eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1807
φρεσί κεχωμένος ἀγαθαῖς ἀνδάνει τῇ Πηνελόπῃ , ὡς δὲ μνηστὴρ ἀφανδάνει . ἐπίτηδες δὲ καὶ τοὺς τοιούτους ὁ ποιητὴς συμπαροικαλαμβάνει τοῖς ἀτασθαλίοις μνηστήροις , ὡς ἂν βραχὺ τι ἀνασειράζοιτο ἢ τῶν πλειόνων ὑβρις . Ὅσα δὲ καὶ τοῦ , φρεσὶ κέχοτο , ἐξ οὗ παρὰ τῷ ῥήτορι τοῦ , κέχρηται συμφρεσῖ , καὶ ὅσα τοιαῦτα . * καὶ ὡς θεῖον τὸ βασταλίκον ἔστι γένος , καὶ οἷον δεῖνον εἶναι πτεῖνθαι διὰ τὴν θεῖον-30 τητα . καιρία δὲ λέξις τὸ πτεῖναι , διό καὶ ἐπιμένει αὐτῇ . Τὸ δὲ θεῶν εἰρώμεθα βου - λάς , ὁμοιον ὡς εἰ καὶ εἴπεν ὅτι πτεῖνομεν Τηλέμαχον ὧσὼ ἐπισπόμενοι ὁμηγῇ . Τὸ δὲ θέμιστες Λιὸς φασὶ τινες μὴ δεῖν ἐπὶ μαντείας τίθεσθαι · ἄγορας γὰρ καὶ βουλῆς λέξιν εἶναι τὴν θέ - μιν · διὸ ἀντὶ τοῦ θέμιστες τόμουροι γράφουσιν , ὅ ἐστι μαντεία , ὡς καὶ προγέγραπται . ὅρος γὰρ κατὰ τὸν γεωγράφον Τόμουρος , ὑφ’ ὃ κείται ἱερὸν τὸ ἐν Ἀωδύνη κατὰ Θεσπρωτίαν . ἐξ οὗ * τόμουροι , οἱ ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ λεγόμενοι ὑποψήται Λιὸς ἀναπτόδους χαμαιένναι , καὶ αἱ μαντεῖαι τόμουραι . βέλ - τιον γὰρ , φησι , τόμουρος ἢ θέμιστας γράφειν . θέμιστες γὰρ οὐ τὰ μαντεῖα ἀλλ’ αἱ βουλαὶ καὶ τὰ βου - λεύματα καὶ τὰ νομοθετήματα . Τοῖς δὲ ῥηθεῖσι τοιούτοις καὶ ὁ παρὰ τῷ Λυκόφρονι συνοικαζέται τόμουρος νημερτέστατος , ἤγουν ὁ τὸ μὴ ὄν ὁρῶν μαντικῶς . Ὅτι εἰ καὶ καταμύνας οἱ μνηστῆρες ἐβουλεύσαντο κατὰ Τηλεμάχου , ἀλλ’ ὅμως ὁ προδηλωθεὶς κήρυξ Μέδων μαθὼν κατεμήνυσεν τῇ Πηνελόπῃ . καὶ αὐτὴ γνω*σα ἐνόησε φανῆναι τοῖς μνηστήροις , ὡς καὶ ἄλλοτε ποιεῖν εἴωθε κατὰ ποσὰ χρονικὰ διαστήματα , καὶ δι’ ἐμφανισθείσα τοὺς μὲν ἄλλους ἀφήσι καθῆσθαι ἐπὶ ξεστοῖσι θρό - νοιςιν , Ἀντιώω δὲ φησιν ἐπιπλήττουσα · Ἀντίνοος ὑβριν ἔχων κακομήχανε , καὶ δὴ ἤγουν δή σε φασιν ἐν’ Ἰθάκῃ μηδ’ ὁμιλίκας εἶναι ἀριστον βουλὴ καὶ μύθοισιν · οὐ δ’ οὐκ ἄρα τοῖς ἐθίστα * μάργες , τουνέστι μαινόμην , τί δὲ οὐ Τηλεμάχῳ θανάτουν τε μόρον τε βάπτεις , οὐδ’ ἱκέτας ἐμπάζεσαι οἷον ἄρα Ζεὺς μάρτυρος ; οὐδ’ ὁσίη κακὰ βάπτειν ἀλλήλοιςιν . εἶτα ἐριμνεύουσα τὸ , οὐδ’ ἱκέτας ἐμπάζεσαι , καὶ εἰς ἀχοηστίαν δὲ ὀνειδίζουσα ἑρωτᾷ λόγους ἀναμνηστικοὺς , ὧν Ὀδυσ - σεύς ὠφελήσας Εὐπεύην τὸν