eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1904
δὲ δηλαδὴ τὸ πράγμα · ἔτι καὶ τὸ , μὴ δ’ ἔτι τόξου δηρὸν ἀποτρωπᾶσθε τανυστίος , ἔσχη - μάτισται καὶ αὐτό · λέγει μὲν γὰρ φαινομένως , ὅτι πειρήσασθε , εἰ τοξεύσετε , δηλοῖ δὲ ἄλλως τὸ ἔγγυς γενέσθαι τοῦ κατατοξευεσθαι καὶ , ὡς εἰπεῖν , γενέσθαι τοῦ τόξου · ἔτι δὲ καὶ τὸ , οὐκ ἂν μοι ἀχνυμένῳ δώματα μήτηρ λείποι καὶ ἐξῆς , * ἐπιδέξως ὑπολαλεῖ αὐτὸ τοῦτο , ὡς οὐκ ἂν λυπηθείη αὐτὸς λιπουμένης αὐτὸν τῆς μητρός · οὐ γὰρ ἂν λείποι ἀλλὰ παραμείνει τανυσθέντος εὐτυχῶς τοῦ τόξου . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ , οὐκ ἂν μοι ἀχνυμένῳ , γράφεται καὶ ἀχνυμένη , ἡ μήτηρ δηλαδὴ · καὶ ἐθοδοῦται καὶ τοῦτο εἰς ὀρθὴν ἔννοιαν . ἔτι πρὸς τοῖς ῥηθεῖσι καὶ τὸ , τάφος δ’ ἔλε πάντας , τῇ ὁμωνυμίᾳ τοῦ κατὰ τὴν ἐπαληξίν τάφου τὸν νεκροδόχον ὡς ἐν αἰνίγματι ἀσπεῖως παραλαλεῖ . οὕτω δὲ καὶ τὸ , ἐκτελέωμεν ἀεθλον , δοκεῖ μὲν περὶ τῶν μηστήρων λέγειν , ἰδιάζει δὲ τὸν νοῦν εἰς τε τὸν πατέρα καὶ ἑαυτόν . Ὥρα δὲ τὸ ἄγε καὶ τὸ ἄγετε , τὸ μὲν ἐνιχῶς , τὸ δὲ πλη*θυντικῶς ἐπὶ πληθους ἄμφω κατὰ Ὀμηρικὴν συνήθειαν καὶ ἐνταῦθα λεχθέντα ἐν τῷ , ἀλλ’ ἄγετε1904 μνηστήρες , καὶ , ἀλλ’ ἄγε , μὴ παρέλκετε . Ἐν ᾧ καὶ σημείωσαι κειμένην οὐ πάνυ συνήθη τῷ ποιητῇ ἐπανάληψιν , εἰπὼν γὰρ , ἀλλ’ ἄγετε , μνηστήρες , ἐπὶ τόδε φαίνει’ ἀεθλον , καὶ ἀπαιωρήσας οὕτω τὸν λόγον , ἐπάγει τὸ , ἀλλ’ ἄγε , μὴ μύνησι παρέλκετε . Τὸ δὲ , φαίνεται ἀεθλον , ἀντὶ τοῦ , πέφρη καὶ εἰς φῶς ἔκκειται , ὁποία τὰ ἐν τοῖς ἀγῶσι προκείμενα ἐπαθλα . χρησις δὲ τοῦδε τοῦ φαί - νεται καὶ πρὸ τούτων ἐν τῷ , τὰ μὲν ὑμεῖςρα ἀεικία ἔργα φαίνεται . Σημείωσαι δὲ καὶ ὅτι ἡ Πηνελόπη μὲν ἐν τῷ , ἀλλ’ ἄγετε μνηστήρες , ἐπὶ τόδε φαίνεται ἀεθλον , οὐδὲν τι περαιτωλογήσαι προέθετο , ἐπεὶ μηδὲ ἐχρῆν · ὁ δὲ ῥήτωρ φίλος υἱὸς ἐπαίνον αὐτῆς ἐνταῦθα εἶπεν , ὡς ἦν ἂν μεγαλοπρεπέστερος , εἰ περ ἡρξέσθην ὁ παῖς εἰπὼν , οἷα τὴν οὐκ ἔστι γυνή , καθὰ καὶ ἡ μήτηρ σιγήσασα παντελῶς πλείω ἑαυτὴν ἐσέμεινε διὰ μόνου τοῦ , τοῦ’ ἀεθλον . νῦν δὲ μικραίνσας αὐτὸς καὶ ὡρισμένως προσθέμενος τὸ , κατ’ Ἀχαΐδα γαῖαν καὶ ἐξῆς , σμικρύναι δοκεῖ καὶ ἀποστενῶσαι τὸν ἐπαίνον . καὶ ὅμως ἔστι νοῆσαι ἄλλως , ὅτι ἡ * συγχωσις τῷ ῥήτορι πρὸς μόνας νῦν τὰς Ἑλληνίδας γίνεται · ὧν πασῶν ὑπεξαίρει τὴν Πηνε-10 λόπην , εἰπὼν τὸ κατ’ Ἀχαΐδα γαῖαν . αἱ γὰρ ὁποιαὶ ποτε Ἑλληνίδες Ἀχαΐδες ἂν εἰεν ὡς ἐκ μέρους τοῦ χρηστοῦος . δήλον δὲ , ὡς ὑπερίδησι τὴν μητέρα καὶ αὐτὴς Ἑλένης τῆς πεσινύτου , εἰ περ Ἀργεία καὶ ἐκείνη . εἰ τοίνυν πρὸς μὲν τὰς βαρβάρους ἀσύγκριτος ὡς Ἑλληνὶς αὕτη , τῶν δὲ Ἑλληνίδων οὐδε - μία ἐστὶ κατ’ αὐτήν , πασῶν λοιπῶν ὑπερχεισθαι λέγοι ἂν αὐτὴν ὁ παῖς . Τὸ δὲ , οὔτε Πύλου ἰκρὴς οὔτε Μυκήνης , ἐκ περισσoῦ κεισθαι δοκεῖ · συνειποσύνται γὰρ τῷ Ἄργει καὶ αὐτάι , εἰ περ Ἄργος μὲν ἡ ὅλη τοῦ Πέλοπος νῆσος , Πύλος δὲ καὶ Μυκὴνη ἐντὸς αὐτῆς . ὥσως οὖν ἡ τῷ ὅλῳ συνή - θως τὰ μέρη συμπερειληφεν ἀπλοϊκώτερον ὁ παῖς , ἡ ἐπίτηδες ἄλλως αὐτὸ πεποίηκεν , ἵνα μὴ μόνον Ἄργους μνησθεὶς δόξῃ τὴν μητέρα ἐξ ὀρθοῦ τῇ Ἀργείᾳ Ἑλένῃ συγχρῖνειν , ἣν καὶ αὐτήν , ὡς εἴκως , δι’ αἰδοῦς ἄγει ὡς ξεινοδόχον , καθὰ ποοὐδηλώται . Ἰστέον δὲ καὶ ὅτι , ὅτε εἶπεν Εὐρύμαχος τῇ Πηνε - λόπῃ , ὡς εἰ πάντες σὲ ἴδοιεν ἂν ἄσσον Ἄργος Ἀχαιοί , πλείονες ἂν μνηστήρες εὐρεθείεν ἐνταῦθα ἔωθεν , ἐπεὶ περίσσοι γυναικῶν , τοιούτων τινὰ καὶ ἐκεῖνος ἐπαίνον ἔλεγε τῆς γυναικός , ὁποῖον καὶ ὁ Τηλέμαχος ἐνταῦθα φησίν . Ἀχαὶς γὰρ γῆ δύναται νοηθῆναι νῦν ἡ κατὰ τὸ ῥηθὲν ἐκεῖ ἄσσον Ἄργος , περὶ ὃ καὶ χώρα ἡ ἰδίας Ἀχαΐα λεγομένη . Ἱερὴν δὲ Πύλον λέγει ἡ ἀπλῶς