eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1780
Ψ Ω Δ καὶ αὐτὸ ἀσμηοῦς , ἀφ’ ἧς καὶ ἡ ἡυγὴ παραγέσται καὶ ὁ ἡυγμός . εἰσὶ δὲ ἄζοντες ἄνδρες καὶ γυναῖκες οἱ ἐπὶ τῇ θυσίᾳ τῶν μηστήρων κλαυθόμενοι οἴκτιοι , οὓς δὴ μηστήρας μικρὸν ὑστερὸν ἀρπάσει τοῦ βίου ἴλιθον ὁ ἄστος Ὀδυσσεὺς ἐξ ὧρος τοῦ κατὰ τὴν ἐχθασίαν ἄγροῦ . Τὸ δὲ ἄζοντες ἄνδρες ἤδε γυναῖκες οὐκ ἀπίοις τοῦ , Μοῦσα καλεῖ καὶ Ἀπόλλων , οἷς ἐγὼ σπένδω . ὡς γὰρ ἐκεῖ πρὸς τὸ εἰκὸν ἀσσευκόν , οὕτω καὶ αὐτὰ πρὸς τὸ ἄνδρες ἢ σύνταξις γέγονε . Τὸ δὲ πρόσθεν ἵππων ἐρμηνεία ἐστὶ τοῦ ἐγὶδεν . ἄμφω δὲ σημείον εἰσὶ τοῦ μὴ ἐτέρῳ τινὶ ἀλλὰ τοῖς ἐπὶ τοῦ ἄρματος φανῆναι τὸ τέρας . Ταντίππλος δὲ ὅτι τε γυναῖκός ἐστιν ἐπίθετον , καὶ τίς ὁ τῆς λέξεως ταύτης νοῦς , διη*λού - ται ἐλλοχού . Γυνὴ δὲ τῶν ἐπὶ ὀρνέων , ὡς καὶ ἀλλαχοῦ καὶ ἐπὶ φύλλων καὶ ἐπὶ ἵππων καὶ οὐ μόνον ἐπὶ ἀνθρώπων . δήλον δὲ καὶ ὅτι τὸ ῥηθὲν περὶ τοῦ οἰωνοῦ πλάσμα εὐλεπὲν ἀποχαιδιστὴ τῶν Τηλέμαχον εἰς Ἰθάκην καὶ εὐπαράδεκτον αὐτῷ ποιεῖ τὸν πατρικὸν ἐναγνορισμόν . τὸ δὲ , ἐφ’ ἵπποιον μαστὶν βάλεν , ὁμοῖον ἐστὶ τῷ , ἐπέβαλεν ἱμάσθηλιν . γίνεται δὲ ἡ μαστὶς ἀπὸ τοῦ μαστίω μαστίσω , ὡς περ ἡ μαστὶς ἀπὸ τοῦ μαστίζω μαστίζω . Ὅτι καθάπερ ἐκ Πύλου πανημέριοι οἱ βασιλικοὶ παῖδες πρὸ τοῦτων ἐλάσαντες εἰς τὸν Φηρασίον ἵκοντο Λιοχλὴν καὶ ἐκεῖθεν εἰς Λακωδαίμονα , οὕτω καὶ νῦν ἐκ Λακωδαίμονος εἰς τὸν αὐτὸν ἐλθόντες τρόπον καὶ ὁμοίως ξενισθέντες ἵκοντο ἐς Πύλον αὐλὸν πολυέδρον . * καὶ κένται καὶ ἐνταῦθα στίχοι ἀπαράλλακτοι , ὁποῖοι καὶ ἐκεῖ , ἀρχόμενοι ἐκ τοῦ , οἱ δὲ πανημέριοι σίων ζυγόν , καὶ λήγοντες εἰς τὸ , ἵππους τε ζεύγυντο . Ὅτι παράκλησις ξενικὴ τὸ , πῶς χὲν μοι ὑποσχόμενος τελέσεια μύθον ἐμόν . ξένοι δὲ διαπερῆς εὐχό - μεν’ ἀνα ἐκ πατίρων φιλότιπος . Λὶ δὲ καὶ ὁμηλικες ὄντες συνοδεύουσιν ἀρμόζει καὶ τὸ , αὐτὰρ καὶ ὁμηλικες ἑοῖν . ἥδε δ’ ὁδὸς καὶ μᾶλλον ὁμοφροσύνησιν ἐνήσει , ἥγουσιν εἰς ὁμό - νοιαν ἐμμελεί . Τηλέμαχος δὲ τοῦτο λέγει ἀξίων τὸν ὁμηλικα Πεισίστρατον μὴ ἀγαγεῖν αὐτὸν εἰς Πύλον . * καὶ δοκεῖ μὲν οὐκ ἀπαιδευτὸς ἔχειν , ἀλλὰ περ ἐθέλει μὴ συνταξάμενος τῷ γέροντι νοστήσαι εἰς Ἰθάκην . αἴτιον δὲ ὅμως τούτων κατὰ τὸν ποιητὴν τὸ πᾶν σπεύδειν οἴκαδε τὸν Τηλέμαχον . διὸ φησίν · μὴ με παρὲς ἄγε νῆα διοτριχὲς , ἀλλὰ λίπ’ αὐτοῦ , μὴ μ’ ὁ γέρων ἀέζοντα κατάσχη φ’ ἐπὶ οἴχω , ἥμενος φιλέειν , ἥγουσ’ ἐφ’ ἥμενος φιλοπροσείσθαι . ἐμὲ δὲ χρόν’ ὧσσον ἰκέσθαι , διὰ γε τὸ κατὰ τὸν ἀκτὸν καὶ τὴν χῆνα τῶρας καὶ διὰ τὸν ἐκ τῆς Ἀλμᾶς , ὡς ἐφ’ ὧν , νῦν τωρ ἐσθισμὸν , ὅν οὐκ ἐθέλει ἐκκαλύπτειν ὁ Τηλέ - μαχος , οἷα φροντῶν μὴ χρήσαι αὐτῇ * ἐκφάνιν τὰ ἀπόδητα . ἄλλως μέντοι καὶ ὁ ποιητὴς θέσσων ἐθέ - λει τὸν παῖδα ἐπαναγαγεῖν διὰ τὸν Ὀδυσσέα καὶ αὐτὸν ἤδη νοστήσαι . καὶ οὕτω μὲν ὁ τοῦ σοφοῦ Ὀδυσσέως Θυὸς δυσωπῆ τὸν Νεστορίδη τῇ τε πατρῴᾳ ξενίᾳ καὶ τῇ ὁμηλικιότητι καὶ τῇ συνδιατριβῇ . ὁ δὲ Νεστορίδης συμφρασάμενος Θυμῷ , ὅπως οἱ κατὰ μοῖραν ὑποσχόμενος τελέσειε , φρονεῖ χέρδιον εἶναι στρέψαι ἵππους ἐπὶ νῆα . καὶ τὰ τοῦ Μενελάου κάλλυμα δῶρα πρῆμη ἐπὶ νηὶ θέμενος σπουδὴ τὸν ἀνάχαινε , φησίν , ἥγουσ’ ἀνάπλεε , χέλευε τε πάντας ἑταίρους ὁμοίως ποιεῖν , πρὶν ἐμὲ οἴκαδ’ ἰκέσθαι ἀπαγγείλαι τε γέροντι . ἐν γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν , οἷος ἐκείνου θυμὸς ἐπιβήσος . οὐ σε μεθήσει , ἀλλ’ αὐτὸς καλεῶν δεῦρ’ εἴσεται , τούτ’ ἐστι πορεύσεται . * οὐδὲ ἔ φημί , ἢ οὐδὲ σε φημί , ἀλλ’ ἐννα κενεόν , ἥγουσ’ μὴ ἔχοντα δῶρα . μᾶλα γὰρ κεχλώσε - ται ἐμπις , εἰ μὴ δηλαδὴ πιασθεὶς ἐκεῖνω . καλῶς ἄρα παρατρέχει τὸν γέροντα ὁ Τηλέμαχος , ἵνα μὴ βιασθεὶς καὶ παραμεινὰς αὐτῇ διατριβῇ καιρὸν ἐκτί . Ὅρα δὲ καὶ ἐν τούτοις τὸ παρὲς ἄγε νῆα αἰτιατικῇ συνταχθὲν . Ἰστέον δὲ , ὅτι τὸ ἐκ πατέρων ἐρμηνευτικὸν ἐστὶ τοῦ διαπερῆς , καὶ ὅτι ταυτὸν ξένους ἐκ πατέρων φιλότιπους εἰπεῖν καὶ ξένους πατροίους , ὁποῖον καὶ ἐν Ἰλιάδι Γλαῦκος καὶ Διομήδης . Τὸ δὲ νηὶ ἐπὶ πρῆμη τῷ μέρῃ τῇ πρύμνῃ συμπαρέλαβε τὸ ὅλον τὴν νῆα κατὰ ἰδέαν περιβολῆς . κείται δὲ τὸ σχῆμα καὶ ἐν τοῖς ἴσῃς . Τὸ δὲ , οἷος ἐκείνου θυμὸς ἐπιβήσος καὶ ἐ*ξὺς , φιλικὴν βίαν φράζει . Θυμὸς δὲ ὑπέρβιος ἢ ὁ χόλος · διὸ ἐπήγαγε τὸ , μᾶλα γὰρ κεχλώσεται · ἢ βιαία ψυχή , ὡς δηλοῖ τὸ , οὐ σε μεθήσει , ἐξ οὐ μεθήμων ὁ ἐπιλητής . Τοῦ δὲ εἴσεται ἐκστώς εἰς τὸ πορεύομαι , οὐ μανία καὶ πρὸ ὀλίγου ἦν . Ἐπὶ δὲ τούτοις ὄφει καὶ ὅτι εὐτελῆ καὶ μὴ ἀνεγ - καῖα παρατρέχων ὁ ποιητής , εἰ καὶ ἴχε πλιστύνειν καὶ ἀπ’ αὐτῶν τὴν ποίησιν , ὅμως οὔτε Πεισιστρά - τῳ οὔτε Νέστορι μεμνήσεται τί δή ποτε μετὰ ταῦτα πεποιηκασί καὶ οὔτε εἴπε τί ὁ Πεισίστρατος τῷ πατρὶ οὔτε καὶ μή , οὔτε εἴπε ἐδυσχέρασεν ὁ γέρων εἴτε καὶ μή . Ἐπὶ δὲ ὅρα καὶ ὡς ἐνεῖσατο κατὰ τινα περιπίπτειαν ἀναγκαίως ὁ Τηλέμαχος . ὑπέσχετο μὲν γὰρ τῷ Μενελάῳ , ὡς πάντα τῶδ᾽ ἠθόντες κατα - λέξομεν τῷ Νέστορι . οὐ ποιεῖ δὲ αὐτό , οἷα ἐπευγόμενος εἰς τὴν πατρίδα διὰ τὸ ἐκ τῆς Ἐλένης οἰωνίσα - σθαι , ὡς ἴσως οἴκοι ἔστιν ἄρτι Ὀδυσσεύς , διὸ καὶ εἶπεν ὅτι ἐμὲ δὲ χρεὼ θάσσον ἰκίσθαι . Ὀτι τὰ τῆς νηὸς ὕπλα τεῦχες καὶ ἐνταῦθα λέγει διὰ τὸ ταυτοδυνάμους τὰς λέξεις εἶναι κατὰ πολυονυ - μίαν . φησὶ γὰρ Τηλέμαχος · ἐγκομιστέ τα τεύχη ἐταίροι νηὶ μελαίνη , αὐτοὶ τ᾽ ἀμβαινόμεν , ἵνα ποιήσωμεν ὁδοῖο , ἤγουν περάσωμεν διὰ κελεύθου τῆς κατὰ θάλασσαν . μετ᾽ ὀλίγα δὲ ὁ αὐτὸς κελεύσει τοῖς * ἐταίροις ὕπλων ἅπτεσθαι , τὰ τεύχεα ὕπλα εἰπών . Ὀτι ἐπιτηδεῖως κἀνταῦθα ὁ ποιητὴς ἱστορικὸν ἐπεισόδιον τῇ αὐτοῦ ποιήσει ἐγκατατίθεται , ἀρρωμὴν εὐχωλῶς τὴν τοῦ μάντεως Θεοκλυμένου ἐλευσιν εἰς τὸν Τηλέμαχον καὶ τὴν αὐτοῦ γενεαλογίαν , ὡς ἠθῆσεταί . καὶ οὕτω ποικιλίαν τῇ ποιήσει τεχνᾶται , ὡς καὶ ἐν ἄλλοις ποιεῖ . ἔστι δὲ ἡ περὶ τοῦ Θεοκλυμένου λέγει , τοιαύτη · ὁ μὲν δή , τουνεστίν ὁ Τηλέμαχος , ἐπανεῖτο θύων . σχεδὸν δὲ ἦν οἱ ἠλυσθὲν ἄνηρ , τηλεδάπος , φευ*γων ἐξ᾿ Ἀργοος , αὐτῆς δὴ τῆς πόλεως , ἄνδρα κατακτάς , μάντις . ἀτάρ γενεὴν γε Μελάμποδος ἐχόντος ἦεν , τοῦ ἐν τῇ νεανίᾳ γραφέντος , ὃς , ἤγουν ὁ Μελάμποος , πρὶν μὲν ποτ᾽ ἦναι Πύλω ἦν , μητέρι μίλων , ἀρνειὸς Πυλίοισι , μέγ᾽ ἐξοχα δώματα ναίων . δὴ τότε , ἄλλων δήμων ἀρίκετο πατρίδα φεύγων , τουνεστίν εἰς Ἀργος ἤλθε τὴν Πύλον φευγών . Νηλέα τε μεγάθυμον ἀγανότατον ζώοντων , ὃς οἱ χρήματα πολλὰ τελεσφόρουν εἰς ἐνιαυτὸν εἶχε ποτὲ βίην , διὰ τὸν ἀδελφὸν δηλαδὴ Βίαντα , ὡς καὶ αὐτὸ ἱστορήθη πρὸ τούτων , ὑπὲρ οὐ ἑαυτὸν * κινδύνῳ ἐκδούς ὁ Μελάμποος τῶς μὲν , ὡς προε - γράφη , παρὰ τῷ Θερταλῷ Φυλάχῳ δεσμῷ ἐν ἀργαλέῳ δέδετο κρατέρ᾽ ἄλγεα πάσσοντ᾿ Ἀργείοισιν , εἶνεκα Πηροῦς τῆς Νηλέως θυγατρὸς αὐτὴς τε βασιλέας . τὴν οἱ ἐπὶ φρεσὶ θήκε θεά δασπιλῆτις Ἐριννύς , κακοθύντι διὰ τιμὴν τοῦ ἀδελφοῦ Βίαντος , κακὰ προδεδήλωται . ἀλλ᾽ ὁ μὲν Μελάμποος μαντευσάμενος τῷ Φυλάχῳ , ὁ περ᾽ ἐκεῖνος ἠθέλεν , ἠθέλε δὲ περὶ παιδοποιίας ὡς προεδληλώθη , μαθεῖν , ἐκφυγε κήρα μετ᾽ ἐνιαυτὸν , καὶ ἤλασε βοῦς ἑοιμύκους τὰς τῆς Πηροῦς , ἐξ Πύλου ἐκ Φυλάκης , καὶ * ἔτισατο ἕργον ἀνιχὲς ἀντίθεον Νηλῖα , τὸ καὶ τὴν Πηρὼ δηλαδὴ κατεχρήσθαι τῷ ἀδελφῷ Βίαντι ἄκοντος Νηλέως , καὶ τὰ χρήματα δὲ ἀφελέσθαι τὸν περὶ αὐτὰ ἄδικον . καὶ τοι - νυν κασιγνήτῳ ἀγαχόμενος γυναῖκα τὴν Πηρὼ , ἄλλων ἵκετο δήμων αὐτός , ὡς καὶ ἄνωτε*ρῶ ἔφη , Ἀργος ἐς ἱππόβοτον . αὐτὸ δὴ γὰρ , φησίν , αἴσιμον ἦν ναίειν πολλοῖσιν ἀνάσσοντ᾿ Ἀργείοισιν . ἐνθα γήμας γυναῖκα καὶ ὑπηρετὴς θέμενος δόμα γένετο Ἀντιμάτην καὶ Μάντιον υἱὲ κραταιώ . ὧν Ἀντιμάτης μὲν τίκτεν Ὀἰκλῆν μεγάθυμον , Ὀἰκλὴς δὲ λαοσσόων Ἀμφιαρήονα , ὃν περὶ κήρ᾽ φίλει Ζεὺς τ᾽ αἰγίοχος καὶ Ἀπόλλων παντοίων φιλότητα , οὐδ᾽ ἵκετο γήραος οὐδόν . ἀλλ᾽ ὀλετ᾽ ἐν Θήβῃσι γυναικὸν εἶνεκα δώρων . τοῦ δ᾽ υἱεῖς ἐγένοντο , τουνεστί τοῦ Ἀμφιαράου , Ἀλκμῶων * Ἀμφίλοχος τε , Μάντιος αὐ τέκετο Πολυφειδέα τε Κλείτον τε . ἀλλὰ Κλείτον μὲν χρυσόθρονος ἠρπασεν Ἠὼς κάλλεος εἶνεκα οἷο , ἵν᾽ ἀθανάτοισι μετείη . αὐτὰρ ὑπέρθυμον Πολυφειδέα μάντιν Ἀπόλλων θήκε βροτῶν ὀχ᾽ ἄριστον , ἐπεὶ θάναν᾿ Ἀμφιάραος . ὃς , ὁ Πολυφειδὴς δηλαδὴ , Ὑπερσίρηνδε , τουνεστίν εἰς Ὑπερσιάν πόλιν Ἀργους ἀπενάσσατο , πατρὶ χολωθείς . καὶ ἐκεῖ κατοικὼν ἐμαντεύετο πᾶσι βροτοῖς , τοῖς εἰς αὐτὸν δηλαδὴ φοιτῶσι . τοῦτον υἱὸς ἐπῆλθεν , Θεοκλύμενος δ᾽ ὄνομ᾽ ἦεν , κλῆσιν ταύτην λαχὼν , οἰκείαν μαντεί , ὡς τὰ ἐκ * θεῶν κλῦων , ὁ περ ἐν Ἰλιάδ᾿ Ἐλενὸς που αὐχεῖ ἔχειν , εἰπών · ὡς γὰρ ἐγὼν ὧπ᾽ ἄκουσα θεῶν . εἶτα ἐνταῦθα στήσας τὴν τοιαύτην ἱστορίαν ὁ ποιητὴς καὶ πλεῖσας ἐμμεθόδως τὸν Θεοκλυμενὸν μὲν ἐρώτησιν θεῖσθαι πρὸς τὸν Τηλέμαχον τίς καὶ πόθεν καὶ τίνων γονέων ἐστί , τὸν δὲ Τηλέμαχον ἀπολογήσασθαι τὰ δοκοῦντα , ἐπάγει καὶ τὰ ἐφεξὴς καὶ συμφιλλὰ δεξιώτατα . μαθὼν γὰρ ὁ Θεοκλύμενος ἀποδιμεῖν τῆς πατρίδος ἄκοντ᾽ ἄκοντα τὸν Τηλέμαχον , φησὶν αὐτὸς ἀφηγη - ματικῶς · οὕτω τοι καὶ ἐγὼν ἐκ πατρίδος , ἤγουν μαχορὸν τῆς πατρί*δος , ἄκων εἰμὶ δηλαδὴ , ἄνδρα κατακτάς ἐμφυλον , τουνεστί φυλέτην , ὁμόφυλον . πολλοὶ δὲ αὐτῷ κασιγνήτοί τε ἔται τε Ἀργος ἄν᾽ ἱππό - βοτον . μέγα δὲ κρατεοῦσιν Ἀχαιῶν , ἤγουν Ἀργείων . τῶν ὑπαλευάμενος θάνατον φεύγω . ἐπεὶ νὺ μοι αἶσα κατ᾽ ἀνθρώπους ἀλάλησθαι . εἶτα καὶ ἀξίων φησίν · ἀλλὰ με νηὸς ἔρεσσαί , τουνεστίν ἐπὶ τῆς νηὸς κάθισον , ἐπιβίασον · ἐπεὶ σε φρυγὼν ἰκίτεσσα , μὴ με κατακτείνωσι , διωχέμεναι γὰρ ὑπώ . Καὶ ὅρα τὸ κομματικὸν τῆς ἀξιώσεως , ἐναγωνίως προαχθέν , ὡς εἴ περ ἐπενεστία ὁ λέγων ,
