eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1765
εἰς ἐνιαυτῶν · ἀλλ’ ὅτε δὴ μήνες τε καὶ ἡμέραι ἐξετελεύντο , ὡς περιτελλομένου ἔτους , καὶ ἐπίλυσον ὥραι , τότε δὴ ἐγένετο τοῦδε τι , ἔγραψὲ δὲ ταῦτα καὶ ἀλλαχοῦ . Εἰ δὲ τὸ μείνα καὶ τὸ μήνες παρηγεῖ , ἔστιν ἐκ τῶν ἤδη ῥηθέντων σκοπεῖν . Τελεσφόρος δὲ ὁ ἐνιαυτὸς διὰ τί λέγεται , ἰτέωθη δηλοῦται . δῆλον δὲ ὅτι καὶ λόγος τελεσφόρος τροπικῶς ὁ εἰς ἔργον ἀπεκβάς . Τὸ δὲ ἐξετελεύντο διὰ ποιητικῶν ὀγκῶν ἐγράφη . ἄλλως γὰρ οὐκ ἐκώλυν ἐξετελοῦντο εἰπεῖν . Ἀκούσιον δὲ πειθῶ φράζει τὸ , πῷ δ’ ἐπόμην οἴομενός περ ἀνάγκη . Πέλαγος δὲ κένταῦθα δηλοῖ ἄχαιες τὸ , ἀλλ’ ὅτε δὴ Κρήτην μὲν ἐλείπομεν καὶ ἐξῆς οἱ δύο στίχοι , παρασρασθέντες ἀπὸ τῆς μ’ ῥαψωδίας ἐκ τοῦ , ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἐλείπομεν . κατὰ μόνον γὰρ τὸ , ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον μὲν καὶ τὸ , ἀλλ’ ὅτε δὴ Κρήτην μὲν , διαφέρουσι οἱ στίχοι οὗτοι τῶν ἐκεῖ . Φιλοξένου δὲ ἀνδρὸς τὸ , ἐπελθὼν αἴθρῳ καὶ καμάτῳ δε*δημένον , περὶ ὧν εἴρηται , ἤγεν ἐς οἶκον χειρὸς ἀναστήσας , ὄφρ’ ἱκετο δώματα . ἀμφὶ δὲ με χλαϊνὰν τε χιτῶνά τε εἵματα ἔσσει , ὡς περ αὐ πάλιν πειρατικὰ τὸ , τοῖσι δὲ κακὴ φρεσὶν ἤδυανε βουλή · ἀμφ’ ἐμοί , ὄφρ’ ἐπὶ πᾶγχυ δύης , ὡς καὶ προσεγράφη , ἐπὶ πῆμα γενόμεν . ἀλλ’ ὅτε γαίης πολλὸν ἀπέπλω ποντοπόρος νῆς , αὐτίκα δοῦλιον ἤμαρ ἐμοὶ περιμυχανόοντο . ἐκ μὲν με χλαϊνὰν τε χιτῶνά τε εἵματ’ ἔδυσαν . ἀμφὶ δὲ μοι δάκος ἄλλο κακὸν βάλον ἤδε χιτῶνα ὠγυαλέας , τὰ καὶ αὐτὸς ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρᾷς Ὁ περ Ὀμηρος ποιητικῶς ὄρησι φησι προσαρξοῦντως ὡς ἀπὸ ἐνεστῶτος τοῦ ὁρῶμι , οὐ χρήσεις παρὰ Θεοκρίτῳ · κατὰ δὲ τινὰς ὁρῶσι προπερισπωμένως , ἐκ τοῦ ὁρᾶται ἐνδείας τοῦ τ καὶ τροπὴ τοῦ α εἰς ἡ . ἐπὶ πειρατικὸν καὶ τὸ , ἐμὲ μὲν κατέδησαν ὕπὸ νηὸς εὐστερε - φεῖ στερεῶς , αὐτοὶ δ’ ἀποβάντες ὅποιον ἔλυστο . Εἰ δὲ καὶ φῦγὴ παραδοξῶς τοὺς πειρατὰς ὁ τοιοῦτος δεσμότης , καλὸν εἰπεῖν καὶ ἐκ τῶν ἐφεξῆς , ἄλλα τέ τινα καὶ τὸ , αὐτὰρ ἐμοὶ δεσμὸν μὲν ἀνέγνωμεν , ὡς ἐφρέθη , θεὸς αὐτὸς ῥηϊδίως . καὶ δὴ ἀναβαὲς ὕθι τυχὸν δρόος , τοῦτ’ ἐστι διάσω , ἤν πολυανθέος ὕλης , κείμεν πεπτηώς , ὡς καὶ αὐτὸ προσδηλώθη . οἱ δὲ μεγάλα στενάζοντες φρίτουν . ἀλλ’ ἐπεὶ οὐ σφιν ἐφαινετο