eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1422
ποθέω . μεμνημένη αὐτὸ ἀνδρὸς οὐ χλεὸς εἰρὶ καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος . κεφαλὴν δέ , ἡ τὸν ἄνδρα φησὶν ἤτοι τὸν ἀνθρώπου ἀπὸ τοῦ τιμιωτάτου μέρους , ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι , Τέκνορ φιλὶ κεφαλή , διὸ καὶ ἐπάρα , μεμνημένη ἀνδρός . ἡ κεφαλὴν , τὴν ψυχὴν λέγει , ὡς καὶ ἐν τῇ Ἰλιάδι εἰπὼν ἡθίμου ψυχᾶς Ἄιδι προίαιαν , ἀλλοχοῦ φησὶν ἡθίμου κεφαλᾶς Ἄιδι προίαιαν , ὡς ἀδιάφορον ὄν οὕτως ἡ οὕτως εἰπεῖν . Ὅρα δὲ ὅτι ἀφελὼς ἡ Ἡριλόπη λαλεῖ , καὶ στενοχωρεῖ τὸ τοῦ Ὀδυσσέως ἔργωμιον καὶ σαυτίται τὸν ἐπαίνον . τί γὰρ μέγα εἰ μόνον καθ’ Ἑλλάδα , καὶ μέσον Ἄργος ὁ τοσοῦτος Ὀδυσσεὺς χλείζεται ; Ἄργος μὲν γὰρ συνήθως , ἡ ὅλη Πελοπόννησος . Ἑλλὰς δέ , πόλις ὑπὸ τῷ Ἠλεῖ καὶ τῷ Ἀχλαῖ . ὡς εἶναι περὶ τὸ τοιοῦτον Ἄργος καὶ τὴν τοιαύτην Ἑλλάδα , τὸ τοῦ Ὀδυσσέως χλεός . μεμι - χὼς οὖν ὁ ἐπαῖνος εὐλαπτα καὶ οὐ πρὸς ἀξίαν τοῦ Ὀδυσσέως . οὐ μόνον διότι τὸ τοῦ ἀνδρὸς ἥνυσε πολυ - γνωμότου ἡ γυνή , ἀλλὰ καὶ ὅτι ἐπρεπε γυναικὶ τὸ εὐτελὲς καὶ ἡ τοιαύτη τοῦ ἔργου ἄρελα . καὶ ταῦτα ἐξ αὐτοσχέδιου καὶ παρὰ μέσων * τῶν μηστήρων συμποσίων . ἄλλος γὰρ , πολυγνώριστος ὁ Ὀδυσσεύς , ὁ πᾶσιν ἀνθρώποις μελλούμενος ὡς ἀλλοχοῦ λέγεται . ὡς ἐπίστρηφος ἦν ἀνθρώπων ὡς προίαια , ὁ πολυλάλητος . καὶ οὕτω μὲν ἡ γυνὴ περὶ Ὀδυσσέως . αὐτὸς μέντοι τὴν Ἠριλόπην που ἐπαίνων , λέγει ὅτι σοὶ τὸ χλεὸς οὐρανὸν εὐρέν ἱκάνει . καὶ τὰ ἕξης . εἰ δὲ τις ὡς ἀπὸ μέσους τοῦ Ἄργους ἐξ οὐ παρὰ τῷ ποιητῇ Ἀργεῖοι πάντες οἱ Ἀχαιοί , ἐπὶ δὲ καὶ ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος ἀφ’ ἧς τὸ τῶν Ἑλλήνων ὀρωμαται ὄνομα , κατὰ πάντας εἴπῃ διήχων τοὺς Ἕλληνας τὸ τοῦ Ὀδυσσέως χλεός , καὶ οὐχ ἀπλῶς χλεός , ἀλλὰ καὶ εὐρύ , λέγει μὲν τι καλλίων , οὐπω δὲ μέγα . Ὀδυσσέως γὰρ , ὡς καὶ εἰς Ἰθρίαν , ἦν τὸ χλεὸς . οὐδὲ αὐτὴν καὶ ἡ Σικελίαν χώρα . καὶ αὐτὴ ἔχουσι δὲ οὐδ’ ἡ τῶν Ἀυσόνων . ἡ δὲ Τρωϊκή , οὐδὲν ἐλατ - τόν . ὁμοίως καὶ ἄλλου τόπου πολλοί . οὐχουν οὐδὲ οὕτω πᾶν μέγα τὸ ἔργωμιον τὸ ἀπὸ τῆς γυναικός . ὡς νῦν γε εἰ τινα τῶν λόγων ἀξίων ἐξαρᾶι τις τῷ λόγῳ θέλων , εἴπῃ εὐρὺ τὸ χλεὸς αὐτοῦ καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος , οὐδὲν ἂν εἴπῃ σμικρόν . ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἀπορήσας , ἔρει ὡς οὐ καθ’ Ἑλλάδα μόνον καὶ μέσον Ἄργος χλείζεται , ἀλλὰ καὶ περὶ πᾶσαν ὕσην ἥλιος περιιδέθομεν . οὕτω καὶ Ἀλβαντος ἐν τοῖς εἰς τὸν Ἰουλιανὸν * σχηματίζει τὸ , ἡ μέγα πένθος Ἀχαϊδὰ γαῖαν ἱκάνει , γράψας οὐν Ἀχαϊδὰ μόνον , δο καὶ τὰ ἕξης . τάχα δὲ ἡ Ἠριλόπη οὐχ ἀφελὼς οὕτως ἐλάλησεν , ἀλλὰ τὸ ἐν βαρβάρων χλεὸς οὔτε εὐρὺ οὔτε σεμνὸν ἠγούμενη , τὴν Ἑλληνικὴν τῷ ἀνδρὶ μόνον ἐπαιμαρτίεστο εὐχλείαν . καὶ ταῦτα μὲν οὕτω . Ἠριλόπη δὲ λέγεται , ἡ παρὰ τὸ πένυσθαι περὶ λόπος . λόπος δὲ ἐστὶν ὕγρασμα λεπτὸν κατὰ χρυμύου λοπὸν ὁ φησὶν ὁ σωτῆς , ἐξ οὐ κατὰ ἐπτασιν , λόπιον . καὶ ὁ ἐπιβολεύων αὐτῷ λωποδύτης . ἡ παρὰ τὸ πυρίον ἱκάν . πυρίον δὲ ἐστιν , ὁ μῖτος . ἐξ οὐ καὶ χρυσοπύμιτον ἄμμιον . καὶ ἐπικρίζω ὅψμα παρὰ τῷ χωμ*αῷ , καὶ ἐπικριάζεται ὁ ἐστι μικρόστατα . καὶ κατὰ Παυσανίαν , ἐξυλῆσαι εἰς πυρίον . καὶ ὅτι κατὰ τὴν ἐτυμολογίαν ταύτην τὸ Ἠριλόπη , κλῆσις ἰστοφυγὴ γυναικὶ τρέπουσα . τὸ μέντοι διασημαί - ζειν ὅ ἐστι διαχαραλαωδὴν καὶ ἀπατῶν , οὐκ ἐντεῦθεν ποθεν παρήχται , ἀλλ’ ἀπὸ τῆς πρηγῆς ἡ περι - χαραλαίων δηλοὶ περίθετον ἐκ τριχῶν . οὐ μόνον γυναιξὶν ἀλλὰ καὶ γυναικωμένοις ἀνδράσι χρηστήν οἱ τριχῶν ἀγύονται . γίνεται δὲ ἡ τοιαύτη πρηγὴ , κατὰ τροπὴν παρὰ τὴν γενεὰν ἐπειδὴ γενναίζει τοὺς ὁρώτας . καὶ τοῦτο μὲν , τοιοῦτον . τὴν δὲ Ἠριλόπην , Λίδμος φησὶν Ἀμεράχην ἡ Ἀργαίαν κυρίως καλεῖσθαι . Ναυπλίου δὲ διψαντος αὐτὴν εἰς θάλασσαν διὰ τὴν τοῦ νιοῦ Παλαμήδους τούνην , ὑπὸ πυριόλων δοκῶν σωθῆσαι ὡν ἡ εὐθεὶα πυρίολη , οὕτω μετονομασθῆναι . Ὅτι τὸ φθονεὶν χάντασθαι , ἐπὶ πολυσάτως καὶ μίμ*ψως τίθεται . φησὶ γὰρ . τί φθονέες ξοίρον ἀοιδόν , τίριων ὅπη οἱ νόος ὁρνεται ; καὶ ἐν τοῖς ἕξης δέ , ἐπὶ τοιοῦτον σημανομένου ἡ λέξις εὐρεθήσεται . οὕτω καὶ Ἐμπίδης νῦν , φησίν . ὡς ἀποκτεῖναν φθόνος γυναῖκας ἄς τὸ πρῶτον οὐκ ἐπαινάτε . φθόνον γὰρ , τὴν μέμψιν λέγει . καὶ Ἐμοσίνης δέ , ἀνεπίφθονόν που φησὶ τὸ ἀμμεστον . Τὸ δὲ ἐρίηρος , δηλοὶ μὲν τὸν ἐναρμονίως ἁδόντα , παρὰ τὸ ἄρω τὸ ἀρμόζω . μετηγέρθη δὲ καὶ εἰς φιλίαν , ὅθεν ἐρίηρος ἐπαύρω λέγεται . ἀπὸ δὲ τοῦ ἄρω , καὶ ἄρος τὸ ὕφελος παρ’ Αἰσχύλῳ ἐν Ἰκέται . βρω*τεος ἄρος , ἄτα . ἤτοι τὸ εὖ τῶν βρωτῶν καὶ τὸ ὀφελος , ἄτη ἐστίν . Ὅτι τὸ , οὐ δή ἀοιδὸι αἴτιοι ἀλλὰ ποθὶ Ζεὺς