eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1440
ὅτι δὲ Ἀττικὸν μὲν τὸ ὄφρις Δωρικὸν δὲ τὸ ὄφρις , δηλοῦσιν οἱ παλαιοί . Τὸ δὲ ἐπὰ ἴδον ὁφθαλμοῖσιν , ἐτυμολογίαν παρεμφορεῖν τοῦ θάμβειν , ὁ παρὰ τὴν θάμην ὡς προκείμενη γίνεται καθὰ καὶ τὸ θησιόθα καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ θηριόν . Ὅτι ηἱσιώρη ἀλιευτικῶ ἀνδρὶ πρέπον ὄνομα τὸ * Ἀλιθέρος , οἴων δὲ ἐν τῇ ἀλί θηρόμενος ὑπὸ ἡλίου . παρὰ μέντοι τοῖς ναυτιχωτάτοις ηἱσιώταις Φαιάξιιν , ἐχραντί - στατα πλεονάζει τὰ ἀλιευτικὰ ὀνόματα . ὁ Ἀχρώρεως . ὁ Ὀνιχολος . ὁ Ναυτεύς . ὁ Ἀμφιάλος . ὁ Εὐρύνα - λος καὶ οἱ λοιποί . καὶ τοιούτος μὲν ὁ Ἀλιθέρος . Ὁ δὲ Μάστωρ , ζητητικοῦ ἀνδρὸς ὄνομα , παρὰ τὸ μῶ ἢ μαίω τὸ ζητῶ . ἀφ’ οὗ καὶ ἡ μάξα . μαστορίδηρ γοῦν τινὰ ὁ ποιητὴς Ἀλιθέροιν , πλάτ - τει δεξιὸν ἐξεζητήσεως πάντως καὶ μαθήσεως , ὁρνιθας γνῶναι καὶ ἐναίσμα μαθήσασθαι . ὡς καὶ λῦον χιγαλαιωδῶς τὸ κατὰ τοὺς ὁηθέντας ἀετοὺς ὁριμήνυμα οἰωνοσκοπτικῶ τρόπω , λέγω τοῖς μνηστήρ - σιν , ὅτι τι μέγα πῆμα ὡς ἐφρέθη κυλινδεῖται αὐτοῖς , καὶ ὅτι Ὀδυσεύς οὐχ ἐπὶ πολὺ ἀπένευθε τῶν αὐτῶ φίλων ἐσται . ἀλλὰ πον ἤδη ἐγγὺς ὤν , ὡς ἐδῆλον τὸ πλησίον ἀλλήλων τοὺς ἀετοὺς πέτεσθαι , φόνον τοῖντοῖς καὶ κῆρα ὡς καὶ προσέφηρ φυτεύει πάντεσσι . πολέαι δὲ καὶ ἄλλοισι παχὸν ἔσται οἱ νεμόμενθ Ἰθάκην εἰδείειον , ἤγουν εὐπυρίοριστον , ἢ ἐν ποὺς δεῖλιν καμίνην ὡς ἐν τοῖς ἑξῆς πον ὁηθήσεται σαφέστερον . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸν διυλημένον Ἀλι*θέροιν , γίγνεσθαι οὐδὲν ὁ ποιητὴς , τοιούτων γὰρ ἀνδρῶν ἡ πολυπληθία . καλεῖ δὲ αὐτὸν καὶ ἥρωα , τῆς παρρησίας καὶ μαθήσεως ἀποδεξάμενος . Ὁρμηθας δὲ καὶ νῦν ἔρη , τοὺς οἰωνούς , ἐξ ὧν οἱ κατὰ τέχνην οἰωνοπόλοι καὶ ὁρμθοσκοποὶ λέγονται . καὶ ἐναίσμα