eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1884
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Τ . ὡς ἐκεῖ προεσημείωθη . φησὶ γοῦν ἡ Ἱπνολόπη περὶ αὐτῶν οὕτως · ὡς δ’ ὅτε Πανδαρέου κοῦρας ἀνέ - λοντο θύελλα , εἶπον “ Ἀρπναι ἀνηρείψαντο · αἳς τοξῆας μὲν ἀπήγαγε θεός · αἱ δὲ λι*ποντο ὄρφαναὶ ἐν μεγάροισι , χώμισε δὲ Ἀφροδίτη τυχῶ καὶ μέλιτι γλυκερῷ καὶ ἡδὺ οἴνῳ · “ Πηρ δ’ αὐτῆσι περὶ πασέων δῶκε γυναικῶν εἶδος καὶ πινυτήν , μήχος δ’ ἐπορεν Ἄρτεμις ἀγή · ἔργα δ’ Ἀθηναίη δέδασ κλυτὰ ἐργάεσθαι . ὅτε δὲ Ἀφροδίτη αὐταῖς ἤτῃσατο τέλος θαλῃροῖο γάμοιο ἐκ Λιός , ὃς ἐν οἶδεν ἅπαντα μοῖραν τ’ ἀμμορίαν τ’ ἀνθρώπων , τότε δὴ τὰς κοῦρας Ἄρπναι ἀνηρείψαντο , πρὸ γάμου δὐλαδὴ , καὶ ἔδωκαν συγγεῖσαν Ἑρινύσιν ἀμριπολέναι , ὡς ἐμὲ ἀιστώσει θεός . εἶτα ἵνα μὴ ἀέντατα δοχὴ εἴξασθαι , εἰ καὶ εἰς παράδειγμα τὰς Πανδαρέου κόρας παρήγαγεν , ἐπανακάμπτει πάλιν εἰς τὴν ῥηθείσαν βολὴν τὴν ἐξ Ἀρτέμιδος , ὡς οἷα προτιμουμένη τὸν αἰγιδίων θάνατον , οὐ περ Ἄρτεμις αἴτια δοκεῖ . καὶ εὔχεται οὕτω θανεῖν , ὄρφα , φησίν , Ὀδυσηὰ ὁσομένη , ἤγουσιν ἀνειδωλοποιουμένη , καὶ μὴ * ἐκλαθομένη αὐτοῦ , καὶ γαίαν ὑπὸ συγγεῖραν ἀριζομένη , μηδὲ τι χαίρουσ ἀνδρὸς εὐφραίνουσι νόημα , τουτέστιν , ἵνα θάνοιμι ἔχουσα μνήμην τοῦ ἀρίστου ἀνδρὸς ἐγγεγραμμένην μοι ἀνεξάλειπτον εἰς ψυχὴν . Πάνυ δὲ σμικρὸς ἄρηται τὸ , μὴ χαίρουσ ἀνδρὸς εὐφραῖνοισι νόημα , ἀντὶ τοῦ , μὴ ἐπίρω μεγάλῃ ἀνδρί . δήλον δ’ ὅτι ὁ τοιούδω χαῖρου Ὀδυσοῦ ἀντιθέσεσθλετα τῷ ἀρίστῳ καὶ ἀρίστῳ . ὁ δὲ λόγος οἰκίσως καὶ τινὶ αἰσχύνην θανὶν ἢ περ δευτέρου τινὸς εὐημέτου μετὰ τὸν πρῶτον τυχεῖν . “ Ὅσα δὲ ὡς ἡ ῥηθείσα παραβολὴ σχοινοτομῶς ἐσχηματίσται μετὰ τρισκαιδέκα γὰρ στίχους ἀποδίδεται . Μερόπη δὲ καὶ Κλαιοθὴρα ἤσαν αἱ ἐνταῦθα τοῦ Πανδαρέου κοῦραι , ὡς οἱ μὲν βραχάδεν ὄρφασιθὴναι φασίν , ὡς ἐντελέθεν ἀνάγκην εἶναι , τυχῶ καὶ μέλιτι καὶ τοιούτοις τισὶ βρομοχομεῖσθαι αὐτάς . ἕτεροι δὲ μὴ ὄρφασιθῆναι οὕτως ἐκτραφῆναι φασίν , ἀλλὰ πρὸ τῆς ὄρφανίας , οἷα φιλουμένας τῇ Ἀφροδίτῃ . δοκοῦσι δὲ , ὡς καὶ προσεγράφη , οὐ φανὶλα τινὲς εἶναι κορίσσαι , ἀλλὰ καὶ περιχαλεῖς καὶ ὡς εἰπεῖν ἐπαφρόδιτοι , καὶ συνεταὶ δὲ , ὡς νῦν ὁ ποιητὴς λέγει , καὶ ἐργατικαί , ἥδη δὲ ὡς καὶ δυναὶ προσενεσηθήναι οὐ προσήκει . ἀποθῆναι δὲ δυστυχῆς ἐς γε τὸ μακροβίον ἢ καὶ εἰς τὸ κατά βιον περιμανθὲς καὶ εἰδαι*μον · διὸ μὲν ἀποθῆναι , ἀρπασθῆναι μὲν ἀλλαις διὰ τὸ ὁπωσοῦν ἀφανές , Ἑρινύσι δὲ παραδοθῆναι ἀμριπολέναι · ἐξ οὐ δή ῥήματος αἱ ἀμριπολοὶ . ὡς δὲ ἀφ’ ὧς ἤχον αἱ Ἑρινύες , καὶ ὡς συγγεραὶ ἤσαν ἤσων συγγεταὶ ἢ συγγεταί , καὶ ὡς οἱ περὶ αὐτὰς ἐρινυώδεις καὶ αὐτοί , δήλον ἐκ τῶν μύθων · οἱ καὶ Ἥραν μὲν δύστηραν οἴδασιν εἰδὼνς καὶ πινυτότητος , εἰ καὶ ἄλλως κοινότερον ἢ Ἀθηνᾷ τοῖς πινυτοῖς ἐπιστατεῖ · Ἄρτεμιν δὲ μεγέθους τοῦ κατὰ γυναῖκας · Ἀθηναὶ δὲ ταῖς γυναικείαις ἐμιστάσι τέχναις , Ἀφροδίτην δὲ γάμοις , εἰ καὶ ἕτερος Ἥρα γάμων ἐπιστατεῖν λέγεται . Ἰστέον δὲ καὶ ὅτι κατὰ τὰς ῥηθείσας ἐννοίας τὸ τυχῶ καὶ μέλιτι γλυκερῷ καὶ ἡδὺ οἴνῳ χωρίζεσθαι , οὐ μόνον βρομοχομίαν παραδηλοῖ , ἀλλὰ καὶ τρυφὴς ἐστὶν οὐ ἔνδειξις . Ἰστέον δὲ ὅτι καὶ τὸ δέδασ μέση λέξις ἐστὶ . καὶ νῦν μὲν ἀντὶ τοῦ ἐδίδαξε κείται , ὡς ταπολλὰ δὲ ἀντὶ τοῦ ἠμαδεν ἤτοι ἐγνω ἀπὸ μαδήσως . οὕτω καὶ τὸ μανθάνειν μέσως ἔχει παρὰ τοῖς μεθ’ Ὁμήρου , ὡς δηλοῖ τὸ , μανθάνει γράμματα παρὰ τοῖς σοφισταῖς . Τέλος δὲ γάμου ἢ ὁ γάμος περιγραφαστικῶς ἢ ἡ τεχνοποιία . Θαλερὸν δὲ γάμον λέγω διὰ τὸ ἐκεῖθεν ἀρχεσθαι τοὺς ἀνθρώπους εἰς γενιὰν , ὧν ἐκάστῳ καὶ θάλος τὸ γεννηθὲν λογίζεται , ὡς τὸ , τοιόνδε θα*λός χορὸν ἐσοιχρύσσαν . Ἐν δὲ τῇ , πάντα , ἤχουν μοῖραν ἀμμορίαν τε , μοῖραν φανερῶς τὴν εὐδαίμονιαν καὶ εὐτυχίαν φησίν · ἥς αἴτιος Ζεὺς ἐδόκει εἶναι ὁ καὶ * εἰμαρμένη . ὁ δὲ τοιούτος Ὁμηρικός τόπος δοκεῖ ἀρχὴν ἐνδοῦναι τοῦ εἰς εἰμαρμένην ἀλληγορεῖσθαι τὸν Λία . Τὸ δὲ , Ἄρπναι ἀνηρείψαντο , ταυτὸν , ὡς ἐφάθην , τῷ , ἀνέλοντο θύελλα , ὁ ἐν ἀρχὴ κείται τῆς παραβολῆς . Τὸ δὲ ἀμριπολέναι οὐκ ἐξ ἀνάγκης δουλικὴ ἐστὶ λέξις . τί γὰρ σμικρὸν ταῖς θεοφιλεῖσι χώραις τὸ δοῦλαις γενέσθαι ; ἀλλ’ ἀπλῶς τὸ συμπεριοδεῖν δηλοῖ . Ἡ δὲ πρὸ γάμου ἀρπασὴ τῶν παρθένων , καθ’ ἣν Ἀφροδίτη μὲν γάμον αὐταῖς ἤτῃτο , Ἄρπναι δὲ αὐτὰς ἀνείλοντο , χρήσιμος καὶ εἰς γάμου ψυχὸν , ὡς χρείττον δήθεν λογισθὲν , Ἀρπνιαις ἀπαχθῆναι αὐτὰς ἢ περ γάμῳ ἐνδιδημαί . ἄλλως δὲ γε τὸ Ἀρπνιαις ἀνεραφθῆναι καὶ Ἑρινύσι δοθῆναι ἀμριπολέναι χώραι ἂν πάθουν