αἴτιος , ἀπὶ τοῦ οὐ χύνται ὑπὸ αἰτίωσις οἱ ἀοιδοί , τὰς δυσπραγίας τῶν ἀνθρώπων χθόντες . οὐ γὰρ διότι αὐτοὶ ἁδουσι , διατοῦτο τοιῶσδε ἀπίδη τὰ πράγματα . ἀλλὰ ἡπαλῶν τοιῶσδε συμπίσονται , οἱ ἀοιδοὶ ἁδουσι . καὶ ἐστιν ὁμοιον τούτῳ , καὶ τὸ Σοφοκλείων . τὸ , τὰ ἄργα τοὺς λόγους εὐρίσκεται . Ιστίον δὲ ὅτι αἴτιον ἀεὶ παρ᾽ Ὀμήρῳ , τὸ τὴν αἰτίαν τοῦ γινομένου ἔχον . οἱ δὲ μεθ᾽ Ὁμηρον καὶ ἐπὶ ἐπενθύμων τὴν λέξιν τιθέασιν ὡς ὁμολοῶ γραμμαὶ τὸ , αἴτιος ὁ γράψας αἴτια Καλλιμάχου , ἔχων ἐπεύθυνος καὶ πολάσως ἀξιος . Ὅτι ἀφώσα ἐπὶ θεοῦ ἢ βασιλέως εἰπεῖν τὸ , ὡς διδασκῶν ἀνθρώπων ἀληθότητων ὅπως ἐθέλῃν ἐκάστω . Ἰστίον δὲ ὅτι καὶ ἐνταῦθα τῷ τῶν ἀνθρώπων ὀνόματι , καὶ τὸ θῆλυ γένος συντεταγμένον . καὶ ὅτι ἀληθεται κοινῶς , οἱ ἐνθρόνοι ὡς ἐγνωστικοὶ καὶ ἐπιστητικοὶ τεχνῶν τε καὶ μηχανῶν καὶ βουλευμάτων καὶ ἰτρῶν ὧν τοῖς ἀλλοῖς οὐ μέτεστιν . ἀληθὲ γὰρ τὸ ἀμίσθιον . ἐξ οὗ τὸ ἀληθινὸν παράγωγον , καὶ τὸ τιμαλφεῖν . καὶ τὸ τιμαλφές . τούτων ὁ μέλλων , οὐ μόνον ἀληθῶς ἐξ οὐ ἀληθής , ἀλλὰ καὶ ἀληθῶς , ἐξ οὐ ἀληθεύεται . ὡς δὲ καὶ ἑξῆς ὄνομα οἱ ἀληθεῖς , ἰσχύεται . διὸ πρὸς διαστολὴν ἴσως ἐγραψεν Ὁμηρος , τὸ ἀνθρώπων ἀληθότητων . Ὅσα δὲ καὶ τὸ ἐκάστω ὅπως ἐπιμεριστικὸν ἐστὶ πλήθους καὶ διαρετικὸν τοῦ καθόλου εἰς μερικά . εἰπὼν γὰρ ἀνθρώπων πλήθουν - τιχώς , ἐπάγει . ἐκάστω . ἵδε δὲ καὶ τὴν τάξιν καινοτέραν * οὖσαν . ἡ μὲν γὰρ συνήθεια γράφειν ἀνθρώπων ἐκάστω , οὗτος δὲ φησὶν ἀνθρώπων ἐκάστω . ὡς ταυτὸν ὄν ἀνθρώπων πληθυντικῶς καὶ ἐκάστου ἰνικός , διὰ τὴν τοῦ πλήθους εἰς τὰς οἰκείας μονάδας ὅλας διαίρεσιν . Ὅτι κατὰ τὸ , οὐ νέμωμεν τοῖς δ᾽ ἄμφι γυναῖκι μέχεσθαι ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι κεῖται , φησὶ καὶ ἐνταῦθα τοῦτο δ᾽ οὐ νέμωμεν Λευαδὸν πακὸν οἴτον ἀείδειν . ἔχων τὴν Ἑλληνικὴν κακοτηγίαν . Ὅτι γυμνάζει λέγει τὸ , ταύτην ἀοιδήν . μᾶλλον ἐπιχλιδόντων ἀνθρώπων ἢ κεν ἀκονόντισαι νεωτάτη ἀμφιπλῆνται . παράδειγμα δὲ τοῦ λόγου , καὶ Ἀθηναῖοι . οἷς αἱ ἑστίαι ἦν καινὸν τι ἀκούειν . Καὶ ὡς τὸ , μᾶλλον . καὶ τὸ . νεωτάτη , χαίρουσι μὲν γὰρ καὶ ἀπλῶς ταῖς ἀοιδαῖς ἀνθρώποι . μᾶλλον δὲ τῇ νέᾳ . καὶ μάλιστα τῇ νεωτάτῃ . ἐνταῦθα δὲ χρησίμων καὶ τοῦ Πινδάρου τὸ , αἴκι παλαιὸν μὲν οἴτον ἄνδρα δ᾽ ὕμνον νεωτέρων . ἐπαινέι γὰρ καὶ ἐκεῖνος ὁ κατὰ τοὺς παλαιούς