eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1914
μνησῆρων · ταῦτα δὲ πάντα ὡς ἀφελῆ γλυκῶς ἐπιτεθδεμένα εἰς γέλως τοῖς μνη - στήροις τὸν χόλον μετέτρεψεν · ὡς δὴ γέλως παρὰ τῷ ποιητῇ λύσις ἐστὶ καὶ αὐτὲς μεγάλων καὶ δυσλύ - των περιπετειῶν , ὡς καὶ ἡ Λιμὰς ἐδηλώσεν . Ὅρα δὲ βιαν μνησῆρων , εἰ καὶ αὐτὸ δὴ τοῦτο χειρίσασθαι τὸν ξείνον τὸ τοῦτον , μολὼς ἀγύσει γνέυσθαι , ἵνα μηδὲ τοῦτο ἀγνοῦνς διχὰ τῷ τλήμονι Ὀδυσσεῖ περιγένηται . Τὸ δὲ πλαγχτὲ ἀντὶ τοῦ ἐμπλιχες , παραπλήξ , ἢ πλαζόμενε τὴν διά - * νοιαν , οὐ μὴν σταθῆσέ . Ἡ δὲ κατὰ τοῦ συζύτου ἀπειλὴ πάνυ σφοδρά · ἐμφαίνει γὰρ οὐ μόνον φονευθήσεσθαι αὐτόν , ἀλλὰ καὶ ἀταφον ἁψῆναι εἰς βόσων κνσί . Τὸ δὲ , ἀπ’ ἀνθρώ - πων , ἐμφανευτικόν ἐστι τοῦ οἴον · μόνος γὰρ ὁ μὴ μετ’ ἀνθρώπων . Τὸ δὲ , οὐς ἐτρεφες , ἔχει τι ἀστείον ἀντιθετικόν · τοιοῦτον γὰρ τὸ , τραφήσοντα διὰ σοῦ νεκροῦ κειμένου οἱ χῖνες οὐς ἐτρεφες . Τὸ δὲ ἰλήχσαι χρόνον παρακαλεῖν ἐστίν · οὐ γὰς τὸς μὲν οὐχ’ εὑρῆται , προστακτικὸν δὲ τὸ ἰλῆθι καὶ ἰλάσθι . Τὸ δὲ ὁμοιλεῖν δηλοῖ Ὀμηρος ταυτὸν εἶναι τῷ ἀπειλεῖν · ἔφη · πολλοὶ ὁμοιλέουσι · εἶτα Τηλέμαχον ἀπειλήσας τὸ , οὐχ ἂν παῦσι πύθῃσι , παραομιλῶδες καὶ ἐπὶ ἀφέντων καὶ πᾶσιν ἐθελον - τοις πάντα παιδεῖσθαι . Τὸ δὲ , μεθὺν χόλοιο , δηλοῖ μὲν τὸ μεθίσαν καὶ ἡμέλουν . γίνε - ται δὲ συνήθως ἐκ τοῦ μεθίει , μιθιέντος , ἀποβολὴ τοῦ τοῦ ὁμοίως τῷ τράχεν καὶ κόσμηθεν καὶ ἑτέροις μυρίοις . Ὅτι τὰ τόξα ἐν χειροῖ τῷ δεσπότῃ θείς ὁ Λύμαιος , εἶτα ἐκκαλεσάμενος τὴν Εὐρύ - κλειαν , ἐχελευσθαι λέγει αὐτῇ τὸν Τηλέμαχον κληῖσαι μεγάρου θύρας , ἤκουεν τῆς γυναικωνιτίδος , ὡς μηδεμίαν θύ*ραζε προελώσκειν , ἀλλ’ αὐτοῦ μένειν παρὰ ξοφῷ . καὶ οὐν ἀληθεύει μὲν ὁ Λύμαιος αὐτὸν ὡς ὁ Τηλέμαχος οὔτω χλεῖει , πλὴν ὡς πεπτημένος ψευδεται καὶ αὐτός . οὐ γὰρ ἐδὺς πάντως εἴπειν ὅτι Ὀδυσεὺς χλέεται · σε ταῦδε ποιήσει · οὐ γὰρ οἷδε τὸν αὐτὲς ἐκεῖνον ἀναγνωρισμόν . συνετὸς δὲ καὶ ἄλλως Λύμαιος . ἐκεῖνος μὲν γὰρ ἐκέλευσε τῇ Λιμᾶιφ εἰπεῖν γυναιξὶ κληῖσαι μεγάρου θύρας , ἀορίστως εἰπών · ὁ δὲ διέχρινε δεῖν εἶναι ὡρισμένως τοῦτο περὶ τῆς γυναικωνιτίδος τῇ Εὐρύκλειᾳ εἰπεῖν , ἢ καὶ ἀπερος ἐπλετο μύθος , ὁ καὶ ἄλλαχοῦ προεγρόφη , καὶ ἐχλεῖσε θύρας μεγάρων , ὡς ἐχλευσθῆ . Καὶ ὅρα τὸ μεγάρων · ἐπλήθυνε γὰρ συνήθως τὸ προσήρδην , μεγάρου θύρας . Ὅτι Φιλοίτιος κατὰ τὴν τοῦ Ὀδυσσέως χλεύουν χλεῖσε θύρας ἐνερκέος αὐλῆς , πᾶτο δ’ ὑπ’ αὐτοῦσφ’ ὕπλον νὺς ἀμφελίσσης βίβλινον , ὡ δὴ ἐπῆδησε θύρας . Καὶ ὅρα καὶ ἐνταῦθα χλειδωμα θυρῶν , εἶτα καὶ διωρὸν οὔτεν δι’ ἱμάντων · οὐ γὰρ ἦν τὰς τηλικαδὲ θύρας οὕτω συνδεθῆναι · ἀλλὰ διὰ σχοινίου ναυτικοῦ , εἴτε καινὸν ἐκεῖνο εἴτε καὶ τέτριπται . Βίβλινον δὲ οὐ τὸ ἐκ βίβλου , ὁ ἐστι παπύρου Αἰγυπτίας , ἀλλὰ βοτάνης τινὸς ἐμφερούς παπύρῳ . οἱ δὲ καννιβίνον φασιν , ἕτεροι δὲ τὸ ἐκ φιλύρας . ὅτι δὲ , καθὰ * καὶ ὁ μόλυβδος παρὰ τοῖς παλαιοῖς , οὕτω καὶ ἡ ὁ,θ εῖσα βύβλος διμο - ρφῖται κατὰ τὸ δίχορον , ἐφρέθη μὲν καὶ ἐν τοῖς τοῦ περιηγητοῦ , δηλοῖ δὲ αὐτὸ καὶ ὁ γράφας ἐν ὁμο - ρικῷ λέξιφ , ὅτι βύβλινον καὶ βίβλινον διχώς . Ἐνταῦθα δὲ σημειῶσαι ὅτι τε ἡ Βύβλος ἐπὶ πόλεως μὲν τῆς καὶ ἐν τῷ περιηγητῇ μόνως διὰ τοῦ ὁ γράφεται , ἐπὶ δὲ φυτοῦ ὡς ἐπιπολὺ μὲν καὶ μάλιστα παρὰ τοῖς ἀρχαίοις δυοία ἢ γραφή , οἱ δὲ νεώτεροι τρέψαντες κατὰ τὸ δύγρος , δίφρος , μύσος , μῖσος , μοῦσα , μοῦσα , τύπτουσα , τύπτοισα , καὶ ὅσα τοιαῦτα Λωρικὰ καὶ Αἰολικά , βίβλος διὰ τοῦ ἰῶτα φασί . καὶ τὸ πλεῖον ἐπὶ τῆς ὑποκειμένης βίβλου τοῖς γράμμασι . καὶ ὅτι εἰ κατὰ τὴν ἱστορίαν καὶ σχοινία ἐκ τῆς φυτικῆς βίβλου ἐπλέοντο , ὡς καὶ ἐκ τῆς σχοίνου καὶ τῆς σπάργου τῶν φυτῶν , ἔχει τι ἄφα ἡ βύβλος ἰνῶδες , ἐξ οὐ εἰκὸς γίνεσθαι σώματα συντελοῦντα εἰς γραφάς , ἵνα ὡς περ ἀπὸ ἀρχεγόνου ἀφορμῆς τῆς κατὰ τὴν χελώνην χίλιν ὑστερον πᾶσα κιθάρα ἐχλήθη , ἐπειδὴ χελώνης ὀστραχον μέγα πήχως περιθε - σει καὶ χορδῶν ἐντανύσει λύραν ἀπήρτησεν , ἥν Ἑρμὴς Ἀπόλλωνι ἐχαρίσατο εἰς λύτρον , ἀνθ’ ὧν ἐχλε - ψεν ἐκείνου βόων , οὕτω καὶ πᾶσαι γραφικαὶ βίβλοι ἐκ τινὸς ἀρχαίας χρήσεως τοῦνομα ἀφέουσι . ἐγίνοντο γάρ , φασιν , ἀ*πὸ βύβλων Αἰγυπτίων , ὡς οἱε παπύρων ὑδροχαρῶν , καθὰ οἱ τότε μυθώδευον , ὑποκεί - μενα τοῖς γραφεῦσι χαρτάρια · ὁποία ἴσως καὶ τὰ ὑστέρων ἰδιωτικῶς λεγόμενα ξυλοχάρτια , ὧν ἡ τέχνη ἄρτι ἀπήλειπται . δοξεῖ δὲ ἂν καὶ τὸ τῆς δέλτον ὄνομα ἐκ τῶν κατ’ Αἰγυπτὸν βύβλων ἐπισχῆναι ταῖς ἄρτι βίβλοις διὰ τὸ καθ’ ἱστορίαν περιηγητικὴν Αἰγύπτιον δελτωτῶν . ὡς δὲ ἡ βύβλος τὸ φυτὸν συνετέ - λει καὶ εἰς τὸ ὑποδίδσθαι , ὁ βυβλινοπédiλος δηλοῖ , οὐ χρήσεις παρὰ τοῖς παλαιοῖς . εἰς δὲ τὴν ἀντιμετα - χωρήσιν τοῦ ὁ καὶ τοῦ ἰῶτα πρὸς ἄλληλα χρήσιμον καὶ τὸ στρυφνὸς ἐκ τοῦ στύφω παρὰ Ἡφαιδιανῷ . καὶ μεταθέσει σπιγρὸς , ὁθεν ἴσως καὶ ὄψμα σπιγρῶ · οἶον , ὅταν δὲ τέκωσιν αἱ σπηλαί · τὰ ὡὰ δ’ ἀξόρην παρακολουθῶν καταφυοῦ καὶ σπιγρῶς , ἵνα δηλαδὴ στοργνωθέντα μὴ διαφύνωσι τῇ ἄγαν ἀπαλότητι . ’Οτι ’Οδυσεὺς μὲν τὸ τόξον πάντη ἀναστρωφῶν , ὁ περ οὐδεὶς τῶν πρὸ αὐτοῦ ἐποίησεν , ἐπειρᾶτο ἔνθα καὶ ἔνθα , μὴ χερα ἴπες ἐδοιεν , ὡς ἂν ὑπιοὺς μὲν ὄντος τοῦ τόξου ἐγγειώσῃ τῷ ἑοργ , ἀχρειωθέντος δὲ μηχανήσηται τι ἕτερον . μνησθῆρων δὲ τις ἐκεῖνον ἰδὼν οὕτω περιέργως τὸ τόξον στρέφοντα εἴπεν ἄν · ἢ τις θηρητὴρ καὶ ἐπίκλοπος ἐάλτο τόξον , ἢ μὰ νὺ που τοιαῦτα καὶ αὐτῷ οἴκοιθι κεῖται , * ἢ ὁ γ’ ἐφορμᾶται ποιησέμεν · ὡς ἐνὶ χειρὶ νωμᾶ ἔνθα καὶ ἔνθα κακῶν ἐμπαιος ἀλήτης.50 περὶ οὗ καὶ προσιῆται . ἐστι δὲ , ὡς ἐν ὀλιγίστῳ εἰπεῖν , ὁ νοὺς τοῖς οὕτω εἰποῦσι τοιόσδε , ὡς ἄρα θαυμαστικὸς τῶν τόξων ὁ ξένος καὶ κλέπτων εἰς νοῦν τὴν αὐτῶν ἐμφέρειαν , ἵνα ἡ ἐξείκασή αὐτὰ οἷς ἔχει , ἢ ἵνα ποιήσῃ ὁμοια . καὶ οὕτω μέν οὖτοι . ἄλλος δ’ ἂν τις εἴπεν , αἱ γάρ δή τοσοῦτον ὠνήσει ἀν - τιάσειν , ὁ περιφραστικῶς δηλοῖ τὸ ὄναιτο , ὡς οὕτως ποτὲ δυνήσεται ἐντανύσασθαι . καὶ ἐστι καὶ τοῦτο γῆμη τις τῷ ’Οδυσσεῖ · τοσοῦτον γὰρ ὄναιτό , φησίν , ὅσον ἐντανύσαι δυνήσεται . πᾶνν δὲ τανύσειν δυνή - σεται · τοσοῦτον ἄρα καὶ ὠνήσεται . ’Ὅρα δὲ τὸ τῶν ἡθοποιῶν κἀνταῦθα σύντομον , σύνηθες δν ’Ομηρῳ οὕτω γράφειν , ἔνθα πρόκειται τὸ , ὧδε δὲ τις εἴπασκεν . ’Ιστέον δὲ ὅτι ἠριδία οἱ ἴπες κέραςιν ἐμφρόμενα καὶ κατεσθιόντα παραπλήσια φαοὶ κόνωσιμ . γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἴπτεν , ὁ ἐστι φθεῖρειν . τινὲς δὲ ὑφὲν κεραΐδες γράφουσιν ἀντὶ τοῦ ἐν τοῖς κέραςιν ἴπες πρὸς διαστο - λὴν τῶν ἐν φυτοῖς . ἄλλοι δὲ κεραΐδες ὡς ἀπὸ τοῦ κεραΐζειν , ἵνα δηλοῖ τὰς τῶν τόξων φθεστικὰς . κερά - τινων δὲ ἢν , φασίν , ὡς φαίνεται , τὸ τόξον , οὐ μὴν κατὰ τὰ πάλαι Σινδικὰ ξύλινον . ’Ἐκτείνεται δὲ ἡ ἀρχουσα τοῦ ἴπες , διὸ καὶ περισπᾶται . ’Ο δὲ ἐπίκλοπος καὶ τὸν ἀπλῶς κλέπτην ἐστιν ὅτε δηλοῖ καὶ τὸν πανοῦργον δέ . Τὸ δὲ , ἐφορμᾶται ποιήσιν , ὁμοίον ἐστι τῷ ὁρμαίνει · ἀπὸ τοῦ ὁρμῶ γὰρ τὸ ὁρμαίνω γίνεται . Τὸ δὲ , νωμῶν ἔνθα καὶ ἔνθα , ταυτὸν ἐστι τῷ ἀναστρωφῶν , ὁ περ ἀνωτέρω αὐτοῦ κεῖται . πρὸς δὲ ὁμοιότητα τοῦ , χειροὶ νώμων , ἢ καὶ διαστολὴν , εἴρηται ἀλλαχοῦ τὸ , ἐν φρεσὶν ἐνῶμα , ἢγουν διελογίζετο . ’’Οτι σεμύνων ὁ ποιη-1914 τὴς κατὰ τὸν αὐτοῦ νόμον καὶ ἐνταῦθα τὸν αὐτὸ φίλον ἤρωα καὶ τὸ κατ’ αὐτὸν ἔργον καινότερον δια - σκευάζων τὸν τε ὁμοιον τοῦ τόξου τανυσμὸν σεμνοποιεῖ παραβολικῶς καὶ τὸ τῆς νευρᾶς δὲ τινάφμα . καὶ τῆς τοῦ ἄθλου δὲ ἐισβολῆς τέρας ἐκ Λιὸς προηγήσασθαι γράφει . ἃ δὴ καὶ μόνα εἶχεν ἐνταῦθα πλεόσα - σθαι διὰ τὸ γλισχρὸν τῆς ὑποθέσεως . φησὶ γοῦν , ὡς ἐπὶ μέγα τόξον ἐξιάστασε καὶ ἰδε πάντη , ὡς δ’ ὑτ’ ἀνὴρ φρόμυγος ἐπιστάμενος καὶ ἀοιδὴς , * ἠγίδως ἐτάνυσε νέφ περὶ κόλλοπι χορδὴν , ἄφμας ἄφρο-10 τέρωθιν ἐύστραφες ἔντερον οἷος , ὡς ἂρ ἄτερο σπουδῆς τάνυσε μέγα τόξον ’Οδυσεὺς . καὶ ἐστι θαυμασία καὶ οἰκειοτάτη ἡ τῆς νευρᾶς παραβολὴ πρὸς χορδὴν . ἢ γὰρ νευρὰ ἐκατέρωθιν τῆς τοῦ τόξου κορώνης ἐξαπτομένη οὕτω ὁμοίως , φησίν , ἐτανύσθη , ὡς εἰ καὶ χορδὴ ὑπ’ ἀνδρὸς μουσικοῦ ἀμφότερωθιν φρόμυγ - γος . καὶ οὐκ ἐστὶν εἰρεῖν χρείτονα καὶ ἀπονυτώραν καὶ σεμυτέραν παραβολὴν . εἰπε καὶ τὰ ἐξῆς ἐπάγων φησί · δεξιτερὴ δ’ ἄρα χειρὶ λαβὼν πειρήσατο νευρῆς , μὴ ἄρα κραυ*ρωθεῖσα ἠχρείωται . ἢ δ’ ὑπὸ καλὸν ἄμισε , χελιδόνι ἴκλῃ ἄντην , ὅτε δηλαδὴ μὴ ἀποτάδην ἐκεῖνη ἄδει , ἀλλὰ κατὰ τι κόμμα , ὡς εἴωθεν . ὁ δὲ τοιοῦτος ἦχος τῆς νευρᾶς καὶ ψαλμὸς τῆς ἐστιν , ὡς δηλοῖ τὸ , πυχρῶν ἀπουψλάσα πᾶγην , παρὰ Ἀνκόφρου . λέγει δὲ καὶ Ἀίλιος Διονύσιος , εἰ καὶ μὴ ἐπὶ νευρᾶς , ἀλλ’ οὖν ἐπὶ χορδῶν μουσικῶν κειθᾶαι καὶ τὸ ψατάλλειν καὶ τὸ ψαθαλεῖν ἀντὶ τοῦ ψηλαχᾶν καὶ μελαττεῖν . τὰ δ’ αὐτὰ καὶ ψάλλειν ἐστιν · ὁθεν καὶ ψαλλόμενος ὁ ἀχρωμένως ψάλλοντος . ’Ιστέον δὲ καὶ ὅτι χελιδόνι , οὐ μὴν ἄμ’*δύν κτυπήσασαν εἴκασε τὴν νευρὰν , ἐπεὶ μὴ πρὸς ἡδυτητα ἢ ὁμοίωσις , ἀλλὰ μόνον πρὸς ποιότητα φωνῆς ἠχούσης ὑπόταχυν · ὁποῖος δὴ τις καὶ ὁ τῆς χελιδόνος βατταρισμός , ὅτε πρὸς μνήμην Θησέως κατὰ τὸν μῦθον ῥοιξήσει , οὐ γλυκὺ ἄδουσα , λαλαγοῦσα δὲ ἀκαλλὲς ὡς οἷα Θράσσα κατὰ τὸν μῦθον . διὸ καὶ ὁ κωμικὸς , οὐς ἐκεῖνος ψέγει ὡς τὰς Μούσας ἀφανίζοντας , χελιδόνων μουσεῖα καλεῖ , ὁ ἐστιν ὑποβαρχάρος χελιδόνων δίκην , οὐ μὴν ἐμμούσους , ὥσει καὶ σειρήνων ἢ ἀηδόνων μουσεῖα , ὅπου γε καὶ αὐτὸ τὸ κατὰ σειρήνας ἄδειν , εἰ μὴ τὰς τοῦ μύθου νοεῖ τις , ἀλλὰ τὰς τῆς ζωῆς ἱστορίας , οὐ λαλεῖ*ται πρὸς ἐπαινον . τὸ γὰρ ζωύφριον ἢ σειρὴν ἀνυθρόν τι γλανυμυρίζεται καὶ , ὡς ἂν τις εἴποι,40 ψογεῖ ῥόμον ἐπίχλαυτοι . εἰ δὲ καλὸν ἄεισε καθ’*Ὀμηρον ἢ ῥηθεῖσα νευρά , οὐχ’ ἀπλῶς ἐφρέθη τοῦτο
Lemmas: μνησῆρων · οὗτος δέ πᾶς ὡς ἀφελής γλυκῶς ἐπιτίθημι εἰς γέλως ὁ μνη - στῆρον ὁ χόλος μετατρέπω · ὡς δή γέλως παρά ὁ ποιητής λύσις εἰμί καί αυτός μέγας καί δυσλύ - ὁ περιπέτεια , ὡς καί ὁ Λίμα δηλόω . Ὅρας δέ βία μνησῆρων , εἰμί καί αὐτός δή οὗτος χειρίζω ὁ ξένος ὁ οὗτος , μολὼς αγυσεω γίγνομαι , ἵνα μηδέ οὗτος ἀγνοέω διχή ὁ τλήμων Ὀδυσσεύς περιγίγνομαι . ὁ δέ πλαγκτός ἀντί ὁ ἐμπλιχες , παραπλήξ , ἢ πλάζω ὁ διά - * νοια , οὖον μήv ἵστημι . ὁ δέ κατά ὁ συζυθος ἀπειλή πάνυ σφοδρός · ἐμφαίνω γάρ οὖον μόνος φονεύω αὐτός , ἀλλά καί άταφος ἅπτω εἰς βόσος κνίς . ὁ δέ , ἀπό ἀνθρώ - πάω , ἐμφανευτικόν εἰμί ὁ οἷος · μόνος γάρ ὁ μή μετά ἄνθρωπος . ὁ δέ , οὖς τρέφω , ἔχω τίς ἀστεῖος ἀντιθετικός · τοιοῦτος γάρ ὁ , τρέφω διά σύ νεκρός κεῖμαι ὁ χῖνες οὖς τρέφω . ὁ δέ λαγχάνω χρόνος παρακαλέω εἰμί · οὖον γῆ τός μέν οὐ εὑρίσκω , προστακτικός δέ ὁ ἱλήκω καί ἱλάσκομαι . ὁ δέ ὁμιλέω δηλόω Ὅμηρος τατός εἰμί ὁ ἀπειλέω · φημί · πολύς ομοιλεοω · εἶτα Τηλέμαχος ἀπειλέω ὁ , οὐ εἄν παῦσις πύθω , παραομιλῶδες καί ἐπί ἀφίημι καί πᾶς ἐθέλω - ὁ πᾶς παιδεύω . ὁ δέ , μεθίημι χόλος , δηλόω μέν ὁ μεθισαω καί ἀμελέω . γΐνω - ὁ δέ συνήθης ἐκ ὁ μεθίημι , μιθιέντος , ἀποβολή ὁ ὁ ὁμοίως ὁ τρέχω καί κοσμέω καί ἕτερος μυρίος . ὅτι2 ὁ τόξον ἐν χειρόομαι ὁ δεσπότης θέω ὁ Λύμαιος , εἶτα ἐκκαλέω ὁ εὐρύς - κλειαν , εχελευεπομαι λέγω αὐτός ὁ Τηλέμαχος κληΐζω μέγαρον θύρα , ἀκούω ὁ γυναικωνῖτις , ὡς μηδείς θυράζω προαιρέω , ἀλλά αὐτός μένω παρά φοξός . καί ὀν ἀληθεύω μέν ὁ Λύμαιος αὐτός ὡς ὁ Τηλέμαχος οὐτάω χλειῶ , πλήν ὡς πίπτω ψεύδω καί αὐτός . οὖον γάρ δύο πάντως εἶπον ὅτι Ὀδυσσεύς χλέω · σύ ταῦ ποιέω · οὖον γάρ οἶδα ὁ αυτός ἐκεῖνος ἀναγνωρισμός . συνετός δέ καί ἄλλως Λύμαιος . ἐκεῖνος μέν γάρ κελεύω ὁ Λιμᾶιφ εἶπον γυνή κληΐζω μέγαρον θύρα , ἀόριστος εἶπον · ὁ δέ διαχρίω δήω εἰμί ὡρισμένως οὗτος περί ὁ γυναικωνῖτις