eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1664
Θοῦντες Ἡρωδιανῷ , λέγοντες ὅτι καὶ ἡ λέγω τὸ λεχθῆναι οὐ παρακεῖμενος τροπὴ τοῦ ἡ ἡς ὁ λέλογα , καὶ προσέθηκεν τοῦ ὁ λέλογα , ὡς ποικιλίαν τοῖς μετὰ ταῦτα ἡρμήνευται , οὕτω καὶ πεδίω πέποδα . οὐ παθη - τικὸν πρὸν προσέθηκεν τὸ ὁ , πεπόδατε , καὶ συγκοπὴ καὶ πλεονασμὸς τοῦ οἴμα , πέποδε . καὶ οὕτω μὲν οἱ τοιοῦτοι . Ἀριστάρχος δὲ τὸ πολλὰ κακὲ πέποδε πέποδε γράφει . ὁ πῶ ἴσιν κλείψις . αἱ μέντοι τὰ διὰ τοῦ ὁ γραφόμενον πέποδε προτίθου ποιούντων οἱ συγχώρουντες αὐτὸ ἐκ τοῦ πεπόνησθε . Ὅτι θρήνου ἐπίτασιν δηλοῖ τὸ , πᾶσα δ’ ἡμέρας ὑπὸ γῆς , ἀμφὶ δὲ δόμα συμφορᾶν καὶ ἀνάγκας ἢ κοινάζειν . ὁσαύτως καὶ τὸ οἴκτρ’ ὀλοφυρομένους θάλειν κατὰ δάκρυ χέοντας , καὶ τὸ κλαίων ὀδυρομένους περὶ δὲ στεναχίζετο δόμα . τοῦτο δὲ καὶ ἐπὶ ἡδονῆς ἐφράθη , πρὸ τοῦτον ἐν τῷ , χρισ - σὴν δὲ τε δόμα περιστασιάζειν . Ὅτι τὸ ἀποθάναι πελάσαι τόφω τινὶ φραίν ἐταυθᾶ , εἰπόν · κτίματα δ’ ἐν σήκῃσι πελάσατε ὅλκα τε πάντα , ἤκου ἐγγὺς τοῦ σπηλαίου θιέσθαι . λέγω καὶ νῦν ὅλκα οὐ μόνον τὰ τῶν νηῶν , * ἀλλὰ καὶ τὰ στρατιωτικά . Ἰστέον δὲ ὅτι καὶ μετ’ ὀλίγα προτέρον ἐφ’ τὸ πελάσαι , ἐν τῷ , χαμαὶν οὐδαχὲ πελάσαι ἀπομηθίσαν ξάφει . Ὅτι διανύς ὁ ποιητὴς Ὀδυσσέα , ὅπως ἐχάρησαν ἰδόντες αὐτὸν οἱ ἑταῖροι ἐπανελθόντα ἐκ τῆς Κίρκης ἀβλαβῆ , φησὶ παραβολικῶς οὕτως · ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἀγροὶ πύργους περὶ δὲς ἀρχαίας ἤτοι κατὰ τοὺς παλαιούς , νομαίας , ἀζαίντου , ἐλθόντας εἰς πόλιν ἐπὶ βοτάνης χορίσονται , πᾶσαι ἄμα ἀγαίρονται ἢ σπαίρουσαι ἐναν - τία , οὐδὲ τι σκην ἰχνοῦνται , ἀλλ’ ἀδινὸν μεζώμεναι ἀμφιθύναι μύθους , ὡς ἡμὲ πᾶν ἐπὶ ἴδον ὀφθαλμοῖς . δακρυοῦντες ἐγνυτο , περὶ ἡμὲ δηλαδή . ἤκου κατὰ σπουδὴν ἐδραμον καὶ ὡσεὶ τι ἔργον χόμων κατὰ προαύς . αἱ καὶ ἄλλως τὸ αὐτὸ σαφέστερον ὑποδηλῶν φησὶ · δόχησε δ’ ἄμα σφίσι θνητῶς , ὡς ἦσαν ὡς εἰ πατρίδα ἰκνίστο καὶ πόλιν αὐτῶν τῆς ἡμῖν Ἰθάκης , ἵνα τ’ ἐτρα - γον ἡδὲ χέντο . Ὁ δὲ πατρίδος ἐστὶν ὁρισμός . πατρίς γὰρ πόλις τις περὶ ἣν ἐτραφὴ τις γεννηθείς . ὡς ὅγε μὴ τοιοῦτος ἀλλ’ ἄμα τῷ γεννηθῆναι τῆς πατρίδος ἀποστηθείς ἐκλετὸς τις ἐστὶ τῆς τοιαύτης πόλεως , καὶ οὐχ’ οὕτως ἐκείνην εὐτυχᾶ πατρίδα , ὡς τὴν μετὰ ταῦτα θρεψαμένην . ἐπὶ καὶ παρονομαζὼς πατρίς ἐστιν ἔνθα πρώτιστα τις ἤ ἤκου ἐντρα*χέι . τὸ δ’ αὐτὸ νόμῳ καὶ ἄλλως φράζων ὁ ποιητὴς παραφραστικῶς πλάττει τοὺς τοῦ Ὀδυσσέως φίλους εἰπόντας οὕτως · σοὶ μὲν νοστή - σαντι δυστυχῆς , ὡς ἐχάρημεν , ὡς εἴτ’ εἰς Ἰθάκην ἀφικοίμεθα πατρίδα γαίαν . λέγουσι δὲ αὐτοὶ τὸ , σοὶ νοστήσαντι ἐχάρημεν πρὸς διαστολὴν τῶν ἄλλων ἑταίρων οὓς αὐτοὶ ἐδίδουν ἀπολωλέναι . ἢ δὲ ἡθελίσα παραβολὴ ἰδίως ὡς οὐ μόνον ἄντρες καὶ ἄνθρωποι σιγάζονται , ἀλλὰ καὶ πύργους ἤκου νέα δὲς ἄντι ἐξάμενοι τοῦ πορεύεσθαι , καὶ ὁμοιότητα τοῦ νεβρός , ὡς καὶ αὐτὸς κατὰ τινας παρὰ τὸ νέον πορεύεσθαι λέγεται . ὅτι δὲ αἱ πύργους καὶ πύργους λέγονται καὶ πύργους , ἰδίως ἢ Ἰλιάς . Κύπριον δὲ καὶ νῦν τὰ δυστάσια λέγει . Σχαιρεῖν δὲ τὸ σαυτῶν . ὅθεν καὶ σκαιρμός ἢ κατὰ σκιρτήμα χύνης καὶ ἢ ἐν Ἰλιάδι πολυσαρμός μέγιστος . ὡς περ δὲ τὸ , ἀδηνῶν μυχῶν δι’ ἰνὸς δ’ καὶ συστολῆς τῆς ἀρχοῦσης φέρεται , οὕτω καὶ ταῦτα τὸ , ἀδηνῶν μυκάσθαι ὡς ἀπὸ τοῦ ἀδην , ὁ καὶ ἐπὶ κακοῦ κεῖ - ται ἐν τῷ , ἀδην ἰλάων κακότητος . Τηχεῖαν δὲ Ὀδυσσεὺς παρασημαινοῦνται τὴν πατρίδα καὶ νῦν ὡς καὶ πρὸ τοῦτον , διανύς τοῖς περὶ Ἀλκίνοον , ὡς οὐ μόνον αὐτῷ ἢ τραχέα πατρίς φιλεῖται , ἀλλὰ καὶ τοῖς τότε ποτὲ πειρωμένοι φίλοις . Ὅτι σπουδιστὸν εἰς ὅδον τὸ , αὐ*τοὶ δ’ ὀργύνθι , ἵν’ ἄμα πάντες ἐπεσθῆ . ἰππίδιαν δὲ ἐπικαλῶν δηλοῖ τὸ ὡς ἡμίονον , οἱ δ’ ὅκα ἡμῖν ἐπίκουροι πύθοντο . χολίων δὲ τις τοῖς τοιού - τοις εἰς ὅδὸν ἐπιχύνον ἐρεῖ · ἂ δαλοῖ , πῶς ἡμῖν ; τί κακῶν ἡμίονα τοῦτον ; Περὶ δὲ τοῦ , ἂ δαλοῖ ἀντὶ τοῦ , ὦ δαλαῖ , ἐν τῇ Ἰλιάδι δεδήλωται ἀχριδῶς . Οἱ δὲ τὸν οὕτω χολίοντα μὴ ἀποδεχόμενοι εἰποῦν ἂν , τοῦτον μὲν ἡσάμην εἰ οὐ χελίνεις αὐτοῦ μέγαν , ἡμῖν δ’ ἡμῖν . Ὅτι θυ - μώμενος Ἐρύλοχος ἐνταῦθα λαλεῖ τινὰ περὶ τὸ πικρὸν , ἐνδιακρινόμενον τοῦ ποιητοῦ , ὁποῖον τι ἐστὶν ὁ ὑπὸ μέγαν θυμός . φησὶ γὰρ χολίων τοῖς τοῦ Ὀδυσσέως φίλους καταλήψαι εἰς τὸ τῆς Κίρκης μέγα - ρον , ὡς ἀπαντας ἐκείνη ἢ σὺς ἢ λέοντες ποιήσεται , ἢ * λύοντας , οἱ χὼν οἱ μέγα δόμα φιλιάσομεν καὶ ἀνέχρη . ὡς περ Κίχλωφ ἤχεν , ὅτε οἱ μισανδρὶ ἴχοντο ἡμίονον ἑταίροι . σὺν δ’ ὁ Θρασύς ἐπὶ τ’ Ὀδυ - σσέως . τούτων γὰρ χάζονται ἐπασθᾶλιξαν ὅλοντο . καὶ τὸ μὲν οἰμήναι αὐτὸν ἐξ ἀνθρώ - πων μεταβληθῆναι τοῖς παρὰ τῇ Κίρκῃ λέοντες καὶ λέοντας καὶ μὴ φαρμάζους τὰ θηρία κατακληθῆναι πρὸς ἡμιότητα , τῆς τοῦ Ἐρυλόχου ἀπειρίας ἄναι δοκεῖ φασί . Τὸ δὲ ὡς Κίχλωφ ἐποίη - σεν , ἀδιανόητόν ἐστιν . οὐ γὰρ δή που καὶ ὁ Κῦκλωψ μετέβαλε τοὺς περὶ τὸν Ὀδυσσέα ἐπὶ φυλακὴ τοῦ βο κατ * αὐτὸν σπηλαίου , ἀλλ’ ἐθοίνιαστο καὶ ἀπώλεσε κατὰ τὸ , τοῦτον ἀτασθαλίας ὀλοῖντο . μίμησις δὲ πάντως ἦθους τεταραγμένου τὸ ἀδιανοήτως πλάσα λαλοῦντα τὸν Εὐρύλοχον . ὁ δὲ τοῦ Εὐρύλοχον ἐν τούτοις λόγοις ἀρχεται οὕτως · ἀ δειλοῖ , ὡς καὶ ἀνω*τέρω κείται . πῶς ἡμεῖς ; ἦκουν πῶ ἐρχομέθἀ ; τί κακῶν ἠκίσθτε τούτων , Κίρκης , ἐς μέγαρον καταζήμιναι , ἢ καὶ ἀπελ - τας ἢ σὺς ἢ ἐλάφους ποιήσεαι καὶ ἐξῆς . ἐν οἷς τὸ μὲν ἀ σχελιαστικὸν ἐστὶ κλητικὸν ἐπίρρημα λεγθα - νόμενόν ποτε καὶ ἀντὶ τοῦ αὐθὲ οὐ καὶ χρήσιν παράγουσιν οἱ παλαιοί . Τὸ δὲ πῶσε οὐ καθαρώς ἐπλη - πται ἀντὶ τοῦ πῶ ὁ δηλοῖ τὸ ἐν τόπῳ . οἷον · πῶ νῦν δέου καὶν λίπες Ἐκτορα ; ἀλλὰ μᾶλλον ἀντὶ τοῦ πῇ καὶ ποῖ , δι’ ὧν δηλοῦται τὸ εἰς τόπον . οἷον · πῇ ἐξῆ Ἀν*δρομάχη ; καὶ , ποῖ φέγγεις ; Τὸ δὲ ἡμεῖς ἢ ἐκ τοῦ εἶμι τὸ ἐρχομαι γίνεται τοῦ παραληγομένου τῇ εἰ διφθόγγῳ καὶ συστέλλει τὴν ἀρχουσαν τῷ λόγῳ τῶν εἰς μι’ , ἀπὸ ἐπὶ πληθυντικῶν καὶ παιδικῶν συστέλλουσι τὰς παραληγούσας , ἢ ἀπὸ τοῦ ἑτέρου ἡμὶ ὁ καταμύνεις τῷ ἰ παραλήγεται ὡς ἀπὸ τοῦ ἡμ . καὶ οὕτω φυλάσσου ἀναλόγως τὴν διὰ τοῦ βραχέος ἄωτα γραφήν . Σημείωσα γὰρ ὅτι κατὰ τοὺς τεχνικοὺς διφορεῖται τὸ ἡμὶ παρὰ τοῖς παλαιοῖς μονοφθόγγῳ τε παραληγόμενον τῷ ἰῶτα , καὶ διφθόγγῳ τῷ διὰ τοῦ ἰ καὶ ἰ . Τὸ δὲ σὺς ἢ ἐλά*φους ποιήσεαι Ἀττικῶς εἰρήτα ἀντὶ τοῦ ποιήσω . Τὸ δὲ Κίρκης ἐς μέγαρον καταζή - ναι ἢ ἀπλῶς ἀντὶ τοῦ ἦναι κείται , ἢ καὶ ἀστίοτέρων , ὡς εἴπερ ἦρη ἐς Ἀἰδου καταζήναι διὰ τὸν ἐπι - ζόμενον ὀλεθρον . ἄλλως γὰρ ἀναζήναι ἦν ἐκεῖ κατὰ τὸ , παρὰ τῆς ἀνῆγον , εἰς τὴν Κίρκην δηλαδή , ἔχει δὲ τινα τὸ ἠμὴδὲν ὁμοιότητα καὶ πρὸς τὸ , ἐς Τρώων κατέδυ πόλιν εὐνῶνιων . Μέ - σανλον δὲ καὶ νῦν , ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι , κατοικία ἀγροτική , τοιγούτων ἐπανύλις . Τὸ δὲ θρα - σύτερα καὶ ἀτασθαλίαν τοῦ Ὀδυσσέως κατεῖπεν πᾶν ὄντως αὐτὸ θρασύ καὶ ἀτασθαλὸν καὶ λόγος ἀλογίστου ἄνμοῦ . διὸ καὶ Ὀδυσσεὺς ἐπεί ποτε λυπῆ καὶ τοὺς ἄγαν σοφοὺς τὰ τῆς ψυχῆς ἡθῶσε καὶ μᾶλλον , ὅτ’ ἂν ἐφ’ οἷς οἷον ἐπανιῶσθαι οἱ δὲ προσεζυμβώνται , θω*λιένται σπασιώμενος τανύγκης ἀορ παχέος παρὰ μηροῦ , τῷ οἱ ἀποτιμίζας ἢ κατὰ τινα τῶν ἀντιγράφων ἀποτιλίζας κεφαλὴν οἴδαζε πέλессαι καὶ πηρὶ περ ὄντι μᾶλα σχεδόν . ἦκουν συγγανέι ἐξ ἀρχεσίας ἐγγίζοντι . γαμβρὸς γὰρ ἦν τῷ Ὀδυσσεὶ ἐπὶ τῇ ἀδελφῇ Κτιμένη , ἐκώλυσαν δὲ τὸ κακὸν οἱ ἑταῖροι , οἱ μιληρίοις ἐπέσσαν ἐρήτυν ἄλλοθεν ἄλλος . Τὸ δὲ παχέος παρὰ μηροῦ ἀντὶ τοῦ ἀπὸ μηροῦ , ὡς καὶ παρὰ τῆς ἀνῆγον ἀντὶ τοῦ ἀπὸ τῆς . Ὅτι Θρασύδουλος καὶ ὁ Εὐρύλοχος , ὅς οὕτω πολὺς φανὶς τὴν ὁρμὴν εἰτα ὑποκίπτε τοῦ ἀτεινοῦς ἠθοῦς . φησὶ γὰρ ὅτι καὶ αὐτὸς εἴπετο δεῦ - σας τὴν τοῦ Ὀδυσσέως ἐπίπληξιν . Χρήσιμον δὲ εἰς τοιούτων φρόνων τὸ , ἀλλ’ ἐπετ’ , ἐδδεῖσε γὰρ ἡμῖν ἐξαγλὸν ἐμπτήν . Ἐνθα ὅρα ὅτι ἐκτείνει τὴν παραληγούσαν ἢ ἐμπή . μετ’ ὀλίγα δὲ καὶ τὸ ὀδύσασθαι ἐκτείνει τὸ δίχρονον . Ὅτι παραμυθητικὸν πρὸς τινας πολυπαθεῖς τὸ , μηκέτι νῦν θάλειόν γόων ὀρνυτε . οἶδα καὶ αὐτὸς ἡμῖν ὅσα ἐν πόντῳ πλάθτ’ ἄλγεα ἠγνύοντι , ἥδ’ ὅσ’ ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλή - σαντο ἐπὶ χέρσων . περὶ τῶν Ὀδυσσέως δὲ φιλῶν ταῦτα , ἐπιτιμῶντος τοῦ ποιητοῦ τὰ κατ’ αὐτοὺς κακὰ ἐν στίχοις δυσίν · εἰσὶ δὲ ἀνάρσιοι , οὐς οὐκ ἔστιν ἄρασθαι ἢ ἔστιν ἀρίσασθαι