eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1777
ἕτερον δὲ πρόσθετον ὀξύν , ἕνω λήγοντα δὲ εἰς πλατείαν βάσιν , καὶ ὅτι ποτήριόν τι καὶ τὸ ὄον , οἷον , οἷνος κεκραμένος ἐν ὧν χρυσῷ , καὶ ὅτι ὧν τοιούτῳ καὶ σκῦφε ποιμενικῷ συγχροτεῖται τὸ ὠοσχύριον εἰς σύνθεσιν , οἱ παλαιοὶ δηλοῦσιν . Ὅτι Ἐτωνεὶς , ὅς οὐ πολὺ ναίειν ἀπ’ αὐτοῦ ἤτοι τοῦ Μενελάου , πιστὸς δὲ οὗτος ἔχων Θεράπων τῷ βασιλεῖ , πρὸ ἀνελάντες κλενοῦντες χεῖριν τῶν ξένων , καὶ ὠπτησε χρεῶν τῶν ἀπολελειμμένων ἐπὶ ἀπαρρακενίστων , ὡς φασιν οἱ παλαιοί , ὡς ἐδήλωσε καὶ τὸ , δεῖπνον τετνυκέν ἄλις ἐνδον ὄντων . Καὶ ὅρα τὸ , χρεῶν ὠπτήσεν , Ἀττικῶς λεχθέν , ὡς καὶ τὸ , βόας βεβρωκώς , καὶ ὅσα τοιαῦτα . μετ’ ὀλίγον δὲ καὶ διαπνήσαντες οἱ βασιλικοὶ παῖδες ἀπέρ - χονται . Ἐν τούτοις δὲ καὶ οἰκονομικόν τι κείται παραγγελμα , ἕνθα τῇ τε ἀλόχῳ καὶ παῖς * δμοαῖς ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς δεῖπνον ἐτοιμάσαι . διδάσκει γὰρ πραγματικῶς ὁ ποιητὴς μὴ δίχα τῆς γυναικὸς δεῖν εἶναι τὸν ἄνδρα κλεῖνεν ταῖς κατ’ οἶκον γυναιξί . Θεόφραστος δὲ ὑστερον γραφῶν αὐτὸς τε παραδέδοχεν καὶ ὡς οὐδὲ γυναιξίν ἄνδρὸς δίχα χρή μετίνειν τῆς ἀνδρογυνίδος . Ὅτι κρατερος Μεγαπένθης ὁ ἐκ δουλῆς , ὡς καὶ προειπόμεθα , τῷ Μενελάῳ γεννηθείς , χρητήρα φαι - νὸν ἐκ τοῦ πατρὸς λαβὼν ἐδῶκε φέρον προσπρόθιν Τηλεμάχου ἀργύρου , οὗ χρυσῷ ἐπὶ χείλεα κεκράν - ται . αὐτὸς δὲ ὁ βασιλεὺς δέπας λε*βρὸν ἀμφιχύπελλον ἐν χερσὶ τοῦ Τηλεμάχου ἔθετο , οὐ τὴν ὕλην ἐνταῦθα μὲν σιωπᾷ Ὀμηρος . ἐμφαίνει δὲ ὅμως χρύσεον εἶναι αὐτό , ἐν οἷς λέγει τὸν Τηλέ - μαχον θεῖναι ἐν τῇ νυὶ ἐσθῆτα τε χρυσόν τε . οὐ γὰρ δή που λέγει τοῦτο διὰ τὸν κρατήρα , ὅς ἀργύρεος ὢν ὅλος ἔχει τι καὶ * χρυσὸν περὶ τὰ χείλη . καὶ οὕτω μὲν ὁ βασιλεὺς δωροδορεῖ τῷ ξένῳ ἐκ Θαλάμου τῶν τοῦ κατὰ τὸν ἐν Ἰλιάδι κηνευτοῦ ὅτι οἱ κημήλια κείτο . Ἑλένη δέ , εἰ καὶ τις κρά - τηρ Ἑλένης παρομιάζεται διάφορος , ὡς εἴδος , τὴν κατασκευὴν καὶ πρέπον ἡρωϊδὶ τοιαύτῃ , ἀλλ’ αὐτὴ οὐ κρατήρα δίδωσι ὁμοίως τῷ ἀνδρί . φωραμοῖσι δὲ παρίστατο , ἐνθ’ ἕσαν οἱ πέπλοι παμποίκι - λοι οὐς κάμειν αὐτή , ἤτοι καμοῦσα ἔτευξεν , ἢ περὶ οὓς ἔκαμε . τῶν ἐν ἀεραμένη Ἑλένη διὰ γυναικῶν , ὧν πέπλον * καὶ ἐπανῶν ὁ ποιητὴς λέγει καὶ τὰ ἐν Ἰλιάδι γραφέντα · ὅς κάλλιστος