eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1879
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Τ . οἷον προοιμιαζόμενος τὴν κατὰ τῶν μνηστῆρων μάχην . ποικὶ γοῦν τὴν Πηνελόπην οἷς οὐ μόνον ἄλλαι , ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ παῖς ἐθὲλᾶ γήμασθαι αὐτήν , ᾧ ἂν βούλεται , μελετῶσαν καὶ αὐτὴν ἀναγκαίως τὸ τοιούτον ἔργον . καὶ τοίνυν ἐπὶ πρὸ βραχέων ἔχει τὸν ἀρίστον αἱρήσεσθαι εἰς ἄνδρα , βουλεύεται αὐτὴ διαχρίναι τὸν τοιούτον καὶ νοεῖ πρὸς παράδειγμα τὸν Ὀδυσσέα ἐξερεῖν αὐτόν , * καὶ ἀθλον ἐκείνη ἐξενεγκεῖν πελίκας δώδεκα δι’ ἂν ἐκεῖνος ωἴσεται , καὶ τὸν ἰσχύσαντα οὕτω διοίσσεσθαι λαβεῖν ἄνδρα , ὡς ξοικότα τῷ πάλαι ἄνδρι . καὶ οὕτως παρ’ ἑαυτὴν τὸ βούλευμα στήσασα κατὰ ψυχὴν ἐκκαλύπτει ἄχρι τῷ δήθεν ξείνῳ , οἷα γνοῦσα τοῦτον ἀρχινοῦν καὶ οἷος οὐ πῶ τις ἄνηρ πεπυμένος ξένος ἦλθεν εἰς αὐτήν . καὶ Ὀδυσσεὺς ἀκούσας ἐπαινεῖ τὴν βουλήν ὡς εὐτυχῶς αὐτῷ ἐπινοηθείσαν , καὶ παραμυ - κὶ ποιήσαι οὕτω . καὶ τοίνυν ἡ μὲν γυνὴ ἐξαγαγὼ τοὺς πελέκας καὶ τὸ ξείναι ποτε τόξον τοῦ Ὀδυσεύς , καὶ προκαλέσε*ται τοὺς μνηστήρας εἰς πείραν . οἱ δὲ λαβόντες μεταχειρίζονται ἀγεννῶς . καὶ ὁ ξένος ζητήσει καὶ αὐτὸς τὸ τόξον ἐφ’ ᾧ πειράσασθαι ἀρελῶς . καὶ οἱ μνηστήρες μόγις μὲν , ἀλλ’ οὖν δώσουσι . καὶ αὐτὸς διοίσσεύσας πάντων πελέκεων ἐπαινεθήσεται . εἶτα καὶ κατὰ τῶν μνηστῆρων τραπόμενος ἀντίσω δεῦτερον μέγιστον ἀσθλον . καὶ οὕτως εὐμόρφως ἐντεῦθεν ἀφάμενος περαινέ τὰ ἐφ’ ἑξῆς πᾶν πιθανῶς καὶ ὡς οὐκ ἂν ἔχοι τις κρεῖττον πλάσασθαι . ἐστι δὲ ἂ λέγει ἐνταῦθα ἡ Πηνελόπη πρὸς τὸν Ὀδυσσέα τοιαῦτα * ἥδε δὴ ἥως εἰσι δυσώνυμος ἢ μ’ Ὀδυσεὺς οἶκον ἀποσχήσω . νῦν γὰρ καταθήσω ἀεθλον τοὺς πελέκας , τοὺς κείνου ἐνὶ μεγάροισιν ἔοισιν ἴστασθ’ ἐκτὶς δυόχους ὡς , δώδεκα πάντας . στὰς δ’ ὁ γε πολλὸν ἄνωθε διαφρίπτασθεν ὡστόν . νῦν δὲ μνηστήρεσσιν ἀεθλον τοῦτο ἐρήσω · ὅς δὲ κε ρήτατ’ ἐντανύσει βιὸν ἐν παλάμῃσι καὶ διοιστεύσει πελέκεων δυοκαίδεκα πάντων , τοῦτω ἄμ’ ἐποίμην νοσφισαμένη , τωτέστιν ἀφεῖσα , τόδε δόμα κορυδίων μᾶλα καλὸν ἐπιπλεῖον βιό - τοιο , τοῦ ποτὲ μεμνήσεσθαι οἴομαι ἐν περ ὀνίσορ . τοῦτο δὴ τὸ παραπτόμενον τοῖς πένιν τι ποιοῦσι . καὶ οὐ*τω μὲν ἡ Πηνελόπη . ὁ δὲ ξείνος , ὡ γύναι , ἡγοῦν , αἰδοῖη Ὀδυσηος , μηκέτι νῦν ἐν δόμοις ἀναβάλλε τοῦτον ἀεθλον . πρὶν γὰρ ἐλθούτ’ ἐνθάδ’ Ὀδυσεὺς , πρὶν τοῦτον γε τόξον τε νευρήν ἐντανύσαι διοιστεύσαι τε σιδήρου , τῶν πελέκεων δηλαδή . Ἰστέον δὲ ὅτι ἐθὲλᾶ Ὀδυσσεὺς οὕτω γαῖνθαι , ὡς ἂν ἢ μή τις τῶν μνηστῆρων δυνηθέντος αὐτὸς μόνος εὐδοκιμήση , ὁ καὶ γενήσεται , ἢ καὶ τυχόν δυνηθέντων τινῶν ἐντανύσαι οἱ μὲν λοιποὶ χωρισθήσονται ἀπελθόντες , οἱ δὲ δυνηθέντες , ὀλίγοι ὄντες , στασιάσωσι καὶ αὐτοὶ πρὸς ἀλλήλους καὶ οὕτως εἰς πλεῖον ὀλιγωθέντες ἀλαπαδνότεροι ἔσονται . δήλον δέ , ὡς καὶ οἶδεν Ὀδυσεὺς οἷον τὸ τόξον . ὅθεν καὶ θαρρεῖ μὴ ἂν ῥαδίως ἐντανυσθῆναι αὐτὸ τῶν τιμὴ μνηστῆρων . ἀστιῶς δὲ καὶ τοῦτο πλάττεται . ἤν μὲν γὰρ ποιήσαι τινὰς ἐντανύσαντας καὶ βελόντας , οὐκ ἐθὲλᾶ δὲ ὁ ποιητὴς τοῦτο , ἵνα μηδεὶς ἐκφύγη , ἀλλὰ πᾶσιν ἀχρείοις οὖσι τοξεύειν ἀναφανῶ ὕλε - θρος , καὶ μή τις θάνατον καὶ Κῆρας ἀλύξη , ὁ δὴ μάλιστα ἐθὲλᾶ ὁ φιλοδυσεὺς Ὅμηρος . Δυσώνυμον δὴ ἥδω τὴν τοῦ γάμου ἡ Πηνελόπη ἡγοῖ , καθὰ καὶ τὴν Ἰλιον Κασσάνδρον εἴπεν οὐκ ὀνομαστήν . ἄλλως γὰρ οὐ δυσήμων οὐδὲ τὸ τῆς ἥους ὄνομα . συντελεῖ δὲ ἐνταῦθα καὶ τὸ , νῦξ ἔσται ὅτε στυγερὸς γάμος ἀντιβολή*σει . οὐ βούλεται οὖν οὐδ’ ὀνομάζειν ἡμέραν , ἥς ἀνθαιρεῖται νύκτα . Ἰστέον δὲ ὅτι οὐκ ἀφρῶς ἂν τις τὴν δυσώνυμον ταύτην ἥδω καὶ ἀποφράδα ἐρεῖ . ἡ γὰρ δυσώνυμος πάντως καὶ δυσφραδής , ὁμοιον δὲ εἴσιν ἀποφράς . Τὸ δέ , οἶκον ἀποσχήσω , ἀντὶ τοῦ πόθῳ γε ἐξει , ἐκβαλεῖ , ἀφέ - ξει . οὐ ἐναντίον τὸ παριξέν καὶ τὸ παρασχέιν , ἂ δὴ καὶ ἐν Ἰλιάδι εἴρηται . Τὸ δὲ καταθήσω και - ρίως ἐφρέθη διὰ τὸ κάτω τίθεσθαι κατὰ γῆς τοὺς τοιούτους πελέκας , ὡς ἐν τοῖς ἱξὴς γράφεται . Σποπητίων δ’ ἐνταῦθε , εἰ περ ὡς εἴδως ἡμιπέλεκκα ἤσων τῷ εἴδει καὶ οἱ κατὰ τὸν Ὀδυ - σέα γυμναστικοὶ πελέκεις . τί γὰρ ἄλλως ἐδὺ αὐτοὺς ἀκριαῖους εἶναι ; εἴτε δὲ οὕτως εἴτε ἑτέρως ἔχει , ἰστέον ὅτι πελέκεων μὲν οὐ μα σημασία * δηλοῖ γὰρ ἡ λέξις ὁμωνυμίας λόγῳ κατὰ τοὺς παλαιοὺς καὶ σταθμῶν ἐν Κρήτῃ ἐξάμουν , ἢ δεκάμουν . τὰ δὲ γε ἡμιπέλεκκα μὴ ἐννοίᾳ τῇ συνήθι ἀκούονται . Ὅμοι δὲ τὸ ἐξάμουν καὶ δεκάμουν καινῶς παρασηματισθὲν ἐκ τῆς μνᾶς . ἐκείνης γὰρ ἡ ἀνάλογος παραγωγή μναῖος καὶ μναῖον εἶναι ὀφελείν . Ἀριστοτέλης δὲ σεμνότερον ἄλλως παραγωγὴν μναῖσος ἐφη , φιλάζας