eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1866
κειμηλίῶν πολλῶν καὶ ἐσθλῶν , εἰ καὶ ἄλλως ψευδεῖται , πολλὰ μὲν ἐκ τοῦ αἰτίζειν αὐτὸν λέγων ἔχειν , πολλὰ δὲ καὶ ἐκ Φαιάκων . φησὶ γὰρ πρεσβύτως , ὡς πρὸς ἀγυρτὴν ἄνδρα , ὡς πάλαι ἂν ἤην ἐνθάδ’ Ὀδυσσεύς , ἀλλ’ ἄρα οἱ τὸ γε κέαρ εἴσατο θνημό , χοίματ’ ἀγυρτάζων πολλὴν ἐπὶ γαίαν ἰόντι . καὶ εὐθὺς ἐπάγει · ὡς περὶ κέαρ πολλὰ οἴσιν Ὀδυσσεύς , ὡς ἀνωτέρω ἐφρέθη . μέμνηται δὲ ἀνακρελαιοτικῶς καὶ νῦν καθὰ καὶ ἐν τοῖς πρὸς Εὐμαῖον τοῦ τῶν Θεσπρω - τῶν βασιλέως Φείδωνος . λέγει δὲ καὶ τοὺς τρεῖς * στίχους δι’ ὧν ἐκεῖνος ὕμνει περὶ τοῦ Ὀδυσσέως ἀποσπένδων ἐνὶ οἴκῳ . καὶ τοὺς ἑτέρους δὲ τρεῖς στίχους τοὺς περὶ τῆς δεῖξης τῶν τοῦ Ὀδυσσέως κτημάτων καὶ τῆς αὐτῶν ποσότητος . καὶ τοὺς τέσσαρας στίχους τοὺς περὶ τῆς ἐς Λωδῶνην ἀπελεύσεως τοῦ Ὀδυσσέως , φράσας μὲν ἀπαρλλακτῶς αὐτὰ ἐκεῖνα τὰ ἔπη , μετατάξας δὲ τὰς ἐννοίας . καὶ τὸ μὲν ὑστερον ἐν τοῖς ἐκεῖ τῷ , ὧνπερ πρὸς ἐμ’ αὐτόν , πρῶτον ἐνταῦθα θ·ις , δεύτερον δὲ τὸ ἐκεῖ πρῶτον , τὴν τῶν κτημάτων δηλαδὴ ὑπόδειξιν , τρίτον δὲ τὸ ἐκεῖσε δεύτερον τὸν περὶ τῆς Λωδῶνης λόγ·ον . οἷδε γὰρ ὁ πολὺς ῥήτωρ Ὅμηρος , ὡς διαφορὰν γραφῆς ποιεῖ καὶ ἡ τῶν νοημάτων μετάταξις . Ἱστέον δὲ ὅτι τὸ ἤην ταυτὸν ἐστὶ τῷ ἤν , πλουσιασμὸν τοῦ ἡ παθόν . Καὶ ὅτι τὸ ἀγυρτάζειν , ἐξ οὗ καὶ ὁ ἀγυρτης , αἰτίζειν ἐν τούτοις ἔφη , εἰπών · ἄγει κειμήλια πολλὰ καὶ ἐσθλὰ αἰτίζων , ἄλλο τι ὂν παρὰ τὸ πτωχεύειν . ἐκεῖνο γὰρ τῶν πάντ᾽ ἀτόρων ἤν , οἷος Ὀδυσσεὺς ὁ φαινόμενος πτωχὸς καὶ πρὸ αὐτοῦ ὁ Ἰρος . Ὅτι δὲ τὸ ἀγυρτάζειν καὶ ἀγείρειν λέγεται , διῴθον ἐκ τοῦ , ὅσα ξυναγείρατ’ Ὀδυσσεύς . Τὸ δέ , ὧμνε πρὸς ἐμ’ αὐτόν , τοιοῦτόν τι ὡς εἰ τις εἴη , * ἡ τὴν σὴν ἱερὰν κεφαλὴν , καὶ οἷος ὁ τῆς Ἥρας πρὸς τὸν Λία ὄρχος ἐν Ἰλιάδι , ἐπονηρημένος τὸ αὐτοῦ κουριδίων λέχος . Περὶ δὲ Λωδῶνης τῆς πολυθρυλήτου καὶ προγέγραπται , καὶ ἐν τοῖς τοῦ περιηγητοῦ δὲ δηλοῦται . μέμνηται δὲ αὐτῶν καὶ ἡ Ἰλιάς . Ὅτι κερδαλέου ἀνθρώπου ἔπαινον ὁ ξένος Ὀδυσσεὺς ἑαυτῷ ἐπιλαλεῖ ἐν τῷ , ὡς περὶ κέαρ πολλὰ κατὰ θνητῶν ἀνθρώπων , καθὰ προεχράγη , οἶδ’ Ὀδυσσεύς . οὐδ’ ἂν τις ἐρίσσις βροτὸς ἄλλος . λέγει δὲ οὕτως ἐν ἐπηχῷ τῆς γυναικός , οἷα