eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1462
τοῦτο ἡ νῦς . ἥλιος δὲ δύων , οὐκ εὐθέως εἰς βουλήν τοῖς ἀπομάχοις , οἱ μέγας μὴ ἐπιχειμ*νῃς εἰς χόρον ἐμβρωματίζονται . ἐπὶ δὲ καὶ ἐπεύξειν μὲν , πρῶτον ἂν αὐτὸ τοῦτο κακῶς ἐπὶ τῶν ἐποπώντων , οὐ μέντοι καὶ ἀγρῶ . ἐπεὶ καὶ Σμύθι κατὰ τὴν ἱστορίαν , ὅσα περὶ πόρον βουλεύονται , χρυσῶν ἐσθλὸν νίφοντες . Τὸ δὲ οἶνον βεβαρηθῆναι , καὶ παραβαίνειν αὐτὸν , ὅπερ καὶ παρα - βαίνειν λέγει Φιλοκτήτης , ὡς γνῶν Ἀπίλιος Ἀντώνιος . ὡς λέγει καὶ ὅτι παραβαίνειν τὴν ἰατρικὴν καὶ πεπλη - ρωθῆναι τὴν κεφαλὴν ὑπὸ κρασιῶν . Τὸ δὲ οἶνον βαριζόμενον , καὶ οἶνον βαριζόμενον ἀλλοχοῦ συνηθέως λέγεται . Τὸ δὲ μῆδον μυθιστόρη , σὺ*ν , ὅτις καὶ αὐτὸ Ἀττικοῖς ὡς καὶ ἄλλα μοιρα ὁνόμα - τιν οἷς καὶ τὸ , δαίτην δανύμενοι . καὶ παρὰ Σοφοκλέι τὸ πῶς δήτε λέγω λόγον ἐφήντον . καὶ ἔτι . Τὸ δὲ ἐκ τῆς ὁμιλίας μῆθης κακὸν τε καὶ ἀκόσμον δηλοῖ ὁ ποιητής , ἐνθα γνῶν ὡς ἐπὶ τῶν βασιλέων ἰσταμένων καὶ λογομαχοῦντων , ἀφορῶντες μετὰ ἡμῶν ὁ λαὸς ἀνυπτάκτως , εἰνῶν αὐτοῖς τὴν ἀγορὰν ἧν οὐκ ἐκώλυσε . Νότα δὲ θαλερότης ὥσπερ καὶ παιδάδος , ἡ ἐπι - γάννα . ἐκ μεταφορῆς τῶν ἐπὶ τῶν παμίων ζῴων καὶ πατουμένων ἐν τῷ παιδαλῷ ἀγρῇ . ἐπὶτα μὲν - τοὺς θάλασ*σα ἡ γαληνωσία , ἐκ τῶν ἄλλων ἐπὶ ἀναπαύσει κατακεκλιμένων ὑπὸν . καὶ παθὸν δὲ ὑπὸν ἐπεὶδὸν λέγεται . καὶ λαμπὸν ἦστιος . Τὸ δὲ δανὸν χόλον Ἀθηναῖος , παλαιολογεῖ τὸ βαρύμην καὶ δυσμετάστατον αὐτῆς εἰς τὸ ἀχολον . Τὸ δὲ ἐξαχίστατο , νόσον δηλοῖ καὶ τὸν δανὸν χόλον ἀχίστως δαιμόνιον . Τὸ δὲ νήπιος , συνήθως καὶ τὴν ἀναμεθίζεται . ὡς τοῦ βασιλέως μικρόθυμον τὸ θεῖον ἡγασμένου καὶ ὁμοίως παλίντροπον . ὅπερ οὐδὲ Ἰαμβλῖχος παραδέχεται ὅπου περὶ εὐχῆς φιλοσοφεῖ . Τὸ δὲ πεισθῆναι , μέσως ἔχει . δηλοῖ γὰρ καὶ τὸ πεισθῆναι τὴν Ἀθηναῖαν καὶ τὸ πα - σθῆναι τὴν Ἀ*θηναῖαν . ἀν σε χαλεποῖς ἐπέσιν , οὐχ ἡμωμένον ὁ ποιητής , ἵνα μὴδ' ἐνταῦθα ὁ Νέστωρ παρολογησῇ , ὁ μὴ δὲ τὴν τοῦ Λοχίου Διαντος φράσιν κακίαν ὡς πρὸ ὀλίγου ἐφράθη . Τὸ δὲ τρέπεται νῦος , ταυτὸν ἐστὶ τῷ πειθεται . Τὸ δὲ οἴκαδε ἔσθαι , ὁμοῖον τῷ νοστή - σαι . διὸ εἴπῃν οἴκαδε ἔμενοι , ἐπίζει . Ζεὺς δ' οὐπω μῆδετο νόστον . Ὅσα δὲ καὶ ὅτι ὁ μὲν ἐν Ἰλιάδι φιλοβασιλεὺς Νέστωρ , τοῦ συμφέροντος στοχασάμενος , ἔχεται φεύγων , μὴ καὶ παραλαβὴν τῶν ἐκ δαιμό - νος κακῶν , καὶ ὅμα δόξῃ καὶ αὐτὸς νήπιος κατὰ τὸν Ἀτρείδη . ὡς πολυχαρῶ τῆς Ἰλιάδος εἴπῃν τὸ φεύγωμεν , ἐνταῦθα μὲν ἐκρίνει . οὔτε ἐκεῖ φθεγγόμενος εὐχενῶς , καὶ νῦν δέ , κρίνας κακῶς . Ὁδυ - σσεὺς δὲ τῷ βασιλεῖ ἐπὶ κακῷ οἴκείῳ χαρίζεται . τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ , ἥρα φέρων ὁ ἐστὶ χάρων . ὅπερ ἐπίγρα φασίν οἱ ὑστίων . γίνεται δὲ τὸ ἥρα κατὰ τοὺς παλαιούς , ἀπὸ τοῦ ἥρω ἥρατον τὸ ἐπιθυμητόν , ὡς ζώπτον ζώπανον . πληθυντικόν , ἥρατα . καὶ ἀποκοπή , ἥρα . Τὸ δὲ φεύγω , σπου - δαῖον δηλοῖ πλοῦν τὸν εἰς ἀποφυγὴν κακοῦ . διὸ καὶ τὸν Μομὸν φεύγειν ἐκ Τροίας τότε φησίν , ἐπι - μείνας τῇ λέξει . Τὸ δέ , φεύγω ἐπεὶ γινώσκων ὁ δὴ κακὰ μῆδετο δαίμων , ἐφ' ἧν ἄλλας προμηδευσα - δὸ μενος φυγεῖν ἐκ δαιμονίου κακοῦ . ὥσπερ στάσιος ἐριστικῆς δηλωτικόν * τὸ , ὡς οἱ μὲν χαλεποῖσιν ἀμειδο - μενοι ἐπέεσσιν , ἔστασαν . οἱ δ' ἀνύρουσαν ἡμῶν θεασίῃ . δίχα δὲ σμίνων ἡμῶν βουλή . Καὶ ὅσα τὸ ἡμῶν πονώτερον ἐνταῦθα λεχθέν . πρὸ φραζίων γάρ , ἡμῶν Ἀττικῶς ἐφράσθη . Ὅτι ἀέσαμεν , ποιητικὴ ἐνταῦθα λέξις ἀντὶ τοῦ , ἀνεπλεύσαμεν . ἐνομίζημεν , ὅτιν οὐ μόνον ὑφ' ὧν ἀντρες ἤρουν πίνοντες ἄνμοι , ἀλλὰ καὶ ἀσάφρων ὁ οἰοῦν κατὰ φρένας κοινοῦμενος καὶ ἐναντίος τῷ νηφάλιῳ καὶ ἐγνωσώτῳ . Ὅτι Ὀμήρου εἰπόντος πῆμα κακοῦ ἐν τῷ , ἐπὶ γάρ Ζεὺς ἥρως πῆμα κακοῦ , λαβὸν ἐντεῦθεν ὁ ζηλωτὴς αὐτοῦ Σοφοκλῆς , πῆμα ἄτης φησίν . ὁ ἐστιν ἄτη παροργαστικῶς . Ἀοῦν δὲ πῆμα κακοῦ ὁ Ζεύς , καθὼς καὶ τὸς ἄντην πῶμα χηλοῦ , ἤρουν ἀφασ - τος ἐπατήσων . ἢ καὶ ἄλλως , ἀπαρτίζει . καθὼς πον καὶ Ἐύμπος ἀφάριστος πίδαλα . Ὅτι βαθυζώνους γυναῖκας τὰς Τρώας φησίν , ἀντὶ τοῦ εὐστόλους . αἱ δαμάραι γάρ , τοὺς ὑποδύτας φασίν , ως βέβηδον ἐπισύρουσιν . εἰν δ' ἂν ὑποδύται , οἱ τοὺς ἐπινδύτας ὑποκίμων . Ὅτι σχῆμα ἐπαναφορᾶς τὸ , ἡμίσεες λαοὶ ἔρηπτοντο μένοντες παρ' Ἀτρίδη Ἀγα - μένονι . ἡμίσεες δ' ἀνεχθέντες , ἐλαύνον . τὸ μέντοι ἀναχάντες ἐλαύνον , αἱ δὲ μελ' ὅκα ἐλθον , ἐσθρόων δὲ θεὸς μεγακήτις πόντον , εἴδως δηλωτικόν . Ἐνθα ὅρα τὸ , μένοντες παρὰ Ἀγαμένονι . ἐτεμολογηκὸς γάρ τις τρόπος ἐστίν , ὡς τοῦ Ἀγαμένοντος παρὰ τὸ μέναιν ἐτυ - μολογουμένου . Ἀναλήμαι δὲ καὶ νῦν , τὸ ἀναπλεύσαι ἐκ τοῦ λιμένος . Τὸ δὲ στορίσαι , πρωτότυπὸν ἐστὶ τοῦ στρώσαι καὶ καταστρώσαι , ἀφ’ οὗ τὰ στρώματα . εἰ γὰρ κοιμίζεται θεώδην πόντος , εὐθὺς καὶ καταστορεσθήναι λεχθήσῃ ἂν . διὸ καὶ Ἡρόδοτος εὐδίαν γράφων , φησίν . ἐπαύσατο ἀνέμος καὶ τὸ χῶμα ἔστροτο . διὸ εὐλογον καὶ αὐτὰς ἐντεῦθεν τὰς ἀρχὰς λαμβάνειν , καὶ συναχθῆναι κλεῖδονα . λέγει δὲ ὁ ποιητὴς στορεσθήναι τὸν πόντον , πρὸς πειρασιότητα τοῦ θαλάσσιον . πειρόντος γὰρ ἀνέμου καὶ στορεσθέντος τοῦ πόντον , ἀναχαιτὸν ἐλαύνειν . ὁ πέρ ἐστι δεύτερος πλοῦς . ὁ μέντοι πρῶτος πλοῦς , μετ’ ὀλίγα ἔστιν ὑπὲρ ἡμῖς οὕτως ὥσπερ καὶ αἱ νῆες μὴδ’ ὅσα διαδραμοῦνται . Ἰστέον δὲ καὶ ὅτι τῶν περὶ θαλάσσιον ζῴων εἰς ἰχθύας διαχωριζόντων καὶ εἰς χήτη , Ὦμηρος δι’ αὐτὰ . ποτὲ μὲν ἰχθύοντα πόντον φησίν , ἢ ἰχθύοντα κέλευθα ὡς μετ’ ὀλίγα ἔχει . ποτὲ δὲ , μεγαχῆτα πόντον ὡς ἐνταῦθα . Ὅτι ὡσαῦρ ἐν τοῖς ἑξῆς σχέλιον ὕπνον φησὶ κατὰ λόγον βαρύτητος , τὸν βλάψαντα , οὕτω καὶ ἐνταῦθα λέγει σχέλιον . τοῦτο δὲ καὶ ἐν Ἰλιάδι εἶπε . καὶ ἡ αἰτία ἑφάφη ἐκεί . Ὅτι τὸν Ὀδυσσέα , ἀνακτα δεξιόροια ποιηλομητήν ὁ Νέστωρ καλεῖ , θερα - πείαν τὸν ἀρχαίαν Ὀδυσσείαν Τηλέμαχον . ποιεῖ δὲ τοῦτο , ἵνα μὴ δοξῇ καὶ αὐτὸν , καθὰ καὶ τὸν βασιλέα , νήπιον ἔχειν ὡς εἰς ἐκείνον ἐπαναστραφέντα . διὸ οὐδὲ ῥητῶς εἶπεν ὅτι ἀπέστρεψεν τὰς νῆας ὁ Ὀδυσσεύς αὐτὸς ἐκείνος , ἀλλ’ οἱ ἄμφ’ Ὀδυσσέα . Ὅρα δὲ ὅτι δυναμενος ὁ ποιητὴς ποιηλομεῖν τὴν Ὀδυσσείαν αὐτὴν ὁμοίως τῇ , ἐμμεῖν καὶ πολυμήτη , ὅμως οὐκ ἐχρῶντο οὕτως . ἐνδιακρίμενος , ἐξῆν καὶ οὕτω γράψαι * καὶ οὕτως . τὸ μὲν δηλαδή , ἐκ τοῦ μήτις ἢ βουλή . τὸ δὲ , ἀπὸ κινήσεως τοῦ μῆδου ῥήματος ἐξ οὗ καὶ ὁ ἀρχιλομήτης . Ὅτι τῷ Νέστορι ἐν Ἠρίοις οἴκαδε ὁ πλοῦς διὰ Λέσβου ἐγένετο καὶ τῶν ἑφεξῆς νήσων . φησὶ γὰρ ὁ Νέστωρ ὅτι ὡς εἰς ἡμᾶς ἐλθόν Μενέλαος , ἐν Λέσβῳ ἐκῆδε δολιχὸν πλοῦν ὁρμαίνοντας , οἱ σὺν ὁρμαίνοντας . ἢ διακοσμητικὴν ὡς τὸ , ὥρμησε δ’ ἀνὰ θύμους ἄτα ὁρμαίνευσιν τὴ ὁρμαίνον , φησίν . ἢ καθύπερθε Χίου ποιεῖται παπλωσίσαν , νήσων ἐπὶ Ψυρίης , αὐτὴν ἔχουσα τὴν Χιον ἐπ’ ἀριστερᾷ ἔχουσα . ἢ ὑπὲρθε Χίου παρ’ ἡμεῖς Μίμαντα . τοῦτο δὲ , ἐπαπαρῶς λέγω . ὡς δυνατὸν ὄν καὶ οὕτως , καὶ οὕτω πλεῖσαι . δήλον δὲ ὡς ὑπάρχει μὲν Χίου πλέα , ὁ ἐπ’ ἀριστερὰ ἐκείνη ἀφείς . ὑπὲρθε δὲ , ὁ παρὰ τὸν Μίμαντα . Ἰστέον δὲ ὅτι ἡ μὲν Λέσβος , νῆσος παντάπολες . ἔχουσα πόλεις , Λέσβον ἀφ’ ἧς καὶ ὀνόμαστα . Ἀντίσσαν ἢ Ἰσσαν . Πύρραν . Μήθυμναν . καὶ Μιτυλήνην ἐξ ἧς ἡ νῆσος ἔχει ἄρα τὸ ὄνομα ὡσαύρ πάλαι ποτὲ ἐκ τῆς Λέσβου . περὶ ἧς καὶ ἐν Ἰλιάδι τὰ δέοντα εἴρηται . ταύτης παρόντων καὶ τὸ Λέσβιον ποτήριον τε καὶ τι λουτρόν . μακρὰ δὲ τις Λέσβον ἀρχοῦσα κεῖται καὶ ἐν ταῖς κατὰ τὴν Ἰλιάδα λυταῖς . Τὸ δὲ πλοῦν εἰ καὶ συναρροῦσαν ἄλλοι ὡς ἐν μὴ παραλλήλα τὰ αὐτὰ σύμ*φωνα εἶναι καὶ’ Ἡροδιανὸν αὐτῶν , ὁ δὴ γίνεται καὶ ἐν τῷ Σαπφοῦς καὶ ἄλλοις μυρίοις ἢ συναλείγονται εἰς τὴν οὐ δίφθογγον , ἀλλ’ Ὦμηρος ἀναλόγως γράφει καὶ οὐδὲ πόρρω συμνότητος . καθὰ καὶ τὸ νῦν καὶ ῥῶον . ἀμείψ , ἀλλὰ παρ’ ἄλλοις εἶναι καλά . Χίος δὲ κατὰ τὸν γεωγράφον περὶ ἧς καὶ ἐν τοῖς τοῦ περιηγητοῦ ἑφάφη , περίπλουν ἔχει σταδίων ἑκακοσίων . ναύσταθμος δὲ αὐτῇ , νηῶν ὀγδοήκοντα . εἰς δὲ φησι καὶ ἄλλος φονίκων . ὅτι δὲ ἀμφισβητοῦσιν Ὦμήρου Χίου , ἐν τῇ Ἰλιάδι γέγραπται . ἀπὸ ταύτης δὲ καὶ παροιμία τὸ , Χιαστὶ τύλλειν . ὡς τῶν Χίων παρατιλλομένων κατὰ τοὺς παλαιούς . καὶ ἑτέρα παροιμία κειμένη παρ’ Ἑρμό - λυδῳ τὸ , Χίος δεσπότιν ὤνησατο , ἐπὶ τῶν βλαπτομένων ἐκποδὲν προσώπων μειδιωμένων ἐπ’ ὀφελεία . Χίος γὰρ φασὶ πρῶτος χρησάμενος ὀνητοῖς ἀνδραπόδοις , ἐμήνυσε τὸ δαιμόνιον . διὸ καὶ ἐξελέχθισαν πολλὰ ὑπὸ δοῦλων ἀποσταντῶν καὶ ἐπαναστάντων αὐτοῖς . οὐδὲν δὲ αἱ ῥηθεῖσαι παροιμίαι διό , ἐκεί - θεν καὶ Χίος λόγος , τὸ ἀποτιλλήναι φασὶ τὴν κεφαλὴν τὸ μέσον . ὡς οἶον , λόγον ἀπολιπόντων . ὅτι δὲ καὶ τὸ χιόδηλον ἀπὸ Χίας ἱστορίας εἴληπται ὡς οἷον χιόδηλον , οἱ ἐτυμολόγοι δηλοῦσιν . ἢν μὲν γὰρ καιρὸς ὅτε Ἀθηναῖοι προσέσχον τοῖς Χίοις . ὥστε καὶ θύοντες , ἠλ*γοντο ἀγαθὰ γενέσθαι αὐτοῖς καὶ τοῖς Χίοις . ἐπει δὲ ποτὲ αὐτοῖς καὶ ἄλλως τὰ τῆς τύχης , καὶ ἐμισοῦντο ὑπὸ Ἀθηναίων οἱ Χίοι . ὅτε καὶ τοῦ χαρακώματος ὅσον ἀρχαίων ἦν ἐν Ἀθήναις , χιάζοντες οἱ πολῖται τοῦτο εἰ τὸ χ στοιχεῖον