eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1761
οἱς γράφεται θαλάσσης ἀγριότης καὶ νηὸς κίνδυνος καὶ ἀνδρῶν ἀπώλεια . καὶ σω - θήναι δὲ λέγει ὁμοίως , ἰστὸν ἀμαμάκετον νηὸς ἐν χειρεσσι λαβόν , φ̓ περιπλεχθεὶς ἐφέρετο , πλάσας καὶ τὰ τοιαῦτα ἐξ ὧν ἐπαθὲ καὶ διδασκάλῳ ψεύδους ἐν τούτοις τῇ προτέρας τύχῃ χρησάμενος καὶ ἀκολουθᾶ τοῖς πρώτοις πλάσας τὰ δεύτερα . Ἔστι δὲ ἰστός * ἀμαμάκετος ὁ πᾶν μέγας καὶ , ὡς εἰπεῖν , ἀμείκετος , ἤτοι ἄγαν μακρὸς , τῆς μὲν συλλαβῆς ἐξ ἀναδιπλασιασμοῦ μὲν οὖσης , ἐπταδίσης δὲ κατὰ τὴν τοῦ διχούτου ἐπίθεσιν . ἡ μέντοι ἀμαμάκετος χιμαιρα , οἷα ἤφον οὖσα , εἰκότως καὶ παρὰ τὸ ἄγαν μακρὰν αἰρηθῆναι λέγεται . Τὸ δὲ γε ἰστὸν νηὸς , πρὸς διαστολὴν εἰρηθῆναι δοκεῖ τοῦ ὑφαντικοῦ ἰστοῦ χάριν σαφήνειας . ὡς τὰ γε μὴ οὕτως ἰσμιγμένον δώσει ἂν ποτε λαβὼς λόγον τοῖς σκόπτουσιν . ἐπεὶ τοι ἐν τοιούτῳ τρόπῳ λόγος ἀστεῖος ἐξέπεσε παρὰ τοῖς παλαιοῖς διὰ τὸ ἐξ ὁμωνυμίας τῆς λέξεως ταύτης ἀσφές . λέγεται γὰρ ἐν Κορίνθῳ ἱταῖρας τινὸς ἐπαινουμένης ὡς ἐργατικῆς εἰπεῖν τὸν ἀκούοντα ὅτι καὶ πῶς οὐκ ἂν εἴη ἐργατική , ἥτις ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ δύο ἰστοὺς καθεῖλε ; καὶ δοκεῖ μὲν ὁ λόγος δηλοῦν δύο ἱστάρια . τὸ δ’ ἦν ἄλλως , ὅτι ταχὺ δύο ναυκλήρους ἀπήγαγεν ἐκείνη τοῦ εὐπορεῖν , φροτῶντας ἐπ’ αὐτήν . Ἔτι ὁ ὑποβολιμαῖος οὗτος Κρητικὸς καὶ Φειδωνά τινα ἱστορεῖ Θεσπρωτῶν βασιλέα , ὃς αὐτὸν δήθεν περιεώσατο αἰθῶν καὶ καματῶν δεδημημένον , παρελκύσας ταῦτα ἐκ τῶν κατὰ τὴν Φαια - γίαν . ἔνθα καὶ τὴν ἰφάν στήλην ἐδεδί καὶ τὸ ἐκεῖθεν ψύχος , ὁ ἐνταῦθα διὰ τοῦ αἰθροῦ ὑποδηλοῖ . εἰ δὲ φιλόξεινοι καὶ μεγαλόδωροι ἐκεῖσε οἱ Φαίακες , * ἀλλ’ ἐνταῦθα ὁ Θεσπρωτῶν βασιλεὺς Φειδὼν ἀστείως λέγεται οἷα ὀλίγα τινὰ δοὺς τούτῳ , χλαῖναν δηλαδὴ καὶ χιτῶνα . χώρᾳ δὲ καὶ πόλις ἡ Θεσπρωτία περὶ τὰ ἕσχατα Θετταλίας . ἀρσενικοῦ δὲ γένους ὁ ὁμηρεῖς αἰθρὸς . ὡς γὰρ πύλη πύλος , οἶον , πύλη ἐν νεκύεσσι , καὶ ὠπή ὠπος , ὡς τὸ , ἄσπετον ὠνον ἔλειτο , καὶ χολὴ χόλος , οὕτω καὶ αἰθρὴ αἰθρὸς . ἐξ οὗ αἰθρηγενέτης . κείται δ’ ἐνταῦθα καὶ κῦμα κυλίνδον ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ χιμάτος . ὡς γὰρ ἄντρος λέγεται κῦμα κυλίνδαν , οὕτω καὶ κῦμα κυλίνδον ἐστὶ τὸ χυμαινόμενον . Ἔστι δ’ ἐν τούτοις καὶ τὸ ἀπριάτην ὡς ἐπίρρημα , δηλοῦν τὸ δίχα τοῦ πρὸς ἕναι , ἤν ἢ ἀντὶ τοῦ προῆκα , κατὰ ἀναλογίαν τοῦ ἄντην καὶ μάτην . ἴσως δὲ καὶ ὡς ὄνομα . γηοὶ γάρ · ἔνθα με χωμίσασο ἀπριά - την . ἐν δὲ γε τῇ Ἰλιάδι ληφθεῖσα καὶ ὡς ὄνομα ἡ τοιαύτη λέξις δηλωκοῦ γένους ἦν . Κείται δ’ ἐν τούτοις καὶ τὸ πυθόμην μετὰ γενικῆς , οἷον · ἐνθ’ Ὀδυσηὸς ἐρῶ πυθόμην , ὁμοίως τῷ , πυθθανόμην Ἰθάκης . ποιεῖται δὲ μνήμην καὶ Λυδῶνης πόλεως Θεσπρωτικῆς ποτέ , εἰ καὶ ὕστερον ὑπὸ Μολοττοῖς , φασίν , ἐγένετο . καὶ τὴν ἐκεῖσε μαντινὴν δρὺν ἐκλαλεῖ , εἰπὼν τὸν δ’ ἐς Λυδῶνην φράτο βήματα , ὕφρα θεοῦ ἐκ δρυὸς ἐμυκόμιο Λιὸς βουλήν ἐπακούσῃ , περὶ ἧς καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς κείται . Ἱερὰ * δὲ κατὰ τὸν γεωγράφον δρὺς τιμᾶται ἐν Λυδῶνῃ , ἀρχαιότατον ὑποληφθεῖσα φρυτὸν καὶ πρώτων τροφὴν ἀνθρωπίνης παρασχὼν . ὁ δ’ αὐτὸς καὶ εἰς τὰς ἐκεῖ λεγομένας μαντικάς πελείας φησὶν ὅτι αἱ πέ - λειαι εἰς οἰωνοσκοπίαν ὑπονοοῦνται , καθὰ καὶ χοραχομάντειες ἦσαν τινές . οἱ δὲ τὸ παλαιὸν μὲν ἄνδρας προφητεύειν φασίν , ὕστερον δὲ τρεῖς ἀποδειχθῆναι γρᾶίας προφήτιδας , ἃς πελείας καλεῖσθαι , γλώσση Μολοττῶν , ὡς τοὺς γέροντας πελείους . καὶ πᾶσι μὲν ἐκεῖ γυναῖκας χρηματίζειν , ὁ ἐστὶ χρᾶσθαι καὶ μαν - τανέσθαι . μόνους δὲ Βουτοῖς ἄνδρας . καὶ τὴν αἰτίαν ὁ γεωγράφος ἐκτίθεται , λέγων καὶ Τύμουρον ἢ Τιμάριον ὄρος Θεσπρωτιδῶν , ἐν φ̓ τὸ Λυδωνεῖον ἱερὸν . διὸ καὶ ἐν τῷ , εἰ μὲν αἰνήσουσι Λιὸς μεγάλου θάμιστες , ὁ πρὸ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα γράφει ὁ ποιητής , ἕτεροὶ γράφουσιν , εἰ μὲν αἰνήσουσι Λιὸς μεγά - λου τόμουροι , λέγοντες , μὴ ἐν ταῦτο χέσθαι τὸ θάμιστες , ἀλλὰ δεῖν μᾶλλον εἰπεῖν μαντεύειν , ὁ δηλοῦσιν αἱ τόμουροι . οἷς φαίνεται σύστοιχοι εἶναι καὶ ὁ παρὰ τῷ Λυκόφρονι τόμουρος . Πρόδοτος δὲ ἀρχαιότατον εἰπὼν τῶν ἐν Ἑλλῃ χρηστηρίων τὸ ἐν Λυδῶνῃ μαντεῖον φησὶ καὶ ὅτι λέγεται ὡς δύο μέλαι - ναι πελειάδες ἐκ Θηβῶν τῶν Αἰγυπτίων ἀναπτάμεναι ἡ μὲν ἐς Λιβύην ἀφίκετο , ἡ δὲ * εἰς Λυδῶνην , ἐνθα καθισθεῖσα ἐπὶ φηγὸν ἐλάλησε φωνῇ ἀνθρωπίνῃ , χρήναι μαντεῖον ἐκεῖ Λιὸς γενέσθαι , καὶ ἐγένετο . ἡ δὲ ἑτέρα πέλεια χρηστηρίων Ἀμμωνος ἐκείνῳ ποιεῖν τοὺς Λιβύας , καὶ ἐποίησαν . δοκεῖ σοι δέ μοι , φησιν , αἱ πελειάδες αὐταὶ βαρβάραι γυναῖκες εἶναι , διὸ καὶ ἐδόκουν ὁμοίως ὄρνισι φθέγγεσθαι . μετὰ δὲ χρό - νον συντεῦ ἐλάλουν βαρβαρίζουσαι . τὸ δὲ μέλαν τῆς πελειάδος σημαίνει ὅτι Αἰγυπτία ἡ γυνὴ ἦν . ἱέραια δέ , φησι , τῶν Λυδωνεῖων , πρεσβυτάτη μὲν Προμύθεια , ἡ δὲ μετ’ αὐτὴν Τιμαρέτη , ἡ δὲ νεωτάτη Νι - κάνδρη . περὶ δὲ Λυδῶνης δηλοῦται καὶ ἐν τοῖς τοῦ περιηγητοῦ . δήλον δέ , ὡς ἐκ ταύτης καὶ τὸ παροι - μιακὸν Λωδωναίων Χαλκῆιον , περὶ οὗ Παυσανίας φησίν , ὅτι ἐν Λωδῶνῃ πολλῶν παραλλήλων κειμένων λεβήτων , εἷς τις ἔνδὸς ἠχεῖται , φασίν ἐκ διαδοχῆς πάντας ἠχεῖν . Ἀριστοτέλης δὲ δύο στίλους εἶναι λέγει , καὶ ἐπὶ μὲν θατέρου λέβητα ἱστάναι , ἐπὶ δὲ θατέρου παῖδα κρατοῦντα μάστιγα , ἥς τοὺς ἱμάντας χαλκίους ὄντας καὶ σειομένους ὑπ’ ἀνέμου τῷ λεβητὶ προσκροῦειν , τὸν δὲ τυπτόμενον ἠχεῖν . καὶ τοιαῦτα μὲν καὶ ταῦτα . Τὸ δὲ κρυβδὴν κρυφιδὸν ἐνταῦθα φησίν , εἰπὼν ἡ ἀμφαδὸν ἢ κρυφιδὸν . ὁ καὶ κάλλος ἔχει τὸ ἐκ παρισώσεως , ἐν ᾧ σημειοῦσαι ὅτι οὐκ ἔστι * τὸ , ἢ ἀμφαδὸν τὲ κρυφιδὸν , νοῆσαι ὡς ἐν τοῖς πρὸ τούτων τινὲς ἔφασαν , ἀντὶ τοῦ καὶ φανερῶς καὶ κρύφα , ἀλλ’ ἔστι φανερῶς δυστακτικὸν τὸ νόημα . ἐστι δὲ ἐν τούτοις καὶ πιστωτικὸν φιλίας τὸ , ὁμνὺς δὲ πρὸς ἐμ’ αὐτόν . κεῖται δ’ ἐνταῦθα καὶ τὸ τυγχάνειν ἐπὶ τοῦ κατὰ τύχην γίνεσθαι , οἷον · καὶ μοι μᾶλ’ ἐτύγχανε πάντα , ἤγουν εὐτυχῶς ἀπέβαινε · καὶ , τύχησε γὰρ ἐρχομένη νηὺς ἐς Δουλίχιον . Τὸ δὲ Δουλίχιον , νῆσος δὲ αὕτη μία τῶν Ἑριιάδων δηλουμένη καὶ ἐν Βουωτίᾳ , πολύψυχον λέγει . δοικε γὰρ πίων εἶναι ἡ νῆσος καὶ ἀγαθὴ σιτοφορεῖν . λέγει δὲ καὶ βασιλέα ταύτης Ἀκαστοῦν τινὰ ὁμώνυμον τῷ ἑδομένῳ ἡρωί . δὺνς δὲ πῆμα φησίν ἐν τῷ , ὄφρ’ ἐπὶ πάγχυ δὺνς ἐπὶ πῆμα γενού - μην · ὁ περ ὁμοίον πῶς ἔστι τῷ , πῆμα ἄτης , ὡς Σοφοκλῆς · τῇ κακῶν μὲν ἄκος , πλεῖον τὸ πῆμα τῆς ἄτης τίθησι . καὶ δοικε δὴν μὲν καὶ ἄτη δαιμονιώδεις τινὲς πλαττεσθαι οὐσίας , πῆμα δὲ εἶναι τὸ ἐκ τῆς δὺνς καὶ τῆς ἄτης κακόν . ὥσως δὲ καὶ περιφραστικῶς ἄτης πῆμα καὶ δὺνς πῆμα ἡ ἄτη αὕτη καὶ ἡ βλάβη , ὡς καὶ δοῦλιον ἡμαρ ἡ δουλεία . ἔοι γάρ · αὐτίκα δοῦλιον ἡμαρ ἐμοὶ περιμιχανοῦντο . ἐνθα ἔστιν ἰδεῖν ὡς ἐξέφυγε ψυχρότητα γραφῆς ὁ ποιητὴς εὐμεθόδως . ἄλλος μὲν γὰρ τις ἐπετηδεύσατο ἂν , ὡς εἴκός , ἐγγὺς τοῦ , Δουλίχιον πολύψυχον θεῖναι τὸ , δοῦλιον ἡμαρ , εἰπὼν ὡς πλεῦ - σας ἐς Δουλίχιον δοῦλιον ἡμαρ εἶδον , Ὀμηρος δὲ τοῦτο παραφρύψας