Lemmas: Ψ Ω δ καί αὐτός ἀσμηοῦς , ἀπό ὅς καί ὁ ἡυγὴ παραγίγνομαι καί ὁ ἡυγμός . εἰμί δέ ἄζω ἀνήρ καί γυνή ὁ ἐπί ὁ θυσία ὁ μηστήρων κλαυθομενω οἰκτίζω , ὅς δή μηστήρας μικρός ὕστερος ἁρπάζω ὁ βίος ἴλιθον ὁ Ἄστος Ὀδυσσεύς ἐκ Ὧρος ὁ κατά ὁ ἐχθασίαν ἀγρός . ὁ δέ ἄζω ἀνήρ ἀδέω γυνή οὐ ἄπιος ὁ , Μοῦσα καλέω καί Ἀπόλλων , ὅς ἐγώ σπένδω . ὡς γάρ ἐκεῖ πρός ὁ εἰκών ἀσσευκόν , οὗτος καί αὐτός πρός ὁ ἀνήρ ἢ σύνταξις γίγνομαι . ὁ δέ πρόσθεν ἵππος ἑρμηνεία εἰμί ὁ ἐγὶδεν . ἄμφω δέ σημεῖον εἰμί ὁ μή ἔς τις ἀλλά ὁ ἐπί ὁ ἄρμα φαίνω ὁ τέρας . Ταντίππλος δέ ὅτι τε γυνή εἰμί ἐπίθετος , καί τίς ὁ ὁ λέξις οὗτος νόος , διη*λού - ὁ ἐλλοχέω . γυνή δέ ὁ ἐπί ὄρνις , ὡς καί ἀλλαχοῦ καί ἐπί φύλλον καί ἐπί ἵππος καί οὖον μόνος ἐπί ἄνθρωπος . δῆλος δέ καί ὅτι ὁ ἐρώ περί ὁ οἰωνός πλάσμα εὐλεπὲν ἀποχαιδιστὴ ὁ Τηλέμαχος εἰς Ἰθάκη καί εὐπαράδεκτος αὐτός ποιέω ὁ πατρικός ἐναγνορισμόν . ὁ δέ , ἐπί ἵππος μάστις βάλλω , ὅμοιος εἰμί ὁ , ἐπιβάλλω ἱμάσθηλιν . γίγνομαι δέ ὁ μαστίς ἀπό ὁ μαστίω μαστίζω , ὡς περ ὁ μαστίς ἀπό ὁ μαστίζω μαστίζω . ὅτι2 καθάπερ ἐκ Πύλος πανημέριος ὁ βασιλικός παῖς πρό τοῦτις ἐλαύνω εἰς ὁ Φηρασίον ἱκνέομαι λιοχλη καί ἐκεῖθεν εἰς λακωδαιμονος , οὗτος καί νῦν ἐκ Λακωδαίμονος εἰς ὁ αὐτός ἔρχομαι τρόπος καί ὁμοίως ξενίζω ἱκνέομαι εἰς Πύλος αὐλός πολύεδρος . * καί κέντης καί ἐνταῦθα στίχος ἀπαράλλακτος , ὁποῖος καί ἐκεῖ , ἄρχω ἐκ ὁ , ὁ δέ πανημέριος σίον ζυγόν , καί λήγω εἰς ὁ , ἵππος τε ζεύγνυμι . ὅτι2 παράκλησις ξενικός ὁ , πῶς χω ἐγώ ὑπισχνέομαι τελέω μῦθος ἐμός . ξένος δέ διαπερω εὔχομαι - μένω ἀνα ἐκ πατιροος φίλος . λί δέ καί ὁμῆλιξ εἰμί συνοδεύω ἁρμόζω καί ὁ , ἀτάρ καί ὁμῆλιξ ἑός . ὅδε δέ ὁδός καί μᾶλλον ὁμοφροσύνη ἐνίημι , ἄγω εἰς Όμο - νοια ἐμμελής . Τηλέμαχος δέ οὗτος λέγω ἄξιος ὁ ὁμῆλιξ Πεισίστρατος μή ἄγω αὐτός εἰς Πύλος . * καί δοκέω μέν οὐ απαίδευτος ἔχω , ἀλλά περ ἐθέλω μή συντάσσω ὁ γέρων