ἦν ποικιλμσων ἤδε μέγιστος , ἀστήρ δ’ ὡς ἀπέλαμπεν , ἔκειτο δὲ νεῖστος ἄλλων , ὡς ἐκκριτος δηλαδή . ὧν καὶ χαρίζουσα τῷ Τηλεμάχῳ ἔφη ἐλλαμπομένη τῷ δώρῳ · δώρῳν τοι καὶ ἐγώ , τέκνον φίλε , τοῦτο δίδωμι , μνήμ’ Ἑλένης χειρῶν πολυηράτου ἐς γάμου ὥραν σὴ ἀλόχῳ φορέειν . τεῖος δὲ φίλη παρὰ μητρὶ κείσθω ἐπὶ μεγάρῳ . σὺ δέ μοι χαίρων ἀρίχοιο οἴκον εὐκτήμενον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν . οὕτω δὲ πῶς καὶ ὁ Μενέλαος πρὸ αὐτῆς ἔφη , ὡστον ὡπῶς φρεσὶ σῆσι μενοινῆς , ὡς τοι θεὸς τελέσειε . λόγοι δὲ οὗτοι εἰκτικοὶ ἐπὶ ἀπελεύσει ξένου . Ἰστέον δὲ ὅτι ὁμηθεὶς μὲν ἂν ὁ δεδηλωμένος ἀργύρεος κρατήρ ἀργύρωμα . μάλιστα δὲ ποτηρίους ἢ τοιαύτη λέξις ἀρμόττει , ὡς δηλοῖ τὸ , ἐξ ἀργυρωμάτων καὶ χρυσῶν πίνει , ὁ πρότερον οὐχ’ ὡπῶς ἐξ ἀργυρωμάτων οὐκ ἔχων πίνειν ἀλλ’ ἐκ κεραμέων καὶ τούτων ἐνίοτε κολο - βῶν . φασὶ δὲ μὴ Ἑλληνικὴν τὴν λέξιν εἶναι . οἱ γὰρ ἑλληνίζοντες οὐκ ἀργυρώματα καὶ χρυσώματα φασίν , ἀλλ’ ἀργυροῦν καὶ χρυσοῦν κόσμον . Ὅτι δὲ ὁ ὁμηθεὶς κρατήρ κάλλιστος καὶ τιμησιεστάτος ἐστι καὶ ὅτι Φαίδιμος αὐτὸν τῷ βασιλεῖ ἐδωρήσατο Σιδονίων βασιλεύς , * ἐν τοῖς πρὸ τούτων δεδήλω - ται . καὶ ἀπαραποίητοι οἱ ἐνταῦθα στίχοι κείνται καὶ ἐκεῖ . Τοῦ δὲ ἀμφιχύπελλον ὅτι ἀπλοῦν ἐστι τὸ κύπελλον , πολλαχοῦ δηλοῦται . οὗτεν καὶ ἡ κυπελλὶς καὶ ὁ κυπελλοχάραων . εἰ δὲ περὶ ἀμφιχυνπέλλου ἐδηλώθη ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα , ὅμως οὐ πάρειργον κύνταῦθα θεῖναι ὅτι κατὰ τὸν δεῖπνοσοφιστὴν ἀμφιχύπελλον οὐδὲν ἄλλο σημαίνει ἢ ὅτι ἦν ἀμφίχυστρον . Σιληνὸς δὲ τὸ μὴ ἔχον ὅσα . ἕτεροι δὲ τὴν ἀμφ’ ἀντὶ τῆς περὶ νοοῦντες ἀμφιχύπελλόν φασιν τὸ περίστρον , ἤγουν τὸ πάντοθεν πίνεν ἐπιτήδειον . Παρθένιος δὲ διὰ τὸ περικευρωθῆσθαι τὰ ὠτάρια . κυφὸν γὰρ εἶναι τὸ κυρτόν . Ἀντίχτος δὲ κύπελλον μὲν φαλὴν φησίν . ἀμφιχύνπελλον δὲ ὑπερφαίλον , ὑπερήχαρανον καὶ καλόν . λέγει δὲ καὶ ὡς τὸ κύπελλον διαλλάσσον ἀλείσον τε καὶ δέπασος τῷ κυφῶν εἶναι . ἀπὸ γὰρ κυφότητος κύπελλον καὶ ἀμφι - κύπελλον , ὡς οἷον κυρτὸν καὶ ἀμφικυρτόν ἀπὸ τῶν ὠτῶν , διὰ τὸ τοιαῦτα εἶναι τῇ κατασκευῇ καὶ παρα - πλήσια πέλλαις συνημμέναις μᾶλλον εἰς τὸ κυρωτέρον . λέγει δὲ καὶ ὡς καὶ Κύπριοι οὕτω φασὶ τὸ διό - τον ποτήριον . εἰ δὲ ταῦθ’ οὕτως ἔχει , θετέον ἀλείσον μὲν καὶ δέπας εἰς τι ταυτῶν , σκῦφος δὲ καὶ πέλλαν καὶ κύπελλον καὶ ἀμφιχύνπελλον εἰς ἑτεροίαν ὁμοιότητα . ὅτι δὲ ὡ*θεν τὸ κύφος , ἐκεῖθεν καὶ κυφὸς ὁ κυ - τὸς καὶ κύφων ὁ παρὰ τῷ κομικῷ , προδηλοτάτον ἐστι . Φωαιμικὲς δὲ λέγει Ὀμηρος Ψ Ω Δ τις πεπλοδόχους χιλόνας , παρὰ τὸ φάρος , ὡς φασιν οἱ παλαιοί . ὅτι δὲ τοιούτοι οἱ φωριαμοί , δηλοῖ καὶ τὸ , ἔνθα ἕσαν πέπλοι . ἐνφωθὶ δὲ καὶ ὁ τόνος τῆς λέξεως ταύτης κεκαυόνυσται . Κείται δ’ ἐνταῦθα καὶ τὸ νοστήσαι ἀντὶ τοῦ ἀπλῶς ἐλθεῖν , ἔνθα φησὶ Μενέλαος ὡς τὸν ῥηθέντα κρα - τῆρα δέδωκεν αὐτῷ ὁ Σιδώνιος βασιλεὺς νοστήσαντι ἐκεῖσε εἰς αὐτόν , ἤγουν ἐλθόντα ἀπλῶς . ἴσως δὲ καὶ αὐτὸ ἐπὶ τοῦ οἴκαδε ἐπανελθεῖν εἴρηται . εἰ γὰρ καὶ μὴ εἰς Σιδόνα ἐνόστησεν ὁ Μενέλαος , ἀλλ’ ἐν τῷ οἴκαδε παλιννοστεῖν ἐπλασῆθη ἐκεῖ . “ Ἐπὶ ἐν τοῖσδε κείται καὶ τὸ , ἐχρήσεν ἕναι διὰ δώ - ματα , ὁ περ ἐν ἄλλοις διὰ δόμα εἴρηται ἀσυνήθως . τῷ γὰρ σύνηθες βαίνειν διὰ δωμάτων καὶ διὰ δόματος . Ὀμηρος δὲ ἰσοδυναμεῖν οἷδε τῇ κατὰ τὴν διὰ πρόθεσιν . Τὸ δὲ ἀστήρ ὡς ἀπέ - λαμπεν ἐνυμολογίαν τε ἀστέρος ὑποβάλλει νοεῖν , ὡς ἀπὸ τοῦ αἰθεῖν , ὁ πέρ ἐστι λάμπειν , λέγεται , καὶ ἀρχὴν ἐνδεδωκεν ἐπαίνου τοῖς εἰποῦσι τὸν καλὸν Μένανδρον ἀστέρα τῆς νέας κωμωδίας . μάλιστα δὲ αὐτὸ ἐκ τοῦ ἀστέρι ὀπωρινῷ ἐναλίγκιος εἴληπται . Ὅτι δὲ ὁ ῥηθεὶς ἀργύρεος κρατῆρ καὶ ὁ χάλκεος λέβης καὶ τὸ χρύσεον * δίπας καὶ τὰ τοιαῦτα μεταυσιαστικὰ ὄντα διαφέρει τοῦ ὁμοίου τύπου τῶν σωματικῶν τῷ ἀπὸ ἀμύχων γίνεσθαι , οἱ παλαιοὶ παραδιδάσιν . Τὸ δὲ τέχνου φηλε ὅτι Ἀττικῶς ἰσχυαιτίστα , προσαρρηθῆναι ἐν τοῖς φθάσασιν . Ἰστέον δὲ ὅτι δύναται τοῦτο καὶ διὰ στιγμῆς ὀρθού - σθαι εἰς τὸ ποιητέον , ἵνα λέγῃ , ὡ τέκνον , ὡ φῖλε . Μῦθμα δὲ νῦν ἀπλῶς τὴν μνήμην λέγει . ἐξ οὐ δήλον ὅτι καὶ τὸ νεκρῶν μνῆμα οὕτω καλεῖται διὰ τὴν ἐξ αὐτοῦ μνήμην τοῦ ποτὲ ζῶντος , δήλον δὲ ὅτι ταυτὸν ὡς περ τρόμος τρόμη , βρόμα βρόμη , οὕτω καὶ μνῆμα μνήμη . Ἐν δὲ τῷ , Ἑλένης χαίρων , σαφῶς ἡ ἡρωὶς τὸ ἑαυτῆς ἕφη ὄνομα κατὰ τινα ἐξοχὴν καὶ μεγαλειότητα διὰ τὸ αὐτῆς πολυ - θρύλητον . οὕτω δὲ καὶ ὁ ποιητὴς χαίρων κένταῦθα τῇ αὐτῆς μνήμῃ ἐκ περιττοῦ καὶ εἰς οὐδὲν δεόν ἐμνήσθη αὐτῆς ἐν τῷ , ὅσα τῶν πέπλων ἀμαρμένη Ἑλένη ἔφερον . ἐκεῖ γὰρ οὐκ ἀναγκαίως πρόσκειται τὸ Ἑλένη . διότι καὶ ἄλλως αὐτὴ ἐξηγοῦντο κατ’ ἀκολουθίαν τοιαύτην . Ἑλένη δὲ παρίστατο φωριαμοῖς , ἐνθ’ ἕσαν πέπλοι . τῶν ἐν’ ἀμαρμένη ἕφερον , ὥστε τὸ , Ἑλένη ἔφερον , ἐκ περιττοῦ κείται διὰ φιλίαν Ὀμηρικήν . διέλετο γὰρ συχνὰ καὶ πρὸς ὄνομα μεμιγῆσθαι αὐτῆς ὁ ποιητής . Τὸ δὲ , πολυνη - δὸ μάντον , ἀμφιβολίαν ἔχει . ἴδηλον γὰρ ἄτε πολυνη*σάτου Ἑλένης ἤπιόν , εἴτε γάμου πολυνη*σάτου . τοῦτο δὲ ἢ διὰ τοὺς κατὰ τὸν γάμον ἕρωτας ἢ διὰ τὸ ἐκταῖον αὐτοῦ χάριν τεκνογονίας , ἢ καὶ διότι πολλῶν αὐχὼν χρεία τοῖς περὶ γάμους , ἵνα τύχοιεν ἀγαθῶν γυναικῶν . Ὅτι δὲ δεξιώτατὴ ἰστοῦργεῖν ἡ Ἑλένη , δηλοῖ καὶ ἐν Ἰλιάδι τὰ τῆς δίπλεκος , ἢ τοὺς τῶν Ἀχαιῶν ἐκεῖνὴ ἀθλοὺς ἐνέπασσεν , ἀρχέτυπον αὐτὴν τιθεμένη τῆς Ὀμηρικῆς ποιήσεως . Τὸ δὲ , τέως δὲ φιλῆ παρὰ μητοῦ χειρόθω , ἑτεροῖον ἐστὶν ὧν πρὸ μικροῦ ὁ Τηλέμαχος ἔνδει , λογιζόμενος δαψιλῶ ἀναθέσθαι τὰ κατ’ ἑαυτόν . ἐκεῖνος μὲν γὰρ ἐγνώσκει ἄλλα , ἡ Ἑλένη δὲ οὐκ οἶδε τὰ κατὰ τὴν Πη*νελόπην ὅπως ἕχουσι , διὸ καὶ αὐτὴ παρα - τεύηται τῶν πέπλων συμβουλεύεσθαι . Ἐν δὲ τῷ , σὺ δὲ μοι χαίρων , ἡ περιττὸν κείται τὸ μοι , ὡς καὶ ἐν ἄλλοις γίνεται , ἢ ἀντὶ τοῦ , χαίρων ὅσον τὸ ἐπ’ ἐμοί , εἰ καὶ τυχὸν ἄλλοθεν οὐκ ἕστα σοι τοῦτο . Ὅτι ἐν Ἰλιάδι μὲν πείρανθα εἴπεν ὁ ποιητὴς τὸ τῆς ἀμαξῆς ἄνω τοῦ ἅξονος φορτοφόρον πλινθίον . καὶ ζητητέον ἐκεῖ περὶ τούτου . ἐνταῦθα δὲ Πεισίστρατος ἕς πείρανθα δίφρου , ἔνθ’ ὁ δαρρηλάτης ἐκάθητο , ὡς ἐκεῖ ὁ ἅμαξηλάτης , τὰ βασιλικά δῶρα τίθησι , ἢ πάντα θήσατο θυμῷ , ὡς ἄναι οὕτως αὐτὰ θητὰ . * λέγοι δὲ ἄν πείρανθα κατὰ τὸ ἰσχυὸς τῆς λέξεως τὸ περίθρεμα , ὡς ἀπὸ τῆς περὶ προθέσεως καὶ τοῦ θῶ τὸ τίθημι . αὐ ὁ’ ἄν πείρανθα καὶ ἡ πρὸ τούτων ῥηθεῖσα πον ἐπα - τροὺς ἐπὶ τῆς κατὰ τὴν Νευσικῶν ἀμαξῆς , ὁ περ οἱ ὕστιρον ἐσχάρων καλοῦσι . ζητητέον δὲ , εἰ πέρ πεί - ρανς πείρανθος ἡ εὐδία τῆς λέξεως ταύτης εἴτε τὸ πείρανθον . “ Ὅτι ἐν τῷ , χρεία δαίετο καὶ νέμε μοιρας , τὸ μὲν νέμε τὸν ὕστερον χρησιμόν ὑποβάλλει νοεῖν , τὸ δὲ δαίετο τὸν δαιτρὸν παρε - τυνολογεῖ . συστέλλει δὲ τὸ χρεία τὴν λήγουσαν ἐνταῦθα , ὡς ἀποκοπὴν πα*θὸν ἐκ τοῦ κράετα . διὸ καὶ δάκτυλον ἀπαρτίζει . φησὶ γάρ * Βοηθοῦδης χρεία δαίετο . εἰ δὲ καὶ ἴσως ἐκτέταται , συνηζῶν ἡ λέξις πέσχει ἐπὶ σπονδίου ἀπαρτισμῷ . ἐν τοῖσδε δὲ χρειαομὶ μὲν ὁ Βοηθοῦδης Ἑταινέως , οἰχοῦσι δὲ ὁ τοῦ βασιλέως παῖς . φησὶ γάρ * ὤνοχόμ δ’ νῦος Μενέλαον εὐδαλῆμοιο . Ὅτι τοῖς βασιλικοῖς παισὶν ἀνακελημοσύνην εἰς τὸ ἄρμα , οἷόν τε μελίφρονα δίδωσιν ὁ βασιλεὺς ἐν δέπαι χρυσέοις ἕχων ἐν χαμὶ δεξιτερῇ διὰ τὸ εὐωνύμιστον , ἵνα λείψαντε , τουνέστι σπεῖσαντες , πωίσην ἤγουν ἀπέλιθουν . καὶ
Lemmas: ἕτερος δέ προστίθημι ὀξύς , ἕνος λήγω δέ εἰς πλατύς βάσις , καί ὅτι ποτήριον τίς καί ὁ ὄον , οἷος , ὅνος κεράννυμι ἐν ὅς χρυσός , καί ὅτι ὅς τοιοῦτος καί σκύφος ποιμενικός συγχροτεω ὁ ὠοσχύριον εἰς σύνθεσις , ὁ παλαιός δηλόω . ὅτι2 Ἐτωνεὶς , ὅς οὖον πολύς νάω ἀπό αὐτός ἤτοι ὁ Μενέλαος , πιστός δέ οὗτος ἔχω Θεράπων ὁ βασιλεύς , πρό ἀναιρέω κλείνω εὔχειρ ὁ ξένος , καί ὀπτάω χρέος ὁ ἀπολιμπάνω ἐπί ἀπαρρακενίστων , ὡς φημί ὁ παλαιός , ὡς δηλόω καί ὁ , δεῖπνον τετνυαν ἅλις ἔνδον εἰμί . καί ὁράω ὁ , χρέος ὀπτάω , Ἀττικός λέγω , ὡς καί ὁ , βοῦς ἐσθίω , καί ὅσος τοιοῦτος . μετά ὀλίγος δέ καί διαπνέω ὁ βασιλικός παῖς Απέρ - Χοντάι . ἐν οὗτος δέ καί οἰκονομικός τίς κεῖμαι παράγγελμα , ἔνθα ὁ τε ἄλοχος καί παῖς * δμοος κελεύω ὁ βασιλεύς δεῖπνον ἑτοιμάζω . διδάσκω γάρ πραγματικός ὁ ποιητής μή δίχα ὁ γυνή δήω εἰμί ὁ ἀνήρ κλείνω ὁ κατά οἶκος γυνή . Θεόφραστος δέ ὕστερος γραφεύς αὐτός τε παραδέχομαι καί ὡς οὐδέ γυνή Ἄνδρος δίχα χρή μεταφέρω ὁ ἀνδρογυνίδος . ὅτι2 καρτερός Μεγαπένθης ὁ ἐκ Δουλῆς , ὡς καί προεῖπον , ὁ Μενέλαος γεννάω , χρητήρ φαΐ - νός ἐκ ὁ πατήρ λαμβάνω δίδωμι φέρω προσπρόθιν Τηλέμαχος ἄργυρος , ὅς χρυσός ἐπί χεῖλος κεκράν - ὁ . αὐτός δέ ὁ βασιλεύς δέπας λε*βρὸν ἀμφικύπελλος ἐν χείρ ὁ Τηλέμαχος τίθημι , οὖον ὁ ὕλη ἐνταῦθα μέν σιωπάω Ὅμηρος . ἐμφαίνω δέ ὅμως χρύσεος εἰμί αὐτός , ἐν ὅς λέγω ὁ τῆλε - μάχος τίθημι ἐν ὁ νυὶ ἐσθής τε χρυσός τε . οὖον γάρ δή ποῦ λέγω οὗτος διά ὁ κρατήρ , ὅς ἀργύρεος εἰμί ὅλος ἔχω τίς καί * χρυσός περί ὁ χεῖλος . καί οὗτος μέν ὁ βασιλεύς δωροδορυ ὁ ξένος ἐκ Θάλαμος ὁ ὁ κατά ὁ ἐν Ἰλιάς κηνευος ὅτι ὁ κειμήλιον κεῖμαι . Ἑλένη δέ , εἰμί καί τις κρά - Τῆρ Ἑλένη παρομιαζομαι διάφορος , ὡς εἶδος , ὁ κατασκευή καί πρέπω ἡρωϊκός τοιοῦτος , ἀλλά αὐτός οὖον κρατήρ δίδωμι ὁμοίως ὁ ἀνήρ . φωραμοις δέ παρίστημι , ἔνθα ἵζω ὁ πέπλος παμποιξ - Λόι οὖς κάμνω αὐτός , ἤτοι κάμνω