eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1920
ἐξ οὗ παθητικὸς παρακειμένος ἐδίδουμαι . καὶ ἔστιν ὁμοῖον τὸ ἐδίδουκα πρὸς τὸ ἄγω ἤσω ἤχα ἤγηνε καὶ πλεονασμῷ ἤρξατο . ὁ δὲ γε κανονίζας τὸ ἐδίδουκα * ἐκ τοῦ ἐδῶ ἐδῆσω , ὅθεν ἡ ἐδῆτυχ , ἤδηκα , καὶ πλεονασμῷ τῆς δο συλλαβῆς καὶ συστολῇ τῆς ἀρχούσης ἐδίδουκα , ὅθεν τὸ ἐδίδουμα , ἐναντιότερον μὲν οὐδὲν τι γράφει . οὐκ ἀρίην δὲ καθαρῶς ἠτυπίσθαι τὴν λέξιν . Τμὴν δὲ τὴν ποιινὴν λέγει , ἥς τὸ ποσὸν ἐνταῦθα δυσφράστως ἔχον συγχέεται διὰ πολλῶν ἀορίστων αἰτιατικῶν , τοῦ ὅσα ἐπέπεστο καὶ ἐδίδουται , τοῦ εἰκοσάβοιον , τοῦ χαλκόν , τοῦ χρυσοῦν . ἔχει γὰρ τὸ χωρίον ἀμφιβολίαν ἐπιτηδευτήν , ὡς που καὶ ἐν Ἰλιάδι τὸ , νῆα ἄλις χρυσοῦ καὶ ἀργύρου . ἄδηλον γὰρ καὶ ἐνταῦθα , εἴτε ἰδίᾳ ἕκαστος ἀνὰ εἰκοσάβοιον χαλκοῦ ἀποδώσει καὶ αὐθὶς ἀνὰ εἰκοσάβοιον χρυσοῦ , εἴτε καὶ ἄλλως ἰδίᾳ μὲν ἕκαστος ὁρισμένον τι εἰκοσάβοιον , δι’ οὗ ἤν βόας εἴκοσι πτῆσασθαι , ἰδίᾳ δὲ χαλκὸν καὶ χρυσοῦν ἀορίστως , καὶ τὸ ἕκαστος δὲ ἀμφιβολόν τι ἔχει . οὐκ ἐνδύλον γὰρ εἴτε ἕκαστος τῶν ὅλων μνηστήρων , εἴτε καὶ ἕκαστος τῶν Ἰθακῶσιον μόνων μνηστήρων . καὶ τὸ κατὰ δῆμον δὲ οὐ πάνυ δήλον , εἰ καὶ τὸν ἐν Ἰθάκῃ δῆμον πάντα εἰς ἀπόδοσιν τιμῆς συνισάγει Εὐρύμαχος , ὡς καὶ ἐκείνου δήθεν πεινόντων , καθά που προ - δημηγορήσας ἐκήρυξεν ὁ Τηλέμαχος ἐπεθίζων τὸν δῆμον εἰς τὴν κατὰ τῶν μνηστήρων ἄμυναν , δοκεῖ δὲ ἀμφιλόγως οὕτω λαλῆσαι ὁ Εὐρύμαχος , οὐχ’ οὕτω κατὰ δόλον ὡς διὰ σύγχυσιν λογισμοῦ . Ἰστέον δὲ ὅτι ἔχει θεραπείαν ἡ τοιαύτη ἀμφιβολία τὸ , εἴσῃκε σὸν κῆρ ἰανθῆ . ὅπως γὰρ ἂν καὶ νοοῖτο ἡ ὠφελείσα τιμή , εἰς τοσοῦτον ὅμως αὕτη γενήσεται , ὥς ἂν , φησίν , ἀγαπήσῃς τὰ δοθησόμενα . δύναται δὲ ἄλλως τιμὴ ἐνταῦθα νοηθῆναι καὶ τὸ παρὰ τοῖς ὑστερον λεγόμενον τίμημα , ἵνα λέγῃ Εὐρύμαχος ὡς τιμησόμεθα τὰ δαπανηθέντα ἰδίᾳ καὶ χωρὶς ἕκαστος , ἄγοντες ὡς ἐν συναλλαγῇ χαλκὸν καὶ χρυσὸν κατὰ τὸ ἀνάλογον , ὥς ἂν τὸ σὸν κῆρ ἰανθῆ , ἡ δὲ τοιαύτη τιμὴ καὶ τίμημα λέγεται κομψώτερον , ὡς Ἀργύνος δηλοῖ , ὁμοίως τῷ , χρυσὸς χόλος , ὧν λέγει τοιούτοις . μνηστέον δ’ ἐνταῦθα καὶ παλαιὰς παρα - δόσεως , ἐνθυμεύσης ὡς ἡ μὲν εὐκλῆς τιμὴ παράγει τὸν ἐπίτιμον , ὡς ἐστιν ὁ ἐντίμος , ἡ δὲ ἐτεροία τὸν ἐπιτίμιον . ὁ δὲ ἐστιν ὁ ἐπιζήμιος καὶ ἐπιπλήγκτος . ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ἐπιπλήξιν ἐπιτιμήσειν φημὲν , καὶ ἐπι - τιμήσον τῷ δεῖν ἀντὶ τοῦ ἐπιπλήξον . καὶ νοητέον ἐκείθεν ὅτι τοῦ ἐπιτίμου ἀφεσινικοῦ ἐστιν οὐδέτερον τὸ κοινῶς λεγόμενον ἐπιτίμιον , ἵνα ἤ , ὡς περ ἐγκώμιος λόγος παρὰ Πινδάρῳ πολλαχοῦ καὶ ἐγκώμιον ἀπ’ αὐτοῦ , * σύγγραμμα δηλαδή , οὕτω καὶ ὁ ἐπιτίμιος ἀνὴρ καὶ τὸ ἐπιτίμιον πρᾶγμα ἢ λόγιον . Τὸ δὲ ἀποδώσομεν χρυσωτικὴν δηλοῖ ἐκτίσιν . ἀφ’ ἧς καὶ ἡ ἀνωτέρω ὠφελείσα τιμὴ ἐν τῷ , τιμὴν ἀμφὶς ἄγοντες , διαφορά γὰρ τις τοῦ ἀποδοῦναι καὶ τοῦ δοῦναι ἐν ἄλλοις δεδήλωται . Τὸ δέ , οὐδ’ εἰ μοι πατρώια πάντ’ ἀποδοῖτε καὶ τὰ ἴξῃς , οὐ πολλὴν ὑπερβολὴν ἔχει . Σημειῶσαι γὰρ ὅτι τὴν ὑπερβολὴν τῶν δώσεων τῇ Ἰλιάδι μάλιστα ἐχαρίσατο , ἐν τε ἄλλοις καὶ μάλιστα ἐν οἷς φησίν Ἀχιλλεὺς μὴ ἂν ἐξελ - θείν εἰς πόλεμον οὐδὲ εἰ τόσα καὶ τόσα πάμπλειστα λάβῃ . ἐνταῦθα δὲ τῇ τῶν προσώπων ποιότητι συμμυτοῦσι καὶ τὸ ὑπερβάλλον τῆς δόσεως . Τοῦ δὲ πατρώια ἐρμηνεία τὸ , ὅσα τε νῦν , καὶ τὸ , εἰ ποίῃν ἄλλα , ἵνα λέγῃ πατρώια μὴ τὰ περιλειπόμενα ἐκ πατέρων τῷ Ὀδυσσέῖ , ἀλλὰ τὰ τοῖς μνηστήροις πάλαι ποτὲ πατρώια , καὶ οὕτω παράγωγοι οἱ τρεῖς χρόνοι , ὁ προῆν , ὁ νῦν καὶ ὁ εἰσέπειτα , ὡς φαμένου τοῦ Ὀδυσσέως μὴ ἂν καταλλαγῆσεσθαι τοῖς μνηστήροις , οὐδ’ εἰ περ τὰ ἐκ πατέρων αὐτοῖς προσόντα δοίεν , μήτε ἂ νῦν ἔχουσι , μήτε ἂ περ εἰσέπειτα πτήσονται . Τὸ δὲ ἀποδοῖτε καὶ τὸ ἐπιδεῖτε συγχωρῆ ἐστι τοῦ δοῖτε καὶ δεῖτε , ὧν τρίτα τὸ ἀποδοῖεν καὶ ἐπιδεῖεν . Τὸ δὲ , χεῖρας ἐμὰς λήξαιμι , τοῦτέστι * παύσω φόνου , ἐντελῶς ἐφράσθη . ἡ γὰρ κοινὴ διάλεκτος ἀρκεῖται λέγουσ λήξαιμι φόνου , τοῦτέστι πανδήσωμαι . Τὸ δέ , νῦν ὑμῖν παράκειται ἐναντίον ἤ μέγισθαι ἢ φεύγειν , ὁ δὴ πρὸς ἐναντίους ἐχθροῖς ἐστιν ἀπὸ τινος θαρσαλέως ἔχοντος , φιλοσόφως εἴρηται . ἐναντία γὰρ ἀλλήλοις τὸ μάχεσθαι καὶ τὸ φεύγειν . Σημειῶσαι δὲ ὅτι , ἐπὶ περ εἰκὸς ἤν ἐνταῦθα τοὺς μνηστήρας εἰπεῖν ὡς αἰροῦνται οὐ μέγισθαι ἀλλὰ φεύγειν , ἐπαίγει Ὀδυσσεύς ὡς οὐκ ἔσται οὐδὲ τοῦτο ὑμῖν . φησὶ γάρ · ἀλλὰ τιν’ οὐ φεύξεσθαι δύομαι αἰτῶν ὀλεθρον . εἰ γὰρ καὶ Ἀντίνοος οἷα καὶ στρατηγὸς προκατήρχε τοῦ ληξέσθαι , ἀλλ’ ὁ Εὐρύμαχος οὐκ ἀντιβαίνων ἐκείνῳ ὑπο - στρατηγεῖν ἐδόκει . ἀκολούθως δὲ καὶ οἱ λοιποὶ τούτοις ἐπόμεινοι στρατὸς τις ἦσαν αὐτοῖς · εἰκὸτως ἄρα πάντες ὀλοθρευθήσεσθε . Ὀτι Ὀδυσσέως ἐχρήναντος ἑαυτὸν καὶ ἀπειλησμένου , τῶν μὲν ἄλλων μνηστήρων αὐτοῦ λυτὸ γούναιτα * καὶ φίλον ἤτορ · Εὐρύμαχος δέ , ἀρετὴ γὰρ ἤν ὡς
Lemmas: ἐκ ὅς παθητικός παρακείμενος δίδωμι . καί εἰμί ὅμοιος ὁ δίδωμι πρός ὁ ἄγω ἀείδω ἄγω ἄγω καί πλεονασμός ἄρχω . ὁ δέ γε κανονίζω ὁ δίδωμι * ἐκ ὁ εδώ δήω , ὅθεν ὁ ἐδῆτυχ , ἁνδάνω , καί πλεονασμός ὁ δο συλλαβή καί συστολή ὁ ἄρχω δίδωμι , ὅθεν ὁ δίδωμι , ἐναντίος μέν οὐδείς τίς γράφω . οὐ ἀρία δέ καθαρός ητυπιεπομαι ὁ λέξις . Τμὴν δέ ὁ ποινή λέγω , ἥς ὁ ποσός ἐνταῦθα δύσφραστος ἔχω συγχέω διά πολύς ἀόριστος αἰτιατικός , ὁ ὅσος πίπτω καί δίδωμι , ὁ εἰκοσάβοιος , ὁ χαλκός , ὁ χρύσεος . ἔχω γάρ ὁ χωρίον ἀμφιβολία ἐπιτηδευτής , ὡς ποῦ καί ἐν Ἰλιάς ὁ , ναῦς ἅλις χρυσός καί ἄργυρος . ἄδηλος γάρ καί ἐνταῦθα , εἴτε ἴδιος ἕκαστος ἀνά εἰκοσάβοιος χαλκός