eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1829
καὶ ἡμεῖς δὲ δήπου μὴ κωτὴν κελούμεν καὶ τὴν αἰγείαν δοράν , τὴν δὲ τῶν προβάτων ἐμνοῖ οἴην . τῶν δὲ ἀρ - χαίων Ἀττικῶν τινὲς συναλιφὴν ποιούμενοι ὡς ἐκάλουν . καὶ φέρει καὶ χρησὶν Ἑρμῖππον ταύτην Ὄρα μάττεν ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς καὶ τὴν ὡς περὶδεῖσθαι περὶ τὴν ὀσφὺν . Τὸ δέ , τὸν δεῖνα ποὺ γάμῳ τέλος θανέτω καὶ αρχῇ , εἰ δή * πουν πτωχὸν γε θεός , λυπουμένου πτωχοῦ λόγος ἐστίν . Ὅτι ἀπαλὴ κατὰ πτωχοῦ ἀναυδοῦς τὸ , ἔσθιε ἐκμολος ξεῖνε καθημένος ἢ ἀπιθ’ ἄλλη , μὴ σε νέου διὰ δώματ’ ἐρύσωσιν οἱ’ ἀγορεύεις ἢ ποδὸς ἢ καὶ χειρός , ἀπο*δρήγωσι δὲ πάντα , σὲ δηλαδὴ ὅλον , ἢ πάντα τὰ τοῦ σώματος . Τί δὲ ἐστι τὸ ἀποδρήγωσι , προδηδήλωται . Τὸ δέ , οἱ’ ἀγορεύεις , ὡς σὸν μυστικῶς ἐφρέθη τῇ σωπῇ καὶ ἐμφαίνει ῥητορικῶς μεγάλας δήθεν ἀτοπίας ῥημάτων . Ἰστέον δέ , ὡς καὶ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα ὁ Ἰσὼς ἀπειλήσεται μὲν τῷ Ὀδυσεῖ , μὴ τάχα καὶ πο - δὸς ἐλχῃ , πείσεται δὲ ἐκείνους τὸν τοιούτων ἐλκυσμόν . Ὅρα δ’ ἐν τούτοις τὸ τοῦ Ὀδυσσέως ὑπομεντικόν , ὅ φανείτω οἴχμισται καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς . ἀφ’ ἧν γὰρ οἷα σπουδαῖος * ἐναλίκων τοὺς ἀρχοὺς οἷς βούλον - ται . τοιούτων δὲ ἤθους καὶ ἄλλοι μὲν ζηλοταὶ οὐχ ὀλίγοι , ὅσοι λόντων δίκην ἐξουθενούσι , καθὰ καὶ ἀρελὴ τινὰ πνώδαλα , τοὺς βραχείους λόγους ἀξίους , ἀρίστες τοιούτους ἔνα καὶ δύο καὶ πλείονας . περί - πυστοι δὲ καὶ οἱ εὐγενεῖς Σπαρτιάται , παρ’ οἷς Κλαζομενιοὶ μὲν προσβέοντες τοὺς θρόνους , ἔνθα οἱ ἔφοροι καθημένοι τὰ πολιτικὰ ἐρχομάζον , διαπραττόμενοι κατέχρισαν ἀσβόλου · οἱ δὲ μαθόντες οὐκ ἠγανάκτησαν ἀλλ’ ἐκήρυξαν δημοσίᾳ τὸ θαυμαζόμενον ἐξεστὼ Κλαζομενίοις * ἀσχημονεῖν . Ὅτι ἐν τῷ , ὡς ἔφαθ’ , οἱ δ’ ἄρα πάντες ὑπερηφάως