eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1840
Σοφοκλῆς Ἡλέκτρα · ἐνταῦθα πέμψαι ἐνθα μὴ ποθ’ ἥλιον φέγγος κατῴσει . τοῦτο δὲ ἄμφω ἔχει , τοιούτων δέ , φασί , καὶ τὸ ἐνθάδε . τὸ μὲν γὰρ ἐνθάδε αὐθι μένων τόδε δῶμα φυλάσσεις , καὶ τὸ , σὲ δέ τ’ ἐνθάδε γῦπες ἕδονται , τὴν ἐν τόπῳ σημασίαν δηλοῖ . Τὸ δὲ τοῦ δ’ αὐτοῦ λυκάγαντος ἐλεῦσται ἐν - θάδ’ Ὀδυσσεύς , τὴν εἰς τόπον . οἱ δ’ αὐτοὶ καὶ τὸ μὲν ἐνδον κυρίως τὸ ἐν τόπῳ φασὶ δηλοῦν , τὸ δὲ ἔσω τὸ εἰς τόπον . τὸ δὲ νῦν καὶ Ἡρακλείδην * ἐνεστῶτι τε ἀρμόττεται , οἷον , νῦν ἤλθεν ὁ ἄγων · καὶ παρῶ - γημένῳ , οἷον , νῦν παρήλθεν ὁ ἄγων · καὶ μέλλοντι , οἷον , νῦν ἔσται ὁ ἄγων · τὸ δὲ νυνὶ ἐπὶ μόνον ἐνεστῶτος . τῶν Ἀττικῶν δὲ ταῦτα . Τοῦ δὲ ἵσο σύνθετον τὸ κάθησο , ὧθεν ἐνδείας , φασί , καὶ συστολὴ κάθισο , καὶ συναλιφὴ κάθου παρὰ Μενάνδρῳ . ὁριστικὸν δὲ τοῦ κάθησο τὸ ἐκάθησο , κατὰ τὸ ἐκαθέ - ζομην ἐκάθευδον ἐκάμνον . Τὸ δὲ μηδὲ σὺ γε ξείνων καὶ πτωχῶν κοίρανός καὶ ἐξῆς , κατὰ βραίου πτωχοῦ ἐστιν εἰπεῖν ἑπόντος πρὸς τὸ ἀρχικόν . Σημειῶσαι δέ , ὡς εἴ περ ἐνεπηθόλως ἔγρα - ψεν ὁ εἰπὼν κοίρανόν εἶναι τὸν πρὸς καιροὺν ἀνάσσοντα , χρήσιμός ἐστιν ἐκεῖ καὶ ὁ ἐνταῦθα πτωχῶν κοίρανός Ἰρος . λέγει γὰρ ἐκεῖνος οὕτω · βασιλεύς ὁ πατρόθεν ἢ ἀπὸ γένους ἄρχων , κοίρανός δὲ ὁ πρὸς καιρὸν βασιλέως ἔργον ἐπιτελῶν , οἷος ἦν πρὸ τῆς μήνιδος ὁ Ἀχιλλεύς , καί , ὅς δὲ κοιρανέων διεπε στρατὸν . ἡμεῶν δὲ ὁ ταξέως στρατιωτικῆς ἡγοῦμενος , οἷον , κόσμησεν ἂμ ἡγεμόνεσιν ἕκαστος . εἰ δὲ ὁ τοιούτος τοὺς αἰρετοὺς ἢ ἀλλοίους ἐσήγησε βασιλεῖς , οὐδὲν τοῦτο πρὸς τὸν ἄρτι λόγον . ἐπεὶ τοι καὶ τοὺς μέδοντας καὶ τοὺς βουληφόρους ἀφήκεν εἰπεῖν , ἀρχι*κὰ καὶ ταῦτα ὀνόματα . Ὅτι μνηστήρες τῶν Ὀδυσεὶα μετὰ τὴν νίκην ἤδη γελῶντες δεξιούται λόγοις , καὶ τις ἂν αὐτῶν εἴπεν οὕτω · θοῦς τοι δοῖη ξείνε ὅ,τι