Ἀντινόου πατέρα εἰπόσα · ἢ οὐκ οἶσθα ὅτε δεῦρο πατὴρ τεὸς ἦκτο , τουνέστιν ἱκέτευν φεύγων , δῆμον ὑποδείσας τῶν Ἰθακησίων . δι’ γὰρ κεχλώιατο λῆην , οὖνεκα ληιστήρων ἐπισπόμενος Ταφίουςιν ὁ Εὐπεύης ἥκαχε Θεσπρωτοῖς . οἱ δὲ , τουνέστιν οἱ Θεσπρωτοί , ἡμῖν ἀφθμοι ἦσαν , ἤγουν φίλοι . καὶ οἱ μὲν Ἰθακῖσιοι ἐθέλον φθῖσαι τὸν Εὐπεύην καὶ ἀποφθᾶσαι φίλον ἤτορ , ἢ δὲ κατὰ ζοὴν φαγέυν μνοιούσα πολλήν . ἀλλ’ Ὀδυσοὺς κατέ - ρυχε καὶ ἐσχεθὲν ἱκέμονς περ . τοῦ νῦν οἴκον ἄτιμον ἔδεις , μνᾶς δὲ γυναῖκα , παῖδὰ τ’ ἀποκτείνεις , ἐμέ*τε μεγάλως ἀκαχίζεις , ἣν δηλαδὴ ἐχόρην ὡς μνηστήρὶ θεραπεύειν . ἀλλὰ σε παύσασθαι κέλομαι καὶ ἀνωγέμεν ἄλλους . τοῦτο δὲ λέγει ἐμφαίνουσα , διὰτὶ πρὸς μόνον αὐτὸν ἀπε - τείνατο τοὺς λόγους , ὡς πάντων δηλαδὴ αἴτιον καὶ πειθόντα καὶ τοὺς ἄλλους ἐπισθαι οἷς αὐτὸς ἐθέλει . Σημειῶσαι δὲ , ὡς οὐ πρὸς τρυγὴν ἢ Πηνελόπη τοῖς μνηστήροις ἐπεφαίνετο , ἀλλ’ ὅτε τι τυχὸν κατήπειγεν , ὡς καὶ ἐνταῦθα ἢ κατὰ τοῦ παιδὸς ἐπιβουλὴ ἐμφανίζα αὐτὴν παύσουσαν τὸ μελετώ - μενον κακόν . Ὅβιον δὲ ἔχων ὁ ὑφριστὴς ὡς ἐν περιφράσει . Κακομήχανον δὲ καλεῖ τὸν Ἀντίνοον , ὅ περ ὁμοιὸν ἐστι πρὸς τὶ ἀμίχα*νος Ἥρη , ὡς ἀεὶ τε τοιούτον καὶ πρὸς διαστολὴν ἴσως τοῦ μὴ τοιούτου Ἀμφινόμου , ὃς ἀεὶ ἀνδάνων αὐτῇ μύθοις οἷα φρεσὶ κεχωμένος ἀγαθαῖς , ὅ ἐστιν οὐ διὰ καλλιέπειαν ἀλλ’ ὅτι νοῦν αὐτῷ ἔχον οἱ λόγοι φρενῆρει ὄντι , καὶ νῦν αὐτῇ μάλιστα ἥρεσεν ἂν ὑπὲρ τοῦ παιδὸς λαλήσας . ῥητορικῶς δὲ ἢ Πηνελόπη τὸ ἀριστον εἶναι βουλὴ καὶ μύθοις τὸν Ἀντίνοον ἀνατρέπει , ἐξ ὧν ἀδίκως ποιεῖ ὁ ἀμαρτάνων εἰς αὐτὸν τὴν ἱκέσιον . ὡς γὰρ Διομήδης καὶ Γλαῦκος , ξένοι πατρώοι , ἤδη δὲ καὶ Μέντης καὶ Τηλέμαχος , οὕτω καὶ νῦν Τηλέμαχος καὶ Ἀντίνοος ἱκτέοι πατρώοι ἀλλήλοις συνάγονται . καὶ ἐστιν οὐ μόνον Εὐπεύης ἱκέτης τῷ Ὀδυσοῦ καὶ δι’ ἐκείνον καὶ Ἀντίνοος ἱκέτης πατρώος τῷ Τηλεμάχῳ , ἀλλὰ καὶ ἀνάπαλιν Ὀδυσοὺς τε ἱκέτης τῷ Εὐπεύει , οὐχ’ ὡς ἱκετεύσας μόντοι , ἀλλ’ ὡς ἱκετευθείς . καὶ Τηλέμαχος δὲ ἱκέτης ὁμοίως τῷ Ἀντινῶ , ἵνα ἢ μέση λέξις τὸ ἱκέτης καὶ ὁμώνυμος , καθὰ καὶ ὁ ξένος , ὃς καὶ τὸν ξενισθέντα δηλοῖ καὶ τὸν ξενίσαντα · ξένοι γὰρ ἄμφω ἀλλήλων , καθὰ καὶ ὁ ἱκετεύσας καὶ ὁ τὴν ἱκεσίαν δεξάμενος ἤτοι κατὰ τοὺς παλαιούς