νοστέω εἰς Ἰθάκη . αἴτιος δέ ὅμως οὗτος κατά ὁ ποιητής ὁ πᾶς σπεύδω οἴκαδε ὁ Τηλέμαχος . διό φημί · μή ἐγώ παρής ἄγω ναῦς διοθριξ , ἀλλά λίπος αὐτός , μή εἷς ὁ γέρων ἄζω κατέχω ἀπό ἐπί οἴχω , ἧμαι φιλέω , ἡγέομαι ἐπί ἧμαι φιλοπροσεω . ἐγώ δέ χρόνος ὅσος ἱκνέομαι , διά γε ὁ κατά ὁ Άκτον καί ὁ χήν Τώρας καί διά ὁ ἐκ ὁ ἅλμη , ὡς ἐπί ὅς , νῦν τωρ ἐσθισμὸν , ὅς οὐ ἐθέλω ἐκκαλύπτω ὁ τῆλε - μῆχος , οἷος Φρόντων μή χράω αὐτός * ἐκφαίνω ὁ ἀπόδητα . ἄλλως μέντοι καί ὁ ποιητής τίθημι ἐθέειμι - λέι ὁ παῖς ἐπανάγω διά ὁ Ὀδυσσεύς καί αὐτός ἤδη νοστέω . καί οὗτος μέν ὁ ὁ σοφός Ὀδυσσεύς Θύος δυσωπέω ὁ Νεστορίδης ὁ τε πατρῷος ξένιος καί ὁ ὁμηλικιότης καί ὁ συνδιατριβή . ὁ δέ Νεστορίδης συμφράζω Θυμός , ὅπως ὁ κατά μοῖρα ὑπισχνέομαι τελέω , φρονέω κερδίων εἰμί στρέφω ἵππος ἐπί ναῦς . καί ὁ ὁ Μενέλαος κάλλιμος Δῶρα πρήμη ἐπί ναῦς τίθημι σπουδή ὁ ἀναχαίνω , φημί , ἡγέομαι αναπλέω , κελεύω τε πᾶς ἑταῖρος ὁμοίως ποιέω , πρίν ἐγώ οἴκαδε ἱκνέομαι ἀπαγγέλλω τε γέρων . ἐν γάρ ἐγώ ὅδε οἶδα κατά φρήν καί κατά θυμός , οἷος ἐκεῖνος θυμός ἐπιβαίνω . οὖον σύ μεθίημι , ἀλλά αὐτός καλός δεῦρο εἶμι , οὗτος εἰμί πορεύω . * οὐδέ ἔ φημί , ἢ οὐδέ σύ φημί , ἀλλά Ἔννα κενός , ἡγέομαι μή ἔχω Δῶρα . μῆλον γάρ κεχλώσε - ὁ ἐμπίς , εἰμί μή δηλαδή πιάζω ἐκεῖνος . καλῶς ἄρα παρατρέχω ὁ γέρων ὁ Τηλέμαχος , ἵνα μή βιάζω καί παραμένω αὐτός διατριβή καιρός ἐκτί . Ὅρας δέ καί ἐν οὗτος ὁ παρής ἄγω ναῦς αἰτιατικός συντάσσω . ἰστέον δέ , ὅτι ὁ ἐκ πατήρ ἑρμηνευτικός εἰμί ὁ διαπερω , καί ὅτι τατός ξένος ἐκ πατήρ φίλος εἶπον καί ξένος πατροιος , ὁποῖος καί ἐν Ἰλιάς Γλαῦκος καί Διομήδης . ὁ δέ ναῦς ἐπί πρήμη ὁ μέρα ὁ πρύμνα συμπαραλαμβάνω ὁ ὅλος ὁ ναῦς κατά ἰδέα περιβολή . κεῖμαι δέ ὁ σχῆμα καί ἐν ὁ ἴσος . ὁ δέ , οἷος ἐκεῖνος θυμός ἐπιβαίνω καί ἐ*ξὺς , φιλικός βία φράζω . Θυμός δέ ὑπέρβιος ἢ ὁ χόλος · διό ἐπάγω ὁ , μῆλον γάρ κεχλώσεται · ἢ βίαιος ψυχή , ὡς δηλόω ὁ , οὖον σύ μεθίημι , ἐκ οὖον μεθήμων ὁ επιλητη . ὁ δέ εἶμι ἐξίστημι εἰς ὁ πορεύω , οὖον μανία καί πρό ὀλίγος εἰμί . ἐπί δέ οὗτος ὄφις καί ὅτι εὐτελής καί μή ἀνεγ - Καία παρατρέχω ὁ ποιητής , εἰμί καί ἄδδιξ πλιστυνεος καί ἀπό αὐτός ὁ ποίησις , ὅμως οὔτε Πεισιστρά - ὁ οὔτε Νέστωρ μιμνήσκω