eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1958
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Ω καλεῖ καθἀὑτὸ καὶ ἐν τοῖς πρὸ τούτων · ὁ δὲ ἑμοῦνος ἐκ τῆς ἑρας παραφωνεῖται . καὶ τὸν Ἡρακλῆν δὲ εἰς Αἴδου Ἡρμείας πέμπει σὺν Ἀθηρᾷ , ὅτε τὸν Κέρβερον ἀνήγαγε . Πῶς δέ , φασί , καὶ πέτρα Λευκαὶς πρὸς τοῖς τοῦ Αἴδου ἀρχηγέσι τόποις ; ἡ λύσις , ὅτι πρὸς τοῖς ἐπὶ πνευματισμοῖς μέρεσι κείσθαι δεῖ τοεῖν αὐτήν , ὡς καὶ προείρηται . Ἐπὶ γελούτων φασὶ μεθὀὕτω πολὺν χρόνον ἀγγυσθαι τὴν Ἀγαμέμνο - νος ψυχὴν ὡς προσεχάτως θανούσαν καὶ * τοῖς ἑταίροις συνολοφυρησθαι · ἡ λύσις , ὅτι πρὸς αὐτῷ τῷ θανάτῳ τοιούτος ὢν ὁ Ἀγαμέμνων φιλέσσει διὰ τέλους τὸ οὕτω φραίνεσθαι · ταῖς γὰρ ψυχαῖς κατὰ τὸν ποιητὴν τὰ τῶν ἄνω παθημάτων εἴδωλα καὶ κάτω διηνεκῶς ἐμφαντάζονται , καθἀὑτὴ καὶ ἡ πρώτη γενία ἐδήλωσεν . Ἐπὶ μέμφονται τὸ τὰς Μούσας αὐτὰς παρεῖναι τῷ θρήνῳ τοῦ Ἀχιλλέως , ὡς πρὸ ὀλίγων δεδήλωται · οὐχ᾿ Ἑλληνικὸν γάρ φασί τοῦτό γε , ἀλλὰ βαρβαρικόν . διὸ Ἐκτορὶ μὲν παρακαθ - ῆκται θρήνων ἀοιδή , οὐ μὴν καὶ Πατρόκλῳ τῷ πάνυ κλαυθιέντι τοῖς Ἀχαιοῖς . καὶ τὸ λέγειν δὲ περὶ ὀκτωκαιδεκάτην ἡμέραν πυρκαίῃ τὸν Ἀχιλλέα δοθῆναι ἀγνοούντος ἐστὶ , φασί , τὴν Ὁμήρου περὶ ταφὰς δόξαν · παρ᾿ ᾧ , θάπτε μὲ ὅππὶ τάχιστα πλῆσι Αἴδου περήσω , φησὶ Πατρόκλος . πῶς δέ , φασί , καὶ ἐπιμύγνυνται τοῖς νεκροῖς οἱ μνηστήρες , ὅπου Πάτροκλον οὐκ ἐδύο μίσγεσθαι ἄταφον ὄντα ; καὶ τοιαῦτα τινὰ παίζαντες οἱ ταῦτα φιλοζωιούντες καὶ ἀπορίας διασπαράξαντες , εἴτα καὶ λύσεων οἷον συνουλώσαντες , προσέτινται ὅμως καὶ τὴν γενίαν ταύτην , ἀποδεχόμενοι αὐτὴς καὶ ὅτι τὰ κατὰ τὸν θάνα - τον τοῦ Ἀχιλλέως διέξεισι τὸν ἐν Ἰλιάδι σεσιωμένον , καὶ ὅτι ἐπαναλαμβάνει ὅποσα τῆς ποιήσεως ταύτης οὐκ ἔφθη ὁ ποιητὴς ἀνακεφαλαιώσασθαι , τὰ * κατὰ τὴν Πηνελόπην δηλαδή , ὡς ἐφρέθη , καὶ τὴν τοῦ Ὀδυσσέως λαθραΐαν ἐπάνοδον . Ὅτι περιφράζων τὸν Αἴδου Αἴδαο δόμους λέγει καὶ κεύθεα γαίης . ταυτὸν δὲ γῆς κευθμῶνας εἰπεῖν . Ὅτι ἐν τῷ , ἐκ πόλιος κατέβαν , τάχα δ᾿ ἀγρὸν ἴκοντο καλὸν Λαίρταο τετυγμένον , ἐφ᾿ ὑψηλοῦ τινὸς τόπου κείσθαι τὴν Ἰθάκην φαίνεται , ὡς δηλοῖ τὸ κατέβαν . τοῦτο δὲ δήλον καὶ ἐκ τοῦ ὑπὲρ πόλιος Ῥωμαίου λόγου , ὃς πρὸ τούτων εἴρηται . Τὸ δὲ καλὸν ἢ πρὸς τὸ ἀγρὸν