ἐν εἴδῳ ἑαυτόν . καὶ οὕτω λαλῶν τάλιςθες * καὶ νῦν περὶ ἑαυτοῦ φιλοτίμως καὶ οὐδὲ ξῶ μεγαλοπρεπείας . Ἱστέον δὲ ὅτι τὸ , οὐδ’ ἂν τις ἐρίσσι βροτὸς ἄλλος , διασαφηντικόν ἐστι τοῦ , περίουδε κέαρδε πολλὰ . ὁ γὰρ οὐχ ἂν τις ἐρίσσιε κέαρδε εἰδότι , κέαρδε ἐκεῖνος περίοιδε . καὶ ἄλλως δὲ εἰπεῖν , ταυτὰ εἰσιν ἄμφω . διὸλον γὰρ ὅτι ὁ τῶν ἄλλων περιττότερος εἰδέναι κέρδεα οὐδ’ ἂν ἔχοι τὸν ἐρίσσοντα . Ὅτι κείται χρονι - κὸν ἐνταῦθα τὸ ἄγχι , οἷον , ὡς ὁ μέν , οὕτως ἐστὶ σὸς καὶ ἐλεύσεταί ἤδη ἄγχι μᾶλα , τουνεστὶν ἐγγὺς μετ’ ὀλίγον . διὸ καὶ ἐρμηνύων ἐπάγει · οὐδὲ ἡρόν ἀπεσσεῖται . * Ὅτι δὲ Αἰολικόν τὸ ἐσείται ἐκ τοῦ ἐσῶ ἐσοῦμαι , ἐδηλώθη καὶ ἄλλαχοῦ . Ὅτι τοὺς προδιασαφηνέντας ὀρχω - μοτικοὺς πέντε στίχους , οὓς φθάσας ἔφη πρὸ τούτων ὁ Ὀδυσσεὺς πρὸς Εὐμαῖον , ὧν ἀρχὴ τὸ , ἵστω νῦν Ζεὺς ἱστίη τ’ Ὀδυσῆος καὶ ἐξῆς , λέγει καὶ νῦν πρὸς τὴν γυναῖ*κα , διομύμενος ὡς καὶ ἐκεῖ , περὶ ἀκριβῆ τριακάδα σεληνιακοῦ μηνὸς εἰθεῖν τὸν Ὀδυσσέα οἴκαδε , ὁποία ἡ αὐρίον · εἰ καὶ αὐτὸς ἀορίστως εἰπών , ἐπέκρυψεν αὐτήν · ἡ Πηνελόπη δέ , τοῦτο μὲν μὴ λογισαμένη , ἀποδεξα - μένη δὲ εἰ καὶ τοῦδε τοῦ λυκάβαντος ἐλεύσεταί , ὑπισχνεῖται φιλότητά τε , ὡς καὶ ἄλλαχοῦ ἐφρέθη , πολλὰ τε δῶρα ἐξ ὧν ὁ ξένος μακαρίζοιτο ἂν . ἐνταῦθα δὲ κείται καὶ ὁ γὰρ σύνδεσμος οὐχ αἰτιολογῶν , ἀλλὰ πάντῃ ἀργὸς ἐν τῷ , αἰ γὰρ τοῦτο ξεῖνε ἔπος τετελεσμένον εἴη . εἶτα καὶ δυσπιστοῖσα ἡ γυνή , ὁ καὶ ἐθέλει πάντως ὁ Ὀδυσσεύς , ἐπάγει δυσελπιστίας ῥήματα καὶ ψόγον οἴκων δυσδιανομήτων . φησὶ γάρ · ἄλλα μοι ὧδ’ ἂνὰ θυμὸν ὀίεται , ἥκουν φράινται , ὡς ἐσται περ , οὐτ’ Ὀδυσσεὺς ἐτι οἴκον ἐλεύσεταί οὔτε σὺ πομπῆς τεύξη . ἐπεὶ οὗ τοι σημαντορέες εἰσιν ἐν οἴκῳ , οἷος Ὀδυσσεὺς ἔσχε μετ’ ἀνδράσιν , εἴ ποτ’ ἤν γε , ξείνους αἰδοίους ἀποπεμπέμεν ἤδε δέχεσθαι . ὁ δὴ προ - θύστερόν ἐστι . πρῶτον γὰρ τὸ δέχεσθαι , * εἶτα τὸ ἀποπέμπειν , Ἱστέον δὲ ὅτι τὴν ῥηθεῖ - σαν τριακάδα οἱ ὑστεροὶ Ἀττικοὶ ἔνην ἐκάλουν καὶ νέαν , ὡς εἴ τις εἴποι παλαιῶν καὶ νέαν . τὸ μὲν γὰρ τῆς τριακάδος ἤδη πως πεπλαιωται συμπαροψιχόμενον τῷ πεφθινηκότι μηνί . φασὶ γὰρ οἱ σχολιασταί , ἔνον καλεῖσθαι τὸ παλαιὸν καὶ παροψιχμένον , ὅθεν δηλαδὴ ἡ ἔνη δι’ ἐνὸς ν , εἰ καὶ τινες διπλάζουσιν αὐτό , καθὰ ὑποδηλοὶ καὶ τὸ , ἐστ’ ἐννηγὶ παρ’ Ἡσιόδῳ , τὸ καὶ Ἰωνικῶς μὲν ψιλούμενον , παρὰ τινων δὲ δασυνόμενον , οἱ καὶ τὸν ἕνον ἐδάσυνον . ἀλλ’ , ὁ περ ἐλέγετο προσεχῶς , τὸ μὲν τῆς τριακάδος , ὡς εἴρηται , ὤχετο , τὸ δὲ νῦν ἀπήρξατο ἐν τῇ ἕνη , ἢ τίς ἐστι νουμηνία . ὧθεν καὶ μῶχος ἡ τοιαύτη λέγεται ἀρχὴ τοῦ μηνὸς παρὰ τῶν τινὶ παλαιῶν . ἐπιτήδης δὲ ὁ ποιητὴς τοιαύτην ἡμέραν τὴν καὶ ἰσομέ - την , ὡς ἐφώθη , αὐριον ἐπελέξατο τῇ τοῦ Ὀδυσσέως ἐπανόδῳ , ἵνα τι σχοῖν φιλοσοφήσειν ἐν τοῖς ἐξῆς καὶ περὶ ἡλιακῆς ἐκλείψεως , ἥ οὐκ ἐν ἄλλῳ γίνεται καιρῷ , ἀλλ’ ἐν αὐτῇ συνόδῳ ἡλίου καὶ σελήνης . Ὅτι δὲ τὸ ἕνη καὶ νέα βούλεται λέγειν τὴν οἴουεὶ παλαιῶν καὶ νέαν , δηλοῖ καὶ ὁ κωμικὸς , ἐνθα παίζων φησὶ περὶ αὐτῆς , πῶς ἂν ἡ αὐτὴ γένοιτο γραὺς τε καὶ νέα γυνή ; “ Ὅτι ἀκούουσα ἤδη Πη - λειόπη ἐκ τοῦ ξένοῦ Ὀδυσσέως , ὡς τὸ κλέος αὐτῆς οὐρανὸν * εὐρὺν ἰχάνει , φιλοτιμεῖται ἀγαθὴ φανή - ναι αὐτῷ . ἐπὶ δὲ καὶ περιαντολογεῖ ἥρεμα καὶ αὐτή , καθὰ καὶ πρὸ ὀλίγων ὁ ξένος . γραφε γοῦν Ὀμηρος , ὡς ἐκείνους ταῖς ἀμφιπόλοις ἀποῖναι τούτων καὶ κατευθύνειν εὐνήν , ἵτοι στρώσαι . ἦν δὴ εὐνήν καὶ ἐμμηνέων δέμνια φησὶ καὶ γλαΐνας καὶ ρήγεια σιγαλάεντα , ὡς ἂν εὐ θαλπιῶν ἢ ὑφὲν εὐθαλπίων χρυσόθρονον ἤδ’ ὑπται . ἧσθην δὲ μᾶλα ἤρα τούτ᾽ ἐπὶν ἐν ὀρθρῷ , καθὰ πολλαχοῦ κέται , λοῖσσα τε χρύσαι τε · ἄ περ οἰκεῖα εἰς ξένου ἱποδοχὴν λέγεσθαι . εἶτα ἐπάγει ἡ γυνὴ καὶ ἀπελὴν κατὰ ἐπιρείας τῆς εἰς τὸν ξένον , εἰποῦσα · τῷ δ’ ὀλίγον ὡς ἂν τούτων ἀνιάζῃ θυμοσθέρος , οὐδὲ τι ἔργον ἐνθ’ ἄδ’ ἐπὶ πρήξει · ἢ καὶ ἄλλως , οὐδὲ τοι ἔργον ἐνθ’ ἄδε τι πρήξει μᾶλα περ καηλοήμερος αὐτὸς . καὶ εὐθὺς ἐπισυνείρουσι περιαντομῶδες ὡς ἐφώθη , ἐπαίνον ἑαυτὴς φησὶ · πῶς γὰρ ἐμεῦ σὺ ξεῖνε δαΐσαιο εἰ τι γυναικῶν ἀλλῶν πορὶμο γόνυ καὶ ἐχέφρονα μήτιν , εἰ κεν αὐσταλέος πακὰ εἰμένος ἐν μεγάροισι δαινύῃ ; τούτοις δὲ ἐπι - πλέκουσα καὶ γνωμικῶν προτρεπτικῶν εἰς ἀρεσότητα φησὶν · ἄνθρωποι δὲ μινυνθ’ ἄδιοι τελέθουσιν · ὡς μὲν ἀπηρὴς αὐτὸς ἦ καὶ ἀπηρία εἰδῇ , τῷ δὲ καταφώνται πάντες βροτοὶ ἀλγε’ ὀπίσω ζωῇ · αὐτὰρ τεὸν εὔτι γ’ ἐφευώονται ἅπαντες · ὡς δ’ ἂν δηλαδὴ ἐκ τοῦ ἐναντίου ἀμύμων * αὐτὸς