eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1436
οὐ μόνον διὰ κάλλος ἀλλὰ μάλιστα διὰ τι ἕτερον καλὸν ὁ αὐτὴ ἔχει . καὶ οὐ δήπου ψεκτίον τὸ τῆς γυναι - κὸς καλόν , ἀφέντας τὸν βιαζόμενον . οὕτω καὶ ἡ καλὴ Πηελόπη αἰτία τοῦ μὴ γῆμασθαι , διὰ * τὸ σῶφρον . καὶ οὐ μοιμητέον τὴν σοφροσύνην , ἀλλὰ τὸν ἐπαιξίμενον πρὸς βίαν . οὕτω γὰρ ἡ τοῦ Ἀντινόου ἐπιχείρησις γενναία , μὴ ποτε δὲ καὶ εἰς τὸ θαντίον λελήφθαι ἑαυτῷ τὴν δικαιολογίαν περιτρέπειν ὁ Ἀν - τίνους , οἷς γὰρ ἐφεῖδε τὸν Τηλέμαχον κατὰ τῆς μητρός , ἀνάπαι αὐτῷ τὴν πρὸς ἐκείνην στοργήν . εἰ γὰρ καλῶς ἡ φιλεῖνδρος μήτηρ διὰ σοφροσύνην ὀκνεῖ τὸν γάμον , σπουδαία ἄρα . ὁ μὲντοῦ Ἀντίνοος καὶ τοῦτο διαβαλεῖν παρόνται . παραλαλῶν , ὡς οὐ διὰ σοφροσύνην ἡ Πηνελόπη διασφίζει τὸν γάμον , ἀλλὰ διὰ τὴν γυναικείον . * ὅτι γὰρ , ὡς μέγα μὲν κλέος ἑαυτῇ ποιᾶται , σοὶ δὲ ποθὴν πολλοῦ βιό - του . Καὶ ὅρα ὅπως ἐφ’ ἑκάτερα μελετᾷ ὁ ποιητής . τὸν μὲν Τηλέμαχον ποιήσας καταφρονήσεων τῶν μηνηστέων σφοδρῶς ὡς εἴρηται . τὸν δὲ Ἀντίνοον ἀντιστραφεῖν , ἐναγωνιώτερον ἀπολογοῦμενον . οὐ παρ’ ὁ ὄψων , δύο κεφαλαιῶν ἀπόδειξιν ἔχει . τοῦ τὴν Πηνελόπην αἰτίαν εἶναι . καὶ τοῦ διὰ μόνην οἰκείαν εὐχλείαν ἀναχάλλεσθαι τὸν γάμον . Σημειώσω δὲ ὅτι Ὅμηρος μὲν καὶ οἱ καθ’ Ὅμηρον , σῶφρονα ἐν ταῖς μέλλουσι ἱστοροῦσι τὴν Πηνελόπην . Λυκόφρων δὲ καὶ ἐκ τῶν ἄλλων τοιούτος , κασσωφρίδα τὴν καλὴν Πηνελόπην παραδιδόσιν , καὶ τὸ πάντων ἀπαίδανον , καὶ πᾶσι τοῖς μηνηστέροις αὐτὴν καθυπά - γουσι . καὶ ἐκ τοιαύτης ὑποθέσεως , τὸν μυθικὸν γεννῶσι Πάνα . ἕτεροι δὲ σκιωτέρον ἡροῦντες , Ἑρμῆ συνανάζουσι τῇ Πηνελόπῃ , οὗτεν ὁ Πάν , ὃν καὶ καταξίαι τῆς ὑφαντικῆς φασὶ τινες . οὗτεν καὶ τὸ πανίον παρίσταται . Πρόδοτος δὲ ἄλλων τινὰ Πάνα ἱστορῶν , φασὶν ὅτι Πάν ἀρχαιότατος παρ’ Αἰγυπτίοις , ἕτερος