eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1723
μηδὲν , μὴδ’ ἀπόνασθαι τι τῆς προγνώσεως τοῦ μέλλοντος διὰ τὴν τῶν ἐταίρων βίαν καὶ τὸν λιμόν , ὧν ἡ μὲν βία κατέσχεν αὐτὸν παραμεῖναι τῇ τοῦ Ἡλίου νήσῳ , ὁ δὲ λιμὸς ἠνάγκασε τοὺς ἐταίρους ἁφά - σθαι τῶν τοῦ Ἡλίου βοῶν . καὶ μὴν ὤμοσαν οἱ ἐταῖροι κρα*τερόν ὄρκον , μὴ πτεῖναι βοῦν ἢ μῆλον τῶν τοῦ Ἡλίου , ἣν δὲ ὁ λιμὸς ἐπικρατέστερος , οὐ περ ὑστερον ἐπικειμένου ἐπὶ ὄρκον ἢ ἐπίορκον ὤμοσαν καὶ διατοῦτο ἐξλάλησαν . Ἐνθα καὶ ὧρα τὴν ἐξ ἐπιορκίας βλάβην , εἰ καὶ ἄλλως οὐχ’ ἰσουλία ἦν πάντη ἀλλ’ εἶχεν ἀροομὴν τὸν λιμόν . Ἐν δὲ τοῖς εἰρημένοις πρῶτα μὲν ἰστέον ὅτι τὸ γίνωσκον ἠμαρτήσθαι δοκεῖ μὴ γραφόμενον γίγνωσκον ἐν δυσὶ γ ὡς Ἡρακλείδης βούλεται . λέγει γὰρ ἐκεῖνος ὅτι ὡς περ τελῶ τελίσκω Ἰωνικῶς διὰ τοῦ κάππα παραληγομένου τῷ σίγμα καὶ τῷ ἰῶτα , ὁμοίως καὶ θορῶ * θορίσκω , καὶ μολῶ μολίσκω , οὕτω καὶ νοῶ νοῖσκω . ἐκ τούτων δὲ κατὰ χρῶσιν θρώσκω , βλώσκω , νῶσκω , καὶ Αἰολικῶς γνῶσκω . Αἰολεῖς γάρ , φησι , τὸ νοῶ γνῶ φασίν . οὗν καὶ τὸ ἀμφιγνοεῖν ἤγουν διγνοεῖν , καὶ ἡ ξύγγνωσις , καὶ τὸ ἀγνοεῖν , καὶ ἡ ἄγνωσις . ἐφ’ οἷς παρεδούς ὁ Ἡρακλείδης , ὡς προστι - θέασοι τὸ γ ταῖς λέξεσι καὶ οἱ Ἡπειρώται , ὡς καὶ ἄλλαχοῦ ἐγρέθη , τῶν δοῦπον ἐγδύπον λέγόντες , οὗν καὶ ἐρύδωπος πόσις Ἠοῦς . Ἐνθα μνηστέον καὶ τοῦ , ἐπὶ δ’ ἐρδούπησαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη . προσ - θείς δ’ εἰπεῖν καὶ ὅτι ἀπὸ τοῦ νέφος νόφος καὶ γνόφος Αἰολικὸν ὁ ἄλλως σνόφος , καὶ ὅτι καὶ τὸ ἐν Ἰλιάδι γέντο ἤγουν εἴλετο ἐξωθεν ἔχει τὸ γάμμα , καὶ ὡς ἡ γνώμη πλεονάζει καὶ αὐτὴ τῷ γάμμα , γενο - μένη δηλαδὴ ἐκ τοῦ νοῦ νοῖσω , Δωρικῶς * μὲν νῶμη , Αἰολικῶς δὲ γνῶμη , διδάσκει ὡς Ἰωνες , ὅτ’ ἂν ἀναδιπλῶσι ῥήματα , τὸ αὐτὸ ἀρχαῖον ποιοῦνται πρώτης καὶ δευτέρας συλλαβῆς · λαβέσθαι λελαβέ - σθαι , κάμω κεκάμω , πιθέσθαι πεπιθέσθαι , δάσκω