εἰπεῖν ἱκετοδόχος ἱκέται εἰσὶν * ἀλλήλοις . τοιούτον καὶ ὁ προστρόπαιος , ἐπεὶ μέσως ἔχει καὶ αὐτός . προστρόπαιος τε γὰρ Ζεὺς ἐν ῥητορικῷ λεξικῷ , φ’ ἂν τις , φασί , προστρέποιτο δεόμενος , καὶ προστρόπαιος ὁ ἰκέτης , ὁ πρὸς τινα δηλαδὴ δεητικῶς τρεπόμενος . τοιόν τε τι καὶ ὁ χρηστής · ὁ δανεί - σας τε γὰρ οὕτω καλεῖται καὶ ὁ ὀφείλων . Τὸ δὲ μεθ’ ὁμῆλας ἀντὶ τοῦ καθ’ ὁμῆλας , ἦγον ἐν ὁμῆλαζι . Τὸ δὲ ἐμπάζει νῦν μὲν αἰτιατικῇ συντέτακται καὶ λαμβάνεται ἀντὶ τοῦ , δι’ ἐπιστροφῆς ἔχει · ὡς ταπολλὰ δὲ μετὰ γενικῆς . οἷον καὶ τὸ , ὁ δ’ οὐκ ἐμπάζετο ἰφὼν ἦγον ἐπιστρέφειν . καί , οὔτε θεοπροπίης ἐμπάζομαι . Τὸ δὲ μάρτυρος πρωτότυπὸν φασιν εἶναι τοῦ μάρτυς . ποιῆσαν ἐκεῖνο διὰ συγχωπῆς · οὐδὲν εὐλόγως οὐδὲ ἔχει κλίσιν ὁ μάρτυς . ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἔσται . ἐν δὲ γε τοῖς ὀνοματικοῖς τοῦ Ἡροδιανοῦ φέρεται ὡς ἐκ τοῦ μάρτυς γίνεται κατὰ τινα διά - λεκτον τροπή τοῦ σ’ εἰς ῥ ὁ μάρτυρ , οὐ ἡ γενικὴ ἀναδραμοῦσα εἰς εὐθείαν κινεῖ τὸν μάρτυρον . Ἀωρικὴ δὲ τις ἡ ῥηθεῖσα ἐν ταῖς εὐθείας τροπαὶ τοῦ σ’ εἰς ῥ , ὡς ἐστι καὶ παρὰ Ἱαμβλίχῳ εὑρεῖν ἐν οἷς εἰς τὸν Πευδάγογον ἔγραψεν . Ἰστέον δὲ ὅτι μάρτυς λέγεται τοῖς ἰκέταις ὁ Ζεὺς καθὲ καὶ τοῖς ξένοις καὶ τοῖς ἐταίροις , ἵνα ὡς ἐν εἰδὼς καὶ ἐπιμνητωρ ποιητικῶς εἰπεῖν ὑστερον τοῖς ἀ*μαρτάνουσι γίνοιτο . Τὸ δὲ οὐδ’ ὁσίη ἀντὶ τοῦ οὐδ’ ὅσιον ἠλλείφθαι δοκεῖ . λείπει γὰρ τὸ , βουλὴ ἢ τοιόνδε τι , ἵνα λέγῃ , ὡς οὐκ ἐστιν ὁσία δίκη ἢ βουλὴ ἢ πράξις τὸ τοὺς ἰκέτας ῥάπτειν ἀλλήλοις κακὰ · ὁ γνωμικῶς ῥηθὲν ἐντρέψει τὸν Ἀντίνοον , αἱ περ ὀφειλέτης ὢν σωτηρίας τῷ Τηλεμάχῳ διὰ τὴν πατρῴαν ἰκεισίαν , ὁ δὲ βούλεται τὰ πρὸς ὀλεθρον αὐτοῦ . Ἰστέον δὲ ὅτι καθάπερ ἐλλίπες , ὡς ἐρρέθη , τὸ οὐχ’ ὁσίη , οὕτω καὶ ἡ αὐτοῦ ἐκκμικία τὸ οὐχ’ ὅσιον . νοεῖται γὰρ ἀντὶ τοῦ οὐχ’ ὅσιον πράγμα ἐστὶ . Τὸ δὲ ῥάπτειν φιλὴ τροπαὶ ἐστι τῷ ποιητῇ ἐπὶ τῶν κατὰ δόλον · φθάσας τε οὖν ἔφη , φόνον αἰπὺν ἐράπτουσι . καὶ νῦν δὲ θάνατον ῥάπτετε ῥησί , καί , κακὰ ῥάπτειν ἀλλήλοις . Τὸ δὲ δήμων ὑποδδείσας παρηχά μέν πως κατὰ τὸ , τόν , καὶ ὑπέδεισαν μάκαρες θεοὶ οὐδὲ τ’ ἔδησαν · δηλοῖ δὲ τὸ ἀσχετον τῆς δημοτικῆς ὁμῆς , ἢ κριούσων πυρὸς κατὰ τὴν τραγωδίαν ἀκολάστως