εἰ δὲ σφέλας τὸ τοιοῦτον νοηθεῖν , ἰδοὺ παρὰ βραχὺ καὶ ἀμφὶ κάρφ βέλλεται ὁ ξένος , εἰ γε βέλλεται πρῶνύτατον κατὰ νῶτον , ὁ ἐστιν ἔσχατον πρὸς τῇ κεφαλῇ δηλαδὴ ὁποῖον καὶ μετ’ ὀλίγα τὸ , θρήνυ πρῶνὸν βέλε δεξιὸν ὁμοῦ . Σημεῖωσαι δὲ κἀντεῦθεν ὡς κατὰ πα - λαίαν γνῶμην ἅπαν τὸ παρατυχὸν ἀχορηγήτων θυμοῦ ὕπλον γίνεται . Ἀντινοὸς τε γὰρ σφέλας ῥήμας βάλλει τὸν Ἰθαγενὴ τοῦτον ξένον , καὶ τις ἕτερος πόδα ρόουν ἐπαφεῖς . καὶ Ὀμηρος μὲν οὕτως ἐλλόγως γράφει . Αἰσχύλος δὲ οὐκ εὐπρεπῶς παρῄνει Ἑλληναί τινα ἐν μέθῃ λέγοντα · ὅδ’ ἐστιν , ὅς ποτ’ ἀμφ’ ἐμοὶ βέλος γελωτοποιὸν τὴν κάκωμον οὐράνην ἤτοι ἀμίδα ἐξόρμην οὐδ’ ἤμαρτε , περὶ δ’ ἐμῶ κάρα πλη - γαὶ σ’ ἐνανάγηνσεν ὀστρακομένην χωρὶς μισρησῶν τευχέων πνέουσ’ ἐμοί . καὶ Σοφοκλῆς δὲ πού , ὡς ὁ Ἀθή - ναιος καὶ αὐτὸ ἱστορεῖ , φη * σιν · ἀλλ’ ἀμφὶ θυμῷ τὴν κακῶκομον οὐράνην ἐξόρμην οὐδ’ ἤμαρτε , περὶ δ’ ἐμῶ κάρα καταγίνεται τὸ τεῦχος , οὐ μύρου πλείον , ἐδειματώμην δ’ οὐ φιλης ὀδυῆς ὑπὸ . ἀποθραυν - σματα δὲ πῶς αὐτὰ Ἀημοσθενικοῦ τοῦ , ἐνιοῦρουν τε ἡμῖν καὶ τὰς ἀμίδας κατεφθόνουν . καὶ οὕτω μὲν ταῦτα . Ἱστορεῖν δὲ ὅτι λέγεται πρῶνύον καὶ ἐπὶ τῶ κάτω , οἷον τυχὸν ῥίζης ἢ τοιοῦ - τόν τινός . ὅλως δὲ εἰπεῖν , πρῶνύον τὸ ἔσχατον , ὡς ἀπὸ τοῦ περῶ , πεσύνω , τὸ κρασῶ , ἐξ οὗ καὶ ἡ τῆς νηὸς πρύμνη , καὶ πρῶνύοθεν τομὴ ἢ πρόόβιζος . Τοῦ δὲ , ἐστάθη ἤυτε πέτρα , ἐξηγνεῖα ἐστὶ τὸ , οὐδ’ ἄρα μιν σφῆλε βέλος . τὸ γὰρ σταθὲν οὐκ ἐσφαλται . σφάλλεσθαι γὰρ τὸ καταπίπτειν , καὶ σφάλλειν τὸ καταφύπτειν , οἷς τὸ ἐναντίον ἀνασφάλλειν . καὶ τὸ ἐματεδον δὲ ἐξηγνευτικὸν ἐστι τοῦ , ἐστάθη καθὰ πέτρα , ὁ ταχυτάτη ἐστὶ παραβολὴ τῷ καιρῷ πρέπουσα . οὐ γὰρ ἐστιν ἐν τοιούτοις πανη - γνυζῖναι παραβολικῶς . Τὸ δὲ σφῆλεν ἐοἶκεν ἢ ἐτυμολογία εἶναι τοῦ προσειρημένου σφέλαος . Βέλος δὲ τὸν ὠθέντα θρήνυν ἐπτε . Τὸ δὲ , ἀλλ’ ἀκένων κίνησεν κάρφ βυσσοδο - μένους , ἐσρήνεν χρυσάϊαν δηλοῦ . Τὸ δὲ , κέλυτέ μεν , ὅφρ’ ἄπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει , προσοχὴν ἀκροάσεως ποιεῖ . Τὸ δὲ , οὐ μὰν οὐτ’ ἄχος ἐστὶ καὶ ἐξῆς , ὡς προεγέρα - πται , ἐσχημα*τισταί , ὡς προεδέλησται . διὸ καὶ κλίνειν χροῖ προσεχόντως , ὡς καὶ ὁ ῥήτωρ Ὀδυσσεὺς βούλεται . ἀληθῶς γὰρ Ὀδυσσεὺς περὶ τοῖς ἑαυτοῦ μαχεύμενος κτήμασι βέβληται . ἵνα δὲ μὴ ἐξ ὑπο - ψίας περιέχου ὁ σχηματισμὸς νοηθεῖν , ἀφανίζει αὐτὸν διὰ τοῦ ἐπαγομένου , εἰπών · γαστρός ἐνεκα πάσχειν . ἐστι δὲ ὁμως καὶ τοῦτο ἀστεῖον καὶ σύμφωνον τῷ σχηματισμῷ , ἵνα εἴη τὸ ὅλον τοιοῦτον . εἰ μὲν περὶ τῶν ἐμῶν κτημάτων ἤν αὐτίκα νῦν ἡ μάχη , οὐκ ἤν ἐν ἄχος . νῦν δὲ τέως χέριν γαστέρος βέβλη - μαι , ἤγουν τῆς πρὸς χάρων τροφῆς . τῷ γὰρ δοχεῖν συνεννοεῖται τὸ ἐντιθέμενον . ἐπὶ ἀληθῶς ὁ ἀλήτης ἐπαίτης οὐ περιουσιακοῦ χάρων πτωχεύει , ἀλλὰ τοῦ τὴν γαστέρα ἐμπλήσαι . Τὸ δὲ , μα - χευόμενος , ποιητικὴ λέξις , ὡς ἐκ τοῦ μαχῶ , μαχέω . οὕτω δὲ καὶ τὸ , πήραυ ἐνπλείην , ἀντὶ τοῦ εὖ πεπλη - ρωμένην , καὶ τὸ βλήεται . καὶ οὐκ ἄν τις μὴ μετρικῶς γράφων αὐτοῖς χρήσηται . και - νὸς δὲ καὶ νῦν ἡ περὶ πρόθεσις μετὰ δοτικῆς λέγεται ἐν τῷ , περὶ κτήμασι καὶ περὶ βουσίν . ἐκ δὲ τῶν οἴων καὶ ὅα κατὰ Αἰλίων Μουνύσιον ἐπὶ ἱματίων διὰ τοῦ ὁ μικροῦ . καὶ τοῦτο μὲν ἐκεῖνος ἐν τῷ ὁ στοι - χεῖω τῷ μικρῷ . ἐν δὲ τῷ ὡ μεγάλῳ φησίν ὁ αὐτὸς · ὅα , μηλωτή · διφθέρα . οἷς γὰρ τὸ πρόβλημα . ἐν ἑτέρῳ δὲ ῥητορικῷ λεξικῷ γράφεται , ὅτι * ὅσαι ἐσχαται ἄκραι . ἐν ἄλλῳ δὲ , ὅτι ὅα ἡ μηλωτὴ κατὰ ἐκτασιν . καὶ δηλοῦν ἐκ τῶν ὠθέντων , ὅτι τὸ μὲν πρῶτον , ἤγουν τὸ διὰ τοῦ ὁ μικροῦ , φωνικὸν ἐστιν ἐκ τοῦ ὄις · τὸ δὲ δεύτερον ἐξετάθη . ἐνθα προσεκτέον τῷ γράφοντι , ὅτι ὅσαι διφθέραι , μηλωταί · οὐ ἐκ - τάσι καὶ συναφαίσι ὅαι . ὁμοίως δηλοῦν καὶ ὅτι οὐ πολυτελεῖς κατὰ τὴν ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα τοῦ Ὀδυσ - σίους χρονὴν φων αἱ λοιπαὶ κυρίως ὅαι , ἀλλὰ μηλωταὶ τινες , ὁποία πολλαὶ καὶ μέχρι νῦν παρὰ τοῖς ἀγροικοῖς . ἐν δὲ ἀνωνύμῳ ῥητορικῷ λεξικῷ γράφεται καὶ ὅτι ὀξυτόνος καὶ συνεσταλμένος ὅαὶ ἱματίων . φέρει δὲ καὶ χορῆσιν τοῦ χωμικοῦ τὸ , ὅτε τὰς ὅας ἐποιήσατο . οἱ γὰρ παλαιοί , φησι , καὶ ταύτας ὅδς δέομα προσέδιδαστον , ἵνα ἠκιστα τριβόντων τὰ κάτω τῶν ἱματίων . ἐν δὲ τοῖς τοῦ γραμματικοῦ Ἀρι - στοφάνους φέρεται ταῦτα · μηλὰ ὁ ποιητὴς καλεῖ καὶ τὰς αἴγας , οἷον , μὴλ’ ὄις τε καὶ αἴγες ἰάνεσκον .
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Ρ . ὁ δέ τοιούτος καί επιμυητω εἄν λέγω ποτέ κατά ὁ , ὡς ουπιμυητω γε ὁ ἔργον βαρύς . καί γυμνάσιον δέ , φημί , ἐπιστάτης ὁ ἐπιμελητής . ἐνταῦθα δέ μυέω ὁ γραμματικός Ἀριστοφάνης , εἶπον οὗτος εἰμί · ἐπιστάτης ἐπί μόνος ὁ μυχροπους δοκέω ὁ πολύς τάσσω καί ὁ μεταμυαιτεω , ὡς παρά Ὅμηρος . ἀγνοέω δέ ὅτι καί ὁ παιδοτρίβης οὗτος καλέω . ὁ δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος καθηγητής τάσσω οὖον φημί πάντως ὁ χρῆσις δείκνυμι . προσενθυμητέον δέ καί Τηλέχου ὁ , ὡς ἱστορέω , Περγαμηνός , ὅτι κατά ὁ ἐκεῖνος παράδοσις νομικός τις εἰμί λέξις ὁ τεχνικός ἐν ὁ μετά Ὅμηρος ὁ ἐπιστάτης . γίγνομαι γάρ , φημί , ἐπιστάτης Ἀθήνησιν ἐκ ὁ πρυτανεύς εἷς , ὅς ἐπιστατέω νύξ καί ἡμέρα εἷς , καί πλείων χρόνος οὐ ἔξεστι οὐδέ δις ὁ αὐτός γίγνομαι , ὁ τε κλείς , ἐν ὅς ὁ χρῆμα εἰμί , φυλάσσω καί ὁ γράμμα ὁ πόλις καί ὁ δημόσιος σφραγίς . κληρόω δέ καί προεοροος ἐκ ἕκαστος Φυλή εἷς , πλήν ὁ πρυτανεύω , καί πάλιν ἐκ οὗτος ἐπιστάτης εἷς . καί τοιοῦτος μέν οὗτος . ἕτερος δέ ἐπιστάτης φημί βυλινόν τίς πολύς πάσσαλος ἔχω , ἐκ ὅς ὁ μάγειρος ἀποκρεμάννυμι , φημί , ὁ κρέας καί ὁ ἐργαλεῖον . ἄλλος δέ ἐπιστάτης οἶδα τις πήλινος πλάσσω παρά ὁ ἐσχάρα , ὡς περ παρά ὁ κάμινος Ἡφαιστοῦς πλάσσω . τις δέ λέγω καί ἐπίσταμαι - ὁ τίς , ὡς δηλόω ὁ εἶπον , ὅτι Ἐπίστατος ὁ καί πυρίστατος καλέω , ὅς δηλαδή πυροστάτης ὁ ἄγροικος λέγω . Καλλίστρατος δέ ὁ ἐσχάρα ἐπιτέμνω οὗτος λέγω . ὁ δέ , οὐδέ Ἄλας δήω , ἀντί ὁ , οὐδέ ὁ ἅλς ὁ ἐπί ξένιος δίδωμι , ἵνα λέγω παροιμιωδῶς , ὅτι οὐδέ ὁ ΥΠΕ - λανθάνω εἄν δήω . ὅτι2 δέ ὁ ξένος ἅλς θέω ὁ ποιητής οἶδα , δηλόω ἐν ὁ λταῖς , ἔνθα γράφω καί τις συντυγχάνω ἐκ ὁ ἅλς . νῦν δέ μυέω καί ὅτι , καθά κρέας ἀλίπαστος καί ἰχθύς , οὗτος καί χωρίον ἀλίπαστος . αὐτός μέντοι ἐκ ἐπιβουλή ποτέ πρός ὁ μή φύω καρπός . κάτ-ηλυς , φημί , καί ὁ δεινῶς δυσθεράπευτος ὁ σῶμα αλισπαρτος κωμικός καλέω . λέγω δέ τις παρά ὁ ἅλς καί νεαλής ὁ ἀλέω νεωστί πάσσω . ὁ δέ γε περί πρόσφατος καί νεαρός καί νεαλής γράφω καί ἑτεροῖος τίς ὁ νεαλής οἶδα , πρόσφατος μέν κρέας φημί , παρά ὁ φημί ἤγουν φονεύω , κάτ-ηλυς καί φάσγατον . νεαρός δέ ὕδωρ , ὁ ἀφύω ἐκχέω ὁ λέγω · νεαλής δέ , ὁ νεωστί ἁλιόω . μυέω δέ ἐνταῦθα καί ἀνδράποδον * ἄλων , ὁ περ ἅλς ἀνόνυτο τις , ὁ ὡς εἰκός κατά ὁ ποιητής οὐ ἠδείδω ἐλαύνω , καί διαδέω πολύς ἀξιόω ὁ ἅλς , ὡς καί ὁ τίμιος ὁ ἄνθρωπος ἅλμη οὗτος πήγνυμι ἀντιδιδόω . καί τοιοῦτος μέν ὁ , οὐδέ ἅλς δήω , ὡς γράφω Ἀρίσταρχος . Καλίστρα - ὅς δέ οὐδέ ἅλς ψιλός , φημί , ἐκδύω καί προσαρροξυτοναω ἀντί ὁ κόπριον , ἢ ἄλλως λῦμα , παρά ὁ οὐδός1 ἤτοι ὁ βατήρ κεῖμαι . προςκειος δέ ὁ ψιλός ἐν ὁ λόγος ὁ παλαιός , διότι καί ὁ οὐδέ ἅλς πνευματίζω ὁ φωνή ἐν ὁ παραλήγω διά ψιλός , οὖον μήv διά δασύς , ἢ περ εἰμί ἐν ὁ , οὐδέ ἅλς δήω , διά ὁ δασύνω ἅλς . λέγω δέ εἄν ὁ ὡς φέρω ὁ ἐπαιτέω , μηδέ ἅλς δίδωμι , οὖον μόνος φειδωλός καί κίμβιξ καί γλίσοχος καί ὁ κίμινος πρίων καί σύνθετος κωμινοπριιστημι , ἐπί δέ καί λιμός , καί εἰμί τίς τοιοῦτος , ἀλλά καί Μυκόνιος ἀνήρ παροιμιωδῶς . δοκέω γάρ ὁ μυκόνιος διά ὁ πένομαι καί λυπρός ἔχω νῆσος ὁ Μύκονος γλισοχος καί πλεονέκτης εἰμί . Κρατῖνος οὖν , ὡς φημί