τεύχω , ἢ περί ὅς κάμνω . ὁ ἐν ἀείρω Ἑλένη διά γυνή , ὅς πέπλος * καί ἐπάνειμι ὁ ποιητής λέγω καί ὁ ἐν Ἰλιάς γράφω · ὅς καλός εἰμί ποικιλμός ἀδέω μέγας , ἀστήρ δέ ὡς ἀπολάμπω , κεῖμαι δέ νέος ἄλλος , ὡς Ἔκκριτος δηλαδή . ὅς καί χαρίζω ὁ Τηλέμαχος φημί ἐλλάμπω ὁ δῶρον · δῶρον ὅς καί ἐγώ , τέκνον φίλος , οὗτος δίδωμι , μνήμη Ἑλένη χείρ πολυήρατος εἰς γάμος ὥρα σός ἄλοχος φορέω . τέως δέ φίλος παρά μήτηρ κεῖμαι ἐπί μέγαρον . σύ δέ ἐγώ χαίρω ἄριχος οἴκος εὐκτήμενον καί σός εἰς πατρίς γαῖα . οὗτος δέ πῶς καί ὁ Μενέλαος πρό αὐτός φημί , ὡστον ὁπῶς φρήν σῆσις μενοινή , ὡς ὅς θεός τελέω . λόγος δέ οὗτος κτίζω ἐπί ἀπέρχομαι ξένος . ἰστέον δέ ὅτι ὁμηθεὶς μέν εἄν ὁ δηλόω ἀργύρεος κρατήρ ἀργύρωμα . μάλιστα δέ ποτήριον ἢ τοιοῦτος λέξις ἁρμόττω , ὡς δηλόω ὁ , ἐκ ἀργύρωμα καί χρυσός πίνω , ὁ πρότερος οὐ ὁπῶς ἐκ ἀργύρωμα οὐ ἔχω πίνω ἀλλά ἐκ κεραμεύς καί οὗτος ἐνίοτε κόλο - βοῦς . φημί δέ μή Ἑλληνικός ὁ λέξις εἰμί . ὁ γάρ ἑλληνίζω οὐ ἀργύρωμα καί χρύσωμα φημί , ἀλλά ἀργύρεος καί χρύσεος κόσμος . ὅτι2 δέ ὁ ὁμηθεὶς κρατήρ καλός καί τιμήσιος εἰμί καί ὅτι Φαίδιμος αὐτός ὁ βασιλεύς δωρέω Σιδόνιος βασιλεύς , * ἐν ὁ πρό οὗτος δῆλος - ὁ . καί απαραποίητος ὁ ἐνταῦθα στίχος κεῖμαι καί ἐκεῖ . ὁ δέ ἀμφικύπελλος ὅτι ἀπολόω εἰμί ὁ κύπελλον , πολλαχοῦ δηλόω . ὅστε καί ὁ κύπελλον καί ὁ κυπελλοχάρων . εἰμί δέ περί ἀμφιχυνπέλλου δηλόω ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς , ὅμως οὖον παρείργω κύνταῦθα τίθημι ὅτι κατά ὁ δειπνοσοφιστής ἀμφικύπελλος οὐδείς ἄλλος σημαίνω ἢ ὅτι εἰμί ἀμφίχυστρον . Σιληνός δέ ὁ μή ἔχω ὅσος . ἕτερος δέ ὁ ἀμφι ἀντί ὁ περί νοέω αμφιχυπελλος φημί ὁ περίστρον , ἤγουν ὁ πάντοθεν πίνω ἐπιτήδειος . Παρθένιος δέ διά ὁ περικευρωθῆσθαι ὁ οὖς . κυφός γάρ εἰμί ὁ κυρτός . Ἀντίχτος δέ κύπελλον μέν φαλός φημί . ἀμφιχύνπελλον δέ ὑπερφαίλον , ὑπερχαίρω καί καλός . λέγω δέ καί ὡς ὁ κύπελλον διαλλάσσω ἄλεισον τε καί δεπάζω ὁ κυφός εἰμί . ἀπό γάρ κυφότης κύπελλον καί ἀμφι - κύπελλον , ὡς οἷος κυρτός καί ἀμφίκυρτος ἀπό ὁ οὖς , διά ὁ τοιοῦτος εἰμί ὁ κατασκευή καί παρά - πλησίος πέλλα συνάπτω μᾶλλον εἰς ὁ κυρός . λέγω δέ καί ὡς καί Κύπριος οὗτος φημί ὁ διό - ὁ ποτήριον . εἰμί δέ αὐτός οὕτως ἔχω , θετέος ἄλεισον μέν καί δέπας εἰς τίς