μάλιστα’ ἐθελίς καὶ τοι φίλον ἐπλετο θυμῷ · ὁς τοῦτον τὸν ἄναλτον ἀλητεύειν ἀπέπαισας . ὃν καὶ εἰς Ἔχετον ἀνάξιν φησίν , ὡς καὶ ὁ Ἀντίνοος εἶπε . καὶ οὕτω μέν τις ἔφη . χαῖρε δὲ κλειδόνι δισὸς Ὀδυσεύς , φήμιν δηλαδή τὸν λόγον δεξάμενος , ὅ ἐστι μαν - τεῖαν τινά . ἐπὶ τοιαύτης γὰρ σημασίας , καθάπερ ἢ ὅσσα καὶ ἢ ὀμφή , οὕτω καὶ ἡ κληδὼν καὶ ἡ φήμη , θεία τις καὶ αὐτὴ λέγεται οὖσα . οὐ μὴν καὶ ἡ φήμια . ἐκείνη γὰρ λαϊκὰν ἀπλῶς ἀνθρωπίνην δηλοῖ , οἷον , δήμιό τε φήμιν . ἐπὶ δὲ τοῦτοίς καὶ ἐταῖρα τις κληδὼν λελεῖται τῷ Ὀδυσσῇ . Ἀμφινοῦος γὰρ ὁ Λουλιχεὺς ἄρτους ἐκ κακῶν διὸ αἰτίας καὶ παραθείς καὶ δέπαι χονσῶν τὸν Ὀδυσσέα δεξιώσάμε - νος χαῖρε , φησί , πάτερ ὦ ξείνε , γένοιτό τοι ἐς περ ὁπίσω , ἥγουν ἐσύτερον καὶ εἰς τὸ μέλλον , ὀλβος . ἀπάρ μὲν νῦν γε κακὸς ἔχαι πολίεσσιν . Ἀντίνοος μέντοι ὁ βαρὺς λαλεῖ μέν οὐδέν . ἱλα - ρώτερον δὲ ὅμως καὶ αὐτὸς διατεθείς , μεγάλην παρὰ γαστέρα θῆκε τῷ Ὀδυσσῇ ἐμπλεῖνν νησίης τε καὶ αἵματος , ὡς οἷα τις ἀγνωστέτης ἀποκαθιστῶν τῷ νικητῇ Ὀδυσσῇ τὸ ἐπαθλον . Ὅρα δὲ καὶ τὸ , ἥδυ γελῶν*τες , πρὸς διαστολὴν λεχθέν . ἐστι γὰρ καὶ μὴ ἥδυ γελᾶν , ὅτε τις γελᾷ σαφδόνιον , ἢ ὡς ὁ ποιητὴς ἐν τοῖς ἐξῆς ἔρει διὰ τοῦ ἀ σαφδάνιον . Τὸ δέ , ὁ περ ἐθελίς καὶ σοι φίλον ἐπλετο θυμῷ , τῆς αὐτῆς ἐννοίας εἰσί . Τὶ δὲ τὸ ἄναλτον , πρὸ ὀλίγων εἴρηται . νῦν δὲ τοσοῦτον ῥητέον , ὅτι Δεινάρχου ἄναλτον . εἰπόντος τὸ παρ’ ἄλλοις ἄναλον , ἥγουν τὸ χωρὶς ἄλων , ἐνταῦθα οὐκ ἐστὶ νοῆσαι τοιούτον τὸν Ἰρον ὡς δήπεν ἀχρεῖον καὶ μὴ ἄλμην ὁ δή λέγεται ἔχοντα καί , ὁ φασιν , ἀνάστυτον καὶ ἀηδῆ , ὡς ἐκ μεταφορᾶς ἐδεσμάτων οὐκ ἔχοντων ἄλας , ἀλλὰ τὸν ἀληθῶτον , ἥγουν ἀχόρεστον . Τὸ δὲ ἀλητεύειν ἐν δήμῳ παραπείραται πρὸς τὸ , ἤλθε δ’ ἐπὶ πτωχὸς πανδήμιος . Κλειδῶν δὲ ἀπὸ τοῦ κλέω τὸ φημίζω , καθάπερ ἀπὸ τοῦ κλῆζω δυσυλλάβου