μεγαλοφρονότατος , τὴν νεωτάτην ἀοιδήν . Εὐβούλος δὲ φασιν ὁ κωμικὸς , ἀντὶ νέας ἀοιδῆς ἄνδρα μεταλαβόν , παίζει οὕτως . ἀποσύν γε τὸν μὲν οἴτον εὐδοκι - μεῖν παρὰ ταῖς ἐταίραις τὸν παλαιόν , ἄνδρα δὲ μὴ τὸν παλαιόν ἀλλὰ τὸν νεώτερον . λέγεται δὲ καὶ Πλεξὶς σχεδὸν τι ἀπαρρηλεκτῶς οὕτω γράψαι . καὶ Τιμόθεος δὲ φασιν ὁ Μιλήσιος , * γράψαι οὕτως . οὐκ ἀείδω τὰ παλαιά . καινὰ γὰρ χαίρω . νέος δ᾽ Ζεὺς βασιλεύει . τὸ παλαιὸν δ᾽ ἦν Κρόνου ἄρχων . ἀπίτω μοῦσα παλαιά . τὸ δ᾽ αὐτὸ καὶ ἐπὶ καινῶν ἐγχειρημάτων ἐγνωματίσθη . φησὶ γοῦν Ἀντιφάνης . ἐν καινῷ ἐγχείρημα κέν τοιμηρὸν ἦ , πολλῶν ἐστὶ παλαιῶν χρησιμώτερον . συντελεῖ δὲ τι ἐνταῦθα καὶ τὸ , ἢ δρῶν τι φραίνων καινὸν παρὰ τοῖς ἑαυροῖν , ἢ μὴ με ζῶπτε . τῇ δὲ Ὀμηρικῇ ἐννοίᾳ σύμφο - νος καὶ ἡ κατὰ τὸν Ἑπόλιτ . εἰπόντε ὡς ἡ μουσική , πράγμα ἐστὶ θεοῦ τι καὶ καινῶν , ἀεὶ τε και - νὸν ἐξευρίσκει τι τοῖς ἐπινοεῖν δυναμένοις . Ἀναξιλάς δὲ ὁ κωμικὸς ὑποπαίζων πρὸς ὁμοιότητα τούτων , ἔφη , ὅτι ἡ μουσικὴ ὥσπερ Ἀφθὴ ἀεὶ τι καινὸν κατ᾽ ἐνιαυτὸν τίκτει Θηρίον . ὑποπαίζειν δὲ οὕτως ἐξωθέη , ἐπειδὴ οὐ καθ᾽ ὅσον ἐπαινέι τὰς ὡς ἐκάστοτε νέας ἀοιδάς . ἀλλὰ διὰ τὸ ἐχρώδες , ὡς εἰς Θη - ρίων ἀνάγει τὸ πράγμα εἰδὼν . Ὅτι παρηγορητικὸν ἀνθρώπων ἐπὶ ἀπορημὴν ἀκοὴ τὸ , σοὶ δ᾽ ἐπιγλωττω τραδιὴ καὶ θυμός , ἀκούειν . Ὅτι παραμυθία τις τῷ δυσπραγοῦντι , τὸ πρὸς ἄλλους ὁμοιοπαθές . διὸ παραμυθούμενος ὁ Τηλέμαχος φησὶ τῇ μητρί , τλήναι διότι οὐ μόνον Ὀδυσσεὺς ἀπόλωλε νύστιμον ἡμερ᾽ ἐν Τροίᾳ . πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι φῶτες ὤλοντο . τὸ δὲ ἐν δυσπρα - γογίας * μουήγες , οἰκτιστὸν ἐστι . διὸ καὶ ἡ τραγωδία φησὶ . τὸ γὰρ ἀελκέσων οἰκεία πάθη μηδὲνὸς ἄλλου παραμυθάζοντος , μεγάλας ὀδύνας ὑποτίθεται . Ὅτι τὰ γυναῖκας ἔοργε στενοχω - ρεῖ καὶνταῦθα ὁ ποιητὴς εἰς ταλασουργίας καὶ εἰς τὸ ταῖς ἀμφιπόλοις ἐπιτάσσειν . μᾶλλον μέντοι , μὴ πρέπεν φησὶ γυναῖξιν , εἰς κατὰ τὸ ὑποσίμενον , γυναῖξὶ κόσμον ἢ σιγὴ φήσι . φησὶ γοῦν ὁ Τηλέμα - χος τῇ μητρί . εἰς οἶκον ἰὺσα τὰ σαυτῆς ἔργα κομίζε . ἰστὸν τ᾽ ἡμεκάτην τε . καὶ ἀμφιπόλοισι πύλεων ἐποίχεσθαι . μῦθος δ᾽ ἀνδρεσσι μελήσει πᾶσι , μάλιστα δ᾽ ἐμοί . τοῦ γὰρ κράτος ἐστ᾽ ἐνὶ οἴκῳ . Ἰστίον δὲ ὅτι τὸ νόημα * τοῦτο ὑπηρετισσάτο πον καὶ ὁ Ἔκτωρ πρὸς Ἀνδρομάχην αὐταῖς λέξει , τὸ 