αὐτός , σκύφος δέ καί πέλλα καί κύπελλον καί ἀμφιχύνπελλον εἰς ἑτεροῖος ὁμοιότης . ὅτι δέ ὡ*θεν ὁ Κύφος , ἐκεῖθεν καί κυφός ὁ ΚΥ - τός καί κύφων ὁ παρά ὁ κωμικός , πρόδηλος εἰμί . Φωαιμικὲς δέ λέγω Ὅμηρος Ψ Ω δ τις πεπλοδόχος χιλοναω , παρά ὁ φάρος , ὡς φημί ὁ παλαιός . ὅτι δέ τοιοῦτος ὁ φωριαμός , δηλόω καί ὁ , ἔνθα ἵζω πέπλος . ἐνφωθὶ δέ καί ὁ τόνος ὁ λέξις οὗτος καίω . Κεῖμαι δέ ἐνταῦθα καί ὁ νοστέω ἀντί ὁ ἀπλόος ἔρχομαι , ἔνθα φημί Μενέλαος ὡς ὁ εἴρω Κρής - τῆρα δίδωμι αὐτός ὁ Σιδώνιος βασιλεύς νοστέω ἐκεῖσε εἰς αὐτός , ἤγουν ἔρχομαι ἀπλόος . ἴσως δέ καί αὐτός ἐπί ὁ οἴκαδε ἐπανέρχομαι εἴρω . εἰμί γάρ καί μή εἰς Σιδών νοστέω ὁ Μενέλαος , ἀλλά ἐν ὁ οἴκαδε παλιννοστέω πλάσσω ἐκεῖ . “ ἐπί ἐν ὅδε κεῖμαι καί ὁ , χράω ἕνος διά δήω - μάτη , ὁ περ ἐν ἄλλος διά δόμα εἴρω ἀσυνήθως . ὁ γάρ συνήθης βαίνω διά δῶμα καί διά δόμα . Ὅμηρος δέ ἰσοδυναμέω οἶδα ὁ κατά ὁ διά πρόθεσις . ὁ δέ ἀστήρ ὡς ἀπό - λάμπω ενυμολογιος τε ἀστήρ ὑποβάλλω νοέω , ὡς ἀπό ὁ αἴθω , ὁ περ εἰμί λάμπω , λέγω , καί ἀρχή ἐνδίδωμι ἔπαινος ὁ εἶπον ὁ καλός Μένανδρος ἀστήρ ὁ νέος κωμῳδία . μάλιστα δέ αὐτός ἐκ ὁ ἀστήρ ὀπωρινός ἐναλίγκιος λαμβάνω . ὅτι2 δέ ὁ ἐρῶ ἀργύρεος κρατήρ καί ὁ χάλκεος λέβης καί ὁ χρύσεος * Διπᾶς καί ὁ τοιοῦτος μεταυσιαστικος εἰμί διαφέρω ὁ ὁμοιόω τύπος ὁ σωματικός ὁ ἀπό ἀμυχή γίγνομαι , ὁ παλαιός παραδίδωμι . ὁ δέ τεχνόω φῆλος ὅτι Ἀττικός ἰσχυαιτίστα , προσαρρηθῆναι ἐν ὁ φθάνω . ἰστέον δέ ὅτι δύναμαι οὗτος καί διά στιγμή ὀρθός - ἕπομαι εἰς ὁ ποιητέος , ἵνα λέγω , εἰμί τέκνον , εἰμί φίλος . Μῦθμα δέ νῦν ἀπλόος ὁ μνήμη λέγω . ἐκ οὖον δῆλος ὅτι καί ὁ νεκρός μνῆμα οὗτος καλέω διά ὁ ἐκ αὐτός μνήμη ὁ ποτέ ζῶ , δῆλος δέ ὅτι τατός ὡς περ τρόμος τρομέω , βρόμα βρόμη , οὗτος καί μνῆμα μνήμη . ἐν δέ ὁ , Ἑλένη χαίρω , σαφῶς ὁ ἡρωίς ὁ ἑαυτοῦ φημί ὄνομα κατά τις ἐξοχή καί μεγαλειότητα διά ὁ αὐτός πολύς - θρυλέω . οὗτος δέ καί ὁ ποιητής χαίρω κένταῦθα ὁ αὐτός μνήμη ἐκ περισσός καί εἰς οὐδείς δήω μιμνήσκω αὐτός ἐν ὁ , ὅσος ὁ πέπλος ἀμαρμένη Ἑλένη φέρω . ἐκεῖ γάρ οὐ ἀναγκαῖος πρόσκειμαι ὁ Ἑλένη . διότι καί ἄλλως αὐτός ἐξηγέομαι κατά ἀκολουθία τοιοῦτος . Ἑλένη δέ παρίστημι φωριαμός , ἔνθα ἵζω πέπλος . ὁ ἐν ἀμαρμένη φέρω , ὥστε ὁ , Ἑλένη φέρω , ἐκ περισσός κεῖμαι