ὁ Εὐρύκλεια εἶπον , ἢ καί ἀπεράω πέλω μύθος , ὁ καί αλλαχού προγράφω , καί καλέω θύρα μέγαρον , ὡς ἐχλευσθῆ . καί ὁράω ὁ μέγαρον · πληθύνω γάρ συνήθης ὁ προσήρδην , μέγαρον θύρα . ὅτι2 Φιλοίτιος κατά ὁ ὁ Ὀδυσσεύς χλευώ κλείνω θύρα ἐνερκέος αὐλή , Πάτο δέ ὑπό αὐτοῦσφ’ ὕπλον ὗς ἀμφελίσσω βίβλινος , εἰμί δή πηδάω θύρα . καί ὁράω καί ἐνταῦθα χλειδωμα θύρα , εἶτα καί δίωρος οὔτε διά ἱμάς · οὖον γάρ εἰμί ὁ τηλικόσδε θύρα οὗτος συνδέω · ἀλλά διά σχοινίον ναυτικός , εἴτε καινός ἐκεῖνος εἴτε καί τρίβω . Βύβλιος δέ οὖον ὁ ἐκ Βίβλος , ὁ εἰμί πάπυρος Αἰγύπτιος , ἀλλά βοτάνη τις ἐμφέρω πάπυρος . ὁ δέ καννιβίνον φημί , ἕτερος δέ ὁ ἐκ φιλύρα . ὅτι δέ , καθά * καί ὁ μόλυβδος παρά ὁ παλαιός , οὗτος καί ὁ ὁ,θ ἵζω βύβλος διμο - ρφιος κατά ὁ δίχορος , φέρω μέν καί ἐν ὁ ὁ περιηγητής , δηλόω δέ αὐτός καί ὁ Γράφας ἐν ὁμος - ρικῷ λέξιφ , ὅτι βύβλινος καί βίβλινος διχάω . ἐνταῦθα δέ σημειόω ὅτι τε ὁ Βύβλος ἐπί πόλις μέν ὁ καί ἐν ὁ περιηγητής μόνος διά ὁ ὁ γράφω , ἐπί δέ φυτός ὡς ἐπιπολύ μέν καί μάλιστα παρά ὁ ἀρχαῖος δυοία ἢ γραφεύς , ὁ δέ νέος τρέπω κατά ὁ δύγρος , δίφρος , μύσος , μῖσος , Μοῦσα , Μοῦσα , τύπτω , τύπτω , καί ὅσος τοιοῦτος Λωρικὰ καί Αἰολικός , βίβλος διά ὁ ἰῶτα φημί . καί ὁ πλείων ἐπί ὁ ὑπόκειμαι Βίβλος ὁ γράμμα . καί ὅτι εἰμί κατά ὁ ἱστορία καί σχοινίον ἐκ ὁ φυτικός Βίβλος πλέω , ὡς καί ἐκ ὁ σχοῖνος καί ὁ σπαργέω ὁ φυτός , ἔχω τίς ἁφή ὁ βύβλος ἰνώδης , ἐκ οὖον εἰκός γίγνομαι σῶμα συντελέω εἰς γραφεύς , ἵνα ὡς περ ἀπό ἀρχέγονος ἀφορμή ὁ κατά ὁ χελώνη χίλιοι ὕστερος πᾶς κιθάρα λαγχάνω , ἐπεί χελώνη ὀστραχον μέγας πῆχος περιτίθημι - σέω καί χορδή ἐντανύω λύρα ἀπαρτάω , ὅς Ἑρμῆς Ἀπόλλων χαρίζομαι εἰς λύτρον , ἀντί ὅς ἐχλε - ψε ἐκεῖνος Βόων , οὗτος καί πᾶς γραφικός Βίβλος ἐκ τις ἀρχαῖος χρῆσις τοὔνομα ἀφέω . γίγνομαι γάρ , φημί , ἀπώ βύβλος Αἰγύπτιος , ὡς οἶς πάπυρος υδροχαρής , καθά ὁ τότε μυθώδης , ὑπόκειμαι - Μένα ὁ γραφεύς χαρτάριον · ὁποῖος ἴσως καί ὁ ὕστερος ἰδιωτικός λέγω ξυλοχάρτια , ὅς ὁ τέχνη ἄρτι ἀπαλείφω . δοκέω δέ εἄν καί ὁ ὁ δέλτος ὄνομα ἐκ ὁ κατά Αἴγυπτος βύβλος ἐπέχω ὁ ἄρτι Βίβλος διά ὁ κατά ἱστορία περιηγητικός Αἰγύπτιος δελτωτός . ὡς δέ ὁ βύβλος ὁ φυτόν συνετός - λέι καί εἰς ὁ ὑποδίδωμι , ὁ βυβλινοπédiλος