πωλέω καί αὐθίς ἀνά εἰκοσάβοιος χρυσός , εἴτε καί ἄλλως ἴδιος μέν ἕκαστος ὁρίζω τίς εἰκοσάβοιος , διά ὅς ἐάν βοῦς εἴκοσι πτήσσω , ἴδιος δέ χαλκός καί χρύσεος ἀόριστος , καί ὁ ἕκαστος δέ ἀμφίβολος τίς ἔχω . οὐ ἐνδύλω γάρ εἴτε ἕκαστος ὁ ὅλος μνηστήρ , εἴτε καί ἕκαστος ὁ Ἰθακῶσιον μόνος μνηστήρ . καί ὁ κατά δῆμος δέ οὖον πάνυ δῆλος , εἰμί καί ὁ ἐν Ἰθάκη δῆμος πᾶς εἰς ἀπόδοσις τιμή συνεισάγω Εὐρύμαχος , ὡς καί ἐκεῖνος δήθεν πείνω , καθά ποῦ προ - δημηγορέω κηρύσσω ὁ Τηλέμαχος ἐπιτίθημι ὁ δῆμος εἰς ὁ κατά ὁ μνηστήρ ἄμυνα , δοκέω δέ ἀμφίλογος οὗτος λαλέω ὁ Εὐρύμαχος , οὐ οὗτος κατά δόλος ὡς διά σύγχυσις λογισμός . ἰστέον δέ ὅτι ἔχω θεραπεία ὁ τοιοῦτος ἀμφιβολία ὁ , εἰσήκω σός κῆρ ἰαίνω . ὅπως γάρ εἄν καί νοέω ὁ ὠφελέω τιμή , εἰς τοσοῦτος ὅμως οὗτος γίγνομαι , ὅς εἄν , φημί , ἀγαπάω ὁ δίδωμι . δύναμαι δέ ἄλλως τιμή ἐνταῦθα νοέω καί ὁ παρά ὁ ὕστερος λέγω τίμημα , ἵνα λέγω Εὐρύμαχος ὡς τιμάω ὁ δαπανάω ἴδιος καί Χωρὶς ἕκαστος , ἄγω ὡς ἐν συναλλαγή χαλκός καί χρυσός κατά ὁ ἀνάλογος , ὅς εἄν ὁ σός κῆρ ἰαίνω , ὁ δέ τοιοῦτος τιμή καί τίμημα λέγω κομψός , ὡς Ἀργύνος δηλόω , ὁμοίως ὁ , χρυσός χόλος , ὅς λέγω τοιοῦτος . μνηστέον δέ ἐνταῦθα καί παλαιός παρά - δόσις , ἐνθυμέομαι ὡς ὁ μέν Εὐκλῆς τιμή παράγω ὁ ἐπίτιμος , ὡς εἰμί ὁ ἔντιμος , ὁ δέ ἑτεροῖος ὁ ἐπιτίμιον . ὁ δέ εἰμί ὁ ἐπιζήμιος καί ἐπιπλήσσω . ἀπό ὅς καί ὁ ἐπίπληξις ἐπιτίμησις φημί , καί ἐπι - τιμάω ὁ δήω ἀντί ὁ ἐπιπλήσσω . καί νοητέον ἐκεῖθεν ὅτι ὁ ἐπίτιμος αφεσινικος εἰμί οὐδέτερος ὁ κοινῶς λέγω ἐπιτίμιον , ἵνα ἤ , ὡς περ Ἐγκώμιος λόγος παρά Πίνδαρος πολλαχοῦ καί ἐγκώμιον ἀπό αὐτός , * σύγγραμμα δηλαδή , οὗτος καί ὁ ἐπιτίμιος ἀνήρ καί ὁ ἐπιτίμιον πρᾶγμα ἢ λόγιος . ὁ δέ ἀποδίδωμι χρυσωτικός δηλόω κτίσις . ἀπό ὅς καί ὁ ἀνωτέρω ὠφελέω τιμή ἐν ὁ , τιμή ἀμφίς