eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1740
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Ν . τούτων μὲν οὐτὶ ἐπόθει , τountéstin ἐξῆτει . οὐδὲν γὰρ ἐνέλιπεν . ὁ δ’ ὠδύρετο πατρίδα γαῖαν , ἑρπύζων παρὰ θίνα πολυχλοίοῖο θαλάσσης , πολλὰ ὀλοφυρόμενος . Ἐρπίζει δὲ , καταπεσὼν διὰ λύπην , ἀπεναντίας οἷς τε δ’ Ἀχαιμένων ἐποίησεν , ὅς ἐπὶβὰς τῆς πατρίδος ἔκωσε τὴν γῆν , καὶ οἷς δὲ αὐτὸς ἔπραξε τῆς τῶν Φαιάκων γῆς ἐπίβας , ἔκωσε γὰρ τότε καὶ αὐτὸς ζείδωρον ἄρουραν . ὁ μέντοι πατὴρ αὐτοῦ Λαέρτης , καὶ διὰ * γῆρας ἀχράτωρ ἑαυτοῦ ὤν , ἑρπίζει παρὰ γουνὸν ἀλοῆς . καὶ νῦν μὲν οὕτως ἑρπίζει Ὀδυσσεύς , προτὼν δὲ ζύσει καὶ αὐτὸς τὴν πατρίδα γῆν , ἀναγνοὺς αὐτήν . Ὅτι ὀλοφυρομένῳ τῷ Ὀδυσσεῖ σχεδὸν ἠλθὲν Ἀθήνη ἀνδρὶ δέμας εἰκία νέῳ ἐπιχθονίῳ μίλων παναπάλῳ , οἷοί τε ἀνιάτων παίδες ἔασιν , δίπτυχον ἀμφ’ ὤμοισιν ἔχοντα εὐεργέα λώπην , ποσοὶ δ’ ὑπὸ λιαροῖσι πέδιλ’ ἔχε , χειροὶ δ’ ἄκοντα . τοιαῦτα δὲ οὐκ ἂν φο - ροῖν βωτόρ , ὁ ἔστι ποιμήν , μὴ εὐγενὴς ὤν . Ὅτι δὲ καὶ οἱ βασιλικοὶ παῖδες ἐνκιον , δηλοῖ καὶ τὸ , πάντας γὰρ κατέπερσεν Ἀχιλλεὺς βουοὺν ἐπ’ εἰλπόδεσσι , καὶ τὸ , ἥδη με καὶ ἄλλοτ’ ἐφώθισεν ἔτι ρου-40 σὶν ἐπίλθεν ἠμετέρησιν ὁ Αἰνείας δὲ οὕτως ἐν Ἰλιάδι φησί . πλουνάζει δὲ ἐν τῷ ἐπι - βωτόρῳ συνήθως ἡ πρόσθεσις ὡς καὶ ἐν τῷ ἐπίουρος . ἐπτείνεται δὲ ὁ βωτόρ , καθὰ καὶ ὁ δώτωρ . οὐ μέντοι καὶ ὁ βοτήρ , ὡς περ οὐδὲ ὁ δοτήρ παρὰ γε τοῖς ὑστερον , Ὅμηρος γὰρ ἐπτείνει καὶ αὐτό . Ἱστεῖον δὲ ὑπὶ προσφινὼς νῦν παναπάλῳ νέῳ εἰκάζεται ἡ κατὰ νοῦν Ἀθηνα , ὡς οἷα Παλ - λάς πᾶλλακι , ὁ ἔστι νέῳ , ἀφ’ ἧς λέξως καὶ ἡ παλλακὶς γίνεται . ἐπὶ δὲ καὶ διὰ τὸ νεάζον τῆς ἐν τῷ ὠμοῖ*ροντὶ Ὀδυσσεῖ φρονήσεως , ἴσως δὲ καὶ διὰ τὴν ἐν τοῖς ἀφρὶ ἀπλοότητα καὶ ἀρελίαν αὐτοῦ . ἡ δὲ δίπτυχος ἀμφ’ ὤμοισ λώπη , περίβλημα δοκεῖ μανθινωδέτε ε἖ναι . λώπη δὲ πρῶτος λεπτὸν ἦμασμα κατὰ τὸν τοῦ χρουῶν λοπὸν , ὡς ἐν τοῖς ἔξης που ἔρει ὁ ποιητής · ἀλλ’ ἐκεῖνο μὲν διὰ τοῦ ὁ μικροῦ γράφεται , ὡς γεγονὸς ἐκ τοῦ λέπω τὸ λεπίζω , τοῦτο δὲ μεγεθύνεται κατὰ ἔκτασιν , ἐκ τούτου δὲ καὶ τὸ ἐξελώτισας ἐν ῥητορικῷ κείται λεξιμῷ ἀντὶ τοῦ ἐξέδυσας , ἐξω τοῦ λοποῦ ἐποίησας . γράφεται δὲ καὶ δίχα προθέσεως λωπίζειν τὸ γυμνῶν . καὶ * λώπος δὲ προπερισπωμένως τὸ ἱμάτιον . οὗεν καὶ λωποδύτης ὁ τὰ ἱμάτια ἀποδύων . Τὰ δὲ πέδιλα οὐκ ἠθέλησεν εἰπεῖν ὁποία ἦσαν , διὰ τὸ περιττὸν τοῦ λόγου . Ὅτι τὸ , ὦ φίλε ἐπεὶ σὲ πρῶτα κιχάνω τῷδ’ ἐνὶ χώρῳ , χαιρέ τε καὶ μὴ μοὶ τι κακὸν νόῳ ἀντιβολήσας , ἀλλὰ σάω μὲν ταῦτα , σάω δ’ ἔμε . σοὶ γὰρ εἴχομαι ὡστε δεῦ , καὶ σεὶ φίλα γούνεαθ’ ἰκάνω . ταῦτα τοίνυν Ὀδυσσεὺς λέγει πολυ*πικῶς καὶ ἀφελῶς καὶ πάνυ γλυκέως1740 πρὸς τὴν φαινομένην Ἀθηναῖν . ἀρμόσει δὲ ποτε καὶ ὅτε τις ἐντυχὼν τινὶ παρ’ ἐλπίδα ἑαυτὸν τε καὶ τὰ περὶ αὐτὸν πιστεύσει ἐκείνῳ . Ὅρα δὲ ὅτι τὸ κιχάνω καὶ τὸ ἰκάνω , δι’ ὧν τὸ ἰκτεῖναι δηλοῦται , ἐπτείνονται κένταιθὰ τὸ ἐν τῇ παραληγοῦσῃ δίχρονον . τοῦτο δὲ καὶ νῦν παρασημειούμεθα διὰ τὴν ἄμ - φιβολίαν τῆς προπαραληγοῦσης τοῦ ἰκανότατος . Τὸ δὲ σάω κατὰ ἀποκοπὴν ἐκ τοῦ σάωζε γέγονεν . Ὅτι γοργὴ περὶ τόπον ἐφώθης τὸ , τίς γῆ ; τίς δῆμος ; τίνες ἀνέρες ἐγγεγάσιν ; ἦρον ὁποία ἡ γῆ , Ἄσὶα ἢ Εὐρώπη ; ποῖος δῆμος , Λάκων ἢ Πύλιος ; οἱ ἄνδρες οἷοι , δίκαιοι ἢ ἄδικοι ; εἴκός δὲ χρησα - μένθαι τινὶ καὶ ἐξῆς τὸ , ἢ ποῦ τις νῆσων εὐδαίλος ἥ τις ἀκτή κείται ἀλλ κεκλιμένη ἐριβώ - λακος ἠπείροιο . εὐλόγος δὲ ἡ τοιαύτη τῷ Ὀδυσσεῖ ἀπορία . ἐν αἰγιαλῷ γὰρ ὤν οὐκ οἶδεν εἰτε νήσων ἐστὶν ἀκτή ὁ τόπος , εἰτε καὶ ἄλλως πέρας ἠπείρου . Ὅτι ἐπαίνον ὁ ποιητὴς φράζων τῆς Ἰθάκης διὰ τῆς μυθικῆς Ἀθηναῖς ὑπὸ ἀκροατῆ τῷ Ὀδυσσεῖ , φησίν · οὐδὲ τι λίην