μετὰ τέσσαρας στίχους τοῦ ἐς Δουλίχιον ἐπήγαγε τὸ δοῦλιον ἡμαρ , οὐ τεχνήσασμενος παιγνίμους παρήγησον ἐνθά μὴ ἔχον . ἐπὶ Ὀδυσεὺς πειθανολογεῖ καὶ τὴν τῶν ὁμογελέων ἱματίων ἐνδυσιν , παιδεῦν αὐτὴν πλαττόμενος ὑπὸ τῶν Δουλιχιστῶν . λέγει δὲ καὶ νηὸς ὄπλον ἐὐστρεφὲς τὸ σχοινίον , καὶ τὸ λύσαι τοῦ δεσμοῦ ἀνα*γνάψαι ἐν τῷ , αὐτὰρ ἐμοὶ δεσμοὺν ἀνέγναμψε θεὸς αὐτόσ · ἡ μὲν γὰρ σύνδεσις καμπὴν ἔχει , ἡ δὲ λύσις ἀνακάμπτι . εἰπὼν δὲ καὶ ὅτι ξεστὸν ἐφόλκαιον καταβὰς ἐπλάσα θαλάσση στήθος , ἐπειτα δὲ χειρὶ διήρεσθ’ ἀμφοτέροισι νιχόμενος , μᾶλα δ’ ὅκα θύσαρ’ ἐα ἤγουεν ἐξω τῆς θαλάσσης ἦν , ἐφόλκαιον τὸ πηδάλιον λέγει , ὡς ἀρέσκει τοῖς παλαιοῖς , παρὰ τὸ ἐφελκεσθαι τῇ νηί . διὸ καὶ ξεστὸν αὐτὸ φησίν , οὐ μὴν γλαφυρὸν ἢ μέλαν ἢ ἄλλο τι τῶν ταῖς ναυσὶν ἐπιτιθεμένων , ἐφόλκιον μέντοι , εἴδος πλοίου παρὰ τε τῷ γεωγράφῳ · φησὶ γάρ · ἐφόλκια δύο λέμβους ἠστροικοῖς ὁμοία καὶ πλοίων μέγα , καὶ παρὰ Παυσανίᾳ εἰπόντι · λέμβος καὶ ἐφόλκιον , σκάφος ἡ πλοῖον . τὸ δ’ αὐτὸ ἐφόλκιον καὶ ἐφολκίδα λέγει ὁ τὰ ἑρωτικὰ παίζας Ἀλεξανδρεύς ὡςτωρ , πλεονάσας τῇ λέξει διὰ τὸ καιρίον . δήλον δὲ ὅτι τε λέμφος διὰ τοῦ φ οὐ μὴν διὰ τοῦ βήτα ἡ πεπηγὺα μῖξα κατὰ τοὺς παλαιοὺς ἐκ τῶν μυκτη - ρων · ὅθεν καὶ λέμφος ὁ εἰρήτης . ἐπειδὴ , φασίν , εἰς μωβαν διέσωπτον τοὺς ὁμομένους ἐκ τῶν μυκτη - ρων . ὅθεν καὶ ἀπομύξαι τινὰ τὸ ἐξαπατῆσαι , καὶ ὅτι καὶ τὰ μυζώδη κρέα λέμφοι ἐκαλοῦντο , καὶ ὅτι ὡς περ ὁ λέμφος ὁ προσεχὼς ὠθδεῖ καὶνὴ καὶ τοῖς πολλοῖς ἀσυνήθης λέξις ἐστίν , οὕτω καὶ ὁ παρὰ * τῷ κομικῷ Κρατίνῳ σάννυς . αὐτὸς μέντοι οὐ τὸν εἰρήτην ἀπλῶς διηλοῖ , ἀλλὰ τὸν μωρόν , ὃν ἴσως ἡ κοινὴ γλῶσσα τζαννὸν λalεῖ . δοξοὶ δ’ ἂν εἰληφθαι ἡ λέξις ἀπὸ τῶν Ἀσιανῶν σάννων , οὓς οἱ ἰδιῶται τζάν - νους καλοῦσι , βαρβαρικοὺς ὄντας καὶ , ὡς εἴκός , εἰρήτης δι’ ἀπαιδευσίαν . ὁ δὲ τὸν σάνναν τοῦτον παρασημηνάμενος Ἀριστοφάνης ὁ γραμματικός καὶ ἄλλας ἐκτίθηται καινοφώνους λέξεις , οἷον , ἀοίλλαν , σκενδός τι ἰχθυρόν , οὐ χοῖσις περὶ Σιμωνίδην τῷ , πρόσθε μὲν ἄμφ’ ὠμοσιν ἔχων τοιχεῖαν ἀοίλλαν , ἠδύς ἐς Ἀργους ἐς Τεγέην ἔφερε . προσφέρει δὲ καὶ τὸ , μοιγὴ καὶ μοιγὶς ἀσυνήθη , δι’ ὧν δηλοῦται ἡ μοι - χαλίς , καὶ τὸ στεφανόμιον , ὁ δηλοῖ , φασί , παρ’ ἡμῖν μὲν τὸν τόπον ἐν ᾧ ἐστιώνται , παρ’ Ἀττικοῖς δὲ τὸν