1422τέλος μόνον παραλλάξας . καὶ ἀντὶ τοῦ μῦθος . εἰπὼν . πόλεμος δ᾽ ἀνδρεσσι μελήσει . διδάσκοντος τοῦ ποιητοῦ , ὅπως παρφυλτέων τὰ ἐπη . Ἰστίον δὲ καὶ ὅτι τὸ εἰς οἶκον εἶναι , ταυτὸν ἐστὶ τῷ οἰκονομεῖν . οἷκον οἰκονομεῖ παρὰ τοῖς παλαιοῖς ὡς οἶκον οἰκονομεῖ , τὸ ὑπὸ μητρὸς παιδὸς ὑπο - λειπόμενα πείρηται . ἐκ δὲ τοῦ οἴκου , καὶ οἰκίσκος παρὰ Ἀριστοτέλει , περιζωτροφείων . οἶον . τί δὲ
Lemmas: ποθέω . μιμνήσκω αὐτός ἀνήρ οὖον χλέος ἶρις κατά Ἑλλάς καί μέσος Ἄργος . κεφαλή δέ , ὁ ὁ ἀνήρ φημί ἤτοι ὁ ἄνθρωπος ἀπό ὁ τίμιος μέρος , ὡς καί ἐν Ἰλιάς , Τέκνορ φιλί κεφαλή , διό καί ἐπαρά , μιμνήσκω ἀνήρ . ὁ κεφαλή , ὁ ψυχή λέγω , ὡς καί ἐν ὁ Ἰλιάς εἶπον έθιμο Ψυχᾶς Ἄιδι προιαια , αλλοχοω φημί έθιμο Κεφαλᾶς Ἄιδι προιαια , ὡς ἀδιάφορος εἰμί οὕτως ὁ οὕτως εἶπον . Ὅρας δέ ὅτι ἀφελής ὁ Ἡριλόπη λαλέω , καί στενοχωρέω ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἔργωμιον καί σαυτιτας ὁ ἔπαινος . τίς γάρ μέγας εἰμί μόνος κατά Ἑλλάς , καί μέσος Ἄργος ὁ τοσοῦτος Ὀδυσσεύς χλειζω ; Ἄργος μέν γάρ συνήθης , ὁ ὅλος Πελοπόννησος . Ἑλλάς δέ , πόλις ὑπό ὁ Ἠλεῖ καί ὁ Ἀχλαῖ . ὡς εἰμί περί ὁ τοιοῦτος Ἄργος καί ὁ τοιοῦτος Ἑλλάς , ὁ ὁ Ὀδυσσεύς χλέος . Μέμι - χῶς οὖν ὁ ἔπαινος εὐλαπτα καί οὖον πρός ἄξιος ὁ Ὀδυσσεύς . οὖον μόνος διότι ὁ ὁ ἀνήρ ἀνύω πολύς - γνωμοος ὁ γυνή , ἀλλά καί ὅτι πρέπω γυνή ὁ εὐτελής καί ὁ τοιοῦτος ὁ ἔργον ἄρελα . καί οὗτος ἐκ αυτοσχέδιος καί παρά μέσος * ὁ μηστήρων συμπόσιον . ἄλλος γάρ , πολυγνώριστος ὁ Ὀδυσσεύς , ὁ πᾶς ἄνθρωπος μελλούμενος ὡς αλλοχοω λέγω . ὡς ἐπίστρηφος εἰμί ἄνθρωπος ὡς προίαια , ὁ πολυλάλητος . καί οὗτος μέν ὁ γυνή περί Ὀδυσσεύς . αὐτός μέντοι ὁ Ἠριλόπην ποῦ ἔπαινος , λέγω ὅτι σύ ὁ χλέος οὐρανός εὑρίσκω ἱκάνω . καί ὁ έξειμι . εἰμί δέ τις ὡς ἀπό μέσος ὁ Ἄργος ἐκ οὖον παρά ὁ ποιητής Ἀργεῖος πᾶς ὁ Ἀχαιός , ἐπί δέ καί ἀπό ὁ Ἑλλάς ἀπό ὅς ὁ ὁ Ἕλλην ὄρνυμι ὄνομα , κατά πᾶς εἶπον διηχέω ὁ Ἕλλην ὁ ὁ Ὀδυσσεύς χλέος , καί οὐ ἀπλόος χλέος , ἀλλά καί εὐρύς , λέγω μέν τίς καλός , οὔπω δέ μέγας . Ὀδυσσεύς γάρ , ὡς καί εἰς Ἰθρίαν , εἰμί ὁ χλέος . οὐδέ αὐτός καί ὁ Σικελία χώρα . καί αὐτός ἔχω δέ οὐδέ ὁ ὁ Αὔσονες . ὁ δέ Τρωϊκός , οὐδείς ἐυτς - ὁ . ὁμοίως καί ἄλλος τόπος πολύς . ουχοω οὐδέ οὗτος πᾶς μέγας ὁ ἔργωμιον ὁ ἀπό ὁ γυνή . ὡς νῦν γε εἰμί τις