τίς δή ποτός μετά οὗτος ποιέω καί οὔτε εἶπον τίς ὁ Πεισίστρατος ὁ πατήρ οὔτε καί μή , οὔτε εἶπον ἐδυσχέρασεν ὁ γέρων εἴτε καί μή . ἐπί δέ ὁράω καί ὡς νέομαι κατά τις περιπίπτω ἀναγκαῖος ὁ Τηλέμαχος . ὑπισχνέομαι μέν γάρ ὁ Μενέλαος , ὡς πᾶς ὅδε ἠθέω κατά - λέγω ὁ Νέστωρ . οὖον ποιέω δέ αὐτός , οἷος ἔπειμι εἰς ὁ πατρίς διά ὁ ἐκ ὁ Ἑλένη οἰωνίζω - ἕπομαι , ὡς ἴσως οἴκοι εἰμί ἄρτι Ὀδυσσεύς , διό καί εἶπον ὅτι ἐγώ δέ χρεώ ταχύς ἱκνέομαι . ὅτι ὁ ὁ ναός ὕπλα τεύχω καί ἐνταῦθα λέγω διά ὁ ταυτοδύναμος ὁ λέγω εἰμί κατά πολυονυ - εἷς . φημί γάρ Τηλέμαχος · εγκομιστος ὁ τεῦχος ἑταῖρος ναῦς μέλας , αὐτός τε ἀναβαίνω , ἵνα ποιέω ὁδός , ἤγουν πέρνημι διά κέλευθος ὁ κατά θάλασσα . μετά ὀλίγος δέ ὁ αὐτός κελεύω ὁ * ἑταῖρος ὕπλων ἅπτω , ὁ τεῦχος ὕπλα εἶπον . ὅτι ἐπιτηδείως ἐνταῦθα ὁ ποιητής ἱστορικός ἐπεισόδιος ὁ αὐτός ποιέω ἐγκατατίθημι , ἀράομαι ευχωλος ὁ ὁ μάντις Θεοκλύμενος ἔλευσις εἰς ὁ Τηλέμαχος καί ὁ αὐτός γενεαλογία , ὡς ἵημι . καί οὗτος ποικιλίας ὁ ποιέω τεχνάομαι , ὡς καί ἐν ἄλλος ποιέω . εἰμί δέ ὁ περί ὁ Θεοκλύμενος λέγω , τοιοῦτος · ὁ μέν δή , τουνεστίν ὁ Τηλέμαχος , ἐπανίημι θύω . σχεδόν δέ εἰμί ὁ ἀλύω ἀνήρ , τηλεδαπός , φευ*γων ἔξω Ἀργοος , αὐτός δή ὁ πόλις , ἀνήρ κατακτείνω , μάντις . ἀτάρ γενεά γε Μελάμπους ἔχω εἰμί , ὁ ἐν ὁ νεανίας γράφω , ὅς , ἤγουν ὁ Μελάμποος , πρίν μέν πρός ἦναι Πύλος εἰμί , μήτηρ Μίλων , ἀρνειός Πύλιος , μέγας ἔξοχος δῶμα νάω . δή τότε , ἄλλος δῆμος ἐρείκω πατρίς φεύγω , τουνεστίν εἰς ἀργός ἔρχομαι ὁ Πύλος φεύγω . Νηλεύς τε μεγάθυμος ἀγανός ζῷον , ὅς ὁ χρῆμα πολύς τελεσφορέω εἰς ἐνιαυτός ἔχω ποτέ βίαιος , διά ὁ ἀδελφός δηλαδή Βίας , ὡς καί αὐτός ἱστορέω πρό οὗτος , ὑπέρ οὖον ἑαυτοῦ * κίνδυνος ἐκδίδωμι ὁ Μελάμποος Τῶς μέν , ὡς προΐημι - γράφω , παρά ὁ Θερταλῷ φύλαξ δεσμός ἐν ἀργαλέος δήω κρατερός ἄλγος πάσσω Ἀργεῖος , ἕνεκα Πηρώ ὁ Νηλεύς θυγάτηρ αὐτός τε βασιλεύς . ὁ ὁ ἐπί φρήν τίθημι θεός δασπιλῆτις Ἐρινύς , κακόω διά τιμή ὁ ἀδελφός Βίας , κακός προδηλόω . ἀλλά ὁ μέν Μελάμποος μαντεύομαι ὁ φύλαξ , ὁ περί ἐκεῖνος ἐθέλω , ἐθέλω δέ περί παιδοποιία ὡς προδηλόω , μανθάνω , ἐκφεύγω κῆρ μετά ἐνιαυτός , καί ἐλαύνω βοῦς εοιμυκοι ὁ ὁ Πηρώ , ἐκ Πύλος ἐκ Φυλάκη , καί * τίνω