δὲ , τὰ τῆς κατὰ τὸ μοιρίδιον αἴσης δηλωτικά . δῆλον δὲ ὅτι 1440λέγεται καὶ * ἐπὶ δικαίου καὶ πρέποντος πράγματος τὸ ἐναίσμον , ὡς δηλοῖ ἐν , ἀντὶ τοῦτο γ’ ἐναίσι - μον οὐχ ἐνόησες , πρὸ ὀλίγου διὰ τὴν Πηνελόπην ὁμθὲν . Τὸ δὲ φυτεῖν , ἀντὶ τοῦ , ἐπα - μλῶς κατηργάζεται . ὅθεν οἱ ὑστερον λαβόντες ἀρχήν , ὑπορύπτειν φασὶ τὸ δουλεύεσθαι . ὁ καὶ αὐτό , τοῖς φυτεύουσι παρέπεται . Ἰστέον δὲ ὡς αἱ τῶ φυτεύουσι κῆραι , συντάξει καὶ τὸν σγουφάτην , γλυ - κερῶ μὲν φυτῶ παρονομοιούσων κατὰ τὸ σιχαῖ τε γλυκεραὶ χειραίνονται δὲ τὰ εἰς τέλος οὐ γλυκυπικρῶν ἀλλὰ πικχεδανῶν , οὐχ ἀγνὸς ἂν ἐπιβλακεῖ . Ἐν δὲ τῷ , νεμόμεθα , καὶ ἑαυτὸν ὁ Ἀλιθέρ - σης διὰ τὸ φιλελήθης καὶ ἀνεπαχθὲς συνισάγει τοῖς κακωθῆναι μᾶλλον . καὶ ταῦτα , εἰδὼς αὐτὸς πταίσαι μηδὲν . Ὅρα δὲ τὰ ἐν τῷ τραχῇ λόγῳ τοῦ Ἀλιθέροιν ἱλαρὰ ποιητικὰ πάροια ἐν δυσὶ κείμενα στίχοις . τὸ , τοῖσδισι . πάντεσσι . πολέων . ἄλλοισιν . ἔνθα καὶ πρὸς ὁρνιθοθήραν τεχνιζόν , ἀστίως ἂν ὁητήση τὸ , ὁ γὰρ οἷος ὁμιλικὴν ἐκάστω ὁρνιθας γνῶναι . ὅπερ δὴ ἐλλείψας ἔχει . μίαν μὲν , προ - θέσως . ἑτέραν δὲ , ἀφθρον . λέγει γὰρ ὅτι μόνος κατὰ τοὺς ὁμιλικὴς ἐκάστω τῷ εἴδει δρνιθας 10’Ὅτι ὁ διὰ * χοινὸν φόβον ἐδῆλον παύσαι τι παχὸν , καλῶς ἂν εἴποι τὸ , ἀλλὰ πολὺ πρὶν φραζόμεσθ’ ὡς κεν καταπαύσομεν . οἱ δὲ καὶ αὐτοί , ἤγουν οἱ ἄπactoι , πανέσθων . καὶ γὰρ σφιν ἄφαρ τοῦδε λυθόν ἐστιν ὑπερβατῶς δὲ ἐγραφήθη . τὸ γὰρ ὁρθόν , οἱ δέ , καὶ αὐτοὶ πανέσθων ἄφαρ ἤγουν εὐθέως καὶ ὡς εἰπεῖν . συναπτός , ὡς ἀπὸ τοῦ ἄπτω . οὐ παρακαίμενος , ἤρα . ἐξ οὗ ἄφαρ ἐπιβόημα φιλούμενον Αἰο - λικώς . Ὅτι ὁ πεποιηθότως προλέγων , ἐρεῖ τὸ , οὐ γὰρ ἀπώρητος μαντεύσομαι ἀλλ’ ἐν εἰδώς . Ὅτι ὁ ὁμηδεῖς Ἀλιθέρος ἐαυτὸν συνιστῶν ἐπὶ μαντικῇ τέχνῃ , φησί . καὶ γὰρ ἐκείνω