ἡ κληδών . εἰ δὲ καὶ τρα - πεῖν κατ’ ἐκτασιν ἢ κλειδὼν ἐν τῇ ἀρχοῦση , κληδὼν γίνεται . Τὸ δέ , ἐς περ ὁπίσω , γράφεται καὶ ὡς περ ὁπίσω . καὶ ἔχει καὶ τοῦτο τὴν αὐτὴν ἐννοιαν , ὡς ἰσοδυναμοῦντος τοῦ ὡς τῇ ἐς προθέσει . Ὅτι ἀγαθοῦ δήθεν ἀνδρὸς τοῦ Ἀμφινόμου πειρα*θείς ὁ Ὀδυσσεὺς ἐκλαλεῖ πρὸς αὐτὸν ἡρέμα τινὰ πρὸς τὴν ὑπόθεσιν . καὶ πρῶτα μὲν συναρπάζει αὐτὸν τῇ κατ’ ἐκεῖνον γενεalogίᾳ καὶ ἐπαίνῳ τῷ εἰς αὐτόν · εἶτα καὶ περὶ τῆς κατ’ ἀνθρώπων διαλεχθείς ἀθλιότητος , ὅτε θεὸς τινα ἄσσυ περιπεσεῖν αὐτῇ , λέγει τι καὶ κατὰ τῶν μνηστήρων , ὡς ἔχωρεί , καταπαύσας τὸν λόγον εἰς μέλλον δεινόν · εἰ πῶς ἐκφοβήσῃ αὐτόν , καθὰ καὶ Ἀντίνοος πρὸ ὀλίγων ἀπειλησάμενος , τὸν Ἰρον ἐξέπληξε . καὶ οὕτω σχήματι καὶ ἐν τοῖς μνηστήρσι τεχνάται . φησὶ γοῦν · Ἀμφίνωμε , ἢ μάλαι μοι δοκεῖς πεπνυμέ*νος εἶναι . τοιούτου γὰρ πατρός , ἐπὶ κλέος ἱσθλὸν ἄκουσον , Νίσον Δουλιχίᾳ ἐὼν τ’ ἔμει ἀρνειόν τε . τοῦ σ’ ἐκ φασὶ γενέσθαι . ἐπίτη δ’ ἀνδρὶ ἔοικας . τοῦνεκά τοι ἐρέω · οὐδὲν ἀμειδόντερον γαῖα τρέφει ἀνθρώποιο πάντων , ὅσσα τε
Lemmas: Σοφοκλῆς Ἠλέκτρα · ἐνταῦθα πέμπω ἔνθα μή πρός ἥλιος φέγγος κατοικέω . οὗτος δέ ἄμφω ἔχω , τοιοῦτος δέ , φημί , καί ὁ ἐνθάδε . ὁ μέν γάρ ἐνθάδε αὐτόθι Μένων ὅδε δῶμα φυλάσσω , καί ὁ , σύ δέ τε ἐνθάδε γύψ ἐσθίω , ὁ ἐν τόπος σημασία δηλόω . ὁ δέ ὁ δέ αὐτός λυκάζω ἐλεύθω ἐν - θάζω Ὀδυσσεύς , ὁ εἰς τόπος . ὁ δέ αὐτός καί ὁ μέν ἔνδον κύριος ὁ ἐν τόπος φημί δηλόω , ὁ δέ εἴδομαι ὁ εἰς τόπος . ὁ δέ νῦν καί Ἡρακλείδης * ἐνίστημι τε ἁρμόττω , οἷος , νῦν ἔρχομαι ὁ ἄγω · καί πείρω - γημένῳ , οἷος , νῦν παρέρχομαι ὁ ἄγω · καί μέλλω , οἷος , νῦν εἰμί ὁ ἄγω · ὁ δέ νυνί ἐπί μόνος ἐνίστημι . ὁ Ἀττικός δέ οὗτος . ὁ δέ ίσος συντίθημι ὁ κάθημαι , ὤθω ἔνδεια , φημί , καί συστολή καθίζω , καί συναλιφή κάθημαι παρά Μένανδρος . ὁριστικός