ἐντυ - ποῦντες , ἐσημαίνοντο οὕτως τὴν τοῦ χρώματος φανλότητα . αἰνιττόμενοι ὡς οὕτως ἀναβάλλονται καὶ τοὺς Χίους ὡν καταρχα τὸ χ . καὶ ὀνομάζω το τοῦτον νόμισμα , χιόδηλον Ἰωνικώτερον , ὡς οἷον χιόδηλον . ὁ ἐστι δηλοῦντων διὰ τοῦ χ . πλεονάσσαντος τοῦ βήτα , διὰ φωνῆς ὀρχον . ὡς καὶ ἐν τῷ ἐκλῆδασσα παρὰ Ἀντιφῶντι καὶ ἐν ἑτέροις πολλοῖς . Ὅτι δὲ τῇ Χίῃ γησὶ παρωνόμασται καὶ τις
Lemmas: οὗτος ὁ ὗς . ἥλιος δέ δύο , οὐ εὐθύς εἰς βουλή ὁ ἀπόμαχος , ὁ μέγας μή ἐπιχέω εἰς χόρος ἐμβρωματίζω . ἐπί δέ καί ἐπεύχομαι μέν , πρῶτος εἄν αὐτός οὗτος κακῶς ἐπί ὁ ἐφοράω , οὖον μέντοι καί ἀγρός . ἐπεί καί Σμύθι κατά ὁ ἱστορία , ὅσος περί πόρος βουλεύω , χρυσός ἐσθλός νίφω . ὁ δέ οἶνος βαρέω , καί παραβαίνω αὐτός , ὅσπερ καί παρά - βαίνω λέγω Φιλοκτήτης , ὡς γιγνώσκω απιλις Ἀντώνιος . ὡς λέγω καί ὅτι παραβαίνω ὁ ἰατρικός καί Πέπλη - ῥώννυμι ὁ κεφαλή ὑπό κρασί . ὁ δέ οἶνος βαριζομενω , καί οἶνος βαριζομενω αλλοχοω συνήθης λέγω . ὁ δέ Μῆδος μυθιστορευς , σὺ*ν , ὅστις καί αὐτός Ἀττικός ὡς καί ἄλλος μοῖρα ὄνομα - ὅς ὅς καί ὁ , δαίτης δανυμενω . καί παρά Σοφοκλῆς ὁ πῶς δήω λέγω λόγος φαίνω . καί ἔτι . ὁ δέ ἐκ ὁ ὁμιλία μήθω κακός τε καί ἄκοσμος δηλόω ὁ ποιητής , ἔνθα γιγνώσκω ὡς ἐπί ὁ βασιλεύς ἵστημι καί λογομαχέω , ἀφοράω μετά ἐγώ ὁ λαός ἀνυπτάκτως , εἵνω αὐτός ὁ ἀγορά ἧμαι οὐ κωλύω . Νότα δέ θαλερότης ὥσπερ καί παιδάδος , ὁ ἐπι - Γάννα . ἐκ μεταφορά ὁ ἐπί ὁ παμίων ζῷον καί πατέω ἐν ὁ παιδαλος ἀγρέω . πίσσα μέν - ὁ θάλασσα ὁ γαληνωσία , ἐκ ὁ ἄλλος ἐπί ἀναπαύω κατακλίνω ὕπειμι . καί πάσχω δέ ὕπειμι ἐφοράω λέγω . καί λάμπω ἥστιος . ὁ δέ Δάνον χόλος Ἀθηναῖος , παλαιολογέω ὁ βαρυμεις καί δυσμετάστατος αὐτός εἰς ὁ άχολος . ὁ δέ εξαχιιστημι , νόσος δηλόω καί ὁ Δάνον χόλος ἀχίστως δαιμόνιον . ὁ δέ νήπιος , συνήθης καί ὁ αναμεθιζω . ὡς ὁ βασιλεύς μικρόθυμος ὁ θέω ἡγασμένου καί ὁμοίως παλίντροπος . ὅσπερ οὐδέ Ἰάμβλιχος παραδέχομαι ὅπου περί εὐχή φιλοσοφέω . ὁ δέ πείθω , μέσος ἔχω . δηλόω γάρ καί ὁ πείθω ὁ Ἀθηναῖος καί ὁ πῃ - ἵημι ὁ Ἀθηναῖος . εἰς σύ χαλεπός ἔπος , οὐ ἀμάω ὁ ποιητής , ἵνα μηδέ ἐνταῦθα ὁ Νέστωρ παρολογησῇ , ὁ μή δέ ὁ ὁ Λόχιος διαντάω φράσις κακία ὡς πρό