eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1547
χῶς εὐφρῶς καὶ τεχνησάμενος ἑαυτῷ . ἢν στιβίδα , ἡ μὲν κοινὴ χρήσις καὶ εἴδησις , ἄλλως παραδίδω - σιν . ὁ δὲ γράψας ὅτι κατέκειτο ἐν στιλᾳίῳ στιβάδας ἀντετμημένας ἔχοντι κατὰ τὴν πτέρυν , ἢ τὰ κοινοτέρον λεγόμενα πτισσόυλια , στιβάδας εἴπερ . ἢ συνευδοχικῶς , καὶ τὰς ἐπ’ αὐτῶν στιβάδας . αἴτινες ἢ φύλλον χύσις πολλή , ἢ φύσεις δασείαι εἰσὶν ἀπὸ λῆγων ἢ τινων τοιούτων . Ὅρα δὲ καινὸν σχῆμα ἐν τῷ , δύο ὑπῆλθε θάμνους . ὁ μὲν , φυλῆς . ὡς δ’ ἐλαίης . ἔχων μὲν γὰρ εἴκειν , τὸν μὲν , φυλῆς . τὸν δ’ ἐλαίης . ὁ δὲ στίξας * τελείαν ἐν τῷ , ἐξομοίωθεν πεφυώτας . ἄπε ὡς ἐξ ὑπαρχῆς , ἔπαγει κατὰ ἑλληνικὸν ὑπαρχτικοῦ ῥήματος τὸ , ὁ μὲν . ὁ δὲ . ἵνα λέγῃ ὡς ὁ μὲν ἦν φυλῆς , ὁ δὲ ἦν ἐλαίης . τοιούτων καὶ ἐν Ἰλιάδι ἐφάνη τὸ , φημὶ κατανεῦσαι Δία , ἀστράπτων ἐπιδέξια , καὶ ἕτερα δὲ πολλά . Τὸ δὲ ὑπῆλθε , γὺν μὲν ἀντὶ τοῦ ὑπέδυ ὡς ἀνωτέρω ἐδηλώθη . παρὰ δὲ τοῖς ὑστέροις , καὶ ἐπὶ ἀπάτης καὶ δόλου ἡ λέξις τίθεται . οἷον . ὑπῆλθεν ὁ δεῖνα τὸν δεῖνα . τουτέστιν , ἠπάτησεν . Ἐν δὲ τῷ ἐξομοίωθεν , ἡ αἰκιοῦσα ἡ πρόθεσις καθ’ ὁμοιότητα τοῦ , ἀπογραφούθεν καὶ τῶν τοιούτων . ἢ καὶ προσγίνεται τῷ πεφυώτας , ἵνα ἡ , ὁμοίωθεν ἐκπεφυώτας , ἤκουν φύντας ἐκ γῆς . Ἡ δὲ φυλία , εἶδος καὶ αὐτὴ ἀγρίας ἐλαίας ἔχουσα φυλία ὁμοία μυρρίῃ . φυλάττουσα μέχρι καὶ νῦν παρὰ πολλοῖς τοῦ - μους . Τὸ δὲ μήτε ἀνέμους διαπνέειν τοὺς τοιούτους θάμνους μήτε ἥλιον αὐτοὺς ἀκ - τίνι βάλλεσθαι μὴ τε ὕμψω διαπεράσθαι , τὸ λίαν πυκνὸν τῆς ἐκείσε ὕλης δηλοῖ , ἐπὶ καὶ τὴν πολλὴν χύσιν τῶν φύλλων . εἰ μὲν γὰρ οὐκ ἀνέμων διὰ μένος αὐτοὺς , ἄρα τὰ φύλλα ἔσω ἑμὲν πίπτοντα . εἰ δὲ καὶ ὕμψω ἦσαν ἀνεπιβούλευτοι , οὐκ ἄρα ἐσώποντο . εἰ δὲ καὶ ἡλίῳ ἀβλητοί , οὐκ ἄρα ἐφρόττοντο . δαφνὶς ἄρα εἶχε τοῦ στρώματος τῆς εὐνῆς