μὲν τὴν τοιγράμματον εὐθείαν , ἢ περ ἤν ἡ μνᾶ , παραγωγῶν δὲ ἀπ’ αὐτῆς μετὰ καὶ πλειο - δὲ καμῶ τοῦ ἰωτο το μναῖσος , λι*θος τυχὸν μνᾶν ἰστίων . ἢ λελλός , ἢ τι ἕτερον . ὁ δὲ ἐν τοῖς τοιούτοις πλουνασμὸς τοῦ ἰωτο δηλοῦναι καὶ ἐν εἷ , καρινναία αὐθάλη , καὶ ἐν τῷ , παλαντιαῖος , καὶ ἐν ἄλλοις . ἔχει δὲ ὁ τόπος οὗτος καὶ πρωτοτυπίαν τοῦ ἀθλοθετεῖν ἐν τῷ , ἀέθλον καταθῆσω . Δρύοχοι δὲ κυνὸς πάσσαλοι , ἐφ’ ὧν στοιχῦδὸν διατειλεμένων ἡ τρόπης ἵσταται τῶν καινούργουμένων πλοίων διὰ ἰσότητα . καὶ ἄλλως δὲ εἰπεῖν , δρύοχοι πάσσαλοι ἐκ δρυός , ὁ ἐστὶν ἀπλῶς ξύλου , καιθιστῶν - τες τὴν τρόπιν ἐν τῷ πέριξ αὐτὴν συνέχειν , ὡς δήλον ἐκ τοῦ , πῶς δὲ κατὰ δρύοχων ἐπάζη σάνις ; ἡ τινὶ γόμφῳ τμηθέντες πελέκει τοῦ τ’ ἕκαρον τὸ * κντος . Θανμαστικὴ δὲ ἡ τοιαύτη ἔννοια παρὰ ’Αθηναίῳ ἐπὶ μεγίστης ἡδός . ἢς καὶ τοὺς ἱστοῦς ἐφ’ ὑμῖν σεμνύνων ἐκεῖνος ἐπάζει τὸ , ἀστρων γὰρ φαίνει καρχή - σια · ὁ παραπεποίηται ὑπερβολικῶς ἐκ τοῦ , οὐρανὸν ἐστήριξε κάρα . δήλον δ’ ὅτι ἄκρα τοιούτων ἱστῶν τὰ καρχήσια καὶ οἷον εἰπεῖν κάραι . τούτοις δὲ ὁμάνυμα καὶ τινὰ ποτήρια , ὡς ἐν ἄλλοις δηλοῦται , γίνονται δὲ δρύοχοι παρὰ τὸ τὴν δὐν , ὁ ἐστι τὴν τρόπιν , συνέχειν ἰκατέρωθεν , ἢ καὶ ἄλλως παρὰ τὸ ξύλα συνεκτικὰ εἶναι τρόπινος . Σημειῶσαι δ’ ἐνταῦθα καὶ ὅτι ταυτόν μὲν δρὺς καὶ ξύλον , οὐ ταυτόν δὲ ὅμως δρύοχοι καὶ ξύλοχοι . δρύοχοι μὲν γὰρ ξύλα , ἐφ’ ὧν ἡ τρόπης ἵσταται · ξύλοχοι δὲ δάσος δέν - δρων ἐν ὄρει . τὸ γοῦν δρυόχοις ὡς ἀντὶ τοῦ κατὰ τάξιν καὶ στοίχον , οἷοιόν ἐχουσι καὶ δρύοχοι . κατὰ στοίχην γὰρ ἀκριβῶς καὶ οἱ πελέκεις ἵσταντο , ἵνα ὁ τῆς πρώτης στείλειας ἤχουν ὅπης ἐπιτυχόν διαμετρεδς ἐχῃ διόττυσαι διὰ πάντων . πελέκεις γὰρ νῦν μόνος ὁ τούτων σίδηρος ἤχα τῶν στείλειαν . Ἰστίων δὲ ὅτι τινὲς ἐγραψαν δρυόχους ὡς δώδεκα . οἱ δρυόχους μὲν εἶπον πελέκεις , οἷς διὰ τῶν τρημάτων δρυώ - νους στείλειοῖς ἐστιν ἐνέχε*σθαι . Τὸ δέ , ὡς δώδεκα , ἐνόησαν ὠθημαὶ ἀντὶ τοῦ , ὡσεὶ δώδεκα , κατὰ σῖγμα εἰκασμοῦ . εἰ δὲ ἂν χρειττον τοῦ πρώτου . Τὸ δέ , σὰς πολλὸν ἀπάνευθεν , τόσον τε ἀρετῇ καὶ τοσούτον ἐστίν . Τοῦ δὲ διαφύπτευν οὕστὸν οὐκ ἐστὶ χρειττον λέξιν εὑρεῖν · κάλλιον γὰρ ἐστι καὶ τοῦ ἀριτέαν καὶ τῶν λοιπῶν . Τὸ δέ , ἀέθλον τοῦτο ἐρήσω , δυνατὸν