eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1497
μέντοι τολμηρῶς ἐθέλον φράζειν , καὶ βεβὴν δόλον προσεῖπεν ἂν αὐτόν . καὶ Ἄιδον ἔρχος . καὶ εἰ τι τοιοῦτον . ἀστίως δὲ καὶ Σοφοκλῆς , ὃς λέγεται ὑποῦλον εἰπεῖν τὸν δοῦραϊον ἵππον , παριενεχθῶν αὐτῷ ἐκ τοῦ σκωπτικῶς λεγομένου ὑποῦλον ἡθους τοῦ κατ’ ἄνθρωπον μὴ ἰγνῶς ἔχοντα τοῦ τρόπου , ὡς ἀπὸ ἰλκυῶν ἂ δοκοῦντα νυιάσθαι , οὐχ εἰς παντελῆς φασὶ καθαρῆναι . ἀλλὰ δηλαδὴ ὑπὸ τὴν προφαινο - μένην εὐλήν , μακόν τι χρήπται ὁ δὲ τοιοῦτος ὑποῦλος , καὶ σκοτομήδης ὑπὸ τῶν παλαιῶν σκώπτεται . καὶ χθόνιος , ὡς διὰ δόλον στυγνὸς ὢν καὶ κατηφής . καὶ σκοτομήδης , ὡς ὑπὸ σκότου βεβώσων τὸν πολειούμενον . αὐτὸ μέντοι , δύναται ποτὲ δηλῶσαι καὶ τὸν χαῖμα μονοφραγούντα . ἵνα ἡ τότε αὐτὸς , συ*ζυγῶν τῇ παρ’ Ἡσιόδῳ διπυλόχῳ γυναικί . ἀναλογία δὲ πάντως τοῦ σκοτομήδους , πρὸς τὸ ὀδοιπό - ρος , ὀδοιπόρος , καὶ τὰ ὅμοια . Ἐν δὲ τῷ , πάντων Ἀργείων , ἡ ἔνιχα παρέλκεν τὸ πάντων διὰ τὸ καὶ ἀπίθανον καὶ ἀδύνατον εἶναι τὸ λεγόμενον . ἡ καὶ ἄλλως πάντας Ἀργείους πάνταῦθα λέγει , οὓς καὶ ἀνωτέρω εἴπεν ἐν τῷ . ἐνίμιδα πάντες ἄριστοι καὶ κατωτέρω δὲ ἐν τῷ , ἐνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀκὴν ἔσαν . ἔχει δὲ τι καὶ ἀμφίβολον ὁ τόπος οὗτος . οὐ γὰρ μόνον δύναται νοεῖσθαι φωνὴ ὁμοία ταῖς ἀλόχοις πάντων Ἀργείων , ἀλλὰ καὶ ἄλλως , ὅτι ὁνόμαζε ἄριστους πάντων Ἀργείων . Ἐν τούτοις δὲ , ὅρα τὸ ἀλόχοισιν , ἀπλοῖκως ὡς ἐν σχεδιασμῷ ἡρῆν . ἐσκειμῶνως γὰρ εἰπεῖν , οὐχ ἀλόχοις φωνὴν ἤκουεν ἡ Ἑλένη , ἀλλὰ πάντως ταῖς τῶν Ἑλλήνικων ἀλόχων φωναῖς . ὑποχρωμένη δηλαδὴ κατὰ φωνὴν εἰ καὶ μὴ κατὰ σχῆμα . ἐστι γὰρ κατὰ τοὺς παλαιοὺς ὑπόχρσις , διάθεσις φωνῆς καὶ σχήματος , πιθανή . προέπουσα τῷ ὑποκειμένῳ προσόδῳ καὶ πράγματι . Ἀντιχλον δέ , ὁ μὲν Ὀμηρικός οὐχ ἔχει κατάλογος ὡς εἶναι αὐτὸν γνώριμον κατὰ ἡγεμονίαν , ἀγαθὸς δὲ ἄλλως ἐοικεν εἶναι εἰνὶ τὰ πολέμια , διὸ καὶ ἐνεχρίθη εἰς λόχον . ὡς μὴ κατὰ ἡγεμόνας ἐπιλεγέντων ἀλλὰ ἀριστινδὴν τῶν ἐν τῷ δουραῖῳ * ἵππῳ ἐνεδρευόντων . Μάσταξ δέ , οὐ μόνον ἡ τροφὴ ὡς καὶ ἐν ἄλλοις , ἀλλὰ καὶ τὸ στόμα ὡς ἐνταῦθα . παρὰ τὸ μεστάσθαι δὲ γίνεται καὶ ἀμφότερα . τινὲς δέ , καὶ τὸ χεῖλος οὕτως φασίν . ἐν δὲ ῥητορικῷ λεξικῷ εὑρίσκεται καὶ μάστακες αἱ ἀχρίδες , καὶ λέγεται κισθῶν τοῦτο παρὰ Σοφοκλέι ἐν Φινί . ἔχει δέ , ἐμφέρεται καὶ ὅτι μάσταξ αἱ ἐπὶ τοῦ ἄνω χειλὸς τρίχες . πάππος δ’ , αἱ ἐπὶ τοῦ κάτω . Ἐνθὰ σκμείψαι ὡς ὁ παρὰ τοῖς ἄλλοις ποιητῶν λεγόμενος μύσταξ διὰ τοῦ ὐ , μάσταξ ἔχει διὰ τοῦ ἁ γράφε - ται . Αἴλιος δὲ Λουίνσιος , καὶ μασταρίζων φησὶ τὸ κακῶς μασάσθαι καὶ βλακίζω . Τὸ δὲ χειρὶ κρατεραῖς , ἐνταῦθα μέλιστα καιρωτάτατον , ἐνθὰ ἄχραστῶς πιέζουσι . Τὸ δὲ σάωσε δὲ πάντας Ἀχαιοὺς , τὸ καιρίων ἐστι τοῦ διηγήματος , ὃ ὁρέξεν ὁ κρατερὸς Ὀδυσσεύς . οὐ μὴ ἄχθητερος , κίνδυνος ἦν , καὶ τοῦ δουρείου ἵππου δοῦν ἐξηγηθῆναι τότε ὀλέθριον , ἄλλον τρόπον ἢπερ ἐπὶ τοῦ ταύχου κατὰ τῶν Φαλαρίων λέγεται . Ὅτι ὁ μαθὼν οἴκειον τινὸς ἀνδραγαθίας μεγά*λας μὴν οὐκ ἀλε - ξικάκους δέ , δυνησεται εἰπεῖν ὅτι , ἄλγιον . οὐ γὰρ οἱ τι τὰ γ’ ἥκοσε λυγρὸν ὀλέθριον , οὐδ’ αἱ ὁ κρα - δίη γε σιδηρῆσι ἐνδοθεν ἦεν . Τηλέμαχος δὲ τοῦτο λέγει ἄφ’ οἷς ἐμαθεν ἀνδραγαθίσασθαι τὸν κρατερὸν πατέρα . Τὸ δὲ ἄλγιον , κατὰ τελείαν σιγὴν , ἐλ*λειπτικῶς εἴρηται ἀντὶ τοῦ , ἄλγιον ἐστι τὸ πρᾶγμα . Ὅρα δὲ ὅτι πολλάχως τὴν φωνὴν στρέφει ὁ ποιητής , τὸ ἐν ἄλλοις χάλκιον καὶ σιδη - ρεον ἦτορ , ἐνταῦθα καρδίαν σιδηρῆν ἔχει , δοκῶν εἰς ταυτὸν ἄγειν τὸ ἦτορ τῇ καρδίᾳ . Ἰστίων δὲ ὅτι κρατερὰς χεῖρας εἰπόντος Μενελάου τὰς τοῦ Ὀδυσσέως , ὡς πρὸς αὐτὸ φησιν ὁ Τηλέμαχος τὸ , κραδὴν σιδηρήν . μονοτονχὶ λέγου , ὡς οὐ μόνον ὤνησεν εἰ κρατερόχειρ ἦν ἐκείνος , ἀλλ’ οὐδ’ εἰ σιδηροκάρδιος . Ὅτι προστραπικὸν εἰς ἀνάπαυσιν , * τὸ , ἀλλ’ ἄγετ’ εἰς εὐνὴν τι ἀπὸ’ ἡμέας . ὅρα καὶ ἤδη ὑπὸ ὑπὸ γλυκερῷ ταρπώμεθα κοιμηθέντες . Καὶ ὅρα καὶ νῦν τὸ τράπετε καὶ τὸ ταρπώμεθα , κάλ - λώς τι ποιούντα τῇ παραδεικτικῇ παραχρήσει . Ὅτι τὸ τῶν βασιλικῶν ξένων παρὰ Μενε - λάῳ στῶμα , οὕτω καλλίσταται . δέων ὑπ’ αἰδοῦσι ἡμένα . στορῶσαι ἐγὺπερθε τάπητας . καὶ ῥήγα καλὰ πορφύρεα ἐμβάλειν . χλαῖνας τ’ ἐνθέμενα οὐλας καθύπερθεν ἔσασθαι . εἰ δὲ ὁ ποιητὴς μετὰ τὰ δέματα ἐπάγει τὸ , ῥήγα ἐμβάλειν , εἶτα τὸ , στορῶσαι τάπητας , κατὰ τρόπον ὑστερολογίας τοῦτο ποιεῖ . ὑπόμνηται γὰρ τοῖς ῥήμασι οἱ τάπητες ὡς ἡ ἐτυμολογία δηλοῖ ἐν ἄλλοις ἡρῆθαι . παρὰ τὸ πατεῖ - σθαι γὰρ γίνονται . εἰ δ’ ἴσως τὰ ῥήματα οὐ καλὰ ποτὲ λαμπρότεροι δὲ οἱ τάπητες , τότε στορῶσαι ἂν τὰ ῥήματα ὑπὸ τοὺς τάπητας , ὅπερ ἐνταῦθα οὐκ ἂν εἴη . καλὰ γὰρ τὰ ῥήματα ὄντα καὶ πορφύρεα , οὐκ ἂν κρύπτοντο ὑπὸ τοὺς τάπητας . Τίς δὲ ἡ αἰδοῦσι καὶ τὰ ῥήματα καὶ οἱ τάπητες καὶ αἱ οὐλαὶ χλαῖνα ,
Lemmas: μέντοι τολμηρός ἐθέλω φράζω , καί βαίνω δόλος προσεῖπον εἄν αὐτός . καί Ἄιδον Έρχος . καί εἰμί τίς τοιοῦτος . ἄστιος δέ καί Σοφοκλῆς , ὅς λέγω ὑπολύω εἶπον ὁ δουραιω ἵππος , παριενεχθῶν αὐτός ἐκ ὁ σκωπτικός λέγω ὑπολύω ἦθος ὁ κατά ἄνθρωπος μή ἰγνῶς ἔχω ὁ τρόπος , ὡς ἀπό ἰλκυῶν ὅς δοκέω νυιαομαι , οὐ εἰς παντελής φημί καθαίρω . ἀλλά δηλαδή ὑπό ὁ προφαίνω - μένω εὐλή , μηκάομαι τίς χρήπται ὁ δέ τοιοῦτος ὑποῦλος , καί σκοτομήδης ὑπό ὁ παλαιός σκώπτω . καί χθόνιος , ὡς διά δόλος στυγνός εἰμί καί κατηφής . καί σκοτομήδης , ὡς ὑπό σκότος βιβάζω ὁ πολιόω . αὐτός μέντοι , δύναμαι ποτέ δηλόω καί ὁ χαῖμα μονοφραγουειντα . ἵνα ὁ τότε αὐτός , συζυγέω