eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1715
δῆμος δῆμος , μὴ μᾶν , Ἴωνες δὲ εἰς βραχὺ καταστρέφουσιν , οἷον , λελῃκυΐα λελαικυΐα , μεμηκυνΐα , μεμακυνΐα . οὕτως Ἀρδόνιος . Ἡρακλείδης δὲ ἐν οἷς λέγει τὸ δάκνω , Ἀορίδι καὶ Ἄδι πεποιηθᾶι διαλέκτω , Ἀοριεῖς μὲν γάρ , φησιν , ἐπιθέασαι τῷ ὦ , τὸ ὦ , ὅτω ὅνω , δύω δύνω , Ἴωνες δὲ βραχύνουσι τὸ ἦ διὰ τοῦ ἄλφα , ἐπάγει οὖν · μεσημβρία μεσαμβρία , πήρη πάρη , λελῃκυΐα λελαικυΐα , μεμηκυνΐα μεμακυνΐα , συλλα - λῶν οὕτω καὶ αὐτὸς τῷ Ἀρδονίῳ . Τὸ δὲ δευτὸν πρόκειται εἰς τὸ λελαικυΐα , ἵνα μεγέθυνει κατ’ ἐννοιαν τὴν λῆξιν ταινόν . ἄλλως γὰρ κατὰ νεογλήν σκίλακα ἡ Σκύλλα ὑλακτεῖ , ὡς ὁ ποιητὴς δηλοῖ τὸ πῆλωρ κακόν . τὸ δὲ σκίλακος δοκεῖ καθ’ ὑποκορισμὸν ἐχρηματισθᾶι ὁμοίως τῷ , λίθαμι ποτὶ πύργ . ἀφήρηται δὲ τοῦ ἐνὸς ἵ , ὡς τῶν δύο τῇ Σκύλλῃ προσεννοημένων . Νεογλὸν δὲ τὸ δο νεαστὶ γινόμενον . διὸ ἐτυμολογικῶς * ἠρώθη τὸ , φωνὴ ὅση σκίλακος νεογλῆς γίνεται , ὅθεν καὶ ἐκτεῖ - ναι τὴν παραλήγουσαν τοῦ νεογλῆς , ὁμοίως τῇ ἀρχούσῃ τοῦ γίνεσθαι . δῆλον δὲ ὅτι τε ἐκ τοῦ γίνω προύπ - ἀρχει ἀρχῆτον ὄνομα τὸ νεογνόν , ἐξ οὗ συνεχέοπται τὸ νεογνόν , καὶ ὅτι τροπὴν ἔχει τοῦ ὦ εἰς ἵ , καὶ τὸ πνεύμον πλεῖμνον , καὶ τὸ νῆτρον λίτρον , ἀφ’ οὗ καὶ ψευδολίτρος κοινία παρὰ τῷ κομικῷ . ἐπὶ δὲ καὶ αἴκνον εἰς ὦ τις λίαν ἰκνεῖται , καὶ αἴκλον , ὅν τὸ μὲν αἴκνον συναφεθὲν αἴκνον γίνεται , τὸ δὲ αἴκλον παρανομᾶζει τὰ καλούμενα ἐπαίκλα . τραγῆματα δὲ τινὰ δεῖπνον ἦσαν ἐκεῖνα κατὰ τὴν παρὰ τῷ Ἀθηναίῳ ἱστορίαν , ἃ καὶ ματ*τὴν φρησιν ἐκαλεῖτο , δηληκῶ δηλαδὴ γένει , εἰσφορὰ τις οὖσα χρησῶν καὶ τρυγόνων καὶ λοιπῶν . ἦν δὲ ὡς εἰκὲς ἡ ἀναλογία τοῦ ἐπαίκλα κατὰ τὰ ἐπιδόρπια τὰ παρὰ τοῖς θεοδραστηρίοις ἀναδίπνια καλούμενα . Ἀορίων δὲ φασὶ δοκεῖ γλῶσσης εἶναι τὸ αἴκλον . Τὸ δὲ πῆλωρ κακὸν ἀστειῶς ἀντίκειται πρὸς τὸ , σκίλακος νεογλῆς . σπουδαίων οὖν ἀντιδιστον εἰπεῖν ὅτι τῇ Σκύλλῃ φωνὴ μὲν σκίλακος ὀλίγης , αὐτὴ δὲ μέγα κακόν . ἔστι δὲ τὸ φωνὴ μὲν ὅση σκίλακος καὶ τὸ ἐξῆς οἰκείον ποτὶ πρὸς τοὺς ἀπαλὰ μὲν ὑπολαβόντας , κακὰ δὲ ἐνεργοῦντας , ἀρμόσει δὲ ποτε καὶ προσόψῳ λεπτοφώνῳ μὲν , κακούργῳ δέ . Ἰστέον δὲ καὶ ὡς κατὰ τοὺς παλαιούς Ὁμήρου εἰπόντος τὸ , ὅση φωνὴ σκίλακος προσέσπασαν τῇ Σκύλλῃ καὶ κυνῶν κεφαλὰς οἱ νεώτεροι . πιδανώτεροι δὲ φασί , δρα - κόντων νουῶν κεφαλὰς . εἰπὼν γὰρ πόδας αὐτὴν ἔχειν δώδεκα , ἐξ δὲ δειρὰς , ἐν δὲ ἐκάστη κεφαλήν , ἐπάγει · ἐν δὲ τριστοίχοι ὀδόντες . δρακόντων δὲ οὐ μὴν κυνῶν ἢ τῶν ὀδόντων τριστοιχία . ἔστι δὲ πον καὶ ἵππων , οἷον μεγίστων κητῶν . Τὸ δὲ οὐδ’ εἰ θεὸς ἀντιάσειεν ὑπερβολὴ ἔστι πρὸς ἐκφράσιν Ὀδυσσέως , * εὐθύτος τοῦ ποιητοῦ παραλαμβάνειν ἔστιν ὅτε καὶ τι θεῖον πρόσωπον ἐν ταῖς ὑπερβολαῖς , οἷον , ἔνθα καὶ ἀθάνατος ἐπελθὼν θηρίσατο , καὶ , οὐδ’ ἂν Ἀρὴς ὁνόσατο μετελ - θὼν , καὶ , οὐχ ἂν σε ρύσατο κακοῦ οὐδ’ Ἐνοσίγαιον , καὶ , οἱ τε μάλιστα νῆα διαφθάσουσι θεῶν ἀέκτῃ ἀνάγκῃ . πιδανολογεῖ δὲ ὁ ποιητὴς ἐν τῷ , οὐδ’ εἰ θεὸς ἀντιάσειε τὴν τῶν ἑταίρων τοῦ Ὀδυσσέως ἀπω - λειαν ὑπὸ τῆς Σκύλλης , ὡς μὴ δυνατὸν ὄν μηκενὴ τινὶ περισωθῆναι αὐτούς . ὑπόκειται μὲν γὰρ μὴ εἶναι πλοῦν ἑτέρωθὲν ποθεν . ὁμοίως δὲ ὑποτέθεται καὶ ἡ Σκύλλα κακὸν ἀκαταπολέμητον διὰ τὸ πάντη πάντως ἄρρηκτον . ἐν ἑψίστῳ τε γὰρ σπηλαίῳ οἴκει καὶ οἷς μὴ βέλος ἐκεῖ ἀρριπτεῖσθαι , καὶ οὐδὲ θνήσκειν οἶδε , καὶ οὐ μόνον ἀνθρώπῳ ἀλλὰ καὶ θεῷ ἂν εἴναι δυσπρόσιτος . οὐ τεθνηκόμενῳ μὲν ὑπ’ αὐτῆς , οὐ γηθήσοντι δὲ ὅμως εἰ περ ἴδοι αὐτὴν τὸ πῆλωρ κακόν , καὶ ὅσα ἄλλα καταλαλεῖ αὐτῆς ματ’ ὀλίγα ὁ ποιη - τῆς . Πόδες δὲ ἄωροι κατὰ τοὺς παλαιούς ἢ λεπτοὶ ἢ παραιωρούμενοι καὶ ἀσθενεῖς , ἢ δυσρίλακτοι , οὓς οὐδεὶς ἂν