δέ ὁ κάθημαι ὁ κάθημαι , κατά ὁ κάθω - ζω καθεύδω κάμνω . ὁ δέ μηδέ σύ γε ξένος καί πτωχός κοίρανος καί ἑξῆς , κατά βραίου πτωχός εἰμί εἶπον ἔπειμι πρός ὁ ἀρχικός . σημειόω δέ , ὡς εἰμί περ ἐνεπηθόλως γράω - ψε ὁ εἶπον κοίρανος εἰμί ὁ πρός καιρόω ἀνάσσω , χρήσιμος εἰμί ἐκεῖ καί ὁ ἐνταῦθα πτωχός κοίρανος Ἱερός . λέγω γάρ ἐκεῖνος οὗτος · βασιλεύς ὁ πατρόθεν ἢ ἀπό γένος ἄρχω , κοίρανος δέ ὁ πρός καιρός βασιλεύς ἔργον ἐπιτελέω , οἷος εἰμί πρό ὁ μῆνις ὁ Ἀχιλλεύς , καί , ὅς δέ κοιρανέω διέπω στρατός . ἡμεῖς δέ ὁ τάξις στρατιωτικός ἡγέομαι , οἷος , κοσμέω ἀνά ἡγεμών ἕκαστος . εἰμί δέ ὁ τοιούτος ὁ αιρετός ἢ ἀλλοῖος εἰσηγέομαι βασιλεύς , οὐδείς οὗτος πρός ὁ ἄρτι λόγος . ἐπεί ὅς καί ὁ μέδων καί ὁ βουληφόρος ἀφίημι εἶπον , ἀρχικός καί οὗτος ὄνομα . ὅτι2 μνηστήρ ὁ Ὀδυσεὶα μετά ὁ Νίκη ἤδη γελάω δεξιόομαι λόγος , καί τις εἄν αὐτός εἶπον οὗτος · Θοῦς ὅς δήω ξένος ὅστις μαλίζω ἐθέλω καί ὅς φίλος πέλω θυμός · ὅς οὗτος ὁ ἄναλτος ἀλητεύω ἀποπαίω . ὅς καί εἰς Ἔχετος ἄναξ φημί , ὡς καί ὁ Ἀντίνοος εἶπον . καί οὗτος μέν τις φημί . χαίρω δέ κλείδων Δισός Ὀδυσσεύς , φῆμις δηλαδή ὁ λόγος δέχομαι , ὅς εἰμί μείς - τείνω τις . ἐπί τοιοῦτος γάρ σημασία , καθάπερ ἢ ὅσος καί ἢ ὀμφή , οὗτος καί ὁ κληδών καί ὁ φήμη , θεῖος τις καί αὐτός λέγω εἰμί . οὖον μήv καί ὁ Φημία . ἐκεῖνος γάρ λαϊκός ἀπλόος ἀνθρώπινος δηλόω , οἷος , δήμιος τε φῆμις . ἐπί δέ οὗτος καί ἑταίρα τις κληδών λανθάνω ὁ ὀδύσσομαι . αμφινουιος γάρ ὁ Λουλιχεὺς ἄρτος ἐκ κακός διό αἴτιος καί παρατίθημι καί δέπας χόω ὁ Ὀδυσσεύς δεξιόομαι - Μύκονος χαίρω , φημί , πατήρ εἰμί ξένος , γίγνομαι ὅς εἰς περ ὀπίσω , ἤγουν εσυτερος καί εἰς ὁ μέλλω , ὄλβος . ἀπαίρω μέν νῦν γε κακός ἔχω πόλις . Ἀντίνοος μέντοι ὁ βαρύς λαλέω μέν οὐδείς . ἱλάσκομαι - ρώτερον δέ ὅμως καί αὐτός διατίθημι , μέγας παρά