ἐπανέμεται τὰ καθ’ ὧν ὁμίλει . μέγα οὖν τι ἀφελή - σεν Ὀδυσσεὺς τὸν Ἐπειθὴν ἀπαλλάξας αὐτὸν τοῦ κατὰ τὸν δήμων δέους . Τοὺς δὲ Τα - γήιους ληιστήρας καὶνταθὰ ὁ ποιητὴς ἱστορεῖ . ἀρδημοι δὲ οἱ κατὰ φιλίαν ἡμοσμένοι . ἀρδημὸς γὰρ ἡ φιλία , ὡς καὶ Ἀλλαχοῦ ἐφάνη . Τὸ δὲ φθίσει καὶ τὸ ἀπορθοῖσαι ταυτὰ νοοῦσι , καθὰ * καὶ τὸ , θάνατόν τε μόρον τε , καὶ τὸ , μενοιχέα πολλήν . ζωὴν δὲ καὶ νῦν τὸν βίον λέγει , τουνεὶστί πάντα τὰ εἰς τὸ ζῆν ἐπιτήδεια . Ἐν δὲ τῷ , οἶκον ἄτιμον , οἶκον μὲν λέγει τὰ ἐν τῷ οἴκῳ , ἀπὸ τοῦ τόπου τὰ ἐν τόπῳ δηλῶν ἦγον ἐκ τοῦ περιέχοντος τὸ περιεχόμενον , ἄτιμον δὲ τὸν ἀτιμώρητον , ἢ καὶ ἐπιρρηματικῶς ἀντὶ τοῦ ἀτίμως , προῖκα , δωρεάν · μὴ καταβαλὼν τιμὴν ὁ ἐστιν τίμημα τῶν ἐσθιομένων . Ἐνταῦθα δὲ ὥρα καὶ πυκνότης καὶ γοργότης νοημάτων μετὰ κάλλους ἐν τῷ , τοῦ , ἤτοι τοῦ ἰκέτου , οἶκον ἄτιμον ἔδεις οὐ ὁ πατὴρ Ὀδυσσεὺς μενοιχέα περιωσώσατό σε ζώην . μνάα δὲ γυναικά οὐ δικαίως , τὴν τοῦ εὐεργέτου . παῖδά τ’ ἀποκτεῖνεις , τὸν πατρῴων δηλαδὴ ἰκέτην . ἐμὲ τε οὐχ’ ἀπλῶς ἀλλὰ μεγάλως ἀκαχίζεις , ἣν μεγάλως ἔδει εὐφραίνειν διὰ τὴν μησιτείαν . τέσσαρες οὖν ἔννοιαι αὐτοτελεῖς δυσὶ στίχοις ἔγκεινται μετὰ παρίσων τριῶν , τοῦ ἔδεις , κτεῖνεις , ἀκαχίζεις . ὧν τὸ κτεῖνεις δριμέως ἐρρέθη , ὡς εἰ καὶ ἤδη ἐνηργήτο εἰς τὸν παῖδα ὁ φόνος . Ὁμοιὸ δὲ συγχωπαὶ τὰ ῥηθέντα κόμματα . διὸ καὶ παύει τὸν λόγον εὐθὺς ἡ φιλόσοφος γυνή , μηδὲν ἀγεννῆς ἀξιῶσασα , ἀλλὰ βασιλικῶς εἰποῦσα τὸ , ἀλλὰ σε παύσασθαι κέλομαι , εἰπε καὶ οἴονεὶ θεραπεύσασα κολακευτικῶς ἐν τῷ , * καὶ ἀνωγέμεν ἄλλους . Ὅτι Ἀντίνοος μὲν εἰ καὶ θρασὺς καὶ ὑβριν ἔχων ὡς προσεχῶς ἀνείδισται , ἀλλ’ οὐν σιγᾷ ἐφ’ οἷς ἡ Πηνελόπη καταφροτικῶς αὐτῷ προσήνγκεται . Εὐρύμαχος δὲ οἷα κρω - φήνους ὑποθλως καὶ δογματικῶνς ἀμιρδόμενος τοιαῦτα ῥησί · θάρσει , μὴ τοι ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῆσι μελόντων . οὐν ἐσθ’ οὗτος ἀνήρ οὐδ’ ἔσσεται οὐδὲ γένηται , ὡς κεν Τηλεμάχῳ σῷ νιέ χείρας ἐποι - σοι ζώντος γ’ ἐμὲθεν καὶ ἐπὶ χθονὶ δερκομένοιο . ὧδε γὰρ ἐξε*ρέω , καὶ μὴν τετελεσμένον ἔσται . αἱρά οἱ αἵμα κελαινὸν ἐρωήσι περὶ δουρὶ ἡμετέρῳ . ἐπεὶ καὶ ἐμὲ πολίπορθος Ὀδυσσεὺς πολλάκι γυνάσιν οἴσιν ἐφισάμενος κρέας ὁπτόν ἐν χείρεσσιν