παρὰ τὸν ἐν Πηνελόπῃ καὶ Ἑρμῷ . Ὅτι πρὸς τὸν ἐφ’ οἷς οὐδεὶς αἰτιώμενον τινὰς , ἔπουν ἐν αἰτίᾳ τὸ Πηνελόπην πρὸς Τηλέμαχον . οἷον . ὡ δεῖνα ὑψαγόρη , μένος ἄοχτες , ποῖον ἔκπες ἡμᾶς αἰσχύνων , ἐθέλεις δὲ κε*μῶμον ἀνίωμα . τίς δὲ ὁ ὑψαγόρης , προσειρήται σασῶς . Τὸ δὲ μένος ἄοχτες , εἰρώνεται . θάσσος μὲν γὰρ , ἐνδείκνυται ὁ Τηλέμαχος . μένος δὲ , οὐπω . Τὸ δὲ ἔκπες , ἔχει τις γραφαὶ καὶ ἔκπαες . φροῖ γὰρ Λίλιος Λιονίδιος ὅτι εἶπον καὶ εἶπα , ἀμφοτέρα παρὰ Ἀττικοῖς . μᾶλλον δὲ , τὸ πρότερον . καὶ τὰ προστακτικὰ δὲ , ἀμφοτέρως , εἴπε καὶ εἴπον . ὀξύ - τόνως . καὶ αἱ μετοχαί , ὁ εἴπων καὶ ὁ εἶπας . Ἰστέον δὲ ὅτι καθάπερ εἶπον καὶ εἶπα , οὕτω καὶ ἤνεγκα καὶ ἤνεγκον . καὶ μᾶλλον τοῦτο . ὡς ὁ κομικὸς ἐν Λυσιστράτῃ . τάλαιν’ ἐγώ . τὸ ὁμόιον ἤνεγκον μῶρον . τοῦ δὲ ἐπίου , χοῦρος παρ’ Εὐριπίδῃ . ἤνεγκα κέζεσσωσα . * Τὸ δὲ αἰσχύνων , ἀναιδῶς ἐβόηθη . δηλοῦντος Ἀντινόου , ὡς οὐκ ἐπιστρέφονται τῆς αἰδοῦς οἱ κατ’ αὐτόν . Τὸ δὲ ἀνάγω , ἢ ἀπὸ τοῦ ἄπταν ἐξ οὐ καὶ ὁ ἡραστος . ἵνα λέγῃ ἐκρήναι καὶ ἐκρηγοῦσαι μῶμον δίζην φανού . ἢ ἀπὶ τοῦ προ - σάψαι καὶ οἰονά ἐκδῆσαι . καθ’ ὃν λόγον καὶ πτόμα νηός , ἐκ πέτρας ἀνάπτωθαι λέγεται . ἰωμεντικόν δὲ ἐστι τοῦ αἰσχύνων , τὸ μῶμον ἀνίωμα . αἰσχύνει γὰρ τινὰ ὁ μῶμον ἐκείνῳ ἀνάπτων . Ὅτι δυηρούμενος ἐνταῦθα τὰ κατὰ τὴν Πηνελόπην ὁ Ἀντίνοος , λέγει . ἥδη γὰρ τρίτον ἐστὶν ἔτος τάχα δ’ εἰσι τέταρτον , ἐξ οὐ παύλεται τὸν γάμον . πάντας μὲν ὁ ὕπα καὶ ὑπίσταται ἄνδρὶ ἐκάστῳ ἀγγελίας προὔδουσα , νῦος δὲ οἱ ἄλλα μενοῦν . τοῦτο δὲ ἀμοῦξα ἐπὶ παντὸς εἰπεῖν δοκίον μὴν λόγους δὲ θεληρον - τος . Τὸ δὲ τάχα δὲ εἰσι τέταρτον , ἀντὶ τοῦ , ταχὺ ὅσον οὕτω διαισι καὶ συμπληροῦ - ται καὶ τὸ τέταρτον , ὡς ὁ ποιητὴς μετ’ ὀλίγα ἰωμενεύει . εἶτα ἐκτιθεῖς τὰ κατὰ τὸν ἱστὸν τῆς Πην - λόπης , φασίν . ἢ δὲ , δόλον