μισθὸν τοῦ πανδοχέου · καὶ τὸ ἐπικοκκάζειν ὑβρίζειν , ἢ κατὰ τινας ἐπιμηχάζειν , ὅθεν παρὰ Ἀριστο - φάνει τῇ , ἀοιδὸς ἐπικοκκάστρια . λέγει δὲ καὶ λαπίζειν παρὰ Σοφοκλεῖ τὸ συρίζειν καὶ βαυβᾶν τὸ κοι - μάζθαι , οἷον · ἡ δὲ προὑκαλεῖτό με βαυβᾶν μετ’ αὐτῆς . ὅθεν , φησὶ , καὶ παρὰ Κρατίνῳ τὸ , λόγος τις ὑπήλθ’ ἡμᾶς ἄμαθὴς συβαύβαλος . συνάπτει δὲ τούτοις ξενικὸν καὶ τὸ ἀφδαλῶσαι ἠγοῦν μολύναι , προφέρων
Lemmas: οἱςστις γράφω θάλασσα ἀγριότης καί ναός κίνδυνος καί ἀνήρ ἀπώλεια . καί σός - θνῄσκω δέ λέγω ὁμοίως , ἱστός ἀμαμάκετον ναός ἐν χείρ λαμβάνω , ἀπό περιπλέκω φέρω , πλάσσω καί ὁ τοιοῦτος ἐκ ὅς πάσχω καί διδάσκαλος ψεῦδος ἐν οὗτος ὁ πρότερος τυγχάνω χράω καί ακολουθώ ὁ πρῶτος πλάσσω ὁ δύο . εἰμί δέ ἱστός * ἀμαμάκετος ὁ πᾶς μέγας καί , ὡς εἶπον , ἀμείκετος , ἤτοι ἄγαν μακρός , ὁ μέν συλλαβή ἐκ αναδιπλασιασμός μέν εἰμί , επταδισος δέ κατά ὁ ὁ διχόω ἐπίθεσις . ὁ μέντοι ἀμαμάκετος χίμαιρα , οἷος ἀφίημι εἰμί , εἰκότως καί παρά ὁ ἄγαν μακράν αἱρέω λέγω . ὁ δέ γε ἱστός ναός , πρός διαστολή λέγω δοκέω ὁ υφαντικός ἱστός χάρις σαφήνεια . ὡς ὁ γε μή οὕτως ἰσμιγμένον δίδωμι εἄν ποτός λαμβάνω λόγος ὁ σκοπέω . ἐπεί ὅς ἐν τοιοῦτος τρόπος λόγος ἀστεῖος ἐκπίπτω παρά ὁ παλαιός διά ὁ ἐκ ὁμωνυμία ὁ λέξις οὗτος ἀσφές . λέγω γάρ ἐν Κόρινθος ιταιηρα τις ἐπαινέω ὡς εργατικός εἶπον ὁ ἀκούω ὅτι καί πῶς οὐ εἄν εἰμί εργατικός , ὅστις ἐν εἷς ἡμέρα δύο ἱστός καθαιρέω ; καί δοκέω μέν ὁ λόγος δηλόω δύο ἱστάριον . ὁ δέ εἰμί ἄλλως , ὅτι ταχύς δύο ναύκληρος ἀπάγω ἐκεῖνος ὁ εὐπορέω , φροτῶντας ἐπί αὐτός . ἔτι ὁ ὑποβολιμαῖος οὗτος κρητικός καί Φείδων τις ἱστορέω Θεσπρωτός βασιλεύς , ὅς αὐτός δήθεν περιωθέω αἶθος καί κάματος δεδημημένον , παρέλκω οὗτος ἐκ ὁ κατά ὁ φαιός - Γιάν . ἔνθα καί ὁ ἰφάν στήλη ἐσθίω καί ὁ ἐκεῖθεν ψύχος , ὁ ἐνταῦθα διά ὁ αἶθρος ὑποδηλόω . εἰμί δέ φιλόξενος καί μεγαλόδωρος ἐκεῖσε ὁ Φαίαξ , * ἀλλά ἐνταῦθα ὁ Θεσπρωτός βασιλεύς φειδός ἀστεῖος λέγω οἷος ὀλίγος τις δίδωμι οὗτος , χλαῖνα δηλαδή καί χιτών . χώρα δέ καί πόλις ὁ Θεσπρωτία περί ὁ ἔσχατος Θεσσαλία . ἀρσενικός δέ γένος ὁ ὁμηρέω αἶθρος . ὡς γάρ πύλη Πύλος , οἶος , πύλη ἐν νέκυς , καί ὠπή ὤψ , ὡς ὁ , ἄσπετος ὦνος ἔρχομαι , καί χολή χόλος , οὗτος καί αἴθρη αἶθρος . ἐκ ὅς αἰθρηγενής . κεῖμαι δέ ἐνταῦθα καί