eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1798
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Π . καὶ ποιμιλίαν ἀγγελίας τεχνώμενος οἷος ὁ ταῦτα πλάττων ποιητής , αὐτὸν μὲν κωλύει μὴ πλάζεσθαι εἰςἡ , ἐθέλει δὲ τῇ μητρὶ ἀναθεῖναι τὸ ἔργον , ἵνα ἐκείνῃ ὀτρυνεὶ ἀμφίπολον ἀγγείλαι τῷ γέροντι , ἐπει - δὰν αὐτῇ μάθῃ ὁ παρ’ ἐνθελει . βούλεται δὲ πάντως αὐτὸ τοῦτο μόνον πυθέσθαι ὅτι ἐκ Πύλου τε ἦλθεν ὁ υἱὸς καὶ σῶς ἐστιν . εἰ δὲ τι καὶ ἄλλο τῆς ἀποδημίας χρή μαθεῖν αὐτήν , ἐρεῖ αὐτὸς ὁ Τηλέμαχος τῇ μητρὶ . διὸ καὶ ὁ Μέδων μετ’ ὀλίγα οὕτως ἐρεῖ ἀγγέλλων · ἤδη τοῦ βασιλέως φίλος παῖς ἐκ Πύλου εἰλή - λυθεν . Ἔστι δὲ ἡ τοῦ Τηλεμάχου φράσις τοιαύτη · ἄλλιον , τουτέστι λυπηρὸν μέν ἐστι τὸ οὕτω τὸν γέροντα πιάσχειν , ἀλλ’ ἔμπης μὴν ἄσσομεν , ἀχνύμενοι περ , ἢ ἀχνυμένων περ . εἰ γὰρ πως εἴη , αὐτάγρετα πάντα βροτοῖσι , πρῶτον κεν τοῦ πατρὸς ἴλοιμεθα νόστιμον ἥμαρ , τουτέστιν , εἰ περ αὐθαίρετα ἢ μᾶλλον αὐτόθεν ἀρμεύμενα ἢ ἀγρευόμενα καὶ παραυτὰ γινόμενα ἦν τοῖς ἀνθρώποις πάντα τὰ πράγματα , πρῶτον ἂν * τὸν τοῦ Ὀδυσσέως εἴλοιμεθα νόστον , ἀλλὰ μὴν οὐχ αὐτάγρετα πάντα βροτοῖς , λείπει γὰρ ἐνταῦθα τῷ τοιούτῳ ὑποδητικῷ σχήματι ἢ λεγομένη πρόσληψις , ὑπομνετέον ἄρα . καὶ ἔστι πως τὸ σχῆμα τοῦτο γνωμολογία λανθάνουσα , ὡς εἴ τις εἴποι · εἰ περ ἦν τοῖς ἀγαρίστοις χαίρειν , εὖ ἂν ἔσχε τῷ δεῖνι ἀχαρίστῳ ὄντι . κἀνταῦθα γὰρ ἢ πρόσληψις γνωμικὴ οὖσα τὸ , ἀλλὰ μὴν οὐχ ἔστι τοῖς ἀχαρίστοις χαίρειν , ἐξωθὲν ὡς εἴδως νοηθήσεται . εἰ δὲ ποτὲ τις μικρὸν τι παραποιήσας εἴπη , οὐ γὰρ πως αὐτάγρετα πάντα βροτοῖς , ὁρθὸν ἂν τότε ποιήσας γνωμικόν . Τὸ δὲ ἄλλιον λέεται πού καὶ πρὸ τούτων παροικακῶς ἐν τῷ , ἄλλιον οὐ γὰρ τῷ δεῖνι τάδε ἐλυσαιτέλησεν . ἐνταῦθα δὲ ὁ τοιοῦτος ὅλος στίχος οἷκίως ὠνήθη , ὥστε διατὶ κατεπεῖγον