ἦ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ , τοῦ μὲν τε κλέος εὐθὺ διὰ ξείνου φροέουσι πάντας ἐπ’ ἀνθρώπους , πολλοὶ δὲ μιν ἐσθλὸν ξείπον . ὡς τε φησὶ καὶμοὶ τὸ κλέος ἐσθλόν , εἰ οὕτω ποιῶ . ποιοῦ δὲ πάντως , ὡς καὶ σὺ φῆς ὁ ξένος · καὶ οὕτω μὲν αὐτὴ πιστικῶς . ὁ δὲ ξείνος Ὀδυσσεὺς ἀναινεῖται τὴν ξένιν αὐτῆς ταύτην , ἐν οἷς ἐρεῖ πῖθανός . Τὸ δὲ , πορίεμο γόνυ καὶ ἐχέφρονα μήτιν , μαρτυρεῖ καλῶς περιίφρονα τὴν Πηνελόπην λέγε - σθαι . Τὸ δὲ δαΐσσαι καινῶς γενικῇ συνέταξεν , εἰπών · πῶς γὰρ ἐμεῦ δαΐσσαι . ποιεῖ δὲ τοῦτο καθ’ ὁμοιότητα τοῦ εἰδέναι , ὁ καὶ αὐτὸ γενικῇ ποτὲ συντάσσεται . Αὐσταλέος δὲ καὶ κατὰ διάλυσιν αὐσταλέος ὁ αὐχμῶν , ἀπὸ τοῦ αὐω , ἐξ οὗ καὶ ὁ αὐχμὸς καὶ ὁ αὐχηρόδς . ἔοικε δὲ ἀπὸ τοῦ τοιούτου αὐω προϋπάρχων δισύλλαβον παράγωγον καὶ ὁ αὐτός , ἐξ οὗ αἰθὶς ὁ αὐστηρὸς καὶ ὁ αὐσταλέος . πάντως δὲ αὐσταλέος ὁ μὴ λουσάμενος καὶ χρυσάμενος . Ὁ δὲ κακὰ εἰμένος κακοεῖ - μων ἂν εἴη . Ὁ δὲ ἀπηρία εἰδὼς ἐτεροῖος τοῦ ἀπλῶς ἀπηρέος ἐστι , καὶ ὁ ἀμύμονα εἰδὼς τοῦ ἀπλῶς ἀμύμονος . ἀπηρία μὲν γὰρ καὶ ἀμύμονα ἔργα οἶδεν ὁ περὶ τὰ τοιαῦτα ἤδη ἐπιστήμων . ἀπηρὴς δὲ καὶ ἀμύμων οὐκ ἐξ ἀνάγκης ὁ τοιοῦτος , ἀλλὰ καὶ ὁ μὴ πω τέλειος εἰς τὸ κακόν , μηδὲ κατὰ τὸν ποιητὴν μαθὼν ἔργα κακά . Περὶ δὲ τοῦ ἐμιασθαι προείρηται ὅτι λοιδορίαν ἢ λέξις δηλοῖ · ὥστε τοιούτον καὶ τὸ ἐφευώονται , ἀντὶ τοῦ λοιδοροῦνται , ἐμπαίζουσιν , ἐφρίδονται . Τὸ δὲ κλέος διαφορίουσιν ἀντὶ τοῦ διαφέρουσι , διακομίζουσι πανταχοῦ . ὧθεν καὶ συν - διαφέρων τὸ συνυπομένειν . εἴρηται δὲ ὡς ἐκ μεταφορᾶς τῶν φορητῶν . ὁ μέντοι κωμικὸς ἐν τῷ δια - φορῶν σε ἐτιροῖμαι δηλοῖ σημασίαν τῆς λέξεως , ὡ καὶ ἡ συνήθιμα ἐπεσται . Τὸ δὲ , πολ - λοὶ μιν ἐσθλὸν ξείπον , ἀκοιθῶς ἐφρόθη , ὡς μὴ δυνατὸν ὄν ὑπὸ πάντων ἐπαινέσθαι τινα , ὡς περ οὐδὲ γνωρίζεσθαι . Ὅτι τραχυτέροῦ βίου ἐπιλογήν δηλοῖ τὸ , ἤτοι ἐμοὶ γλαΐναι καὶ ρήγεια σιγαλάεντα ἠχθητο , ὥτε πρώτων τόδε τι γέγονε . κειω δ’ , ὡς τὸ πάρος περ ἀὔπνους νύκτας ἔκανον . πολ - λὰς γὰρ δὴ νύκτας ἀνειλιθ’ ἐνὶ κοίτῃ * άσσα , ἤτοι ἀνέπνευσα , καὶ τ’ ἀνέμεινα εὐθρονον Ἥϊω δῖα , οὐδὲ τί μοι ποδάνιπτρα ποδῶν ἐπύροινα θυμῷ γίγνεται , οὐδὲ γυνὴ ποδὸς ἄρεται ἡμετέροιο . λέγει δὲ ταῦτα Ὀδυσσεὺς , ἐθέλων ὡς αὐριον ἐπὶ σήματος μένειν , ἵνα μὴ ποθεν ὑποπτευθῇ , ὁκτῶν δὲ καὶ νίγασθαι διὰ τὸ κατὰ τῶν ὁμοίων βαρύνεσθαι . διὸ καὶ ἀπαρνεῖται γυναῖκα ποδὸς ἄγασθαι , αὐτοῦ δηλαδὴ , οὐχ’ ἀπλῶς οὐδεμίαν · ἀλλ’ ἐκ τούτων , αἱ , φησὶ , δόμα καταιφίστειραι ἔασιν ,