ὀλίγος φράζω . ὁ δέ τρέπω νυός , τατός εἰμί ὁ πείθω . ὁ δέ οἴκαδε ἵημι , ὅμοιος ὁ νοστέω - σός . διό εἶπον οἴκαδε μένω , ἐπιζέω . Ζεύς δέ οὔπω μήδομαι νόστος . ὅσα δέ καί ὅτι ὁ μέν ἐν Ἰλιάς φιλοβασιλεύς Νέστωρ , ὁ συμφέρω στοχάζομαι , ἔχω φεύγω , μή καί παραλαβή ὁ ἐκ δαιμό - Μύκονος κακός , καί Όμα δόξα καί αὐτός νήπιος κατά ὁ Ἀτρείδης . ὡς πολυχαιρω ὁ Ἰλιάς εἶπον ὁ φεύγω , ἐνταῦθα μέν ἐκρινέω . οὔτε ἐκεῖ φθέγγομαι εὐχενῶς , καί νῦν δέ , κρίνω κακῶς . Ὁδυ - σεύς δέ ὁ βασιλεύς ἐπί κακός οἰκέω χαρίζομαι . οὗτος γάρ δηλόω ὁ , Ἥρα φέρω ὁ εἰμί Χάρων . ὅσπερ επιγραω φημί ὁ ὑστίων . γίγνομαι δέ ὁ Ἥρα κατά ὁ παλαιός , ἀπό ὁ ἥρως ἀείρω ὁ ἐπιθυμητός , ὡς ζώπτον ζώπανον . πληθυντικός , ἐρατός . καί ἀποκοπή , Ἥρα . ὁ δέ φεύγω , ἕπω - δαίω δηλόω πλόος ὁ εἰς ἀποφυγή κακός . διό καί ὁ Μομὸν φεύγω ἐκ Τροία τότε φημί , ἐπι - μένω ὁ λέγω . ὁ δέ , φεύγω ἐπεί γιγνώσκω ὁ δή κακός μήδομαι δαίμων , ἐπί ἧμαι ἄλλος προμηδευσα - δίδωμι μένος φεύγω ἐκ δαιμόνιος κακός . ὥσπερ στάσις ἐριστικός δηλωτικός * ὁ , ὡς ὁ μέν χαλεπός ἀμειδέω - μένω ἔπος , ἵστημι . ὁ δέ ανυρουω ἐγώ θεάομαι . δίχα δέ Σμίνων ἐγώ βουλή . καί ὅσος ὁ ἐγώ πόνος ἐνταῦθα λέγω . πρό φραζίων γάρ , ἐγώ Ἀττικός φράζω . ὅτι2 ἀάω , ποιητικός ἐνταῦθα λέξις ἀντί ὁ , ἀναπλέω . νομίζω , ὅστις οὖον μόνος ὑπό ὅς Αντρές ἀρόω πίνω ἄνω , ἀλλά καί ἀσάφρων ὁ οἰόω κατά φρήν κοινόω καί ἐναντίος ὁ νηφάλιος καί γιγνώσκω . ὅτι2 Ὄμηρος εἶπον πῆμα κακός ἐν ὁ , ἐπί γάρ Ζεύς ἥρως πῆμα κακός , λαμβάνω ἐντεῦθεν ὁ ζηλωτής αὐτός Σοφοκλῆς , πῆμα ἄτη φημί . ὁ εἰμί ἄτη παροργαστικῶς . Αούν δέ πῆμα κακός ὁ Ζεύς , καθώς καί τός ἄντην πῶμα χηλός , ἀρόω ἁφή - ὅς πατέω . ἢ καί ἄλλως , ἀπαρτίζω . καθώς πως καί Ἐύμπος ἀφάριστος πίδαλα . ὅτι2 βαθύζωνος γυνή ὁ Τρώς φημί , ἀντί ὁ εὔστολος . ὁ δαμάρης γάρ , ὁ ὑποδύτης φημί , ως βαίνω ἐπισύρω . ἐν δέ εἄν ὑποδύτης , ὁ ὁ επινδυος ὑποκίμων . ὅτι2 σχῆμα ἐπαναφορά ὁ , ἥμισυς λαός ἔρπω Μένων παρά Ατρίδη ἀγα - μένος . ἥμισυς δέ ἀνέχω , ἐλαύνω . ὁ μέντοι ἀναχάντες ἐλαύνω , ὁ δέ μέλι ὅτε ἔρχομαι , ἐσθρόων δέ θεός μεγακήτης πόντος , οἶδα δηλωτικός . ἔνθα ὁράω ὁ , Μένων παρά Ἀγαμένονι . ἐτεμολογηκὸς γάρ τις