τὸν δ’ ἄλλον ἐπὶ φρεσὶ μεριμήσε . στῆσαιμένη μέγαν ἱστὸν ἐνι μεγάροισιν , ὑφανὲν , λεπτόν καὶ περίμετρον . πλασιαμένη , χοῦσαι μέγαν ἡμᾶς ἐπιμομένους τὸν * αὐτῆς γάμον ὡς φάρος ἐκτελέσει Λαϊστῇ ἡρωὶ ταφῆσι . μὴ μοι φροῖ μεταμώλα νήματα ὀλέσαι . ἐνθα καὶ ἰωμενεύει τὸ ταφῆσι , φασίν . ὅτι ἐν αὐτῶν μοῖσα καθεῖλε θανάτου ὁ ἐστι καταφθορῶν . ὃν θάνατον , καὶ τανύλεξα ἐνταῦθα λέγω ὡς καὶ ἄλλοχοῦ , πρὸς διαστολὴν τοῦ ἀδελφοῦ ὑπὸν . ὁ μὲν γὰρ , ὡς οἶον εἴπειν , μαχρο - λεγής . ὡς ἐπὶ μικρῶν λέγων ὁ ἐστι κατακομιζὼν τὸν ἄνθρωπον . ὁ δὲ θάνατος , ἐπὶ μακρῶν παρατείνει τὸ τοιούτον λέξασθαι . λέγει δὲ καὶ ἄλλην πρόφασιν τῆς Πηνελόπης , τοιαύτην . μὴ τις μοι φροῖ κατὰ δήμων Ἀχαιῶν γεμισσῆσαι αἰῶν ἄτερ σπείρου κίτειν ὁ γέρων πολλὰ πτεασίσσας ἤτοι πτέεται ἀγών . ὡς εἶναι τοῖς ταῦτα τῇ Πηνελόπῃ τὰ μὲ ἀφορμὴν τοῦ ἱστοῦ . τὴν ἐκ τῶν σοφρόνων γυναικῶν νῆμασιν . καὶ τὸ ἀπλῶς ὅσιον . τὸ χοῦσαι δηλαδή , τὸ τεθνῶτι σιωπῆσαι ἐντάφιος . καὶ τὸ μὴ ἐθέλειν ὀλεῖσθαι τὰ νήματα τῇ εἰς πλεῖον ἀναβολῇ . ἀρ’ οἷς καὶ ἐπαύθησαν οἱ ἀγρήγορες . ἐνθα καὶ ἡματί μὲν φασὶν ὑφαι -
Lemmas: οὖον μόνος διά κάλλος ἀλλά μάλιστα διά τίς ἕτερος καλός ὁ αὐτός ἔχω . καί οὖον δήπου ψεκτίον ὁ ὁ γυνή - γυνή καλός , ἀφίημι ὁ βιάζομαι . οὗτος καί ὁ κάλως Πηελόπη αἰτία ὁ μή γαμέω , διά * ὁ σώφρων . καί οὖον μιμέω ὁ σόφρων , ἀλλά ὁ επαιξιμενω πρός βία . οὗτος γάρ ὁ ὁ Ἀντίνοος ἐπιχείρησις γενναῖος , μή ποτός δέ καί εἰς ὁ θνῄσκω λαμβάνω ἑαυτοῦ ὁ δικαιολογία περιτρέπω ὁ εἰς - τίνω , ὅς γάρ φειδός ὁ Τηλέμαχος κατά ὁ μήτηρ , ἀναπαίω αὐτός ὁ πρός ἐκεῖνος στοργή . εἰμί γάρ καλῶς ὁ φιλεῖνδρος μήτηρ διά σόφρων ὀκνέω ὁ γάμος , σπουδαῖος ἄρα . ὁ Μεντού Ἀντίνοος καί οὗτος διαβάλλω πάρειμι . παραλαλώ , ὡς οὖον διά σόφρων ὁ Πηνελόπη διασφιζεω ὁ γάμος , ἀλλά διά ὁ γυναικεῖος . * ὅτι γάρ , ὡς μέγας μέν κλέος ἑαυτοῦ ποιέω , σύ δέ ποθή πολύς βίος - ὁ . καί ὁράω ὅπως ἐπί ἑκάτερος μελετάω ὁ ποιητής . ὁ μέν Τηλέμαχος ποιέω καταφρόνησις ὁ μηνηστέων σφοδρός ὡς εἴρω . ὁ δέ Ἀντίνοος αντιστρέφομαι , ἐναγώνιος ἀπολογέομαι . οὖον παρά ὁ ὄψον , δύο κεφάλαιος ἀπόδειξις ἔχω . ὁ ὁ Πηνελόπη αἴτιος εἰμί . καί ὁ διά μόνος οἰκεῖος εὔκλεια ἀναχαλάω ὁ γάμος . σημειώνω δέ ὅτι Ὅμηρος μέν καί ὁ κατά Ὅμηρος , σώφρων ἐν ὁ μέλλω ἱστορέω ὁ Πηνελόπη . Λυκόφρων δέ καί ἐκ ὁ ἄλλος τοιούτος , κασσωφρίδα ὁ καλός Πηνελόπη παραδίδωμι , καί ὁ πᾶς ἀπαίδανον , καί πᾶς ὁ μηνηστέροις αὐτός καθυπά - γου . καί ἐκ τοιοῦτος ὑπόθεσις , ὁ μυθικός γεννάω Πάν . ἕτερος δέ σκιωτέρον ἡροῦντες , Ἑρμῆς συναναζάω ὁ Πηνελόπη , ὅστε ὁ Πάν , ὅς καί κατάγνυμι ὁ ὑφαντικός φημί τις . ὅστε καί ὁ πανίον παρίστημι . πρόδοτος δέ ἄλλος τις Πάν ἱστορέω , φημί ὅτι Πάν ἀρχαῖος παρά Αἰγύπτιος , ἕτερος παρά ὁ ἐν Πηνελόπη καί Ἕρμος . ὅτι2 πρός ὁ ἐπί ὅς οὐδείς αἰτιάομαι τις , ποῶ ἐν αἴτιος ὁ Πηνελόπη πρός Τηλέμαχος . οἷος . εἰμί Δεῖνα ὑψαγόρας , μένος αοχθες , ποῖος ἐκπίνω ἐγώ αἰσχύνω , ἐθέλω δέ κε*μῶμον ανιωμος . τίς δέ ὁ υψαγορεω , προσείρω σῴζω . ὁ δέ μένος αοχθες , λέγω . Θάσσος μέν γάρ , ἐνδείκνυμι ὁ Τηλέμαχος . μένος δέ , οὔπω . ὁ δέ ἐκπίνω , ἔχω τις γραφή καί κάπτω . φρέω γάρ Λίλιος Λιονίδιος ὅτι εἶπον καί εἶπον , ἀμφότερος παρά Ἀττικός . μᾶλλον δέ , ὁ πρότερος . καί ὁ προστακτικός δέ , ἀμφοτέρως , εἶπον καί εἶπον . ὀξύς - τόνος . καί ὁ μετοχή , ὁ εἶπον καί ὁ εἶπον . ἰστέον δέ ὅτι καθάπερ εἶπον καί εἶπον , οὗτος καί φέρω καί φέρω . καί μᾶλλον οὗτος . ὡς ὁ κομίζω ἐν Λυσιστράτη . τάλας ἐγώ . ὁ ὅμοιος φέρω μωρός . ὁ δέ πίνω , Χούρος παρά Εὐριπίδης . φέρω κέζεσσωσα . * ὁ δέ αἰσχύνω , ἀναιδής βοάω . δηλόω Ἀντίνοος , ὡς οὐ ἐπιστρέφω ὁ αἰδώς