καὶ φιλωδήρηται . Θαλερὸς δὲ γόος καθ’ ὁμοιότητα τοῦ θάλειρόν δάκρυ τὸ ἀπαντον καὶ ἀεί νέον . Ἀριστοφάνης δὲ , φασί , συγερὸν γράφει . Ὅτι οἱ περὶ Ὀδυσσέα τελεσφόρου εἰς ἐνιαυτὸν παρὰ τῇ Κίρκῃ ἐκά - θηρτο δαινύμενοι κρέατ’ ἄσπὶτα καὶ μέθυ ἡδύ , πίνοντες δηλαδή . ὁ δὲ καὶ μετ’ ὀλίγα ὡσαύτως κείται . τοῦτον δὲ τὸ ἐντελὲς πρὸ ὀλίγου ἐν τῷ , ἐσθίετε βρώμιον καὶ πίετε οἶνον . Πῶς δὲ τελεσφόρος ὁ ἐνιαυτός , ἱρρέθη ἄλληγοῦ , ὅτι δηλαδή , συντομὸς αὐτοῖν , πάντα εἰς τέλος αὐτὸς ἄγει ἐντελέστατον διὰ τῶν τισσάτων ὥρων . Ὅτι τρόπος ὑστερολο*γίας ἦτοι σχῆμα πρω - θύτερον καὶ τὸ , ἀλλ’ ὅτε δή ὁ ἐνιαυτὸς ἦν περὶ δ’ ἑτραπον ὥραι . περιτραπεῖσαι γὰρ ὥραι συντελοῦσαι ἐνιαυτὸν . καὶ ἔστιν οἷον καὶ ὁρισμὸς ἐνιαυτοῦ τὸ , περὶ δ’ ἑτραπον ὥραι . ἦνα ἢ περιτροπή ὁ ἐστι κύ - κλος ὥρων ὁ ἐνιαυτός . δήλον δὲ ὅτι πρῶτος ἐντελέσθην ὁ ποιητὴς ἀγοραμὴν ἐνδεδωκε , τροπικοὺς πόλους ὁ ἐστι κύκλους καλέσαι καὶ ὥρων τροπὰς εἰπεῖν . Ὅτι προτραπτικὸν εἰς ἐπάνοδον τὸ , δαιμόνιες ἤδη νῦν μυνήσαιο πατρίδος αἴης εἰ τοι θεόσφατόν ἐστι σαωθῆναι καὶ ἰκέσθαι οἶκον ἐς ὑψόροφον καὶ σὴν ἐς πατρὶ*δα γαῖαν .
Lemmas: Θοῦς Ἡρωδιανός , λέγω ὅτι καί ὁ λέγω ὁ λέγω οὖον παράκειμαι τροπή ὁ ὁ εἰμί ὁ λογάω , καί προστίθημι ὁ ὁ λογάω , ὡς ποικιλίας ὁ μετά οὗτος ἑρμηνεύω , οὗτος καί πεδίον πούς . οὖον πάθος - τικὸν πρόειμι προστίθημι ὁ ὁ , ποδίζω , καί συγκοπή καί πλεονασμός ὁ οἶμα , πούς . καί οὗτος μέν ὁ τοιοῦτος . Ἀρίσταρχος δέ ὁ πολύς κακός πούς πούς γράφω . ὁ πῶ ἄπατρις κλείψις . ὁ μέντοι ὁ διά ὁ ὁ γράφω πούς προτιθέω ποιέω ὁ συγχωρέω αὐτός ἐκ ὁ πονέω . ὅτι2 θρῆνος ἐπίτασις δηλόω ὁ , πᾶς δέ ἡμέρα ὑπό γῆ , ἀμφί δέ δόμα συμφορά καί ἀνάγκη ἢ κοινάζω . ὁσάυτος καί ὁ οἰκτρός ὀλοφύρομαι θάλλω κατά δάκρυ χέω , καί ὁ καλέω ὀδύρομαι περί δέ στεναχίζω δόμα . οὗτος δέ καί ἐπί ἡδονή φράζω , πρό οὗτος ἐν ὁ , Χρις - σός δέ τε δόμα περιίστημι . ὅτι2 ὁ ἀποθνῄσκω πελάζω τόφος τις Φράιν ἐταυθᾶ , εἶπον · κτιματη δέ ἐν σήκῃσι πελάζω Όλκα τε πᾶς , ἀκούω ἐγγύς ὁ σπήλαιον θίημι . λέγω καί νῦν Όλκα οὖον μόνος ὁ ὁ ναός , * ἀλλά καί ὁ στρατιωτικός . ἰστέον δέ ὅτι καί μετά ὀλίγος πρότερος ἐπί ὁ πελάζω , ἐν ὁ , χαμαί οὐδαχὲ πελάζω ἀπόμνυμι ξάφος . ὅτι2 διανύω ὁ ποιητής Ὀδυσσεύς , ὅπως χαίρω ὁράω αὐτός ὁ ἑταῖρος ἐπανέρχομαι ἐκ ὁ Κίρκη ἀβλαβής , φημί παραβολικός οὕτως · ὡς δέ ὅτι εἄν ἀγρός πύργος περί δες ἀρχαῖος ἤτοι κατά ὁ παλαιός , νομαῖος , ἀζαίντου , ἔρχομαι εἰς πόλις ἐπί βοτάνη χορισοντ , πᾶς ἄμη αγαιροντ ἢ σπαιρουω ἐναν - Τία , οὐδέ τίς Σκην ιχνουντ , ἀλλά ἀδινός μεζώμεναι αμφιθυνα μῦθος , ὡς ἡμός πᾶς ἐπί ὁράω ὀφθαλμός . δακρυοῦντες ἐγνυτο , περί ἡμός δηλαδή . ἀκούω κατά σπουδή τρέχω καί ὡσεί τίς ἔργον χόμος κατά προαύς . ὁ καί ἄλλως ὁ αὐτός σαφής ὑποδηλόω φημί · δοκέω δέ ἄμη ὅς θνητός , ὡς εἰμί ὡς εἰμί πατρίς ἰκνίστο καί πόλις αὐτός ὁ ἐγώ Ἰθάκη , ἵνα τε τρα - γος ἡδύς Χέντο . ὁ δέ πατρίς εἰμί ὁρισμός . πατρίς γάρ πόλις τις περί ὅς τρέφω τις γεννάω . ὡς ὅσγε μή τοιοῦτος ἀλλά ἄμη ὁ γεννάω ὁ πατρίς ἀφίστημι ἐκλετὸς τις εἰμί ὁ τοιοῦτος πόλις , καί οὐ οὕτως ἐκεῖνος Εὐτύχα πατρίς , ὡς ὁ μετά οὗτος τρέφω . ἐπί καί παρονομάζω πατρίς εἰμί ἔνθα πρῶτος τις ἤ ἀκούω ἐντρέχω . ὁ δέ αὐτός νόμος καί ἄλλως φράζω ὁ ποιητής παραφραστικῶς πλάσσω ὁ ὁ Ὀδυσσεύς φίλος εἶπον οὕτως · σύ μέν νοστέω - Σαντί δυστυχής , ὡς χαίρω , ὡς ἔτι εἰς Ἰθάκη ἀφικνέομαι πατρίς γαῖα . λέγω δέ αὐτός ὁ , σύ νοστέω χαίρω πρός διαστολή ὁ ἄλλος ἑταῖρος ὅς αὐτός δίδωμι ἀπόλλυμι . ἢ δέ ἡθελίσα παραβολή ἰδίως ὡς οὖον μόνος ἄνδρας καί ἄνθρωπος σιγάζω , ἀλλά καί πύργος ἀκούω νέος δες Αἴας ἐξάγω ὁ πορεύω , καί ὁμοιότης ὁ νεβρός , ὡς καί αὐτός κατά τις παρά ὁ νέος πορεύω λέγω . ὅτι δέ ὁ πύργος καί πύργος λέγω καί πύργος , ἰδίως ἢ Ἰλιάς . Κύπριος δέ καί νῦν ὁ δυστάσια λέγω . σχαιρεω δέ ὁ σαυτός . ὅθεν καί σκαιρμός ἢ κατά σκίρτημα χύνω καί ἢ ἐν Ἰλιάς πολυσαρμός μέγας . ὡς περ δέ ὁ , ἀδινός μυχός διά ἴς δέ καί συστολή ὁ ἄρχω φέρω , οὗτος καί οὗτος ὁ , ἀδινός μυκάομαι ὡς ἀπό ὁ ἀδήν , ὁ καί ἐπί