κατὰ κοινὸν ἐπὶθετον , ἱερὰι γὰρ ἅπασαι πόλεις , ἡ καὶ διὰ τὰς ἐκεῖ θυσίας , ὡς ἡ ἀρχὴ τῆς γ’ ὡρωδίας προέφημε . Τὸ δὲ , καὶ δ’ αὐτοῖ τοῦδε ἵστε , τί με γοῖ μητὴρος αἰνοῦ ; παραφθηδείη ἂν ποτε , ὅτε τις τὸν πᾶσι γνωστὸν ἐπαινεῖ . Τὸ δὲ , ἀλλ’ ἄγε μὴ μύνησι παρέλκετε , εἰς ἀπροερέσιτον ἐκδι - ζει σπουδήν . μύνη γὰρ , ὡς πρὸ ὀλίγων ἐφρέθη , ἡ πρόφασις . Τὸ δὲ παρέλ - κειν ταυτὸν τῷ διατριβῶν ἐστιν , οἷον , οὐ τι διατριβὼ μητρὸς γάμον . Ἡ δὲ τανυστὺς λέξις μὲν καὶ αὐτὴ ποιητική · γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ τανύειν , καὶ κείται ὑπὸ ἀναλογίαν τοῦ , διζῆς , ὠστακτὺς , βρωτὺς , ἐδητὺς , καὶ τῶν ὁμοίων . Τὸ δὲ , ἐγὼ λποιμην , οἷος ἤδη πατρὸς ἀειλία καλὰ ἀνελέσθαι , ὁ ἐνιχῶς ἀνδρείῳ ἡ καὶ ἄλλως ἀγαθῷ πατρὶ λέγοι ἂν . Ἡ δὲ χλαῖνα φανερῶς καὶ ἐνταῦθα μανθὺνς φαίνεται εἶναι . οὐ γὰρ ἀπεδίσατο χλαῖναν ὁ παῖς , ἀλλ’ ἀπ’ ὠμοῖν ἐθετο , καθὰ καὶ ξίφος δξὺ ἀπ’ ὠμῶν θέτο . Φοινικόσσα δὲ αὐτὴ τῷ Τηλεμάχῳ οἷα βασιλέος υἱῷ . Ὥρα δὲ ὡς ἐν τῷ , ὀρθὸς ἀναῖξας , ἡ ἂνὰ πρόθεσις ἐκτείνει τὴν λήγουσαν διὰ τὴν ἐπιφερομένην δξείαν λόγῳ κοινῆς
Lemmas: δέ δηλαδή ὁ πράγμα · ἔτι καί ὁ , μή δέ ἔτι τόξον δηρός ἀποτρωπάω τανυστίος , ἔχω - ματίζω καί αὐτός · λέγω μέν γάρ φαίνω , ὅτι πειράω , εἰμί τοξεύω , δηλόω δέ ἄλλως ὁ ἐγγύς γίγνομαι ὁ κατατοξεύω καί , ὡς εἶπον , γίγνομαι ὁ τόξον · ἔτι δέ καί ὁ , οὐ εἄν ἐγώ ἄχνυμαι δῶμα μήτηρ λείπω καί ἑξῆς , * ἐπιδέξως ὑπολαλέω αὐτός οὗτος , ὡς οὐ εἄν λυπέω αὐτός λείπω αὐτός ὁ μήτηρ · οὖον γάρ εἄν λείπω ἀλλά παραμένω τανύω εὐτυχής ὁ τόξον . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , οὐ εἄν ἐγώ ἄχνυμαι , γράφω καί ἄχνυμαι , ὁ μήτηρ δηλαδή · καί εθοδουος καί οὗτος εἰς ὀρθός ἔννοια . ἔτι πρός ὁ εἴρω καί ὁ , τάφος δέ αἱρέω πᾶς , ὁ ὁμωνυμία ὁ κατά ὁ ἐπαληξίν τάφος ὁ νεκροδόχος ὡς ἐν αἴνιγμα ἀσπεῖως παραλαλέω . οὗτος δέ καί ὁ , ἐκτελέω ἆθλος , δοκέω μέν περί ὁ μηστήρων λέγω , ἰδιάζω δέ ὁ νόος εἰς τε ὁ πατήρ καί ἑαυτοῦ . Ὥρα δέ ὁ ἄγω καί ὁ ἄγετε , ὁ μέν ἑνικός , ὁ δέ πληθυντικός ἐπί πλῆθος ἄμφω κατά Ὀμηρικός συνήθεια καί ἐνταῦθα λέγω ἐν ὁ , ἀλλά ἐγώ μνηστήρ , καί , ἀλλά ἄγω , μή παρέλκω . ἐν ὅς καί σημειόω κεῖμαι οὖον πάνυ συνήθης ὁ ποιητής ἐπανάληψις , εἶπον γάρ , ἀλλά ἄγετε , μνηστήρ , ἐπί ὅδε φαίνω ἆθλος , καί ἀπαιωρέω οὗτος ὁ λόγος , ἐπάγω ὁ , ἀλλά ἄγω , μή μύνη παρέλκω . ὁ δέ , φαίνω ἆθλος , ἀντί ὁ , φέρω καί εἰς φάος ἔκκειμαι , ὁποῖος ὁ ἐν ὁ ἀγών πρόκειμαι ἔπαθλον . χρῆσις δέ ὅδε ὁ φή - νω καί πρό οὗτος ἐν ὁ , ὁ μέν ὑμεῖςρα ἀεικία ἔργον φαίνω . σημειόω δέ καί ὅτι ὁ Πηνελόπη μέν ἐν ὁ , ἀλλά ἄγετε μνηστήρ , ἐπί ὅδε φαίνω ἆθλος , οὐδείς τίς περαιτωλογήσαι προτίθημι , ἐπεί μηδέ χρή · ὁ δέ ῥήτωρ φίλος υἱός ἔπαινος αὐτός ἐνταῦθα εἶπον , ὡς εἰμί εἄν μεγαλοπρεπής , εἰμί περ ἡρξέσθην ὁ παῖς εἶπον , οἷος ὁ οὐ εἰμί γυνή , καθά καί ὁ μήτηρ σιγάω παντελῶς πλείων ἑαυτοῦ ἐσέμεινε διά μόνος ὁ , Τούο ἆθλος . νῦν δέ μικραίνω αὐτός καί ὡρισμένως προστίθημι ὁ , κατά Ἀχαίς γαῖα καί ἑξῆς , σμικρύνω δοκέω καί ἀποστενόω ὁ ἔπαινος . καί ὅμως εἰμί νοέω ἄλλως , ὅτι ὁ * σύγχωσις ὁ ῥήτωρ πρός μόνος νῦν ὁ Ἑλληνίς γίγνομαι · ὅς πᾶς ὑπεξαιρέω ὁ Πηνε-10 λόπη , εἶπον ὁ κατά Ἀχαίς γαῖα . ὁ γάρ ὁποῖος ποτός Ἑλληνίς Ἀχαΐδες εἄν ἄγω ὡς ἐκ μέρος ὁ χρηστός . δῆλος δέ , ὡς ὑπεροράω ὁ μήτηρ καί αὐτός Ἑλένη ὁ πεσινυος , εἰμί περ Ἀργεῖος καί ἐκεῖνος . εἰμί τοίνυν πρός μέν ὁ βάρβαρος Ἀσύγκριτος ὡς Ἑλληνίς οὗτος , ὁ δέ Ἑλληνίς οὐ - εἷς εἰμί κατά αὐτός , πᾶς λοιπός ὑπερχέω λέγω εἄν αὐτός ὁ παῖς . ὁ δέ , οὔτε Πύλος ἰκρὴς οὔτε Μυκῆναι , ἐκ περιίστημι κεῖμαι δοκέω · συνεῖπον