κῦμα κυλίνδω ἐπί αὐτός ὁ χίμα . ὡς γάρ Άντρας λέγω κῦμα κυλίνδω , οὗτος καί κῦμα κυλίνδω εἰμί ὁ χυμαίνομαι . εἰμί δέ ἐν οὗτος καί ὁ ἀπρίατος ὡς ἐπίρρημα , δηλόω ὁ δίχα ὁ πρός ἕνος , ἐάν ἢ ἀντί ὁ προΐημι , κατά ἀναλογία ὁ ἄντην καί μάτην . ἴσως δέ καί ὡς ὄνομα . γηοὶ γάρ · ἔνθα ἐγώ χωμίσασο ἀπριά - ὁ . ἐν δέ γε ὁ Ἰλιάς λαμβάνω καί ὡς ὄνομα ὁ τοιοῦτος λέξις δηλωκοῦ γένος εἰμί . Κεῖμαι δέ ἐν οὗτος καί ὁ πυνθάνομαι μετά γενικός , οἷος · ἔνθα Ὀδυσσεύς εἴρω πυνθάνομαι , ὁμοίως ὁ , πυνθάνομαι Ἰθάκη . ποιέω δέ μνήμη καί Λυδῶνης πόλις Θεσπρωτικός ποτός , εἰμί καί ὕστερος ὑπό μολοσσός , φημί , γίγνομαι . καί ὁ ἐκεῖσε μαντινη δρῦς ἐκλαλέω , εἶπον ὁ δέ εἰς Λυδῶνην φράτο βῆμα , ὕφρα θεός ἐκ δρῦς μυκάομαι λίς βουλή ἐπακούω , περί ὅς καί ἐν ὁ ἑξῆς κεῖμαι . ἱερή * δέ κατά ὁ γεωγράφος δρῦς τιμάω ἐν Λυδῶνῃ , ἀρχαῖος ὑπολαμβάνω φρυος καί πρῶτος τροφή ἀνθρώπινος παρέχω . ὁ δέ αὐτός καί εἰς ὁ ἐκεῖ λέγω μαντικός πέλεια φημί ὅτι ὁ μετά - λεῖος εἰς οἰωνοσκοπία ὑπονοέω , καθά καί χοραχομαντειο εἰμί τις . ὁ δέ ὁ παλαιός μέν ἀνήρ προφητεύω φημί , ὕστερος δέ τρεῖς ἀποδείκνυμι Γραῖα προφῆτις , ὅς πέλεια καλέω , γλῶσσα Μολοσσός , ὡς ὁ γέρων πελείους . καί πᾶς μέν ἐκεῖ γυνή χρηματίζω , ὁ εἰμί χράομαι καί μείς - τείνω . μόνος δέ Βουτώ ἀνήρ . καί ὁ αἴτιος ὁ γεωγράφος ἐκτίθημι , λέγω καί Τύμουρον ἢ Τιμάριον ὄρος θεσπρωτιδηω , ἐν ἀπό ὁ Λυδωνεῖον ἱερόν . διό καί ἐν ὁ , εἰμί μέν αἰνέω λίς μέγας θαμίζω , ὁ πρό ἐν ὁ μετά οὗτος γράφω ὁ ποιητής , ἕτερος γράφω , εἰμί μέν αἰνέω λίς μεγός - Λοῦ τόμουρος , λέγω , μή ἐν ταῦτο χω ὁ θαμίζω , ἀλλά δήω μᾶλλον εἶπον μαντεύομαι , ὁ δηλόω ὁ τόμουρος . ὅς φαίνω σύστοιχος εἰμί καί ὁ παρά ὁ Λυκόφρων τόμουρος . πρόδοτος δέ ἀρχαῖος εἶπον ὁ ἐν Ἕλλη χρηστήριος ὁ ἐν Λυδῶνῃ μαντεῖος φημί καί ὅτι λέγω ὡς δύο μέλη - ναι Πλειάδες ἐκ Θῆβαι ὁ Αἰγύπτιος ἀναπέτομαι ὁ μέν εἰς Λιβύη ἀφικνέομαι , ὁ δέ * εἰς Λυδῶνην , ἔνθα καθίζω ἐπί φηγός λαλέω φωνή ἀνθρώπινος , χρή μαντεῖος ἐκεῖ λίς γίγνομαι , καί γίγνομαι . ὁ δέ ἕτερος πέλεια χρηστήριος Ἄμμων ἐκεῖνος ποιέω ὁ Λιβύη , καί ποιέω . δοκέω σύ δέ ἐγώ , φημί , ὁ Πλειάδες αὐτός βαρβάρα γυνή εἰμί , διό καί δοκέω ὁμοίως ὄρνις φθέγγομαι . μετά δέ χρή - νοῦς συντεῦ λαλέω βαρβαρίζω . ὁ δέ μέλας ὁ πελειάς σημαίνω ὅτι Αἰγύπτιος ὁ γυνή εἰμί . ἱεραῖος δέ , φημί , ὁ Λυδωνεῖων , πρέσβυς μέν προμυθειος , ὁ δέ μετά αὐτός Τιμαρέτη , ὁ δέ νέος Νιν - Κανδρή . περί δέ Λυδῶνης δηλόω καί ἐν ὁ ὁ περιηγητής . δῆλος δέ , ὡς ἐκ οὗτος καί ὁ πάρος - μιακων Λωδωναίων χαλκεῖον , περί ὅς Παυσανίας φημί , ὅτι ἐν Λωδῶνῃ πολύς παράλληλος κεῖμαι λέβης , εἷς τις ἔνδον ἠχέω , φημί ἐκ διαδοχή πᾶς ἠχέω . Ἀριστοτέλης δέ δύο στίλος εἰμί λέγω , καί ἐπί μέν θατέρου λέβης ἵστημι , ἐπί δέ θατέρου παῖς κράτος μάστιξ , ἥς ὁ ἱμάς χάλκιος εἰμί καί σείω ὑπό ἄνεμος ὁ λέβης προσκρούω , ὁ δέ τύπτω ἠχέω . καί τοιοῦτος μέν καί οὗτος . ὁ δέ κρύβδην κρυφιδὸν ἐνταῦθα φημί , εἶπον ὁ ἀμφαδόν ἢ κρυφιδὸν . ὁ καί κάλλος ἔχω ὁ ἐκ παρίσωσις , ἐν ὅς σημεῖον ὅτι οὐ εἰμί * ὁ , ἢ ἀμφαδόν τε κρυφιδὸν , νοέω ὡς ἐν ὁ πρό οὗτος τις φημί , ἀντί ὁ καί φανερῶς καί κρύφα , ἀλλά εἰμί φανερῶς διστακτικός ὁ νόημα . εἰμί δέ ἐν οὗτος καί πιστωτικός φίλιος ὁ , ὄμνυμι δέ πρός ἐγώ αὐτός . κεῖμαι δέ ἐνταῦθα καί ὁ τυγχάνω ἐπί ὁ κατά Τύχη γίγνομαι , οἷος · καί ἐγώ μῆλον τυγχάνω πᾶς , ἤγουν εὐτυχής ἀποβαίνω · καί , τυγχάνω γάρ ἔρχομαι ναῦς εἰς Δουλίχιον . ὁ δέ Δουλίχιον , νῆσος δέ οὗτος εἷς ὁ εριιας δηλέομαι καί ἐν βουους , πολύψυχος λέγω . δοικε γάρ πίων εἰμί ὁ νῆσος καί ἀγαθός σιτοφορέω . λέγω δέ καί βασιλεύς οὗτος Ἀκαστοῦν τις ὁμώνυμος ὁ δίδωμι ἥρως . δὺνς δέ πῆμα φημί ἐν ὁ , ὄφρα ἐπί πάνυ δὺνς ἐπί πῆμα γίγνομαι - μείς · ὁ περ ὅμοιος πῶς εἰμί ὁ , πῆμα ἄτη , ὡς Σοφοκλῆς · ὁ κακός μέν ἄκος , πλείων ὁ πῆμα ὁ ἄτη τίθημι . καί δοικε δήν μέν καί ἄτη δαιμονιώδης τις πλάσσω οὐσία , πῆμα δέ εἰμί ὁ ἐκ ὁ δὺνς καί ὁ ἄτη κακός . ὅσος δέ καί περιφραστικός ἄτη πῆμα καί δὺνς πῆμα ὁ ἄτη οὗτος καί ὁ βλάβη , ὡς καί δούλιος ἦμαρ ὁ δουλεία . εἰμί γάρ · αὐτίκα δούλιος ἦμαρ ἐγώ περιμιχανοῦντο . ἔνθα εἰμί ὁράω ὡς ἐκφεύγω ψυχρότης γραφεύς ὁ ποιητής εὐμέθοδος . ἄλλος μέν γάρ τις ἐπιτηδεύω εἄν , ὡς εἰκός , ἐγγύς ὁ , Δουλίχιον πολύψυχος τίθημι ὁ , δούλιος ἦμαρ , εἶπον ὡς πλέω - σός εἰς Δουλίχιον δούλιος ἦμαρ εἶδον , Ὅμηρος δέ οὗτος παραφρύψας μετά τέσσαρες στίχος ὁ εἰς Δουλίχιον ἐπάγω ὁ δούλιος ἦμαρ , οὖον τεχνάομαι παιγνίμους παρηγέομαι ἔνθα μή ἔχω . ἐπί Ὀδυσσεύς πειθανολογευς καί ὁ ὁ ὁμογελέων ἱμάτιον ἔνδυσις , παιδεύω αὐτός πλάσσω ὑπό ὁ Δουλιχιστῶν . λέγω δέ καί ναός ὅπλον