ἔθηκεν , ἐπέσχε τε οἶνον ἐρυθρόν . τῷ μοι Τηλέμαχος πάν - των πολὺ φιλτάτος ἐστιν ἀνδρῶν . οὐδὲ τί μιν θάνατον τρομέσθαι ἄνωγα ἐκ γε μνηστήρων . θεόθεν δ’ οὐκ ἔστ’ ἀλιέσθαι . καὶ τοιαῦτα μὲν ὁ ὕπουλος Εὐρύμαχος κατὰ γε σῆμα · βούλεται δὲ τῇ ἀλη - θείᾳ λέγειν , ὅτι ἐμοῦ ζῶντος οὐδείς ἐσται , ὡς πρὸ ἐμοῦ ἢ δίχα ἐμοῦ ἐπιβουλεύσεια τῷ Τηλεμάχῳ . οὕτω δὲ καὶ τὸ , αἱρά οἱ αἵμα κελαινὸν ἐρωήσει , δοκεῖ μὲν λέγειν ὅτι τὸ αἵμα τοῦ ἐπιβουλεύ -
Lemmas: φρήν χόω ἀγαθός ἁνδάνω ὁ Πηνελόπη , ὡς δέ μνηστήρ ἀφανδάνω . ἐπίτηδες δέ καί ὁ τοιοῦτος ὁ ποιητής συμπαροικαλαμβάνει ὁ ἀτασθαλίοις μνηστήρ , ὡς εἄν βραχύς τίς ἀνασειράζω ἢ ὁ πλείων ὕβρις . ὅσα δέ καί ὁ , φρήν χέω , ἐκ ὅς παρά ὁ ῥήτωρ ὁ , χράομαι συμφράζω , καί ὅσος τοιοῦτος . * καί ὡς θέω ὁ βασταλίκον εἰμί γένος , καί οἷος δεῖνος εἰμί πτεῖνθαι διά ὁ ἦθος τητάω . καίριος δέ λέξις ὁ πτεῖναι , διό καί ἐπιμένω αὐτός . ὁ δέ θεός εἴρω βοῦς - λᾶας , ὅμοιος ὡς εἰμί καί εἶπον ὅτι πέτομαι Τηλέμαχος ὠθέω ἐφέπω ὁμηγῇ . ὁ δέ θέμις λίς φημί τις μή δήω ἐπί μαντεῖος τίθημι · ἀγορά γάρ καί βουλή λέξις εἰμί ὁ ΘΕ - ὅς · διό ἀντί ὁ θέμις τόμουρος γράφω , ὅς εἰμί μαντεῖος , ὡς καί προγράφω . ὅρος γάρ κατά ὁ γεωγράφος τόμουρος , ὑπό ὅς κεῖμαι ἱερόν ὁ ἐν Ἀωδύνη κατά Θεσπρωτίς . ἐκ ὅς * τόμουρος , ὁ ὑπό ὁ ποιητής λέγω ὑποψάω λίς αναπτοδιδωμι χάπτω , καί ὁ μαντεῖος τόμουρος . Βέλ - Τῖον γάρ , φημί , τόμουρος ἢ θέμις γράφω . θέμις γάρ οὖον ὁ μαντεῖος ἀλλά ὁ βουλή καί ὁ βοῦς - λευματη καί ὁ νομοθέτημα . ὁ δέ εἴρω τοιοῦτος καί ὁ παρά ὁ Λυκόφρων συνοικαζω τόμουρος νημερτής , ἤγουν ὁ ὁ μή εἰμί ὁράω μαντικός . ὅτι2 εἰμί καί καταμύνω ὁ μνηστήρ βουλεύω κατά Τηλέμαχος , ἀλλά ὅμως ὁ προδηλόω κῆρυξ Μέδων μανθάνω καταμηνύω ὁ Πηνελόπη . καί αὐτός γνω*σα νοέω φαίνω ὁ μνηστήρ , ὡς καί ἄλλοτε ποιέω εἴωθα κατά ποσός χρονικός διάστημα , καί διά ἐμφανίζω ὁ μέν ἄλλος ἀφίημι κάθημαι ἐπί ξεστός θρόος - νοιςιν , Ἀντιώ δέ φημί ἐπιπλήσσω · Ἀντίνοος ὕβρις ἔχω κακομήχανος , καί δή ἤγουν δή σύ φημί ἐν Ἰθάκη μηδέ ομικαθηλιξ εἰμί ἀγαθός βουλή καί μῦθος · οὖον δέ οὐ ἄρα ὁ ἐθίστα * μάργα , τουνέστι μαίνομαι , τίς δέ οὖον Τηλέμαχος θανατόω τε μόρον τε βάπτω , οὐδέ ἱκέτης ἐμπάζομαι οἷος ἄρα Ζεύς