διδάσκω , τύσκω τιτύσκω , χωρὶς εἰ μὴ μέλλοι δύο δασεῖα κείσθαι παρ’ ἄλληλα . τοίνυν φησὶ τοῦ νοῖσκω συνηγομένου , ὡς εἴησαν εἰς τὸ νῶσκω , εἰῆ ἂν ἐπ’ αὐτοῦ Ἰωνικῇ ἀναδίπλωσις , νινῶσκω διὰ τῶν δύο ν , τοῦ δὲ νῶσκω Ἠπειρωτικῇ , γινυῶσκω διὰ τῶν δύο γάμμα . ὡς εἶναι τῷ λόγῳ τούτῳ ἠμαρτημένον τὸ γινύσκω διὰ μόνου τοῦ κατ’ ἀρχὴν γάμμα . εἰ δὲ τοῦτο τοιούτων καθ’ Ἡρακλείδην , πασίσοιτο ἂν ὁμοίως καὶ τὸ γίνεσθαι καὶ τὰ κατ’ αὐτὸ πάντα . οἳς οἱ μὲν παλαιοὶ ἐν δυσὶ γάμμα ἔχωντο , γίγνομαι λέγοντες καὶ γιγνόμενος . οὕτω δὲ καὶ τὰ ἄλλα . οἱ δὲ ὑστερον , ὥστε καὶ φειδόμενοι γραφικοῦ μέλανος , τὸ δεύτερον γάμμα παρέλειψαν . ἔστι γὰρ ἀνταῦθα ὡς Ἡρα - κλείδης βούλεται , καθ’ ἓ μένω μέμνω κατὰ διπλασιασμόν , καὶ μεταθέσει τοῦ ε εἰς ἰ μίμνω κατ’ Ἰωνας , οὕτω καὶ γένω γέγρω , καὶ ἐξ αὐτοῦ , γίγρω γίγνομαι καὶ τὰ ἀπ’ αὐτῶν . ἐν τούτοις δὲ περὶ ἀναδιπλώ - σως ἀχριζολογούμενος Ἡρακλείδης λέγει ὅτι σπηνίκα μὲν συλλαβῆς ἀναδίπλωσις ἦ , ὑστερεῖται τὸ ὁλό - * κληρον μιᾷ συλλαβῇ , ἤγουν λείπεται τὸ τέλειον καὶ ποιόν μιᾷ συλλαβῆς πρὸς τὸ διπλασιαζόμενον . τὸ γὰρ λάβω μιᾷ συλλαβῇ οὕτως ὑστερεῖ τοῦ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν λελαβῶ . τὸ δ’ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων . ὅτε δὲ γράμματι ἐνθεωρεῖται ἐνὶ ἡ ἀναδίπλωσις , τότε ἴσσυλλαβῇ τῷ ἀναδεδιπλωμένῳ τὸ ὁλό - κληρον , οἷον , μένω μίμνω , γένω γίγρω . οὕτω δὲ καὶ μέλω μέμλω , καὶ πλεονεσμιῶ ἤγουν παρονθέσει τοῦ βήτα , μέμβλω , παροντιθέντος τοῦ βήτα διὰ τὸ μηδὲ ποτε κατὰ μίαν συλλαβὴν τῷ λάμβδα ἐπεσθαι τὸ μ . ὡς δῆλον καὶ ἐκ τοῦ , ὡς ἐγρέθη , μολίσκω βλώσκω , καὶ ἐκ τοῦ , πα*ραμεμέληχε παραμέμβλωκε . καὶ πρῶτον μὲν ταῦτα ἰστέον ὡς ἀναγέγραπται , εἶτα καὶ ὅτι τὸ ὁμῶ ἤγουν ὁμνῶ ἐστι μὲν καὶ πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων , ὡς δῆλον ἐκ τοῦ ὁμεὶν ἀπαρεμφάτου , ὧνως δὲ καὶ ἐκ τοῦ ὁμοῦμαι ὁμῇ ὁμείται . συνθεστέρα δὲ ἐστιν ἡ κατὰ τρίτην συζυγίαν τῶν περισπωμένων προσφορὰ τοῦ τοιούτου ῥήματος , ὡς γὰρ ὁμῶ ὁμῶσω τὸ ἐνῶσω , οὐ χοῆσις ἐν Ἰλιάδι , οὕτω καὶ ὁμῶ ὁμόσω κατὰ μόνην ἐκφώ - νησιν , τὸ , ὄρκον δώσω . εἰ δὲ μὴ παραλίγεται ὁ τοιούτος μέλλων τῷ ὦ μεγάλῳ κατὰ τὸ χρυσῶ χρυσώσω καὶ τὰ ὅμοια καὶ τὰ ἐξ αὐτῶν , καινὸν οὐδὲν τοῖς ἐπισκεπτομένοις τὴν καὶ ἐν τοιούτοις ἀνάλογον ὁμοιό - τητα . ἔστι γὰρ φάναι , ὅτι ὡς περ ἡ πρώτη συζυγία τῶν περισπωμένων ποτὲ μὲν ἐν τῷ μέλλοντι τῷ ἐ παραλίγεται οἷα τοῦ ἐντελοῦς ἐνεστῶτος προσλαμβανομένου τὸ σίγμα πρὸ τοῦ λήγοντος ὦ , οἷον , καλέω καλέσω , ἐμέω ἐμέσω , αἰνέω αἰνέσω , νεικέω νεικέσω , καὶ τῶν ὁμοίων , ποτὲ δὲ τρέπει ἐκτατικῶς τὴν ἐν τῷ μέλλοντι βραχεῖαν παραλήξιν εἰς μακράν , ὁ γίνεται ἐν τῷ καλήσω , ἀφ’ οὐ ὁ ἐν τῇ Ἰλιάδι Καλήτωρ , καὶ ἐν τῇ ἐπαινῖσω καὶ νεικῖσω * καὶ τοῖς λοιποῖς ὧν δαφιλῆς ἡ χοῆσις , ἐπὶ δὲ καὶ ἐν τῇ τῶν περισπωμέ - νων δευτέρα συζυγία πῇ μὲν ὁ μέλλων τὸ τοῦ θέματος παραλήξον ἀ τηρεῖ , ὡς ἐν τῷ γελάω γελάσω , πῇ δὲ εἰς τέλειον μακρὰν τρέπει ὡς ἐν τῷ βοάω βοήσω , οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς περισπωμένης τρίτης γίνεται συζυγίας .
Lemmas: μηδείς , μηδέ ἀπονίναμαι τίς ὁ πρόγνωσις ὁ μέλλω διά ὁ ὁ ἑταῖρος βία καί ὁ λιμός , ὅς ὁ μέν βία κατέχω αὐτός παραμένω ὁ ὁ Ἡλίας νῆσος , ὁ δέ λιμός ἀναγκάζω ὁ ἑταῖρος ἁφή - ἕπομαι ὁ ὁ Ἡλίας βοῦς . καί μήv ὄμνυμι ὁ ἑταῖρος κρατερός Ὅρκος , μή πτεῖναι βοῦς ἢ μῆλον ὁ ὁ Ἡλίας , ὅς δέ ὁ λιμός επικρατέστερος , οὖον περ ὕστερος ἐπίκειμαι ἐπί Ὅρκος ἢ ἐπίορκος ὄμνυμι καί διατοῦτο ἐξλάλησαν . ἔνθα καί ὤρα ὁ ἐκ ἐπιορκία βλάβη , εἰμί καί ἄλλως οὐ ισούλι εἰμί πάντῃ ἀλλά ἔχω αροομος ὁ λιμός . ἐν δέ ὁ εἴρω πρῶτος μέν ἰστέον ὅτι ὁ γιγνώσκω ἁμαρτάνω δοκέω μή γράφω γιγνώσκω ἐν δύο γ ὡς Ἡρακλείδης βούλομαι . λέγω γάρ ἐκεῖνος ὅτι ὡς περ τελέω τελίσκω