τρόπος εἰμί , ὡς ὁ Ἀγαμένοντος παρά ὁ μέναι Έτυ - μολογουμενοω . Ἀναλήμαι δέ καί νῦν , ὁ ἀναπλέω ἐκ ὁ λιμήν . ὁ δέ στόρνυμι , πρωτότυπος εἰμί ὁ στόρνυμι καί καταστρώνω , ἀπό ὅς ὁ στρῶμα . εἰμί γάρ κοιμίζω θεώδης πόντος , εὐθύς καί καθίστημι λέγω εἄν . διό καί Ἡρόδοτος εὐδία γράφω , φημί . παύω ἄνεμος καί ὁ χῶμα στόρνυμι . διό εὐλογέω καί αὐτός ἐντεῦθεν ὁ ἀρχή λαμβάνω , καί συνάγω κλείδων . λέγω δέ ὁ ποιητής στόρνυμι ὁ πόντος , πρός πειρασιοτηταω ὁ θαλάσσιος . πείρω γάρ ἄνεμος καί στορέννυμι ὁ πόντος , αναχαιος ἐλαύνω . ὁ περ εἰμί δύο πλόος . ὁ μέντοι πρῶτος πλόος , μετά ὀλίγος εἰμί ὑπέρ ἡμεῖς οὕτως ὥσπερ καί ὁ ναῦς μηδέ ὅσος διατρέχω . ἰστέον δέ καί ὅτι ὁ περί θαλάσσιος ζῷον εἰς ἰχθύς διαχωρίζω καί εἰς χαίτη , Ὥμηρος διά αὐτός . ποτέ μέν ἰχθυάω πόντος φημί , ἢ ἰχθυάω κέλευθος ὡς μετά ὀλίγος ἔχω . ποτέ δέ , μεγαχῆτα πόντος ὡς ἐνταῦθα . ὅτι2 ὡσάρ ἐν ὁ ἑξῆς σχέλιον ὕπνος φημί κατά λόγος βαρύτης , ὁ βλάπτω , οὗτος καί ἐνταῦθα λέγω σχέλιον . οὗτος δέ καί ἐν Ἰλιάς εἶπον . καί ὁ αἰτία ἑφάφη ἐκεῖ . ὅτι2 ὁ Ὀδυσσεύς , ἄναξ δεξιόροια ποιηλομητήν ὁ Νέστωρ καλέω , θερα - πεῖα ὁ ἀρχαῖος Ὀδυσσεία Τηλέμαχος . ποιέω δέ οὗτος , ἵνα μή δόξα καί αὐτός , καθά καί ὁ βασιλεύς , νήπιος ἔχω ὡς εἰς ἐκεῖνος ἐπαναστρέφω . διό οὐδέ ῥητός εἶπον ὅτι ἀποστρέφω ὁ ναῦς ὁ Ὀδυσσεύς αὐτός ἐκείνος , ἀλλά ὁ ἀμφί Ὀδυσσεύς . Ὅρας δέ ὅτι δύναμαι ὁ ποιητής ποιηλομεῖν ὁ Ὀδυσσεία αὐτός ὁμοίως ὁ , ἐμέω καί πολυμήτης , ὅμως οὐ χράω οὕτως . ἐνδιακρίνω , ἔξεστι καί οὗτος γράφω * καί οὕτως . ὁ μέν δηλαδή , ἐκ ὁ μῆτις ἢ βουλή . ὁ δέ , ἀπό κίνησις ὁ Μῆδος ῥῆμα ἐκ ὅς καί ὁ ἀρχιλομήτης . ὅτι2 ὁ Νέστωρ ἐν ἠρίον οἴκαδε ὁ πλόος διά Λέσβος γίγνομαι καί ὁ ἐφεξῆς νῆσος . φημί γάρ ὁ Νέστωρ ὅτι ὡς εἰς ἐγώ ἔρχομαι Μενέλαος , ἐν Λέσβος κήδω δολιχός πλόος ὁρμαίνω , ὁ σύν ὁρμαίνω . ἢ διακοσμητικός ὡς ὁ , ὁρμάω δέ ἀνά θύμος ἄτη ὁρμαίνω ὅς ὁρμαίνω , φημί . ἢ καθύπερθεν Χίος ποιέω παπλωσισαω , νῆσος ἐπί Ψυρίη , αὐτός ἔχω ὁ Χῖος ἐπί ἀριστερός ἔχω . ἢ ὕπερθεν Χίος παρά ἐγώ Μίμας . οὗτος δέ , ἐπαπαρῶς λέγω . ὡς δυνατός εἰμί καί οὕτως , καί οὗτος πλέω . δῆλος δέ ὡς ὑπάρχω μέν Χίος πλεῖος , ὁ ἐπί ἀριστερός