Ἀθήναιος , ὁ γλίσοχον Ἱσχόμαχος μυκόνιος εἶπον . ἐνταῦθα δέ χρήσιμος ἐκ ὁ παλαιός καί ὁ , * κίμβιξ ὁ ὑπαίρω ἀπό κίβδηλος , φημί , χρυσίον καί ἀργύριον . καί λιμοκίμβιξ δέ ὁ αὐτός , καί κωμινο - κίμβιξ διά μικρότης , καί ὕποκοκύνδυλος , καί συνοτραγυδηω παρά Ἰππώνικτι καί Ἀρχίλοχος , διά ὁ εὐτελής , φημί , ὁ βρῶμα , καί γλίσοχος , διά ὁ γλίχομαι πολύς , καί φειδός ἤγουν φειδωλός , διά ὁ φείδομαι πολύς , καί τρυσιδὸς παρά ὁ κωμικός καί θυμβρεπιδαμαζω , ὅς ὁ μέν δηλόω ὁ τρύω ἤτοι κακοπαθέω περί βίος , ὁ δέ ὁ εὐτελής δειπνέω ὡς θύμβρον ἀρκέω , ὁ περ ἴσως ὁ χυδαῖος γλῶσσα θρύμβος λέγω . τοιοῦτος δέ σώμματος καί ὁ μυσάλμης , γίγνομαι , φημί , ἐκ ὁ μυστιλασθη ἅλμη , ἤγουν ἐκ ὁ εὐτελής ζῶ . εἰμί γάρ , φημί , σκεύασμα τίς εὐτελής , ὅς ἀνταπόλλυμι - λάσιος ἅλμη καλέω . αὐτός δέ κατά ὁ παλαιός δύναμαι δηλόω καί ὁ πίων βιόω . πάρος - εἷς γάρ , φημί , ὁ , μῦς ἐν πῖσος , ἔνιοι μῦς ἐν ἅλμη μεταγράφω . ὁ δέ ἀποπροΐημι - λάω αὐτός εἰμί ὁ αποπροτεμνω , ὁ ἀλλαχοῦ κεῖμαι . ὁ δέ , ὁ δέ πολύς πάρειμι , σαφής μέν εἰμί ὁ , ἐπί πέρα πολύς ἕκαστος . περιτρέπω δέ καί αὐτός κατά ὁ Ἀντίνοος . ὁ μέν γάρ φειδός ἢ φθόνος λόγος φημί ὁ , ἐπί πέρα πολύς ἕκαστος , Ὀδυσσεύς δέ διά αὐτός φημί οὗτος ὁ πολύς πάρειμι Ψ Ω δ χόω σῖτος * ἀποπροταμώντα δίδωμι . ὁ δέ , δέ ἐκ μέγαρον ἀνήρ ἀναχωρέω , πρός διά - στολή ἐκβαίνω ὁ , ἀναχωρέω πρόσφημι Ὀδυσσεύς . ἐκεῖνος μέν γάρ ἐκ τραπεζεύς ἐάν ἀναχώρησις , νῦν δέ ἐκ μέγαρον ἀναχωρέω . ὁ δέ βάλλω θρῆνος εἰμί ἄν καί σφέλας , ὡς προεδέλησται , διά ὁ ῥῆον σφάλλω , ἤγουν ἀνατρέπω διά σμακροτηταω , ἢ καί διά ὁ δύναμαι σφάλλω , εἰμί καί μή σφάλλω ὁ τοιοῦτος βέλος ὁ Ὀδυσσία . εἰμί δέ σφέλας ὁ τοιοῦτος νοέω , ἰδού παρά βραχύς καί ἀμφί κάρφος βάλλω ὁ ξένος , εἰμί γε βάλλω πρῶνύτατον κατά νῶτον , ὁ εἰμί ἔσχατος πρός ὁ κεφαλή δηλαδή ὁποῖος καί μετά ὀλίγος ὁ , θρῆνυς πρῶν