eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1559
τὸ , ξεν' , ἐπὶ οὔτε κακῶ οὔτ' ἀφρονι ἀνδρὶ ἔοικας . λέγω δὲ κακὸν ἀνταῦθα , τὸν δυσγενῆ πρὸς Ὀδυ - σέα δὲ ὁ τοιοῦτος λόγος ἐκ τῆς χώρας . Ἐνθά σημειῶσαι ὡς γυναικῶν ἥθος μιμεῖται Ὅμηρος , διὸ πολλάκις τὸν Ὀδυσσέα τοῦ ῥήτορος ἀκούσασα εἰς εἰκασμὸν , οὐχ ἔχει αὐτὴ καλῶν τι εἰπεῖν οὐκ χωρίσας ἀπαλῆ . ἀλλ' ἀφνίται , εἰπούσα τὸν αὐτὴς ἐπανέντην μὴ εἰκέναι ἀνδρὶ κακῷ ἢ ἀφρονι , ἀλλὰ φρονίμῳ δηλαδὴ καὶ δεινῷ λαλῆσαι τὰ εἰς συμφέρον αὐτῷ . ἀλλως μέντοι φιλοτιμούμενη καὶ αὐτὴ , γνωματεύει ὅτι θεὸς αὐτὸς τοῦ τε ὀλβίου τινὰς εἶναι καὶ τοῦ μὴ τοιούτους . παραμυθούμενη οὖτω τὸν Ὀδυσσέα . φησὶ γοῦν . Ζεὺς αὐτὸς γὰρ ὀλβιον Ὀλύμπιος ἀνθρώποισιν ἐσθλοῖς ἢδὲ κακοῖσιν ὅπως ἐθέλησιν ἐκάστῳ . καὶ πῶν σοι τάγ' ἔδοκε . σὲ δὲ ζωὴ τετλάμεν ἐπησ . παραμυθητικὸς δὲ ὁ λόγος πρὸς δυστυχῆ ἀνθρώπων . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ , ἐσθλοῖς ἢδὲ κακοῖς , οἱ μὲν , ἐπὶ ἀν - θρώπων γνοῦσι τῶν ὀλβιζομένων . οἱ δὲ , οὐδέτερα ταῦτα * ὄνόματα ἐκδίδονται . λέγοντες ὅτι γὰρ ὀλβιον θεὸς ἐν τε ἐσθλοῖς πράγμασι καὶ ἐν κακοῖς . δοκοῦσι δὲ οὐ πάνυ καλῶς λέγειν . οὐ γὰρ ἂν εἴη τις ὀλβιος ἐν κακοῖς . ὡς τοῦ ὀλβου , ἐπὶ εὐδαιμονίας λεγομένου . εἰ μὴ ἄρα τις βεβηνώμενος ἢ ἀσεβησάμενος τὸ τοιοῦτον εἴπη . ὡς καὶ Οἰδίπους παρὰ Σοφοκλέι , κάλλιον κακῶν ἑαυτὸν ἀποκτεῖν . τοιούτων ἐν κακοῖς κάλλιστον . εἰ δὲ καὶ ὀλβιον τὸν ἀπλῶς εἴπη τις πλοῦτον ὡς τὸ , ὀλβῳ τε πλουτῶν τε , εἴη ἂν καὶ οὕτω τις ὀλβιος ἐν κακοῖς , τοιούστῳ πλούτῳ . δύναται δὲ καὶ ἄλλως κατὰ τὴν Ὁμηρικὴν δόξαν ὀλβιός τις εἶναι οὐχ ἐν μόνοις ἐσθλοῖς ἀλλ' ἐν ἐσθλοῖς ὁμοῦ καὶ κακοῖς , ἀναμὴς χορηγουμένους ἐκ τῶν παρὰ τῷ Διὶ πύλων οὓς ἡ Ἥλις ἐδήλωσεν . ἐξ ὧν κεράννυται τὸ ἐν ἀνθρώποισι εὐδαιμον . ὡς μὴ ἐξὼν ἂν ἄκακον εἶναι τινὰ ἄγαθόν , ἀλλὰ κατὰ τι κέραςμα * Θεόδοτον . Ὅτι ταλαιπώριον ἐκεῖνον λέγει , ἢ τὸν ταλαι - πῶρον , ἢ τὸν τῆδε περὶσαντα . καὶ νῦν μὲν ἡ ζωὴ οὕτω καλῶ τὸν Ὀδυσσέα . ἐν τοῖς ἐξῆς δὲ , αὐτὸς ἐφ' τὸ , καὶ γὰρ ἐγὼ ξένος ταλαιπώριος τῆλὸν ἐξ ἀπὸς γαίης . ὁ πέρ ἐστιν ἐτυμολογία τοῦ ταλαιπώ - ριος . οἱ δὲ παλαιοί , γράφουσι καὶ οὕτω . ταλαιπώριον , τραγικοὶ τὸν ταλαιπώρον . Ὅμηρος δὲ , τὸν πόρ - ρωθεν ἀφικμένον . Ὅτι διήγημα ἀνταῦθα σύντομον τὸ , Φαίνης μὲν τῆδε πόλιν καὶ γαῖαν ἔχουσι . εἰμὶ δ' ἐγὼ θυγάτηρ μεγαλήτορος Ἀλκινόου . τοῦ δ' ἐκ Φαιήκων ἔχεται κέρτος τε βίῃ τε . Ὀδυσσεὺς δὲ ὡς περ τὸ γνωματεύσασθαι οὕτω καὶ τὸ χορῶς διηγήσασθαι ἀπώτατο ἢ , ζωὴν , καὶ ἐκεῖνος γὰρ , τὴν μαχρὰν κάκωσιν οὕτως ἐπέτεμε . χθιζὸς ἐκυστὼ φύγον ἡματι οἴσπα πάντων , τόρφα δέ μ' αἰὲ κίνα φρονι χρυσανταὶ τε θύελλα νήσον ἀπ' Ὠγύης . τρισὶ γὰρ καὶ αὐτὸς ἐπεσιν ἐπισημεία - σας τὸ κατ' αὐτὸν διήγημα . εἶτα ἐπήγαγεν ἠθικῶς τὸ . νῦν δ' ἐνθάδε κάββαλε δαίμων , ὅφ' ἔτι πον καὶ τῆδε πάλιν κακόν . οὐ γὰρ οἶον παύσασθαι . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ εἰπεῖν ὡς ἐξ' Ἀλκινόου ἔχεται ἤτοι ἐξέχεται καὶ ἡρτηται τοῦ Ἀλκινόου ἢ τῶν Φαιάκων ἀρχή , ὁ δὴ καὶ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα ῥη - θήσεται , βασιλέα ὑποχάλλει Φαιάκων νοεῖν τὸν Ἀλκινόον . ἐν δὲ τοῖς ἐξῆς , ἀριστοκρατία ἐμφαίνεται παρὰ Φαιάκων ἐνθα τριςκαίδεκα ἱστορηθήσονται βασιλεῖς . καὶ ἔστιν οἷον συνέλευσις ἐν τοῖς , βασι - λείας τε καὶ ἀριστοκρατίας . ὁποῖον τι καὶ περὶ Λακεδαίμονα ὑστερον τὸ κατὰ τοὺς ἑφόρους καὶ τοὺς βασιλεῖς . εἰ δὲ ὑπερῆχει μὲν * τῶν ἄλλων ὁ Ἀλκίνοος αὐτὸς δὲ πειθεται ὡς φανεται οἷς ἡ γυνὴ Ἀρήτη βούλεται , εἴποι ἂν τις καὶ γυναικοκρατεῖσθαι τὴν γῆν τῶν Φαιάκων . Ὅτι ἐκφαίνων ὁ ποιητὴς πῶς ἡ Ἀρήτη ἐλέηθη θεόσως ἐμβαλεῖν τῇ Ναυσικάῃ ὥστε μείνα φανέντος τοῦ Ὀδυσσέως . καὶ δηλῶν ὡς κατὰ σύνεσιν γενέσθαι τοῦτο φανεται καλὰ καὶ ἐλέηθη , πλάττει τὴν ζωὴν θεοφάνου - σαν καὶ τὰς ἀμφιπόλους ὡς μηδὲν φείγεται ἀλογίστως ἀλλὰ στήναι οἷα μηδὲν τι καινὸν ἰδούσας ἀλλὰ ἀπλῶς ἀνθρώπων . καὶ αὐτὸν δύστηνον . ἀλήθην . κοινῶς ἐξῶν . φησὶ γὰρ . σὺν τε μοι ἀμφίπολοι , πότε φήσετε φῶτα ἰδούσας ; εἰ μὴ ποτ' ἄντα δυσανίων φασβ' ἄμμενα ἄνδρων . οὐχ ἐσθ' οὕτως ἀνήρ δυσὸς βροτὸς οὐδὲ γένεται , ὡς γεν Φαιήκων ἀνδρὸν ἐς γαῖαν ἴστηται δηιότητα φέρων . οἴζομεν δ' ἀπά - νευθε πολυελίστω ἐπὶ πόντῳ . ἴσχατοι . οὐδὲ τις ἄμμι βροτῶν ἐπιμύγεται ἄλλος . εἶτα ἐπὶ πλῆν ἐξαμοῦσα τὸ τῶν ἀμφιπόλων δέος , καὶ θεόσως αὐταῖς ἐν φασὶ τυθεμένη , ἐπάγει . ἀλλ' ὁ δὲ τις δύστηνος ἀλόμενος ἐνθάδ' ἴζαναι , ὅν νῦν χοῖ , χομεῖν . πρὸς γὰρ ἡμῖν οἶν ἀπαντες ξένοι τε πτωχοί τε . δῶς δ' ὀλίγη τε φιλίτε . ἢν οἱς ἐπιλημοῦσα καὶ τὴν τοῦ ξένου ἰκετείαν , ἐπιφέρει . ἀλλὰ διότ' ἀμφίπολοι ξένῳ βούσιν τε πόσιν τε . λοῦσατέ τ' ἐν πο*ταμῷ ἢ ἐπὶ σκίπας ἢ ἐπὶ ἀκμῶν . Νοητέον δὲ ὅτι κατὰ τὸ σωφροσύνην , καὶ ἔμματα ἐπέλυσε παραθεῖναι τῷ Ὀδυσσῇ . ὁ ἐστι φάρος τε χιτῶνα τε , καὶ
Lemmas: ὁ , ξένος , ἐπί οὔτε κακόω οὔτε ἄφρων ἀνήρ ἔοικα . λέγω δέ κακός ἐνταῦθα , ὁ δυσγενής πρός Ὀδυ - Σέα δέ ὁ τοιοῦτος λόγος ἐκ ὁ χώρα . ἔνθα σημειόω ὡς γυνή ἦθος μιμέομαι Ὅμηρος , διό πολλάκις ὁ Ὀδυσσεύς ὁ ῥήτωρ ἀκούω εἰς εἰκασμός , οὐ ἔχω αὐτός καλός τίς εἶπον οὐ χωρίζω ἁπαλός . ἀλλά αφνιος , εἶπον ὁ αὐτός ἐπανίημι μή εἰκέναι ἀνήρ κακός ἢ ἄφρων , ἀλλά φρόνιμος δηλαδή καί δεινός λαλέω ὁ εἰς συμφέρω αὐτός . ἀλλως μέντοι φιλοτιμέω καί αὐτός , γνωματεύω ὅτι θεός αὐτός ὁ τε ὄλβιος τις εἰμί καί ὁ μή τοιοῦτος . παραμυθέω οὗτος ὁ Ὀδυσσεύς . φημί γοῦν . Ζεύς αὐτός γάρ ὄλβιος Ὀλύμπιος ἄνθρωπος ἐσθλός ἠδέ κακός ὅπως ἐθέλω ἕκαστος . καί ποῦ σύ τά δοκός . σύ δέ ζωή ἔτλην ἔπειμι . παραμυθητικός δέ ὁ λόγος πρός δυστυχής ἄνθρωπος . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , ἐσθλός ἠδέ κακός , ὁ μέν , ἐπί εἰς - τρωπάω γιγνώσκω ὁ ὀλβίζω . ὁ δέ , οὐδέτερος οὗτος * ὄνομα ἐκδίδωμι . λέγω ὅτι γάρ ὄλβιος θεός ἐν τε ἐσθλός πρᾶγμα καί ἐν κακός . δοκέω δέ οὖον πάνυ καλῶς λέγω . οὖον γάρ εἄν εἰμί τις ὄλβιος ἐν κακός . ὡς ὁ ὄλβος , ἐπί εὐδαιμονία λέγω . εἰμί μή ἄρα τις βαίνω ἢ ἀσεβέω ὁ τοιοῦτος εἶπον . ὡς καί Οἰδίπους παρά Σοφοκλῆς , καλός κακός ἑαυτοῦ ἀποκτείνω . τοιοῦτος ἐν κακός καλῶς . εἰμί δέ καί ὄλβιος ὁ ἀπλόος εἶπον τις πλοῦτος ὡς ὁ , ὄλβος τε πλοῦτος τε , εἰμί εἄν καί οὗτος τις ὄλβιος ἐν κακός , τοῖος πλοῦτος . δύναμαι δέ καί ἄλλως κατά ὁ ὁμηρικός δόξα ὄλβιος τις εἰμί οὐ ἐν μόνος ἐσθλός ἀλλά ἐν ἐσθλός ὁμοῦ καί κακός , ἀναμὴς χορηγέω ἐκ ὁ παρά ὁ Ζεύς Πύλων ὅς ὁ Ἥλις δηλόω . ἐκ ὅς κεράννυμι ὁ ἐν ἄνθρωπος εὐδαίμων . ὡς μή ἔχω εἄν ἄκακος εἰμί τις ἀγαθός , ἀλλά κατά τίς κέραμος * Θεόδοτος . ὅτι2 ταλαίπωρος ἐκεῖνος λέγω , ἢ ὁ Ταλάι - πῶρος , ἢ ὁ τῆδε περιοδοω . καί νῦν μέν ὁ ζωή οὗτος καλέω ὁ Ὀδυσσεύς . ἐν ὁ ἑξῆς δέ , αὐτός ἐπί ὁ , καί γάρ ἐγώ ξένος ταλαίπωρος Τῆλος ἐκ ἀπός γαῖα . ὁ περ εἰμί ἐτυμολογία ὁ ταλαιπώ - ριος . ὁ δέ παλαιός , γράφω καί οὗτος . ταλαίπωρος , τραγικός ὁ ταλαίπωρος . Ὅμηρος δέ , ὁ πούς - ῥώννυμι ἀφικνέομαι . ὅτι2 διήγημα ἐνταῦθα σύντομος ὁ , φαίνω μέν τῆδε πόλις καί γαῖα ἔχω . εἰμί δέ ἐγώ θυγάτηρ μεγαλήτωρ Ἀλκίνοος . ὁ δέ ἐκ Φαίαξ ἔχω Κέρτος τε βίαιος τε . Ὀδυσσεύς δέ ὡς περ ὁ γνωματεύω οὗτος καί ὁ χορως διηγέομαι απώτατος ἢ , ζωή , καί ἐκεῖνος γάρ , ὁ Μαχράν κάκωσις οὕτως ἐπιτέμνω . χθιζός ἐκυστὼ φεύγω ἦμαρ οἴσπη πᾶς , τόρφα δέ εἷς ἀεί κίνα φρόνις χρυσανταὶ τε θύελλα νῆσος ἀπό Ὠγύης . τρεῖς γάρ καί αὐτός ἔπος επισημειον - σός ὁ κατά αὐτός διήγημα . εἶτα ἐπάγω ἠθικός ὁ . νῦν δέ ἐνθάδε