ἐν*λλοι πατρίδι γενόμεναι καὶ δυναῖς περιτυχοῦσαι τροφοῖς ἢ δεσποίναις . Ἐ*κ οὐ συγγεῖρὴ ἢ κατὰ τὸν Ἀδὶν . ἢ γὰρ ἄνω φίλη μὴ τῇρ , καὶ δυστοῦτο ἀμνηκὴς τόπος . καὶ ἄλλως δὲ ὁ τάφος εἷν ἂν γαῖα συγγεῖρὴ . ὡς καὶ Ἑρινύες συγγεραί . Ὅτι ὁ μὴ μόνον ἐν ἡμέρᾳ ἐμφροῦντις ὢν ἀλλὰ καὶ νύκτωρ δεματούμενος εἴποι ἂν τὸ , ἀλλὰ τὸ μὲν καὶ ἀνεκ*τὸν ἔχειν κακὸν ὁπόσῃ κέν τις ἡμᾶτα μὲν κλαίη , πυκινῶς ἀκαχή-δο μενος ἤτοι , νύκτας δ’ ὕπνος ἔχῃσιν . ὁ γὰρ , τουνέστιν ὁ ὕπνος , ἐπέλυσεν ἀπάντων ἐσθλῶν ἤδὲ κακῶν , ἐπὶ ἀρ βλέφαρ’ ἀμφικαλύψει . αὐτὰρ ἐμοὶ καὶ ὄνειρατ’ ἐπέσσαν κακὰ δαιμόν . Τὸ δὲ περὶ ὕπνον ἐνταῦθα γνωμικῶς ἐφράθη , ὡς λήθην ἐπάγει οὐ μόνον κακῶν , οἷα μελεδήματα λύων , ἀλλὰ καὶ ἀγαθῶν . ἐντὺθεν οὖν καὶ λητῶ ἡ νὺξ , κατ’ ἡμ μάλιστα ὕπνον καιρός . Τὸ δὲ ἀμφικα - λύψει ὡς ἀπὸ δικτίων μετήνεται , ἢ καταπιπτασθέντα ὀρνίθων καλύπτει αὐτὰ ἔσων . Ὅτι ὄραμα πάνταῦθα ἡ Ἡμιλόπη κατ’ ἑαυτὴν ἀρελῶς ἀ*ργινομένη ἡ,σιν · ὡς τῆδὲ μοι νυκτὶ Ὀδυσεὺς παρέδραθεν ἴκελος αὐτῷ , τοῖος ὢν , οἷος ἦν , τουνέστιν ἦν ἦτοι ἀπλῆς , ἄμα στρατῷ . αὐτὰρ ἐμὸν κῆρ χαίρεν , ἐπεὶ οὐκ ἐφάμην ὕπαρ ἐμμεναι , ἀλλ’ ὕπαρ · περὶ ὧν προσηρῆται . ὡς ἐρατο · αὐτίκα δὲ χρονόθρονος ἠλυθεν Ἥως · ὁ δὴ ἀποτλειῦθαι ὡς ταπολλὰ δι,λοὶ τὰ πρὸς ὀνήρον ὀνειροπο - λοῦμενα . Ἵστιον δὲ ὡς , εἰ καὶ σαφὲς ἦν τὸ , ἴκελος αὐτῷ , ἀλλ’ εἰς πλεῖον διασαφίζεται δι’ τοῦ , τοῖος ὢν οἷος ἀπλῆ ἐς στρατόν . πολλαὶ γὰρ ἀνθρώπου πρὸς ἑαυτὸν διαφωραὶ ἀλλοτε ἕλλα , γνωμοῦναι , ἐνδεδυμένου , ὠπλισμένου , ἀοπλίου , λυσουμένου , χαίροντος , σιγόντος , λαλοῦντος , νοσοῦντος , εὐφωστοῦντος , ἀσθενέος , ἀκμαζόντος , ἠθινοῦτος , καὶ τὰλλα μῶρια ὅσα , τὸ τοῦνν ὄραμα ἴκελον Ὀδυσσεὶ ἄγει φάντασμα οὐ δαιμονιένω , οὐκ ἐξ οργόνου , ἀλλὰ στρατευομένω καὶ ἀκμαίρ καὶ μὴ ὠμογέροντι , ὁποῖος ἄρτι ἐστιν . Ὅρα δὲ καὶ ὡς πᾶν ἀστίως παρισμειωθὴ ἐνταῦθα τὸ , ἴκελος αὐτῷ , ἵνα διγῆ , ὡς ὁ ξένος οὐ δοκεῖ τῇ Ἡμιλόπη ἴκελος ἐκείνω εἶναι , οἷα μηδὲ γνωρισθείς . Ὅρα δὲ ὡς τοῦ πράγματος ἤδη ἐκλαίνοντος συχνὰ τὰ ἐπ’ αὐτῷ ση*μεῖα πλάττονται , ὡς εἴδως , γινώσθαι . Ὅτι εὐλαβὴς ἀεὶ ἐν τοῖς καιρίοις ὁ ἀρχινοῦς . διὸ καὶ Ὀδυσεὺς ἀρπτησθείς πρὸς ἡμέραν καὶ κλαίουσας τῆς γυναικὸς ὅπα συνθέμενος