eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1824
ἑτέρῳ μὲν τινὶ ἀγαθῶν ἂν εἴη ποτὲ ἢ τοῦ ἐπαιτεῖν αἰδῶς , * πτοχῶ δὲ οὐκ ἄν . καὶ μετ’ ὀλίγα δὲ παραφραστικῶς κατὰ λόγον ῥητορικῆς χρείας ἐρεῖ πρὸς Ὀδυσσέα Εὐμάριος τὸν τοῦ Τηλεμάχου λόγον , εἰπὸν · αἰδῶ δ’ οὐκ ἐγ’αθὴν φησιν εἶναι ἀνδρὶ προίκτη , καὶ πάλιν · κακὸν δ’ αἰδοῖος ἀλήτης . οἷα δὲ καὶ Ἡσιόδου γνωμολογεῖ περὶ αἰδοῦς , ἔστι παρ’ ἐκείνῳ εὐρεῖν . Προϊκτήν δὲ ἀνῆρ , ἢ ὁ προϊ - κτεὺς ὑπὲρ τοῦ λαβεῖν , ἢ ὁ προῖκα ζητῶν λαμβάνει , παρὰ τὸ προῖκον , προῖξω , ὧν συναιροῖται ἡ προῖξ , τοῦτέστι τὸ δῶρον · οὕτω γὰρ οἱ παλαιοὶ ἔχωντο , εἰ καὶ ὑστερὸν ἐπὶ γαμηλίου μικραίνεται δωρεάς . ἐκ δὲ τοῦ τοιούτου προῖκων καὶ καταπροῖξεσθαι τὸ δοῦναι τι δωρεάν . Ὅτι Ἀτ - τικὸν σχῆμα εὐχῆς τὸ , θεὲ ἄνα , τὸν δεῖνά μοι ἐν ἀνδράσιν ὀλβιον εἶναι . λείπει γὰρ κἀνταῦθα τὸ δός ἢ ποιήσων ἢ εὐχόμεν ἢ τοιούτων τι . τὸ μέντοι ἐκ-εξῆς ἐντελῶς ἔχει · καὶ οἱ πάντα γένοιτο ὅσα φρε*σὶν ἡμὶ μενοινᾶς . Ὅτι πτωχικῶς Ὀδυσσεὺς ἑαυτὸν χρῶσιν χειρῶν ἀμφοτέρας ἐδέξατο τὸν δοθέντα οἴλον ἄρτον καὶ τὸ χειροπληθὲς κράσες , καὶ κατέθηκεν αὐθὶ ποδῶν προσάροι-636 θεν ἀεικλείας ἐπὶ πήρης ὡς οἷα τραπέζης . ἡσθὲ δὲ ὡς ὡς ὁτ’ ἀοιδὸς ἐμὶ μεγάροισιν ἄειδεν . ὡς δὲ ὁ θεῖος ἀοιδὸς ἐπαύσατο , τότε δὴ ὠμᾶδησαν μὲν οἱ μνηστήρες , Ὀδυσσεὺς δὲ περὶ ὧν αὐτοῖς ἐπτόχενεν , ὡς ὁ τοῦ οἴκου δῆδιεν δεσπότης Τηλέμαχος ἐκῆλυσεν πρὸς ἀπόπειραν τῶν μνηστέρων . οὐ γὰρ μόνον ἀνέξετα κακῶς πάσχοντος τοῦ πατρὸς , κακθὰ παρήγγελ*ται , ἀλλ’ ἰδοὺ καὶ ἐρεθίζει αὐτὸν εἰς προάγωνας τοῦ παθεῖν δεινῶς , ἵνα τάχιν ἢ τῶν μνηστέρων πανωλεθρία πραγματευθῇ . Ὅρα δὲ καὶ ἐνταῦθα , ὡς καὶ ἐν τοῖς πρὸ τούτων , ὅτι ἑδοντος μὲν τοῦ Φημίου , γέγονέ τις βραχὺς ἡσυχία τῶν μνηστήρων , ὅτε καὶ ἔφασαν Ὀδυσσεύς · ἴσως δὲ καὶ ἀφραλέως , διὰ τὸ ἐπαί - γεσθαι · παυσαμένους δὲ τοῦ ἀοιδὸν ὁ συνήθης βροντῇ ὁμαδός . Ἀεικλείαν δὲ πήραν λέγει τὴν ὡς προϊ - στορῆθι πυκνὰ ῥογαλέην , καὶ φέρειν μὲν τι ἀρχείαν καὶ τηροῦν ἐντός , εὐργὴ δὲ ὑπεστορέσθαι κατὰ γῆς ὡς εἰς τράπεζαν . Τὸ δὲ * ὡς ὡτ’ ἀοιδὸς ἄειδεν ἀντὶ τοῦ ὡς ὅτου , καὶ δοκεῖ τὸ ὡς τοῦτο πρωτότυπον εἶναι τοῦ ὡς , προλαβόντος Ἀττικῶς τὸ ἔ . τοιούτου δὲ που ἐν Ἡλιάδι καὶ τὸ εἷς