eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1586
μῶν ἄμεσαν ὁ ὅστιν ἐμανρότητα , ἐπεὶ γασι μουσικώτεροι οἱ τοιοῦτοι ὡς μὴ ἀσχολούμενοι περὶ πολλά . Σημαίουςα δὲ καὶ ὅτι κατὰ συλληγὴν ἦτοι συνεκδοχὴν εἴρηται τὸ , διδόν * δ' ἀγαθὸν τε κα-50 ζόν τε . ἀοιδὴν μὲν γὰρ ἀγαθὴν διδῶσιν ἡ Μοῦσα , οὐ μὴν ἡ αὐτὴ καὶ ὧνεος ἀποστολὴ κατὰ γε τὸν μῦθον εἰχε θεοὶ δοτήρες ἕκων , ἀλλ' αὐτόματον ἦκειν δοκεῖ τὸ κακόν . εἰ δὲ ὀρθῶς εἴρηται τὸ , ὦ Ζεῦ μίξον τι τοῖς ἀγαθοῖς καὶ δυστήγμα , εἴη ἂν καὶ κακὸν τι θεοδότον . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ἐρίθμσε καὶ ἐπλῶς τὸ φλέιν , οὐ μόνον τὸ ἀγαπᾶν σημαίνει ἐπὶ καὶ τὸ χειλεῖν ἀσπάζεσθαι καὶ τὴν ἐκείνεν κατ' ἀρετὴν φιλεῖν καὶ τὸν σπουδαῖον φίλον , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἐπαθῶνς διαθῆσεως τίθεσται , ὡς δηλοῖ καὶ παρὰ τῷ σοφῷ * Ἀθηναίῳ μέγαρος ἐμβλαμμάτια καταλέγων καὶ ἰχθύδια κατασκευασθέντα μειρακίῳ ἐρωμέ-60 νῃ ἔχοντι . φησὶ γὰρ ἐκείνος , ὡς ὁ τοιοῦτος νέος ἐστιν οὐ δειπνητικός . πρὸς τῷ φλέιν δὲ τὴν διά-10 γοιαν ἐστ' ἔχον . Τὸ δὲ ὀρθάλμων ἄμερος , ταυτὸν ἐστὶ τῷ , ὀρθάλμου ἀλάωσε . λέων γὰρ καὶ μύσδεν , τὸ ὁρᾶν . διὸ καὶ ἀλαοῦν καὶ ἀμώδεν , * ἰσοδύναμά εἰσιν . ὧθεν καὶ ἄμφω ἀπὸ στερήσεως ἰσημύνον-1586 ται . ἀλάωσε γὰρ καὶ ἄμεραν , ἀπὶ τοῦ ἐστίησαν ὀφθως . εἰ δὲ τις , Μοῦσαν τὴν τῶν ἄνω καὶ περὶ οὐρανὸν ἐμμελὴ κίνησιν νοῆσαι ἐλληνορικῶς , δύναται καὶ κατὰ τὸν οὕτω φρονούντα , ἐκ τῆς τοιαύτης Μοῦσης καθ' ἑμαυμίνην νοηθῆναι καὶ ἡ τέχλωσις . καὶ ἡ περὶ ἀνέψουν δὲ ἐμμονοῦν ἐμετρος ἀσολία ποικὶ ποτε τὸ τοιοῦτον κακόν . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ , ἡ Μοῦσα τῷδε Ἰδωκεν ἀγαθὸν τε κακὸν τε . ἡ μᾶλλον , τῷ δ' ἑτερον μὲν δῶκε πατὴρ ἑτερον δ' ἀνένευσεν , εἰπὼν τις ἀγαθὸς αὐθαφῶδὸς ὡς καὶ ἀλλοχοῦ ἐδηλώθη περὶ ἑτέρου φαύλου αὐθαριστοῦ , καὶ ἐρωτηθείς τὸ ποῖον , ἔφη . κακὸς μὲν αὐθαφίζων ἴδοκε . καλῶς δὲ ἔδων , ἀνένευσ . παρ' ἐτύνοιαν ἐκεῖνος ἀστῖως εἰπὼν . Ὅτι ὡσαῦρ τὸν δημ,οροῦντα ἔχοιρ μέσον ἵστασθαι ὡς πάντοθεν ἐκποιεῖσθαι , οὕτω καὶ τῷ ἀοιδῷ Ἀμωδόχῳ τίθεται θρόνος ἀρχηγὸς μέσων δαιτυμόνων πρὸς χίονα μακρὸν ἐπισθεῖς , ἵνα εἰς πάντας ἐξινήται τοὺς πυχλῶ τὰ τῆς ἀοιδῆς . οὕτω δὲ καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς ὁ αὐτὸς χιὼν ἐς μέσον . Ὅτι ἐκ πασσαλό - γιν κώμαται φρόμυς λίγεια ἡ τοῦ Ἀμωδόχου * ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτοῦ . ὧθεν αὐτὴν ἐκεῖνος καθίστασιν,10 ἐν κειρῷ μεταχειρίζεται . καὶ οὕτω μὲν ὁ ποιητής . ἡ δὲ ὑστερον παροιμία , ἐπὶ τῶν ἀμελουνμένων λέγει τὸ , ἐκ πασσαλῶν φρόμυγα ἡ τοξὼν ἢ τι τοιοῦτον ἀπρωρήσθαι καθ' ὁμοιότητα τοῦ , ὑπὲρ καπνοῦ τὸ πηδέ - λων . ὁ εστιν , ἡμᾶλται ἡ ναυτιλία . καὶ μετὰ τὴν ἀοιδὴν δὲ , ἐκ πασσαλόδων κατακρομῶ τὴν αὐτὴν φρόμυγα ὁ Ἀμωδόχος . ἢν ὁ ποιητὴς οἴκῃρ ἔθη , λίγμεν προσπαροξυτόνως λέγει , κατὰ τινα συμφωνι - κὴν χλῆσιν . μιᾶς γὰρ τῶν Σαμίων ὄνομα ἡ Λίγμε . Ὅτι γοργὴ φράσις τραπέζοματος τὸ , πᾶρ δ' ἐπὶντα χένων , καλὴν τε τράπεζαν . πᾶρ δὲ δέπας οἴνοιο πεινὸν ὡς θυμὸς ἀνθό - γει . τοῦτέστιν , ὅτε προεθιμεῖτο πειν οἶνον . τὸ δ' ὅμοιον καὶ ἐπὶ βρώσεως . οὐ γὰρ ἀναχρεστοῦν τὸ συμ-30 πόσιον . Τῷ δὲ κανίῳ , καὶ τὸ σῖτον καὶ τὰ ὕψα συνεπινοοῦνται . ὅτι δὲ οὐ μόνον κανίως ἦτοι πίναξ βρώματα συντίθεντο ἀλλὰ καὶ σπυρίσι , δήλον ἐκ τῶν παλαιῶν . καὶ ἐλέγοντο αὐτά , ἀπὸ σπυρίδων δέπνα . συγχωμίζομεν ὅτι τις ἀπία παρὰ τινὶ δαιτηρήσῃ . καλῶς ἄρα σπυρίς ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸν πυρὸν ὁ δηλοῖ αὐτὸν διδεν καὶ τὰ σῖτα καὶ οἱ Ὀμηρικοὶ πύργοι παραγόνται , ὧν δεκτικαὶ εἰσιν αἱ ῥηθεῖ - σαι σπυρίδες . Τραπεζῆς δὲ φιλοησίον ἐπανος γίγεται τοιοῦ*τος ἐν τοῖς τοῦ Ἀθηναίου . βίον τιμήνη πολιτεία ἡμοῦ φύλαξ φιλεῖς ἱσπὸς ἐχλέτον βουλήμιας , τράπεζα . Ἐνθα ὧσε ψευδοπαρηρητικὸν τὸ , φύλαξ φιλεῖς . ὁμοιον δὲ τῷ , Φιλία φίλον θεοῖς . καὶ τῷ , φίλησε δὲ φίλον ἀοιδὸν . καὶ τῷ , ζοῖμος δὲ αἰώματα δαίμων , καὶ ἄλλοις τοιοῖτοις ἅπαρ καὶ ἐν ἄλλοις χύνται . Ὅτι χρησαμένῳ τῷ Ἀγα - μένονι περὶ τοῦ κατὰ τὸν Τρωϊκὸν πόλεμον τείους ἀνέλεν ὁ ἐν Ἀλίχοις Ἀπόλλων , τότε ἀλῶνκα τὴν Πίαν ὅτε οἱ ἐν' Ἰλαμὸς ἄρματο καταστασιώσιν . καὶ ποτε παρὰ Νυκίῳ πόντον , ἐπαθὼν τοῦτο Ἀχιλλεύς τι ἀνδρὸς Ἰλίων παρώσθαι Τρώων , καὶ Ὀδυσσεὺς φρονήσας καὶ δόλῳ συμβουλεύσῃ ἐπιτροπῶ τὸ ἔργον . ὁ καὶ προῖτον ἐπὶδη . εἴη Ἀχιλλεὺς μὲν , πρὸς βίαν ἀνδριζόμενος , πίπτει . Ὀδυσσεὺς δὲ , δόλῳ πολί - πορθος γίνεται . τίως γε μὴν ἔχαρὼν ὁ βασιλεὺς ὁρῶν τοὺς ἀριστίας φιλοτιμουμένους ἐν καιρῷ δαιτός , καὶ τὸν