ἐκεῖνος ἀφίημι . ὕπερθεν δέ , ὁ παρά ὁ Μίμας . ἰστέον δέ ὅτι ὁ μέν Λέσβος , νῆσος παντάπολες . ἔχω πόλις , Λέσβος ἀπό ὅς καί ὀνομαστός . Ἄντισσα ἢ Ἴσσα . Πύρρα . Μήθυμνα . καί Μιτυλήνη ἐκ ὅς ὁ νῆσος ἔχω ἄρα ὁ ὄνομα ὡσαύρ πάλαι ποτέ ἐκ ὁ Λέσβος . περί ὅς καί ἐν Ἰλιάς ὁ δήω εἴρω . οὗτος πάρειμι καί ὁ Λέσβιος ποτήριον τε καί τίς λουτρόν . μακρός δέ τις Λέσβος ἄρχω κεῖμαι καί ἐν ὁ κατά ὁ Ἰλιάς λυτός . ὁ δέ πλόος εἰμί καί συναίρω ἄλλος ὡς ἐν μή παράλληλος ὁ αὐτός σύμφωνος εἰμί καὶι Ἡρωδιανός αὐτός , ὁ δή γίγνομαι καί ἐν ὁ Σαπφώ καί ἄλλος μυρίος ἢ συναλειγοντ εἰς ὁ οὖον δίφθογγος , ἀλλά Ὥμηρος ἀνάλογος γράφω καί οὐδέ πόρρω συμνοτητη . καθά καί ὁ νῦν καί ῥῷον . ἀμείβω , ἀλλά παρά ἄλλος εἰμί καλός . Χίος δέ κατά ὁ γεωγράφος περί ὅς καί ἐν ὁ ὁ περιηγητής ἑφάφη , περίπλους ἔχω στάδιος εκακοθεος . ναύσταθμον δέ αὐτός , ναός ὀγδοήκοντα . εἰς δέ φημί καί ἄλλος φονικός . ὅτι δέ ἀμφισβητέω ὅμηρος Χίος , ἐν ὁ Ἰλιάς γράφω . ἀπό οὗτος δέ καί παροιμία ὁ , χιαστί τύλλος . ὡς ὁ Χῖος παρατίλλω κατά ὁ παλαιός . καί ἕτερος παροιμία κεῖμαι παρά έρμος - Λυδός ὁ , Χίος δεσπότις ὀνίνημι , ἐπί ὁ βλάπτω ἐκποδίζω πρόσωπον μειδάω ἐπί Οφέλεια . Χίος γάρ φημί πρῶτος χράω ὀνητός ἀνδράποδον , μηνύω ὁ δαιμόνιον . διό καί ἐκλέγω πολύς ὑπό δοῦλος ἀφίστημι καί ἐπανίστημι αὐτός . οὐδείς δέ ὁ εἴρω παροιμία διό , ἐκεῖ - τίθημι καί Χίος λόγος , ὁ ἀποτίλλω φημί ὁ κεφαλή ὁ μέσος . ὡς οἶος , λόγος ἀπολείπω . ὅτι δέ καί ὁ χιοδηλος ἀπό Χῖος ἱστορία λαμβάνω ὡς οἷος χιοδηλος , ὁ ετυμολόγος δηλόω . εἄν μέν γάρ καιρός ὅτε Ἀθηναῖος προσέχω ὁ Χῖος . ὥστε καί θύω , ἠλ*γοντο ἀγαθός γίγνομαι αὐτός καί ὁ Χῖος . ἐπεί δέ ποτέ αὐτός καί ἄλλως ὁ ὁ τυγχάνω , καί μισέω ὑπό Ἀθηναῖος ὁ Χῖος . ὅτε καί ὁ χαράκωμα ὅσος ἀρχαῖος εἰμί ἐν Ἀθῆναι , χιάζω ὁ πολίτης οὗτος εἰμί ὁ χ στοιχεῖον Έντυ - πούντα , σημαίνω οὕτως ὁ ὁ χρῶμα φανλοτηταω . αἰνίσσομαι ὡς οὕτως ἀναβάλλω καί ὁ Χῖος ὡς καταρχή ὁ χ . καί ὀνομάζω ὁ οὗτος νόμισμα , χιοδηλος ἰωνικός , ὡς οἷος χιοδηλος . ὁ εἰμί δηλόω διά ὁ χ . πλεονάζω ὁ βήτα , διά φωνή ὄρχος . ὡς καί ἐν ὁ ἐκλῆδασσα παρά Ἀντιφῶν καί ἐν ἕτερος πολύς . ὅτι2 δέ ὁ Χῖος γησὶ παρονομάζω καί τις