οὕτω νῶνυμός ἐστιν , ἴδασι δὲ μιν μᾶλα πολλοί , ἡμὲν ὕσοι ναίουσι πρὸς ἡμῶ τ’ ἡλίων τε , ἥδ’ ὁσ*σοι μετόπισθε ποτὶ ζόφον ἠφοίναντο . ἦτοι μὲν τριχέια καὶ οὐχ’ ἰππῆλατός ἐστιν οὐδὲ λίην λυπη , αὐτάρ οὐδ’ εὐρεία τέτυκται . ἐν μὲν γὰρ οἱ σῖτος ἀθίσφατος , ἐν δὲ τε οἶνος γίνεται , αἰεὶ δ’ ὕμβρος ἔχει τεθαλυῖά τε ἔρος . αἰγίβωτος δ’ ἀγαθὴ ἱ καὶ βοῦβωτος . ἐστι μὲν ἡλὶ παντοῖν . ἐν δ’ ἀρδμοὶ ἐπηστανοὶ παρέασιν . τῷ τοι ξείρε Ἰθάκης γε καὶ ἐς Τροίην ὄνομ’ ἴκει , διὰ τὸν Ὀδυσσέα δηλαδή , ὅς ἐπ’ αὐτῇ πολυπόρθος ἐπονομά - ζεται . τὴν περ τηλοῦ , φασίν , Ἀχαιδὸς ἐμμένα αἴης . φασὶ δὲ οἱ παλαιοί , ψεύδεσθαι τὴν δηθεῖσιν ἐκφρασιν , καὶ μὴ λέγειν τὸν ποιητὴν οἷα ἐστὶν ἡ κραυσιὴ αὐτὴ νῆσος , ἀλλ’ οἷαν εἶναι χρη νῆσον εὐδαίμονος οἰκουμένην . δίχα οὖν τῶν ἄλλων οὐδὲ βοῦβωτος ἡ νῆσος , εἰ γε τὰ τοῦ Ὀδυσσέως βουστάσιά , φασίν , ἐν ἠπείρῳ ἦν , εἰ μὴ ἄφα συλληπτικῶς ἴσως τῇ Ἰθάκῃ συνεπινοητέον καὶ τὴν ἀντι - κρὺ αὐτῆς κ-μένην ἠπειρον . ἐστι δὲ εἰπεῖν καὶ ὡς ἐγκωμιον νόμῳ οὐ πάν λέγει τὸ ἀληθὲς οὐδὲ περὶ τῆς
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Ν . οὗτος μέν οὔτις ποθέω , τountéstin ἐξαιτέω . οὐδείς γάρ ἐλλείπω . ὁ δέ ὀδύρομαι πατρίς γαῖα , ἑρπύζω παρά θίς πολυχλοιοω θάλασσα , πολύς ὀλοφύρομαι . ερπιζεω δέ , καταπίπτω διά λύπη , απεναντίας ὅς τε δέ Ἀχαιμένης ποιέω , ὅς ἐπιβαίνω ὁ πατρίς ἔκωσε ὁ γῆ , καί ὅς δέ αὐτός πράσσω ὁ ὁ Φαίαξ γῆ ἐπιβαίνω , ἔκωσε γάρ τότε καί αὐτός ζείδωρος ἄρουρα . ὁ μέντοι πατήρ αὐτός Λαέρτης , καί διά * γῆρας ἀχράτωρ ἑαυτοῦ εἰμί , ἕρπω παρά γουνός ἀλόη . καί νῦν μέν οὕτως ἕρπω Ὀδυσσεύς , προτείνω δέ ζύσει καί αὐτός ὁ πατρίς γῆ , ἀναγιγνώσκω αὐτός . ὅτι2 ὀλοφύρομαι ὁ Ὀδυσσεύς σχεδόν ἔρχομαι Ἀθήνη ἀνήρ δέμας ἔοικα νέος ἐπιχθόνιος Μίλων πανάπαλος , οἷος τε ἀνίατος παῖς εἰμί , δίπτυχος ἀμφι ὦμος