μάρτυς ; οὐδέ ὁσία κακός βάπτω ἀλλήλων . εἶτα εριμνευειμι ὁ , οὐδέ ἱκέτης ἐμπάζομαι , καί εἰς ἀχοηστίαν δέ ὀνειδίζω ἐρωτάω λόγος ἀναμνηστικός , ὅς Ὀδυς - Σεύς ὠφελέω Εὐπεύην ὁ Ἀντίνοος πατήρ εἶπον · ἢ οὐ οἶδα ὅτε δεῦρο πατήρ τεός ἄγω , τουνέστιν ἱκετεύω φεύγω , δῆμος ὑποδείδω ὁ Ἰθακήσιος . διά γάρ χλιάω ληνός , οὕνεκα ληιστηρον ἐφέπω Ταφίουςιν ὁ Εὐπεύης ἀχεύω Θεσπρωτός . ὁ δέ , τουνέστιν ὁ Θεσπρωτός , ἐγώ ἀφθμοι εἰμί , ἤγουν φίλος . καί ὁ μέν ιθακιθεος ἐθέλω φθίω ὁ Εὐπεύην καί ἀποφθάνω φίλος ἦτορ , ἢ δέ κατά ζοὴν φαγέω μνοειμι πολύς . ἀλλά οδυσος κατέ - ρυχε καί ἔχω ἱκνέομαι περ . ὁ νῦν οἴκος ἄτιμος δήω , μνᾶ δέ γυνή , παῖς τε ἀποκτείνω , ἐμέ*τε μέγας ἀχεύω , ὅς δηλαδή χόρη ὡς μνηστήρ θεραπεύω . ἀλλά σύ παύω κέλομαι καί ἄνωγα ἄλλος . οὗτος δέ λέγω ἐμφαίνω , διατί πρός μόνος αὐτός θέραψ - τείνω ὁ λόγος , ὡς πᾶς δηλαδή αἴτιος καί πείθω καί ὁ ἄλλος επιεπομαι ὅς αὐτός ἐθέλω . σημειόω δέ , ὡς οὖον πρός τρύγη ἢ Πηνελόπη ὁ μνηστήρ ἐπιφαίνω , ἀλλά ὅτε τίς τυγχάνω κατεπείγω , ὡς καί ἐνταῦθα ἢ κατά ὁ παῖς ἐπιβουλή εμφανίζω αὐτός παύω ὁ μελετάω - μένω κακός . Ὅβιον δέ ἔχω ὁ υφριιστημι ὡς ἐν περίφρασις . κακομήχανος δέ καλέω ὁ Ἀντίνοος , ὅς περ ὅμοιος εἰμί πρός τίς ἀμίχα*νος Ἥρα , ὡς ἀεί τε τοιοῦτος καί πρός διαστολή ἴσως ὁ μή τοιοῦτος Ἀμφίνομος , ὅς ἀεί ἁνδάνω αὐτός μῦθος οἷος φρήν χόω ἀγαθός , ὅς εἰμί οὖον διά καλλιέπεια ἀλλά ὅτι νόος αὐτός ἔχω ὁ λόγος φρενήρης εἰμί , καί νῦν αὐτός μάλιστα ἀρέσκω εἄν ὑπέρ ὁ παῖς λαλέω . ῥητορικός δέ ἢ Πηνελόπη ὁ ἀγαθός εἰμί βουλή καί μῦθος ὁ Ἀντίνοος ἀνατρέπω , ἐκ ὅς ἄδικος ποιέω ὁ ἁμαρτάνω εἰς αὐτός ὁ ἱκέσιος . ὡς γάρ Διομήδης καί Γλαῦκος , ξένος πατρῷος , ἤδη δέ καί Μέντης καί Τηλέμαχος , οὗτος καί νῦν Τηλέμαχος καί Ἀντίνοος ἱκτέοι πατρῷος ἀλλήλων συνάγω . καί εἰμί οὖον μόνος Εὐπεύης ἱκέτης ὁ οδυσυς καί διά ἐκεῖνος καί Ἀντίνοος ἱκέτης πατρώος ὁ Τηλέμαχος , ἀλλά καί ἀνάπαλιν οδυσος τε ἱκέτης ὁ Εὐπεύει , οὐ ὡς ἱκετεύω μόντος , ἀλλά ὡς ἱκετεύω . καί Τηλέμαχος δέ ἱκέτης ὁμοίως ὁ Ἀντινώ , ἵνα ἢ μέσος λέξις ὁ ἱκέτης καί ὁμώνυμος , καθά καί ὁ ξένος , ὅς καί ὁ ξενίζω δηλόω καί ὁ ξενίζω · ξένος γάρ ἄμφω ἀλλήλων , καθά καί ὁ ἱκετεύω καί ὁ ὁ Ἱκεσία δέχομαι ἤτοι