κολλητέον , ἵνα εἴη καλὸς οὕτος ἀγρὸς ὁ τοῦ Λαέρτου , ἢ * πρὸς τὸ τετυγμένον , ἵνα λέγῃ , καλὸν τετυγμένον , πρὸς ὁμοιότητα τοῦ , εὖ τετυγμένον , εἰτοὺν εὐτεκτον . ὃν καὶ ἡσέμια ὑπεραρξάξων ἐνταῦθα κατὰ γε μόνην τὴν κατοίκησιν ὁ ποιητὴς λέγει · ὃν δὴ ποτε αὐτὸς Λαέρτης πτεάτισσε , τοὔστιν ἐκτήσατο οὐ κατὰ λόγον ὄνον , ἀλλ᾿ ἐπειδὴ , φησί , μάλα πολλῇ ἐμόγησε κατὰ βίον ἀπλοῦν ἡρωϊχόν . τὸ δὲ τοιούτον μόγημα καὶ πολυδύσχερον κατέ - στησε τὸν τοιούτον ἀγρὸν , ὡς πρὸ ὀλίγων εἴπεν Ὀδυσσεύς . Ἐνθα οἱ , φησίν , οἶκος ἦν , περὶ δὲ κλείσιον θύε πάντη , ὁποῖά τι χαρακώμα τῶν ἐντὸς ἢ καὶ ἑρκίων * ἐπαύλεως . ἐν τῷ σιτέοντο καὶ ἴκανον ἤδε ἱκανον διώες ἀναγκαῖοι , τοῖ οἱ φίλα ἐργάζοντο . ἐν δὲ γυνὴ Σικελὴ γοητὴς πύλεν , ἢ δὴ γέροντα ἐνδυκῶς κομέσακιν ἐκεῖ ἐπ᾿ ἀγροῦ . πρωτότυπον δὲ τὸ κομέσακε καὶ τὸ κομεῖν τοῦ κομίζαν · ὁθεν κομιδὴ ἢ ἐπιμέλεια . Ἐν δὲ τῷ , περὶ δὲ κλείσιον θύε πάντη , τοὔστι περὶ θύε καὶ κύκλῳ ἦν , σημείωσαι ὡς οὐκ ἐξ ἀνάγκης τὰ διαλελυμένα ταυτὰ τοῖς συνθέτοις εἰσίν , ὡς μυριαχοῦ φαίνεται . ἰδοὺ γὰρ περιθέει μὲν πάντη κλείσιον ἐνταῦθα , οὐκ ἄν δὲ λεχθεῖν θόλος κατὰ τὸν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Ὀ*δυσσέως , ὃς καὶ αὐτὸς ἐκ τοῦ θείου καὶ τοῦ ὕλου σύγκεται , ὁ ταυτὸν πῶς ἐστι τῷ περιθέει πάντη . κλείσιον δὲ οἰκτικὸς οἶκος ἐστὶν εὐτελὴς καὶ οἷον τις κλισία , περὶ ἣν διώες ἱκανον . παρὰ μέντοι Ἀττικοῖς τὸ κλείσιον ἀμαξῶν καὶ ζευγῶν ἐστὶ δεκτικόν , ὃ λέγεται τοὺς Ῥωμαίους παρὰ τὴν σκασὶν σταῦλον καλεῖν . Λίονι μέντοι τῷ καλῷ τὴν γλῶσσαν δοκεῖ κλείσιον εἶναι τὸν σταθμὸν τῶν προβάτων , ὁποία ἢ κοινῶς λεγομένη σκεπαστή . ἐν δὴ ῥητορικοῖς λεξικοῖς , παρὀἷς καὶ διὰ διφθόγγου καὶ διὰ μόνου δὲ διχόρονι ἢ τῆς λέξεως ἀρχοῦσα εὕρηται , κεύ*ται καὶ ταῦτα · κλείσιον , θυρεῶν ἐν ᾧ καὶ ζεύγη ἵσταται . καὶ κλισίαι , αὐλείοι πυλώνες , πλατεῖαι θύραι δι᾿ ὧν καὶ ζεύγη εἰσέρ - χονται . Αἴλιος δὲ Λιονύσιος κλείσιον φησὶν ὡς κλισίον , καὶ ὅτι θυρεῶν τοῦτο μέγας , καὶ κλισίαι αἱ τοῦτον θύραι πλατεῖαι καὶ εἰς τὸ ἔκτος * ἀνοιγόμεναι . ἐν ἑτέρῳ δὲ γράφει , ὅτι κλείσιον Ἀμερίας τὸ πρῶτον ἴσως παρ᾿ Ἰωσίν , ὡς καὶ Ὁμηρος , περὶ δὲ κλείσιον θύε πάντη · παρὰ δὲ Ἀττικοῖς κλείσιον ὁ μέγας θυρεός . καὶ μὴ ποτέ , φησί , τοῦτο μὲν ἐκτείνεται καὶ παροξύνεται , ἐκεῖνο δὲ συστοίλεται καὶ προπαροξύνεται . καὶ τοιαῦτα μὲν τὰ τῶν ὑστέρων . Ὁμηρος δὲ δουλικὸν σαφῶς οἶκον ἐμφα - νι , τὸ παρἀὐτῷ κλείσιον ἐρμηνεύον οὕτως · ἐν τῷ σιτέοντο καὶ ἐξῆς . Τὸ δὲ ἱκανον
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Ω καλέω καθαυτός καί ἐν ὁ πρό οὗτος · ὁ δέ μόνος ἐκ ὁ ἐράω παραφωνέω . καί ὁ Ἡρακλῆς δέ εἰς ᾍδης Ἑρμῆς πέμπω σύν ἀθήρα , ὅτε ὁ Κέρβερος ἀνάγω . Πῶς δέ , φημί , καί πέτρα λευκός πρός ὁ ὁ ᾍδης ἀρχηγέσι τόπος ; ὁ λύσις , ὅτι πρός ὁ ἐπί πνευματισμός μέρος κεῖμαι δεῖ τοῖος αὐτός , ὡς καί προερέω . ἐπί γελάω φημί ὄμνυμι πολύς χρόνος αγγυεπομαι ὁ Ἀγαμέμνο - Μύκονος ψυχή ὡς προσεχάτως θνῄσκω καί * ὁ ἑταῖρος συνολοφύρομαι · ὁ λύσις , ὅτι πρός αὐτός ὁ θάνατος τοιούτος εἰμί ὁ Ἀγαμέμνων φιλέω διά τέλος ὁ οὗτος φραινω · ὁ γάρ Ψυχή κατά ὁ ποιητής ὁ ὁ ἄνω πάθημα εἴδωλον καί κάτω διηνεκής ἐμφαντάζω , καθεαυτός καί ὁ πρῶτος γενιά δηλόω . ἐπί μέμφομαι ὁ ὁ Μοῦσα αὐτός πάρειμι ὁ θρῆνος ὁ Ἀχιλλεύς , ὡς πρό ὀλίγος δηλόω · οὐ Ἑλληνικός γάρ φημί οὗτος γε , ἀλλά βαρβαρικός . διό Ἕκτωρ μέν παρακαθ - ἄγω θρῆνος ᾠδή , οὖον μήv καί Πάτροκλος ὁ πάνυ κλαυθιειμι ὁ Ἀχαιός . καί ὁ λέγω δέ περί ὀκτωκαιδέκατος ἡμέρα πυρκαϊά ὁ Ἀχιλλεύς δίδωμι ἀγνοέω εἰμί , φημί , ὁ Ὅμηρος περί ταφή δόξα · παρά ὅς , θάπτω ἐγώ ὅς ταχύς πλῆσις ᾍδης περάω , φημί Πάτροκλος . πῶς δέ , φημί , καί ἐπιμύσσω ὁ νεκρός ὁ μνηστήρ , ὅπου Πάτροκλος οὐ ἐσθίω μίσγω ἄταφος εἰμί ; καί τοιοῦτος τις παίζω ὁ οὗτος φιλοζωιούντες καί ἀπορία διασπαράσσω , εἴτα̅ καί λύσις οἷος συνουλόω , προστίνω ὅμως καί ὁ γένιος οὗτος , ἀποδέχομαι αὐτός καί ὅτι ὁ κατά ὁ Θάνα - ὁ ὁ Ἀχιλλεύς διέξειμι ὁ ἐν Ἰλιάς σείω , καί ὅτι ἐπαναλαμβάνω ὁπόσος ὁ ποίησις οὗτος οὐ φθάνω ὁ ποιητής ἀνακεφαλαιόω , ὁ * κατά ὁ Πηνελόπη δηλαδή , ὡς φέρω , καί ὁ ὁ Ὀδυσσεύς λαθραῖος ἐπάνοδος . ὅτι2 περιφράζομαι ὁ ᾍδης ᾍδης δόμος λέγω καί κεῦθος γαῖα . τατός δέ γῆ κευθμών εἶπον . ὅτι2 ἐν ὁ , ἐκ πόλις καταβαίνω , τάχα δέ ἀγρός ἱκνέομαι καλός Λαίρταο τεύχω , ἐπί ὑψηλός τις τόπος κεῖμαι ὁ Ἰθάκη φαίνω , ὡς δηλόω ὁ καταβαίνω . οὗτος δέ δῆλος καί ἐκ ὁ ὑπέρ πόλις Ῥωμαῖος λόγος , ὅς πρό οὗτος εἴρω . ὁ δέ καλός ἢ πρός ὁ ἀγρός κολλητέον , ἵνα εἰμί καλός οὗτος