οὐ γίνεται τοῦ ἀχνυμένου ἐπιστροφῇ . καὶ τοιαῦτα μέν ταῦτα . ὁ δὲ Τηλέμαχος παραγγέλλει τῷ δοῦλῳ καὶ τὸ , ἀλλὰ σὺ γ’ ἀγγείλας ὁπίσω κίε , μηδὲ κατ’ ἀγροὺς πλάζεσθαι , ἤγουν πλάζων , μετ’ ἐκείνων , ἤγουν δι’ ἐκείνων τὸν Λαέρτην · εἴπε δὲ τῇ μητρὶ ἀμφίπολον ταμίην ὀτρυνέμεν ὅτι τάχιστα κρύβδην · κείνη γὰρ κεν , ὡς ἐφρόθη , ἀγγεί - λειε γέροντι . Καὶ ὅρα ὅτι δυνάμενος εἰπεῖν ὀτρυνέμεν ἀγγείλαι γέροντι καὶ οὕτως ἀπαλλαγῆναι πολυ - λογίας , ὁ δὲ εἰπὼν * μόνον τὸ ὀτρυνέμεν ἀναγκαίως ἐπήγαγε τὸ , κείνη γὰρ κεν ἀγγείλεις γέροντι . νοητέον δὲ ὡς εἰ καὶ μὴ ἐξαισυνήθη πον ἐν τοῖς ἔξης γενέσθαι τοῦτο , ἀλλὰ , ὡς εἴδως , κατὰ τὸ σωφροσύνον ὑσταλ - ταὶ ἢ ταμίας εἰς τὸν γέροντα . Ὅρα δὲ καὶ ἐνταῦθα τὸ κρύβδην , ὅμοιον ὄν τῷ , τῶν δ’ ἄλλων μὴ τις πυθὼσάθω , ὁ πρὸ ὀλίγων ἐφρόθη . Ὅτι καὶ ἐνταῦθα ἐν τῷ , πέδιλα δη - σάμενος ὑπὸ ποσὶ τὰ ὑποδήματα ἐτυμολογεῖ , ταυτὰ δηλαδὴ τοῖς πεδίλοις ὄντα . Ὅτι μετὰ τὴν Ἐλμαίον εἰς τὴν πόλιν ὑποχώρησιν προειδὼν Ὀδυσσεὺς τοῦ σταθμοῦ ἐντυχάνει τῇ Ἀθηναῖ , ὅτε σχεδὸν ἐλθούσα ἐκείνη δίμας ἤκιστο γυναικὶ καλῇ τε μεγάλῃ τε καὶ ἀγλαῇ ἄγρα * εἰδυίη . εἶτα εἰσελθὼν ἀναγνωρίζεται τῷ νίφῳ . ἔδει γὰρ πάντως ἐξειλθόντα τὸν Ὀδυσσία περιεργάσασθαι πρῶτα μὴ τις ἔξω πον ὤν καὶ μαθὼν τὰ ἔσω γινόμενα θήσει ἀνάπυστον τὸ τέως κρυπτόμενον . Κλαύσον - ται γὰρ , ὡς εἴδως , καὶ Ὀδυσσεὺς καὶ Τηλέμαχος ἐπὶ τῷ ἀναγνωρισμῷ καὶ διαχεδηήσονται καὶ κατατε - νοῦσι ῥήσεις μακράς . τούτοις δὲ καιρὸν χρή ἐπιστῆσαι τὸν δεόντα . ὧν πάντων ταμίᾳς ὁ ἔμφορων τοῦ Ὀδυσσέως λόγος καὶ ἢ σύνεσις Ἀθηναῖ , ἣν πλάττει Ὅμηρος ὑποτιθεμένην τὰ ποιητὰ τῷ Ὀδυσσέι . ἔστι γάρ , φησι , κατ’ ἀντίῤῥον κλι*σίης , τουτέστιν ἀντικρὺ τῆς θύρας , Ὀδυσεὺς φανείσα . καὶ Τηλέμαχος μὲν οὐκ εἶδεν αὐτήν οὐδ’ ἐνόησε . μόνῃ γὰρ ἐπεφάνη τῷ Ὀδυσσέι , οὐ μὴν καὶ τῷ νίφῳ , κατὰ μὲν τὴν ἀλήθειαν , ἐπεὶ οὐκ ἤχε νοῆσαι Τηλέμαχος τὰ ἔνδον κρυπτιζὼς τῷ Ὀδυσσέι μελετῶμενα , κατὰ δὲ τὸν φαινόμενον τῶν ποιήσεως , οὐ γὰρ πως πάντῃσιν ἔχοι φαινοῦται ἐναργεῖς . ἀλλ’ Ὀδυσσεὺς τε κύνες τε ἴδον , οἷς δηλαδὴ οὐκ ἐπικρύψεν ἑαυτὴν ἢ μυθικὴ Ἀθηναῖ , καὶ δὴ οὐχ’ ἐλάοντο , κινυλημῶ δ’ ἐτέρωσε διὰ σταθμοῦ φρόβηδεν , τουτέστιν ἔφυγον εἰς ἕτερόν τι μέρος τοῦ σταθμοῦ , * δὺν καὶ κλισίαν νῦν τε ἔρη καὶ μετ’ ὀλίγα ἐρεῖ . καὶ οἱ μὲν κύνες οὕτως ἔφυγον διὰ τῆς Ἀθηναῖς , ἵνα μὴ παρόντες καὶ ἠπαδήσαντες τῷ Ὀδυσσέι παρόσχοιν αὐθὶς πράγματα . ἢ δὲ ἐπ’ ὁφρύσι κῦσε τῷ Ὀδυσσέι , ἵνα δηλαδὴ μὴ φωνήσασα ἐξακουσθείη τῷ Τηλεμάχῳ , νόησε δὲ * δὶς Ὀδυσσεὺς . ἐν δ’ ἤλθε μεφάροιο παρέξ μέγα τιχίον αὐλῆς , στή δὲ πάρροιθ’ αὐτὴς , τουτέστιν οὐκ ἤλθεν ὁπίσω τοῦ δεόντως ἐν τοῖς ἔξης φρονηθῆσαι . καὶ τὸ ἐντεῦθεν ἢ μυθικὴ μὲν Ἀθηναῖ πρὸς δὲ ἀλήθειαν ἀρχιοία ἢ τοῦ ἥρωος ὑποτίθεται αὐτῷ , γνωρισθήναι τῷ νίφῳ . φησὶ γάρ · ἤδη νῦν σφῷ παιδὶ ἔπος φάο μηδ’ ἐπικενθε , ὡς ἂν μνηστήσσι θάνατον καὶ κήρ’ ἀφαρόντε
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Π . καί ποιμιλίαν ἀγγελία τεχνάομαι οἷος ὁ οὗτος πλάσσω ποιητής , αὐτός μέν κωλύω μή πλάζω εἰμί , ἐθέλω δέ ὁ μήτηρ ἀνατίθημι ὁ ἔργον , ἵνα ἐκεῖνος ὀτρύνω ἀμφίπολος ἀγγέλλω ὁ γέρων , ἐπεί - δήν αὐτός μανθάνω ὁ παρά ἐντελής . βούλομαι δέ πάντως αὐτός οὗτος μόνος πυνθάνομαι ὅτι ἐκ Πύλος τε ἔρχομαι ὁ υἱός καί σῶς εἰμί . εἰμί δέ τίς καί ἄλλος ὁ ἀποδημία χρή μανθάνω αὐτός , εἴρω αὐτός ὁ Τηλέμαχος ὁ μήτηρ . διό καί ὁ Μέδων μετά ὀλίγος οὕτως εἴρω ἀγγέλλω · ἤδη ὁ βασιλεύς φίλος παῖς ἐκ Πύλος εἴλω - λύω . εἰμί δέ ὁ ὁ Τηλέμαχος φράσις τοιοῦτος · ἄλλιος , τουτέστι λυπηρός μέν εἰμί ὁ οὗτος ὁ γέρων πιάζω , ἀλλά ἔμπας μήv ᾄσσω , ἄχνυμαι περ , ἢ ἄχνυμαι περ . εἰμί γάρ πως εἰμί , αὐτάγρετος πᾶς βροτός , πρῶτος ἄν ὁ πατήρ ἵλημι νόστιμος ἦμαρ , τουτέστιν , εἰμί περ αὐθαίρετος ἢ μᾶλλον αὐτόθεν ἀρμεύμενα ἢ ἀγρεύω καί παραυτά γίγνομαι εἰμί ὁ ἄνθρωπος πᾶς ὁ πρᾶγμα , πρῶτος εἄν * ὁ ὁ Ὀδυσσεύς εἴλω νόστος , ἀλλά μήv οὐ αὐτάγρετος πᾶς βροτός , λείπω γάρ ἐνταῦθα ὁ τοιοῦτος ὑποδητικῷ σχῆμα ἢ λέγω πρόσληψις , ὑπομνετέον ἄρα . καί εἰμί πως ὁ σχῆμα οὗτος γνωμολογία λανθάνω , ὡς εἰμί τις εἶπον · εἰμί περ εἰμί ὁ ἀγάριστος χαίρω , εὕω εἄν ἔχω ὁ δεῖνα ἀχάριστος εἰμί . ἐνταῦθα γάρ ἢ πρόσληψις γνωμικός εἰμί ὁ , ἀλλά μήv οὐ εἰμί ὁ ἀχάριστος χαίρω , ἔξωθεν ὡς οἶδα νοέω . εἰμί δέ ποτέ τις μικρός τίς παραποιέω εἶπον , οὖον γάρ πως αὐτάγρετος πᾶς βροτός , ὀρθός εἄν τότε ποιέω γνωμικόν . ὁ δέ ἄλλιος λέεται πού καί πρό οὗτος παροικακῶς ἐν ὁ , ἄλλιος οὖον γάρ ὁ δεῖνα ὅδε ἐλυσαιτέλησεν . ἐνταῦθα δέ ὁ τοιοῦτος ὅλος στίχος οἷκίως ὀνίνημι , ὥστε διατί κατεπείγω οὖον γίγνομαι ὁ ἄχνυμαι ἐπιστροφή . καί τοιοῦτος μέν οὗτος . ὁ δέ Τηλέμαχος παραγγέλλω ὁ δοῦλος καί ὁ , ἀλλά σύ γε ἀγγέλλω ὀπίσω κίω , μηδέ κατά ἀγρός πλάζω , ἤγουν πλάζω , μετά ἐκεῖνος , ἤγουν διά ἐκεῖνος ὁ Λαέρτης · εἶπον δέ ὁ μήτηρ ἀμφίπολος ταμίη ὀτρύνω ὅτι ταχύς κρύβδην · ἐκεῖνος γάρ ἄν , ὡς φέρω , ἄγγος - λεῖος γέρων . καί ὁράω ὅτι δύναμαι εἶπον ὀτρύνω ἀγγέλλω γέρων καί οὕτως ἀπαλλάσσω πολύς - λόγιος , ὁ δέ εἶπον * μόνος ὁ ὀτρύνω ἀναγκαῖος ἐπάγω ὁ , ἐκεῖνος γάρ ἄν αγγέλλω γέρων . νοητέον δέ ὡς εἰμί καί μή εξαισυνηθης πως ἐν ὁ ἔξειμι γίγνομαι οὗτος , ἀλλά , ὡς οἶδα , κατά ὁ σωφροσύνη ὑσταλ - ὁ ἢ τάμιας εἰς ὁ γέρων . Ὅρας δέ καί ἐνταῦθα ὁ κρύβδην , ὅμοιος εἰμί ὁ , ὁ δέ ἄλλος μή τις πυνθάνομαι , ὁ πρό ὀλίγος φέρω . ὅτι2 καί ἐνταῦθα ἐν ὁ , πέδιλον δη - σάω ὑπό πούς ὁ ὑπόδημα ἐτυμολογέω , ευτός δηλαδή ὁ πέδιλον εἰμί . ὅτι2 μετά ὁ Ἐλμαίον εἰς ὁ πόλις ὑποχώρησις προειδώ Ὀδυσσεύς ὁ σταθμός ἐντυγχάνω ὁ Ἀθῆναι , ὅτε σχεδόν ἔρχομαι ἐκεῖνος δίμας αἰκίζω γυνή καλός τε μέγας τε καί ἀγλαός ἄγρα * οἶδα . εἶτα εἰσέρχομαι ἀναγνωρίζω ὁ νίφω . ἐσθίω γάρ πάντως ἐξέρχομαι ὁ Ὀδυσσία περιεργάζομαι πρῶτος μή τις ἔξω πως εἰμί καί μανθάνω ὁ εἴδομαι γίγνομαι τίθημι ἀνάπυστος ὁ τέως κρύπτω . καλέω - ὁ γάρ , ὡς οἶδα , καί Ὀδυσσεύς καί Τηλέμαχος ἐπί ὁ ἀναγνωρισμός καί διαχέω καί κατατείνω - Νούσι ῥῆσις μακρός . οὗτος δέ καιρός χρή ἐφίστημι ὁ δήω . ὅς πᾶς τάμιας ὁ ἐμφορέω ὁ Ὀδυσσεύς λόγος καί ἢ σύνεσις Ἀθῆναι , ὅς πλάσσω Ὅμηρος ὑποτίθημι ὁ ποιητός ὁ Ὀδυσσεύς . εἰμί γάρ , φημί , κατά ἀντίλος κλι*σίης , τουτέστιν ἀντικρύ ὁ θύρα , Ὀδυσσεύς φαίνω . καί Τηλέμαχος μέν οὐ ὁράω αὐτός οὐδέ νοέω . μόνος γάρ φαίνω ὁ Ὀδυσσεύς , οὖον μήv καί ὁ νίφω , κατά μέν ὁ ἀλήθεια , ἐπεί οὐ ἄγω νοέω Τηλέμαχος ὁ ἔνδον κρύπτω ὁ Ὀδυσσεύς μελετάω , κατά δέ ὁ φαίνω ὁ ποίησις , οὖον γάρ πως πάντης ἔχω φαίνω ἐναργής . ἀλλά Ὀδυσσεύς τε κύω τε ὁράω , ὅς δηλαδή οὐ ἐπικρύπτω ἑαυτοῦ ἢ μυθικός Ἀθῆναι , καί δή οὐ ἐλαύνω , κινυλημαω δέ ἑτέρωσε διά σταθμός φρόβηδεν , τουτέστιν φεύγω εἰς ἕτερος τίς μέρος ὁ σταθμός , * δύω καί κλισία νῦν τε ἔρομαι καί μετά ὀλίγος εἴρω . καί ὁ μέν κύω οὕτως φεύγω διά ὁ Ἀθηναίς , ἵνα μή πάρειμι καί ἠπαδήσαντες ὁ Ὀδυσσεύς παρέχω αὐθίς πρᾶγμα . ἢ δέ ἐπί ὀφρύς κύω ὁ Ὀδυσσεύς , ἵνα δηλαδή μή φωνέω ἐξακούω ὁ Τηλέμαχος , νοέω δέ * δίς Ὀδυσσεύς . ἐν δέ ἔρχομαι μεφάροιο παρέκ μέγας τιχιος αὐλή , ἵστημι δέ πάρειμι αὐτός , τουτέστιν οὐ ἔρχομαι ὀπίσω ὁ δήω ἐν ὁ ἔξειμι φρονέω . καί ὁ ἐντεῦθεν ἢ μυθικός μέν Ἀθῆναι πρός δέ ἀλήθεια αρχιοιος ἢ ὁ ἥρως ὑποτίθημι αὐτός , γνωρίζω ὁ νίφω . φημί γάρ · ἤδη νῦν σφός παῖς ἔπος φημί μηδέ ἐπικενθε , ὡς εἄν μνηστός θάνατος καί κῆρ ἀφαιρέω