ἀντὶ τοῦ ὅπως . κάκεινο γὰρ ποτεθεὶντος μὲν τοῦ ἔ γέγονεν ἔως , εἶτα καὶ εἷς κατὰ διχρόνον ἐπένθεσιν . Ὅτι τῶν μνηστέρων μετὰ τὴν ἀοιδήν ὁμαδησάντων , ὡς ἐφύσθη , Ἀθήνη ἄγχι παριστα - μένη τὸν Ὀδυσσέα ὠτρυνεν ὡς ἂν πύρα κατὰ μνηστήρας ἀγείροι , ἤγουν φρομοὺς , γνωὶ τε οἱ τινὲς εἰσὶν ἐναίσμιοι οἱ τ’ ἀθέμιστοι . ἀλλ’ οὐ*δ’ ὧς τιν’ ἄμελλ’ ἀπαλεξήσεσιν κακότητος . προαναφώνησις δὲ καὶ τοῦτο , ὡς μηδενὸς ἐκφενζομένου μηδὲ τῶν δοκούντων ἀγαθῶν , ὁποῖός τις ἐφάνη πρὸ ὀλίγων καὶ ὁ Ἀμφίνοος . βῆ δ’ ἤμεν αἰτήσων ἐνδείξια φῶτα ἑκάστον , πάντοσε χειρ’ ὁρέγων , ὡς εἰ πτωχὸς πάλαι εἴη . οἱ δ’ ἐλεαίροντες διδοσαν καὶ ἐθάμβεζον αὐτόν , ἀλλήλους τ’ ἐξωντο , τὶς εἴη καὶ πό - θεν ἐλθοι . οὐ γὰρ ἤν πτωχὸς τοῦ δήμου . καὶ μανθάνουσιν αὐτοὺ ἀκριβῶς οὐδὲν , ὅτι μὴ μόνον ἐκ Μελανθίου τὸ ἡγεμονεύσαι τὸν συζύτην αὐτῷ , ἤγουν ἡγεμόνα γενέσθαι ὁδοῦ τῆς εἰς τὴν Ἰθάκην . καὶ τὸ ἐντιὺθεν λυπῆ ὁ κακὸς Ἀντίνοος καὶ διδάσκει τὸν Ὀδυσσέα , ὡς αὐτὸς ὁ χειρῶν πάντων ἐστὶ . καὶ προκαταφράξας καὶ νῦν ἀναιδείας προηγήσεται καὶ τῆς τῶν μνηστέρων πτώσεως . Ἰστίον δὲ ὡς καὶ νῦν Ἀθηρᾶ ἢ τὸν Ὀδυσσέα ὠτρύνασα ἐπαιτεῖν . ἢ παρ’ αὐτῷ ἐστὶ φρό - νησις , ἢ στοχασαμένη καιρὸν εἶναι ἄρτι τοῦ τοιούτου ἔργου ἐγχειρεῖ τῇ πράξει . Πύρνα δὲ ὅτι πύρινά ἐστι σιτία , τοῦτέστι κατὰ τοὺς παλαιοὺς σιτώδεις τροφαί , προδηλώται . Τὸ δὲ ἀγείρειν πύρνα , δέδωκεν ἀφορμὴν τοῖς ὑστερὸν ἀγῶντες εἰπεῖν τοὺς πτωχοὺς , καὶ ἀγυρτάζειν τὸ πτω*χεῖεν , καὶ μητραγωτεῖν δὲ τὸ μετὰ τυμπάνων καὶ τινων τοιούτων περιεῖναι καὶ ἐπὶ τῇ μητρὶ ἀγείρειν τροφὰς δηλαδή , ὅ ἐστιν ἐπὶ τῇ Ρέα , ὡς δῆλον ἐκ τοῦ , Λιονύσιος μητραγυρτῶν καὶ τυμπασιζομένος , ἢ τύμπα - νων φροῶν , οἱητῶς τὸν βίον κατέστρεψεν . ἐνθυμητέον δὲ ὡς καὶ Μενέλαος κατὰ τοιούτην ἔνοιαν πολὺν βίον ἀγείρειν προὔστησεν . Ἐναίσμιον δὲ τὸν δίκαιον λέγει καὶ κατὰ θέμιν ζῶντα . τοῖς δὲ τοιούτοις ἀντίκεινται οἱ ἀθέμιστοι . Τὸ δὲ ἀπαλεξήσεν κακότητος ἐξεῦρε συντιθήναι τὸν παρὰ τοῖς ὑστερὸν ἀλεξίκακον . Τὸ δὲ ἐνδείξια , ἢ ἀντὶ τοῦ ἐκ τοῦ δεξιοῦ καὶδίσματος ἐπὶ ἀγαθῷ συμβόλῳ , ἢ ἀντὶ τοῦ ἐπιδέξιως . οὐ πρὸς σαφήνειαν ἐπίχεται τὸ , ὡς εἴτε πτω - χὸς πάλαι εἴη . καὶ ἰδοὺ ὁ πολυμήχανος Ὀδυσσεὺς καὶ τοῦ ἐπαιτεῖν