κατά ὁ παλαιός εἶπον ἱκετοδόχος ἱκέτης εἰμί * ἀλλήλων . τοιοῦτος καί ὁ προστρόπαιος , ἐπεί μέσος ἔχω καί αὐτός . προστρόπαιος τε γάρ Ζεύς ἐν ῥητορικός λεξικός , ἀπό εἄν τις , φημί , προστρέπω δήω , καί προστρόπαιος ὁ ἱκέτης , ὁ πρός τις δηλαδή δεητικῶς τρέπω . τοῖος τε τίς καί ὁ χρηστός · ὁ δάνος - σός τε γάρ οὗτος καλέω καί ὁ ὀφείλω . ὁ δέ μετά ὁμῆλας ἀντί ὁ κατά ὁμῆλας , ἄγω ἐν ὁμῆλαζι . ὁ δέ ἐμπάζομαι νῦν μέν αἰτιατικός συντάσσω καί λαμβάνω ἀντί ὁ , διά ἐπιστροφή ἔχω · ὡς ταπολλͅόν δέ μετά γενικός . οἷος καί ὁ , ὁ δέ οὐ ἐμπάζομαι ἰφὼν ἄγω ἐπιστρέφω . καί , οὔτε θεοπροπία ἐμπάζομαι . ὁ δέ μάρτυς πρωτότυπος φημί εἰμί ὁ μάρτυς . ποιέω ἐκεῖνος διά συγχωπῆς · οὐδείς εὔλογος οὐδέ ἔχω κλίσις ὁ μάρτυς . ἀλλά οὗτος μέν εἰμί . ἐν δέ γε ὁ ὀνοματικός ὁ ηροδιανεω φέρω ὡς ἐκ ὁ μάρτυς γίγνομαι κατά τις διά - λέκτος τροπή ὁ σός εἰς Ῥ ὁ μάρτυς , οὖον ὁ γενικός ἀνατρέχω εἰς εὐθεία κινέω ὁ μάρτυς . Ἀωρικὴ δέ τις ὁ εἴρω ἐν ὁ εὐθύς τροπή ὁ σός εἰς Ῥ , ὡς εἰμί καί παρά Ἱάμβλιχος εὑρίσκω ἐν ὅς εἰς ὁ πευδαγογος γράφω . ἰστέον δέ ὅτι μάρτυς λέγω ὁ ἱκέτης ὁ Ζεύς κάθω καί ὁ ξένος καί ὁ ἑταῖρος , ἵνα ὡς ἐν εἰδοί καί ἐπιμνητωρ ποιητικός εἶπον ὕστερος ὁ ἁμαρτάνω γίγνομαι . ὁ δέ οὐδέ ὁσία ἀντί ὁ οὐδέ ὅσιος ἀλείφω δοκέω . λείπω γάρ ὁ , βουλή ἢ τοιόσδε τίς , ἵνα λέγω , ὡς οὐ εἰμί ὅσιος δίκη ἢ βουλή ἢ πρᾶξις ὁ ὁ ἱκέτης ῥάπτω ἀλλήλων κακός · ὁ γνωμικός ἐρώ ἐντρέπω ὁ Ἀντίνοος , ὁ περ ὀφειλέτης εἰμί σωτηρία ὁ Τηλέμαχος διά ὁ πατρῷος ἰκεισίαν , ὁ δέ βούλομαι ὁ πρός ὄλεθρος αὐτός . ἰστέον δέ ὅτι καθάπερ ελλιπής , ὡς εἴρω , ὁ οὐ ὁσία , οὗτος καί ὁ αὐτός ἐκκμικία ὁ οὐ ὅσιος . νοέω γάρ ἀντί ὁ οὐ ὅσιος πράγμα εἰμί . ὁ δέ ῥάπτω φιλέω τροπή εἰμί ὁ ποιητής ἐπί ὁ κατά δόλος · φθάνω τε οὖν φημί , φόνος αἰπύς ῥάπτω . καί νῦν δέ θάνατος ῥάπτω ῥῆσις , καί , κακός ῥάπτω ἀλλήλων . ὁ δέ δῆμος ὑποδείδω παρέχω μέν πως κατά ὁ , ὁ , καί ὑποδείδω μάκαρ θεός οὐδέ τε δήω · δηλόω δέ ὁ άσχω ὁ δημοτικός ὁμός , ἢ κριόω πυρός κατά ὁ τραγῳδία ἀκόλαστος ἐπανέμεται ὁ κατά ὅς ὁμιλέω . μέγας οὖν τίς ἀφαιρέω - Σεν Ὀδυσσεύς ὁ πειθός ἀπαλλάσσω αὐτός ὁ κατά ὁ δῆμος δέος . ὁ δέ ὁ - γήιος ληιστήρας καὶνταθὰ ὁ ποιητής ἱστορέω . ἀρδημοι δέ ὁ κατά φίλιος