καταβάλλω δαίμων , ὑπό ἔτι πως καί τῆδε πάλιν κακός . οὖον γάρ οἶος παύω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ εἶπον ὡς ἔξω Ἀλκίνοος ἔχω ἤτοι ἐξέχω καί ἀρτάω ὁ Ἀλκίνοος ἢ ὁ Φαίαξ ἀρχή , ὁ δή καί ἐν ὁ μετά οὗτος ῥέω - τίθημι , βασιλεύς ὑποχαλάω Φαίαξ νοέω ὁ Ἀλκίνοος . ἐν δέ ὁ ἑξῆς , ἀριστοκρατία ἐμφαίνω παρά Φαίαξ ἔνθα τριςκαίδεκα ἱστορέω βασιλεύς . καί εἰμί οἷος συνέλευσις ἐν ὁ , βάσις - λεῖος τε καί ἀριστοκρατία . ὁποῖος τίς καί περί Λακεδαίμων ὕστερος ὁ κατά ὁ ἔφορος καί ὁ βασιλεύς . εἰμί δέ ὑπερηχέω μέν * ὁ ἄλλος ὁ Ἀλκίνοος αὐτός δέ πείθω ὡς φαίνω ὅς ὁ γυνή Ἀρήτη βούλομαι , εἶπον εἄν τις καί γυναικοκρατέομαι ὁ γῆ ὁ Φαίαξ . ὅτι2 ἐκφαίνω ὁ ποιητής πῶς ὁ Ἀρήτη ἐλεέω θέωσις ἐμβάλλω ὁ ναυσικαιω ὥστε μένω φαίνω ὁ Ὀδυσσεύς . καί δηλόω ὡς κατά σύνεσις γίγνομαι οὗτος φαίνω καλός καί ἐλεέω , πλάσσω ὁ ζωή Θεοφάνου - σάω καί ὁ ἀμφίπολος ὡς μηδείς φέρω ἀλογίστως ἀλλά ἵστημι οἷος μηδείς τίς καινός ὁράω ἀλλά ἀπλόος ἄνθρωπος . καί αὐτός δύστηνος . ἀλάομαι . κοινῶς ἔχω . φημί γάρ . σύν τε ἐγώ ἀμφίπολος , πότε φημί φάος ὁράω ; εἰμί μή πρός ἄντα δυσάνιος φασβ' Ἀμμένα Ἄνδρων . οὐ ἐστώ οὕτως ἀνήρ δυσὸς βροτός οὐδέ γενέτης , ὡς γε Φαίαξ Ἄνδρος εἰς γαῖα ίστημι δηϊοτής φέρω . οἴζω δέ ἄπα - νεύω πολυελίστω ἐπί πόντος . ἴσχατοι . οὐδέ τις ἡμεῖς βροτός ἐπιμύσσω ἄλλος . εἶτα ἐπί Πλῆν ἐξαμόω ὁ ὁ ἀμφίπολος δέος , καί θέωσις αὐτός ἐν φημί θύω , ἐπάγω . ἀλλά ὁ δέ τις δύστηνος ἅλλομαι ἐνθάδε ἱζάνω , ὅς νῦν χόω , χόω . πρός γάρ ἐγώ οἶς ἅπας ξένος τε πτωχός τε . δίδωμι δέ ὀλίγος τε φιλίτης . εἄν οἱςστις επιλημουω καί ὁ ὁ ξένος Ἱκεσία , ἐπιφέρω . ἀλλά διό ἀμφίπολος ξένος βοῦς τε πόσις τε . λούω τε ἐν ποταμός ἢ ἐπί Σκίπας ἢ ἐπί ἀκμή . νοητέον δέ ὅτι κατά ὁ σωφροσύνη , καί ἔμματα ἐπιλύω παρατίθημι ὁ ὀδύσσομαι . ὁ εἰμί φάρος τε χιτών τε , καί