ὁ λόγος ἄξιος ἐξαίρω τις ὁ λόγος ἐθέλω , εἶπον εὐρύς ὁ χλέος αὐτός κατά Ἑλλάς καί μέσος Ἄργος , οὐδείς εἄν εἶπον μικρός . ἀλλά καί μᾶλλον ἀπορέω , ἔρομαι ὡς οὖον κατά Ἑλλάς μόνος καί μέσος Ἄργος χλειζω , ἀλλά καί περί πᾶς ὕω ἥλιος περιδέω . οὗτος καί Ἀλβαντος ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰουλιανός * σχηματίζω ὁ , ὁ μέγας πένθος Ἀχαϊδὰ γαῖα ἱκάνω , γράφω ὀν Ἀχαϊδὰ μόνος , δο καί ὁ έξειμι . τάχα δέ ὁ Ἠριλόπη οὐ ἀφελής οὕτως λαλέω , ἀλλά ὁ ἐν βάρβαρος χλέος οὔτε εὐρύς οὔτε σεμνός ηγούμενος , ὁ Ἑλληνικός ὁ ἀνήρ μόνος επαιμαρτιεννυμι εὔκλεια . καί οὗτος μέν οὗτος . Ἠριλόπη δέ λέγω , ὁ παρά ὁ πνέω περί λοπός . λοπός δέ εἰμί ὕγρασμα λεπτόν κατά χρυμυω λοπός ὁ φημί ὁ Σώτης , ἐκ οὖον κατά ἐπτασιν , λοπίζω . καί ὁ επιβολευω αὐτός λωποδύτης . ὁ παρά ὁ πυρίον ἱκανός . πυρίον δέ εἰμί , ὁ μίτος . ἐκ οὖον καί χρυσοπυμιτος Ἄμμιον . καί ἐπικρίνω ὁρμάω παρά ὁ χωμ*αῷ , καί ἐπικρίνω ὁ εἰμί μίκρος . καί κατά Παυσανίας , ἐξυλῆσαι εἰς πυρίον . καί ὅτι κατά ὁ ἐτυμολογία οὗτος ὁ Ἠριλόπη , κλῆσις ἰστοφυγὴ γυνή τρέπω . ὁ μέντοι διασημαίνω - ζέω ὅς εἰμί διαχαραλαωδὴν καί ἀπάτη , οὐ ἐντεῦθεν πόθεν παράγω , ἀλλά ἀπό ὁ πρηγῆς ὁ περί - χαραλαίων δηλόω περίθετος ἐκ θρίξ . οὖον μόνος γυνή ἀλλά καί γυναικόω ἀνήρ χρηστός ὁ θρίξ ἄγω . γίγνομαι δέ ὁ τοιοῦτος πρηγὴ , κατά τροπή παρά ὁ γενεά ἐπεί γενναΐζω ὁ ὁράω . καί οὗτος μέν , τοιοῦτος . ὁ δέ Ἠριλόπην , Λίδμος φημί Ἀμεράχην ὁ Ἀργαῖος κύριος καλέω . Ναύπλιος δέ διψάω αὐτός εἰς θάλασσα διά ὁ ὁ Νιου Παλαμήδης τούνη , ὑπό πυριολος δοκέω σῴζω ὡς ὁ εὐθύς πυριολος , οὗτος μετονομάζω . ὅτι2 ὁ φθονέω χάσκω , ἐπί πολύς καί μίμ*ψως τίθημι . φημί γάρ . τίς φθοναυς ξοιερος ἀοιδός , τίριος ὅπῃ ὁ νόος ὁρνεται ; καί ἐν ὁ έξειμι δέ , ἐπί τοιοῦτος σημαίνω ὁ λέξις εὑρίσκω . οὗτος καί Ἔμπις νῦν , φημί . ὡς ἀποκτείνω φθόνος γυνή ἄς ὁ πρῶτος οὐ ἐπαινέω . φθόνος γάρ , ὁ μέμψις λέγω . καί εμοσινομαι δέ , ἀνεπίφθονος ποῦ φημί ὁ ἀμμεστον . ὁ δέ ἐρίηρος , δηλόω μέν ὁ ἐναρμόνιος ἁνδάνω , παρά ὁ ἀείρω ὁ ἁρμόζω . μέτειμι δέ καί εἰς φίλιος , ὅθεν ἐρίηρος ἐπαυρέω λέγω . ἀπό δέ ὁ ἀείρω , καί ἄρος ὁ ὑφαιρέω παρά Αἰσχύλος ἐν Ἱκέτης . βρω*τεος ἄρος , ἄτη . ἤτοι ὁ εὕω ὁ βρωτός καί ὁ ὄφελος , ἄτη εἰμί . ὅτι2 ὁ , οὖον δή ἀοιδός αἴτιος ἀλλά ποθι Ζεύς