ὁ κατά αὐτός . ὁ δέ ἀνάγω , ἢ ἀπό ὁ ἄπταν ἐκ οὖον καί ὁ ἡραστος . ἵνα λέγω κρήνη καί ἐκρήγνυμι μῶμος δίζη φανός . ἢ ἀπύ ὁ προ - σήπω καί οἰονά ἐκδέω . κατά ὅς λόγος καί πτόμα ναός , ἐκ πέτρα ἀνάπτω λέγω . ἰωμεντικόν δέ εἰμί ὁ αἰσχύνω , ὁ μῶμος ανιωμος . αἰσχύνω γάρ τις ὁ μῶμος ἐκεῖνος ἀνάπτω . ὅτι2 δυηρουμην ἐνταῦθα ὁ κατά ὁ Πηνελόπη ὁ Ἀντίνοος , λέγω . ἥδη γάρ τρίτος εἰμί ἔτος τάχα δέ εἰμί τέταρτος , ἐκ οὖον παῦλος ὁ γάμος . πᾶς μέν ὁ ὕπα καί ὑφίστημι ἀνήρ ἕκαστος ἀγγελία προδίδωμι , νυός δέ ὁ ἄλλος μένω . οὗτος δέ ἀμοῦξα ἐπί πᾶς εἶπον δοκίον μήv λόγος δέ θεληρον - ὅς . ὁ δέ τάχα δέ εἰμί τέταρτος , ἀντί ὁ , ταχύς ὅσος οὗτος δῖος καί συμπληρόω - ὁ καί ὁ τέταρτος , ὡς ὁ ποιητής μετά ὀλίγος ἰωμενεύει . εἶτα ἐκτίθημι ὁ κατά ὁ ἱστός ὁ Πης - λόπη , φημί . ἢ δέ , δόλος ὁ δέ ἄλλος ἐπί φρήν μεριμήσε . ἵστημι μέγας ἱστός ἐνι μέγαρον , ὑφαίνω , λεπτός καί περίμετρον . πλάσσω , Χοῦσαι μέγας ἐγώ ἐφίημι ὁ * αὐτός γάμος ὡς φάρος ἐκτελέω Λαϊστῇ ἥρως τέθηπα . μή ἐγώ φρέω μεταμώλα νῆμα ὄλλυμι . ἔνθα καί ἰωμενεύει ὁ τέθηπα , φημί . ὅτι ἐν αὐτός Μοῦσα καθαιρέω θάνατος ὁ εἰμί καταφθορά . ὅς θάνατος , καί τανύλεξα ἐνταῦθα λέγω ὡς καί αλλοχοω , πρός διαστολή ὁ ἀδελφός ὕπειμι . ὁ μέν γάρ , ὡς οἶος εἶπον , μαχρο - λέγω . ὡς ἐπί μικρός λέγω ὁ εἰμί κατακομίζω ὁ ἄνθρωπος . ὁ δέ θάνατος , ἐπί μακρός παρατείνω ὁ τοιοῦτος λέγω . λέγω δέ καί ἄλλος πρόφασις ὁ Πηνελόπη , τοιοῦτος . μή τις ἐγώ φρέω κατά δῆμος Ἀχαιός γεμίζω Αἰῶν ἄτερ σπείρω κίω ὁ γέρων πολύς πτεασιεννυω ἤτοι πέτομαι ἀγών . ὡς εἰμί ὁ οὗτος ὁ Πηνελόπη ὁ ἐγώ ἀφορμή ὁ ἱστός . ὁ ἐκ ὁ σόφρων γυνή νῆμα . καί ὁ ἀπλόος ὅσιος . ὁ Χοῦσαι δηλαδή , ὁ θνῄσκω σιωπάω ἐντάφιος . καί ὁ μή ἐθέλω ὄλλυμι ὁ νῆμα ὁ εἰς πλείων ἀναβολή . ἀρά ὅς καί παύω ὁ ἀγρήγορος . ἔνθα καί ἦμαρ μέν φημί ὑφή -