εὐστρεφής ὁ σχοινίον , καί ὁ λύω ὁ δεσμός ἀναγιγνώσκω ἐν ὁ , ἀτάρ ἐγώ δεσμέω ἀναγνάμπτω θεός αὐτός · ὁ μέν γάρ σύνδεσις καμπή ἔχω , ὁ δέ λύσις ἀνακάμπτω . εἶπον δέ καί ὅτι ξεστός ἐφόλκαιον καταβαίνω πλάσσω θάλασσα στήθος , ἔπειτα δέ χείρ διαίρω ἀμφότερος νήχω , μῆλον δέ ὅτε θύσαρ’ ἐάω ἄγω ἐξω ὁ θάλασσα εἰμί , ἐφόλκαιον ὁ πηδάλιον λέγω , ὡς ἀρέσκω ὁ παλαιός , παρά ὁ ἐφέλκω ὁ ναῦς . διό καί ξεστός αὐτός φημί , οὖον μήv γλαφυρός ἢ μέλας ἢ ἄλλος τίς ὁ ὁ ναῦς ἐπιτίθημι , ἐφόλκιον μέντοι , εἶδος πλοῖον παρά τε ὁ γεωγράφος · φημί γάρ · ἐφόλκιον δύο λέμβος ηστροικω ὅμοιος καί πλοῖον μέγας , καί παρά Παυσανίας εἶπον · λέμβος καί ἐφόλκιον , σκάφος ὁ πλοῖον . ὁ δέ αὐτός ἐφόλκιον καί ἐφολκίς λέγω ὁ ὁ ἐρωτικός Παΐζας Ἀλεξανδρεύς ὡςτωρ , πλεονάζω ὁ λέγω διά ὁ καίριος . δῆλος δέ ὅτι τε λέμφος διά ὁ φ οὖον μήv διά ὁ βήτα ὁ πήγνυμι μίγνυμι κατά ὁ παλαιός ἐκ ὁ μυκτη - ῥόος · ὅθεν καί λέμφος ὁ εἴρω . ἐπεί , φημί , εἰς μωβαν διασῴζω ὁ ὁμόω ἐκ ὁ μυκτη - ῥόος . ὅθεν καί ἀπομύσσω τις ὁ ἐξαπατάω , καί ὅτι καί ὁ μυζώδη κρέας λέμφος καλέω , καί ὅτι ὡς περ ὁ λέμφος ὁ προσεχώς ὠθέω καινός καί ὁ πολύς ἀσυνήθης λέξις εἰμί , οὗτος καί ὁ παρά * ὁ κωμικός Κρατῖνος σάννος . αὐτός μέντοι οὖον ὁ εἴρω ἀπλόος διηλόω , ἀλλά ὁ μωρός , ὅς ἴσως ὁ κοινός γλῶσσα τζανός λύω . δοκέω δέ εἄν λαμβάνω ὁ λέξις ἀπό ὁ Ἀσιανός Σάννων , ὅς ὁ ἰδιώτης Τζαν - νόος καλέω , βαρβαρικός εἰμί καί , ὡς εἰκός , εἴρω διά ἀπαιδευσία . ὁ δέ ὁ σάννας οὗτος παρασημαίνομαι Ἀριστοφάνης ὁ γραμματικός καί ἄλλος ἐκτίθημι καινόφωνος λέγω , οἷος , ἀοίλλαν , Σκένδος τίς ἰχθυρόν , οὖον χόω περί Σιμωνίδης ὁ , πρόσθεν μέν ἀμφί ὠμός ἔχω τοιχεια ἀοίλλαν , ἡδύς εἰς ἀργός εἰς Τεγέα φέρω . προσφέρω δέ καί ὁ , μοιγὴ καί μοιγὶς ἀσυνήθης , διά ὅς δηλόω ὁ ἐγώ - χάλις , καί ὁ στεφανόμιον , ὁ δηλόω , φημί , παρά ἐγώ μέν ὁ τόπος ἐν ὅς ἑστιάω , παρά Ἀττικός δέ ὁ μισθός ὁ πανδοχεύω · καί ὁ ἐπικοκκάζω ὑβρίζω , ἢ κατά τις ἐπιμηχάζειν , ὅθεν παρά Αρίστο - φαίνω ὁ , ἀοιδός1 ἐπικοκκάστρια . λέγω δέ καί λαπίζω παρά Σοφοκλῆς ὁ συρίζω καί βαυβάω ὁ κέω - μάζθαι , οἷος · ὁ δέ προκαλέω ἐγώ βαυβάω μετά αὐτός . ὅθεν , φημί , καί παρά Κρατῖνος ὁ , λόγος τις ὑπέρχομαι ἐγώ ἀμαθής συβαύβαλος . συνάπτω δέ οὗτος ξενικός καί ὁ ἀφδαλῶσαι ἠγέω μολύνω , προφέρω