τουνέστι τῷ Ὀδυσεῖ , φημὶ τελευθῆναι ἄπαντα . Ὡς οἱ ἐμνθόμηρ ὅτε Ἰλιον εἰσακίζανον Ἀχαιοί , μετὰ δὲ σφιν ἐξῆ πολήμητης Ὀδυσεύς . Φήγ , κακὰ πολλὰ παθόντ’ ὀλέσαντ’ ἄπο πάντας ἑταίρους , Ἄγνω - στον πάντεσσιν ἐικοστῇ ἑκατῷ οἴκαδ’ ἐλθόνσθαι . Καὶ ὅρα σύνοψιν τῆς Ὀδυσοσίας ἐνταῦθα ἐν οὐδὲ ὀλοῖς τρισὶ στίχοις . συνελόντα γὰρ φάναι , ἡ τῆς Ὀδυσοσίας περιοχὴ οὐδὲν ἄλλο ἐν καιρίῳ ιστορεῖ , ἀλλ’ ἡ τὴ ἐπελευτικῶς ἐνταῦθα ὁρθέντα . Τί δὲ τὸ εἰς Ἰλιον ἀναχαινεῖν , πολλαχοῦ δηλοῦται . Ὅρα δὲ τὸ , καὶ γὰρ ἐκείνω φημί , ὡς καιρίως λαχθέντες τοῦ φημί . ἀξιωματικῶς γὰρ ἄρχεται τὸ φημί . κατὰ τὸ , αὐτὸς ἔγνω , τὸ Πυθαγο*ρικόν . ἐπὶ γὰρ οὐδὲν ὧν φησὶ προσπεῦν , δόξω ἂν τελευ - τάσθαι ἤτοι τελεῖσθαι ὡς κατωτέρω φησί , διατοῦτο λέγει ὅτι φημί . μονονοιγὶ λέγων , ὡς ἐγὼ προσφών καὶ ἐν εἰδώς , φημὶ ἐκεῖνα πάντα τελευτάσθαι . Ὅτι ὁ καταλαζονεύμενος γέροντος προ - λέγοντος τι ὡς αὐτὸς χρείττον εἰδώς , εἴποι ἂν , Ὦ γέρον . εἰ δ’ ἄρα δή μαντινὸ σοῖσι τέκνισιν Οἰκαδ’ ἰόν , μή πον τι παχὸν πάσχουσιν ὀπίσσω . ταῦτα δ’ ἐγὼ σὸ πολλὸν ἀμείνων μαντινέυσθαι . ἐστι δὲ κἀνταῦθα
Lemmas: ὅτι δέ Ἀττικός μέν ὁ ὄρφις Δωρικός δέ ὁ ὄρφις , δηλόω ὁ παλαιός . ὁ δέ ἐπάν ὁράω ὀφθαλμός , ἐτυμολογία παρεμφορεω ὁ θαμβέω , ὁ παρά ὁ θάβω ὡς προκείμενος γίγνομαι καθά καί ὁ θησιόθα καί ὁ ἐκ αὐτός θηρίον . ὅτι2 ηισιωρα ἀλιευτικός ἀνήρ πρέπω ὄνομα ὁ * Ἀλιθέρος , οἶος δέ ἐν ὁ ἅλς θηράω ὑπό ἥλιος . παρά μέντοι ὁ ναυτιχωτάτοις ἰάομαι Φαιάξιιν , ἐχραντί - στατός πλεονάζω ὁ αλιευτικός ὄνομα . ὁ Ἀχρώρεως . ὁ Ὀνιχολος . ὁ Ναυτεύς . ὁ Ἀμφίαλος . ὁ Εὐρύνα - Λός καί ὁ λοιπός . καί τοιούτος μέν ὁ Ἀλιθέρος . ὁ δέ Μάστωρ , ζητητικός ἀνήρ ὄνομα , παρά ὁ μῶ ἢ μαίω ὁ ζητέω . ἀπό ὅς καί ὁ μάσσω . μαστορίδηρ γοῦν τις ὁ ποιητής αλιθερος , πλάτος - τέῳ δεξιός ἐκζήτησις πάντως καί μάθησις , ὄρνις γιγνώσκω καί εναισμαω μανθάνω . ὡς καί λύω χιγαλαιωδῶς ὁ κατά ὁ ὁράω ἀετός ὁριμήνυμα οἰωνοσκοπτικῶ τρόπος , λέγω ὁ μνηστήρ - βρόχος , ὅτι τίς μέγας πῆμα ὡς φέρω κυλινδέω αὐτός , καί ὅτι Ὀδυσσεύς οὐ ἐπί πολύς ἀπονεύω ὁ αὐτός Φίλων εἰμαι . ἀλλά πως ἤδη ἐγγύς εἰμί , ὡς δῆλος ὁ πλησίος ἀλλήλων ὁ ἀετός πέτομαι , φόνος τίω καί κῆρ ὡς καί προσφέρω φυτεύω πᾶς . πολύς δέ καί ἄλλος πάχω εἰμί ὁ νέμω Ἰθάκη εἰδείειον , ἤγουν ευπυριοριστος , ἢ ἐν πούς δείλι καμίνη ὡς ἐν ὁ ἑξῆς πως ὁράω σαφής . ἰστέον δέ ὅτι ὁ διυλημένον Ἀλι*θέροιν , γίγνομαι οὐδείς ὁ ποιητής , τοιοῦτος γάρ ἀνήρ ὁ πολυπληθία . καλέω δέ αὐτός καί ἥρως , ὁ παρρησία καί μάθησις ἀποδείκνυμι . ὁρμητής δέ καί νῦν ἔρομαι , ὁ οἰωνός , ἐκ ὅς ὁ κατά τέχνη οἰωνοπόλος καί ορμθοσκοπος λέγω . καί εναισμαω δέ , ὁ ὁ κατά ὁ μοιρίδιος αἶσα δηλωτικός . δῆλος δέ ὅτι ὁράω καί * ἐπί Δίκαιος καί πρέπω πρᾶγμα ὁ ἐναίσμον , ὡς δηλόω ἐν , ἀντί οὗτος γε ἐναίσι - νυμφότιμον οὐ νοώ , πρό ὀλίγος διά ὁ Πηνελόπη ὁρμάω . ὁ δέ φύω , ἀντί ὁ , επά - μῶλος κατεργάζομαι . ὅθεν ὁ ὕστερος λαμβάνω ἀρχή , υπορυπτω φημί ὁ δουλεύω . ὁ καί αὐτός , ὁ φυτεύω παρέπομαι . ἰστέον δέ ὡς ὁ ὁ φυτεύω κήρα , συντάσσω καί ὁ σγουφημι , γλυ - κείρω μέν φυτός παρονομοειμι κατά ὁ σιχαῖ τε γλυκύς χειραινω δέ ὁ εἰς τέλος οὖον γλυκύπικρος ἀλλά πικχεδανῶν , οὐ ἁγνός εἄν ἐπιβλακεῖ . ἐν δέ ὁ , νέμω , καί ἑαυτοῦ ὁ Ἀλιθέρ - σός διά ὁ φιλέω καί ἀνεπαχθής συνεισάγω ὁ κακόω μᾶλλον . καί οὗτος , εἰδοί αὐτός πταίω μηδείς . Ὅρας δέ ὁ ἐν ὁ τρέχω λόγος ὁ αλιθερος ἱλαρός ποιητικός πάροιος ἐν δύο κεῖμαι στίχος . ὁ , τοῖσδισι . πᾶς . πολύς . ἄλλος . ἔνθα καί πρός ὀρνιθοθήρας τεχνίζω , ἄστιος εἄν ὁράω ὁ , ὁ γάρ οἷος ὁμιλικός