ἄγω , διαφορά γάρ τις ὁ ἀποδίδωμι καί ὁ δίδωμι ἐν ἄλλος δηλόω . ὁ δέ , οὐδέ εἰμί ἐγώ πατρώιος πᾶς ἀποδίδωμι καί ὁ ἵκω , οὖον πολύς ὑπερβολή ἔχω . σημειόω γάρ ὅτι ὁ ὑπερβολή ὁ δώση ὁ Ἰλιάς μάλιστα χαρίζομαι , ἐν τε ἄλλος καί μάλιστα ἐν ὅς φημί Ἀχιλλεύς μή εἄν ἐξαιρέω - θέω εἰς πόλεμος οὐδέ εἰμί τόσος καί τόσος πάμπλειστος λαμβάνω . ἐνταῦθα δέ ὁ ὁ πρόσωπον ποιότης συμμύω καί ὁ ὑπερβάλλω ὁ δόσις . ὁ δέ πατρώιος ἑρμηνεία ὁ , ὅσος τε νῦν , καί ὁ , εἰμί ποῖος ἄλλος , ἵνα λέγω πατρώιος μή ὁ περιλείπομαι ἐκ πατήρ ὁ Ὀδυσσεύς , ἀλλά ὁ ὁ μνηστήρ πάλαι ποτέ πατρώιος , καί οὗτος παράγωγος ὁ τρεῖς χρόνος , ὁ προέρχομαι , ὁ νῦν καί ὁ εἰσέπειτα , ὡς φημί ὁ Ὀδυσσεύς μή εἄν καταλλάσσω ὁ μνηστήρ , οὐδέ εἰμί περ ὁ ἐκ πατήρ αὐτός πρόσειμι δήω , μήτε ὅς νῦν ἔχω , μήτε ὅς περ εἰσέπειτα πέτομαι . ὁ δέ ἀποδίδωμι καί ὁ ἐπιδέω συγχωρέω εἰμί ὁ δήω καί δήω , ὅς τρίτος ὁ ἀποδίδωμι καί ἐπιδέω . ὁ δέ , χείρ ἐμός λήγω , τουτέστι * παύω φόνος , ἐντελής φράζω . ὁ γάρ κοινός διάλεκτος ἀρκέω λέγω3 λήγω φόνος , τουτέστι πανδήσωμαι . ὁ δέ , νῦν σύ παράκειμαι ἐναντίος ἤ μεγιεπομαι ἢ φεύγω , ὁ δή πρός ἐναντίος ἐχθρός εἰμί ἀπό τις θαρσαλέως ἔχω , φιλόσοφος εἴρω . ἐναντίος γάρ ἀλλήλων ὁ μάχομαι καί ὁ φεύγω . σημειόω δέ ὅτι , ἐπί περ εἰκός ἐάν ἐνταῦθα ὁ μνηστήρ εἶπον ὡς αἱρέω οὖον μεγιεπομαι ἀλλά φεύγω , παίζω Ὀδυσσεύς ὡς οὐ εἰμί οὐδέ οὗτος σύ . φημί γάρ · ἀλλά τις οὖον φεύγω δύο αἰτέω ὄλεθρος . εἰμί γάρ καί Ἀντίνοος οἷος καί στρατηγός προκατάρχω ὁ λήγω , ἀλλά ὁ Εὐρύμαχος οὐ ἀντιβαίνω ἐκεῖνος ὑπο - στρατηγέω δοκέω . ἀκόλουθος δέ καί ὁ λοιπός οὗτος επομεινοος στρατός τις εἰμί αὐτός · εἰκότως ἄρα πᾶς ὀλοθρεύω . ὅτι Ὀδυσσεύς χραίνω ἑαυτοῦ καί ἀπειλέω , ὁ μέν ἄλλος μνηστήρ αὐτός λυτός γουναιτης * καί φίλος ἦτορ · Εὐρύμαχος δέ , ἀρετή γάρ ἐάν ὡς