eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1854
ἔντεῦθεν μηδὲ καλὰ εἶναι αὐτὰ , ἀλλὰ κατηχίσθαι , ὡς προείρηται . Ὅρα δὲ ὕπωρ ὁ ῥήτωρ νεανίας τὴν ἔννοιαν , ἣν ὁ πατὴρ αὐτῷ περὶ τῶν ὕπλων ὑπέθετο , ἐν ἐπιτομῷ καὶ πάντῃ ὀλιγίστῳ παραγράφασας τῇ μαίᾳ εἶπε , μὴ πλατίνως κατὰ τὸν Ὀδυσσέα ῥητορικῶς , ὅτι μηδὲ ἤν ἀ*ναγκαῖον . Ὅτι εἰχὴ ἀπὸ φιλοῦ τινὸς γιγόμενος πρὸς τινα τῶν οἰκείων ἀμελοῦντα τοῦ , αἰ γὰρ δή ποτε , τέκνον , ἐπιφρο - σύντας ἀνέλοιτο , οἴκον κηδεσθαι καὶ κτήματα πάντα φυλάσσειν . Εὐφύλεια δὲ τῷ Τηλεμάχῳ τοῦτο λέγει . Ἔστι δὲ ἐπιφροσύνη ἢ ἡ ἀπλῶς φρόνησις πλεονάζουσα τῆς προθύσεως , ὡς καὶ ἐν τῷ ἐπιβουχόλῳ καὶ ἐπίουρος , ἢ ἡ πλείων φρόνησις , οἷον ἢ ἐπὶ τῇ προτέρᾳ ἐπιτιθεμένη ἢ ὑστερόν ποτε , καθ’ ὁμοιότητα τοῦ Ὑπμιρ*θείος , ὅς ἀντίκειται τῷ Προμηθεῖ , καθὰ καὶ ὁ ἐπίφρων τῷ πρόφρονι . Τὸ δὲ ἀνέλοιτο ἢ περιπτὴν καὶ αὐτὸ ἔχει τὴν πρόθεσιν ἢ κατὰ τὴν περὶ ψυχῶν Ἑλληνικὴν δόξαν ἀντὶ τοῦ ἀναλάβης εἶπον ἀναμνησθείης εἴληπται . Ὅτι κείται καὶ ἐνταῦθα τὸ βιώσκειν ἀντὶ τοῦ μολεῖν , ὡς καὶ πρὸ τούτων , μετὰ προθέσεως μέντοι οἷον , ὁμῶς δ’ οὐχ εἷας προβλεψάμενον . Ὅτι τὸ , οὐ γὰρ ἀεργὸν ἀνέξομαι , ὡς ἂν ἐκ τῶν ἐμῶν τρέφῃται , παραιντικόν ἐστι τοῦ χρήναι τοὺς ἐν τῷ οἴκῳ πάντας χρησίμους εἶναι , μὴ ὅτι γε τοὺς οἰκείους , ἀλλὰ καὶ εἴ που τις παρατι*χοι ξένος . ἐρωτηθεὶς οὖν ὑπὸ τῆς μαίας Τηλέμαχος , τίς ἂν φάσος οἴσει , τούτεστιν ἐν χειροῖ βαστάση , ἐπεὶ ὡς ἐφύθη αἱ δουλίδες προμολῶν εἴργονται , φησίν ξείνος ὧδε . οὐ γὰρ ἀεργὸν ἀνέξομαι , ὅς πεν ἐμὸς γε χοινικὸς ἀπηται καὶ τηλῶθεν εἰληλουθώς , ἤγουν οὐδεὶς ἀογὸς τραφήσοιτο παρ’ ἐμοί . λείπει δὲ τι καὶ ἐνταῦθα ἐν τῷ , οὐ γὰρ ἀεργὸν ἀνέξομαι . λέγει γὰρ , ὡς οὐχ ἂν ἀνασχοίμην ἀργὸν ὄντα ἢ διά - ζοντα . Τὸ δὲ ἀνέξομαι ἀεργὸν τῆς ἀρχαίας Ἀτθίδος , οἱ γὰρ ὑστερον γενικῇ συντάσσουσι τὸ ἀνέξομαι . Χοινὴς δὲ νῦν ἡ τροφή . * δίσυμος γὰρ ἡ λέξις , ἐπὶ τε σκίουρος τοῦ μετροῦντος καὶ τοῦ μετροιμένου πράγματος . οὕτω δὲ καὶ ὁ μέδιμνος καὶ τὸ τάλαντον καὶ ὁ ξέστης καὶ ἕτερα πολλά . Λοιπὴς δὲ σκιὸς τι μετρητικὸν σπορίμων , μεῖζον τοῦ παρὰ τοῖς παλαιοῖς καλουμένου μέτρου . ἐκ τοῦτο παρα*τοῖς ὑστερον καὶ δεσμὸς ποδῶν καλεῖτο χοινὴς καθ’ ὁμοιότητα ὧν τῆς κατὰ τὸ σκέλος στρογ - γυλότητος . οἱ δὲ παλαιοὶ ἀπλῶς οὕτως φασί * χοινικά , παρχεία πέδαι , ὧν ἐνθεῖς ἢ χοινική , παρονο - μασθεῖσα ἐκ τῆς χοινίκος . Ἴστον δὲ ὅτι τε τὸ ἐπὶ χοινίκος μὴ καθήσθαι τὸ Πυθαγόρειον , ἤγουν μὴ τρέφεσθαι ἀργόν , ἐκ τοῦ ῥηθέντος Ὀμηρικοῦ χωρίου ὠφῆται . ἅπαξ δὲ ἡ λέξις εἴρηται ὧδε παρὰ τῷ ποιητῇ . καὶ ὅτι ὡς ἀεργὸς χοινικὸς ἐνθεῖς ἀπτεσθαι , καὶ μάλιστα νέος ὤν , κληθεὶς ἂν σιτόντροφος κατὰ τὸ , ὀκνηρὸς πάντα μέλλων σιτόντροφος , ὁ φησὶ Μένανδρος , ὡς ὁ Ἀθήναιος ἱστορεῖ . καὶ ὅτι κατὰ τὸν Βυζάντιον Δημήτριον τὸ ῥηθὲν Πυθαγόρειον αἴνημα , ὡς φησιν ὁ αὐτὸς ῥήτωρ , δήλωσις ἐστι τοῦ χρήναι μὴ σκοπεῖν τὰ ἐφήμερα , ἀλλὰ τὴν ἐπιούσαν προσδέχεσθαι . καὶ ὅτι καθάπερ ἡ χοινὴς , οὕτω καὶ ἡ ἀχάνη μέτρον * Βουώτιον , πολλῶν τινῶν , φασί , μεδίμνων . Περσικὰ δέ , φασί , μέτρα αἱ ἀχάναι , ὡς καὶ κίστας ἐπὸν τινές * εἰς ἃς ἀπετίθεντο ἐπισιτισμοὺς οἱ ἐπὶ Φωρίαν στέλλομενοι , ὡς ἐφύθη καὶ ἄλλας - χοῦ . λέγονται δὲ καὶ ἀχανίδες παρὰ τῷ χωρικῷ ἐν Ἀχαρνεύσιν . οὕτω καὶ ἀρτάβη μέτρον ἐφέρετο Περ - σηκόν . ἤν δὲ καὶ ἄοδὴς μέτρον τι , φασί , τετραχοινικόν . Ἀριστοφάνης * ἀλεῖτον μελάνων ἄοδῃχα . καὶ ἑτεὺς δὲ ἄλλο τι μέτρον , ἕκτον ἐκεῖνο μεδίμνου , οὐ δηλαδὴ ἡμισυ τὸ ἡμιέκτον . εἰ δὲ ἐθνικὸν ὧν ἡ ἀχάνη καὶ ἡ ἀχανίς , χρηστοὶ εἰσι λέξεις τοῖς Ἕλλησι , ξενίζων οὐδέν . αἱ γοῦν θρεπταὶ τοῖς δεσπόταις δοῦλαι ὁποία πρὸ ὀλίγων ἢ Μιλανθώ , ἄβραι λεγόμεναι ἐθνικῶς , κείνται παρὰ σοφοῖς Ἕλλησι . Μένανδρος * τρέφει παλλακὴν τις τοῦ πατρὸς αὐτάς , ἄβραι τῆς μητρὸς αὐτῶν γεγονυῖα . ἐστι δὲ ἄβρα κατὰ Πανσα - νίαν ἢ σύντροφος καὶ παρὰ χειρὰ θεραπαινία , ἢ καὶ οἰκότριμ παραξυτώνως κατὰ Αἰλίου Διονυσίου καὶ ἔντιμος . οὕτω κείται , ὡς ὁ αὐτὸς Διονύσιος λέγει , καὶ παρὰ Θεοπόμπῳ ἀβρυτάκη ὑπότριμμα τι δομῶ , βαρβαρίζον διὰ πράσων καὶ καρδάμων καὶ κόκκων ῥόας καὶ ἑτέρων τοιούτων . φησὶ γοῦν * ἤξα δὲ Μήδων γαῖαν , ἔνθα καρδάμων πλείστων ποιεῖται καὶ πράσων ἀβρυτάκη . Παυσανίας δὲ * καὶ ἀπὸ συνάπτως καὶ σταριδῶν εἶναι φησὶ τὸ τῆς ἀβρυτάκης ὑπότριμμα , φ καὶ πρὸς κοιλιολυσίαν ἐχρώντο . κείται δὲ καὶ ἐν Προδότη βαρβαρος λέξις ὁ βουνός * Λιβυκὴ γάρ * καὶ παρ’ ἑτέροις ὁ παρασάγγης , ὁ καὶ παρὰ Ἐμμοσένει . παρὰ τισὶ δὲ καὶ ἀγγατος τὸ εἰς ἀναδενδράδα ξύλον , καὶ ἀγγον , εἴδος δόρατος φραγγικοῦ οὔτε λίαν μικροῦ , φασίν , οὔτε μεγάλου , οὐ τὸ πλεῖστον σιδηρὸν περιέχεται , οὐ κατὰ τὸ παρὰ Λυκόφρονι σίγμνον * . ἐκεῖνο γὰρ ὁλοσίδηρον . ἢ δὲ βλωθρὴ πίτις ἐν Ἰλιάδι ὕσαις ἐπιμερίζεται γλώσσας , ἐκεῖ δεδήλωται . ὅσα δὲ καὶ βάρβαρα κῦρια ἐν Ἰλιάδι κῖνται , οἶδεν ὁ ἐπιών αὐτά . λέγει δὲ καὶ Αἰσχύλος ἐθνικώτερον καὶ οὐ κατ᾽ Ἀττικοὺς , βαλῆνα τὸν βασιλέα ἐν τῷ , βαλὴν ἀρχαῖος βαλὴν . ὁθεν καὶ βαληνναῖον ὄρος παρὰ Πλουτάρχῳ ἐν τῷ περὶ ποταμῶν ἀντὶ τοῦ βασιλικοῦ . παρὰ τῷ αὐτῷ δὲ ποιητῇ ἐν Ἀγαμέμνῳ καὶ οἱ ἄγγαροι κῖνται , λέξας φανκρῶς Περσικὴν φροντίδος φροντῶν δεῦρ᾽ ἀπ᾽ ἄγγαρον πυρὸς ἐπεμπε . τοιούτων δὲ τὸ τῶν φανῶν . κυρίως δὲ κατὰ Αἰλίου Λιονυσίου ἄγγαροι οἱ ἐκ δια - δοχῆς γραμματοφόροι . οἱ δ᾽ αὐτοί , φησι , καὶ ἀστάνδαι Περσικῶς . τίθεται δέ , φασιν , ἡ λέξις καὶ ἐπὶ φορητῶν , καὶ ὅλως ἐπὶ ἀναισθητῶν καὶ ἀνδραποδωδῶν · ὁθεν καὶ ἄγγαροφόρ*οὺν τὸ φροτία φέρειν ἄλλως τε καὶ ἐκ διαδοχῆς , καὶ ἄγγαρεύεσθαι τὸ εἰς φορητηρίαν καὶ τοιαύτην τινὰ ὑπηρεσίαν ἄγεσθαι . ἐθνικὴ δὲ λέξις καὶ ἡ μόρτη , τὸ ἕκτον , φασί , μέρος τῶν καρπῶν , ἡ ἐδίδοτο τοῖς ἐκτιμωρίοις , ὡς ἐν ἀνωνύμῳ κείται λεξικῷ ῥητορικῷ . Αἴλιος δὲ Λιονύσιος λέγει ὅτι Περσικὸν ὄνομα καὶ ὁ μανδύας . ἔοικε δέ , φησι , φαινόλη . καὶ ὁ γράψας δὲ γέγρα τὰ κρέα κατὰ γλώσσον Θρακῶν ἐγράψεν . οὐκ ἂν δὲ τις ἀπισχυνοῖσατο μὴ οὖν εἴναι καὶ τὸν ἀρόθαχα ἐθνικόν , ὅς ἐστι κατὰ τοὺς παλαιοὺς ὀρχητὴς ἢ βλάσ - φημος . Παυσανίας δὲ καὶ ἐτυμολογίαν αὐτοῦ παραδιδούς γίνεσθαι φησιν ἀπὸ τοῦ ἀρραβασσίν , ὅ ἐστιν ὀρχεῖσθαι . ὅλως δὲ εἰπεῖν , γέμει διὰ τὰς ἐπιμείξιας μυρίων ἐθνικῶν λέξεων ἡ Ἑλλάς γλῶσσα · ὁ περ εἰ καὶ παρεκβατικῶς τεθώρηται , ἀλλ᾽ οὔτε ἀμοῖσως ἔχει , καὶ οὐδὲ τῆς κατὰ τὴν χοινικὰ σκέψεως ἀπε - σχοίνισται , εἰ χοὴ πάλιν ἐθνικὴν εἰπεῖν λέξιν ὁποία ἡ σχοῖνος , ἀφ᾽ ἧς τὸ ἀποσχοινίζεσθαι . Ὅτι ἐν τῷ , Ὀδυσεὺς καὶ φαιδῖμος νιὸς ἑσφόρεον κόρυθας καὶ ἑξῆς , εἰσφορεῖν συνήθως λέγει τὸ εἰσκο - μίζειν · ψ ἐναντίον τὸ ἑσφορεῖν . φράσις δὲ κομιδῆς ὀπλῶν τὸ , ἑσφόρεον κόρυθάς τε καὶ ἀσπίδας ὀμματοδόσας , ἔχρεα τε ὀξύνετα . Ὅτι τῶν ὀπλῶν , ὡς ἐφρέθη , εἰσφορουμένων , * παροινθε Παλλάς Ἀθήνη , χρύσεον λύχνον ἔχουσα , φάος περικαλλὲς ἔποιει . καὶ ὁ Θηλέμαχος