κακός κεῖ - ὁ ἐν ὁ , ἀδήν ἵλαος κακότης . Τηχεῖαν δέ Ὀδυσσεύς παρασημαίνω ὁ πατρίς καί νῦν ὡς καί πρό οὗτος , διανύω ὁ περί Ἀλκίνοος , ὡς οὖον μόνος αὐτός ἢ τραχύς πατρίς φιλέω , ἀλλά καί ὁ τότε ποτέ πειράω φίλος . ὅτι2 σπουδιστὸν εἰς ὀδούς ὁ , αὐτός δέ ὀργύνθι , ἵνα ἄμη πᾶς ἐπέσθω . ιππιδιος δέ ἐπικαλέω δηλόω ὁ ὡς ἡμίονος , ὁ δέ ὅτε ἐγώ ἐπίκουρος πυνθάνομαι . Χολίων δέ τις ὁ οιὁ - ὁ εἰς ὀδούς ἐπιχύνω εἴρω · ὅς δαλός , πῶς ἐγώ ; τίς κακός ἡμίονος οὗτος ; περι δέ ὁ , ὅς δαλός ἀντί ὁ , εἰμί δαλάι , ἐν ὁ Ἰλιάς δηλόω ἀχριδῶς . ὁ δέ ὁ οὗτος χολίων μή ἀποδέχομαι ἰπόω εἄν , οὗτος μέν ἥδομαι εἰμί οὖον χελινεος αὐτός μέγας , ἐγώ δέ ἐγώ . ὅτι2 ΘΥ - μάω Ἐρύλοχος ἐνταῦθα λαλέω τις περί ὁ πικρός , ἐνδιακρίνω ὁ ποιητής , ὁποῖος τίς εἰμί ὁ ὑπό μέγας θυμός . φημί γάρ Χολίων ὁ ὁ Ὀδυσσεύς φίλος καταλαμβάνω εἰς ὁ ὁ Κίρκη μέγας - ἀντίμοιρος , ὡς ἅπας ἐκεῖνος ἢ σῦς ἢ λέων ποιέω , ἢ * λύω , ὁ χόω ὁ μέγας δόμα φιλιάζω καί ἀνέχρη . ὡς περ Κίχλωφ ἄγω , ὅτε ὁ μισανδρὶ ἔχω ἡμίονος ἑταῖρος . σύν δέ ὁ θρασύς ἐπί τε Ὀδυ - σῶς . οὗτος γάρ χάζομαι ἐπασθᾶλιξαν ὄλλυμι . καί ὁ μέν οιμηνη αὐτός ἐκ ἀνθρώ - πάω μεταβάλλω ὁ παρά ὁ Κίρκη λέων καί λέων καί μή φαρμάζους ὁ θηρίον κατακαλέω πρός ημιοτηταω , ὁ ὁ ερυλοχος ἀπειρία ἄμι δοκέω φημί . ὁ δέ ὡς Κίχλωφ ποῖος - Σεν , ἀδιανόητος εἰμί . οὖον γάρ δή ποῦ καί ὁ Κύκλωψ μεταβάλλω ὁ περί ὁ Ὀδυσσεύς ἐπί φυλακή ὁ βος κατά * αὐτός σπήλαιον , ἀλλά θοινίζω καί ἀπόλλυμι κατά ὁ , οὗτος ἀτασθαλία ὄλλυμι . μίμησις δέ πάντως ἦθος ταράσσω ὁ ἀδιανοήτως πλάσσω λαλέω ὁ Εὐρύλοχος . ὁ δέ ὁ Εὐρύλοχος ἐν οὗτος λόγος ἀρχω οὕτως · ὅς δειλός , ὡς καί ἀνώτερος κεῖμαι . πῶς ἐγώ ; ἀκέω πῶ ἔρχομαι ; τίς κακός ἠκίσθτε οὗτος , Κίρκη , εἰς μέγαρον καταζήμιναι , ἢ καί Άπελ - ὅς ἢ σῦς ἢ ἔλαφος ποιέω καί ἑξῆς . ἐν ὅς ὁ μέν ὅς σχελιαστικος εἰμί κλητικός ἐπίρρημα λέγω - νομενω ποτός καί ἀντί ὁ αὐθὲ οὖον καί χρῆσις παράγω ὁ παλαιός . ὁ δέ πίπτω οὖον καθαρός ἐπλώ - πέτομαι ἀντί ὁ πῶ ὁ δηλόω ὁ ἐν τόπος . οἷος · πῶ νῦν