ἰωνικός διά ὁ κάππα παραλήγω ὁ σίγμα καί ὁ ἰῶτα , ὁμοίως καί θρῴσκω * θορίσκομαι , καί βλώσκω μολίσκω , οὗτος καί νοέω νοῖσκω . ἐκ οὗτος δέ κατά χράω θρῴσκω , βλώσκω , νῶσκω , καί Αἰολικός γιγνώσκω . Αἰολεύς γάρ , φημί , ὁ νοέω γιγνώσκω φημί . ἐν καί ὁ ἀμφιγνοέω ἤγουν διγνοεν , καί ὁ σύγγνωσις , καί ὁ ἀγνοέω , καί ὁ ἄγων . ἐπί ὅς παραδίδωμι ὁ Ἡρακλείδης , ὡς προστι - θεάομαι ὁ γ ὁ λέξις καί ὁ Ἠπειρώτης , ὡς καί αλλαχού ἐγείρω , ὁ δοῦπος εγδυπως λέγω , ἐν καί ἐρύδωπος πόσις Ἠώς . ἔνθα μνηστέον καί ὁ , ἐπί δέ ερδουπειμι Ἀθηναῖος τε καί Ἥρα . προς - θέω δέ εἶπον καί ὅτι ἀπό ὁ νέφος νόφος καί δνόφος Αἰολικός ὁ ἄλλως σνόφος , καί ὅτι καί ὁ ἐν Ἰλιάς γίγνομαι ἤγουν εἴλω ἐξωθεν ἔχω ὁ γάμμα , καί ὡς ὁ γνώμη πλεονάζω καί αὐτός ὁ γάμμα , γενο - μένω δηλαδή ἐκ ὁ νόος νοέω , Δωρικός * μέν νῶμος , Αἰολικός δέ γνώμη , διδάσκω ὡς Ἴων , ὅτι εἄν ἀναδίπλωσις ῥῆμα , ὁ αὐτός ἀρχαῖος ποιέω πρῶτος καί δύο συλλαβή · λαμβάνω ἐπιλαμβάνω - ἕπομαι , κάμνω κεκάμω , πείθω πείθω , δάσκος διδάσκω , τύσκω τιτύσκω , Χωρὶς εἰμί μή μέλλω δύο δασύς κεῖμαι παρά ἀλλήλων . τοίνυν φημί ὁ νοῖσκω συνάγω , ὡς εἰμί εἰς ὁ νῶσκω , εἰμί εἄν ἐπί αὐτός ἰωνικός ἀναδίπλωσις , νινῶσκω διά ὁ δύο Ν , ὁ δέ νῶσκω Ηπειρωτική , γινυῶσκω διά ὁ δύο γάμμα . ὡς εἰμί ὁ λόγος οὗτος ἁμαρτάνω ὁ γινύσκω διά μόνος ὁ κατά ἀρχή γάμμα . εἰμί δέ οὗτος τοιοῦτος κατά Ἡρακλείδης , παίω εἄν ὁμοίως καί ὁ γίγνομαι καί ὁ κατά αὐτός πᾶς . οἶς ὁ μέν παλαιός ἐν δύο γάμμα χάω , γίγνομαι λέγω καί γίγνομαι . οὗτος δέ καί ὁ ἄλλος . ὁ δέ ὕστερος , ὥστε καί φείδομαι γραφικός μέλας , ὁ δύο γάμμα παραλείπω . εἰμί γάρ ἐνταῦθα ὡς ἆρα - Κλείδης βούλομαι , κατά ἕ μένω μνάομαι κατά διπλασιασμός , καί μετάθεσις ὁ ε εἰς εἷς μίμνω κατά Ἴων , οὗτος καί γίνομαι γράω , καί ἐκ αὐτός , γίγρω γίγνομαι καί ὁ ἀπό αὐτός . ἐν οὗτος δέ περί ἀναδιπλόω - σῶς αχριζολογεω Ἡρακλείδης