eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1720
φηθεῖσαν ἐντολὴν τῆς Κίρκης , ὡς αὐτῷ τοιαύτην χοιθεῖσαν . ἥν γὰρ ἀφόρητον αὐτῷ παριδεῖν τοὺς ἑταίρους ὀλλυμένους . Πετραίνην δὲ Σκύλλην ἔφη ὡς προσπεφυκυίαν τῷ σκοπέλῳ , καθὰ πρὸ βραχέων γέγραπται . Ὅτι εἰπὼν , ἡμεῖς δὲ στενωπὸν ἀπελαύομεν γνῶντες , καὶ θέλον ἐμηνεῦσαι τί λέγει στενωπὸν , ἐπάγει · ἐνθεν μὲν γὰρ Σκύλλα , ἔτερωθὶ δὲ δία Χάρυβδις , δεινὸν ἀνεφ - ροίβδησε θαλάσσης ἄλμυρὸν ὕδωρ , ἵνα εἰἡ στενωπὸς ὁ στενὸς πορθμὸς ὁ μεταξὺ Σκύλλης καὶ Χα - ρυβδὼς , οὐ τὴν στενότητα καὶ πρὸ ὀλίγων ἐδήλωσεν ὁ ποιητὴς ἐν τῷ πλησίον ἀλλήλων τοὺς σκοπέλους ρύθδεως , καὶ νῦν μὲν οὕτως . οἱ δὲ μεθ’ Ὀμήρου καὶ ἐπὶ ῥυμοτομιῶν καὶ ἀγνιῶν τὴν λέξιν τιθέασιν , ἐνθα δηλαδὴ ἀποστενοῦνται ὅπες οἱ τῶν βλεπόντων , διὰ τὰ ἐνθεν καὶ ἐκεῖθεν οἰκοδομήματα ἢ ἄλλως ἐξανα - στήματα . ὡς * περ οὖν πάλιν ἐν τοῖς μὴ τοιούτοις πλατύνεται τὸ βλέπειν , ὧθεν καὶ εὐρωπὸν σπήλαιόν τις ἔφη τὸ πλατὺ ἀπεναντίας τῷ στενωπῷ . Τὸ δὲ ἀνεφροίβδησεν ἀνηχόντισεν ἐμηνεῦσαί τινες τῶν παλαιῶν . ἴσως δὲ οὐ καλῶς διὰ τὰ προηρθηέντα , ἐν οἷς ὁ ποιητὴς τὸ μὲν ἐξακουτιζέσθαι τὸ τοιούτον ὕδωρ ἀνέναι εἶπεν , ἀναρριβδεῖν δὲ τὸ καταπνεεσθαι . εἰς τοῦτο δὲ χοήσομεν καὶ Μνησιμάχου τοῦ κομικοῦ τὸ , κρατὰρ δ’ ἐξεφροίβδητ’ οἶνον , ἴσον ὄν τῷ , ἐξητλήθη καὶ ἐξω πῖθου ἐφάνη . Ὅτι τὸ , ὡς ἐρόδη , ἀναπτικὸν τῆς Χαρύβδεως ἐμηνεῦσιν ὁ ποιητὴς φησιν οὕτως · ἤτοι ὄτ’ ἐξμεῖσεις , λέξης ὡς ἐν πυρὶ πολλῷ πᾶσ’ ἀναμορῶσεως πικωμένη , ὑψόσε δ’ ἄχνη ἀκροισι σκοπέλοισιν ἐπ’ ἀμφο - τέροισιν ἐπιπτεν . ἀλλ’ ὅτ’ ἀναθρώσει θαλάσσης ἄλμυρὸν ὕδωρ , πᾶσ’ ἐντὸς γ’ ἄνασκει πικωμένη . ἀμφὶ δὲ πέτρα δεινὸν ἐβέβρυχε . ὑπέρφρᾳ δὲ γαῖα φάνσκε ψάμμω πικανή . τοὺς δὲ χλωρὸν δέος ἥρει . Ὅ περ καὶ αὐτὸ καθὰ καὶ τὸ , δεινὸν ἀνεφροίβδησεν , αἰνίττεται φοβερὸν εἶναι τὸ χωρίον τοῦτο γραφῆς , ὡς περ τότε γυνόμενον , οὕτω καὶ ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ φραζόμενον . ἐν ᾧ καὶ ἡ ἐξ ὀνοματοποιιῶν τραχφω - νία σημαίνει καὶ δεινὸς ἐπυτεῖθδενται διὰ τοῦ ἀναφροίβδεῖν , καὶ μορμύρειν , καὶ ἀναθρώχειν , καὶ λε*βρυ - χεῖναι , καὶ τῶν λοιπῶν . Ὅρα δὲ τὸ ἐξμεῖσεις , ὁ πρὸ τούτων ἀνέναι εἶπεν ἐν τῷ , τρὶς μὲν γ’ἀρ τ’ ἀνίησιν . ἐστι δὲ τὸ ἐξμεῖν ὑψηλότερον καὶ πρέπον χωρίῳ δεινῷ . καὶ ἥν μὲν προσφνὲς ἐν τούτοις προσθεῖναι πον καὶ τὸ ἐρεύγεσθαι , ἀκολούθως τῷ ἐξμεῖν , οὐχ’ ἐλετο δὲ ὁ ποιητὴς . Ἡ δὲ ἀπὸ τοῦ λέφη - τος παραβολὴ μικροπρεπὴς μὲν , πᾶν δὲ διασαφηντικὴ τοῦ προέγματος . καὶ αὐτὸς γὰρ πνεύματι πικώ - μενος ἀναζέει καὶ βράζεται . καὶ τὸ ὕδωρ δὲ τοῦτο πνεύματι ἀνωθούμενον βιαιοτάτω , καθὰ καὶ προδεδή - λωται , ἀναμορμύρει αἰρόμενον ὑψοῦ , ὡς τὴν αὐτοῦ ἄχνην καὶ τοῦ ὑψηλοτάτου σκοπέλου καθικνεῖσθαι . καίριον δὲ τὸ πικᾶσθαι ἐν τούτοις , διὸ καὶ δις εἴρηται . Τοῦ δὲ μορμύρειν ἡ παραγωγὴ ὁμοία τῇ τοῦ μαρμαίρειν , ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι δεδήλωται . Τὸ δὲ ἀναθρώσει ταντὸν ἐστι τῷ ἀναφροίβδεῖν . ἀμφω δὲ ἴσον δύναται τῷ ἀναθρώσειν , ὡς καὶ προδεδήλωται . τραχφφωνότερον δὲ τούτου τὸ ἀναμορμύρειν , ἐξ οὐ καὶ ἡ μυθικὴ Μορμὼ πλάττεται , δαιμόνιον τι φοβερὸν . Θέμα δὲ τοῦ ἀναθρώ - ξειν ἀχριστον τὸ βρόχω , ἐξ οὐ καὶ ὁ βρόχθος ἐπὶ λαμοῦ , καὶ βροχθίζειν τὸ διὰ τοῦ τοιούτου βρόχθον προάγειν . Τὸ δὲ ἀκροισι , καὶ τὸ σκοπέλοισι , καὶ τὸ ἀμφοτέροισι , δια - γελὰ τῇ παρουσίᾳ * ὡς ἂν μὴ διόλου σνυθρωπὸν εἴη τὸ χωρίον . Ἔχει δὲ τι κάλλους καὶ τὸ , ἀναμορμύ - ρισκε καὶ φάνσκειν , εἰ καὶ μακρὰν ἀλλήλων κείνται . Ὅτι τῶν περὶ Ὀδυσσέα πρὸς τὴν Χάρυβδιν ἀπιδόντων , ὅτε ἀνεφροίβδησε δηλαδὴ ἐξμεῖσσαν γὰρ , ὑστερον μόνος ἰδὼν Ὀδυσσεὺς πεπείρα - ται ὧν ἄρτι ἀφήγηται , τόρμα Σκύλλη κοίλης ἐκ νηὸς ἑτάρους ἐξ ἐλετο , ὡς περ ἐπι - λέγδην ἐλοῦσα ἐκείνους , καθὰ δηλοὶ καὶ τὸ ἐλετο τούτέστιν ἐξαιρέτους ἔλαβε . διὸ ἐμηνεῦσιν ἐπάγει · οἱ χερσὶ τε βίηφί τε φέρεσθαι ἥσεν . οἱ καὶ ὑψόσε ἀειρόμενοι ἐμέ , φησι , φθέγγοντο καλεῦντες ἐξονομακλή - δην , τὸ τ’ ὕστατον ἀχνημενοι κήρ . * καὶ οὐ νῦν μόνον , ἀλλὰ καὶ ὅτε αὐτοῦ εἰνὶ θύρῃσι κατήσθι κεκλή-1720 γοντας , χείρας ἐμοί , φησιν , ὥρεγον . ἐφ’ οἷς ἐλεεινολογίαν τῷ φρακτῷ διηγήματι ἐπιπλέ - κων φησιν · οἴκτιστον δή κείνο ἐμοῖς ἰδον ὀφθαλμοῖσι πάντων ὅσῳ’ ἐμόγησα οὐχ’ ἄπλως , ἀλλὰ πόρους ἄλλος ἐξερεῖνων . καὶ ἔστι τοῦτο θεωρία τις Ὀμηρικὴ , παρασημειωμένου τοῦ ποιητοῦ καὶ οἴκτον πολὺ τι ἐνείναι τῷ παρόντι ἀφηγήματι , ὡς παρακαθίσθαι ἀλλήλοις ἄνω μὲν δεινὸν χωρίον , ἐνταῦθα δὲ ἐλεεινόν . Ὅτι δὲ τὸ Σκύλλη κοίλης ἐκ νηὸς παρηγεῖν δοκεῖ , γέγραπται οὐ πρὸ πολλῶν . τοιούτον δὲ τι καὶ ἐν τοῖς τοῦ Ἀθηναιοῦ τὸ , κοίλη κύλιξ . Ὅτι δὲ καὶ τὸ κεκλήγοντας , καθὰ τὸ πεπλήγοντας Συρακοῦσιοι λέγουσι , ἐδηλώθη πον καὶ αὐτό . Ὅτι παραβυλικῶς δηλῶν
Lemmas: φημί ἐντολή ὁ Κίρκη , ὡς αὐτός τοιοῦτος χόω . ὅς γάρ ἀφόρητος αὐτός παρεῖδον ὁ ἑταῖρος ὄλλυμι . πετραινη δέ Σκύλλα φημί ὡς προσφύω ὁ σκόπελος , καθά πρό βραχύς γράφω . ὅτι2 εἶπον , ἐγώ δέ στενωπός ἀπολαύω γνάω , καί ἐθέλω εμηνευσος τίς λέγω στενωπός , ἐπάγω · ἐν μέν γάρ Σκύλλα , ἑτέρωθι δέ δῖος Χάρυβδις , δεινός ἀνεφ - ροίβδησε θάλασσα ἁλμυρός ὕδωρ , ἵνα εἰμί στενωπός ὁ στενός πορθμός ὁ μεταξύ Σκύλλα καί Χα - ρυβδὼς , οὖον ὁ στενότητα καί πρό ὀλίγος δηλόω ὁ ποιητής ἐν ὁ πλησίος ἀλλήλων ὁ σκόπελος ρύθδεως , καί νῦν μέν οὕτως . ὁ δέ μετά Ὄμηρος καί ἐπί ρυμοτομία καί ἁγνίζω ὁ λέξις τίθημι , ἔνθα δηλαδή ἀποστενόω δρύοψ ὁ ὁ βλέπω , διά ὁ ἐν καί ἐκεῖθεν οἰκοδόμημα ἢ ἄλλως ξαίνω - στῆμα . ὡς * περ οὖν πάλιν ἐν ὁ μή τοιοῦτος πλατύνω ὁ βλέπω , ὤθω καί εὐρωπός σπήλαιον τις φημί ὁ πλατύς απεναντίας ὁ στενωπός . ὁ δέ ἀνεφροίβδησεν ἀνηχόντισεν εμηνευσος τις ὁ παλαιός . ἴσως δέ οὖον καλῶς διά ὁ προερέω , ἐν ὅς ὁ ποιητής ὁ μέν ἐξακουτίζομαι ὁ τοιοῦτος ὕδωρ ἀναίνομαι εἶπον , αναρριβδεω δέ ὁ καταπνέω . εἰς οὗτος δέ χόω καί Μνησίμαχος ὁ κομιπου ὁ , κρατήρ δέ ἐξεφροίβδητ’ οἶνος , ἴσος εἰμί ὁ , ἐξητλήθη καί ἐξω πίθος φαίνω . ὅτι2 ὁ , ὡς ἔρδω , ἀναπτικὸν ὁ Χάρυβδις ἐμηνεῦσιν ὁ ποιητής φημί οὕτως · ἤτοι ὅτι ἐξεμέω , λέγω ὡς ἐν πῦρ πολύς πᾶς αναμορωσις πικαω , ὑψόσε δέ ἄχνη ἄκρος σκόπελος ἐπί ἀμφο - τέρος πίπτω . ἀλλά ὅτι ἀναθρῴσκω θάλασσα ἁλμυρός ὕδωρ , πᾶς ἐντός γε ἀνίημι πικαω . ἀμφί δέ πέτρα δεινός βρύκω . ὑπέρφρᾳ δέ γαῖα φάνσκε ψάμμος πικαινω . ὁ δέ χλωρός δέος αἱρέω . ὅς περ καί αὐτός καθά καί ὁ , δεινός ἀνεφροίβδησεν , αἰνίσσομαι φοβερός εἰμί ὁ χωρίον οὗτος γραφεύς , ὡς περ τότε γυνομενω , οὗτος καί ὑπό ὁ ποιητής φράζω . ἐν ὅς καί ὁ ἐκ ὀνοματοποιία τρέχω - Νία σημαίνω καί δεινός ἐπυτεῖθδενται διά ὁ αναφροιβδεω , καί μορμύρω , καί ἀνατρέχω , καί λε*βρυ - χέω , καί ὁ λοιπός . Ὅρας δέ ὁ ἐξεμέω , ὁ πρό οὗτος ἀναίνομαι εἶπον ἐν ὁ , τρίς μέν ἀγείρω τε ἀνίημι . εἰμί δέ ὁ ἐξίημι ὑψηλός καί πρέπω χωρίον δεινός . καί ὅς μέν προσφνὲς ἐν οὗτος προστίθημι πως καί ὁ ἐρεύγομαι , ἀκόλουθος ὁ ἐξίημι , οὐ αἱρέω δέ ὁ ποιητής . ὁ δέ ἀπό ὁ Λέφη - ὅς παραβολή μικροπρεπής μέν , πᾶς δέ διασαφηντικὴ ὁ πρόεγμα . καί αὐτός γάρ πνεῦμα πικώ - μένος ἀναζέω καί βράζω . καί ὁ ὕδωρ δέ οὗτος πνεῦμα ἀνωθέω βίαιος , καθά καί προδίδωμι - λωτός , ἀναμορμύρω ἀείρω ὑψόω , ὡς ὁ αὐτός ἄχνη καί ὁ ὑψηλός σκόπελος καθικνέομαι . καίριος δέ ὁ πικαω ἐν οὗτος , διό καί δις εἴρω . ὁ δέ μορμύρω ὁ παραγωγή ὅμοιος ὁ ὁ μαρμαίρω , ὡς καί ἐν Ἰλιάς δηλόω . ὁ δέ ἀναθρῴσκω ταντός εἰμί ὁ αναφροιβδεω . ἄμφω δέ ἴσος δύναμαι ὁ ἀναθρῴσκω , ὡς καί προδηλόω . τραχφφωνοτερος δέ οὗτος ὁ ἀναμορμύρω , ἐκ οὖον καί ὁ μυθικός Μορμώ πλάσσω , δαιμόνιον τίς φοβερός . Θέμα δέ ὁ ἀναθρέω - ξέω ἀχριστός ὁ βρόχος , ἐκ οὖον καί ὁ βρόχθος ἐπί Λάμος , καί βροχθίζω ὁ διά ὁ τοιοῦτος βρόχθος προάγω . ὁ δέ ἄκρος , καί ὁ σκόπελος , καί ὁ ἀμφότερος , διά - γελάω ὁ παρουσία * ὡς εἄν μή διόλου σνυθρωπὸν εἰμί ὁ χωρίον . ἔχις δέ τίς κάλλος καί ὁ , ἀναμορμύ - ῥίσκος καί φαίνω , εἰμί καί μακράν ἀλλήλων κεῖμαι . ὅτι2 ὁ περί Ὀδυσσεύς πρός ὁ Χάρυβδις ἀφοράω , ὅτε ἀνεφροίβδησε δηλαδή ἐξεμέω γάρ , ὕστερος μόνος εἶδον Ὀδυσσεύς πέπειρα - ὁ ὅς ἄρτι ἀφηγέομαι , τόρμα Σκύλλα κοῖλος ἐκ ναός ἑταῖρος ἐκ αἱρέω , ὡς περ ἐπι - λέγδην αἱρέω ἐκεῖνος , καθά δηλόω καί ὁ αἱρέω τουτέστιν ἐξαίρετος λαμβάνω . διό ἐμηνεῦσιν ἐπάγω · ὁ χείρ τε βία τε φέρω ἀείδω . ὁ καί ὑψόσε ἀείρω ἐγώ , φημί , φθέγγομαι καλέω ἐξονομακλή - δήν , ὁ τε ὕστερος ἀχνημενοι κῆρ . * καί οὖον νῦν μόνος , ἀλλά καί ὅτε αὐτός ἐν θύρα καθίημι κεκλή-1720 γοντας , χείρ ἐγώ , φημί , ὀρέγω . ἐπί ὅς ἐλεεινολογία ὁ φρακτέω διήγημα ἐπιπλέω - Κῶς φημί · οἴκτιστος δή ἐκεῖνος ἐμέω ὁράω ὀφθαλμός πᾶς ὅσος μογέω οὐ ἁπλόος , ἀλλά πόρος ἄλλος εξερειναω . καί εἰμί οὗτος θεωρία τις ομηρικός , παρασημειωμένου ὁ ποιητής καί οἶκτος πολύς τίς ἔνειμι ὁ πάρειμι ἀφήγημα , ὡς παρακαθίζω ἀλλήλων ἄνω μέν δεινός χωρίον , ἐνταῦθα δέ ἐλεεινός . ὅτι2 δέ ὁ Σκύλλα κοῖλος ἐκ ναός παρηγέομαι δοκέω , γράφω οὖον πρό πολύς . τοιοῦτος δέ τίς καί ἐν ὁ ὁ Ἀθήναιον ὁ , κοῖλος κύλιξ . ὅτι2 δέ καί ὁ κεκλήγων , καθά ὁ πλήσσω Συρακοῦσιος λέγω , δηλόω πως καί αὐτός . ὅτι2 παραβυλικῶς δηλόω