Lemmas: κειμήλιον πολύς καί ἐσθλός , εἰμί καί ἄλλως ψευδής , πολύς μέν ἐκ ὁ αἰτίζω αὐτός λέγω ἔχω , πολύς δέ καί ἐκ Φαίαξ . φημί γάρ πρέσβυς , ὡς πρός ἀγύρτης ἀνήρ , ὡς πάλαι εἄν εἰμί ἐνθάδε Ὀδυσσεύς , ἀλλά ἄρα ὁ ὁ γε κῆρ εἶμι θνημό , χοίματ’ ἀγυρτάζω πολύς ἐπί γαῖα εἶμι . καί εὐθύς ἐπάγω · ὡς περί κῆρ πολύς ὅς Ὀδυσσεύς , ὡς ἀνωτέρω φέρω . μιμνήσκω δέ ἀνακρελαιοτικῶς καί νῦν καθά καί ἐν ὁ πρός Εὔμαιος ὁ ὁ Θεσπρω - ὁ βασιλεύς Φείδων . λέγω δέ καί ὁ τρεῖς * στίχος διά ὅς ἐκεῖνος ὑμνέω περί ὁ Ὀδυσσεύς ἀποσπένδω ἐν οἶκος . καί ὁ ἕτερος δέ τρεῖς στίχος ὁ περί ὁ δείκνυμι ὁ ὁ Ὀδυσσεύς κτῆμα καί ὁ αὐτός ποσότης . καί ὁ τέσσαρες στίχος ὁ περί ὁ εἰς Λωδῶνην ἀπέλευσις ὁ Ὀδυσσεύς , φράζω μέν ἀπαρλλακτῶς αὐτός ἐκεῖνος ὁ ἔπος , μετατάσσω δέ ὁ ἔννοια . καί ὁ μέν ὕστερος ἐν ὁ ἐκεῖ ὁ , ὅσπερ πρός ἐγώ αὐτός , πρῶτος ἐνταῦθα θ·ις , δύο δέ ὁ ἐκεῖ πρῶτος , ὁ ὁ κτῆμα δηλαδή ὑπόδειξις , τρίτος δέ ὁ ἐκεῖσε δύο ὁ περί ὁ Λωδῶνης λόγ·ον . οἶδα γάρ ὁ πολύς ῥήτωρ Ὅμηρος , ὡς διαφορά γραφεύς ποιέω καί ὁ ὁ νόημα μετάταξις . ἰστέον δέ ὅτι ὁ εἰμί τατός εἰμί ὁ ἐάν , πλουσιάζω ὁ ὁ πάσχω . καί ὅτι ὁ ἀγυρτάζω , ἐκ ὅς καί ὁ ἀγύρτης , αἰτίζω ἐν οὗτος φημί , εἶπον · ἄγω κειμήλιον πολύς καί ἐσθλός αἰτίζω , ἄλλος τίς εἰμί παρά ὁ πτωχεύω . ἐκεῖνος γάρ ὁ πᾶς ἀτορέω ἐάν , οἷος Ὀδυσσεύς ὁ φαίνω πτωχός καί πρό αὐτός ὁ Ἱερός . ὅτι2 δέ ὁ ἀγυρτάζω καί ἀγείρω λέγω , διωθέω ἐκ ὁ , ὅσος συναγείρω Ὀδυσσεύς . ὁ δέ , ὄμνυμι πρός ἐγώ αὐτός , τοιοῦτος τίς ὡς εἰμί τις εἰμί , * ὁ ὁ σός ἱερά κεφαλή , καί οἷος ὁ ὁ Ἥρα πρός ὁ Λία ὄρχος ἐν Ἰλιάς , ἐπονηρημένος ὁ αὐτός κουρίδιος λέχος . περι δέ Λωδῶνης ὁ πολυθρύλητος καί προγράφω , καί ἐν ὁ ὁ περιηγητής δέ δηλόω . μιμνήσκω δέ αὐτός καί ὁ Ἰλιάς . ὅτι2 κερδαλέος ἄνθρωπος ἔπαινος ὁ ξένος Ὀδυσσεύς ἑαυτοῦ ἐπιλαλέω ἐν ὁ , ὡς περί κῆρ πολύς κατά θνητός ἄνθρωπος , καθά προχράω , οἶδα Ὀδυσσεύς . οὐδέ εἄν τις ἔρισις βροτός ἄλλος . λέγω δέ οὕτως ἐν ἐπηχέω ὁ γυνή , οἷος ἐν εἴδω ἑαυτοῦ . καί οὗτος λαλέω τάλιςθες * καί νῦν περί ἑαυτοῦ φιλότιμος καί οὐδέ ξέω μεγαλοπρέπεια . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , οὐδέ εἄν τις ἐρίς βροτός ἄλλος , διασαφηντικόν εἰμί ὁ , περίοιδα κῆρ πολύς . ὁ γάρ οὐ εἄν τις ἐρίζω κῆρ οἶδα , κῆρ ἐκεῖνος περίοιδα . καί ἄλλως δέ εἶπον , ευτός εἰμί ἄμφω . διόλλυμι γάρ ὅτι ὁ ὁ ἄλλος περισσός οἶδα κέρδος οὐδέ εἄν ἔχω ὁ ἐρίζω . ὅτι2 κεῖμαι χρονι - κόος ἐνταῦθα ὁ ἄγχι , οἷος , ὡς ὁ μέν , οὕτως εἰμί σός καί ἔρχομαι ἤδη ἄγχι μῆλον , τουνεστὶν ἐγγύς μετά ὀλίγος . διό καί ἐρμηνύων ἐπάγω · οὐδέ ἀείρω ἄπειμι . * ὅτι2 δέ Αἰολικός ὁ σέω ἐκ ὁ ἕννυμι ἐσοῦμαι , δηλόω καί αλλαχού . ὅτι2 ὁ προδιασαφέω ὄρχος - μοτικα πέντε στίχος , ὅς φθάνω φημί πρό οὗτος ὁ Ὀδυσσεύς πρός Εὔμαιος , ὅς ἀρχή ὁ , ἵστημι νῦν Ζεύς ἑστία τε Ὀδυσσεύς καί ἑξῆς , λέγω καί νῦν πρός ὁ γυναῖ*κα , διομύμενος ὡς καί ἐκεῖ , περί ἀκριβής τριακάς σεληνιακός μείς εἰθεῖν ὁ Ὀδυσσεύς οἴκαδε , ὁποῖος ὁ αὔριον · εἰμί καί αὐτός ἀόριστος εἶπον , ἐπικρύπτω αὐτός · ὁ Πηνελόπη δέ , οὗτος μέν μή λογίζομαι , ἀποδείκνυμι - μένω δέ εἰμί καί ὅδε ὁ λυκάβας ἔρχομαι , ὑπισχνέομαι φιλότης τε , ὡς καί αλλαχού φέρω , πολύς τε Δῶρα ἐκ ὅς ὁ ξένος μακαρίζω εἄν . ἐνταῦθα δέ κεῖμαι καί ὁ γάρ σύνδεσμος οὐ αἰτιολογέω , ἀλλά πάντῃ ἀργός ἐν ὁ , ὁ γάρ οὗτος ξένος ἔπος τελέω εἰμί . εἶτα καί δυσπιστέω ὁ γυνή , ὁ καί ἐθέλω πάντως ὁ Ὀδυσσεύς , ἐπάγω δυσελπιστία ῥῆμα καί ψόγος οἶκος δυσδιανομήτων . φημί γάρ · ἄλλος ἐγώ ὧδε ἀνά θυμός οἴομαι , ἀκέω φραιντ , ὡς εἰμαι περ , οὐ Ὀδυσσεύς ἔτι οἴκος ἔρχομαι οὔτε σύ πομπή τυγχάνω . ἐπεί ὅς ὅς σημαντορεω εἰμί ἐν οἶκος , οἷος Ὀδυσσεύς ἔχω μετά ἀνήρ , εἰμί πρός ἐάν γε , ξένος αἰδοῖος ἀποπέμπω ἀδέω δέχομαι . ὁ δή προ - θύστερόν εἰμί . πρῶτος γάρ ὁ δέχομαι , * εἶτα ὁ ἀποπέμπω , ἰστέον δέ ὅτι ὁ ῥέω - σάω τριακάς ὁ ὑστερέω ἀττικός ἔνειμι καλέω καί νέος , ὡς εἰμί τις εἶπον παλαιός καί νέος . ὁ μέν γάρ ὁ τριακάς ἤδη πως πεπλαιωται συμπαροψιχομενω ὁ φθίω μείς . φημί γάρ ὁ σχολιαστής , ἔνειμι καλέω ὁ παλαιός καί παροψιχμένον , ὅθεν δηλαδή ὁ ἔνειμι διά εἷς Ν , εἰμί καί τις διπλάζω