θαυμάσας , ὦ πά - τερ , φησί , ἡ μέγα θαῦμα τοῦ᾽ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι · ἔμπης μοι τοῖχοι μεγάρων καλαί τε μεσόδμαι εἰλάτιναι τε δοκοὶ καὶ χιόνες ὑψόσ᾽ ἔχοντες , τούτεστιν ἀναβαίνοντες καὶ ὡς οἷον ἀνίσχου - τες ἢ καὶ ὑψοῦ ἀνέχοντες τὰς δοκοὺς , φαίνονται ὀφθαλμοῖς ὥσει πυρὸς αἰθόμενιοι · ἢ μάλα θεὸς ἔνδον . καὶ Ὀδυσεύς , σίγα , φησί , καὶ κατὰ σὸν νόον ἴσχανε , μηδ᾽ ἐρέεινε . αὕτη τοι δίκη ἐστὶ θεοῦ , τούτεστιν αὕτη θέμις θεοῦ ἐν τῷ ἐπιχαινεσθαι ποιεῖν οὕτω , καθὰ δηλαδὴ βλέπεις . τινὲς δὲ γράφουσι , αὕτη τοι δίκη ἐστὶ θεοῦ , τούτεστιν οὐχ ἄλλος τις ὁ ἔνδον ἄρα θεὸς ἢ αὕτη ἡ δίκη , ἑομένη σύν ἡμῖν ἢ καὶ οὕσα ἤδη . ἔστι δὲ τὰ τοιαῦτα τοῦ Ὀμήρου εἰς θείαν ἐπιχορίαν παραωθηθήναι ποτὲ καὶ εἰς ἀναγκαῖον μυστηριασμόν . Ἰστέον δὲ ὅτι ὁ μῦθος μὲν Ἀθηναὶν ἐθέλει τὴν φωσφό - ρον παρεῖναι καὶ φαίνιν · φωσφόρος γὰρ αὐτὴ καὶ ἐν Ἰλιάδι ἐγράφη . ἐθέλει γὰρ Ὀμηρος μεγάλου ἔργου τοῦ κατὰ τῶν μυηστῆρων καινὰ τινα προηγῆσασθαι . ἡ δὲ ἀλληγορία τὴν τοῦ Ὀδυσεῶς λέγει ἐν τούτοις δηλοῦσθαι φρόνησιν ὀρθὴν κλελυθῶν τῶν σκότει ποδηγετουσῶν καὶ τὸ τοῦ μέλλοντος ἀφανὲς ὑπὸ φωτὶ γνώσεως ἄγουςαν . Χρύ*σεον δὲ λύχνον λαμπτήρα λέγει ὁποῖοι τινὲς πρὸ ὀλίγων καὶ οἱ τῶν μυηστῆρων , πλὴν ὅσον ἐκεῖνοι οὐ χρύσοιοι · λύχνω γάρ , φασί , τῷ παρ᾽ ἡμῖν οὐκ εἰσάγονται ἤρωες χρῶμενοι . τινὲς δὲ προσυπακοῦνσιν ἐνταῦθα τὸ ὡς , ἵνα λέγῃ ἔχουσα ὡς χρύσεον λύχνον , ὅ ἐστιν ἀμαυρὸν διδοῦσά τι φῶς ὡς ἀπὸ λάμψεως καὶ στιλβηδόνος χρυσοῦ , ὅ καὶ περικαλλὲς ἔφη , ἵνα μὴ τῷ λαμπτήρῳ φωραθῶσι τὰ ὅπλα μετακομίζοντες , καὶ ἵνα μηδὲ φαίνῃ δουλοπρεπῶς ἡ Ἀθηνα . πολλῷ γὰρ σμυνότερον αὐτόματον ἐπιλάμψαι φῶς ἢ δουλικῶς αὐτὴν ὑπηρετεῖν . Ὅτι δὲ λύχνω σύστοιχον τι λυχνόχος ὁ φανὸς καὶ τὸ λύχνιον , ὅ πέρ ἐστι λυχνία προσαρκευτόνως ἀναλόγως τῷ θύρα , θύριον καὶ λύρα , λῦριον , δηλοῦσιν οἱ παλαιοί . Τὸ δὲ ὁρῶμαι ἀντὶ τοῦ ὁρῶ . συνήθης δὲ Ὀμήρῳ ἡ τοιαύτη χρήσις , ὡς ὁψὼν καὶ ἐκ τοῦ , ὅτι ὁὰ θνησκοντας ὁράτω . Τὸ δὲ ἔμπης μετα - ληπτικὸν εἶδος ἐστὶ τοῦ δεδηλωμένου πολλαχοῦ · ἔμπης γὰρ τὸ ἴσως . αὐτὸ δὲ νῦν οὐ διστακτικόν , ἀλλ᾽ ἴσον ὁμοιωματικῶς τῷ ἐπίσης , ἵνα λέγῃ ὅτι ἐξισάζονται τὰ πρὸ ὀφθαλμῶν πυρί . Ὅτι δὲ τὸ ὁρῶ κανο - νικῶς περισπᾶται , Ἡρακλείδης δηλοῖ , γράψας οὕτω τὰ θέματα ἔχοντα μετὰ τὸ προηγούμενον ὅ , ἐν σύμφωνον ἁπλοῦν ἑπόμενον , περισπῶνται · νομῶ , * σοφῶ , ὁρῶ , φροῶ . τὸ κόπτω βαρύνεται , ἐπεὶ δύο σύμφωνα ἑπεται αὐτῷ . τὸ δὲ ὄζω καὶ δεσπόζω , ἐπεὶ διπλοῦν , ὁθεν τὸ ὁρῶ εὐλόγως περισπᾶται συμφώνου ἑνὸς ἐπαγομένου ἁπλοῦ . Πῦρ δὲ καὶ νῦν αἰθόμενον , ὡς καὶ ἐτέρωθι , πρὸς
Lemmas: ἐντεῦθεν μηδέ καλός εἰμί αὐτός , ἀλλά κατηχίζω , ὡς προερέω . Ὅρας δέ ὕπωρ ὁ ῥήτωρ νεανίας ὁ ἔννοια , ὅς ὁ πατήρ αὐτός περί ὁ ὕπλων ὑποτίθημι , ἐν ἐπιτομή καί πάντῃ ὀλίγιστος παραγράφω ὁ μαῖα εἶπον , μή πλατίνος κατά ὁ Ὀδυσσεύς ῥητορικός , ὅτι μηδέ ἐάν ἀναγκαῖος . ὅτι2 ἔοικα ἀπό φιλέω τις γίγνομαι πρός τις ὁ οἰκέω ἀμελέω ὁ , ὁ γάρ δή ποτός , τέκνον , ἐπιφρο - σύντας ἀναιρέω , οἴκος κήδω καί κτῆμα πᾶς φυλάσσω . ευφυλειος δέ ὁ Τηλέμαχος οὗτος λέγω . εἰμί δέ ἐπιφροσύνη ἢ ὁ ἀπλόος φρόνησις πλεονάζω ὁ πρόθυσις , ὡς καί ἐν ὁ επιβουχολος καί Ἐπίουρος , ἢ ὁ πλείων φρόνησις , οἷος ἢ ἐπί ὁ πρότερος ἐπιτίθημι ἢ ὕστερος ποτός , κατά ὁμοιότης ὁ Ὑπμιρ*θείος , ὅς ἀντίκειμαι ὁ Προμηθεύς , καθά καί ὁ Ἐπίφρων ὁ πρόφρων . ὁ δέ ἀναιρέω ἢ περιπτὴν καί αὐτός ἔχω ὁ πρόθεσις ἢ κατά ὁ περί Ψυχή Ἑλληνικός δόξα ἀντί ὁ ἀναλαμβάνω εἶπον ἀναμιμνήσκω λαμβάνω . ὅτι2 κεῖμαι καί ἐνταῦθα ὁ βιώσκω ἀντί ὁ βλώσκω , ὡς καί πρό οὗτος , μετά πρόθεσις μέντοι οἷος , ὁμῶς δέ οὐ ἐάω προβλέπω . ὅτι2 ὁ , οὖον γάρ ἀεργός ἀνέχω , ὡς εἄν ἐκ ὁ ἐμέω τρέφω , παραιντικόν εἰμί ὁ χρή ὁ ἐν ὁ οἶκος πᾶς χρήσιμος εἰμί , μή ὅτι γε ὁ οἰκεῖος , ἀλλά καί εἰμί ποῦ τις παρατι*χοι ξένος . ἐρωτάω οὖν ὑπό ὁ μαῖα Τηλέμαχος , τίς εἄν Φάσος φέρω , τουτέστιν ἐν χειρόομαι βαστάζω , ἐπεί ὡς φύω ὁ δουλίς προβλώσκω εἴργω , φημί ξένος ὧδε . οὖον γάρ ἀεργός ἀνέχω , ὅς Πεν ἐμός γε χοῖνιξ ἀπαιτέω καί τηλῶθεν ἔρχομαι , ἤγουν οὐδείς ἄγνυμι τρέφω παρά ἐγώ . λείπω δέ τίς καί ἐνταῦθα ἐν ὁ , οὖον γάρ ἀεργός ἀνέχω . λέγω γάρ , ὡς οὐ εἄν ἀνέχω ἀργός1 εἰμί ἢ διά - θερίζω . ὁ δέ ἀνέχω ἀεργός ὁ ἀρχαῖος Ἀτθίς , ὁ γάρ ὕστερος γενικός συντάσσω ὁ ἀνέχω . χοινεω δέ νῦν ὁ τροφή . * δίσυμος γάρ ὁ λέξις , ἐπί τε σκίουρος ὁ μετρέω καί ὁ μετροιμενω πρᾶγμα . οὗτος δέ καί ὁ μέδιμνος καί ὁ τάλαντον καί ὁ ξέστης καί ἕτερος πολύς . λοιπός δέ σκιός τίς μετρητικός σπόριμος , μείζων ὁ παρά ὁ παλαιός καλέω μέτρον . ἐκ οὗτος παρα*τοῖς ὕστερος καί δεσμός πούς καλέω χοινεω κατά ὁμοιότης ὅς ὁ κατά ὁ σκέλος στρογ - γυλοτητη . ὁ δέ παλαιός ἀπλόος οὕτως φημί * χοῖνιξ , παρχεία πέδη , ὅς ἐντίθημι ἢ χοινίκη , παρονο - μάσσω ἐκ ὁ χοῖνιξ . οἶδα δέ ὅτι τε ὁ ἐπί χοῖνιξ μή κάθημαι ὁ Πυθαγόρειος , ἤγουν μή τρέφω ἀργός , ἐκ ὁ εἴρω ομηρικός χωρίον ὠφῆται . ἅπαξ δέ ὁ λέξις εἴρω ὧδε παρά ὁ ποιητής . καί ὅτι ὡς ἀεργός χοῖνιξ ἐντίθημι ἅπτω , καί μάλιστα νέος εἰμί , καλέω εἄν σιτόντροφος κατά ὁ , ὀκνηρός πᾶς μέλλω σιτόντροφος , ὁ φημί Μένανδρος , ὡς ὁ Ἀθήναιος ἱστορέω . καί ὅτι κατά ὁ Βυζάντιον Δημήτριος ὁ ἐρώ Πυθαγόρειος αἴνημα , ὡς φημί ὁ αὐτός ῥήτωρ , δήλωσις εἰμί ὁ χρή μή σκοπέω ὁ ἐφήμερος , ἀλλά ὁ ἔπειμι προσδέχομαι . καί ὅτι καθάπερ ὁ χοινεω , οὗτος καί ὁ ἀχάνη μέτρον * βουους , πολύς τις , φημί , μέδιμνος . Περσικός δέ , φημί , μέτρον ὁ ἀχάνη , ὡς καί κίστη ἔπειμι τις * εἰς ὅς ἀποτίθημι ἐπισιτισμός ὁ ἐπί φωριάω στέλλω , ὡς φύω καί ἄλλος - χόω . λέγω δέ καί ἀχάνις παρά ὁ χωρικός ἐν Ἀχαρνεύς . οὗτος καί ἀρτάβη μέτρον φέρω Περ - σηκός . ἐάν δέ καί ἄοδὴς μέτρον τίς , φημί , τετραχοινικόν . Ἀριστοφάνης * ἀλέω μέλας ἄοδῃχα . καί ἔτος δέ ἄλλος τίς μέτρον , ἕκτος ἐκεῖνος μέδιμνος , οὖον δηλαδή ἡμισς ὁ ἡμίεκτον . εἰμί δέ ἐθνικός ὅς ὁ ἀχάνη καί ὁ Ἀχάνις , χρηστός εἰμί λέγω ὁ Ἕλλην , ξενίζω οὐδείς . ὁ γοῦν θρεπτός ὁ δεσπότης δοῦλος ὁποῖος πρό ὀλίγος ἢ Μιλανθώ , ἅβρα λέγω ἐθνικός , κεῖμαι παρά σοφός Ἕλλην . Μένανδρος * τρέφω παλλακή τις ὁ πατήρ αὐτός , ἅβρα ὁ μήτηρ αὐτός γίγνομαι . εἰμί δέ ἅβρα κατά Πᾶς - νία ἢ σύντροφος καί παρά χείρ θεραπαινία , ἢ καί οἰκότριμ παραξυτώνως κατά Αἴλιος Διονύσιος καί ἔντιμος . οὗτος κεῖμαι , ὡς ὁ αὐτός Διονύσιος λέγω , καί παρά Θεόπομπος αβρυτηκω ὑπότριμμα τίς δομέω , βαρβαρίζω διά πράσον καί κάρδαμον καί κόκκος ῥόος καί ἕτερος τοιοῦτος . φημί γοῦν * ἄγω δέ Μῆδος γαῖα , ἔνθα κάρδαμον πλεῖστος ποιέω καί πράσον αβρυτηκω . Παυσανίας δέ * καί ἀπό συναπτός καί σταρίδα εἰμί φημί ὁ ὁ αβρυτηκω ὑπότριμμα , φ καί πρός κοιλιολυσία χράω . κεῖμαι δέ καί ἐν προδότης βάρβαρος λέξις ὁ βουνός * λιβυκός γάρ * καί παρά ἕτερος ὁ παρασάγγης , ὁ καί παρά Ἐμμοσένει . παρά τις δέ καί ἄγγατος ὁ εἰς ἀναδενδράς ξύλον , καί ἄγγος , εἶδος δόρυ φραγγικός οὔτε λίαν μικρός , φημί , οὔτε μέγας , οὖον ὁ πλεῖστος σίδηρος περιέχω , οὖον κατά ὁ παρά Λυκόφρων σίγμνον * . ἐκεῖνος γάρ ὁλοσίδηρος . ἢ δέ βλωθρός Πιτῖς ἐν Ἰλιάς ὕω ἐπιμερίζω γλῶσσα , ἐκεῖ δηλόω . ὅσος δέ καί βάρβαρος κύριος ἐν Ἰλιάς κιντ , οἶδα ὁ ἔπειμι αὐτός . λέγω δέ καί Αἰσχύλος ἐθνικός καί οὖον κατά ἀττικός , βάλλω ὁ βασιλεύς ἐν ὁ , βαλλήν ἀρχαῖος βαλλήν . ὅθεν καί βαληνναῖον ὄρος παρά Πλούταρχος ἐν ὁ περί ποταμός ἀντί ὁ βασιλικός . παρά ὁ αὐτός δέ ποιητής ἐν Ἀγαμέμνῳ καί ὁ ἄγγαρος κιντ , λέγω φανκρῶς Περσικός φροντίς Φρόντων δεῦρο ἀπό ἄγγαρος πυρός πέμπω . τοιοῦτος δέ ὁ ὁ φαίνω . κύριος δέ κατά Αἴλιος λιονυσιον ἄγγαρος ὁ ἐκ διά - δοχή γραμματοφόρος . ὁ δέ αὐτός , φημί , καί ἀστάνδης Περσικός . τίθημι δέ , φημί , ὁ λέξις καί ἐπί φορητός , καί ὅλως ἐπί ἀναισθητέω καί ἀνδραποδώδης · ὅθεν καί ἄγγαροφόρ*οὺν ὁ φροτία φέρω ἄλλως τε καί ἐκ διαδοχή , καί ἀγγαρεύω ὁ εἰς φορητηρίαν καί τοιοῦτος τις ὑπηρεσία ἄγω . ἐθνικός δέ λέξις καί ὁ Μόρτη , ὁ ἕκτος , φημί , μέρος ὁ καρπός , ὁ δίδωμι ὁ εκτιμωριος , ὡς ἐν ἀνώνυμος κεῖμαι λεξικός ῥητορικός . Αἴλιος δέ λιονυθεος λέγω ὅτι Περσικός ὄνομα καί ὁ μανδύας . ἔοικα δέ , φημί , φαινόλη . καί ὁ γράφω δέ γράω ὁ κρέας κατά γλωσσός Θρᾷξ γράφω . οὐ εἄν δέ τις ἀπισχυνοῖσατο μή οὖν εἶμι καί ὁ ἀρόθαχα ἐθνικός , ὅς εἰμί κατά ὁ παλαιός ὀρχέομαι ἢ βλάς - φημος . Παυσανίας δέ καί ἐτυμολογία αὐτός παραδίδωμι γίγνομαι φημί ἀπό ὁ ἀρραβασσίν , ὅς εἰμί ὀρχέομαι . ὅλως δέ εἶπον , γέμω διά ὁ ἐπιμειξία μυρίος ἐθνικός λέξις ὁ Ἑλλάς γλῶσσα · ὁ περ εἰμί καί παρεκβατικός θωράω , ἀλλά οὔτε ἀμός ἔχω , καί οὐδέ ὁ κατά ὁ χοῖνιξ σκέψις θέραψ - σχοινίζω , εἰμί χοή πάλιν ἐθνικός εἶπον λέξις ὁποῖος ὁ σχοῖνος , ἀπό ὅς ὁ ἀποσχοινίζω . ὅτι2 ἐν ὁ , Ὀδυσσεύς καί φαίδιμος νιος εσφορεω κόρυς καί ἑξῆς , εἰσφορέω συνήθης λέγω ὁ εἰσκο - μιζεω · ψ ἐναντίος ὁ εσφορεω . φράσις δέ κομιδή ὁπλή ὁ , εσφορεω κόρυς τε καί ἀσπίς ομματοδοσος , χρεία τε ὀξύνω . ὅτι2 ὁ ὁπλή , ὡς φέρω , εἰσφορέω , * παροελμινς Παλλάς Ἀθήνη , χρύσεος λύχνος ἔχω , φάος περικαλλής ποιέω . καί ὁ Θηλέμαχος θαυμάζω , εἰμί πᾷ - τερ , φημί , ὁ μέγας θαῦμα Τούο ὀφθαλμός ὁράω · ἔμπας ἐγώ τοῖχος μέγαρον καλός τε μεσόδμη ἐλάτινος