διά φίλιος Ὀμηρικός . διαιρέω γάρ συχνός καί πρός ὄνομα μίγνυμι αὐτός ὁ ποιητής . ὁ δέ , πολυνη - δίδωμι ἀπήμαντος , ἀμφιβολία ἔχω . ὁράω γάρ αὔγ-ασμα πολυνη*σάτου Ἑλένη ἤπιος , εἴτε γάμος πολυνη*σάτου . οὗτος δέ ἢ διά ὁ κατά ὁ γάμος Ἔρως ἢ διά ὁ ἐκτείνω αὐτός χάρις τεκνογονία , ἢ καί διότι πολύς αὔχη χρεία ὁ περί γάμος , ἵνα τυγχάνω ἀγαθός γυνή . ὅτι2 δέ δεξιός ἱστουργέω ὁ Ἑλένη , δηλόω καί ἐν Ἰλιάς ὁ ὁ δίπλεκος , ἢ ὁ ὁ Ἀχαιός ἐκεῖνος ἆθλος ἐμπάσσω , ἀρχέτυπος αὐτός τίθημι ὁ ομηρικός ποίησις . ὁ δέ , τέως δέ φιλέω παρά Μητός χειροθος , ἑτεροῖος εἰμί ὅς πρό μικρός ὁ Τηλέμαχος ἐνδέω , λογίζομαι δαψίλέω ἀνατίθημι ὁ κατά ἑαυτοῦ . ἐκεῖνος μέν γάρ γιγνώσκω ἄλλος , ὁ Ἑλένη δέ οὐ οἶδα ὁ κατά ὁ Πηνελόπη ὅπως ἔχω , διό καί αὐτός παρά - τεύχω ὁ πέπλος συμβουλεύω . ἐν δέ ὁ , σύ δέ ἐγώ χαίρω , ὁ περισσός κεῖμαι ὁ ἐγώ , ὡς καί ἐν ἄλλος γίγνομαι , ἢ ἀντί ὁ , χαίρω ὅσος ὁ ἐπί ἐγώ , εἰμί καί τυγχάνω ἄλλοθεν οὐ ἕστα σύ οὗτος . ὅτι2 ἐν Ἰλιάς μέν πείρω εἶπον ὁ ποιητής ὁ ὁ ἅμαξα ἄνω ὁ ἄγω φορτοφόρος πλινθίον . καί ζητητέος ἐκεῖ περί οὗτος . ἐνταῦθα δέ Πεισίστρατος ἵημι πείρω δίφρος , ἔνθα ὁ δαρρηλάτης κάθημαι , ὡς ἐκεῖ ὁ ἁμαξηλάτης , ὁ βασιλικός Δῶρα τίθημι , ἢ πᾶς θάω θυμός , ὡς ἄμι οὕτως αὐτός τίθημι . * λέγω δέ ἄν πείρω κατά ὁ ἰσχύς ὁ λέξις ὁ περίθρεμα , ὡς ἀπό ὁ περί πρόθεσις καί ὁ τίθημι ὁ τίθημι . αὖος οὐ ἄν πείρω καί ὁ πρό οὗτος εἴρω πως επά - Τρους ἐπί ὁ κατά ὁ νευσικως ἅμαξα , ὁ περ ὁ ὕστερος ἔσχαρος καλέω . ζητητέος δέ , εἰμί περ πεῖ - ῥαίνω Πείρανθος ὁ εὐδία ὁ λέξις οὗτος εἴτε ὁ πείρανθος . “ ὅτι2 ἐν ὁ , χρεία δαίω καί νέμω μοῖρα , ὁ μέν νέμω ὁ ὕστερος χρήσιμος ὑποβάλλω νοέω , ὁ δέ δαίω ὁ δαιτρόν πάρος - τυνολογευς . συστέλλω δέ ὁ χρεία ὁ λήγω ἐνταῦθα , ὡς ἀποκοπή παθός ἐκ ὁ κράος . διό καί δάκτυλος ἀπαρτίζω . φημί γάρ * βοηθουδη χρεία δαίω . εἰμί δέ καί ἴσως ἐκτείνω , συνάζω ὁ λέξις πέκω ἐπί σπονδίον ἀπαρτισμός . ἐν ὅδε δέ χρειαομὶ μέν ὁ βοηθουδη εταινεος , οἴχω δέ ὁ ὁ βασιλεύς παῖς . φημί γάρ * ὤνοχόμ δέ νυός Μενέλαος εὐδαλῆμοιο . ὅτι2 ὁ βασιλικός παῖς ανακελημοσυνειμι εἰς ὁ ἄρμα , οἷος τε μελίφρων δίδωμι ὁ βασιλεύς ἐν δέπας χρύσεος ἔχω ἐν χαμίς δεξιτερός διά ὁ εὐώνυμος , ἵνα λείβω , τουνέστι σπένδω , πωισος ἤγουν ἀπέρχομαι . καί