ἔχω εὐεργής λώπη , ποσός δέ ὑπό λιαρός πέδιλον ἔχω , χειρόομαι δέ ἄκων . τοιοῦτος δέ οὐ εἄν Φο - ῥόος βωτόρ , ὁ εἰμί ποιμήν , μή εὐγενής εἰμί . ὅτι2 δέ καί ὁ βασιλικός παῖς ἐγκινέω , δηλόω καί ὁ , πᾶς γάρ κατέπερσεν Ἀχιλλεύς βουεω ἐπί εἰλπόδεσσι , καί ὁ , ἥδη ἐγώ καί ἄλλοτε φωτίζω ἔτι ρου-40 ἵν πίμπλημι ἡμέτερος ὁ Αἰνείας δέ οὕτως ἐν Ἰλιάς φημί . πλουνάζει δέ ἐν ὁ ἐπι - βωτόρῳ συνήθης ὁ πρόσθεσις ὡς καί ἐν ὁ Ἐπίουρος . ἐπιτείνω δέ ὁ βωτόρ , καθά καί ὁ δώτωρ . οὖον μέντοι καί ὁ βοτήρ , ὡς περ οὐδέ ὁ δοτήρ παρά γε ὁ ὕστερος , Ὅμηρος γάρ ἐπιτείνω καί αὐτός . ἱστεῖον δέ ὑπέρχομαι προσφιναω νῦν πανάπαλος νέος εἰκάζω ὁ κατά νόος Ἀθηνᾶ , ὡς οἷος Παλ - λᾶας πάλλαξ , ὁ εἰμί νέος , ἀπό ὅς λέγω καί ὁ παλλακίς γίγνομαι . ἐπί δέ καί διά ὁ νεάζω ὁ ἐν ὁ ὠμοῖ*ροντὶ Ὀδυσσεύς φρόνησις , ἴσως δέ καί διά ὁ ἐν ὁ ἀφρίς ἀπλότητα καί ἀρελίαν αὐτός . ὁ δέ δίπτυχος ἀμφι ὦμος λώπη , περίβλημα δοκέω μανθινωδέτε ἐνναίω . λώπη δέ πρῶτος λεπτόν ἦμασμα κατά ὁ ὁ χρουω λοπός , ὡς ἐν ὁ ἔξειμι ποῦ ἔρομαι ὁ ποιητής · ἀλλά ἐκεῖνος μέν διά ὁ ὁ μικρός γράφω , ὡς γίγνομαι ἐκ ὁ λέπω ὁ λεπίζω , οὗτος δέ μεγεθύνω κατά ἔκτασις , ἐκ οὗτος δέ καί ὁ εξελωτισος ἐν ῥητορικός κεῖμαι λεξιμῷ ἀντί ὁ ἐκδύω , ἐξω ὁ λοπός ποιέω . γράφω δέ καί δίχα πρόθεσις λωπίζω ὁ γυμνός . καί * λῶπος δέ προπερισπωμένως ὁ ἱμάτιον . Ουέν καί λωποδύτης ὁ ὁ ἱμάτιον ἀποδύω . ὁ δέ πέδιλον οὐ ἐθέλω εἶπον ὁποῖος εἰμί , διά ὁ περισσός ὁ λόγος . ὅτι2 ὁ , εἰμί φίλος ἐπεί σύ πρῶτος κιχάνω ὅδε ἐν χῶρος , χαίρω τε καί μή ἐγώ τίς κακός νόος ἀντιβολέω , ἀλλά σῴζω μέν οὗτος , σῴζω δέ ἔμεν . σύ γάρ ἔχω ὡστε δήω , καί σέω φίλος γούνεαθ’ ἱκάνω . οὗτος τοίνυν Ὀδυσσεύς λέγω πολυπικός καί ἀφελής καί πάνυ γλυκέως1740 πρός ὁ φαίνω Ἀθῆναι . ἁρμόζω δέ ποτός καί ὅτε τις ἐντυγχάνω τις παρά ἐλπίς ἑαυτοῦ τε καί ὁ περί αὐτός πιστεύω ἐκεῖνος . Ὅρας δέ ὅτι ὁ κιχάνω καί ὁ ἱκάνω , διά ὅς ὁ ἰκτύς δηλόω , ἐπιτείνω κένταιθὰ ὁ ἐν ὁ παραλήγω δίχρονος . οὗτος δέ καί νῦν παρασημειόομαι διά ὁ ἀνά - φιβολίαν ὁ προπαραλήγω ὁ ικανότατος . ὁ δέ σῴζω κατά ἀποκοπή ἐκ ὁ σαώζω γίγνομαι . ὅτι2 γοργός περί τόπος φώγω ὁ , τίς γῆ ; τίς δῆμος ; τίς ἀνήρ ἐγγίγνομαι ; ἀρόω ὁποῖος ὁ γῆ , Ἀσία ἢ Εὐρώπη ; ποῖος δῆμος , Λάκων ἢ Πύλιος ; ὁ ἀνήρ οἷος , Δίκαιος ἢ ἄδικος ; εἰκός δέ χράω - μένθη τις καί ἑξῆς ὁ , ἢ ποῦ τις νῆσος εὐδαίλος ὅς τις ἀκτή κεῖμαι ἀλλ' κλίνω ἐριβώ - λάκκος ἤπειρος . εὔλογος δέ ὁ τοιοῦτος ὁ Ὀδυσσεύς ἀπορία . ἐν αἰγιαλός γάρ εἰμί οὐ οἶδα εἴτε νῆσος εἰμί ἀκτή ὁ τόπος , εἴτε καί ἄλλως πέρας ἤπειρος . ὅτι2 ἔπαινος ὁ ποιητής φράζω ὁ Ἰθάκη διά ὁ μυθικός Ἀθηναίς ὑπό ακροατής ὁ Ὀδυσσεύς , φημί · οὐδέ τίς λίαν οὗτος νώνυμος εἰμί , ὁράω δέ ὅς μῆλον πολύς , ἠμέν ὕω νάω πρός ἀμάω τε ἥλιος τε , ἤδη ὁσ*σοι μετόπισθεν πρός ζόφος ἠφοίναντο . ἦ μέν τραχύς καί οὐ ιππήλατος εἰμί οὐδέ λίαν λύπη , αὐτάρ οὐδέ εὐρύς τεύχω . ἐν μέν γάρ ὁ σῖτος ἀθίσφατος , ἐν δέ τε οἶνος γίγνομαι , ἀεί δέ ὕμβρος ἔχω θάλλω τε Ἔρως . αἰγίβωτος δέ ἀγαθός Ι καί βοῦτος . εἰμί μέν Ἡλί πᾶς . ἐν δέ ἀρδμός ἐφίστημι πάρειμι . ὁ ὅς ξέρω Ἰθάκη γε καί εἰς Τροία ὄνομα ἵκω , διά ὁ Ὀδυσσεύς δηλαδή , ὅς ἐπί αὐτός πολυπτορθος ἐπόνομα - ζω . ὁ περ τηλοῦ , φημί , Ἀχαιδὸς ἐμμένω Αἶα . φημί δέ ὁ παλαιός , ψεύδω ὁ δηθεῖσιν ἔκφρασις , καί μή λέγω ὁ ποιητής οἷος εἰμί ὁ κραυσιμαι αὐτός νῆσος , ἀλλά οἷος εἰμί χρή νῆσος εὐδαίμων οἰκέω . δίχα οὖν ὁ ἄλλος οὐδέ βοῦτος ὁ νῆσος , εἰμί γε ὁ ὁ Ὀδυσσεύς βουστασία , φημί , ἐν ἤπειρος εἰμί , εἰμί μή ἁφή συλληπτικός ἴσως ὁ Ἰθάκη συνεπινοητέον καί ὁ ἀντι - κρὺ αὐτός κάμνω ἤπειρος . εἰμί δέ εἶπον καί ὡς ἐγκώμιον νόμος οὖον πᾶς λέγω ὁ ἀληθής οὐδέ περί ὁ