μὲν γράφεσθαι καὶ ἀέθλον τοῦτον ἐρήσω , ὡς δηλῶι ἐξῆς τὸ , μηκέτι ἀναβαλεῖ τοῦτον ἀέθλον . ἐδῶξε δὲ ὅμως τῷ ποιητῇ τὸν ἀέθλον ἐνταῦθα οὐδ’ετέρως εἰπεῖν τὸ ἀέθλον , ὁμοίως τῷ , ὁ λύχνος τὸ λύχνον καὶ τοῖς τοιούτοις . Τὸ δέ , ὠήτατα ἐντανύσαι , καὶ τὸ , δυοκαίδεκα πάντων , διαστίζει σωφρόνως . ὡς εἰ γε μὴ οὕτω τανύσει τις , οὐδὲ πάντων διοιστεύσει , οὐκ ἂν τοιούτῳ ἀνδρὶ αὐτὴ ἐποιτο . Κουριδὸς δὲ οὐ μόνον ἀνδρὶ γυναικί , ἀλλ’ ἰδοὺ καὶ τόδε δῶμα κουριδίου . Τὸ δέ , μᾶλα καλὸν καὶ ἐμ - πλεον βιότου καὶ τὸ ἐξῆς , εὐδαίμονος οἴκου ἐπαῖνος . Δήλον δὲ ὅτι ἀρχαίων μὲν τὸ ἐνίπλιον καὶ τὰ κατ’ αὐτό , τῆς ὑστέρας δὲ Ἀτθίδος τὸ ἁπλῶν καὶ τὰ οὕτω σύστοιχα . Τὸ δέ , ὡ γύναι Ὀδυσῆος , καὶ τὸ , πρὶν γὰρ ἐλεύσεσθαι Ὀδυσσῆν καὶ τὰ τοῦτον ἐφεξῆς ἀστείως ἰσχημάτισεν Ὀδυσ - σεύς , ὡς αὐτὸς ἤδη παρὼν τῇ γυναικί . Τὸ δὲ ἀναβαλεῖ ἀντὶ τοῦ ἀναβάλλου , ὑπερ - τίθεσθ . * καὶ σημειῶσαι ὅτι ἀσυνήθως ἐπικρώνεται κατ’ ἐνέργειαν , παθητικῶς γὰρ ἄλλως ἡ λέξις τέτριπται . Σημειῶσαι δὲ καὶ ὅτι ἀνωτέρω διὰ τῆς Πηνελόπης εἰπὼν ὁ ποιητὴς τὸ , ὅς δ’ ἂν ῥῶον ἐντανύσει βιὸν ἐν παλάμαις καὶ διοιστεύσει πελέκεων δυοκαίδεκα πάντων , ἄλλως τὸ αὐτὸ διὰ τοῦ Ὀδυσσέως ἔγραψε , παραγράφας ἐν τῷ , πρὶν τόδε τόσον ἐνύσον ἀμφαφόντας νευρὴν ἐντανύ - σαι διοιστεύσαι τε σιδήρου , ἀντὶ μὲν βιιοῦ τόσον εἰπὼν . τὸ δὲ ἐν παλάμῃσι μεταλαβὼν εἰς τὸ ἀμ - φαφόντας , τὸ δέ , διοιστεύσαι πελέκεων καὶ ἐξῆς , στενοχωρήσας εἰς τὸ , διοιστεύσαι τε σιδήρου . Ὅτι οὕτω τοῖς Ὀδυσσέως λόγοις ἡ γυνὴ χέοιτο , ὡστε λέγειν αἰ ἐθέλειν αὐτοῦ ἀκούειν . φησὶ γοῦν · εἰ ἐθέλεις μοι , ξέινε , παρήμενος ἐν μεγάροισι τέρεπιν , οὐ μοι ὕπνος ἐπὶ βλεφάροισι χυθεῖ . ἀλλ’ οὐ γὰρ πῶς ἐστιν * ἀύπνους ἐμμεναι αἰὲν ἀνθρώπους . ἐπὶ γὰρ τοῦ ἐκάστῳ μοῖραν ἐθῆκε θεὸς ἐπὶ ξειδωρὸν ἄρουραν . ἀλλ’ ἦτοι μὲν ἐγὼν ὑπερώιον εἰσαναβὰσα λέξομαι εἰς ἐνὴν , ἢ μοι στονόσσα τίτυ - κται , αἰεὶ δάκρυσιν ἐμοῖς περημένη , ἐξ οὗ Ὀδυσσεὺς ὤχετο ἐποφόμενος Κακοήλιον οὐχ ὀνομαστήν . ἄ καὶ ἄλλαχοῦ ἐφη . Ὡσα δὲ καὶ νῦν , ὅτι ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ γὰρ συνδέσμου ἀπέδωκεν εἰς τὸ ἀλλὰ · οἷον , ἀλλ’ οὐ γὰρ πῶς ἐστιν ἀύπνους εἶναι . ἀλλὰ λέξομαι εἰς ἐνὴν , τοιούτοι κομιδήσομαι δή , ὡς τοῦ δευτέρου ἀλλὰ ἰσοδυναμοῦντος τῷ δή . Ἐν δὲ τῷ , ἐκάστῳ μοί - ραν * ἐθῆκε , μῦθον φησὶ τὴν κοθ’ εἴμαρ βίου διατέμψαι , οἷον , μοῖρα τῷ ἐργωμένῳ κοπῶν , τῷ βαδίζοντι κινεῖσθαι , τῷ ὑπνοῦντι ἐργηγορεύει . οὕτω δὲ καὶ τῷ ἐργηγορότι ζῶν τὸ ἀπονυστάζειν καὶ διὰ τοῦτο ἀκολούθως ὕπνουν . Τὸ δέ , ἐπὶ ξειδωρὸν ἄρουραν , πρόσκειται διὰ τὸ θεία ξέω μοῖρας κεῖσθαι . Τὸ δέ , αἰεὶ δάκρυσι πεφυρμένη , ὑπερβολικῶς κεῖται . ὡς γὰρ οὐκ ἐστιν
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Τ . οἷος προοιμιάζομαι ὁ κατά ὁ μνηστήρ μάχη . ποικὶ γοῦν ὁ Πηνελόπη ὅς οὖον μόνος ἄλλος , ἀλλά καί αὐτός ὁ παῖς ἐθέλω γαμέω αὐτός , ὅς εἄν βούλομαι , μελέτη καί αὐτός ἀναγκαῖος ὁ τοιοῦτος ἔργον . καί τοίνυν ἐπί πρό βραχύς ἔχω ὁ ἀριστάω αἱρέω εἰς ἀνήρ , βουλεύω αὐτός διακρίνω ὁ τοιοῦτος καί νοέω πρός παράδειγμα ὁ Ὀδυσσεύς ἐξεῖπον αὐτός , * καί ἆθλος ἐκεῖνος ἐκφέρω πελίκη δώδεκα διά εἄν ἐκεῖνος φέρω , καί ὁ ἰσχύω οὗτος διαφέρω λαμβάνω ἀνήρ , ὡς οξικός ὁ πάλαι ἀνήρ . καί οὕτως παρά ἑαυτοῦ ὁ βούλευμα ἵστημι κατά ψυχή ἐκκαλύπτω ἄχρι ὁ δήθεν ξένος , οἷος γιγνώσκω οὗτος αρχίζω καί οἷος οὖον πῶ τις ἀνήρ πυνθάνομαι ξένος ἔρχομαι εἰς αὐτός . καί Ὀδυσσεύς ἀκούω ἐπαινέω ὁ βουλή ὡς εὐτυχής αὐτός ἐπινοέω , καί παραμυ - κίς ποιέω οὗτος . καί τοίνυν ὁ μέν γυνή ἐξάγω ὁ πελεκᾶς καί ὁ ξένος ποτός τόξον ὁ Ὀδυσσεύς , καί προκαλέω ὁ μνηστήρ εἰς πείρω . ὁ δέ λαμβάνω μεταχειρίζω ἀγεννής . καί ὁ ξένος ζητέω καί αὐτός ὁ τόξον ἐπί ὅς πειράζω ἀρελῶς . καί ὁ μνηστήρ μόγις μέν , ἀλλά οὖν δίδωμι . καί αὐτός διαφέρω πᾶς πέλεκυς ἐπαινέω . εἶτα καί κατά ὁ μνηστήρ τρέπω ἀνθίζω δύο μέγας ἀσθλον . καί οὕτως εὔμορφος ἐντεῦθεν ἀφίημι περαίνω ὁ ἐπί ἑξῆς πᾶς πιθανός καί ὡς οὐ εἄν ἔχω τις ἀγαθός πλάσσω . εἰμί δέ ὅς λέγω ἐνταῦθα ὁ Πηνελόπη πρός ὁ Ὀδυσσεύς τοιοῦτος * ὅδε δή ἠώς εἰμί δυσώνυμος ἢ εἷς Ὀδυσσεύς οἶκος ἀπέχω . νῦν γάρ κατατίθημι ἆθλος ὁ πελεκᾶς , ὁ ἐκεῖνος ἐν μέγαρον ἑός ἵστημι ἐκτὶς δυοχος ὡς , δώδεκα πᾶς . ἵστημι δέ ὁ γε πολύς ἄνωθεν διαφρίπτασθεν ὡστόν . νῦν δέ μνηστήρ ἆθλος οὗτος Ῥῆσος · ὅς δέ κε ῥήγνυμι ἐντανύω βιός ἐν παλάμη καί διοιστευσεω πέλεκυς δώδεκα πᾶς , οὗτος ἅμα ἔπω νοσφίζω , τωτέστιν ἀφίημι , ὅδε δόμα κορύδιον μῆλον καλός ἐπιπλέω βίος - ὅς , ὁ ποτέ μιμνήσκω οἴομαι