τεχνίτης ἐστὶ . Τὸ δὲ πάντοσε χεῖρα ὁρέγειν καὶ αἰτεῖν φῶτα ἑκάστον , γίνεται μὲν ὡς ὁ Τηλέμαχος δήθεν ἐκῆλυσεν . ἄλλως δέ γε δυοὺν ἑάτερον λέγεται . ὁ δὲ περὶ τῶν δημιουργῶν λόγος διδάσκει , ποῖαι τέχναι μάλιστα προσχλητέαι εἰς τὸ κοινόν , ὥστε μὴ κατὰ χώραν εὑρίσκονται . δημιουργοὶ δὲ , ὡς ἔλεγχθη , οἱ κατὰ τὸ δη - μόσιον χειροτέχναι , οἱ καὶ κλητοὶ εἰσί , διότι καλοῦνται ποτὲ ἀλλοθεν , ὡς ἐτυμολογεῖ ὁ ποιητής . Ἀπίλιος δὲ Λιονύσιος φησίν , ὅτι δημιουργῶν Ἀττικοὶ λέγουσιν οὔτε τὸν δημοσίᾳ μισθαρνοῦντα , ὡς Ὅμηρος , οὔτε τὸν δήμου προεστῶτα , ὡς οἱ Ἰωνεῖς , ἀλλὰ γυναῖκα πέππουσαν πέπματα . Πausanías δὲ λέγει , ὅτι δημιουργοὶ οἱ δημοσίᾳ ἐργαζόμενοι ἀρχιτέκτονες , καὶ ἀπαξ πάντες οἱ χειροτέχναι , οἱ γεωρ - γοῖς καὶ * πολιτικοῖς ἀφέλουσι . οὗν δημιουργοί , φησι , καὶ αἱ τοῖς γάμοις τὰ σύμφορα πράττουσαι , αἱ καὶ νυμφίους , φησί , ἔλουν καὶ ἱερουργίας ἐν γάμοις ἐποιοῦν καὶ πόπανα παντοδαπὰ καὶ ἄρτους ἐπετ - τοῦ καὶ τὰς κόμας ἐνθέτιζον . Ὅτι δὲ καὶ Ἀττικὴ λέξις ὁ δημιουργός , δηλοῖ καὶ Ἡρωδιανός , ἱστορῶν ὅτι Ἰκτίνος παρὰ Ἀττικοῖς οὐκ ἀσφαλὴς δημιουργὸς ὁμώνυμος τῷ ὀρνίθι , οὐ καὶ τὴν περισπωμένην φυλάσσει ἐν τῇ παραληγουσῇ . Ἰστέον δὲ ὅτι τοὺς δηλωθέντας χειροτέχνας ἔστιν εἰπεῖν εἶναι τοὺς τοῦ μύθου ἐχειρογιάτορας , ὡς ἀπὸ χειρῶν βιοτεύοντας , καθά καὶ ἐργλωτογιάτορες παρὰ Ἀπίλιῳ Λιονυ - σίῳ οἱ ἀπὸ γλώττης ζῶντες . Τὸ δὲ , ἥτησα κακῶν , ἐντελῶς ἐγράφη , καθά καὶ τὸ , τέκτονα δούρων . τὸ μέντοι ἥτη καὶ τὸ τέκτων ἐλλαπτικῶς λέγονται . τέκτων δὲ δούρων οἰκοδόμος τε καὶ ναυπηγός , καὶ ἀπλῶς ὅπας ὁ ὁποσῶν διακείμενος περὶ ἐπισκενὴν ζῷον . Ἐν δὲ τῷ , θεσπιν ἀοιδόν , ἀοσινικοῦ μὲν γένους τὸ θεσπιν , σύγκειται δὲ ἐκ τούτων τὸ θεσπιωδεῖν . Τοῦ δὲ τρύζοντα θέμα μὲν τὸ τρύχω , αὐτὸ δὲ παράγεται ἐκ τοῦ τρύω , τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ τρώ τοῦ συγχωπέντος ἐκ τοῦ τρωῶ , ὁ δηλοῖ τὸ τρυπᾶν . Ὅτι παιδὸς πολυλογίας τὸ , σίγα , μὴ μοι τούτων ἀμείψου πολλῇ ἐπέσ - σιν · φιλονικοῦν δὲ ἀνδρὸς ἐνδείξεις τὸ , οὕτως αὐθὲ κακῶς ἐρεθίζεμεν ἀλλὰ μύθοισι χαλεποῖσιν , ἐποτύν - νειν δὲ καὶ ἄλλους . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ μὲν σίγα γράφεται καὶ ἄττα . Τὸ δὲ , ἐρεθίζεμεν μύθοισι χαλεποῖς , πρὸς διαστολὴν εἴρηται χρηστοτέρον ἐρεθισμῶν . ἢ καὶ ἄλλως , τὸ ἐρεθίζεμεν παρολογίαν δηλοῖ παρὰ τῷ ποιητῇ , ὡς περ καὶ τὸ ἐρέδειν , οὗν πᾶς ἐρεθισμὸς ἐν χαλεποῖς μύθοις γίνεται δοκεῖ . Ὅτι Ἀντινόου δοκοῦντος ἐθέλειν δώρηθῆναι τὸν πτωχόν Ὀδυσεῖα , * ἵνα δὴ δὴν μὴ τρύχηται ὁ τοῦ Τηλεμάχου οἶκος , εἰρωνευόμενος ὁ Τηλέμαχος παντοῖος γίνεται . καὶ πρῶτα μὲν εἰσποιεῖται αὐτὸν ὡς εἰς πατέρα οἷα τὴν μητέρα μνηστευόμενον , εἶτα μέμψεται ὡς οὐ καλῶς λέγοντα , καὶ ἐπιτρέπει ἐλεῆσαι τὸν ξένον , ἐλέγχων αὐτὸν ὡς φειδωλόν . φησὶ γοῦν Ἀντίνοος , ἢ μεν καλὰ πατὴρ ὡς κήδει νιός , ἤρουν καλῶς μου φροντίζεις ὡς πατὴρ νιού , ὡς τὸν ξένον ἄνωγας ἀπὸ μεγάρου διέσθαι , ὁ ἐστι διώκειν , μύθῳ ἀναγκαίῳ , ἤρουν ἀναγκαστικῶ . μὴ τοῦτο θεὸς τελέσειεν , ὁ ξένος δηλαδὴ . ὡς οἱ ἴλων · οὐ τοι * φθονέω · κέλομαι γὰρ ἔγωγε . καὶ ὅρα τρεῖς ἐνοίας κομμα - τικὰς ἐν τῷ στίχῳ τούτῳ . εἶτα λέγει , μήτε τὴν μητέρα εἰς τοῦτό γε ἄξεσθαι , μήτε τιν᾽ ἄλλον δμῶων κωλύει γὰρ οὐδείς . ἀλλ᾽ οὐ τοι τοιούτων ἐνὶ στήθεσσι νόημα , αὐτὸς γὰρ φαγέμεν πολὺ βούλεται ἢ δόμεν ἄλλῳ · ὁ περ αἰσχροκινδύν ἴδιον . ταῦτα ὁ Τηλέμαχος . ἐφ᾽ οἷς παρο - ξυνθείς ὁ Ἀντίνοος ἐντύνεται κατὰ τοῦ Ὀδυσεῶς εἰς τὴν μετ᾽ ὀλίγα βολήν . καὶ τῶς ὑπῆγόρη συνή - θως καὶ μέγας ἄσχετον τὸν Τηλέμαχον προσειπών , λέγει πρὸς τὸ , ὡς οἱ ἴλων , ὡς εἰ οἱ τόσσον ἄπαντες ὀρέ*ξιαν μνηστήριος , καὶ χὲν μὴν τρεῖς μῆνας ἀπόπροθεν οἶκος ἐρύκοι , τούτεστιν , ἐὰν οἱ μνηστήρες πάντες τοσοῦτον δοῦν τῷ πτωχῷ , πολὺν ἂν καιρὸν διαγάγοι μὴ ἐλθὼν εἰς τὸν οἶκον . ὁ δηλοῖ φαινομένως μὲν πολλὴν ἐλεημοσύνην τοῦ πτωχοῦ ἐξ αὐτοῦ , ἀληθῶς δὲ πληγὴν μεγάλην καὶ τραῦμα δεινόν , δι᾽ οὐ πολὺν χρόνον οὐκ ἂν ἰσχύση ἐλθεῖν εἰς τὸν τοῦ Ὀδυσεῶς οἶκον ὁ πληγεὶς πτω - χός , ἵνα λέγῃ ὅτι δώσω μὲν , ἀλλὰ δεινὴν πληγὴν . ἐφ᾽ οἷς καὶ Θρήνην ἴλων ὑπέρημε τραπέζῃ κείμενον , ὡ ἐπεχε λασαροῦς πόδας εἰλαπινάσων . καὶ τῶς μὲν ἀρίησι καὶ*σθαι τὸν Θρήνην , μετ᾽ ὀλίγα δὲ βάλλει δεξιὸν ὤμον τὸν τοῦ Ὀδυσεῶς , ὡς ἠθῆσται . Σημεῖωσαι δὲ , ὡς νῦν μὲν οὕτως ὁ Ἀντίνοος ἐσχημάτισε , μετ᾽ οὐ πολλὰ δὲ καὶ ὁ ὁθῶρ Ὀδυσεὺς φιλοτιμήσεται εἰπεῖν κατὰ σχηματι - ἡμῶν , ὅν Τηλέμαχος μὲν συμβαλεῖται ἄν