κέρδιον εἶναι μακροῦ προτερέω , τοῦτ’ ἐστι * χῆται ἐπὶ πλέον προσω - τέρω , οἱ μὲν πάλιν αὐτὲς ἔβαινον , ἐμὲ δ’ ἔκρυψ θεὸς αὐτός . Ὧρα δὲ τὸ , γαίης πολλὸν ἀπέπλω ναῦς , ἀορίστως λεχθέν . τὸ μέντοι πρὸ αὐτοῦ ἀλλ’ ὅτε Κρήτην ἐλείπομεν οὐδὲ τις ἄλλη φαινετο γαϊάων ἀλλ’ οὐρανὸς ἤδε θάλασσα , οὐχ’ οὕτως ἤν ἀόριστον , ἀλλὰ πάνυ πολὺ ἐδηλοῦ πελάγισμα . ἐν ᾧ καὶ ὅρα τὸ , οὐδὲ τις ἄλλη γαϊάων . τὸ γὰρ ἄλλη πρὸς διαστολὴν τῆς Κρήτης κείται , γαίας οὖσης , ὡς προεδεδήλωται . οὕτω δὲ καὶ ἐν τῷ , ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἐλείπομεν , πρὸς διαστολὴν τῆς κατὰ τὴν νῆσον ταύτην γαίας κείται . ἔσται δὲ ἐν τούτοις καὶ τὸ Κρήτην μὲν ἀπλῶς ὀνομάσαι ὡς φύσει περίλυτον , Ἰθάκην δὲ περιγράσσαι ἐν τῷ , ἐσπέριοι δ’ Ἰθάκης εὐδαίλου ἔργ’ ἀφίχοντο , ἵνα τῇ περιγραφῇ σεμνόν τι προσλαβῆται ἡ πατρίς . Τὸ δὲ ἐκ μὲν εἵματ’ ἔδυσαν , τὸν παρὰ τοῖς ὑστερον λωποδύτην συνέθετο . Τὸ δὲ στενάζοντες τραγυμωνότερον τοῦ στενάζοντες καὶ δοκεῖ ἐγχειθῆσαι αὐτῷ ἰαχή . Τὸ δὲ , καὶ νῦ μεν ἐς δεκάτην γενεὴν ἑτέρων γ’ ἐπὶ βόσχοι , τόσσα ἐπὶ μεγάροις κειμήλια κείτο ἄνακτος , πλοῦτον περιουσίαν δηλοῖ . παραλα - λεῖ δ’ ἐν τούτοις Ὀδυσσεύς , ὃ ἐκ τῶν Φαιάκων κτήματα ξυναγείρατο , χαλκόν τε χρυσόν τε ἄλις ἐσθῆτά τε ὑφάντην , ὃ ἐστι εὐνῆν , ὡς καὶ προεδεδήλωται . Ὅτι κείται καὶ ἐνταῦθα τὸ , ἄ δειλῆ , ὡς καὶ ἀλλαχοῦ . τοῦτο μόνον νῦν καὶ ὑπερθετικῶς συντέτακται , ἀπλοῖν μὲν ὄν , ἤφρη δὲ ἀντὶ ὑπερθετικοῦ , ἢ ἀλλ’ ἀντὶ συγκριτικοῦ . φησι γάρ · ἄ δειλὲ ξείνων , ἀντὶ τοῦ δειλαϊότερε ἢ δειλαϊότατε , ὁποῖόν τι καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς τὸ , δαιμόνιε ξείνων . ἔχει δὲ τι οἴκτου τὸ , ἄ δειλὲ ξείνων , ἢ μοι μᾶλα θυμὸν ὀρνᾶς ταῦτα ἕκαστα λέγων , ὅσα δὴ πάθες ἤδ’ ὅσ’ ἀλήθης . δυσπιστία δὲ λόγου τὸ , ἀλλὰ τίνδ’ οὐ κατὰ κόσμον δίομαι , ἤγουν ἄκοσ*μα νομίζω , οὐδὲ με πείσεις εἰπών · τί σε χρή τοῖον ὄντα μακρ - δίως ψεύδεσθαι ; ἐγὼ δ’ ἐγὼ οἶδα καὶ αὐτός . Καὶ ὅρα τὸ μακρδίως ψεύδεσθαι , δηλοῦν ὡς τὸ μὴ μάτην ψεύδεσθαι οὐ πάνυ ψεκτόν . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ τὸ ἄ κλητὸν ἐπιρρήμα ὄν , καθ’ ἄ καὶ τὸ ἄ , ἔχει πρὸς τῇ κλίσει , ὡς πολλοχρὸν φαινεται , καὶ τινὰ πλείω ξίγρασαν ἐπὶ σχελιασμῷ ἢ θανάματι κατὰ τοὺς πελαίους ἢ καὶ ἀλλὰς οἴκτου . ὁμοίως δὲ τινὶ λόγῳ καὶ τὸ αὐ δυσφορικοῦν τέ , φασιν , ἐστὶ καὶ πον καὶ μεμπτικόν , ὡς δηλοῖ καὶ τὸ , αὐ τέλαι , παρὰ τῷ κωμικῷ , εἰ καὶ ὡς ταπολ*λὰ θρηνητι - κόν ἐστιν . Ὅτι δὲ τὸ ἄ φιλούμενον καὶ περισπώμενον καὶ ἀντὶ τοῦ αἴδε λαμβάνεται , δῆλον ἐκ τῶν παιλῶν , οἱ καὶ χρήσιν εἰς τοῦτο παράγουσιν . Ὅτι καθάπερ ἐν Ἰλιάδι καθ’ Ὅμηρον ὁ Βελ - ἄκιρῶντης ἀπήχθετο πᾶσι θεοῖς , οὕτω καὶ Ὀδυσσεὺς ἔπαι*θᾶ κατὰ τὸν Λύκιον εἰπὼν · ἐγὼ δ’ ἐγὼ ἴδα καὶ αὐτὸς νόστον ἐμοῦ ἀνακτος , ὅτ’ ἤχθετο , ἤχουν ὡς ἤχθετο πᾶσι θεοῖς πάγγυ μᾶλα , ὁ περ ἐκ παραλ - ἰλῆν δηλοῖ τὸ λίαν . σημεῖον δὲ τοῦ τοιούτου ἐχθὸν τῷ δούλῳ τὸ ἀκλαδῶς ἐκεῖνον Ἀρπιαίας ἀπαχθῆ - ναι . Ἰστίον δὲ ὅτι τὸ ὅτ’ ἤχθετο δύναται νοηθῆναι καὶ ἀντὶ τοῦ , ὅτι ἐμισήθη , ὁ νόστος δηλαδή ἢ ὁ Ὀδυσσεύς . Ὅτι ὑπότροπος μὲν ἐν τοῖς ἔξε , ὁ ὑποστραφεὶς καὶ παλιννοστήσας , ἀπότρο - πος δὲ ὁ κεχωρισμένος καὶ οὐκ ἐξοριστός . φησὶ γὰρ Λύκιος τῷ * δεσπότῃ · αὐτὰρ ἐγὼ παρ’ ἑοσιν ἀπότροπος , ἐγ’ οἷς ἐφημηνὸν τί ἐστι τὸ ἀπότροπος , ἐπάγει · οὐδὲ πόλινδε ἔχομαι , εἰ μὴ σού τι ἢ δεσποῦνα κελεύει . ἔστα δηλῶν τὸ ἐν μὲν τοῖς ἄλλοις φύσει φιλοπαθὲς ἑαυτοῦ , ὀκηρὸν δὲ εἰς τὸ πολυπραγμονεῖν τὰ δεσποτικά , φησίν · ἀλλ’ οἱ μὲν ἕκαστοι παρήμενοι ἐξεροῦσι καὶ οἱ , ἀγνυν - ται περὶ Ὀδυσσέως , τουνέστιν οἱ αὐτῷ φίλοι · καὶ οἱ , χαίρουσι βίον νήπιον ἔδοντες , ἤχουν οἱ ἐχθροί . ἀλλ’ ἐμοὶ οὐ φίλον ἐστὶ μεταλλίζειν καὶ ἑρεσθαι . οὐ καὶ αἰτίαν προσθεὶς ἐπάγει · ἐξ οὐ δή μ’ Αἰτωλὸς ἀνὴρ ἐξήπαγε μύ*θῳ , ὅς δὴ ἄνδρα πτεῖνας πολλὴν ἐπὶ γαῖαν ἀληθεὶς ἤλυθ’ ἐμὸν πρὸς στρατὸν , ἐγὼ δὲ μὴ ἀμφιγαμᾶζων , τουνέστιν ἐμίλουν , ἐμιλουνονοῦν . φηὶ δὲ μὴν οὐκ ἀκούειν σου κατὰ σέ , ἀλλὰ ἐν Κρήτσει παρ’ Ἰδομενῇ ἰδεῖν νῆας ἀκειόμενον , τὰς οἱ ξυνέαξαν ἄλλαι . καὶ φάτ’ ἐλεύσεσθαι ἢ ἐς Θέρος ἢ ἐς ὀπώρην , πολλὰ χρήματ’ ἄγοντα σὺν ἀντιθέοις ἐτάροισι . καὶ ὅρα ὡς ἐνός πτωχοῦ ψευσαμένου καὶ λυπήσαντος τὸν Λύκιον ὑπόπτως ἐκεῖνος ἔχει καὶ πρὸς τοὺς λοιποὺς , καὶ ὅτι καὶ ὁ τοιοῦτος Αἰτωλὸς κατὰ Κρήτην σκηροῖ τὰ κατ’ αὐτὸν * ψεύματα . μὴ ποτε δὲ καὶ εὐθὺς καὶ ἀστέως τὸ τοιοῦτον ἐθνικὸν ὁ Αἰτωλός , ἐπεὶ ἐκ τῶν ἄλλων ἐθνῶν τῷ ποιητῇ , ἵνα τὸν ἐπαῖν δηλῶσῃ . πάντ᾽ ἐθεὺν καὶ ὁ ποιητὴς εἰς καὶ ἄλλως ἢ παρομοία ὠφέλιμα εἰπεῖν τὸ μὲν γεφ’ ἐν Αἰτωλοῖς , ὁ δὲ νοῦς ἐν Κρωπιδῶν . εἰτε κατὰ παραγραμματισμὸν Κλωπιδῶν , ἵνα σκοπιτικῶς δηλώσῃ τὸν ταῖς χερσὶ μὲν αἰτοῦντα καὶ οἰοῦν καὶ αὐτὸν λαλοῦντα ἐμβάλειν κλῆν , τῷ δὲ νῷ κλέπτοντα . ὅτι δὲ οἱ παλαιὸι καὶ κατὰ παραγραμματισμὸν τραυλισμοῦ ἐποιοῦντο , δηλοῖ μὲν καὶ τὸ Κλωπιδῶν . * Κρωπιδῶν γὰρ ὠφελεν εἶναι ὡς ἀπὸ γένους ἢ τόπου . δηλοῖ δὲ παρὰ τῷ αὐτῷ ποιητῇ καὶ τὸ , ὁ λάς · θεόλογος τὴν κεφαλὴν χόλακος ἔχει . δηλοῖται μὲν γὰρ δηλῶν Ἀλκιμάδης ὡς ἐν ὀνειρῷ εἰπεῖν ἐρωτηματικῶς , ὅρας · ὁ Θέρος τὴν κεφαλὴν χόλακος ἔχει . τραυλίζων δὲ ἐκεῖνος , οὐδὲ γὰρ οὐδὲ τοῦτο εἶχε τῆς γλώσσης , φησίν · ὁ λάς , τουνέστιν ὁ λάθος , διὰ σκληρότητα καὶ δυσαισθησίαν ὁ θεόλογος , τουνέστιν ὁν θεὸς ἐξολέσει , κεφαλὴν χόλακος ἔχει . δεδιότατο γὰρ καὶ ἐπὶ κολακείᾳ ὁ χωροδιδάσκαλος Θέρος . οὐ μόνον δὲ ἢ χωριδία ἐπαίπουνε ποτε τῆς τοῦ ἀμπελῶνος ὡς τραυλῆς εἰς τὴν κλαγγὴν τοῦ λάμβδε καταλισθαίνει , ἀλλὰ καὶ ὁ ποιητὴς οὗδε τοιούτων μεταγραμματισμῶν , οὐ παίζων μέντοι ἀλλὰ σπουδάζων . ἐν γοῦν τοῖς κατὰ Φαίνακας εἰπὼν ἐπὶ τοῦχον τὸ ἐφηρίδαται ἀπὸ τοῦ ἐριδίου , ἐφηρίδαται γὰρ * ὁ τοῖχος ὑφροῖησεν οὐκ τῷ ἀμεταβόλῳ , ἐληλέ - δασται ἀπὸν ἀπὸ τοῦ ἐλὼ ἐλάσω , διττὴ γὰρ γίνεται γραφή , ἐλῆξε μὲν πρὸς τῷ ἤχω , γελούσιν δὲ εἰπεὶν οὐδέν . ὁμοῖον δὲ τι γίνεται καὶ εἰ τις ἐκ τοῦ χρυσῶν εἰς τὸ χλωσῶν καιρίως μεταπέσῃ ποτε , ἢ ἐκ τοῦ ὕσό - μενος εἰς τὸ ὑσόμενος καὶ οὕτω μὲν ταῦτα . Τετραχῶς δὲ λεγομένων τῶν ἐθνικῶν ἀπὸ ἐθνους , ἀπὸ χώρας , ἀπὸ πόλεως , καὶ ἀπὸ βασιλείας , χωριστῶν ἐθνικῶν ἐστιν ὁ Αἰτωλός . δύναται δὲ καὶ ἀπὸ ἐθνους λεχθῆναι . καὶ ἀπὸ βασιλείας δέ , καὶ μὴν καὶ ἀπὸ πόλεως . καὶ χωριστὸν μὲν ἐστιν , ὡς ἀπὸ χώρας τῆς τῶν Αἰτωλῶν . ἐθνικὸν δέ , καθότι ἐθνος τι καὶ οἱ Αἰτωλοὶ . ἀπὸ βασιλείας δέ , διὰ τὸν προὑπάρξαντα Αἰτωλόν . οὕτω καὶ ὁ Ἀργεῖος , ἀπὸ βασιλείας τὸ τοιοῦτον ἔχει ἐθνικόν . ὁμοίως καὶ ὁ Ἕλλην καὶ ὁ Λακεδαιμόνιος καὶ ὁ Ἀχαῖος , ὅς ὅτι καὶ Ἀχαῖος λέγεται ἐκδρομὴ τοῦ ἴστα , ὁμοίως τῷ , παλαιὸς παλαιός , δηλοῦται ἐν τοῖς παλαιοῖς . διὸ καὶ οἱ λέγοντες Ἀχαϊκὸν Ἄργος ἢ ἄλλο τι τοιοῦτον διὰ τῆς αἰ διφθόγγου , καὶ αὐ πάλιν Ἀχαϊκὸν διὰ μόνου τοῦ ἴστα ὀρθῶς γράφουσιν , ἐκεῖνο μὲν διὰ τὸν Ἀχαιόν , τοῦτο δὲ διὰ τὸν Ἄχαιον . Τὸ δὲ νῆας ἀκειόμενον οὐκ ἐπὶ νεοπαγῶν λέγεται τῶν . πῶς γὰρ νέαι ἂς ξυνέαξαν ἄλλαι ; ἀμῆται δὲ ἀντὶ * τοῦ , φιλοκλινόντα , ἀνακλίναντα . ὄψιν καὶ ἐκστριμια αἱ ῥάπτρια ἢ ἀνυφάντρια . εἰμῆται δὲ περὶ τῆς τοιαύτης λέξεως καὶ ἄλλοχοῦ . εἴδος δὲ καὶ ἰατρικῶς εἰρῆσθαι τὴν λέξιν πρὸς τὸ πά - θος τῶν νεῶν . οὕτω γὰρ τις ἀκίσεται νῆας ἂς συνέαξαν ἄλλαι . Ἐν δὲ τῷ , ἐς Θέρος ἢ ἐς ὀπώρην , ὁποία , ὡς καὶ ἄλλοχοῦ , ἢ τὸ μεταξύ Θέρους καὶ φθινοῦδος ὥρας ἢ τὸ μετόπωρον , ὡς καὶ
Lemmas: εἰς ἐνιαυτός · ἀλλά ὅτε δή μείς τε καί ἡμέρα ἐκτελέω , ὡς περιτέλλομαι ἔτος , καί ἐπιλύω ὥρα , τότε δή γίγνομαι ὅδε τίς , γράφω δέ οὗτος καί ἀλλαχοῦ . εἰμί δέ ὁ μένω καί ὁ μείς παρηγέομαι , εἰμί ἐκ ὁ ἤδη εἴρω σκοπέω . Τελεσφόρος δέ ὁ ἐνιαυτός διά τίς λέγω , Ιτεώτης δηλόω . δῆλος δέ ὅτι καί λόγος τελεσφόρος τροπικός ὁ εἰς ἔργον ἀπεκβαίνω . ὁ δέ ἐκτελέω διά ποιητικός ὀγκόω γράφω . ἄλλως γάρ οὐ κωλύω ἐκτελέω εἶπον . ἀεκούσιος δέ πειθώ φράζω ὁ , πω δέ ἕπω οἴομαι περ ἀνάγκη . Πέλαγος δέ κένταῦθα δηλόω Αχαΐα ὁ , ἀλλά ὅτε δή Κρήτη μέν λείπω καί ἑξῆς ὁ δύο στίχος , παρασρασθέντες ἀπό ὁ εἷς ῥαψῳδία ἐκ ὁ , ἀλλά ὅτε δή ὁ νῆσος λείπω . κατά μόνος γάρ ὁ , ἀλλά ὅτε δή ὁ νῆσος μέν καί ὁ , ἀλλά ὅτε δή Κρήτη μέν , διαφέρω ὁ στίχος οὗτος ὁ ἐκεῖ . Φιλόξενος δέ ἀνήρ ὁ , ἐπέρχομαι αἶθρος καί κάματος ἐσθίω , περί ὅς εἴρω , ἄγω εἰς οἶκος χείρ ἀνίστημι , ὄφρα ἱκνέομαι δῶμα . ἀμφί δέ ἐγώ χλαῖνα τε χιτών τε εἷμα ἕννυμι , ὡς περ αὖος πάλιν πειρατικός ὁ , ὅς δέ κακός φρήν ηδυειμαι βουλή · ἀμφι ἐγώ , ὄφρα ἐπί πάνυ δύο , ὡς καί προσγράφω , ἐπί πῆμα γίγνομαι . ἀλλά ὅτε γαῖα πολύς ἀποπλέω ποντοπόρος νῆς , αὐτίκα δούλιος ἦμαρ ἐγώ περιμυχανοαρτυω . ἐκ μέν ἐγώ χλαῖνα τε χιτών τε εἷμα δύο . ἀμφί δέ ἐγώ δάκος ἄλλος κακός βάλλω ἀδέω χιτών ωγυαλεω , ὁ καί αὐτός ἐν ὀφθαλμός ὁράω ὁ περ Ὅμηρος ποιητικός ὄρνυμι φημί προσαρξοῦντως ὡς ἀπό ἐνίστημι ὁ ὁράω , οὖον χρῆσις παρά Θεόκριτος · κατά δέ τις ὁράω προπερισπωμένως , ἐκ ὁ ὁράω ἔνδεια ὁ τ καί τροπή ὁ ὅς εἰς ὁ . ἐπί πειρατικός καί ὁ , ἐγώ μέν καταδέω ὑπό ναός ὕστερος - φεῖ στερεῶς , αὐτός δέ ἀποβαίνω ὁποῖος λύω . εἰμί δέ καί φυγή παράδοξος ὁ πειρατής ὁ τοιοῦτος δεσμοος , καλός εἶπον καί ἐκ ὁ ἐφεξῆς , ἄλλος τε τις καί ὁ , ἀτάρ ἐγώ δεσμός μέν ἀναγιγνώσκω , ὡς φέρω , θεός αὐτός ῥᾴδιος . καί δή ἀναβαίνω κόρυς τυγχάνω δρόος , οὗτος εἰμί διασῴζω , ἐάν πολυανθής ὕλη , κεῖμαι πίπτω , ὡς καί αὐτός προσδηλόω . ὁ δέ μέγας στενάζω φρίσσω . ἀλλά ἐπεί οὖον σφεῖς φαίνω κερδίων εἰμί μακρός προτερέω , οὗτος εἰμί * χέω ἐπί πλέω πρόσω - τέρας , ὁ μέν πάλιν αυτός βαίνω , ἐγώ δέ κρύπτω θεός αὐτός . ὤρα δέ ὁ , γαῖα πολύς ἀποπλέω ναῦς , ἀόριστος λέγω . ὁ μέντοι πρό αὐτός ἀλλά ὅτε Κρήτη λείπω οὐδέ τις ἄλλος φαίνω γαῖα ἀλλά οὐρανός ἀδέω θάλασσα , οὐ οὕτως ἐάν ἀόριστος , ἀλλά πάνυ πολύς δηλέομαι πελάγισμα . ἐν ὅς καί ὁράω ὁ , οὐδέ τις ἄλλος γαῖα . ὁ γάρ ἄλλος πρός διαστολή ὁ Κρήτη κεῖμαι , γαῖα εἰμί , ὡς προδηλόω . οὗτος δέ καί ἐν ὁ , ἀλλά ὅτε δή ὁ νῆσος λείπω , πρός διαστολή ὁ κατά ὁ νῆσος οὗτος γαῖα κεῖμαι . εἰμί δέ ἐν οὗτος καί ὁ Κρήτη μέν ἀπλόος ὀνομάζω ὡς φύσις περιλύω , Ἰθάκη δέ περιγράφω ἐν ὁ , ἑσπέριος δέ Ἰθάκη εὐδαίλου ἔργον ἀφικνέομαι , ἵνα ὁ περιγραφή σεμνός τίς προσλαμβάνω ὁ πατρίς . ὁ δέ ἐκ μέν εἷμα δύο , ὁ παρά ὁ ὕστερος λωποδύτης συντίθημι . ὁ δέ στενάζω τραγυμωνοτερος ὁ στενάζω καί δοκέω ἐγχέω αὐτός ἰαχή . ὁ δέ , καί νῦ μέν εἰς δέκατος γενεά ἕτερος γε ἐπί βοεχω , τόσος ἐπί μέγαρον κειμήλιον κεῖμαι ἄναξ , πλοῦτος περιουσία δηλόω . παράλλος - λάω δέ ἐν οὗτος Ὀδυσσεύς , ὅς ἐκ ὁ Φαίαξ κτῆμα συναγείρω , χαλκός τε χρυσός τε ἅλις ἐσθής τε ὑφάντης , ὅς εἰμί εὐνή , ὡς καί προδηλόω . ὅτι2 κεῖμαι καί ἐνταῦθα ὁ , ὅς δειλός , ὡς καί ἀλλαχοῦ . οὗτος μόνος νῦν καί ὑπερθετικός συντάσσω , ἁπλόος μέν εἰμί , ἀφρέω δέ ἀντί ὑπερθετικός , ἢ ἀλλά ἀντί συγκριτικός . φημί γάρ · ὅς δειλός ξένος , ἀντί ὁ δειλαϊότερε ἢ δειλαιοτατος , ὁποῖος τίς καί ἐν ὁ ἑξῆς ὁ , δαιμόνιος ξένος . ἔχω δέ τίς οἶκτος ὁ , ὅς δειλός ξένος , ἢ ἐγώ μῆλον θυμός ὄρνα οὗτος ἕκαστος λέγω , ὅσος δή πάσχω ἤδη ὅσος ἀλάομαι . δυσπιστία δέ λόγος ὁ , ἀλλά τίς οὖον κατά κόσμος δῖος , ἤγουν ἄκοσμα νομίζω , οὐδέ ἐγώ πείθω εἶπον · τίς σύ χρή τοῖος εἰμί μακρ - διάω ψεύδω ; ἐγώ δέ ἐγώ οἶδα καί αὐτός . καί ὁράω ὁ μακρδίως ψεύδω , δηλόω ὡς ὁ μή μάτην ψεύδω οὖον πάνυ ψεκτός . ἰστέον δέ ὅτι ὁ ὁ ὅς κλητός ἐπίρρημα εἰμί , κατά ὅς καί ὁ ὅς , ἔχω πρός ὁ κλίσις , ὡς πολλοχρω φαίνω , καί τις πλείων ξίγρασαν ἐπί σχελιασμος ἢ θανάματι κατά ὁ πελαίους ἢ καί ἀλλᾶς οἶκτος . ὁμοίως δέ τις λόγος καί ὁ αὖος δυσφορικός τε , φημί , εἰμί καί πως καί μεμπτικός , ὡς δηλόω καί ὁ , αὖος