λέγω ὅτι σπηνίκα μέν συλλαβή ἀναδίπλωσις εἰμί , ὑστερέω ὁ όλος - * κλῆρος εἷς συλλαβή , ἤγουν λείπω ὁ τέλειος καί ποιός εἷς συλλαβή πρός ὁ διπλασιάζω . ὁ γάρ λαμβάνω εἷς συλλαβή οὕτως ὑστερέω ὁ κατά ἀναδιπλασιασμός λαμβάνω . ὁ δέ αὐτός καί ἐπί ὁ ἄλλος . ὅτε δέ γράμμα ἐνθεωρέω ἐν ὁ ἀναδίπλωσις , τότε ἴσσυλλαβῇ ὁ ἀναδιπλόω ὁ όλος - κλῆρος , οἷος , μένω μίμνω , γίνομαι γίγρω . οὗτος δέ καί μέλω μέλω , καί πλεονεσμιῶ ἤγουν παρονθέσει ὁ βήτα , μέμβλομαι , παροντιθεω ὁ βήτα διά ὁ μηδέ ποτός κατά εἷς συλλαβή ὁ Λάβδα ἕπω ὁ μ . ὡς δῆλος καί ἐκ ὁ , ὡς ἐγείρω , μολίσκω βλώσκω , καί ἐκ ὁ , πα*ραμεμέληχε παραβλώσκω . καί πρῶτος μέν οὗτος ἰστέον ὡς ἀναγράφω , εἶτα καί ὅτι ὁ ὁμός ἤγουν ὀμνέω εἰμί μέν καί πρῶτος συζυγία ὁ περισπάω , ὡς δῆλος ἐκ ὁ ὄμνυμι ἀπαρέμφατος , ὅς δέ καί ἐκ ὁ ὁμοῦμαι ὁμός ὄμνυμι . συνθεστέρα δέ εἰμί ὁ κατά τρίτος συζυγία ὁ περισπάω προσφορά ὁ τοιοῦτος ῥῆμα , ὡς γάρ ὁμός ὁμόω ὁ νοέω , οὖον χοῆσις ἐν Ἰλιάς , οὗτος καί ὁμός ὁμόσω κατά μόνος ἔκφημι - νη , ὁ , Ὅρκος δίδωμι . εἰμί δέ μή παραλιγετης ὁ τοιούτος μέλλω ὁ εἰμί μέγας κατά ὁ χρύσεος χρυσώνω καί ὁ ὅμοιος καί ὁ ἐκ αὐτός , καινός οὐδείς ὁ ἐπισκοπέω ὁ καί ἐν τοιοῦτος ἀνάλογος ὄμνυμι - τητάω . εἰμί γάρ φαίνω , ὅτι ὡς περ ὁ πρῶτος συζυγία ὁ περισπάω ποτέ μέν ἐν ὁ μέλλω ὁ εἰ παραλιγετης οἷος ὁ ἐντελής ἐνίστημι προσλαμβάνω ὁ σίγμα πρό ὁ λήγω εἰμί , οἷος , καλέω καλέω , ἐμέω ἐμέω , αἰνέω αἰνέω , νεικέω νεικέω , καί ὁ ὅμοιος , ποτέ δέ τρέπω ἐκτατικῶς ὁ ἐν ὁ μέλλω βραχύς παράληξις εἰς μακρός , ὁ γίγνομαι ἐν ὁ καλέω , ἀπό οὖον ὁ ἐν ὁ Ἰλιάς Καλήτωρ , καί ἐν ὁ ἐπαινέω καί νεικέω * καί ὁ λοιπός ὅς Δαφίλης ὁ χοῆσις , ἐπί δέ καί ἐν ὁ ὁ περισπωμέ - νάω δύο συζυγία πῇ μέν ὁ μέλλω ὁ ὁ θέμα παραλήγω ὅς τηρέω , ὡς ἐν ὁ γελάω γελάω , πῇ δέ εἰς τέλειος μακράν τρέπω ὡς ἐν ὁ βοάω βοάω , οὗτος καί ἐπί ὁ περισπάω τρίτος γίγνομαι συζυγία .