νεμέσῃσαν , οὐ ψευτὸν τὸ ὑπερηφάως , ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ μεγάλως κεῖται . οὕτω καὶ ἐν τοῖς ἐξῆς γηνοθέντα τὸν Ὀδυσσέα θαυμάζοντες ὑπερηφάως , ἤγουν ὑπερφυῶς . εἶτα δηλῶν τοὺς ἐπὶ τῇ κατὰ τοῦ Ἀντινόου νεμέσει λόγους φησίν . ὧδε δὲ τις εἴπασκε νέων ὑπερηγορούντων , Ἀντίνοε , οὐ μὲν καλ’ ἐβαλες δύστηνον ἀλήτην . καὶ ὅρα τὸ ὑπερηγορούν - των , ὡς δεινὸν ὄν ἔχον , ἔφ’ ὅ καὶ οἱ ὑπερηγοροῦντες δυσχεραίνουσι . εἶτα ἐχραινῶν ὁ ποιητής , οἷαν οἱ τότε δόξαν εἶχον * περὶ θείας ἐνεργείας , ποιεῖ τοὺς μνηστήρας ἐπαγαγόντας οὕτως * οὐλόμενε , εἰ δή που τις ἐπουράνιος θεός ἐστι , καὶ τε θεοὶ ξεινοσὶν ἐοικότες ἀλλοδαποῖσι παντοῖοι τελέ - θοντες ἐπιστραφῶσιν , ἥτοι περιέρχονται , πόληας , ἀνθρώπων ὕβριν τε καὶ ἐννομίην ἐροσώτητες . καὶ ὅρα ὡς ἀντιτίθησι τὴν ὕβριν τῇ εὐνομίᾳ , καθὰ καὶ τῇ δίκῃ ἀλλοχού , ὡς δηλοῖ τὸ , ὑβρισταὶ οὐδὲ δίκαιοι . Σημείωσαι δὲ ὅτι τὸ , εἰ δή που τις θεός ἐστιν , ἐλλειπτικῶς ἔχει . λείπει γὰρ ἴσως τὸ , τί ἂν γένηται ; ἢ τί ἂν ἐρεῖς ; ἵνα λέγῃ ὅτι , οὐλόμενε , τί γενήσεται , εἰ θεός ἐστιν * ὁ ἐμ - παρονούμενος ; Σημείωσαι δὲ ὅτι ὁ σπουδαῖος ἀνήρ , ὡς ἐκ τῶν ὑποκειμένων φαίνεται , φιλεῖται καὶ τοῖς ὑπερηφίοις , καὶ ἔχει μὲν συγχρότησιν καὶ ἀπὸ φίλων . καὶ δήλον αὐτὸ ἐκ τε μυθίων ἄλλων καὶ ἀπὸ τινος δὲ Ἡγίμυρος , ὡς δίκην γραφεῖς ἀφυκτον καὶ προσελθὼν Ἀλκιβιάδῃ ἐπὶ βοηθείᾳ εὐστόχησεν ἐλθὼν γὰρ ἐκείνος , ἔνθα ἦσαν τῶν δικῶν αἱ γραφαί , καὶ βοήσας τὸν δάκτυλον ἐκ τοῦ στόματος , ὡς φησιν ὁ γλυκὺς Ἀθήναιος , διήλειψε , ἤγουν ἀπήλειψε τὴν δίκην τοῦ Ἡγίμυρος . καὶ ὁ γραμματεύς καὶ ὁ ἄρχων ἠγανάκτουν μὲν , ἠσυχίαν δὲ ἤγουν Ἀλκιβιάδου χάριν . ὁ δὲ τὴν δίκην γραφάμενος εὐλαβηθεὶς ἐφυγε . καὶ οὕτω μὲν βοηθεῖται τις ὑπὸ φίλων ὡς μάλιστα . ὅτι δὲ διὰ σπουδῆς ἐστι καὶ τοῖς ἐχθροῖς , δηλοῖ καὶ τὰ κατὰ τὸν Ὀδυσσέα , οὐ ὑπερλαλοῦσιν οἱ κακοὶ μνηστήρες . σῶζει δὲ αὐτὸν καὶ τις ἐχθιστος μνηστήρ , καταφρύγνυς εἰς αὐτόν , ὡς εἴ που καὶ εἰς τι ἀσύνολον ἀψυχον , ἢ καὶ ὡς εἰ ζῶον φεύγον θῆραν εἰς τι ἄλλο ἐχθρὸν προσφεύγῃ , ὁποῖα πολλὰ γίνονται . διάφοροι γοῦν εἰς ἐχθροὺς φυγαὶ περιζώνται εἴτουν καταφυγαὶ καὶ σωτηρίαι ὑπ’ ἐκείνων . Σημείωσαι δὲ ὡς εἰς τὴν ἐνταῦθα ἐπιτραπέζιον χολὴν τῶν μνηστήρων χρησιμύνει προσφορῶς Λαρίων τοῦ κομιχοῦ τὸ , ἀλλ’ ἀλείψαι * τὴν χολὴν ἀπογαλεντίξει τὸν δεῖνα ὡς περ τὰ παιδία . καὶ αὐτοὶ γὰρ κατὰ Ὀδυσσέως χολώντες ἐθέλουσιν ἀπότροφον αὐτὸν ποιεῖν . Τὸ δὲ παντοῖοι , ἀπορίαν λύει τινά , ἵνα μὴ τυχὸν ὁ Ἀντίνοος εἴπῃ μὴ ἂν ἐν οὕτω πτωχικῷ σχήματι τὸ θεῖον φαντασθήσεσθαι · οἱ γὰρ παντοῖοι τελέθοντες καὶ πτωχοὶ ἂν ἐπιφαίνονται . καὶ οὕτω μὲν χρηστολογοῦσιν οἱ μνηστήρες μεμφόμενοι τὸν Ἀντίνοον . Ὀδυσσεὺς δὲ οὐκ ἐμπάζετο μύθων , οὔτε τῶν τοῦ Ἀντινόου δηλαδή , οὔτε οὐς ἐλεγον οἱ λοιποὶ · πάντας γὰρ μισεῖ . διὸ καὶ πάντας ἀνελεί . ἴσως δὲ καὶ ὁ Ἀντίνοος οὐκ ἐμπάζετο τῶν κατ’ αὐτοῦ γεμιστηκῶν μύθων . Ὅτι τλήμωνος ἀνδρὸς τὸ , ὁ δεῖνα ἐν μὲν κραδίῃ μέγα πένθος ἔσχε · οὐδ’ ἄρα δάκρυ χαμαὶ βάλεν ἐκ βλεφά -
Lemmas: καί ἐγώ δέ δήπου μή κάω κελέω καί ὁ αἴγειος δορά , ὁ δέ ὁ πρόβατον μιμνῄσκω οἶος . ὁ δέ ἀρ - χαῖος Ἀττικός τις συναλιφή ποιέω ὡς καλέω . καί φέρω καί χρῆσις Ἕρμιππος οὗτος σύργαστρος Ματτέν ἐπί ὁ ἱερός καί ὁ ὡς περιδέω περί ὁ ὀσφῦς . ὁ δέ , ὁ Δεῖνα πού γάμος τέλος θνῄσκω καί ἀρχή , εἰμί δή * ποῶ πτωχός γε θεός , λυπέω πτωχός λόγος εἰμί . ὅτι2 ἁπαλός κατά πτωχός άναυδος ὁ , ἐσθίω ἐκμολος ξένος κάθημαι ἢ ἄπειμι ἄλλος , μή σύ νέος διά δῶμα ἐρύω οἶς ἀγορεύω ἢ πούς ἢ καί χείρ , ἀπο*δρήγωσι δέ πᾶς , σύ δηλαδή ὅλος , ἢ πᾶς ὁ ὁ σῶμα . τις δέ εἰμί ὁ ἀποτρέχω , προδηλόω . ὁ δέ , οἶς ἀγορεύω , ὡς σός μυστικός