αὐτός , καθά ὑποδηλόω καί ὁ , ἐστώ ἐννηγὶ παρά Ἡσίοδος , ὁ καί ἰωνικός μέν ψιλόω , παρά τίνω δέ δασύνω , ὁ καί ὁ ἕνος δασύνω . ἀλλά , ὁ περ λέγω προσεχῶς , ὁ μέν ὁ τριακάς , ὡς εἴρω , ἀχεύω , ὁ δέ νῦν ἀπάρχομαι ἐν ὁ ἕνος , ἢ τίς εἰμί νουμηνία . ὤθω καί μῶχος ὁ τοιοῦτος λέγω ἀρχή ὁ μείς παρά ὁ τις παλαιός . ἐπιτήδης δέ ὁ ποιητής τοιοῦτος ἡμέρα ὁ καί ἰσομέ - ὁ , ὡς φώγω , αὔριον ἐπιλέγω ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἐπάνοδος , ἵνα τίς ἔχω φιλοσοφέω ἐν ὁ ἑξῆς καί περί ἡλιακός ἔκλειψις , ὅς οὐ ἐν ἄλλος γίγνομαι καιρός , ἀλλά ἐν αὐτός σύνοδος ἥλιος καί σελήνη . ὅτι2 δέ ὁ ἕνος καί νέος βούλομαι λέγω ὁ οἴομαι παλαιός καί νέος , δηλόω καί ὁ κωμικός , ἔνθα παίζω φημί περί αὐτός , πῶς εἄν ὁ αὐτός γίγνομαι γραῦς τε καί νέος γυνή ; “ ὅτι2 ἀκούω ἤδη Πης - λείπω ἐκ ὁ ξένος Ὀδυσσεύς , ὡς ὁ κλέος αὐτός οὐρανός * εὐρύς ἰχανάω , φιλοτιμέομαι ἀγαθός φανός - ναι αὐτός . ἐπί δέ καί περιαντολογευς ἤρεμος καί αὐτός , καθά καί πρό ὀλίγος ὁ ξένος . γράφω γοῦν Ὅμηρος , ὡς ἐκεῖνος ὁ ἀμφίπολος ἀφίημι οὗτος καί κατευθύνω εὐνή , ἴτω στόρνυμι . εἰμί δή εὐνή καί ἐμμηνέων δέμνιον φημί καί γλαιναω καί ρήγεια σιγαλάεντα , ὡς εἄν εὕω θαλπιάω ἢ ὑφίημι ευθαλπιαω χρυσόθρονος ἤδη ὑπται . ἀείδω δέ μῆλον ἐράω οὗτος ἐπί ἐν ὄρθρος , καθά πολλαχοῦ κέτα , λοῖσσα τε χρύσεος τε · ὅς περ οἰκεῖος εἰς ξένος ιποδοχη λέγω . εἶτα ἐπάγω ὁ γυνή καί Ἀπελλῆς κατά επιρειη ὁ εἰς ὁ ξένος , εἶπον · ὁ δέ ὀλίγος ὡς εἄν οὗτος ἀνιάζω θυμοσθέρος , οὐδέ τίς ἔργον ἔνθα ἀείδω ἐπί πράσσω · ἢ καί ἄλλως , οὐδέ ὅς ἔργον ἔνθα ἀείδω τίς πράσσω μῆλον περ καηλοήμερος αὐτός . καί εὐθύς ἐπισυνείρω περιαντομῶδες ὡς φώγω , ἔπαινος ἑαυτοῦ φημί · πῶς γάρ μου σύ ξένος δαίνυμι εἰμί τίς γυνή ἄλλος πορὶμο γόνυ καί ἐχέφρων μῆτις , εἰμί ἄν αὐστηρός Πακάς ἵημι ἐν μέγαρον δαίνυμι ; οὗτος δέ ἐπι - πλέκω καί γνωμικός προτρεπτικός εἰς αρεσοτηταω φημί · ἄνθρωπος δέ μίνυνθα ἄδιοι τελέθω · ὡς μέν ἀπηρής αὐτός εἰμί καί ἀπηρία οἶδα , ὁ δέ καταφάω πᾶς βροτός ἄλγος ὀπίσω ζωή · ἀτάρ τεός εὖτις γε εφευωοντ ἅπας · ὡς δέ εἄν δηλαδή ἐκ ὁ ἐναντίος ἀμύμων * αὐτός εἰμί καί ἀμύμων οἶδα , ὁ μέν τε κλέος εὐθύς2 διά ξένος φέρω πᾶς ἐπί ἄνθρωπος , πολύς δέ ὅς ἐσθλός ξέω . ὡς τε φημί καιεγω ὁ κλέος ἐσθλός , εἰμί οὗτος ποιέω . ποιέω δέ πάντως , ὡς καί σύ φημί ὁ ξένος · καί οὗτος μέν αὐτός πιστικός . ὁ δέ ξένος Ὀδυσσεύς ἀναίνομαι ὁ Ξένι αὐτός οὗτος , ἐν ὅς εἴρω πιθανός . ὁ δέ , πορίεμο γόνυ καί ἐχέφρων μῆτις , μαρτυρέω καλῶς περιίφρονα ὁ Πηνελόπη λέγω - ἕπομαι . ὁ δέ δαΐζω καινός γενικός συντάσσω , εἶπον · πῶς γάρ μου δαΐζω . ποιέω δέ οὗτος κατά ὁμοιότης ὁ οἶδα , ὁ καί αὐτός γενικός ποτέ συντάσσω . αὐστηρός δέ καί κατά διάλυσις αὐστηρός ὁ αὐχμός , ἀπό ὁ ἰαύω , ἐκ ὅς καί ὁ αὐχμός καί ὁ αὐχηρόδς . ἔοικα δέ ἀπό ὁ τοιοῦτος ἰαύω προυπάρχω δισύλλαβος παράγωγος καί ὁ αὐτός , ἐκ ὅς αἰθής ὁ αὐστηρός καί ὁ αὐστηρός . πάντως δέ αὐστηρός ὁ μή λούω καί χρίω . ὁ δέ κακός ἵημι κακόω - μῶν εἄν εἰμί . ὁ δέ ἀπηρία εἰδοί ἑτεροῖος ὁ ἀπλόος ἀπηρής εἰμί , καί ὁ ἀμύμων εἰδοί ὁ ἀπλόος ἀμύμων . ἀπηρία μέν γάρ καί ἀμύμων ἔργον οἶδα ὁ περί ὁ τοιοῦτος ἤδη Ἐπιστήμων . ἀπηρής δέ καί ἀμύμων οὐ ἐκ ἀνάγκη ὁ τοιοῦτος , ἀλλά καί ὁ μή πω τέλειος εἰς ὁ κακός , μηδέ κατά ὁ ποιητής μανθάνω ἔργον κακός . περι δέ ὁ μιαίνω προερέω ὅτι λοιδορία ἢ λέξις δηλόω · ὥστε τοιοῦτος καί ὁ εφευωοντ , ἀντί ὁ λοιδορέω , ἐμπαίζω , φρίζω . ὁ δέ κλέος διαφορίζω ἀντί ὁ διαφέρω , διακομίζω πανταχοῦ . ὤθω καί σῦς - διαφέρω ὁ συνυπομένω . εἴρω δέ ὡς ἐκ μεταφορά ὁ φορητός . ὁ μέντοι κωμικός ἐν ὁ διά - φορός σύ ετιροιμας δηλόω σημασία ὁ λέξις , εἰμί καί ὁ συνήθιμα ἔπειμι . ὁ δέ , πολ - λόω ὅς ἐσθλός ξέω , ἀκοιθῶς φέρω , ὡς μή δυνατός εἰμί ὑπό πᾶς ἐπαινέω τις , ὡς περ οὐδέ γνωρίζω . ὅτι2 τραχύς βίος ἐπιλογή δηλόω ὁ , ἤτοι ἐγώ γλαΐναι καί ρήγεια σιγαλάεντα ἄγω , ὥτε πρῶτος ὅδε τίς γίγνομαι . καίω δέ , ὡς ὁ πάρος περ ἄϋπνος νύξ καίνω . πολ - λὰς γάρ δή νύξ ἀνειλιθ’ ἐν κοίτη * τις , ἤτοι ἀναπνέω , καί τε ἀναμένω εὔθρονος ἤϊος δῖος , οὐδέ τίς ἐγώ ποδάνιπτρον πούς επυροινος θυμός γίγνομαι , οὐδέ γυνή πούς ἀείρω ἡμέτερος . λέγω δέ οὗτος Ὀδυσσεύς , ἐθέλω ὡς αὔριον ἐπί σῆμα μένω , ἵνα μή πόθεν ὑποπτεύω , ὀκτώ δέ καί νίζω διά ὁ κατά ὁ ὅμοιος βαρύνω . διό καί ἀπαρνέομαι γυνή πούς ἄγαμαι , αὐτός δηλαδή , οὐ ἀπλόος οὐδείς · ἀλλά ἐκ οὗτος , ὁ , φημί , δόμα καταιφιστειρα εἰμί ,