αἴτιος , ἀπύ ὁ οὖον χέω ὑπό αἰτίωσις ὁ ἀοιδός , ὁ δυσπραγία ὁ ἄνθρωπος χθόντες . οὖον γάρ διότι αὐτός ἀείδω , διατοῦτο τοιῶσδε ἀφοράω ὁ πρᾶγμα . ἀλλά ἁπαλός τοιῶσδε συμπίνω , ὁ ἀοιδός ἀείδω . καί εἰμί ὅμοιος οὗτος , καί ὁ Σοφόκλειος . ὁ , ὁ Άργα ὁ λόγος εὐρίͅσκω . ἱστίον δέ ὅτι αἴτιος ἀεί παρά Ὅμηρος , ὁ ὁ αἴτιος ὁ γίγνομαι ἔχω . ὁ δέ μετά Ὅμηρος καί ἐπί ἐπενθύμων ὁ λέξις τίθημι ὡς ομολουω γραμμή ὁ , αἴτιος ὁ γράφω αἴτιος Καλλίμαχος , ἔχω ἐπευθύνω καί πολάζω Ἀξιός . ὅτι2 ἁφάω ἐπί θεός ἢ βασιλεύς εἶπον ὁ , ὡς διδάσκω ἄνθρωπος ἀληθότης ὅπως Ἐθελήν ἕκαστος . ἱστίον δέ ὅτι καί ἐνταῦθα ὁ ὁ ἄνθρωπος ὄνομα , καί ὁ θῆλυς γένος συντάσσω . καί ὅτι ἀλήθω κοινῶς , ὁ ένθρονος ὡς γνωστικός καί ἐπιστητικός τέχνη τε καί μηχανή καί βούλευμα καί ἴτρον ὅς ὁ ἄλλος οὖον μέτειμι . ἀλήθω γάρ ὁ ἄμισθος . ἐκ ὅς ὁ ἀληθινός παράγωγος , καί ὁ τιμαλφέω . καί ὁ πολύτιμος . οὗτος ὁ μέλλω , οὖον μόνος ἀληθής ἐκ οὖον ἀληθής , ἀλλά καί ἀληθής , ἐκ οὖον ἀληθεύω . ὡς δέ καί ἑξῆς ὄνομα ὁ ἀληθής , ἰσχύω . διό πρός διαστολή ἴσως γράφω Ὅμηρος , ὁ ἄνθρωπος ἀληθότης . ὅσα δέ καί ὁ ἕκαστος ὅπως ἐπιμεριστικός εἰμί πλῆθος καί διαρετικὸν ὁ καθόλου εἰς μερικός . εἶπον γάρ ἄνθρωπος πλήθω - τιχώς , ἐπάγω . ἕκαστος . κύπειρις δέ καί ὁ τάξις καινός * εἰμί . ὁ μέν γάρ συνήθεια γράφω ἄνθρωπος ἕκαστος , οὗτος δέ φημί ἄνθρωπος ἕκαστος . ὡς τατός εἰμί ἄνθρωπος πληθυντικός καί ἕκαστος ἰνικός , διά ὁ ὁ πλῆθος εἰς ὁ οἰκεῖος μόνος ὅλος διαίρεσις . ὅτι2 κατά ὁ , οὖον νέμω ὁ δέ ἀμφί γυνή μίγνυμι ὡς καί ἐν Ἰλιάς κεῖμαι , φημί καί ἐνταῦθα οὗτος δέ οὖον νέμω λευαειδω πακὸν οἶτος ἀείδω . ἔχω ὁ Ἑλληνικός κακοτηγίαν . ὅτι2 γυμνάζω λέγω ὁ , οὗτος ᾠδή . μᾶλλον επιχλιδιδωμι ἄνθρωπος ἢ ἄν ακονοντισος νέος ἀμφιπλέω . παράδειγμα δέ ὁ λόγος , καί Ἀθηναῖος . ὅς ὁ ἑστία εἰμί καινός τίς ἀκούω . καί ὡς ὁ , μᾶλλον . καί ὁ . νέος , χαίρω μέν γάρ καί ἀπλόος ὁ ᾠδή ἄνθρωπος . μᾶλλον δέ ὁ νέος . καί μάλιστα ὁ νέος . ἐνταῦθα δέ χρήσιμος καί ὁ Πίνδαρος ὁ , ἄϊξ παλαιός μέν οἶτος ἀνήρ δέ ὕμνος νέος . ἐπαινέω γάρ καί ἐκεῖνος ὁ κατά ὁ παλαιός μεγαλόφρων , ὁ νέος ᾠδή . Εὔβουλος δέ φημί ὁ κωμικός , ἀντί νέος ᾠδή ἀνήρ μεταλαμβάνω , παίζω οὕτως . ἀπέρχομαι γε ὁ μέν οἶτος εὐδοκέω - ἐπιθυμέω παρά ὁ ἑταίρα ὁ παλαιός , ἀνήρ δέ μή ὁ παλαιός ἀλλά ὁ νέος . λέγω δέ καί πλεξίς σχεδόν τίς ἀπαρρηλεκτῶς οὗτος γράφω . καί Τιμόθεος δέ φημί ὁ Μιλήσιος , * γράφω οὕτως . οὐ ἀείδω ὁ παλαιός . καινός γάρ χαίρω . νέος δέ Ζεύς βασιλεύω . ὁ παλαιός δέ εἰμί Κρόνος ἄρχω . ἄπειμι Μοῦσα παλαιός . ὁ δέ αὐτός καί ἐπί καινός ἐγχείρημα ἐγνωματίσθη . φημί γοῦν Ἀντιφάνης . ἐν καινός ἐγχείρημα ἄν τοιμηρος εἰμί , πολύς εἰμί παλαιός χρήσιμος . συντελής δέ τίς ἐνταῦθα καί ὁ , ἢ δράω τίς φραιναω καινός παρά ὁ εαυροος , ἢ μή ἐγώ ζῶπτε . ὁ δέ ομηρικός ἔννοια σύμφο - Μύκονος καί ὁ κατά ὁ Ἑπόλιτ . εἶπον ὡς ὁ μουσικός , πράγμα εἰμί θεός τίς καί καινός , ἀεί τε και - νός ἐξευρίσκω τίς ὁ ἐπινοέω δύναμαι . Ἀναξίλας δέ ὁ κωμικός ὑποπαίζω πρός ὁμοιότης οὗτος , φημί , ὅτι ὁ μουσική ὥσπερ ἅπτω ἀεί τίς καινός κατά ἐνιαυτός τίκτω θηρίον . ὑποπαίζω δέ οὕτως ἐξωθέω , ἐπεί οὖον κατά ὅσος ἐπαινέω ὁ ὡς ἑκάστοτε νέος ᾠδή . ἀλλά διά ὁ ἐχρώδες , ὡς εἰς θην - Ῥίον ἀνάγω ὁ πράγμα ἀνάκλεις . ὅτι2 παρηγορητικός ἄνθρωπος ἐπί ἀπορημὴν ἀκοή ὁ , σύ δέ ἐπιγλωττω τραδιὴ καί θυμός , ἀκούω . ὅτι2 παραμυθία τις ὁ δυσπραγέω , ὁ πρός ἄλλος ομοιοπαθής . διό παραμυθέομαι ὁ Τηλέμαχος φημί ὁ μήτηρ , ἔτλην διότι οὖον μόνος Ὀδυσσεύς ἀπόλλυμι νύστιμον ἡμέρα ἐν Τροία . πολύς δέ καί ἄλλος φάος ὄλλυμι . ὁ δέ ἐν δυσπρα - Γόγιας * μουαγω , οἰκτιστὸν εἰμί . διό καί ὁ τραγωδία φημί . ὁ γάρ ἀελκέσων οἰκεῖος πάθος μηδείς ἄλλος παραμυθάζοντος , μέγας ὀδύνη ὑποτίθημι . ὅτι2 ὁ γυνή ἔρδω στενοχω - ρέω καὶνταῦθα ὁ ποιητής εἰς ταλασουργίας καί εἰς ὁ ὁ ἀμφίπολος ἐπιτάσσω . μᾶλλον μέντοι , μή πρέπω φημί γυνή , εἰς κατά ὁ ὑφίστημι , γυνή κόσμος ἢ σιγή φημί . φημί γοῦν ὁ Τηλέμη - χος ὁ μήτηρ . εἰς οἶκος ἰὺσα ὁ σεαυτοῦ ἔργον κομίζω . ἱστός τε ἡμεκάτην τε . καί ἀμφίπολος πύλη ἐποίχομαι . μῦθος δέ ἀνήρ μέλω πᾶς , μάλιστα δέ ἐγώ . ὁ γάρ κράτος ἐστώ ἐν οἶκος . ἱστίον δέ ὅτι ὁ νόημα * οὗτος ὑπηρετίζω πως καί ὁ Ἕκτωρ πρός Ἀνδρομάχη αὐτός λέγω , ὁ 1422τέλος μόνος παραλλάσσω . καί ἀντί ὁ μῦθος . εἶπον . πόλεμος δέ ἀνήρ μέλω . διδάσκω ὁ ποιητής , ὅπως παρφυλτέων ὁ ἐπη . ἱστίον δέ καί ὅτι ὁ εἰς οἶκος εἰμί , τατός εἰμί ὁ οἰκονομέω . οἶκος οἰκονομέω παρά ὁ παλαιός ὡς οἶκος οἰκονομέω , ὁ ὑπό μήτηρ παῖς ὑπο - λείπω πείρω . ἐκ δέ ὁ οἶκος , καί οἰκίσκος παρά Ἀριστοτέλης , περιζωτροφείων . οἶος . τίς δέ