φέρω ὁ Σώπη καί ἐμφαίνω ῥητορικός μέγας δήθεν ἀτοπία ῥῆμα . ἰστέον δέ , ὡς καί ἐν ὁ μετά οὗτος ὁ Ἰσῶς ἀπειλέω μέν ὁ Ὀδυσσεύς , μή τάχα καί ἀπό - δίδωμι ἐλχῃ , πείθω δέ ἐκεῖνος ὁ τοιοῦτος ἑλκυσμός . Ὅρας δέ ἐν οὗτος ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ὑπομεντικόν , ὅς φαίνω οιχμιειμι καί ἐν ὁ ἑξῆς . ἀπό ἧμαι γάρ οἷος σπουδαῖος * εναλικως ὁ ἀρχός ὅς βούλω - ὁ . τοιοῦτος δέ ἦθος καί ἄλλος μέν ζηλοος οὐ ὀλίγος , ὅσος λόντος δίκη ἐξουθενέω , καθά καί Αρέλη τις πνώδαλα , ὁ βραχύς λόγος ἄξιος , άριστος τοιοῦτος νάω καί δύο καί πλείων . περί - πυστός δέ καί ὁ εὐγενής Σπαρτιάτης , παρά ὅς Κλαζομένιος μέν προσβαίνω ὁ θρόνος , ἔνθα ὁ ἔφορος κάθημαι ὁ πολιτικός ερχομαστος , διαπράσσω καταχρίω ἄσβολος · ὁ δέ μανθάνω οὐ ἀγανακτέω ἀλλά κηρύσσω δημόσιος ὁ θαυμάζω ἐξίστημι Κλαζομένιος * ἀσχημονέω . ὅτι2 ἐν ὁ , ὡς φημί , ὁ δέ ἄρα πᾶς ὑπερηφάως νεμεσάω , οὖον ψευος ὁ ὑπερηφάως , ἀλλά ἀντί ὁ μέγας κεῖμαι . οὗτος καί ἐν ὁ ἑξῆς γηνοθεω ὁ Ὀδυσσεύς θαυμάζω ὑπερηφάως , ἤγουν ὑπερφυῶς . εἶτα δηλόω ὁ ἐπί ὁ κατά ὁ Ἀντίνοος νέμεσις λόγος φημί . ὧδε δέ τις εἶπον νέος ὑπερηγορέω , Ἀντίνοος , οὖον μέν καλός βάλλω δύστηνος ἀλήτης . καί ὁράω ὁ ὑπερηγορέω - ὁ , ὡς δεινός εἰμί ἔχω , ἐπί ὅς καί ὁ ὑπερηγορέω δυσχεραίνω . εἶτα χραίνω ὁ ποιητής , οἷος ὁ τότε δόξα ἔχω * περί θεῖος ἐνέργεια , ποιέω ὁ μνηστήρ ἐπάγω οὕτως * οὐλόμενος , εἰμί δή ποῦ τις ἐπουράνιος θεός εἰμί , καί τε θεός ξεινός ἔοικα ἀλλοδαπός παντοῖος τελῶ - θοντες ἐπιστρέφω , ἤτοι περιέρχομαι , πόλις , ἄνθρωπος ὕβρις τε καί ἐννόμιος ἐροσώτητες . καί ὁράω ὡς ἀντιτίθημι ὁ ὕβρις ὁ εὐνομία , καθά καί ὁ δίκη αλλοχοω , ὡς δηλόω ὁ , ὑβριστής οὐδέ Δίκαιος . σημειόω δέ ὅτι ὁ , εἰμί δή ποῦ τις θεός εἰμί , ἐλλειπτικός ἔχω . λείπω γάρ ἴσως ὁ , τίς εἄν γίγνομαι ; ἢ τίς εἄν εἴρω ; ἵνα λέγω