ὠρήσθαι , ὅ ἐστι φυλάσθαι διὰ τὴν ἐν αὐτοῖς δεινότητα . ὠρεῖν γὰρ φασιν τὸ φυλάσσειν . ὅθεν καὶ ὁ πῦλωρός , καὶ δυσωρεῖν ἐν Ἡσιόδῳ τὸ δυσχερῶς φυλάσσειν . ἔνιοι δέ , φασί , δασέως ἀναγινώσκουσιν , ἵνα εἰκ’ ἄωροί οἱ ὁμοῖ καὶ σκληροὶ καὶ ἄγριοι , ἐκ μεταφορὰς τῶν ἄω - ρων καὶ μὴ πεπώρων ἤτοι πεπείρων καρπῶν . ἔνθα ὅρα τὸ , δασέως ἀναγινώσκουσιν , ὡς τοῦ ὁ μεγά - λου ἐνταῦθα ἐν μὲν ταῖς ἄλλαις ἱρμηνείαις φιλουμένου , ἐν δὲ τῇ ἑρθείσῃ δασυνομένου διὰ τὴν ὥραν , ἢ δηλοῖ τὸν καιρόν . ὅτι δὲ οἱ παλαιοὶ καὶ ἐν μέσῳ λέξεων ἐπενεμίζον τὰ φωνήεντα , καὶ ἡ Ἡσιὼς δηλοῖ . ἄλλοι δὲ ἄωρους τούτους πόδας εἶπον , ὧν πολλὴ φροντίς κατ’ ἐπίτασιν τοῦ ἄ . εἰσὶ δὲ οἱ τοὺς ἐμπροσ - θίους πόδας ἄωρους φασί , γέροντες καὶ χρησῶν τοῦ κομικοῦ , εἰπόντος · οὐ τοὺς ἄωρους ἔπας πόδας κομίζεις ; σὺ δὲ φέρεις ὀπισθίους ; δοκεῖ δὲ τισιν , ὡς καὶ Ἀριστόρχος ἄωρους εἰρήσθαι καὶ τοὺς πλε - πτανώδεας , καὶ διατοῦτο σωλὴν μὴ ἔχοντας . ὥρα γὰρ ἢ ὥρῃ ὀξυτόνος ἢ κωλὴ κατὰ Ἴωνες . εἰσὶ δὲ οἱ τὸ ἄωροι ταυτόν εἶπον εἶναι τῷ ἄωριστοι διὰ μέγεθος , ἤγουν μεγάλοι , ἐκτάσει τοῦ ὁ εἰς ὦ . Ἀπολλώ -
Lemmas: δῆμος δῆμος , μή τιμή , Ἴων δέ εἰς βραχύς καταστρέφω , οἷος , λάσκω λαίω , μηκύνω , μηκύνω . οὕτως Ἀρδόνιος . Ἡρακλείδης δέ ἐν ὅς λέγω ὁ δάκνω , Ἄορις καί Μαῖα ποιέω διάλεκτος , Ἀοριεῖς μέν γάρ , φημί , ἐπιθέω ὁ εἰμί , ὁ εἰμί , ὅστις ὄνος , δύο δύο , Ἴων δέ βραχύνω ὁ εἰμί διά ὁ ἄλφα , ἐπάγω οὖν · μεσημβρία μεσαμβρία , πήρα πήρα , λάσκω λαίω , μηκύνω μηκύνω , Σύλλας - λάω οὗτος καί αὐτός ὁ αρδονιον . ὁ δέ δευος πρόκειμαι εἰς ὁ λαίω , ἵνα μεγεθύνω κατά ἔννοια ὁ λῆξις τένων . ἄλλως γάρ κατά νεογληνη σκιλακαω ὁ Σκύλλα ὑλακτέω , ὡς ὁ ποιητής δηλόω ὁ πῆλωρ κακός . ὁ δέ σκιλακκος δοκέω κατά ὑποκορισμός χρηματίζω ὁμοίως ὁ , λίθαμι πρός πύργος . ἀφαιρέω δέ ὁ εἷς ἵ , ὡς ὁ δύο