βέλος δεξιός ὁμοῦ . σημειόω δέ ἐντεῦθεν ὡς κατά πῃ - λεία γνώμη ἅπας ὁ παρατυγχάνω ἀχορήγητος θυμός ὕπλον γίγνομαι . Ἀντίνοος τε γάρ σφέλας ῥῆμα βάλλω ὁ ιθαγενής οὗτος ξένος , καί τις ἕτερος πούς ῥόος ἐπαφίημι . καί Ὅμηρος μέν οὕτως ἐλλόγως γράφω . Αἰσχύλος δέ οὐ εὐπρεπῶς παραινέω Ἑλληναί τις ἐν μέθη λέγω · οδός εἰμί , ὅς πρός ἀμφι ἐγώ βέλος γελωτοποιός ὁ κῶμος οὐράνη ἤτοι ἀμίς ἐξορμή οὐδέ ἁμαρτάνω , περί δέ ἐμέω κάρα Πλῆ - γαί σός ἐνανάγηνσεν ὀστρακομένην Χωρὶς μισρησῶν τεῦχος πνέω ἐγώ . καί Σοφοκλῆς δέ πού , ὡς ὁ Ἀθή - νήϊος καί αὐτός ἱστορέω , φημί * βρόχος · ἀλλά ἀμφί θυμός ὁ κακῶκομον οὐράνη ἐξορμή οὐδέ ἁμαρτάνω , περί δέ ἐμέω κάρα καταγίγνομαι ὁ τεῦχος , οὖον μύρον πλείων , δειματόω δέ οὖον φίλος ὀδυῆς ὑπό . ἀποθραύω - σματα δέ πῶς αὐτός αημοσθενιπου ὁ , ενιουρεω τε ἐγώ καί ὁ ἀμίς καταφθονέω . καί οὗτος μέν οὗτος . ἱστορέω δέ ὅτι λέγω πρών καί ἐπί ὁ κάτω , οἷος τυγχάνω ῥίζα ἢ οιὁ - ὁ τις . ὅλως δέ εἶπον , πρών ὁ ἔσχατος , ὡς ἀπό ὁ περάω , πενθύνω , ὁ Κράσω , ἐκ ὅς καί ὁ ὁ ναός πρύμνα , καί πρῶν τομή ἢ πρόόβιζος . ὁ δέ , ἵστημι ἠΰτε πέτρα , ἐξηγνεῖα εἰμί ὁ , οὐδέ ἄρα ὅς σφῆλε βέλος . ὁ γάρ ἵστημι οὐ σφάλλω . σφάλλω γάρ ὁ καταπίπτω , καί σφάλλω ὁ καταφύπτειν , ὅς ὁ ἐναντίος ἀνασφάλλω . καί ὁ ἐματεδον δέ ἐξηγνευτικὸν εἰμί ὁ , ἵστημι καθά πέτρα , ὁ ταχύς εἰμί παραβολή ὁ καιρός πρέπω . οὖον γάρ εἰμί ἐν τοιοῦτος Πάνη - γνυζινα παραβολικός . ὁ δέ σφάλλω ἔοικα ἢ ἐτυμολογία εἰμί ὁ προσλέγω σφέλας . Βέλος δέ ὁ ὠθέω θρῆνυς ἐπιτε . ὁ δέ , ἀλλά ἀκένων κινέω κάρφος βυσσοδο - μένος , σαίρω χρυσάϊαν δηλέομαι . ὁ δέ , κελέω μέν , ὄφρα ἄπειμι ὁ ἐγώ θυμός ἐν στῆθος κελεύω , προσοχή ἀκρόασις ποιέω . ὁ δέ , οὖον μήν οὐ ἄχος εἰμί καί ἑξῆς , ὡς προεγείρω - πέτομαι , σχηματίζω , ὡς προεδέλησται . διό καί κλίνω χρώς προσεχόντως , ὡς καί ὁ ῥήτωρ Ὀδυσσεύς βούλομαι . ἀληθής γάρ Ὀδυσσεύς