ἀγρός ὁ ὁ Λαέρτης , ἢ * πρός ὁ τεύχω , ἵνα λέγω , καλός τεύχω , πρός ὁμοιότης ὁ , εὕω τεύχω , ειος εὐτεκτον . ὅς καί ἡσέμια ὑπεράγω ἐνταῦθα κατά γε μόνος ὁ κατοίκησις ὁ ποιητής λέγω · ὅς δή ποτός αὐτός Λαέρτης πτεάτισσε , ἔτος κτάομαι οὖον κατά λόγος ὄνος , ἀλλά ἐπεί , φημί , μάλα πολύς μογέω κατά βίος ἀπολόω ἡρώϊχος . ὁ δέ τοιοῦτος μόγημα καί πολυδυσχερος κατέ - ἵστημι ὁ τοιοῦτος ἀγρός , ὡς πρό ὀλίγος εἶπον Ὀδυσσεύς . ἔνθα ὁ , φημί , οἶκος εἰμί , περί δέ κλίσιον θύω πάντῃ , ὁποῖος τίς χαράκωμα ὁ ἐντός ἢ καί Ἑρκίων * ἔπαυλις . ἐν ὁ σιτέω καί ἱκάνω ἀδέω ἱκανός διώες ἀναγκαῖος , τοῖ ὁ φίλος ἐργάζομαι . ἐν δέ γυνή Σικελός γοητής πύλος , ἢ δή γέρων ἐνδυκής κομέω ἐκεῖ ἐπί ἀγρός . πρωτότυπος δέ ὁ κομέω καί ὁ κομέω ὁ κομίζω · ὅθεν κομιδή ἢ ἐπιμέλεια . ἐν δέ ὁ , περί δέ κλίσιον θύω πάντῃ , ἔτος περί θύω καί κύκλος εἰμί , σημειόω ὡς οὐ ἐκ ἀνάγκη ὁ διαλύω ευτός ὁ σύνθετος εἰμί , ὡς μυριαχοῦ φαίνω . ἰδού γάρ περιθέω μέν πάντῃ κλίσιον ἐνταῦθα , οὐ ἄν δέ λέω θόλος κατά ὁ ἐν ὁ οἶκος ὁ Ὀδυσσεύς , ὅς καί αὐτός ἐκ ὁ θεῖον καί ὁ Ὕλας σύγκεται , ὁ τατός πῶς εἰμί ὁ περιθέω πάντῃ . κλίσιον δέ οἰκτικός οἶκος εἰμί εὐτελής καί οἷος τις κλισία , περί ὅς διώες ἱκανός . παρά μέντοι Ἀττικός ὁ κλίσιον ἅμαξα καί ζεῦγος εἰμί δεκτικός , ὅς λέγω ὁ Ῥωμαῖος παρά ὁ σκῶρ στάβλον καλέω . λίων μέντοι ὁ καλός ὁ γλῶσσα δοκέω κλίσιον εἰμί ὁ σταθμόν ὁ πρόβατον , ὁποῖος ἢ κοινῶς λέγω σκεπαστός . ἐν δή ῥητορικός λεξικός , πάρος καί διά δίφθογγος καί διά μόνος δέ δίχορος ἢ ὁ λέξις ἄρχω εὑρίσκω , κεύθω καί οὗτος · κλίσιον , θυρεός ἐν ὅς καί ζεῦγος ἵστημι . καί κλισία , αύλειος πύλη , πλατύς θύρα διά ὅς καί ζεῦγος εἰσαίρω - Χοντάι . Αἴλιος δέ λιονυθεος κλίσιον φημί ὡς κλισίον , καί ὅτι θυρεός οὗτος μέγας , καί κλισία ὁ οὗτος θύρα πλατύς καί εἰς ὁ ἕκτος * ἀνοίγνυμι . ἐν ἕτερος δέ γράφω , ὅτι κλίσιον Ἀμερίας ὁ πρῶτος ἴσως παρά ἔρχομαι , ὡς καί Ὅμηρος , περί δέ κλίσιον θύω πάντῃ · παρά δέ Ἀττικός κλίσιον ὁ μέγας θυρεός . καί μή ποτός , φημί , οὗτος μέν ἐκτείνω καί παροξύνω , ἐκεῖνος δέ συστοιλημι καί προπαροξύνω . καί τοιοῦτος μέν ὁ ὁ ὕστερος . Ὅμηρος δέ δουλικός σαφῶς οἶκος ἐμφαίνω - ν , ὁ παρίημι κλίσιον ἑρμηνεύω οὕτως · ἐν ὁ σιτέω καί ἑξῆς . ὁ δέ ἱκανός