ἔργον ἀνέχω ἀντίθεος Νήλεια , ὁ καί ὁ Πηρώ δηλαδή καταχράομαι ὁ ἀδελφός Βίας ἄκων Νηλεύς , καί ὁ χρῆμα δέ ἀφαιρέω ὁ περί αὐτός ἄδικος . καί ὅς - νυν κασίγνητος ἄγω γυνή ὁ Πηρώ , ἄλλος ἱκνέομαι δῆμος αὐτός , ὡς καί ἀνώτερος φημί , ἀργός εἰς ἱππόβοτος . αὐτός δή γάρ , φημί , αἴσιμος εἰμί νάω πολύς ἀνάσσω Ἀργεῖος . ἔνθα γαμέω γυνή καί ὑπηρετέω τίθημι δόμα γίγνομαι Ἀντιμάτην καί Μάντιος υἱός κραταιός . ὅς αντιματη μέν τίκτω Οἰκλῆς μεγάθυμος , Οἰκλῆς δέ λαοσσόος Ἀμφιαρήονα , ὅς περί κῆρ φιλέω Ζεύς τε αἰγίοχος καί Ἀπόλλων παντοῖος φιλότης , οὐδέ ἱκνέομαι γῆρας οὐδός . ἀλλά ὄλλυμι ἐν Θῆβαι γυναικὸν ἕνεκα δῶρον . ὁ δέ υἱός γίγνομαι , τουνεστί ὁ Ἀμφιάραος , Ἀλκμῶων * Ἀμφίλοχος τε , Μάντιος αὖος τίκτω Πολυφειδής τε Κλεῖτος τε . ἀλλά Κλεῖτος μέν χρυσόθρονος ἁρπάζω Ἠώς κάλλος ἕνεκα ὅς , ἵνα ἀθάνατος μέτειμι . ἀτάρ ὑπέρθυμος Πολυφειδής μάντις Ἀπόλλων τίθημι βροτός ὅτε ἀγαθός , ἐπεί θνῄσκω Ἀμφιάραος . ὅς , ὁ πολυφειδής δηλαδή , Ὑπερσίρηνδε , τουνεστίν εἰς Ὑπερσιάν πόλις ἀργός ἀποναίω , πατήρ χολόω . καί ἐκεῖ κατοικέω μαντεύομαι πᾶς βροτός , ὁ εἰς αὐτός δηλαδή φοιτάω . οὗτος υἱός ἐπέρχομαι , Θεοκλύμενος δέ ὄνομα εἰμί , κλῆσις οὗτος λαγχάνω , οἰκεῖος μάντις , ὡς ὁ ἐκ * θεός κλύω , ὁ περ ἐν Ἰλιάς Ἕλενος ποῦ αὐχέω ἔχω , εἶπον · ὡς γάρ ἐγώ ὤψ ἀκούω θεός . εἶτα ἐνταῦθα ἵστημι ὁ τοιοῦτος ἱστορία ὁ ποιητής καί πλέω ἐμμέθοδος ὁ Θεοκλύμενος μέν ἐρώτησις θέω πρός ὁ Τηλέμαχος τίς καί πόθεν καί τίνω γονεύς εἰμί , ὁ δέ Τηλέμαχος ἀπολογέομαι ὁ δοκέω , ἐπάγω καί ὁ ἐφεξής καί συμφιλλὰ δεξιός . μανθάνω γάρ ὁ Θεοκλύμενος ἀποδίδωμι ὁ πατρίς ἄκων ἄκων ὁ Τηλέμαχος , φημί αὐτός ἀφηγη - ματικῶς · οὗτος ὅς καί ἐγώ ἐκ πατρίς , ἤγουν μαχορὸν ὁ πατρίς , ἄκων εἰμί δηλαδή , ἀνήρ κατακτείνω έμφυλος , τουνεστί φυλέτης , ὁμόφυλος . πολύς δέ αὐτός κασίγνητος τε ἔτης τε ἀργός ἄνω ίππος - βοτόν . μέγας δέ κρατέω Ἀχαιός , ἤγουν Ἀργεῖος . ὁ ὑπαλεύομαι θάνατος φεύγω . ἐπεί νῦν ἐγώ αἶσα κατά ἄνθρωπος ἀλάομαι . εἶτα καί ἄξιος φημί · ἀλλά ἐγώ ναός ἐρέσσω , τουνεστίν ἐπί ὁ ναός καθίζω , ἐπιβιβάζω · ἐπεί σύ Φρύξ ἰκίτεσσα , μή ἐγώ κατακτείνω , διώχνω γάρ ὕπειμι . καί ὁράω ὁ κομματικός ὁ ἀξίωσις , ἐναγώνιος προάγω , ὡς εἰμί περ ἐπενεστία ὁ λέγω ,