τέλη , παρά ὁ κωμικός , εἰμί καί ὡς ταπολ*λὰ θρηνέω - Κον εἰμί . ὅτι2 δέ ὁ ὅς φιλέω καί περισπάω καί ἀντί ὁ ὅδε λαμβάνω , δῆλος ἐκ ὁ παιλαω , ὁ καί χρῆσις εἰς οὗτος παράγω . ὅτι2 καθάπερ ἐν Ἰλιάς κατά Ὅμηρος ὁ Βέλ - ἄκιρῶντης ἀπεχθάνομαι πᾶς θεός , οὗτος καί Ὀδυσσεύς παίω κατά ὁ Λύκιος εἶπον · ἐγώ δέ ἐγώ ἴδη καί αὐτός νόστος ἐγώ ἄναξ , ὅτι ἔχθω , ἠχέω ὡς ἔχθω πᾶς θεός πάγγυ μῆλον , ὁ περ ἐκ παραλ - ἴλη δηλόω ὁ λίαν . σημεῖον δέ ὁ τοιοῦτος ἔχθω ὁ δοῦλος ὁ ἀκλαδῶς ἐκεῖνος Ἀρπιαίας ἀπάγω - ναι . ἱστίον δέ ὅτι ὁ ὅτι ἔχθω δύναμαι νοέω καί ἀντί ὁ , ὅτι μισέω , ὁ νόστος δηλαδή ἢ ὁ Ὀδυσσεύς . ὅτι2 ὑπότροπος μέν ἐν ὁ ἔξω , ὁ ὑποστρέφω καί παλιννοστέω , αποτρος - πούς δέ ὁ χωρίζω καί οὐ εξόριστος . φημί γάρ Λύκιος ὁ * δεσπότης · ἀτάρ ἐγώ παρά ἀδών ἀπότροπος , ἐγώ ὅς ἐφημηνὸν τίς εἰμί ὁ ἀπότροπος , ἐπάγω · οὐδέ πόλινδε ἔχω , εἰμί μή σῦς τίς ἢ δεσποῦνα κελεύω . εἶμαι δηλόω ὁ ἐν μέν ὁ ἄλλος φύσις φιλοπαθής ἑαυτοῦ , ὀκηρὸν δέ εἰς ὁ πολυπραγμονέω ὁ δεσποτικός , φημί · ἀλλά ὁ μέν ἕκαστος παρήμενος ἐξεῖπον καί ὁ , ἄγνυμι - ὁ περί Ὀδυσσεύς , τουνέστιν ὁ αὐτός φίλος · καί ὁ , χαίρω βίος νήπιος ὀδούς , ἠχέω ὁ ἐχθρός . ἀλλά ἐγώ οὖον φίλος εἰμί μεταλλίζω καί ἔρομαι . οὖον καί αἴτιος προστίθημι ἐπάγω · ἐκ οὖον δή εἷς Αἰτωλός ἀνήρ ἐξαπάγω μύ*θῳ , ὅς δή ἀνήρ πτειναω πολύς ἐπί γαῖα ἀλάομαι ἔρχομαι ἐμός πρός στρατός , ἐγώ δέ μή ἀμφιγαμᾶζων , τουνέστιν μιλάω , εμιλουνονοος . φημί δέ μήv οὐ ἀκούω σύ κατά σός , ἀλλά ἐν Κρήτσει παρά Ἰδομενή ὁράω ναῦς ἀκέομαι , ὁ ὁ συνάγνυμι ἄλλος . καί φημί ἔρχομαι ἢ εἰς Θέρος ἢ εἰς ὀπώρα , πολύς χρῆμα ἄγω σύν ἀντίθεος ἑταῖρος . καί ὁράω ὡς εἷς πτωχός ψεύδω καί λυπέω ὁ Λύκιος ὕποπτος ἐκεῖνος ἔχω καί πρός ὁ λοιπός , καί ὅτι καί ὁ τοιοῦτος Αἰτωλός κατά Κρήτη σκῖρος ὁ κατά αὐτός * ψέμα . μή ποτός δέ καί εὐθύς καί Ἄστυ ὁ τοιοῦτος ἐθνικός ὁ Αἰτωλός , ἐπεί ἐκ ὁ ἄλλος ἔθνος ὁ ποιητής , ἵνα ὁ παῖς δηλόω . πᾶς ἐθεὺν καί ὁ ποιητής εἰς καί ἄλλως ἢ παρόμοιος ὠφέλιμος εἶπον ὁ μέν Γέπη ἐν Αἰτωλός , ὁ δέ νόος ἐν Κρωπίδης . εἴτε κατά παραγραμματισμός Κλωπίδης , ἵνα σκοπιτικῶς δηλόω ὁ ὁ χείρ μέν αἰτέω καί οἰόω καί αὐτός λαλέω ἐμβάλλω κλῆς , ὁ δέ νάω κλέπτω . ὅτι δέ ὁ παλαιός καί κατά παραγραμματισμός τραύλισμα ποιέω , δηλόω μέν καί ὁ Κλωπίδης . * Κρωπίδης