ὁ Ὀδυσεύς . καὶ μάλιστα εἰ μὴ ἐν μόνῳ ἀρχιὸς ἦν ἡ ὕλη ἀλλὰ καὶ δυσὶν ἀνδράσι καὶ τρισίν . Ἰστέον δὲ ὡς κατὰ τινα μίμησιν Ὀμηρικὴν τὴν τῶν ἐνταῦθα , κείτα Σοφοκλῆ τὸ , φυλλάδα μυρίοκαρπον ἀνθίλον ἀνθημιὸν τε πάντων κατ - μόνων . Τὸ δὲ ἀνέμων ὑγρὸν ἀέντων , ἐτυμολογικῶς ἐγράφη . ἐκ τοῦ ἄω γὰρ ὁ ἀνεμὸς ἐπεκτίσθη τοῦ ὦ . καὶ οἱ δὲ αὐτὴ λέξις πολλὰ ποιοῦσα . ἐν οἷς καὶ Ζήτης καὶ Κάλαϊς οἱ τοῦ Βορέου παῖδες . ὁ μὲν , οἷον εἰ ζαίτης ὁ ἔστι σφοδρὸς ἀήτης Βορβᾶς . ὁ δὲ , καλὸν ἢ ἀκαλὸν ἤκουν ἤκουν ἄημα Βορέου δηλαδή . Ὅτι δὲ ὑγρὸν εἰσὶν οἱ ἀνέμοι ἀέντες ἤτοι πνέοντες , πολλοχοῦ φαίνεται καὶ λέγεται . Τοῦ δὲ ἀέντων πρω - τότυπον , τὸ ἄημι . οὐ παρατατικῶς μὲν , τὸ ἄημι . ὡς τὸ , τίθημι ἐτίθημι . καὶ τρίτον , ἄει καὶ διάζω , ὡς ἐτίθη καὶ διετίθη . καὶ ἡ μετοχή , αἰς ἀέντος ἀέντων ὡς τιθέντων . Τοῦ δὲ ἄημι πρωτότυπον τὸ ἄω . ἀφ’ οὐ οὐ μόνον ἀήτης ἢ πνοὴ τοῦ ἀνέμου καὶ ὁ ἀνεμὸς , ἀλλὰ καὶ αἴτης ὁ ἐρωμένος κατὰ τοὺς παλαιούς , διὰ τοῦ ἰῶτα . ὁ εἰσπνέων ὡς καὶ προσεγράφη , τῷ ἐρωτὶ τῶν ἐραστών . εἰσπνέεται γὰρ φασὶ τῆς μορφῆς τι καὶ τῆς ὥρας . ὅθεν καὶ εἰσπνῆλαι διὰ διχρόνου ἢ ἐν τῷ ἡ , * παρὰ Λίκωνσιν οἱ ἐρασταί . ὅτι δὲ αἴτης ὁ ἐρώμενος καὶ διὰ διφθόγγου γράφεται , οὐκ ἔστιν ἀμφιβαλεῖν . ἐκ δὲ τοῦ ῥηθέν - τος ἄω , καὶ ἀήσυρον τὸ κούφον . ὅθεν καὶ παρ’ Λισχύλῳ μύριμης ἀήσυροι . Τὸ δὲ φαιδῶν , καιρίως πρόσκειται . βάλλει μὲν γὰρ καὶ τοὺς τοιούτους θάμνους ἥλιος , ἀλλ’ οὐ φαιδῶν , ὥσπερ καὶ ὕμψος , περὶ μὲν οὐ διαπερεῖ δέ . Τὸ δὲ ἀλλήλοις ἐπαμοιβαδὶς , πυνανεύ - ται τὴν τῶν θάμνων πυκνότητα . ἐπιπεπλεγμένοι γὰρ ἀλλήλοις , ἐπαμάλλον πυννύνται . αἴτιον δὲ τῆς τοιαύτης ἐπιπλοχῆς , τὸ ἐξομοίωθεν πεφυέναι ὡς εἴρηται . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ποιητικὸν μὲν , τὸ ἀμοιβαδὶς καθὰ καὶ τὰ ἐπαμοιβα ἰμάτια . κοινὸν δὲ , τὸ ἀμοιβαδόν . καὶ ὅτι οὐ ταυτὸν , ἀλλήλοις εἰπεῖν καὶ ἑαυ - τοῖς . τὸ μὲν γὰρ ἑαυτοῖς ὡς φασιν οἱ παλαιοί , ἐπὶ τῶν καθ’ αὐτὰ λεγομένων τίθεται . οἷον . Λίας καὶ Μενικαὶς φασιν ὁ Κριώντος , ἑαυτοὺς ἀνείλον . ἤκουν ἑκάτερος ἑαυτόν . τὸ δὲ ἀλλήλους , ἐπὶ τινων συμπλεγμένων κείται . οἷον . οἱ τοῦ Οἰδίποδος παῖδες ἀλλήλους ἀπέκτειναν . ἤτοι ἕτερος τὸν ἕτε - ρον . Μενανδρος οὖν φασιν ἀμαρτάνει λέγων , ἄντι ἡκώσαμεν ἑαυτοῖς . ἤκων γὰρ , ἀλλήλοις εἴπειν . Τὸ δὲ ἐπαμώσατο χειροὶ φίλαιν , ἀντὶ τοῦ συνέλιξεν . ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἄωνόντων . οὕτω καὶ χώνυ τις ἐπαμᾶται χειρὶ καὶ * τρίψαι . κείτα δὲ καὶ ἐν Ἰλιάδι ἡ λέξις . φέρεται δὲ αὐτὴς χρήσις καὶ ἐν τῷ συμβολικῷ τοῦ Ἱπποκράτους , τοιαύτη . δοκῶς ἐπὶ στέγει τεθηρομένη , κακόν . τεθλίψα γὰρ γὴν ἐπαμᾶται . ὁ ἔστι συνέχει . τοιαῦτα γὰρ τὰ λεγόμενα δόματα ὡς καὶ νῦν φαίνεται . δηλοῖ δὲ τὸ ἐκτεθλι - μένον ἱπποκράτειον ῥητόν , ὡς ἱατρῶ ἀπίστω ἐς τινα δεινῶς ἀφύσσοτόντα , κακοῦ σύμβολόν ἐστι τὸ ἄμα ἰδεῖν δοχὸν ἐπιπθεμένην καταστροφὴν δόμων . σημαίνει γὰρ ἡ θεά , ὅτι ταφήσεται ὅσον οὐκ ἔδη
Lemmas: χῶς εὐφρῶς καί τεχνάομαι ἑαυτοῦ . εἄν στιβίδα , ὁ μέν κοινός χρῆσις καί εἴδησις , ἄλλως παραδίδω - βρόχος . ὁ δέ γράφω ὅτι κατάκειμαι ἐν στιλαιος στιβάς ἀντιτέμνω ἔχω κατά ὁ πτέρις , ἢ ὁ κοινός λέγω πτισσόυλια , στιβάς εἴπερ . ἢ συνευδοχικῶς , καί ὁ ἐπί αὐτός στιβάς . ὅστις ἢ φύλλον χύσις πολύς , ἢ φύσις δασύς εἰμί ἀπό λήγω ἢ τίνω τοιοῦτος . Ὅρας δέ καινός σχῆμα ἐν ὁ , δύο ὑπέρχομαι θάμνος . ὁ μέν , Φυλή . ὡς δέ ἐλαία . ἔχω μέν γάρ εἴκω , ὁ μέν , Φυλή . ὁ δέ ἐλαία . ὁ δέ στίζω * τέλειος ἐν ὁ , ἐξομοιόω φύω . θέραψ ὡς ἐκ ὑπαρχή , ἐπάγω κατά ἑλληνικός υπαρχτιπου ῥῆμα ὁ , ὁ μέν . ὁ δέ . ἵνα λέγω ὡς ὁ μέν εἰμί Φυλή , ὁ δέ εἰμί ἐλαία . τοιοῦτος καί