ἕκαστος ὄρνις γιγνώσκω . ὅσπερ δή ἐλλείπω ἔχω . εἷς μέν , προ - τίθημι . ἕτερος δέ , ἀφθρον . λέγω γάρ ὅτι μόνος κατά ὁ ομιλικός ἕκαστος ὁ εἶδος δρνιθας Ἥς ὁ διά * χοινος φόβος δῆλος παύω τίς πάχω , καλῶς εἄν εἶπον ὁ , ἀλλά πολύς πρίν φράζω ὡς ἄν καταπαύω . ὁ δέ καί αὐτός , ἤγουν ὁ ἄπειμι , πανέσθων . καί γάρ σφεῖς ἄφαρ ὅδε λύω εἰμί ὑπερβατός δέ γράφω . ὁ γάρ ὀρθός , ὁ δέ , καί αὐτός πανέσθων ἄφαρ ἤγουν εὐθύς καί ὡς εἶπον . συναπτός , ὡς ἀπό ὁ ἅπτω . οὖον παρακαίω , ἐράω . ἐκ ὅς ἄφαρ ἐπιβόημα φιλέω οἰδάνω - λικώς . ὅτι2 ὁ ποιέω προλέγω1 , εἴρω ὁ , οὖον γάρ ἀπώρητος μαντεύομαι ἀλλά ἐν οἶδα . ὅτι2 ὁ ὁμηδεῖς Ἀλιθέρος ἑαυτοῦ συνιστάω ἐπί μαντικός τέχνη , φημί . καί γάρ ἐκεῖνος τουνέστι ὁ Ὀδυσσεύς , φημί τελεύω ἅπας . ὡς ὁ ἐμνθόμηρ ὅτε Ἴλιον εἰσακίζανον Ἀχαιός , μετά δέ σφεῖς ἔξεστι πολήμητης Ὀδυσσεύς . Φήγ , κακός πολύς πάθος ὄλλυμι ἀπό πᾶς ἑταῖρος , ἄγνος - στον πᾶς εἰκοστός Ἑκατώ οἴκαδε ἔρχομαι . καί ὁράω σύνοψις ὁ Ὀδυσοσίας ἐνταῦθα ἐν οὐδέ ὄλλυμι τρεῖς στίχος . συναιρέω γάρ φαίνω , ὁ ὁ Ὀδυσοσίας περιοχή οὐδείς ἄλλος ἐν καίριος ἱστορέω , ἀλλά ὁ ὅς ἐπελευτικῶς ἐνταῦθα ὁράω . τις δέ ὁ εἰς Ἴλιον ἀναχαίνω , πολλαχοῦ δηλόω . Ὅρας δέ ὁ , καί γάρ ἐκεῖνος φημί , ὡς καίριος λαγχάνω ὁ φημί . ἀξιωματικός γάρ ἄρχω ὁ φημί . κατά ὁ , αὐτός γιγνώσκω , ὁ Πυθαγορικός . ἐπί γάρ οὐδείς ὅς φημί προσπίπτω , δοκέω εἄν τελεύω - τείνω ἤτοι τελέω ὡς κατωτέρω φημί , διατοῦτο λέγω ὅτι φημί . μονονοιγὶ λέγω , ὡς ἐγώ πρόσφημι καί ἐν οἶδα , φημί ἐκεῖνος πᾶς τελευτάω . ὅτι2 ὁ καταλαζονεύομαι γέρων προ - λέγω τίς ὡς αὐτός χρίω οἶδα , εἶπον εἄν , ὦ γέρων . εἰμί δέ ἄρα δή μαντινὸ σός τέκνον οἴκαδε εἶμι , μή πως τίς πάχω πάσχω ὀπίσω . οὗτος δέ ἐγώ σός πολύς ἀγαθός μαντινευεπομαι . εἰμί δέ ἐνταῦθα