γάρ ὀφείλω εἰμί ὡς ἀπό γένος ἢ τόπος . δηλόω δέ παρά ὁ αὐτός ποιητής καί ὁ , ὁ λᾶας · Θεόλογος ὁ κεφαλή χολακκος ἔχω . δηλόω μέν γάρ δηλόω Ἀλκιμάδης ὡς ἐν ὄνειρος εἶπον ἐρωτηματικός , ὁράω · ὁ Θέρος ὁ κεφαλή χολακκος ἔχω . τραυλίζων δέ ἐκεῖνος , οὐδέ γάρ οὐδέ οὗτος ἔχω ὁ γλῶσσα , φημί · ὁ λᾶας , τουνέστιν ὁ λάθος , διά σκληρότης καί δυσαισθησία ὁ Θεόλογος , τουνέστιν εἰμί θεός ἐξόλλυμι , κεφαλή χολακκος ἔχω . δείδω γάρ καί ἐπί κολακεία ὁ χωροδιδάσκαλος Θέρος . οὖον μόνος δέ ἢ χωρίδιον ἐπαίπουνε ποτός ὁ ὁ ἀμπελών ὡς τραυλός εἰς ὁ κλαγγή ὁ λάμβδα καταλισθαίνει , ἀλλά καί ὁ ποιητής οὐδέ τοιοῦτος μεταγραμματισμός , οὖον παίζω μέντοι ἀλλά σπουδάζω . ἐν γοῦν ὁ κατά Φαῖναξ εἶπον ἐπί τοῦχον ὁ εφηριδαω ἀπό ὁ ἐρίδιον , εφηριδαω γάρ * ὁ τοῖχος υφροιαειδω οὐ ὁ ἀμετάβολος , ἐλεός - δαστός ἄπειμι ἀπό ὁ ἐλαύνω ἐλαύνω , δισσός γάρ γίγνομαι γραφεύς , λήγω μέν πρός ὁ ἄγω , γελάω δέ εἰπείν οὐδείς . ὅμοιος δέ τίς γίγνομαι καί εἰμί τις ἐκ ὁ χρυσός εἰς ὁ κλωσάω καίριος μεταπίπτω ποτός , ἢ ἐκ ὁ ὕω - μένος εἰς ὁ ὕω καί οὗτος μέν οὗτος . τετραχῶς δέ λέγω ὁ ἐθνικός ἀπό ἔθνος , ἀπό χώρα , ἀπό πόλις , καί ἀπό βασίλεια , χωριστής ἐθνικός εἰμί ὁ Αἰτωλός . δύναμαι δέ καί ἀπό ἔθνος λέγω . καί ἀπό βασίλεια δέ , καί μήv καί ἀπό πόλις . καί χωριστός μέν εἰμί , ὡς ἀπό χώρα ὁ ὁ Αἰτωλός . ἐθνικός δέ , καθότι ἔθνος τίς καί ὁ Αἰτωλοί . ἀπό βασίλεια δέ , διά ὁ προυπαρχω Αἰτωλός . οὗτος καί ὁ Ἀργεῖος , ἀπό βασίλεια ὁ τοιοῦτος ἔχω ἐθνικός . ὁμοίως καί ὁ Ἕλλην καί ὁ Λακεδαιμόνιος καί ὁ Ἀχαῖος , ὅς ὅτι καί Ἀχαῖος λέγω ἐκδρομή ὁ ἵστημι , ὁμοίως ὁ , παλαιός παλαιός , δηλόω ἐν ὁ παλαιός . διό καί ὁ λέγω Ἀχαϊκός Ἄργος ἢ ἄλλος τίς τοιοῦτος διά ὁ ὁ δίφθογγος , καί αὖος πάλιν Ἀχαϊκός διά μόνος ὁ ἵστημι ὀρθῶς γράφω , ἐκεῖνος μέν διά ὁ Ἀχαιός , οὗτος δέ διά ὁ Ἀχαιός . ὁ δέ ναῦς ἀκέομαι οὐ ἐπί νεοπαγής λέγω ὁ . πῶς γάρ νέος ὅς συνάγνυμι ἄλλος ; ἀμητής δέ ἀντί * ὁ , φιλοκλιμιαινω , ἀνακλίνω . ὄψις καί εκστριεις ὁ ῥάπτρια ἢ ἀνυφάντρια . ἐμέω δέ περί ὁ τοιοῦτος λέξις καί αλλοχοω . εἶδος δέ καί ἰατρικός εἴρω ὁ λέξις πρός ὁ πᾷ - ἄνθος ὁ νέος . οὗτος γάρ τις ακισετα ναῦς ὅς συνεξάγω ἄλλος . ἐν δέ ὁ , εἰς Θέρος ἢ εἰς ὀπώρα , ὁποῖος , ὡς καί αλλοχοω , ἢ ὁ μεταξύ Θέρος καί φθινουδωρ ὥρα ἢ ὁ μετόπωρον , ὡς καί