γάρ ὁ Ἄργος καί αὐτός , εἰμί περ Ἄργος μέν ὁ ὅλος ὁ Πέλοψ νῆσος , Πύλος δέ καί Μυκῆναι ἐντός αὐτός . ὅσος οὖν ὁ ὁ ὅλος συνίημι - θώς ὁ μέρος συμπεριλαμβάνω ἀπλοϊκός ὁ παῖς , ὁ ἐπίτηδες ἄλλως αὐτός ποιέω , ἵνα μή μόνος Ἄργος μιμνήσκω δόξα ὁ μήτηρ ἐκ ὀρθός ὁ Ἀργεῖος Ἑλένη συγχρίω , ὅς καί αὐτός , ὡς ἵημι , διά αἰδώς ἄγω ὡς ξεινοδόχος , καθά ποουδηλοω . ἰστέον δέ καί ὅτι , ὅτε εἶπον Εὐρύμαχος ὁ πῆνος - Λόπη , ὡς εἰμί πᾶς σύ ὁράω εἄν Ἄσσος Ἄργος Ἀχαιός , πλείων εἄν μνηστήρ εὑρίσκω ἐνταῦθα εἴωθα , ἐπεί περίσσιος γυνή , τοιοῦτος τις καί ἐκεῖνος ἔπαινος λέγω ὁ γυνή , ὁποῖος καί ὁ Τηλέμαχος ἐνταῦθα φημί . Ἀχαίς γάρ γῆ δύναμαι νοέω νῦν ὁ κατά ὁ ἐρώ ἐκεῖ Ἄσσος Ἄργος , περί ὅς καί χώρα ὁ ἴδιος Ἀχαΐα λέγω . Ἱερός δέ Πύλος λέγω ὁ ἀπλόος κατά κοινός ἐπίθετος , ἱερός γάρ ἅπας πόλις , ὁ καί διά ὁ ἐκεῖ θυσία , ὡς ὁ ἀρχή ὁ γε ὁρωδία προέφημε . ὁ δέ , καί δέ αὐτός ὅδε οἶδα , τίς ἐγώ γοῖ μητὴρος αἰνέω ; παραφέρω εἄν ποτός , ὅτε τις ὁ πᾶς γνωστός ἐπαινέω . ὁ δέ , ἀλλά ἄγω μή μύνη παρέλκω , εἰς απροερεσιος ἐκδίδω - ζέω σπουδή . μύνη γάρ , ὡς πρό ὀλίγος φέρω , ὁ πρόφασις . ὁ δέ παρέλ - κέω τατός ὁ διατριβή εἰμί , οἷος , οὖον τίς διατρίβω μήτηρ γάμος . ὁ δέ τανυστύς λέξις μέν καί αὐτός ποιητικός · γίγνομαι δέ ἀπό ὁ τανύω , καί κεῖμαι ὑπό ἀναλογία ὁ , Δίζης , ὠστακτὺς , βρωτύς , ἐδητύς , καί ὁ ὅμοιος . ὁ δέ , ἐγώ λποιμεις , οἷος ἤδη πατήρ ἀειλία καλός ἀναιρέω , ὁ ἑνικός ἀνδρεῖος ὁ καί ἄλλως ἀγαθός πατήρ λέγω εἄν . ὁ δέ χλαῖνα φανερῶς καί ἐνταῦθα μανθάνω φαίνω εἰμί . οὖον γάρ ἀποδίδωμι χλαῖνα ὁ παῖς , ἀλλά ἀπό ὠμός τίθημι , καθά καί ξίφος δξὺ ἀπό ὠμός τίθημι . Φοινικόσσα δέ αὐτός ὁ Τηλέμαχος οἷος βασιλεύς υἱός . Ὥρα δέ ὡς ἐν ὁ , ὀρθός ἀναΐσσω , ὁ ἀνά πρόθεσις ἐκτείνω ὁ λήγω διά ὁ ἐπιφέρω δεξία λόγος κοινός