μὲν , τὰ ψυχικά ἐπανοῦντα . τὸν δὲ , τὰ σωματικά . καὶ τὸ τῆς μέγης ἥδη κατὰ τὸν χρησμὸν τέλος , καὶνυμαμίνοντας . τοῦτον τὴν ἱστορίαν ὁ Ἀμωδόχος ἄρτι μετὰ δηλιν ἔδει , οὐ προδηλυνά - μενος , ἀλλ' ἀπλῶς οὕτω αἰνιτθεῖς ὑπὸ Μοῦσης , ἔστι δὲ ἡ Ὀμηρικὴ φράσις , τοιαύτη . Μοῦσ' ἀρ ἀοιδὸν ἀνέχεν ἀοιδόμενον κλέος ἀνδρῶν . * οἴνος , τῆς , τοῦ' ἄρα κλέος οἰμανὸν εὐρὺν ἔχαιρε . νῦνος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλειδῶ Ἀχιλλῆος , ὡς ποτε δηρίσαντο θεῶν ἐν δαΐτὶ θεληθ᾽ ἐπ᾽ ἄγλοις ἐπέεσσιν . Ἀγαμέμνων δέ , χαῖρε νῦν ὅτ᾽ ἄριστοι Ἀχαιῶν δηριόωντο . οὕτω γάρ φησιν αὐτῷ ἔχρησεν Ἀπόλλων ὅτε ἤλθε χοησόμενος . τότε γάρ , κλινέτω πῆματος ἀρχὴ Τρωοῖς τε καὶ Λαοοῖσι , Ἰδὲς μεγάλου διὰ βουλᾶς . αἴπερ εἰσί , τὸ πολλῷ πόνῳ ἐκατέρων τῶν στρατευμάτων ἀλῶσαι τὴν Τροίαν , καὶ οὐ δή ποτε τὸ τιμηθῆναι τὸν Ἀχιλλέα ὕπερ ἐν Ἰλιάδι ἠγαίνετο . οὐ χαίρεμενος δὲ πάντως ὁ βασιλεύς , χαίρων ἐπὶ τῇ τῶν ἀρίστων ἔριδι . αἴτιον γὰρ ἐκείνην χαρᾶς , οὐ τὸ ἀπλῶς αὐτοὺς ἔριζειν . ἀλλ᾽ ἡ ἐπ᾽ αὐτῷ ἀγαθὴ ὡς ἐφρόθη ἐλπίς . ἐστὶ δὲ καὶ ἡ τοιαύτη , στάσις , ἀγαθῆς ἐλπίδος ὑπόδηγμα . καὶ τοῦ τὰ συμπτώματα ἀτασθαλῶς ποιεῖν , φαύλους μὲν , ἐν τοῖς φαύλοις , οὐ τοιούτους δὲ τινὰς ἐν τοῖς ἀγαθοῖς . Ὀδυσσεὺς οὖν καὶ Ἀχιλλεύς ἐν τούτοις εἰκασιν ἀνδρίας καὶ φρονήσεως ὑπομνήσασιν σύγκρισιν . πράγμα σπουδαίων . γὰρ γοῦν καὶ Ἀθήναιος , οὕτω . κοσμίως ἐδείπνουν οἱ ἄριστοι ἐν Ἀγαμέμνονος . αἱ δὲ καὶ φιλονεικοῦσιν Ἀχιλλεύς καὶ Ὀδυσσεύς , ἀλλ᾽ ὁ βασιλεὺς χαίρει νῦν , ἐπεὶ ὠφελίμοι αἱ φιλοτιμίαι , ζητούντων εἰ λόγῳ ἢ μάχῃ αἰρεθῆναι δεῖ τὸν Ἴλιον . χρησίμων * δ᾽ ἐνταῦθα καὶ Βίωνος τοῦ Βωροθενίτου τὸ , οὐδὲς ἀπὸ τῆς πραξέης ἡδονᾶς πορίζεται ἀλλ᾽ ἀπὸ τῶν φρονέειν . Τὸ δὲ ἀοιδὸν ἀαδόμενα , δήλον ὅτι ἐτυμολογία ἐστὶ . Τὸ δὲ ἀνίχει , ἀντὶ τοῦ , ἀνέπεισεν . ἡρέθησεν . ὡς καὶ ἐν ἄλλοις φαίνεται πολλῶν . Τὸ δὲ κλ᾽ ἀνδρῶν , διασαφεῖται ἐν τῇ , νεῖκος Ὀδυσηὸς καὶ Ἀχιλλῆος . ἐνθα κάλλος ποιεῖ παρακείμενα τὰ πάρισα . Τὸ δὲ οἴμης , οἱ μὲν μετὰ τοῦ ἀνδρῶν συντάσσουνσιν . ἵνα ἢ , κλῖς ἀνδρῶν οἴμης , κάλλιον δέ , στίξεν εἰς τὸ ἀνδρῶν . εἰτα ὡς ἐξ ἄλλης ἀρχῆς ἀπὸ κοινού σημασίαι καὶ εἰκῆ . ὡς ἀνδεν ἀπὸ οἴμης ἐκείνης , ἥς εὐθὺ τὸ κλῖος ἦν . Οἴμη δέ , ἡ διήγησις . ἀφ᾽ ἧς καὶ τὸ προοίμιον