ἐν περ ὀνίσορ . οὗτος δή ὁ παράπτω ὁ Πένι τίς ποιέω . καί οὐ*τω μέν ὁ Πηνελόπη . ὁ δέ ξένος , εἰμί γυνή , ἤγουν , αἰδοῖος Ὀδυσσεύς , μηκέτι νῦν ἐν δόμος ἀναβάλλω οὗτος ἆθλος . πρίν γάρ ἔρχομαι ἐνθάδε Ὀδυσσεύς , πρίν οὗτος γε τόξον τε νευρά ἐντανύω διοιστευσος τε σίδηρος , ὁ πέλεκυς δηλαδή . ἰστέον δέ ὅτι ἐθέλω Ὀδυσσεύς οὗτος γαῖνθαι , ὡς εἄν ἢ μή τις ὁ μνηστήρ δύναμαι αὐτός μόνος ευδοκίμηση , ὁ καί γίγνομαι , ἢ καί τυγχάνω δύναμαι τις ἐντανύω ὁ μέν λοιπός χωρίζω ἀπέρχομαι , ὁ δέ δύναμαι , ὀλίγος εἰμί , στασιάζω καί αὐτός πρός ἀλλήλων καί οὕτως εἰς πλείων ὀλιγόω ἀλαπαδνός εἰμί . δῆλος δέ , ὡς καί οἶδα Ὀδυσσεύς οἷος ὁ τόξον . ὅθεν καί θαρσέω μή εἄν ῥᾳδίως ἐντανύω αὐτός ὁ τιμή μνηστήρ . ἀστεῖος δέ καί οὗτος πλάσσω . ἐάν μέν γάρ ποιέω τις ἐντανύω καί βάλλω , οὐ ἐθέλω δέ ὁ ποιητής οὗτος , ἵνα μηδείς ἐκφυγή , ἀλλά πᾶς ἀχρεῖος εἰμί τοξεύω αναφαίνομαι ὕλος - θρους , καί μή τις θάνατος καί Κήρ ἀλύσκω , ὁ δή μάλιστα ἐθέλω ὁ φιλοδυσεὺς Ὅμηρος . δυσώνυμος δή ἥδω ὁ ὁ γάμος ὁ Πηνελόπη ἡγός , καθά καί ὁ Ἴλιον Κάσσανδρος εἶπον οὐ ὀνομαστός . ἄλλως γάρ οὖον δίσημος οὐδέ ὁ ὁ ἠώς ὄνομα . συντελής δέ ἐνταῦθα καί ὁ , νύξ εἰμί ὅτε στυγερός γάμος ἀντιβολέω . οὖον βούλομαι οὖν οὐδέ ὀνομάζω ἡμέρα , ἥς ἀνθαιρέω νύξ . ἰστέον δέ ὅτι οὐ Αφρώ εἄν τις ὁ δυσώνυμος οὗτος ἥδω καί ἀποφράς εἴρω . ὁ γάρ δυσώνυμος πάντως καί δυσφραδής , ὅμοιος δέ εἰμί ἀποφράς . ὁ δέ , οἶκος ἀπέχω , ἀντί ὁ πόθος γε ἔχω , ἐκβάλλω , ΑΦΕ - ξέω . οὖον ἐναντίος ὁ παρίζω καί ὁ παρέχω , ὅς δή καί ἐν Ἰλιάς εἴρω . ὁ δέ κατατίθημι και - ῥίος φέρω διά ὁ κάτω τίθημι κατά γῆ ὁ τοιοῦτος πελεκᾶς , ὡς ἐν ὁ ἵκω γράφω . Σποπητίων δέ ἐνταῦθε , εἰμί περ ὡς οἶδα ἡμιπέλεκκον ἀσάω ὁ εἶδος καί ὁ κατά ὁ Ὀδυ - Σέα γυμναστικός πέλεκυς . τίς γάρ ἄλλως δύο αὐτός ἀκριαῖους εἰμί ; εἴτε δέ οὕτως εἴτε ἑτέρως ἔχω , ἰστέον ὅτι πέλεκυς μέν οὖον μή σημασία * δηλόω γάρ ὁ λέξις ὁμωνυμία λόγος κατά ὁ παλαιός καί σταθμός ἐν Κρήτη ἐξαμόω , ἢ δεκάμουν . ὁ δέ γε ἡμιπέλεκκον μή ἔννοια ὁ συνηθίζω ἀκούω . Ὅμοιος δέ ὁ ἐξαμόω καί δεκάμουν καινός παρασηματισθὲν ἐκ ὁ μνᾶ . ἐκεῖνος γάρ ὁ ἀνάλογος παραγωγή Μναῖος καί μναῖος εἰμί ὀφείλω . Ἀριστοτέλης δέ σεμνός ἄλλως παραγωγή μναῖσος φημί , φιλάζας μέν ὁ τοιγράμματον