γαστήρ τίθημι ὁ ὀδύσσομαι ἐμπίμπλημι νῆσις τε καί αἷμα , ὡς οἷος τις ἄγνωστος ἀποκαθιστάω ὁ νικητής ὀδύσσομαι ὁ ἔπαθλον . Ὅρας δέ καί ὁ , ἡδύς γελάω , πρός διαστολή λέγω . εἰμί γάρ καί μή ἡδύς γελάω , ὅτε τις γελάω σαφδόνιον , ἢ ὡς ὁ ποιητής ἐν ὁ ἑξῆς ἔρομαι διά ὁ ὅς σαφδάνιον . ὁ δέ , ὁ περ ἐθέλω καί σύ φίλος πέλω θυμός , ὁ αὐτός ἔννοια εἰμί . τίς δέ ὁ ἄναλτος , πρό ὀλίγος εἴρω . νῦν δέ τοσοῦτος ῥητέος , ὅτι Δείναρχος ἄναλτος . εἶπον ὁ παρά ἄλλος ἄναλος , ἤγουν ὁ Χωρὶς Ἄλων , ἐνταῦθα οὐ εἰμί νοέω τοιοῦτος ὁ Ἱερός ὡς δήπεν ἀχρεῖος καί μή ἅλμη ὁ δή λέγω ἔχω καί , ὁ φημί , αναστυος καί ἀηδής , ὡς ἐκ μεταφορά ἔδεσμα οὐ ἔχω Ἄλας , ἀλλά ὁ ἀληθέω , ἤγουν ἀκόρεστος . ὁ δέ ἀλητεύω ἐν δῆμος παραπείρω πρός ὁ , ἔρχομαι δέ ἐπί πτωχός πανδήμιος . Κλείς δέ ἀπό ὁ καλέω ὁ φημίζω , καθάπερ ἀπό ὁ κλήζω δυσυλλαμβανω ὁ κληδών . εἰμί δέ καί τρα - πεῖν κατά ἔκτασις ἢ κλείς ἐν ὁ ἄρχω , κληδών γίγνομαι . ὁ δέ , εἰς περ ὀπίσω , γράφω καί ὡς περ ὀπίσω . καί ἔχω καί οὗτος ὁ αὐτός ἔννοια , ὡς ἰσοδυναμέω ὁ ὡς ὁ εἰς πρόθεσις . ὅτι2 ἀγαθός δήθεν ἀνήρ ὁ Ἀμφίνομος πειράω ὁ Ὀδυσσεύς ἐκλαλέω πρός αὐτός ἡρέμα τις πρός ὁ ὑπόθεσις . καί πρῶτος μέν συναρπάζω αὐτός ὁ κατά ἐκεῖνος γενεalogίᾳ καί ἔπαινος ὁ εἰς αὐτός · εἶτα καί περί ὁ κατά ἄνθρωπος διαλέγω ἀθλιότης , ὅτε θεός τις Άσσυ περιπίπτω αὐτός , λέγω τίς καί κατά ὁ μνηστήρ , ὡς χωρέω , καταπαύω ὁ λόγος εἰς μέλλω δεινός · εἰμί πῶς εκφόβιση αὐτός , καθά καί Ἀντίνοος πρό ὀλίγος ἀπειλέω , ὁ Ἱερός ἐκπλήσσω . καί οὗτος σχῆμα καί ἐν ὁ μνηστήρ τεχνάομαι . φημί γοῦν · ἀμφινάω , ἢ μάλη ἐγώ δοκέω πνέω εἰμί . τοιοῦτος γάρ πατήρ , ἐπί κλέος ἱσθλὸν ἀκούω , Νῖσος Δουλίχιος εἰμί τε ἐμέω ἀρνειός τε . ὁ σός ἐκ φημί γίγνομαι . πίπτω δέ ἀνήρ ἔοικα . ένεκα ὅς εἴρω · οὐδείς ἀμειδόντερον γαῖα τρέφω ἄνθρωπος πᾶς , ὅσος τε