ὁ Σκύλλα προσφέρω . Νεογλὸν δέ ὁ δο νεαστὶ γίγνομαι . διό ἐτυμολογικός * ἀρόω ὁ , φωνή ὅσος σκιλακκος νεογλῆς γίγνομαι , ὅθεν καί ἑκτεύς - ναι ὁ παραλήγω ὁ νεογλῆς , ὁμοίως ὁ ἄρχω ὁ γίγνομαι . δῆλος δέ ὅτι τε ἐκ ὁ γίνομαι προύπ - ἄρχω ἄρχω ὄνομα ὁ νεογνός , ἐκ ὅς συγχέω ὁ νεογνός , καί ὅτι τροπή ἔχω ὁ εἰμί εἰς ἵ , καί ὁ πνεύμων πλεῖμνον , καί ὁ νῆτρον νίτρον , ἀπό ὅς καί ψευδόνιτρος κοινιον παρά ὁ κωμικός . ἐπί δέ καί αἶκλον εἰς εἰμί τις λίαν ἱκνέομαι , καί αἶκλον , ὅς ὁ μέν αἶκλον συνάπτω αἶκλον γίγνομαι , ὁ δέ αἶκλον παρονομάζω ὁ καλέω επαικλαω . τράγημα δέ τις δεῖπνον εἰμί ἐκεῖνος κατά ὁ παρά ὁ Ἀθηναῖος ἱστορία , ὁ καί ματή πρῆσις καλέω , δηλέω δηλαδή γένος , εἰσφορά τις εἰμί χράω καί τρυγών καί λοιπός . εἰμί δέ ὡς εἴκω ὁ ἀναλογία ὁ επαικλαω κατά ὁ ἐπιδόρπιος ὁ παρά ὁ θεοδραστηρίοις ἀναδίπνια καλέω . αοριον δέ φημί δοκέω γλῶσσα εἰμί ὁ αἶκλον . ὁ δέ πῆλωρ κακός ἀστεῖος ἀντίκειμαι πρός ὁ , σκιλακκος νεογλῆς . σπουδαῖος οὖν ἀντιδιστον εἶπον ὅτι ὁ Σκύλλα φωνή μέν σκιλακκος ὀλίγος , αὐτός δέ μέγας κακός . εἰμί δέ ὁ φωνή μέν ὅσος σκιλακκος καί ὁ ἑξῆς οἰκέω πρός πρός ὁ ἁπαλός μέν ὑπολαμβάνω , κακός δέ ἐνεργέω , ἁρμόζω δέ ποτός καί προσοράω λεπτοφωνέω μέν , κακοῦργος δέ . ἰστέον δέ καί ὡς κατά ὁ παλαιός Ὅμηρος εἶπον ὁ , ὅσος φωνή σκιλακκος προσπάω ὁ Σκύλλα καί κύω κεφαλή ὁ νέος . πίδανος δέ φημί , δράω - κοντός νοέω κεφαλή . εἶπον γάρ πούς αὐτός ἔχω δώδεκα , ἐκ δέ δειρή , ἐν δέ ἐκάδιος κεφαλή , ἐπάγω · ἐν δέ τριστοιχος ὀδούς . δράκων δέ οὖον μήv κύω ἢ ὁ ὀδούς τριστοιχία . εἰμί δέ πως καί ἵππος , οἷος μέγας κῆτος . ὁ δέ οὐδέ εἰμί θεός ἀντιάω ὑπερβολή εἰμί πρός ἔκφρασις Ὀδυσσεύς , * εὐθύς ὁ ποιητής παραλαμβάνω εἰμί ὅτε καί τίς θέω πρόσωπον ἐν ὁ ὑπερβολή , οἷος , ἔνθα καί ἀθάνατος ἐπέρχομαι τηρίζω , καί , οὐδέ εἄν Ἀρής