ὅτι , οὐλόμενος , τίς γίγνομαι , εἰμί θεός εἰμί * ὁ ἐν - παρονεομαι ; σημειόω δέ ὅτι ὁ σπουδαῖος ἀνήρ , ὡς ἐκ ὁ ὑπόκειμαι φαίνω , φιλέω καί ὁ ὑπερηφίοις , καί ἔχω μέν συγχροος καί ἀπό Φίλων . καί δῆλος αὐτός ἐκ τε μύθιος ἄλλος καί ἀπό τις δέ Ἡγίμυρος , ὡς δίκη γραφεύς αφυκτω καί προσέρχομαι Ἀλκιβιάδης ἐπί βοήθεια εὐστοχέω ἔρχομαι γάρ ἐκείνος , ἔνθα εἰμί ὁ δίκη ὁ γραφεύς , καί βοάω ὁ δάκτυλος ἐκ ὁ στόμα , ὡς φημί ὁ γλυκύς Ἀθήναιος , διαλείφω , ἤγουν ἀπαλείφω ὁ δίκη ὁ Ἡγίμυρος . καί ὁ γραμματεύς καί ὁ ἄρχω ἀγανακτέω μέν , ἡσυχία δέ ἤγουν Ἀλκιβιάδης χάρις . ὁ δέ ὁ δίκη γράφω εὐλαβέομαι φεύγω . καί οὗτος μέν βοηθέω τις ὑπό Φίλων ὡς μάλιστα . ὅτι δέ διά σπουδή εἰμί καί ὁ ἐχθρός , δηλόω καί ὁ κατά ὁ Ὀδυσσεύς , οὖον ὑπερλαλέω ὁ κακός μνηστήρ . σῴζω δέ αὐτός καί τις ἐχθρός μνηστήρ , καταφρύγω εἰς αὐτός , ὡς εἰμί ποῦ καί εἰς τίς ἀσύνολον ἀψυχέω , ἢ καί ὡς εἰμί ζῷον φεύγω θήρ εἰς τίς ἄλλος ἐχθρός προσφεύγω , ὁποῖος πολύς γίγνομαι . διάφορος γοῦν εἰς ἐχθρός φυγή περιζέω εἴτουν καταφυγή καί σωτηρία ὑπό ἐκεῖνος . σημειόω δέ ὡς εἰς ὁ ἐνταῦθα ἐπιτραπέζιος χολή ὁ μνηστήρ χρησιμύνει προσφόρως Λαρίων ὁ κομιχεω ὁ , ἀλλά ἀλείφω * ὁ χολή απογαλεντιξεω ὁ Δεῖνα ὡς περ ὁ παιδίον . καί αὐτός γάρ κατά Ὀδυσσεύς χολάω ἐθέλω ἀπότροφος αὐτός ποιέω . ὁ δέ παντοῖος , ἀπορία λύω τις , ἵνα μή τυγχάνω ὁ Ἀντίνοος εἶπον μή εἄν ἐν οὗτος πτωχικός σχῆμα ὁ θέω φαντάζω · ὁ γάρ παντοῖος τελέθω καί πτωχός εἄν ἐπιφαίνω . καί οὗτος μέν χρηστολογέω ὁ μνηστήρ μέμφομαι ὁ Ἀντίνοος . Ὀδυσσεύς δέ οὐ ἐμπάζομαι μῦθος , οὔτε ὁ ὁ Ἀντίνοος δηλαδή , οὔτε οὖς λέγω ὁ λοιπός · πᾶς γάρ μισέω . διό καί πᾶς ἀναιρέω . ἴσως δέ καί ὁ Ἀντίνοος οὐ ἐμπάζομαι ὁ κατά αὐτός γεμιστηκω μῦθος . ὅτι2 τλήμων ἀνήρ ὁ , ὁ Δεῖνα ἐν μέν Καρδία μέγας πένθος ἔχω · οὐδέ ἄρα δάκρυ χαμαί βάλλω ἐκ βλεφά -