περί ὁ ἑαυτοῦ μάχομαι κτῆμα βάλλω . ἵνα δέ μή ἐκ ὑπο - ψιάς περιέχω ὁ σχηματισμός νοέω , ἀφανίζω αὐτός διά ὁ ἐπάγω , εἶπον · γαστήρ ἕνεκα πάσχω . εἰμί δέ ὁμῶς καί οὗτος ἀστεῖος καί σύμφωνος ὁ σχηματισμός , ἵνα εἰμί ὁ ὅλος τοιοῦτος . εἰμί μέν περί ὁ ἐμέω κτῆμα ἐάν αὐτίκα νῦν ὁ μάχη , οὐ ἐάν ἐν ἄχος . νῦν δέ τέως Χέριν γαστήρ βάλλω - μής , ἤγουν ὁ πρός Χάρων τροφή . ὁ γάρ δοχεύς συνεννοούμαι ὁ ἐντίθημι . ἐπί ἀληθής ὁ ἀλήτης ἐπαίτης οὖον περιουσιακός Χάρων πτωχεύω , ἀλλά ὁ ὁ γαστήρ ἐμπίμπλημι . ὁ δέ , μή - χέω , ποιητικός λέξις , ὡς ἐκ ὁ Μαχώ , μάχομαι . οὗτος δέ καί ὁ , πήρα ἐμπλέω , ἀντί ὁ εὕω Πέπλη - ῥώννυμι , καί ὁ βάλλω . καί οὐ ἄν τις μή μετρικός γράφω αὐτός χράω . και - Μύκονος δέ καί νῦν ὁ περί πρόθεσις μετά δοτικός λέγω ἐν ὁ , περί κτῆμα καί περί βοῦς . ἐκ δέ ὁ οἶος καί ὄα κατά Αἰλίων Μουνύσιον ἐπί ἱμάτιον διά ὁ ὁ μικρός . καί οὗτος μέν ἐκεῖνος ἐν ὁ ὁ στος - χέω ὁ μικρός . ἐν δέ ὁ εἰμί μέγας φημί ὁ αὐτός · ὄα , μηλωτή · διφθέρα . ὅς γάρ ὁ πρόβλημα . ἐν ἕτερος δέ ῥητορικός λεξικός γράφω , ὅτι * ὅσος ἔσχατος ἄκρος . ἐν ἄλλος δέ , ὅτι ὄα ὁ μηλωτή κατά ἔκτασις . καί δηλόω ἐκ ὁ ὠθέω , ὅτι ὁ μέν πρῶτος , ἤγουν ὁ διά ὁ ὁ μικρός , φωνικός εἰμί ἐκ ὁ ὄις · ὁ δέ δύο ἐκτείνω . ἔνθα προσεκτέος ὁ γράφω , ὅτι ὅσος διφθέρα , μηλωτή · οὖον ἐκ - τάσις καί συναφής ὄα . ὁμοίως δηλόω καί ὅτι οὖον πολυτελής κατά ὁ ἐν ὁ μετά οὗτος ὁ Ὀδυς - σίος χρόνη φάω ὁ λοιπός κύριος ὄα , ἀλλά μηλωτή τις , ὁποῖος πολύς καί μέχρι νῦν παρά ὁ ἄγροικος . ἐν δέ ἀνώνυμος ῥητορικός λεξικός γράφω καί ὅτι ὀξύτονος καί συστέλλω ὄα ἱμάτιον . φέρω δέ καί χορησις ὁ χωμιπου ὁ , ὅτε ὁ ὄα ποιέω . ὁ γάρ παλαιός , φημί , καί οὗτος ὅδε δέομα προσδιδάσκω , ἵνα ἥκιστος τρίβω ὁ κάτω ὁ ἱμάτιον . ἐν δέ ὁ ὁ γραμματικός ἀρι - στοφανος φέρω οὗτος · Μηλά ὁ ποιητής καλέω καί ὁ αἴξ , οἷος , μῆλον ὄις τε καί Αἴγες ἰαίνω .