ὄνομαι μετελ - Θῶν , καί , οὐ εἄν σύ ῥύομαι κακός οὐδέ Ἐνοσίγαιος , καί , ὁ τε μάλιστα ναῦς διαφθάνω θεός ἀέκτῃ ἀνάγκη . πιδανολογευς δέ ὁ ποιητής ἐν ὁ , οὐδέ εἰμί θεός ἀντιάω ὁ ὁ ἑταῖρος ὁ Ὀδυσσεύς ἄπειμι - λεῖος ὑπό ὁ Σκύλλα , ὡς μή δυνατός εἰμί μηκενὴ τις περισῴζω αὐτός . ὑπόκειμαι μέν γάρ μή εἰμί πλόος ἑτέρωθεν πόθεν . ὁμοίως δέ ὑποτίθημι καί ὁ Σκύλλα κακός καταπολεμέω διά ὁ πάντῃ πάντως ἄρρηκτος . ἐν ἑψίστῳ τε γάρ σπήλαιον οἰκέω καί ὅς μή βέλος ἐκεῖ αρριπτειεπομαι , καί οὐδέ θνῄσκω οἶδα , καί οὖον μόνος ἄνθρωπος ἀλλά καί θεός εἄν εἶμι δυσπρόσιτος . οὖον θνῄσκω μέν ὑπό αὐτός , οὖον γηθέω δέ ὅμως εἰμί περ ὁράω αὐτός ὁ πῆλωρ κακός , καί ὅσος ἄλλος καταλαλέω αὐτός μά ὀλίγος ὁ ποιέω - ὁ . πούς δέ ἄωρος κατά ὁ παλαιός ἢ λεπτός ἢ παραιωρέω καί ἀσθενής , ἢ δυσρίλακτοι , ὅς οὐδείς εἄν ὠρέω , ὅς εἰμί φυλάω διά ὁ ἐν αὐτός δεινότης . ὠρέω γάρ φημί ὁ φυλάσσω . ὅθεν καί ὁ πυλωρός , καί δυσωρεῖν ἐν Ἡσίοδος ὁ δυσχερῶς φυλάσσω . ἔνιοι δέ , φημί , δασύς ἀναγιγνώσκω , ἵνα εἰκών ἄωρος ὁ ὁμός καί σκληρός καί ἄγριος , ἐκ μεταφορά ὁ ἀάω - ῥόος καί μή πωρός ἤτοι πέπειρος καρπός . ἔνθα ὁράω ὁ , δασύς ἀναγιγνώσκω , ὡς ὁ ὁ μεγός - Λοῦ ἐνταῦθα ἐν μέν ὁ ἄλλος ιρμηνειος φιλέω , ἐν δέ ὁ ἐρεθίζω δασύνω διά ὁ ὥρα , ἢ δηλόω ὁ καιρός . ὅτι δέ ὁ παλαιός καί ἐν μέσος λέξις ἐπενεμίζον ὁ φωνήεις , καί ὁ Ἡσιὼς δηλόω . ἄλλος δέ άωρος οὗτος πούς εἶπον , ὅς πολύς φροντίς κατά ἐπίτασις ὁ ὅς . εἰμί δέ ὁ ὁ εμπρός - θεός πούς άωρος φημί , γέρων καί χράω ὁ κομιπου , εἶπον · οὖον ὁ άωρος ΕΠΑΣ πούς κομίζω ; σύ δέ φέρω ὀπίσθιος ; δοκέω δέ τις , ὡς καί Ἀριστόρχος άωρος εἴρω καί ὁ πλε - πτανώδεας , καί διατοῦτο σωλήν μή ἔχω . ὥρα γάρ ἢ ὥρα ὀξύτονος ἢ κωλῆ κατά Ἴων . εἰμί δέ ὁ ὁ ἄωρος αὐτός εἶπον εἰμί ὁ ἄωρ διά μέγεθος , ἤγουν μέγας , ἔκτασις ὁ ὁ εἰς εἰμί . Ἀπολλώ -