εὐθεία , ἢ περ ἐάν ὁ μνᾶ , παραγωγή δέ ἀπό αὐτός μετά καί Πλειός - δέ Καμώ ὁ ἰάομαι ὁ μναῖσος , λι*θος τυγχάνω μνᾶ ἱστίον . ἢ Λέλλος , ἢ τίς ἕτερος . ὁ δέ ἐν ὁ τοιοῦτος πλουνασμὸς ὁ ἰάομαι δηλόω καί ἐν ὅς , καρινναία αυθαλλω , καί ἐν ὁ , παλαντιαῖος , καί ἐν ἄλλος . ἔχω δέ ὁ τόπος οὗτος καί πρωτοτυπία ὁ ἀθλοθετέω ἐν ὁ , ἆθλος κατατίθημι . δρύοχοι δέ κύων πάσσαλος , ἐπί ὅς στοιχώδης διατειλεμένων ὁ Τρόπης ἵστημι ὁ καινουργέω πλοῖον διά ἰσότης . καί ἄλλως δέ εἶπον , δρύοχοι πάσσαλος ἐκ δρῦς , ὁ εἰμί ἀπλόος ξύλον , καιθιστῶν - αἱρέω ὁ τρόπις ἐν ὁ πέριξ αὐτός συνόχωκα , ὡς δῆλος ἐκ ὁ , πῶς δέ κατά δρύοχος πάσσω Σάνις ; ὁ τις γόμφος τέμνω πέλεκυς ὁ τε κάρος ὁ * κντος . Θανμαστικὴ δέ ὁ τοιοῦτος ἔννοια παρά Αθηναῖος ἐπί μέγας ἦδος . εἶμαι καί ὁ ἱστός ἐπί σύ σεμνύνω ἐκεῖνος ἐπάζει ὁ , ἄστρον γάρ φαίνω καρχή - θεός · ὁ παραποιέω ὑπερβολικός ἐκ ὁ , οὐρανός στηρίζω κάρα . δῆλος δέ ὅτι ἄκρος τοιοῦτος ἱστός ὁ καρχήσιον καί οἷος εἶπον κάρη . οὗτος δέ ὁμάνυμα καί τις ποτήριον , ὡς ἐν ἄλλος δηλόω , γίγνομαι δέ δρύοχοι παρά ὁ ὁ δύο , ὁ εἰμί ὁ τρόπις , συνόχωκα ἰκατέρωθεν , ἢ καί ἄλλως παρά ὁ ξύλον συνεκτικός εἰμί τρόπινος . σημειόω δέ ἐνταῦθα καί ὅτι αὐτός μέν δρῦς καί ξύλον , οὖον αὐτός δέ ὅμως δρύοχοι καί ξύλοχος . δρύοχοι μέν γάρ ξύλον , ἐπί ὅς ὁ Τρόπης ἵστημι · ξύλοχος δέ δάσος δέν - δράω ἐν ὄρος . ὁ γοῦν δρύοχος ὡς ἀντί ὁ κατά τάξις καί στοῖχος , οἷος ἔχω καί δρύοχοι . κατά στοῖχος γάρ ἀκριβῶς καί ὁ πέλεκυς ἵστημι , ἵνα ὁ ὁ πρῶτος στέλλω ἠχέω ὅπης ἐπιτυγχάνω διαμετρεδς ἔχω διοττυσος διά πᾶς . πέλεκυς γάρ νῦν μόνος ὁ οὗτος σίδηρος ἄγω ὁ στέλλω . ἱστίον δέ ὅτι τις γράφω δρύοχοι ὡς δώδεκα . ὁ δρύοχοι μέν εἶπον πέλεκυς , ὅς διά ὁ τρῆμα Δρυώ - νόος στειλειός εἰμί ἐγχέω . ὁ δέ , ὡς δώδεκα , νοέω ὠθημαὶ ἀντί ὁ , ὡσεί δώδεκα , κατά σῖγμα εἰκασμός . εἰμί δέ εἄν ἀγαθός ὁ πρῶτος . ὁ δέ , σός πολύς ἀπάνευθε , τόσος τε ἀρετή καί τοσοῦτος εἰμί . ὁ δέ διαφυτεύω ὕω οὐ εἰμί ἀγαθός λέξις εὑρίσκω · καλός γάρ εἰμί καί ὁ αριτις καί ὁ λοιπός . ὁ δέ , ἆθλος οὗτος Ῥῆσος , δυνατός μέν γράφω καί ἆθλος οὗτος Ῥῆσος , ὡς δηλόω ἑξῆς ὁ , μηκέτι ἀναβάλλω οὗτος ἆθλος . δίδωμι δέ ὅμως ὁ ποιητής ὁ ἆθλος ἐνταῦθα οὐδέτερος εἶπον ὁ ἆθλος , ὁμοίως ὁ , ὁ λύχνος ὁ λύχνος καί ὁ τοιοῦτος . ὁ δέ , ὠήτατα ἐντανύω , καί ὁ , δώδεκα πᾶς , διαστίζω σωφρόνως . ὡς εἰμί γε μή οὗτος τανύω τις , οὐδέ πᾶς διοιστευσεω , οὐ εἄν τοιοῦτος ἀνήρ αὐτός ἕπω . κουρίς δέ οὖον μόνος ἀνήρ γυνή , ἀλλά ἰδού καί ὅδε δῶμα κουρίδιος . ὁ δέ , μῆλον καλός καί ἐν - πλέω βίοτος καί ὁ ἑξῆς , εὐδαίμων οἶκος ἔπαινος . Δῆλος δέ ὅτι ἀρχαῖος μέν ὁ ἐμπίλιον καί ὁ κατά αὐτός , ὁ ὕστερος δέ Ἀτθίς ὁ ἁπλόος καί ὁ οὗτος σύστοιχος . ὁ δέ , εἰμί γυνή Ὀδυσσεύς , καί ὁ , πρίν γάρ ἔρχομαι Ὀδυσσεύς καί ὁ οὗτος ἐφεξῆς ἀστεῖος ἰσχημάτισεν Ὀδυς - Σεύς , ὡς αὐτός ἤδη πάρειμι ὁ γυνή . ὁ δέ ἀναβάλλω ἀντί ὁ ἀναβάλλω , ὑπερ - τίθημι . * καί σημειόω ὅτι ἀσυνήθως ἐπικρώνεται κατά ἐνέργεια , παθητικός γάρ ἄλλως ὁ λέξις τρίβω . σημειόω δέ καί ὅτι ἀνωτέρω διά ὁ Πηνελόπη εἶπον ὁ ποιητής ὁ , ὅς δέ εἄν ῥῷον ἐντανύω βιός ἐν παλάμη καί διοιστευσεω πέλεκυς δώδεκα πᾶς , ἄλλως ὁ αὐτός διά ὁ Ὀδυσσεύς γράφω , παραγραφή ἐν ὁ , πρίν ὅδε τόσος νύσσω ἀμφαίνω νευρά ἐντανύω - σός διοιστευσος τε σίδηρος , ἀντί μέν βιός τόσος εἶπον . ὁ δέ ἐν παλάμη μεταλαμβάνω εἰς ὁ ἀνά - φαίνω , ὁ δέ , διοιστευσος πέλεκυς καί ἑξῆς , στενοχωρέω εἰς ὁ , διοιστευσος τε σίδηρος . ὅτι2 οὗτος ὁ Ὀδυσσεύς λόγος ὁ γυνή χέω , ὡστε λέγω ὁ ἐθέλω αὐτός ἀκούω . φημί γοῦν · εἰμί ἐθέλω ἐγώ , ξένος , παρήμενος ἐν μέγαρον τέρπω , οὖον ἐγώ ὕπνος ἐπί βλέφαρον χύνω . ἀλλά οὖον γάρ πῶς εἰμί * ἄυπνος εἰμί ἀεί ἄνθρωπος . ἐπί γάρ ὁ ἕκαστος μοῖρα τίθημι θεός ἐπί ξειδωρὸν ἄρουρα . ἀλλά ἦ μέν ἐγώ ὑπερῷον εἰσαναβαίνω λέγω εἰς ἕνος , ἢ ἐγώ στόνος τῖτος - κται , ἀεί δάκρυ ἐμέω περάω , ἐκ ὅς Ὀδυσσεύς ἀχεύω ἐποφόμενος κακοηλιος οὐ ὀνομαστός . ὅς καί αλλαχού φημί . ὠθέω δέ καί νῦν , ὅτι ἄρχω ἀπό ὁ γάρ σύνδεσμος ἀποδίδωμι εἰς ὁ ἀλλά · οἷος , ἀλλά οὖον γάρ πῶς εἰμί ἄυπνος εἰμί . ἀλλά λέγω εἰς ἕνος , τοιοῦτος κομίζω δή , ὡς ὁ δύο ἀλλά ἰσοδυναμέω ὁ δή . ἐν δέ ὁ , ἕκαστος ἐγώ - Ραν * τίθημι , μῦθος φημί ὁ ποτός εἴμαρ βίος διατέμνω , οἷος , μοῖρα ὁ ἔργω κοπή , ὁ βαδίζω κινέω , ὁ ὑπνόω εργηγορευω . οὗτος δέ καί ὁ ἔργω ζῶ ὁ ἀπονυστάζω καί διά οὗτος ἀκόλουθος ὑπνόω . ὁ δέ , ἐπί ξειδωρὸν ἄρουρα , πρόσκειμαι διά ὁ θεῖος ξέω μοῖρα κεῖμαι . ὁ δέ , ἀεί δάκρυ φύρω , ὑπερβολικός κεῖμαι . ὡς γάρ οὐ εἰμί