μεμηρίκεις , δόκησε δὲ οἱ κατὰ θυμὸν ἤδη ἐκ τῆς μαίας ἢ τοῦ νιοῦ τυχὸν γινώσκονσα παριστάμενα παραλήγειν . οὔται γὰρ ἴσως καὶ τὸ δάκρυν ἐφ’ ἡδονῆς εἶναι ἄρτι τῇ γυναικί . διὸ κλαίναν μὲν συνελὼν καὶ κῶσα τοῖσιν ἐνεὺδον ἐς μέσον κατέθηκεν ἐπὶ θρόνου , ἐκ δὲ βοεῖν θύκας θύραζε φέρον , τουνέστιν ἐξέθηκε θύραζε , ἢ ἐκφέρων ἐθηκε θύραζε . Τὸ δὲ συνελὼν ἀντὶ τοῦ συναξας , συνιλάσας · καὶ κῶσα ἡ λέξις καὶ ἐν Ἡσιόδῳ ἐν τῷ , ἀμφοτέρας ὠχρὸς σὶνελκ λῖθος . ἐντὺθεν δὲ εἰληπται καὶ τὸ , συνιλόντα φάναι , παρὰ τοῖς ὑστερον , καὶ τὰ παρὰ τοῖς γραμματικοῖς συνηγομένα , καὶ ἡ συναίρεσις , δι’ ἧς αἱ λέξεις ἐκ πλεοντέρον καὶ ἀναπε - πταμένων συνάγονται εἰς βραχύτερον . Τὸ δὲ , οἷς ἐνὺδε , διασαφριζοῦν τῶν ἐνναιῶν ἢ , οὐν ἐχοιτίων ἐστὶ . δήλον γὰρ ὅτι ἐννύσιον , ὃ ἐνὺδει τις ἦτοι ἐχοιμάται . Ὅτι παραρτιεὶ πάνταῦθα Ὅμηρος πολυμαθείας χάριν τὸν λόγον , οἷς περὶ μαντικῶν σημείων καιρίως ἔρει , οὕτως ἀρέσων αὐτῷ . πλάττει οὖν τὸν Ὀδυσεὶα πικανῶς κατ’ ἐπιθυμίαν τοῦ μαθεῖν τὸ μέλλον ἐνχόμενον οὕτω , καὶ δὴ καὶ εἰσακουόμενον διὰ τὸ δικαῖον τῆς εὐχῆς · Ζεῦ πάτερ , εἰ μ’ ἐθέλοντες ἤγετ’ ἐμὴν ἐς γαῖαν ἐπεὶ μ’ ἐκακώ - σατε λίην , σήμερον τίς μοι φάσθω ἐγερρομένων ἀνθρώπων ἐνδοθεν , ἐκτοσθεν δὲ Διὸς τέρας ἄλλο φανήτω . καὶ ὁ μὲν οὕτως εἴκατο . Ζεὺς δὲ , τουνέστιν ἀλη , αὐτίκα ἐξοόντησεν ἀπ’ αἰγλήντος Ὀλύμπου ὑψόθεν ἐκ * νεφέων , γήθισε δὲ διὸς Ὀδυσεὺς . σήμερον δ’ ἐξ οἴκοιο ; υνὴ προέηκεν ἀλστροῖς πλησίων · ἐνθ’ ἄρα οἱ μύλαι εἴατο ποιμένι λαῶν , ἐν αἷς δώδεκα πᾶσαι ἐπὶρρώοντο γυναῖκες , ἄλματα τεύχουσαι καὶ ἀλείατα , μυελὸν ἀνδρῶν . αἱ μὲν δὴ ἄλλαι εἶδον , ἐπεὶ κατὰ πυρὸν ἄλεσσαν , οἷα δηλαδὴ νεώστρα καὶ εὐσθενεῖς · ἡ δὲ μὴ οὐ πω παύετο , ἀμαυροτάτη δὲ τέτυκτο . ἢ δὲ μύλην στήσασα , ἤγγουν παύσασα τοῦ ἀλιθεύειν , ἔπος φάτο σίμα ἀναπτι · θεὲ πάτερ , ἢ μεγάλ’ ἐξοόντησας ἀπ’ οὐρανοῦ ἀστερόντος , οὐδὲ ποθὶ νέφος ἐστὶ · τέρας νῦ τερ τόδε φαί*νεις . κρήνον νῦν καὶ ἐμοὶ δειλῇ ἔπος ὦ,πτι κεν εἴπω · μνηστήρες πύματόν τε καὶ ὕστατον ἡματι τῷδε ἐν μεγάρῳς Ὀδυσσῆος ἐλοίατο δαῖτ’ ἐρατεινήν · ὁ δὴ περίφρασις καὶ παραφρασεὶς ἐστὶ τοῦ , ὕστατα καὶ πύματα νῦν ἐνθάδε δειπνή - σιαι · οἱ δὴ μοι κερμάτω θυμιαλγέι γούναν’ ἕλσαν