τότε , οὐ μὴν * δὲ καὶ οἱ μνηστήρες διὰ τὸ ἀσφαλὲς τοῦ σχη - ματισμοῦ . ἐνθὰ ἐρεῖ , μὴ πεινῶμεν εἶναι , ὅποτε τις περὶ τοῖς ἑαυτοῦ μαχόμενος βληθείη καὶ τὰ ἐξῆς . Ὅρα δὲ ὅτι ἀσυνικῶς εἶπε τὸν Θρήνην , ὡς δηλοῖ τὸ , ὡ ἐπεχε πόδας , ἤρουν ἐφ᾽ ὡ εἶχε τοὺς πόδας . ὅν κείμενον ἐν τῇ τραπέζῃ καὶ ὑποκείμενον τοῖς ποσὶν ὑπέρημεν ἤρουν ὑποκάτω ἐχρημεν
Lemmas: ἕτερος μέν τις ἀγαθός εἄν εἰμί ποτέ ἢ ὁ ἐπαιτέω αἰδώς , * πτοχῶ δέ οὐ ἄν . καί μετά ὀλίγος δέ παραφραστικῶς κατά λόγος ῥητορικός χρεία εἴρω πρός Ὀδυσσεύς ευμαρις ὁ ὁ Τηλέμαχος λόγος , εἶπον · αἰδώς δέ οὐ ἐγ’αθὴν φημί εἰμί ἀνήρ προΐκτης , καί πάλιν · κακός δέ αἰδοῖος ἀλήτης . οἷος δέ καί Ἡσίοδος γνωμολογέω περί αἰδώς , εἰμί παρά ἐκεῖνος εὑρίσκω . προΐκτης δέ ἀνήρ , ἢ ὁ πρώ - κτεὺς ὑπέρ ὁ λαμβάνω , ἢ ὁ προίξ ζητέω λαμβάνω , παρά ὁ προΐκω , προέχω , ὅς συναιρέω ὁ προίξ , τουτέστι ὁ δῶρον · οὗτος γάρ ὁ παλαιός χάω , εἰμί καί ὕστερος ἐπί γαμήλιος μικραίνω δωρεά . ἐκ δέ ὁ τοιοῦτος προίξ καί καταπροικνεομαι ὁ δίδωμι τίς δωρεά . ὅτι2 ἀτ - τικὸν σχῆμα εὐχή ὁ , θεός ἄναξ , ὁ δεῖνα ἐγώ ἐν ἀνήρ ὄλβιος εἰμί . λείπω γάρ ἐνταῦθα ὁ δίδωμι ἢ ποιέω ἢ εὔχομαι ἢ τοιοῦτος τίς . ὁ μέντοι ἐκ-εξῆς ἐντελής ἔχω · καί ὁ πᾶς γίγνομαι ὅσος φρε*σὶν ὁμίς μενοινάω . ὅτι2 πτωχικῶς Ὀδυσσεύς ἑαυτοῦ χράω χείρ ἀμφότερος δέχομαι ὁ δίδωμι οἶλος ἄρτος καί ὁ χειροπληθής κράσος , καί κατατίθημι αὐτόθι πούς προσαίρω τίθημι ἀεικλείας ἐπί πήρα ὡς οἷος τράπεζα . ἀείδω δέ ὡς ὡς ὅτι ἀοιδός1 ἐγώ μέγαρον ἀείδω . ὡς δέ ὁ θεῖος ἀοιδός1 παύω , τότε δή ὁμαδέω μέν ὁ μνηστήρ , Ὀδυσσεύς δέ περί ὅς αὐτός ἐπτόχενεν , ὡς ὁ ὁ οἶκος δείδω δεσπότης Τηλέμαχος ἐκλύω πρός ἀπόπειρα ὁ μνηστέρων . οὖον γάρ μόνος ἀνέχω κακῶς πάσχω ὁ πατήρ , κακός παραγγέλλω , ἀλλά ἰδού καί ἐρεθίζω αὐτός εἰς προάγων ὁ πάσχω δεινῶς , ἵνα Ταχί ἢ ὁ μνηστέρων πανωλεθρία πραγματεύομαι . Ὅρας δέ καί ἐνταῦθα , ὡς καί ἐν ὁ πρό οὗτος , ὅτι ἐσθίω μέν ὁ Φήμιος , γίγνομαι τις βραχύς ἡσυχία ὁ μνηστήρ , ὅτε καί φημί Ὀδυσσεύς · ἴσως δέ καί ἀφραλέως , διά ὁ παῖς - γίγνομαι · παύω δέ ὁ ἀοιδός ὁ συνήθης βροντή ὅμαδος . Ἀεικλείαν δέ πήρα λέγω ὁ ὡς πρώ - στόρνυμι πυκνός ρογαλεη , καί φέρω μέν τίς ἀρχεία καί τηρέω ἐντός , εὐργὴ δέ ὑποστορέω