ὁ παρά Ἡσίοδος διπυλοχος γυνή . ἀναλογία δέ πάντως ὁ σκοτομήδης , πρός ὁ ὀδοιπό - ρος , οδοιπόρος , καί ὁ ὅμοιος . ἐν δέ ὁ , πᾶς Ἀργεῖος , ὁ φέρω παρέλκω ὁ πᾶς διά ὁ καί ἀπίθανος καί ἀδύνατος εἰμί ὁ λέγω . ὁ καί ἄλλως πᾶς Ἀργεῖος πάνταῦθα λέγω , ὅς καί ἀνωτέρω εἶπον ἐν ὁ . ενιμιδας πᾶς ἀγαθός καί κατωτέρω δέ ἐν ὁ , ἔνθα ἄλλος μέν πᾶς ἀκήν εἰμί . ἔχω δέ τίς καί ἀμφίβολος ὁ τόπος οὗτος . οὖον γάρ μόνος δύναμαι νοέω φωνή ὅμοιος ὁ ἄλοχος πᾶς Ἀργεῖος , ἀλλά καί ἄλλως , ὅτι ὀνομάζω Ἄριστους πᾶς Ἀργεῖος . ἐν οὗτος δέ , ὁράω ὁ ἄλοχος , ἀπλοῖκως ὡς ἐν σχεδιασμός Ἥρα . ἐσκειμῶνως γάρ εἶπον , οὐ ἄλοχος φωνή ἀκούω ὁ Ἑλένη , ἀλλά πάντως ὁ ὁ Ἑλληνικός ἄλοχος φωνή . υποχραω δηλαδή κατά φωνή εἰμί καί μή κατά σχῆμα . εἰμί γάρ κατά ὁ παλαιός ὑπόχρισις , διάθεσις φωνή καί σχῆμα , πιθανός . προέπειμι ὁ ὑπόκειμαι πρόσοδος καί πρᾶγμα . Ἀντιχλον δέ , ὁ μέν Ὁμηρικός οὐ ἔχω κατάλογος ὡς εἰμί αὐτός γνώριμος κατά ἡγεμονία , ἀγαθός δέ ἄλλως ἔοικα εἰμί ἐν ὁ πολέμιος , διό καί ἐγχρίω εἰς λόχος . ὡς μή κατά ἡγεμών ἐπιλέγω ἀλλά αριστίνδην ὁ ἐν ὁ δουραῖῳ * ἵππος ἐνεδρεύω . μάσταξ δέ , οὖον μόνος ὁ τροφή ὡς καί ἐν ἄλλος , ἀλλά καί ὁ στόμα ὡς ἐνταῦθα . παρά ὁ μεστάσθαι δέ γίγνομαι καί ἀμφότερος . τις δέ , καί ὁ χεῖλος οὕτως φημί . ἐν δέ ῥητορικός λεξικός εὑρίσκω καί μάσταξ ὁ ἀχρίς , καί λέγω κίσθος οὗτος παρά Σοφοκλῆς ἐν Φίνι . ἔχω δέ , ἐμφέρω καί ὅτι μάσταξ ὁ ἐπί ὁ ἄνω χιλός θρίξ . πάππος δέ , ὁ ἐπί ὁ κάτω . ἔνθα σκμείψαι ὡς ὁ παρά ὁ ἄλλος ποιητής λέγω μύσταξ διά ὁ υἱός , μάσταξ ἔχω διά ὁ ὅς γράφω - ὁ . Αἴλιος δέ Λουίνσιος , καί μασταρίζω φημί ὁ κακῶς μασάομαι καί βλακίζω . ὁ δέ χείρ καρτερός , ἐνταῦθα μέλις καιρός , ἔνθα ἄχραστῶς πιέζω . ὁ δέ σῴζω δέ πᾶς Ἀχαιός , ὁ καίριος εἰμί ὁ διήγημα , ὅς ὁράω ὁ κρατερός Ὀδυσσεύς . οὖον μή ἄχθητερος , κίνδυνος εἰμί , καί ὁ δούρειος ἵππος δήω ἐξηγέομαι τότε ὀλέθριος , ἄλλος τρόπος ἤ ἐπί ὁ ταυχοω κατά ὁ Φαλαρίων λέγω . ὅτι2 ὁ μανθάνω οἰκέω τις ἀνδραγαθία μεγάλα μήv οὐ ἅλς - ξικακος δέ , δύναμαι εἶπον ὅτι , ἀλγεινός . οὖον γάρ ὁ τίς ὁ γε ἥκω λυγρός ὀλέθριος , οὐδέ ὁ ὁ Κρής - δῖος γε σιδηρής ἔνδοθεν εἰμί . Τηλέμαχος δέ οὗτος λέγω ἀπό ὅς μανθάνω ἀνδραγαθίζομαι ὁ κρατερός πατήρ . ὁ δέ ἀλγεινός , κατά τέλειος σιγή , ἐλλειπτικός εἴρω ἀντί ὁ , ἀλγεινός εἰμί ὁ πρᾶγμα . Ὅρας δέ ὅτι πολλαχώς ὁ φωνή στρέφω ὁ ποιητής , ὁ ἐν ἄλλος χαλκίον καί σίδη - ῥέω ἦτορ , ἐνταῦθα Καρδία σιδηρής ἔχω , δοκέω εἰς τατός ἄγω ὁ ἦτορ ὁ Καρδία . ἱστίον δέ ὅτι κρατερός χείρ εἶπον Μενέλαος ὁ ὁ Ὀδυσσεύς , ὡς πρός αὐτός φημί ὁ Τηλέμαχος ὁ , κράδη σιδηρήν . μονοτονχὶ λέγω , ὡς οὖον μόνος ὀνίνημι εἰμί κρατερόχειρ εἰμί ἐκείνος , ἀλλά οὐδέ εἰμί σιδηροκάρδιος . ὅτι2 προστρέπω εἰς ἀνάπαυσις , * ὁ , ἀλλά ἄγω εἰς εὐνή τίς απόι ἡμεῖς . ὁράω καί ἤδη ὑπό ὑπό γλυκερός τέρπω κοιμάω . καί ὁράω καί νῦν ὁ τρέπω καί ὁ τέρπω , κάλη - Λῶς τίς ποιέω ὁ παραδεικτικός παραχράω . ὅτι2 ὁ ὁ βασιλικός ξένος παρά Μένω - λάω στῦμα , οὗτος καλλιστατος . δήω ὑπό αἰδέω ἧμαι . στόρνυμι εγυπερθω τάπης . καί ῥῆξ καλός πορφύρεος ἐμβάλλω . χλαῖνα τε ἐντίθημι ὅλος καθύπερθεν ἵζω . εἰμί δέ ὁ ποιητής μετά ὁ δέμα ἐπάγω ὁ , ῥῆξ ἐμβάλλω , εἶτα ὁ , στόρνυμι τάπης , κατά τρόπος υστερολογία οὗτος ποιέω . ὑπομιμνῄσκω γάρ ὁ ῥῆμα ὁ τάπης ὡς ὁ ἐτυμολογία δηλόω ἐν ἄλλος αἱρέω . παρά ὁ πατέω - ἕπομαι γάρ γίγνομαι . εἰμί δέ ἴσως ὁ ῥῆμα οὖον καλός ποτέ λαμπρός δέ ὁ τάπης , τότε στόρνυμι εἄν ὁ ῥῆμα ὑπό ὁ τάπης , ὅσπερ ἐνταῦθα οὐ εἄν εἰμί . καλός γάρ ὁ ῥῆμα εἰμί καί πορφύρεος , οὐ εἄν κρύπτω ὑπό ὁ τάπης . Τῖς δέ ὁ αἰδέω καί ὁ ῥῆμα καί ὁ τάπης καί ὁ οὐλή χλαῖνα ,