ἀλσιτα τευχούση · νῦν ὕστατα δειπνήσιαι . ὁ καὶ σημείωσι ως ἐν ἡμιστιχίῳ πεν*τακάων τοὺς προσεχῶς εἰρημένους στίχους περὶ τῆς αὐτῆς ἀφῆς . καὶ οὕτω μὲν τὸ τραδίων . χαῖρε σε κλει*λίμ διὸς Ὀδυσεὺς , Ζηνὸς τε βροοντῆ · φάτο γὰρ τίσασθαι ἀλείτας . τούτων * δὲ τῶν δύο κλειδῶν μὲν ἤγουν φήμη , ἢ καὶ κληθδὼν καὶ κληδὼν , ἢ τῆς
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Τ . ὡς ἐκεῖ προσημειόω . φημί γοῦν ὁ Ἱπνολόπη περί αὐτός οὕτως · ὡς δέ ὅτε Πάνδαρος κόρη ἰδμάν - Λόντο θύελλα , εἶπον “ Ἀρπναι ἀνερείπομαι · ὅς τοξεύς μέν ἀπάγω θεός · ὁ δέ λι*ποντο ὀρφανός ἐν μέγαρον , χώμισε δέ Ἀφροδίτη τυγχάνω καί μέλι γλυκερός καί ἡδύς οἶνος · “ ΠΗΡ δέ αὐτός περί πᾶς δίδωμι γυνή εἶδος καί πινυτός , μῆχος δέ ἔπορον Ἄρτεμις ἀγή · ἔργον δέ Ἀθηναῖος Δέδας κλυτός ἔργω . ὅτε δέ Ἀφροδίτη αὐτός αἰτέω τέλος θαλῃροῖο γάμος ἐκ Λιός , ὅς ἐν οἶδα ἅπας μοῖρα τε ἀμμορία τε ἄνθρωπος , τότε δή ὁ κόρη Ἄρπναι ἀνερείπομαι , πρό γάμος δηλαδής , καί δίδωμι συγγίγνομαι Ἐρινύς ἀμριπολέναι , ὡς ἐγώ ἀιστόω θεός . εἶτα ἵνα μή ἀέντατα δοχή ἔοικα , εἰμί καί εἰς παράδειγμα ὁ Πάνδαρος κόρη παράγω , επανακάμπτω πάλιν εἰς ὁ εἴρω βολή ὁ ἐκ Ἄρτεμις , ὡς οἷος προτιμέω ὁ αἴξ θάνατος , οὖον περ Ἄρτεμις αἴτιος δοκέω . καί εὔχομαι οὗτος θνῄσκω , ὄρφα , φημί , Ὀδυσσεύς ὁράω , ἄγω ἀνειδωλοποιέω , καί μή * ἐκλανθάνω αὐτός , καί γαῖα ὑπό συγγεῖραν ἀείρω , μηδέ τίς χαίρω ἀνήρ εὐφραίνω νόημα , τουτέστιν , ἵνα θνῄσκω ἔχω μνήμη ὁ ἀγαθός ἀνήρ ἐγγράφω ἐγώ ἀνεξάλειπτος εἰς ψυχή . πάνυ δέ μικρός ἀείρω ὁ , μή χαίρω ἀνήρ εὐφραίνω νόημα , ἀντί ὁ , μή ἐπίρω μέγας ἀνήρ . δῆλος δέ ὅτι ὁ τοιουδος χαίρω οδυσυς ἀντιθέσεσθλετα ὁ ἀγαθός καί ἀγαθός . ὁ δέ λόγος οἰκίζω καί τις αἰσχύνη θανὶν ἢ περ δύο τις εὐήμετος μετά ὁ πρῶτος τυγχάνω . “ ὅσα δέ ὡς ὁ εἴρω παραβολή σχοινοτομος σχηματίζω μετά τρεισκαίδεκα γάρ στίχος αποδίδομαι . Μερόπη δέ καί κλαιοθηρ ἀσάω ὁ ἐνταῦθα ὁ Πάνδαρος κόρη , ὡς ὁ μέν βραχάς ὄρφασιθὴναι φημί , ὡς ἐντελέθω ἀνάγκη εἰμί , τυγχάνω καί μέλι καί τοιοῦτος τις βρομοχομειεπομαι αὐτός . ἕτερος δέ μή ὄρφασιθῆναι οὕτως ἐκτρέφω φημί , ἀλλά πρό ὁ ὀρφανία , οἷος φιλέω ὁ Ἀφροδίτη . δοκέω δέ , ὡς καί προσγράφω , οὖον φανὶλα τις εἰμί κορίζω , ἀλλά καί περιχαλάω καί ὡς εἶπον ἐπαφρόδιτος , καί συνετός δέ , ὡς νῦν ὁ ποιητής λέγω , καί ἐργατικός , ἥδη δέ ὡς καί δύο προσφέρω οὖον προσήκω . ἀποτίθημι δέ δυστυχής εἰς γε ὁ μακροβιος ἢ καί εἰς ὁ κατά βίος περιμανθάνω καί εἰδαι*μον · διό μέν ἀποτίθημι , ἁρπάζω μέν ἄλλος διά ὁ ὁπωσοῦν ἀφανής , Ἐρινύς δέ παραδίδωμι ἀμριπολέναι · ἐκ οὖον δή ῥῆμα ὁ αμριπολος . ὡς δέ ἀπό ὅς ἦχος ὁ Ἐρινύς , καί ὡς συγγερή ἀσάω ἀσάω συγγεταὶ ἢ συγγίγνομαι , καί ὡς ὁ περί αὐτός ἐρινυώδης καί αὐτός , δῆλος ἐκ ὁ μῦθος · ὁ καί Ἥρα μέν δύστηραν οἶδα οἶδα καί πινυτότης , εἰμί καί ἄλλως κοινός ἢ Ἀθηνᾶ ὁ πινυτός ἐπιστατέω · Ἄρτεμις δέ μέγεθος ὁ κατά γυνή · Ἀθῆναι δέ ὁ γυναικεῖος εμιστασις τέχνη , Ἀφροδίτη δέ γάμος , εἰμί καί ἕτερος Ἥρα γάμος ἐπιστατέω λέγω . ἰστέον δέ καί ὅτι κατά ὁ εἴρω ἔννοια ὁ τυγχάνω καί μέλι γλυκερός καί ἡδύς οἶνος χωρίζω , οὖον μόνος βρομοχοεις παραδηλόω , ἀλλά καί τρυφή εἰμί οὖον ἔνδειξις . ἰστέον δέ ὅτι καί ὁ Δέδας μέσος λέξις εἰμί . καί νῦν μέν ἀντί ὁ διδάσκω κεῖμαι , ὡς ταπολλͅόν δέ ἀντί ὁ ἠμαδεν ἤτοι ἐγνω ἀπό μάδησις . οὗτος καί ὁ μανθάνω μέσος ἔχω παρά ὁ μετά Ὅμηρος , ὡς δηλόω ὁ , μανθάνω γράμμα παρά ὁ σοφιστής . Τέλος δέ γάμος ἢ ὁ γάμος περιγραφαστικῶς ἢ ὁ τεκνοποιία . Θαλερός δέ γάμος λέγω διά ὁ ἐκεῖθεν ἄρχω ὁ ἄνθρωπος εἰς γενιά , ὅς ἕκαστος καί θάλος ὁ γεννάω λογίζομαι , ὡς ὁ , τοιόσδε Θαλός χορός εσοιχρυεννυω . ἐν δέ ὁ , πᾶς , ἠχέω μοῖρα ἀμμορία τε , μοῖρα φανερῶς ὁ εὐδαιμονία καί εὐτυχία φημί · ἥς αἴτιος Ζεύς δοκέω εἰμί ὁ καί * μείρομαι . ὁ δέ τοιούτος Ὁμηρικός τόπος δοκέω ἀρχή ἐνδίδωμι ὁ εἰς λέγω ἀλληγορέω ὁ Λία . ὁ δέ , Ἄρπναι ἀνερείπομαι , τατός , ὡς φαίνω , ὁ , ἀναιρέω θύελλα , ὁ ἐν ἀρχή κεῖμαι ὁ παραβολή . ὁ δέ ἀμριπολέναι οὐ ἐκ ἀνάγκη δουλικός εἰμί λέξις . τίς γάρ μικρός ὁ θεοφιλής χώρα ὁ δοῦλος γίγνομαι ; ἀλλά ἀπλόος ὁ συμπεριοδηω δηλόω . ὁ δέ πρό γάμος ἁρπάζω ὁ παρθένος , κατά ὅς Ἀφροδίτη μέν γάμος αὐτός αἰτέω , Ἄρπναι δέ αὐτός ἀναιρέω , χρήσιμος καί εἰς γάμος ψύχω , ὡς χρίω δήθεν λογίζομαι , αρπνιος ἀπάγω αὐτός ἢ περ γάμος ἐνδιδημαί . ἄλλως δέ γε ὁ αρπνιος ἀναρράπτω καί Ἐρινύς δίδωμι ἀμριπολέναι χώρα εἄν παθαίνω ἐν*λλοι πατρίς γίγνομαι καί δύο περιτυγχάνω τροφός ἢ δέσποινα . Ἐκ οὖον συγγεῖρὴ ἢ κατά ὁ Ἀδίς . ἢ γάρ ἄνω φίλος μή Τῆρ , καί δυστοῦτο ἀμνηκὴς τόπος . καί ἄλλως δέ ὁ τάφος εἶμαι εἄν γαῖα συγγεῖρὴ . ὡς καί Ἐρινύς συγγερή . ὅτι2 ὁ μή μόνος ἐν ἡμέρα ἐμφροῦντις εἰμί ἀλλά καί νύκτωρ δεματουμην εἶπον εἄν ὁ , ἀλλά ὁ μέν καί ἀνεκτός ἔχω κακός ὁπόσος ἄν τις ἦμαρ μέν καλέω , πυκινῶς ἀχεύω μένος ἤτοι , νύξ δέ ὕπνος ἔχω . ὁ γάρ , τουνέστιν ὁ ὕπνος , ἐπιλύω ἀπαντάω ἐσθλός ἠδέ κακός , ἐπί ἀρ βλέφαρον ἀμφικαλύπτω . ἀτάρ ἐγώ καί όνειρο πίπτω κακός δαίμων . ὁ δέ περί ὕπνος ἐνταῦθα γνωμικός φράζω , ὡς λήθη ἐπάγω οὖον μόνος κακός , οἷος μελέδημα λύω , ἀλλά καί ἀγαθός . ἐντίθημι οὖν καί Λητῶ ὁ νύξ , κατά ἡμεῖς μάλιστα ὕπνος καιρός . ὁ δέ ἀμφικα - λύψει ὡς ἀπό δικτίων μετήνεται , ἢ καταπίπτω ὄρνις καλύπτω αὐτός ἕννυμι . ὅτι2 ὅραμα πάνταῦθα ὁ Ἡμιλόπη κατά ἑαυτοῦ ἀρελῶς α*ργινομενω ἡ,σιν · ὡς ὅδε ἐγώ νύξ Ὀδυσσεύς παραδαρθάνω Ἴκελος αὐτός , τοῖος εἰμί , οἷος εἰμί , τουνέστιν εἰμί ἦ ἁπλόος , ἄμη στρατός . ἀτάρ ἐμός κῆρ χαίρω , ἐπεί οὐ φημί ὕπαρ εἰμί , ἀλλά ὕπαρ · περί ὅς προσαιρέω . ὡς ἔραμαι · αὐτίκα δέ χρονόθρονος ἔρχομαι Ἠώς · ὁ δή ἀποτελειόω ὡς ταπολλͅόν δι,λοὶ ὁ πρός ὀνήρον ὀνειροπο - λοῦμα . ἱστίον δέ ὡς , εἰμί καί σαφής εἰμί ὁ , Ἴκελος αὐτός , ἀλλά εἰς πλείων διασαφηνίζω διά ὁ , τοῖος εἰμί οἷος ἀπλῆ εἰς στρατός . πολύς γάρ ἄνθρωπος πρός ἑαυτοῦ διαφωράω ἀλλοτε ἕλλα , γιγνώσκω , ἐνδύω , οπλισμένος , ἀοπλίου , λύω , χαίρω , σιγάω , λαλέω , νοσέω , εὐφωστοῦντος , ἀσθενής , ἀκμάζω , ηθινουος , καί ὅς μωρία ὅσος , ὁ Τουνν ὅραμα Ἴκελος Ὀδυσσεύς ἄγω φάντασμα οὖον δαιμονίζω , οὐ ἐκ οργονοος , ἀλλά στρατεύω καί ἀκμαίρ καί μή ὠμογέρων , ὁποῖος ἄρτι εἰμί . Ὅρας δέ καί ὡς πᾶς ἄστιος παρισμειωθεω ἐνταῦθα ὁ , Ἴκελος αὐτός , ἵνα διάγω , ὡς ὁ ξένος οὖον δοκέω ὁ Ἡμιλόπη Ἴκελος ἐκεῖνος εἰμί , οἷος μηδέ γνωρίζω . Ὅρας δέ ὡς ὁ πρᾶγμα ἤδη ἐκλαίνοντος συχνός ὁ ἐπί αὐτός ση*μεῖα πλάσσω , ὡς οἶδα , γίγνομαι . ὅτι2 εὐλαβής ἀεί ἐν ὁ καίριος ὁ Αρχίνους . διό καί Ὀδυσσεύς ἀρπτησθείς πρός ἡμέρα καί καλέω ὁ γυνή δρύοψ συντίθημι μηρίζω , δοκέω δέ ὁ κατά θυμός ἤδη ἐκ ὁ μαῖα ἢ ὁ Νιου τυγχάνω γιγνώσκω παρίστημι παραλήγω . οὐτάω γάρ ἴσως καί ὁ δάκρυν ἐπί ἡδονή εἰμί ἄρτι ὁ γυνή . διό κλαιναω μέν συναιρέω καί κάω ὅς ἐνεύδω εἰς μέσος κατατίθημι ἐπί θρόνος , ἐκ δέ βοέω θύκας θύραζε φέρω , τουνέστιν ἐκτίθημι θύραζε , ἢ ἐκφέρω ἰθημι θύραζε . ὁ δέ συναιρέω ἀντί ὁ συνάγω , συνιλανθανω · καί κάω ὁ λέξις καί ἐν Ἡσίοδος ἐν ὁ , ἀμφότερος ὠχρός σὶνελκ λίθος . ἐντίθημι δέ λαμβάνω καί ὁ , συνέρχομαι φαίνω , παρά ὁ ὕστερος , καί ὁ παρά ὁ γραμματικός συνάγω , καί ὁ συναίρεσις , διά ὅς ὁ λέγω ἐκ πλεοντέρον καί Ἄναπος - πέτομαι συνάγω εἰς βραχύς . ὁ δέ , ὅς ἕννυμι , διασαφριζεω ὁ ἔνναιον ἢ , ὀν εχοιτια εἰμί . δῆλος γάρ ὅτι ἐννύσιον , ὅς ἐνδύω τις ἦ εχοιμαω . ὅτι2 παραρτύω πάνταῦθα Ὅμηρος πολυμάθεια χάρις ὁ λόγος , ὅς περί μαντικός σημεῖον καίριος ἔρομαι , οὕτως ἀρέσκω αὐτός . πλάσσω οὖν ὁ Ὀδυσεὶα πικανῶς κατά ἐπιθυμία ὁ μανθάνω ὁ μέλλω ἐνέχω οὗτος , καί δή καί εἰσακούω διά ὁ Δίκαιος ὁ εὐχή · Ζεύς πατήρ , εἰμί εἷς ἐθέλω ἄγω ἐμός εἰς γαῖα ἐπεί εἷς κακός - σάω λίαν , σήμερον τίς ἐγώ φημί ἐγείρω ἄνθρωπος ἔνδοθεν , ἔκτοσθεν δέ Ζεύς τέρας ἄλλος φαίνω . καί ὁ μέν οὕτως εἴκω . Ζεύς δέ , τουνέστιν ἀλη , αὐτίκα ἐξοόντησεν ἀπό αἰγλήντος Ὄλυμπος ὑψόθεν ἐκ * νέφος , γηθέω δέ δίω Ὀδυσσεύς . σήμερον δέ ἐκ οἶκος ; ὑνή προΐημι ἀλστροῖς πλησίος · ἔνθα ἄρα ὁ μύλη εἰμί ποιμήν λαός , ἐν ὅς δώδεκα πᾶς ἐπόρνυμι γυνή , ἅλμα τεύχω καί ἄλειαρ , μυελός ἀνήρ . ὁ μέν δή ἄλλος εἶδον , ἐπεί κατά πυρός ἀλέω , οἷος δηλαδή νεώστρα καί εὐσθενής · ὁ δέ μή οὖον πω παύω , ἀμαυρός δέ τεύχω . ἢ δέ μύλη ἵστημι , ἐγγίγνομαι παύω ὁ αλιθευεν , ἔπος φημί Σίμα ἀνάπτω · θεός πατήρ , ἢ μέγας ἐξοόντησας ἀπό οὐρανός ἀστερόντος , οὐδέ ποθι νέφος εἰμί · τέρας νῦ τερ ὅδε φαί*νεις . κραίνω νῦν καί ἐγώ δειλός ἔπος ὦ,πτι ἄν εἶπον · μνηστήρ πύματος τε καί ὕστερος ἦμαρ ὅδε ἐν μέγαρος Ὀδυσσεύς αἱρέω δαίς ἐρατεινός · ὁ δή περίφρασις καί παράφρασις εἰμί ὁ , ὕστερος καί πύματος νῦν ἐνθάδε δειπνέω - σι · ὁ δή ἐγώ κέρμα θυμιαλγος γούνα εἴλω ἀλσιτα τεύχω · νῦν ὕστερος δειπνέω . ὁ καί σημείωσις ως ἐν ἡμιστίχιον πεν*τακάων ὁ προσεχῶς εἴρω στίχος περί ὁ αὐτός ἀφῆς . καί οὗτος μέν ὁ τράδιον . χαίρω σύ κλει*λίμ δίω Ὀδυσσεύς , Ζεύς τε βροντής · φημί γάρ τίνω ἀλείτης . οὗτος * δέ ὁ δύο κλείς μέν ἤγουν φήμη , ἢ καί κληθδὼν καί κληδών , ἢ ὁ