κατά γῆ ὡς εἰς τράπεζα . ὁ δέ * ὡς οὖς ἀοιδός1 ἀείδω ἀντί ὁ ὡς ὅστις , καί δοκέω ὁ ὡς οὗτος πρωτότυπος εἰμί ὁ ὡς , προλαμβάνω Ἀττικός ὁ ἔ . τοιοῦτος δέ ποῦ ἐν Ἡλιάς καί ὁ εἷς ἀντί ὁ ὅπως . ἐκεῖνος γάρ ποτεθεὶντος μέν ὁ ἔ γίγνομαι ἔως , εἶτα καί εἷς κατά διχρονος ἐπένθεσις . ὅτι2 ὁ μνηστέρων μετά ὁ ᾠδή ὁμαδέω , ὡς φύω , Ἀθήνη ἄγχι παρίστημι - μένω ὁ Ὀδυσσεύς ὀτρύνω ὡς εἄν πύρα κατά μνηστήρ ἀγείρω , ἤγουν πρόμος , γιγνώσκω τε ὁ τις εἰμί ἐναίσμιοι ὁ τε ἀθέμιστος . ἀλλά οὐδή ὅς τις ἄμελλ’ ἀπαλέξησις κακότης . προαναφώνησις δέ καί οὗτος , ὡς μηδείς εκφενζομενω μηδέ ὁ δοκέω ἀγαθός , ὁποῖος τις φαίνω πρό ὀλίγος καί ὁ Ἀμφίνοος . βαίνω δέ εἰμί αἰτέω ἐνδείκνυμι φάος ἕκαστος , πάντοσε χείρων ὀρέγω , ὡς εἰμί πτωχός πάλαι εἰμί . ὁ δέ ἐλεαίρω δίδωμι καί θαμβέω αὐτός , ἀλλήλων τε ἐξωντο , τις εἰμί καί πό - τίθημι ἔρχομαι . οὖον γάρ ἐάν πτωχός ὁ δῆμος . καί μανθάνω αὐτου ἀκριβῶς οὐδείς , ὅτι μή μόνος ἐκ Μελάνθιος ὁ ἡγεμονεύω ὁ σύζω αὐτός , ἤγουν ἡγεμών γίγνομαι ὁδός ὁ εἰς ὁ Ἰθάκη . καί ὁ ἐντίθημι λυπέω ὁ κακός Ἀντίνοος καί διδάσκω ὁ Ὀδυσσεύς , ὡς αὐτός ὁ χείρ πᾶς εἰμί . καί προκαταφράξας καί νῦν ἀναίδεια προηγέομαι καί ὁ ὁ μνηστέρων πτῶσις . ἱστίον δέ ὡς καί νῦν ἀθήρα ἢ ὁ Ὀδυσσεύς ὀτρύνω ἐπαιτέω . ἢ παρά αὐτός εἰμί φρό - νησίς , ἢ στοχάζομαι καιρός εἰμί ἄρτι ὁ τοιοῦτος ἔργον ἐγχειρέω ὁ πρᾶξις . πύρνον δέ ὅτι πύρινον εἰμί σιτίον , τουτέστι κατά ὁ παλαιός σιτώδης τροφή , προδηλόω . ὁ δέ ἀγείρω πύρνον , δίδωμι ἀφορμή ὁ ὕστερος ἄγω εἶπον ὁ πτωχός , καί ἀγυρτάζω ὁ πτωχεύω , καί μητραγωτεῖν δέ ὁ μετά τύμπανον καί τίνω τοιοῦτος περίειμι καί ἐπί ὁ μήτηρ ἀγείρω τροφή δηλαδή , ὅς εἰμί ἐπί ὁ Ρέα , ὡς δῆλος ἐκ ὁ , λιονυθεος μητραγύρτης καί τυμπασιζομένος , ἢ Τύμπα - νάω φροῶν , οἰητός ὁ βίος καταστρέφω . ἐνθυμέομαι δέ ὡς καί Μενέλαος κατά τοιούτος νοια πολύς βίος ἀγείρω προΐστημι . Ἐναίσμιον δέ ὁ Δίκαιος λέγω καί κατά θέμις ζῶ . ὁ δέ τοιοῦτος ἀντίκειμαι ὁ ἀθέμιστος . ὁ δέ ἀπαλέξω κακότης ἐξευρίσκω συντίθημι ὁ παρά ὁ ὕστερος ἀλεξίκακος . ὁ δέ ἐνδείκνυμι , ἢ ἀντί ὁ ἐκ ὁ δεξιός καὶδίσματος ἐπί ἀγαθός σύμβολον , ἢ ἀντί ὁ ἐπιδέξιος . οὖον πρός σαφήνεια ἐπιχέω ὁ , ὡς εἴτε πέτομαι - χος πάλαι εἰμί . καί ἰδού ὁ πολυμήχανος Ὀδυσσεύς καί ὁ ἐπαιτέω τεχνίτης εἰμί . ὁ δέ πάντοσε χείρ ὀρέγω καί αἰτέω φάος ἕκαστος , γίγνομαι μέν ὡς ὁ Τηλέμαχος δήθεν ἐκλύω . ἄλλως δέ γε δύω ἕτερος λέγω . ὁ δέ περί ὁ δημιουργός λόγος διδάσκω , ποῖος τέχνη μάλιστα προσχλητέαι εἰς ὁ κοινός , ὥστε μή κατά χώρα εὑρίσκω . δημιουργός δέ , ὡς ἐλέγχω , ὁ κατά ὁ δη - μόσιος χειροτέχνης , ὁ καί κλητός εἰμί , διότι καλέω ποτέ ἄλλοθεν , ὡς ἐτυμολογέω ὁ ποιητής . απιλις δέ λιονυθεος φημί , ὅτι δημιουργός ἀττικός λέγω οὔτε ὁ δημόσιος μισθαρνέω , ὡς Ὅμηρος , οὔτε ὁ δῆμος προίστημι , ὡς ὁ Ἰωνεῖς , ἀλλά γυνή πίπτω πέμπα . Πausanías δέ λέγω , ὅτι δημιουργός ὁ δημόσιος ἐργάζομαι ἀρχιτέκτων , καί ἅπαξ πᾶς ὁ χειροτέχνης , ὁ γεωρ - γοῖς καί * πολιτικός ἀφαιρέω . ἐν δημιουργός , φημί , καί ὁ ὁ γάμος ὁ σύμφορος πράσσω , ὁ καί νυμφίος , φημί , λούω καί ἱερουργία ἐν γάμος ποιέω καί πόπανον παντοδαπός καί ἄρτος ἐπιτε - ὁ καί ὁ κόμη ἐνθέτιζον . ὅτι2 δέ καί Ἀττική λέξις ὁ δημιουργός , δηλόω καί Ἡρωδιανός , ἱστορέω ὅτι ἴκτινος παρά Ἀττικός οὐ ἀσφαλής δημιουργός ὁμώνυμος ὁ ορνίθι , οὖον καί ὁ περισπάω φυλάσσω ἐν ὁ παραλήγω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ δηλόω χειροτέχνης εἰμί εἶπον εἰμί ὁ ὁ μῦθος εχειρογιατοηρα , ὡς ἀπό χείρ βιοτεύω , καθά καί ἐργλωτογιάτορες παρά Ἀπίλιῳ Λιονυ - σίον ὁ ἀπό γλῶσσα ζῶ . ὁ δέ , αἰτέω κακός , ἐντελής γράφω , καθά καί ὁ , τέκτων δόρυ . ὁ μέντοι ἤτω καί ὁ τέκτων ἐλλαπτικῶς λέγω . τέκτων δέ δόρυ οἰκοδόμος τε καί ναυπηγός , καί ἀπλόος δρύοψ ὁ ὁπόσος διάκειμαι περί ἐπισκενὴν ζῷον . ἐν δέ ὁ , Θέσπις ἀοιδός , αοσινικος μέν γένος ὁ Θέσπις , σύγκειμαι δέ ἐκ οὗτος ὁ θεσπιῳδέω . ὁ δέ τρύζω θέμα μέν ὁ τρύχω , αὐτός δέ παράγω ἐκ ὁ τρύω , οὗτος δέ ἐκ ὁ Τρώς ὁ συγχωπέντος ἐκ ὁ Τρώϊος , ὁ δηλόω ὁ τρυπάω . ὅτι2 παῖς πολυλογία ὁ , σῖγα , μή ἐγώ οὗτος αμείβω πολύς ἐπές - βρόχος · φιλονικώ δέ ἀνήρ ἐνδείκνυμι ὁ , οὕτως αὐθὲ κακῶς ἐρεθίζω ἀλλά μῦθος χαλεπός , ἐποτύν - νέος δέ καί ἄλλος . ἰστέον δέ ὅτι ὁ μέν σῖγα γράφω καί τις . ὁ δέ , ἐρεθίζω μῦθος χαλεπός , πρός διαστολή εἴρω χρηστός ἐρεθισμός . ἢ καί ἄλλως , ὁ ἐρεθίζω παρολογιος δηλόω παρά ὁ ποιητής , ὡς περ καί ὁ ἔρδω , ἐν πᾶς ἐρεθισμός ἐν χαλεπός μῦθος γίγνομαι