δηλόω , οὖον χρῆσις παρά ὁ παλαιός . εἰς δέ ὁ ἄντιμος - χώρα ὁ ὁ καί ὁ ἰῶτα πρός ἀλλήλων χρήσιμος καί ὁ στρυφνός ἐκ ὁ στύφω παρά ηφαιδιαναω . καί μετάθεσις σπιγρὸς , ὅθεν ἴσως καί ὄψμα σπιγραω · οἶος , ὅταν δέ τίκτω ὁ σπίλη · ὁ ᾠόν δέ ἀξόρην παρακολουθέω καταφύω καί σπιγραω , ἵνα δηλαδή στοργνωθέντα μή διαφύομαι ὁ ἄγαν ἀπαλότητα . ’Οτι ’Οδυσεὺς μέν ὁ τόξον πάντῃ ἀναστρωφάω , ὁ περ οὐδείς ὁ πρό αὐτός ποιέω , πειράω ἔνθα καί ἔνθα , μή χείρ ἴψ ἐσθίω , ὡς εἄν ὑπέρχομαι μέν εἰμί ὁ τόξον ἐγγίζω ὁ ἑοργ , ἀχρειόω δέ μηχανάομαι τίς ἕτερος . μνηστήρ δέ τις ἐκεῖνος εἶδον οὗτος περιέργως ὁ τόξον στρέφω εἶπον ἄν · ἢ τις θηρατήρ καί ἐπίκλοπος ἅλλομαι τόξον , ἢ μά νῦν ποῦ τοιοῦτος καί αὐτός οἰκέω κεῖμαι , * ἢ ὁ γε ἐφορμάω ποιέω · ὡς ἐν χείρ νωμάω ἔνθα καί ἔνθα κακός ἐμπαίω ἀλήτης περί ὅς καί προσιάομαι . εἰμί δέ , ὡς ἐν ὀλίγιστος εἶπον , ὁ νόος ὁ οὗτος εἶπον τοιόσδε , ὡς ἄρα θαυμαστικός ὁ τόξον ὁ ξένος καί κλέπτω εἰς νόος ὁ αὐτός ἐμφέρεια , ἵνα ὁ ἐξίημι αὐτός ὅς ἔχω , ἢ ἵνα ποιέω ὅμοιος . καί οὗτος μέν οὗτος . ἄλλος δέ εἄν τις εἶπον , ὁ γάρ δή τοσοῦτος ὠνέομαι εἰς - τίνω , ὁ περιφραστικός δηλόω ὁ ὄνομαι , ὡς οὕτως ποτέ δύναμαι ἐντανύω . καί εἰμί καί οὗτος γαμέω τις ὁ Ὀδυσσεῖος · τοσοῦτος γάρ ὄνομαι , φημί , ὅσος ἐντανύω δύναμαι . πᾶς δέ τανύω δύναμαι - σέτα · τοσοῦτος ἄρα καί ὠνέομαι . Ὅρα δέ ὁ ὁ ηθοποιός ἐνταῦθα σύντομος , συνήθης δν ’ομηρος οὗτος γράφω , ἔνθα πρόκειμαι ὁ , ὧδε δέ τις εἶπον . Ἰστέον δέ ὅτι ἀρίδιον ὁ ἴψ κέρας ἐμφρόμενα καί κατεσθίω παραπλήσιος φάω κόνωσιμ . γίγνομαι δέ παρά ὁ ἴπτω , ὁ εἰμί φθείρω . τις δέ ὑφίημι κεραΐδες γράφω ἀντί ὁ ἐν ὁ κέρας ἴψ πρός διΐστημι - λήν ὁ ἐν φυτός . ἄλλος δέ κεραΐδες ὡς ἀπό ὁ κεραίζω , ἵνα δηλόω ὁ ὁ τόξον φθεστικαι . κυρά - τίνω δέ εἄν , φημί , ὡς φαίνω , ὁ τόξον , οὖον μήv κατά ὁ πάλαι Σινδικός ξύλινος . Ἐκτείνω δέ ὁ ἄρχω ὁ ἴψ , διό καί περισπάω . ’Ο δέ ἐπίκλοπος καί ὁ ἀπλόος κλέπτης εἰμί ὅτε δηλόω καί ὁ πανοῦργος δέ . ὁ δέ , ἐφορμάω ποιός , ὅμοιος εἰμί ὁ ὁρμαίνω · ἀπό ὁ ὁρμάω γάρ ὁ ὁρμαίνω γίγνομαι . ὁ δέ , νωμάω ἔνθα καί ἔνθα , τατός εἰμί ὁ ἀναστρωφάω , ὁ περ ἀνωτέρω αὐτός κεῖμαι . πρός δέ ὁμοιότης ὁ , χειρόομαι νωμάω , ἢ καί διαστολή , εἴρω ἀλλαχοῦ ὁ , ἐν φρήν νωμάω , ἤγουν διαλογίζομαι . ’’Οτι σεμνύνω ὁ ποιη-1914 σής κατά ὁ αὐτός νόμος καί ἐνταῦθα ὁ αὐτός φίλος ἥρως καί ὁ κατά αὐτός ἔργον καινός διά - σκευάζω ὁ τε ὅμοιος ὁ τόξον τανυσμός σεμνοποιέω παραβολικός καί ὁ ὁ νευρά δέ τινάφμα . καί ὁ ὁ ἆθλος δέ εἰσβολή τέρας ἐκ λίς προηγέομαι γράφω . ὁ δή καί μόνος ἔχω ἐνταῦθα πλέω - ἕπομαι διά ὁ γλίσχρος ὁ ὑπόθεσις . φημί γοῦν , ὡς ἐπί μέγας τόξον ἐξιάστασε καί μάργηλις πάντῃ , ὡς δέ ὑτ’ ἀνήρ φρόμυγος ἐπίσταμαι καί ᾠδή , * ἀγίς τανύω Νεφ περί κόλλαβος χορδή , ἄφμας ἄφρος τέρωθιν ἐύστραφες ἔντερον οἷος , ὡς ἄρα ἄτερο σπουδή τανύω μέγας τόξον ’Οδυσεὺς . καί εἰμί θαυμάσιος καί οἰκεῖος ὁ ὁ νευρά παραβολή πρός χορδή . ἢ γάρ νευρά ἐκατέρωθιν ὁ ὁ τόξον κορώνη ἐξάπτω οὗτος ὁμοίως , φημί , τανύω , ὡς εἰμί καί χορδή ὑπό ἀνήρ μουσικός ἀμφότερος φρόμυγ - γος . καί οὐ εἰμί εἴρω χρειτονη καί ἀπονυτώραν καί σεμυτέραν παραβολή . εἶπον καί ὁ ἑξῆς ἐπάγω φημί · δεξιτερός δέ ἄρα χείρ λαμβάνω πειράω νευρά , μή ἄρα κραυ*ρωθεῖσα χρειόω . ἢ δέ ὑπό καλός Ἀμισός , χελιδών ἴκλῃ ἄντην , ὅτε δηλαδή μή ἀποτάδην ἐκεῖνος ἄδεια , ἀλλά κατά τίς κόμμα , ὡς εἴωθα . ὁ δέ τοιοῦτος ἦχος ὁ νευρά καί ψαλμός ὁ εἰμί , ὡς δηλόω ὁ , πυχραω ἀπουψλάσα πήγνυμι , παρά ανκοφρεω . λέγω δέ καί Αἴλιος Διονύσιος , εἰμί καί μή ἐπί νευρά , ἀλλά οὖν ἐπί χορδή μουσικός κειθᾶαι καί ὁ ψάλλω καί ὁ ψαθάλλω ἀντί ὁ ψηλαχᾶν καί μελαττεῖν . ὁ δέ αὐτός καί ψάλλω εἰμί · ὅθεν καί ψάλλω ὁ ἀχρωμένως ψάλλω . Ἰστέον δέ καί ὅτι χελιδών , οὖον μήv ἄμ’*δύν κτυπέω εἰκάζω ὁ νευρά , ἐπεί μή πρός ἡδύτης ἢ ὁμοίωσις , ἀλλά μόνος πρός ποιότης φωνή ἠχέω ὑποτάσσω · ὁποῖος δή τις καί ὁ ὁ χελιδών βατταρισμός , ὅτε πρός μνήμη Θησεύς κατά ὁ μῦθος ῥοιξήσει , οὖον γλυκύς ἀείδω , λαλαγέω δέ ἀκαλλής ὡς οἷος Θράσσα κατά ὁ μῦθος . διό καί ὁ κωμικός , οὖς ἐκεῖνος ψέγω ὡς ὁ Μοῦσα ἀφανίζω , χελιδών μουσεῖον καλέω , ὁ εἰμί ὑποβαρχάρος χελιδών δίκη , οὖον μήv ἔμμουσος , ὠθέω καί Σειρήν ἢ ἀηδών μουσεῖον , ὅπου γε καί αὐτός ὁ κατά Σειρήν ἀνδάνω , εἰμί μή ὁ ὁ μῦθος νοέω τις , ἀλλά ὁ ὁ ζωή ἱστορία , οὖον λαλέω πρός ἔπαινος . ὁ γάρ ζωύφριον ἢ σειρά ἀνυθρόν τίς γλανυμυριζω καί , ὡς εἄν τις εἶπον ψογέω ῥόμος επιχλαυος . εἰμί δέ καλός ἀείδω καθ’*ομηρος ἢ εἴρω νευρά , οὐ ἀπλόος φέρω οὗτος