ἡμοσμένοι . ἀρδημὸς γάρ ὁ φίλιος , ὡς καί ἀλλαχοῦ φαίνω . ὁ δέ φθίσις καί ὁ ἀπορθόω ευτός νοέω , καθά * καί ὁ , θάνατος τε μόρον τε , καί ὁ , Μενοικεύς πολύς . ζωή δέ καί νῦν ὁ βίος λέγω , τουνειειμι πᾶς ὁ εἰς ὁ ζῶ ἐπιτήδειος . ἐν δέ ὁ , οἶκος ἄτιμος , οἶκος μέν λέγω ὁ ἐν ὁ οἶκος , ἀπό ὁ τόπος ὁ ἐν τόπος δηλόω ἄγω ἐκ ὁ περιέχω ὁ περιέχω , ἄτιμος δέ ὁ ἀτιμώρητος , ἢ καί ἐπιρρηματικός ἀντί ὁ ἄτιμος , προίξ , δωρεά · μή καταβάλλω τιμή ὁ εἰμί τίμημα ὁ εἰσθέω . ἐνταῦθα δέ ὥρα καί πυκνότης καί γοργότης νόημα μετά κάλλος ἐν ὁ , ὁ , ἤτοι ὁ ἱκέτης , οἶκος ἄτιμος δήω οὖον ὁ πατήρ Ὀδυσσεύς Μενοικεύς περιωσώσατό σύ ζῶ . μνάομαι δέ γυναικάς οὖον δικαίως , ὁ ὁ εὐεργέτης . παῖς τε ἀποκτείνω , ὁ πατρῷος δηλαδή ἱκέτης . ἐγώ τε οὐ ἀπλόος ἀλλά μέγας ἀχεύω , ὅς μέγας ἐσθίω εὐφραίνω διά ὁ μησιτείαν . τέσσαρες οὖν ἔννοια αὐτοτελής δύο στίχος ἔγκειμαι μετά παρισόω τρεῖς , ὁ δήω , κτείνω , ἀχεύω . ὅς ὁ κτείνω δριμύς εἴρω , ὡς εἰμί καί ἤδη ἐνεργέω εἰς ὁ παῖς ὁ φόνος . ὄμνυμι δέ συγχωπαὶ ὁ εἴρω κόμμα . διό καί παύω ὁ λόγος εὐθύς ὁ φιλόσοφος γυνή , μηδείς ἀγεννής ἀξιόω , ἀλλά βασιλικός εἶπον ὁ , ἀλλά σύ παύω κέλομαι , εἶπον καί οἱονεί θεραπεύω κολακευτικός ἐν ὁ , * καί ἄνωγα ἄλλος . ὅτι2 Ἀντίνοος μέν εἰμί καί θρασύς καί ὕβρις ἔχω ὡς προσεχῶς ανειδιειμι , ἀλλά ὀν σιγάω ἐπί ὅς ὁ Πηνελόπη καταφροτικῶς αὐτός προσφέρω . Εὐρύμαχος δέ οἷος Κρῶ - πῆνος ὑποθλάω καί δογματικός ἀμιρδόμενος τοιοῦτος ῥῆσις · θάρσος , μή ὅς οὗτος μετά φρήν σῆσις μέλω . ὀν ἐστώ οὗτος ἀνήρ οὐδέ εἰμί οὐδέ γίγνομαι , ὡς ἄν Τηλέμαχος σός Νίε χείρ ἔπω - σύ ζῶ γε μου καί ἐπί χθών δέρκομαι . ὧδε γάρ ἐξεῖπον , καί μήv τελέω εἰμί . αἶρα ὁ αἷμα κελαινός ἐρωή περί δόρυ ἡμέτερος . ἐπεί καί ἐγώ πολίπορθος Ὀδυσσεύς πολλάκις γυνή ὅς ἐφίημι κρέας ὀπτός ἐν χείρ τίθημι , ἐπέχω τε οἶνος ἐρυθρός . ὁ ἐγώ Τηλέμαχος πᾶς - ὁ πολύς φίλος εἰμί ἀνήρ . οὐδέ τίς ὅς θάνατος τρομέω ἄνωγα ἐκ γε μνηστήρ . θεόθεν δέ οὐ ἔστω ἀλέω . καί τοιοῦτος μέν ὁ ὕπουλος Εὐρύμαχος κατά γε σῆμα · βούλομαι δέ ὁ ἀλη - θεῖος λέγω , ὅτι ἐγώ ζῶ οὐδείς εἰμαι , ὡς πρό ἐγώ ἢ δίχα ἐγώ ἐπιβουλεύω ὁ Τηλέμαχος . οὗτος δέ καί ὁ , αἶρα ὁ αἷμα κελαινός ἐρωέω , δοκέω μέν λέγω ὅτι ὁ αἷμα ὁ ἐπιβουλεύω -