τε δοκός καί χιών ὑψόσε ἔχω , τουτέστιν ἀναβαίνω καί ὡς οἷος ἀνίσχω - αἱρέω ἢ καί ὑψόω ἀνέχω ὁ δοκός , φαίνω ὀφθαλμός ὠθέω πυρός αἴθω · ἢ μάλα θεός ἔνδον . καί Ὀδυσσεύς , σῖγα , φημί , καί κατά σός νόος ἰσχάνω , μηδέ ἐρεείνω . οὗτος ὅς δίκη εἰμί θεός , τουτέστιν οὗτος θέμις θεός ἐν ὁ ἐπιχαίνω ποιέω οὗτος , καθά δηλαδή βλέπω . τις δέ γράφω , οὗτος ὅς δίκη εἰμί θεός , τουτέστιν οὐ ἄλλος τις ὁ ἔνδον ἄρα θεός ἢ οὗτος ὁ δίκη , μαί σῦς ἐγώ ἢ καί εἰμί ἤδη . εἰμί δέ ὁ τοιοῦτος ὁ Ὄμηρος εἰς θεῖος ἐπιχώριος παραωθηθήναι ποτέ καί εἰς ἀναγκαῖος μυστηριασμός . ἰστέον δέ ὅτι ὁ μῦθος μέν Ἀθῆναι ἐθέλω ὁ φωσφό - ἀντίμοιρος πάρειμι καί φαῖνις · φωσφόρος γάρ αὐτός καί ἐν Ἰλιάς γράφω . ἐθέλω γάρ Ὅμηρος μέγας ἔργον ὁ κατά ὁ μυηστῆρων καινός τις προηγέομαι . ὁ δέ ἀλληγορία ὁ ὁ Οδυσέως λέγω ἐν οὗτος δηλόω φρόνησις ὀρθός κλύω ὁ σκότος ποδηγετέω καί ὁ ὁ μέλλω ἀφανής ὑπό φάος γνῶσις ἄγω . Χρύσεος δέ λύχνος λαμπτήρ λέγω ὁποῖος τις πρό ὀλίγος καί ὁ ὁ μυηστῆρων , πλήν ὅσος ἐκεῖνος οὖον χρύσω · λύχνος γάρ , φημί , ὁ παρά ἐγώ οὐ εἰσάγω ἥρως χράω . τις δέ προσυπακούω ἐνταῦθα ὁ ὡς , ἵνα λέγω ἔχω ὡς χρύσεος λύχνος , ὅς εἰμί ἀμαυρός δίδωμι τίς φάος ὡς ἀπό λάμψη καί στιλβηδών χρυσός , ὅς καί περικαλλής φημί , ἵνα μή ὁ λαμπτήρ φωράω ὁ ὅπλον μετακομίζω , καί ἵνα μηδέ φαίνω δουλοπρεπῶς ὁ Ἀθηνᾶ . πολύς γάρ σμυνοτερος αὐτόματος ἐπιλάμπω φάος ἢ δουλικῶς αὐτός ὑπηρετέω . ὅτι2 δέ λύχνος σύστοιχος τίς λύχνος ὁ φανός καί ὁ λύχνιον , ὅς περ εἰμί λυχνία προσαρκευτοναω ἀνάλογος ὁ θύρα , θύριον καί λύρα , Λύριον , δηλόω ὁ παλαιός . ὁ δέ ὁράω ἀντί ὁ ὁράω . συνήθης δέ Ὅμηρος ὁ τοιοῦτος χρῆσις , ὡς ὄψον καί ἐκ ὁ , ὅτι ὀά θνῄσκω ὁράω . ὁ δέ ἔμπας μετά - ληπτικός εἶδος εἰμί ὁ δηλόω πολλαχοῦ · ἔμπας γάρ ὁ ἴσως . αὐτός δέ νῦν οὖον διστακτικός , ἀλλά ἴσος ὁμοιωματικῶς ὁ ἐπίσης , ἵνα λέγω ὅτι ἐξισάζω ὁ πρό ὀφθαλμός πῦρ . ὅτι2 δέ ὁ ὁράω κανό - νικάω περισπάω , Ἡρακλείδης δηλόω , γράφω οὗτος ὁ θέμα ἔχω μετά ὁ προηγούμενος ὅς , ἐν σύμφωνος ἁπλόος ἕπω , περισπάω · νομάζω , * σοφός , ὁράω , φροῶ . ὁ κόπτω βαρύνω , ἐπεί δύο σύμφωνος ἕπω αὐτός . ὁ δέ ὄζω καί δεσπόζω , ἐπεί διπλόος , ὅθεν ὁ ὁράω εὔλογος περισπάω σύμφωνος εἷς ἐπάγω ἁπλόος . πῦρ δέ καί νῦν αἴθω , ὡς καί ἑτέρωθι , πρός