ἐν Ἰλιάς φαίνω ὁ , φημί κατανεύω Ζεύς , ἀστράπτω ἐπιδέξιος , καί ἕτερος δέ πολύς . ὁ δέ ὑπέρχομαι , γῦς μέν ἀντί ὁ ὑποδύομαι ὡς ἀνωτέρω δηλόω . παρά δέ ὁ ὕστερος , καί ἐπί ἀπάτη καί δόλος ὁ λέξις τίθημι . οἷος . ὑπέρχομαι ὁ Δεῖνα ὁ Δεῖνα . τουτέστιν , ἀπατάω . ἐν δέ ὁ ἐξομοιόω , ὁ αἰκίζω ὁ πρόθεσις κατά ὁμοιότης ὁ , ἀπογράφω καί ὁ τοιοῦτος . ἢ καί προσγίγνομαι ὁ φύω , ἵνα ὁ , ὁμοιόω ἐκφύω , ἀκέω φύς ἐκ γῆ . ὁ δέ φυλία , εἶδος καί αὐτός ἄγριος ἐλαία ἔχω φυλία ὅμοιος μυρίος . φυλάσσω μέχρι καί νῦν παρά πολύς ὁ - ξενότιμος . ὁ δέ μήτε ἄνεμος διαπνέω ὁ τοιοῦτος θάμνος μήτε ἥλιος αὐτός ἐκ - τίς βάλλω μή τε ὕμψω διαπεράω , ὁ λίαν πυκνός ὁ ἐκεῖσε ὕλη δηλόω , ἐπί καί ὁ πολύς χύσις ὁ φύλλον . εἰμί μέν γάρ οὐ ἄνεμος διά μένος αὐτός , ἄρα ὁ φύλλον εἴδομαι εἰμί πίπτω . εἰμί δέ καί ὕμψω εἰμί ἀνεπιβούλευτος , οὐ ἄρα σῴζω . εἰμί δέ καί ἥλιος ἀβλητοί , οὐ ἄρα ἐφρόττοντο . δαφνίς ἄρα ἔχω ὁ στρῶμα ὁ εὐνή ὁ Ὀδυσσεύς . καί μάλιστα εἰμί μή ἐν μόνος ἄρχιος εἰμί ὁ ὕλη ἀλλά καί δύο ἀνήρ καί τρεῖς . ἰστέον δέ ὡς κατά τις μίμησις Ὀμηρικός ὁ ὁ ἐνταῦθα , Κεϊτά Σοφοκλή ὁ , φυλλάς μυριοκαρπος ἀνθίλον ἀνθημιὸν τε πᾶς κατά - μόνος . ὁ δέ ἄνεμος ὑγρός ἄημι , ἐτυμολογικός γράφω . ἐκ ὁ ἀάω γάρ ὁ ἄνεμος ἐπικτίζω ὁ εἰμί . καί ὁ δέ αὐτός λέξις πολύς ποιέω . ἐν ὅς καί Ζήτης καί Κάλαϊς ὁ ὁ Βορέας παῖς . ὁ μέν , οἷος εἰμί ζαιος ὁ εἰμί σφοδρός ἀήτης Βορβῆς . ὁ δέ , καλός ἢ ἀκαλός ἀκέω ἀκέω ἄημα Βορέας δηλαδή . ὅτι2 δέ ὑγρός εἰμί ὁ ἄνεμος ἄημι ἤτοι πνέω , πολλοχοω φαίνω καί λέγω . ὁ δέ ἄημι πρωΐ - τοτυπος , ὁ ἄημι . οὖον παρατατικῶς μέν , ὁ ἄημι . ὡς ὁ , τίθημι τίθημι . καί τρίτος , ἀάω καί διαζῶ , ὡς τίθημι καί διατίθημι . καί ὁ μετοχή , ὅς ἄημι ἄημι ὡς τίθημι . ὁ δέ ἄημι πρωτότυπος ὁ ἀάω . ἀπό οὖον οὖον μόνος ἀήτης ἢ πνοή ὁ ἄνεμος καί ὁ ἄνεμος , ἀλλά καί αἴτης ὁ ερωμένος κατά ὁ παλαιός , διά ὁ ἰῶτα . ὁ εἰσπνέω ὡς καί προσγράφω , ὁ Ἔρως ὁ ἐραστής . εἰσπνέω γάρ φημί ὁ μορφή τίς καί ὁ ὥρα . ὅθεν καί εἰσπνήλας διά δίχρονος ἢ ἐν ὁ ὁ , * παρά Λίκωνσιν ὁ ἐραστής . ὅτι δέ αἴτης ὁ ἐράω καί διά δίφθογγος γράφω , οὐ εἰμί ἀμφιβάλλω . ἐκ δέ ὁ εἴρω - ὅς ἀάω , καί ἀήσυρος ὁ κοῦφος . ὅθεν καί παρά Λισχύλῳ μυριμεις ἀήσυρος . ὁ δέ Φαίδων , καίριος πρόσκειμαι . βάλλω μέν γάρ καί ὁ τοιοῦτος θάμνος ἥλιος , ἀλλά οὖον Φαίδων , ὥσπερ καί ὕμψος , περί μέν οὖον διαπείρω δέ . ὁ δέ ἀλλήλων ἐπαμοιβαδίς , πυνανεύ - ὁ ὁ ὁ θάμνος πυκνότης . ἐπιπλέκω γάρ ἀλλήλων , ἐπαμάλλον πυννυντ . αἴτιος δέ ὁ τοιοῦτος επιπλοχεω , ὁ ἐξομοιόω φύω ὡς εἴρω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ ποιητικός μέν , ὁ ἀμοιβαδίς καθά καί ὁ ἐπαμοιβή ἱμάτιον . κοινός δέ , ὁ ἀμοιβαδόν . καί ὅτι οὖον τατός , ἀλλήλων εἶπον καί ἑ - ὁ . ὁ μέν γάρ ἑαυτοῦ ὡς φημί ὁ παλαιός , ἐπί ὁ κατά αὐτός λέγω τίθημι . οἷος . Λία καί Μενικαὶς φημί ὁ Κριώντος , ἑαυτοῦ ἀναιρέω . ἀκέω ἑκάτερος ἑαυτοῦ . ὁ δέ ἀλλήλων , ἐπί τίνω συμπλέκω κεῖμαι . οἷος . ὁ ὁ Οἰδίπους παῖς ἀλλήλων ἀποκτείνω . ἤτοι ἕτερος ὁ ἵημι - ἀντίμοιρος . Μένανδρος οὖν φημί ἁμαρτάνω λέγω , Αἴας ἥκω ἑαυτοῦ . ἥκω γάρ , ἀλλήλων εἶπον . ὁ δέ ἐπαμώσατο χειρόομαι φίλος , ἀντί ὁ συλλέγω . ἐκ μεταφορά ὁ ἀείδω . οὗτος καί χώννυμι τις ἐπαμάομαι χείρ καί * τρίβω . Κεϊτά δέ καί ἐν Ἰλιάς ὁ λέξις . φέρω δέ αὐτός χρῆσις καί ἐν ὁ συμβολικός ὁ Ἱπποκράτης , τοιοῦτος . δοκώ ἐπί στέγος θηράω , κακός . θλίβω γάρ γή ἐπαμάομαι . ὁ εἰμί συγχέω . τοιοῦτος γάρ ὁ λέγω δόμα ὡς καί νῦν φαίνω . δηλόω δέ ὁ ἐκτεθλι - μένω ἱπποκράτειος ῥητός , ὡς ἰατρός ἄπιστος εἰς τις δεινῶς ἀφύσσω , κακός σύμβολος εἰμί ὁ ἄμη ὁράω δοχός ἐπιπίπτω καταστροφή δόμος . σημαίνω γάρ ὁ θεός , ὅτι θάπτω ὅσος οὐ ἐσθίω