δοκέω . ὅτι2 Ἀντίνοος δοκέω ἐθέλω δωρέω ὁ πτωχός Ὀδυσεῖα , * ἵνα δή δήν μή τρύχω ὁ ὁ Τηλέμαχος οἶκος , εἰρωνεύομαι ὁ Τηλέμαχος παντοῖος γίγνομαι . καί πρῶτος μέν εἰσποιέω αὐτός ὡς εἰς πατήρ οἷος ὁ μήτηρ μνηστεύω , εἶτα μέμφομαι ὡς οὖον καλῶς λέγω , καί ἐπιτρέπω ἐλεέω ὁ ξένος , ἐλέγχω αὐτός ὡς φειδωλός . φημί γοῦν Ἀντίνοος , ἢ μέν καλός πατήρ ὡς κῆδος νιος , ἀρόω καλῶς ἐγώ φροντίζω ὡς πατήρ Νιου , ὡς ὁ ξένος ἄνωγα ἀπό μέγαρον διίημι , ὁ εἰμί διώκω , μῦθος ἀναγκαῖος , ἀρόω ἀναγκαστικός . μή οὗτος θεός τελέω , ὁ ξένος δηλαδή . ὡς ὁ Ἴλων · οὖον ὅς * φθονέω · κέλομαι γάρ ἔγωγε . καί ὁράω τρεῖς ενοια κόμμα - Τικᾶς ἐν ὁ στίχος οὗτος . εἶτα λέγω , μήτε ὁ μήτηρ εἰς οὗτος γε ἄγω , μήτε τις ἄλλος δμώς κωλύω γάρ οὐδείς . ἀλλά οὖον ὅς τοιοῦτος ἐν στῆθος νόημα , αὐτός γάρ ἐσθίω πολύς βούλομαι ἢ δίδωμι ἄλλος · ὁ περ αἰσχροκινδύν ἴδιος . οὗτος ὁ Τηλέμαχος . ἐπί ὅς πάρος - συντίθημι ὁ Ἀντίνοος ἐντύνω κατά ὁ Οδυσέως εἰς ὁ μετά ὀλίγος βολή . καί Τῶς ὑπάγορος συνίημι - θώς καί μέγας ἄσχετος ὁ Τηλέμαχος προσεῖπον , λέγω πρός ὁ , ὡς ὁ Ἴλων , ὡς εἰμί ὁ τόσος ἀπάντομαι ὀρέγω μνηστήριος , καί χω μήv τρεῖς μείς ἀπόπροθεν οἶκος ἐρύκω , τουτέστιν , ἐάν ὁ μνηστήρ πᾶς τοσοῦτος δήω ὁ πτωχός , πολύς εἄν καιρός διάγω μή ἔρχομαι εἰς ὁ οἶκος . ὁ δηλόω φαίνω μέν πολύς ἐλεημοσύνη ὁ πτωχός ἐκ αὐτός , ἀληθής δέ πληγή μέγας καί τραῦμα δεινός , διά οὖον πολύς χρόνος οὐ εἄν ἰσχύω ἔρχομαι εἰς ὁ ὁ Οδυσέως οἶκος ὁ πλήσσω πέτομαι - χος , ἵνα λέγω ὅτι δίδωμι μέν , ἀλλά δεινός πληγή . ἐπί ὅς καί θρηνέω Ἴλων ὑπεῖπον τράπεζα κεῖμαι , εἰμί ἐπέχω λασαροῦς πούς εἰλαπινάζω . καί Τῶς μέν ἀρία καίω ὁ θρηνέω , μετά ὀλίγος δέ βάλλω δεξιός ὦμος ὁ ὁ Οδυσέως , ὡς ἠθέω . σημειόω δέ , ὡς νῦν μέν οὕτως ὁ Ἀντίνοος σχηματίζω , μετά οὖον πολύς δέ καί ὁ ὁράω Ὀδυσσεύς φιλοτιμέομαι εἶπον κατά σχῆμα - ἐγώ , ὅς Τηλέμαχος μέν συμβάλλω ἄν τότε , οὖον μήv * δέ καί ὁ μνηστήρ διά ὁ ἀσφαλής ὁ ἔχω - ματισμοω . ἔνθα εἴρω , μή πεινάω εἰμί , όποτε τις περί ὁ ἑαυτοῦ μάχομαι βάλλω καί ὁ ἑξῆς . Ὅρας δέ ὅτι ασυνικαω εἶπον ὁ θρηνέω , ὡς δηλόω ὁ , εἰμί ἐπέχω πούς , ἀρόω ἐπί εἰμί ἔχω ὁ πούς . ὅς κεῖμαι ἐν ὁ τράπεζα καί ὑπόκειμαι ὁ πούς ὑπέρειμι ἀρόω ὑποκάτω χράω