σύγχεται καὶ τὸ φροῖμον . ἀφ᾽ οὐ καὶ ἡ φρόμιγξ καὶ τὸ φρομίχων παρίχθαι δοκεῖ . Τὸ δὲ χαίρετόν , τὸ βασιλικὸν ἐμβριθὲς δηλοῖ , ὡς τοῦ βασιλέως μὴ προφαίνοντος ἐν τοῖς ἑξὼ τὴν χαρὰν , μὴ καὶ λυπήση τοὺς ἀρίστους οἷα καταγελῶν . Τὸ δὲ κλινέτω πῆμα , καὶ ἀλλαγὴν εἴπεν ὁ ποιητής . καὶ δηλοῖ τὸ , ἀνωθεν ἐκ Λιὸς ἦσαν αὐτό . Ὦρα δὲ τὸ , πῆματος ἀρχήν . οὐ γὰρ πολέμου ἦν ἀρχὴ νῦν ἀλλὰ πῆματος τοῦ κατὰ τὴν Τροίαν . Ἱστίον δὲ ὡς οὐ μάτην Ὅμηρος πλαττὶ ᾄδειν τοιαῦτα τῶν Ἰλιόδοχον , ἀλλ᾽ ἵνα τῇ ἀναμνήσει κλαίον ὁ Ὀδυσσεὺς γνωσθῇ εὐαγώμως , αὐτὸς εἶναι ὁ ἐν τῇ Τροίᾳ μέγας Ὀδυσσεύς . καὶ οὕτως ἐπὶ πλέον ἐλεηθῆ τε καὶ φιληθῆ . Ὅτι Ἰλιόδοχον φάσιντος τὴν εἰρημένην Τρωϊκήν οἴμην , μηχαλάμενος τῶν ἐκεῖ Ὀδυσσεύς , πορφυρεον μέγα φάρος ἰλὼν χροῖ στίβασσιν . κὰν κεφαλῆς ἤτοι κατὰ τῆς κεφαλῆς εἴνους , κάλυψε δὲ καλὰ πρόσωπα . ὁ δὴπου καὶ ὁ τούτου υἱὸς Τηλέμαχος ἐν τῇ Πιλῷ ἐποιεῖ ἀλλ᾽ ἐκεῖ μὲν ἡ αἰτία οὐκ ἐτεῖδη . ἐνταῦθα δὲ κείται οὕτως . αἰδετο γὰρ Φαίηκας ὑπ᾽ ὀφρύσι δάκρυα λείβων . συχνὰ δὲ τοῦτο ἐποίει . φησὶ γάρ , ὡς ὅτε μὲν λήξειεν ἀείδων θεῖος ἀοιδός , δάκρυ᾽ ὀμορξάμενος , κεφαλῆς ἀπὸ φάρος ἔλεικε . καὶ δέπας λαβὼν , ἐσπενδεν . Αὐτὰρ ὅτ᾽ ἂν ἀρχοιτο καὶ ὀτρύνιαν ἀείδων οἱ ἄριστοι ἐπὶ τέροποντ᾽ ἐπέεσσιν , ἄνυ Ὀδυσσεὺς κατὰ κράτα καλυψάμενος , γοάασκε . καὶ ἴσως οὐ μόνον μνήμῃ ὑπομινοῦσα ἐξέθλιβε τῷ Ὀδυσσῇ δάκρυον , ἀλλὰ καὶ ὅτι ἐπιλέγδην ὁ θεῖος ἀοιδὸς οὕτως ἐφρόμιζεν . Ἱστίον δὲ ὅτι δοκεῖ ἀνοίξειν ἀνδράσι τὸ δακρύιν , καὶ μάλιστα περὶ ξένοις . Ὀδυσσεὺς μὲντοι περὶ τῷ νιῷ καὶ τοῖς δούλοις οἰκείοις οὐσι κλαίει . οὕτω δὲ καὶ Μελέαγος καὶ οἱ παρ᾽ αὐτῷ βασιλικοὶ φίλοι παῖδες . Ὦρα δὲ ὅτι τὸ κατὰ κεφαλῆς ἐρύσαι φάρος , κατὰ κράτα καλύψαι ὁ ποιητὴς παρίφρασεν , ἀμφοῖν δὲ * ἐρωμηνία τὸ , κάλυψε δὲ καλὰ πρόσωπα . τοιούτων δὲ καὶ τὸ ἐν τῇ δ᾽ ἡρωϊδίᾳ κλαίαν , πορφυρέην ἄντ᾽ ὀφθαλμοῖν ἀνασχόν . Πληνὶντα δὲ κάπτενθ᾽α τῷ ἡρωὶ τὰ πρόσωπα Ὅμηρος ὡς καὶ ἀλλοχοῦ τῷ Λίαντι , εἰπὼν ταῦτα καὶ καλὰ διὰ τὴν προλεχθεῖσαν θεσπίσιαν χάριν ἢ κεφαλῇ καὶ ὀμοῖς ἐπεχθῆν . δήλον δ᾽ ὅτι πρόσωπον μὲν κατὰ τὴν παλαιὰν παρατήρησιν , κυρίως ἐπὶ ἀνθρώπων . ὄνυχος δέ , ἐπὶ τετραπόδων . ὁμοῖος δέ , ἐπὶ πτηνῶν . αἱ μὲντοι καταχρήσεις , ἑστιν ὅτε καὶ τὰ τοιαῦτα ἐναλλάσσουσι . Τὸ δὲ ὀμορξάμενος , ὄνομα ἔχει τὸ ὀμόργω . ἐξ οὗ κατὰ παραγωγὴν , καὶ τὸ ἀπομόργυνθαι . * καθ᾽ ὁμοιότητα παραχθέν τοῦ ἀγνῶσαι καὶ ἀγνῶσαι καὶ τῶν ὁμοίων . δοκεῖ δὲ καὶ δίχα τοῦ ὁ προφέρεσθαι τὸ πρωτότυπον , ὡς δηλοῦσιν οἱ φράζοντες τὸ ἀπυμόρξατο καὶ τὰ τοιαῦτα . Ὅτι δὲ τὸ ἀμύργω παντελῶς ἴσον ἐστὶ τοῦ ὀμύθτος ὀμόργω , ἐν ἄλλοις ἐδηλώθη . ἐξ οὐ δοκεῖ καὶ ἡ ἀμύργη παρίχθαι . οὐ μόνον λεγομένη ἐπὶ ὕλης ἐλαίου . ἀλλὰ καὶ πορφυραν σημαίνουσα
Lemmas: μῶν ἐμέω ὁ Όστιν εμανροτηταω , ἐπεί γα μουσικός ὁ τοιοῦτος ὡς μή ἀσχολέω περί πολύς . Σημαίουςα δέ καί ὅτι κατά συλληγὴν ἦ συνεκδοχή εἴρω ὁ , δίδωμι * δέ ἀγαθός τε καʹ ζῶ τε . ἀοιδή μέν γάρ ἀγαθός δίδωμι ὁ Μοῦσα , οὖον μήv ὁ αὐτός καί ὅνος ἀποστολή κατά γε ὁ μῦθος ἔχω θεός δοτήρ ἑκών , ἀλλά αὐτόματος ἥκω δοκέω ὁ κακός . εἰμί δέ ὀρθῶς εἴρω ὁ , εἰμί Ζεύς μίγνυμι τίς ὁ ἀγαθός καί δυστήγμα , εἰμί εἄν καί κακός τίς θεοδότος . ἰστέον δέ ὅτι ὁ ἐρίθμσε καί ἐπλῶς ὁ φλέω , οὖον μόνος ὁ ἀγαπάω σημαίνω ἐπί καί ὁ χεῖλος ἀσπάζομαι καί ὁ εκείνος κατά ἀρετή φιλέω καί ὁ σπουδαῖος φίλος , ἀλλά καί ἐπί ἐπαθῶνς διαθῆσεως τίθημι , ὡς δηλόω καί παρά ὁ σοφός * Ἀθηναῖος Μέγαρος ἐμβλαμμάτια καταλέγω καί ἰχθύς κατασκευάζω μειράκιον εἴρω νη ἔχω . φημί γάρ ἐκείνος , ὡς ὁ τοιοῦτος νέος εἰμί οὖον δειπνητικός . πρός ὁ φλέω δέ ὁ ὁράω γοιαν ἐστώ ἔχω . ὁ δέ ὀρθάλμων ἄμερος , τατός εἰμί ὁ , ὀρθάλμου ἀλάω . λέων γάρ καί μύω , ὁ ὁράω . διό καί ἀλαόω καί ἀμώδεν , * ἰσοδύναμος εἰμί . ὤθω καί ἄμφω ἀπό στέρησις ἰσημύνον-1586 ὁ . ἀλάω γάρ καί ἡμέρα , ἀπύ ὁ στίζω ὀφθως . εἰμί δέ τις , Μοῦσα ὁ ὁ ἄνω καί περί οὐρανός εμμελής κίνησις νοέω ἐλληνορικῶς , δύναμαι καί κατά ὁ οὗτος φρονέω , ἐκ ὁ τοιοῦτος Μοῦσα κατά εμαυμινη νοέω καί ὁ τέχλωσις . καί ὁ περί ἀναψάω δέ εμμονοος ἐμετρος ἀσολία ποικὶ ποτός ὁ τοιοῦτος κακός . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , ὁ Μοῦσα ὅδε Ἰδωκεν ἀγαθός τε κακός τε . ὁ μᾶλλον , ὁ δέ ἕτερος μέν δίδωμι πατήρ ἕτερος δέ ἀνανεύω , εἶπον τις ἀγαθός αὐθαφῶδὸς ὡς καί αλλοχοω δηλόω περί ἕτερος φαῦλος αὐθαριστοῦ , καί ἐρωτάω ὁ ποῖος , φημί . κακός μέν αυθαφιζω ὁράω . καλῶς δέ ἐσθίω , ἀνανεύω . παρά ετυνοια ἐκεῖνος ἄστιος εἶπον . ὅτι2 ὡσάρ ὁ δημ,ορουειντα ἔχω μέσος ἵστημι ὡς πάντοθεν ἐκποιέω , οὗτος καί ὁ ἀοιδός Ἀμωδόχῳ τίθημι θρόνος ἀρχηγός μέσος δαιτυμών πρός χιών μακρός ἐφίστημι , ἵνα εἰς πᾶς εξινεομαι ὁ πυχλῶ ὁ ὁ ᾠδή . οὗτος δέ καί ἐν ὁ ἑξῆς ὁ αὐτός χιών εἰς μέσος . ὅτι2 ἐκ πάσσαλος - γιν κώμα φρόμυς λιγύς ὁ ὁ αμωδοχοω * ὑπέρ κεφαλή αὐτός . ὤθω αὐτός ἐκεῖνος καθίστασιν,10 ἐν κείρω μεταχειρίζω . καί οὗτος μέν ὁ ποιητής . ὁ δέ ὕστερος παροιμία , ἐπί ὁ ἀμελέω λέγω ὁ , ἐκ πάσσαλος φρόμυγα ὁ τόξον ἢ τίς τοιοῦτος ἀπορρέω κατά ὁμοιότης ὁ , ὑπέρ καπνός ὁ πηδός - λάω . ὁ εἰμί , ἡμᾶλται ὁ ναυτιλία . καί μετά ὁ ἀοιδή δέ , ἐκ πασσαλοδηω κατακρομῶ ὁ αὐτός φρόμυγα ὁ Ἀμωδόχος . εἄν ὁ ποιητής οἴκῃρ ἔθος , λίγω προσπαροξυτοναω λέγω , κατά τις συμφωνέω - κάν χλή . εἷς γάρ ὁ Σάμιος ὄνομα ὁ Λίγμε . ὅτι2 γοργός φράσις τραπέζωμα ὁ , παρά δέ επιειντα Χένων , καλός τε τράπεζα . παρά δέ δέπας οἶνος πείνω ὡς θυμός ανθός - γει . τουτέστιν , ὅτε προτίθημι Πέιν οἶνος . ὁ δέ ὅμοιος καί ἐπί βρῶσις . οὖον γάρ ἀναχρεστοῦν ὁ ὅς πόσιος . ὁ δέ Κανιώ , καί ὁ σῖτος καί ὁ Ὕψας συνεπινοέω . ὅτι δέ οὖον μόνος Κανιώ ἦ πίναξ βρῶμα συντίθημι ἀλλά καί σπυρίς , δῆλος ἐκ ὁ παλαιός . καί λέγω αὐτός , ἀπό Σπυρίδων δέπνα . συγχωμίζομεν ὅτι τις Ἀπία παρά τις διατηρέω . καλῶς ἄρα σπυρίς ἐτυμολογέω παρά ὁ πυρός ὁ δηλόω αὐτός δίδημι καί ὁ σῖτος καί ὁ ομηρικός πύργος παράγω , ὅς δεκτικός εἰμί ὁ ῥέω - σός σπυρίς . Τραπεζεύς δέ φιλοησίον Ἐπάνος γίγνυμι τοιοῦ*τος ἐν ὁ ὁ Ἀθηναῖος . βίος Τιμήνη πολιτεία ἡμέτερος φύλαξ φιλέω ἱσπὸς ἐχλέτον βουλημιαω , τράπεζα . ἔνθα ὠθέω ψευδοπαρηρητικὸν ὁ , φύλαξ φιλέω . ὅμοιος δέ ὁ , Φιλία φίλος θεός . καί ὁ , φιλέω δέ φίλος ἀοιδός . καί ὁ , ζοῖμος δέ αἰώματα δαίμων , καί ἄλλος τοῖος ἧπαρ καί ἐν ἄλλος χέω . ὅτι2 χράω ὁ ἀγα - μένος περί ὁ κατά ὁ Τρωικός πόλεμος τέος ἀναιρέω ὁ ἐν αλιχοω Ἀπόλλων , τότε ἀλῶνκα ὁ πιάν ὅτε ὁ ἐν ἰλαμός Αρματός καθίστημι . καί ποτός παρά Νυκίῳ πόντος , πάσχω οὗτος Ἀχιλλεύς τίς ἀνήρ Ἴλιος παρόω Τρώς , καί Ὀδυσσεύς φρονέω καί δόλος συμβουλεύω ἐπίτροπος ὁ ἔργον . ὁ καί Προῖτος ἐφοράω . εἰμί Ἀχιλλεύς μέν , πρός βία ἀνδρίζω , πίπτω . Ὀδυσσεύς δέ , δόλος Πολί - πτόρθος γίγνομαι . τίως γε μήv χαρά ὁ βασιλεύς ὁράω ὁ Ἀριστίας φιλοτιμέομαι ἐν καιρός δαίς , καί ὁ μέν , ὁ ψυχικός ἐπανίημι . ὁ δέ , ὁ σωματικός . καί ὁ ὁ Μέγης ἥδη κατά ὁ χρησμός τέλος , καὶνυμαμίνοντας . οὗτος ὁ ἱστορία ὁ Ἀμωδόχος ἄρτι μετά δηλιν ἐσθίω , οὖον προδηλυνά - μένος , ἀλλά ἀπλόος οὗτος αἰνιτθεῖς ὑπό Μοῦσα , εἰμί δέ ὁ ομηρικός φράσις , τοιοῦτος . Μοῦσα ἀρ ἀοιδός ἀνέχω αοοραω κλέος ἀνήρ . * οἶνος , ὁ , Τούο ἄρα κλέος οιμανος εὐρύς χαίρω . νοῦς Ὀδυσσεύς καί Πηλείδης Ἀχιλλεύς , ὡς ποτός δηριάομαι θεός ἐν δαίς ἐθέλω ἐπί ἄγλοις ἔπος . Ἀγαμέμνων δέ , χαίρω νῦν ὅτι ἀγαθός Ἀχαιός δηριάομαι . οὗτος γάρ φημί αὐτός χράω Ἀπόλλων ὅτε ἔρχομαι χόω . τότε γάρ , κλίνω πῆμα ἀρχή Τρώϊος τε καί Λαός , βατίς μέγας διά Βουλᾶς . εἰπερ εἰμί , ὁ πολύς πόνος κατεράω ὁ στράτευμα ἀλάομαι ὁ Τροία , καί οὖον δή ποτός ὁ τιμάω ὁ Ἀχιλλεύς ὑπέρ ἐν Ἰλιάς ἄγω . οὖον χαίρω δέ πάντως ὁ βασιλεύς , χαίρω ἐπί ὁ ὁ Ἀρίστων Ἔρις . αἴτιος γάρ ἐκεῖνος χαρά , οὖον ὁ ἀπλόος αὐτός ἐρίζω . ἀλλά ὁ ἐπί αὐτός ἀγαθός ὡς φέρω ἐλπίς . εἰμί δέ καί ὁ τοιοῦτος , στάσις , ἀγαθός ἐλπίς ὑπόδηγμα . καί ὁ ὁ σύμπτωμα ἀτάσθαλος ποιέω , φαῦλος μέν , ἐν ὁ φαῦλος , οὖον τοιοῦτος δέ τις ἐν ὁ ἀγαθός . Ὀδυσσεύς οὖν καί Ἀχιλλεύς ἐν οὗτος ἵημι Ἀνδρίας καί φρόνησις ὑπομιμνῄσκω σύγκρισις . πράγμα σπουδαῖος . γάρ γοῦν καί Ἀθήναιος , οὗτος . κόσμιος δειπνέω ὁ ἀγαθός ἐν Ἀγαμέμνων . ὁ δέ καί φιλονεικέω Ἀχιλλεύς καί Ὀδυσσεύς , ἀλλά ὁ βασιλεύς χαίρω νῦν , ἐπεί ὠφέλιμος ὁ φιλοτιμία , ζητέω εἰμί λόγος ἢ μάχομαι αἱρέω δεῖ ὁ Ἴλιον . χρήσιμος * δέ ἐνταῦθα καί Βίων ὁ βωροθενιος ὁ , οὐδή ἀπό ὁ πράσσω ἡδονή πορίζω ἀλλά ἀπό ὁ φρονέω . ὁ δέ ἀοιδός ἀαδόμενα , δῆλος ὅτι ἐτυμολογία εἰμί . ὁ δέ ἀνέχω , ἀντί ὁ , ἀναπείθω . ἀρέσκω . ὡς καί ἐν ἄλλος φαίνω πολύς . ὁ δέ καλέω ἀνήρ , διασαφέω ἐν ὁ , νεῖκος Ὀδυσσεύς καί Ἀχιλλεύς . ἔνθα κάλλος ποιέω παράκειμαι ὁ πάρισος . ὁ δέ οἴμη , ὁ μέν μετά ὁ ἀνήρ συντάσσω . ἵνα ἢ , Κλὶς ἀνήρ οἴμη , καλός δέ , στίζω εἰς ὁ ἀνήρ . εἶτα ὡς ἐκ ἄλλος ἀρχή ἀπό κοινός σημασία καί εἰκῇ . ὡς ἀνδεν ἀπό οἴμη ἐκεῖνος , ἥς εὐθύς2 ὁ κλύς εἰμί . οἴμη δέ , ὁ διήγησις . ἀπό ὅς καί ὁ προοίμιον συγχέω καί ὁ πρώϊμος . ἀπό οὖον καί ὁ φρόμιγξ καί ὁ φρομιχεω παρίχθαι δοκέω . ὁ δέ χαίρω , ὁ βασιλικός ἐμβριθής δηλόω , ὡς ὁ βασιλεύς μή προφαίνω ἐν ὁ ἐξίημι ὁ χαρά , μή καί λυπέω ὁ ἀγαθός οἷος καταγελάω . ὁ δέ κλίνω πῆμα , καί ἀλλαγή εἶπον ὁ ποιητής . καί δηλόω ὁ , ἄνωθεν ἐκ λίς εἰμί αὐτός . ὤρα δέ ὁ , πῆμα ἀρχή . οὖον γάρ πόλεμος εἰμί ἀρχή νῦν ἀλλά πῆμα ὁ κατά ὁ Τροία . ἱστίον δέ ὡς οὖον μάτην Ὅμηρος πλαττὶ ἀείδω τοιοῦτος ὁ ιλιοδοχος , ἀλλά ἵνα ὁ ἀναμιμνήσκω καλέω ὁ Ὀδυσσεύς γιγνώσκω εὐαγώμως , αὐτός εἰμί ὁ ἐν ὁ Τροία μέγας Ὀδυσσεύς . καί οὕτως ἐπί πλέω ἐλεέω τε καί φιλέω . ὅτι2 ιλιοδοχος φάσις ὁ εἴρω Τρωϊκός οἴμη , μηχαλάμενος ὁ ἐκεῖ Ὀδυσσεύς , πορφύρεος μέγας φάρος ἴλη χρώς στίβασις . κάν κεφαλή ἤτοι κατά ὁ κεφαλή Ἰνώ , καλύπτω δέ καλός πρόσωπον . ὁ δήπου καί ὁ οὗτος υἱός Τηλέμαχος ἐν ὁ πιλέω ποιέω ἀλλά ἐκεῖ μέν ὁ αἰτία οὐ ἐτεῖδη . ἐνταῦθα δέ κεῖμαι οὕτως . αἰδέομαι γάρ Φαίαξ ὑπό ὀφρύς δάκρυ λείβω . συχνός δέ οὗτος ποιέω . φημί γάρ , ὡς ὅτε μέν λήγω ἀείδω θεῖος ἀοιδός , δάκρυον ὀμόργνυμι , κεφαλή ἀπό φάρος λείχω . καί δέπας λαμβάνω , ἐσπενδεν . ἀτάρ ὅτι εἄν ἄρχω καί ὀτρύνω ἀείδω ὁ ἀγαθός ἐπί τέροποντ᾽ ἔπος , Άνυ Ὀδυσσεύς κατά κάρη καλύπτω , γοάω . καί ἴσως οὖον μόνος μνήμη ὑπομιμνῄσκω ἐκθλίβω ὁ ὀδύσσομαι δάκρυ , ἀλλά καί ὅτι ἐπιλέγδην ὁ θεῖος ἀοιδός1 οὕτως ἐφορμίζω . ἱστίον δέ ὅτι δοκέω ἀνοίγω ἀνήρ ὁ δάκρυ , καί μάλιστα περί ξένος . Ὀδυσσεύς μέντοι περί ὁ νίον καί ὁ δοῦλος οἰκέω οὐ καλέω . οὗτος δέ καί Μελέαγος καί ὁ παρά αὐτός βασιλικός φίλος παῖς . ὤρα δέ ὅτι ὁ κατά κεφαλή ἐρύω φάρος , κατά κάρη καλύπτω ὁ ποιητής παρίφρασεν , ἄμφω δέ * ἐρωμηνία ὁ , καλύπτω δέ καλός πρόσωπον . τοιοῦτος δέ καί ὁ ἐν ὁ δέ ἡρωΐς κλαία , πορφύρεος ἀντί ὀφθαλμός ἀνέχω . πληνιειντα δέ κάπτω ὁ ἥρως ὁ πρόσωπον Ὅμηρος ὡς καί αλλοχοω ὁ Λία , εἶπον οὗτος καί καλός διά ὁ προλέγω θεσπίσιαν χάρις ἢ κεφαλή καί ὄμνυμι πέκω . δῆλος δέ ὅτι πρόσωπον μέν κατά ὁ παλαιός παρατήρησις , κύριος ἐπί ἄνθρωπος . ὄνυξ δέ , ἐπί τετράπους . ὅμοιος δέ , ἐπί πτηνός . ὁ μέντοι κατάχρησις , εἱμί ὅτε καί ὁ τοιοῦτος ἐναλλάσσω . ὁ δέ ὀμόργνυμι , ὄνομα ἔχω ὁ ὀμόργνυμι . ἐκ ὅς κατά παραγωγή , καί ὁ ἀπομόργνυμι . * κατά ὁμοιότης παράγω ὁ ἄγω καί ἄγω καί ὁ ὅμοιος . δοκέω δέ καί δίχα ὁ ὁ προφέρω ὁ πρωτότυπος , ὡς δηλόω ὁ φράζω ὁ ἀπομόργνυμι καί ὁ τοιοῦτος . ὅτι2 δέ ὁ ἀμύργω παντελῶς ἴσος εἰμί ὁ ὀμύθτος ὀμόργνυμι , ἐν ἄλλος δηλόω . ἐκ οὖον δοκέω καί ὁ ἀμύργη παρίχθαι . οὖον μόνος λέγω ἐπί ὕλη ἔλαιον . ἀλλά καί πορφύρα σημαίνω