δήω καινίς λείπω Ἕκτωρ ; ἀλλά μᾶλλον ἀντί ὁ πῇ καί ποῖ , διά ὅς δηλόω ὁ εἰς τόπος . οἷος · πῇ ἔξεστι Ἀνδρομάχη ; καί , ποῖ φέγγω ; ὁ δέ ἐγώ ἢ ἐκ ὁ εἶμι ὁ ἔρχομαι γίγνομαι ὁ παραλήγω ὁ εἰμί δίφθογγος καί συστέλλω ὁ ἄρχω ὁ λόγος ὁ εἰς εἷς , ἀπό ἐπί πληθυντικός καί παιδικός συστέλλω ὁ παραλήγω , ἢ ἀπό ὁ ἕτερος ὁμίς ὁ καταμύνω ὁ εἷς παραλήγω ὡς ἀπό ὁ ἡμεῖς . καί οὗτος φυλάσσω ἀνάλογος ὁ διά ὁ βραχύς ἄωτον γραφεύς . σημειώνω γάρ ὅτι κατά ὁ τεχνικός διφορέω ὁ ὁμίς παρά ὁ παλαιός μονόφθογγος τε παραλήγω ὁ ἰῶτα , καί δίφθογγος ὁ διά ὁ εἷς καί εἷς . ὁ δέ σῦς ἢ ἔλαφος ποιέω Ἀττικός εἴρω ἀντί ὁ ποιέω . ὁ δέ Κίρκη εἰς μέγαρον καταζῶ - ναι ἢ ἀπλόος ἀντί ὁ ἦναι κεῖμαι , ἢ καί ἄστιος , ὡς εἴπερ Ἥρα εἰς αἰδέομαι καταζαίνω διά ὁ ἐπι - ζόω ὄλεθρος . ἄλλως γάρ ἀναζῶ εἰμί ἐκεῖ κατά ὁ , παρά ὁ ἀνάγω , εἰς ὁ Κίρκη δηλαδή , ἔχω δέ τις ὁ ἠμὴδὲν ὁμοιότης καί πρός ὁ , εἰς Τρώς καταδύω πόλις εὐνῶνιων . ἐγώ - σανλον δέ καί νῦν , ὡς καί ἐν Ἰλιάς , κατοίκιος αγροτικός , τοιγουτος ἐπανύλις . ὁ δέ Θρής - συτερας καί ἀτασθαλία ὁ Ὀδυσσεύς κατεῖπον πᾶς εἰμί αὐτός θρασύς καί ἀτάσθαλος καί λόγος ἀλόγιστος ἄνεμος . διό καί Ὀδυσσεύς ἐπεί ποτός λυπέω καί ὁ ἄγαν σοφός ὁ ὁ Ψυχή ἥδομαι καί μᾶλλον , ὅτι εἄν ἐπί ὅς οἷος ἐπανίημι ὁ δέ προσεζυμβώνται , θω*λιημι σπάω τανύγκης ἀορ παχύς παρά μηρός , ὁ ὁ αποτιμιζευς ἢ κατά τις ὁ ἀντίγραφος αποτιλιζευς κεφαλή οἶδα πέλω καί πηρός περ εἰμί μῆλον σχεδόν . ἀκέω συγγανέι ἐκ ἀρκεσία ἐγγίζω . γαμβρός γάρ εἰμί ὁ Ὀδυσσεύς ἐπί ὁ ἀδελφός Κτιμένη , κωλύω δέ ὁ κακός ὁ ἑταῖρος , ὁ μιληρίοις πίπτω ἐρήτυν ἄλλοθεν ἄλλος . ὁ δέ παχύς παρά μηρός ἀντί ὁ ἀπό μηρός , ὡς καί παρά ὁ ἀνάγω ἀντί ὁ ἀπό ὁ . ὅτι2 Θρασύδουλος καί ὁ Εὐρύλοχος , ὅς οὗτος πολύς Φανίς ὁ ὁρμή εἶτα ὑποκίπτε ὁ ἀτεινέω ἦθος . φημί γάρ ὅτι καί αὐτός εἶπον δήω - σός ὁ ὁ Ὀδυσσεύς ἐπίπληξις . χρήσιμος δέ εἰς τοιοῦτος φρονέω ὁ , ἀλλά πίπτω , δείδω γάρ ἐγώ ἐξαγλὸν ἐμπτήν . ἔνθα ὁράω ὅτι ἐκτείνω ὁ παραλήγω ἢ ἐμπίνω . μετά ὀλίγος δέ καί ὁ ὀδύσσομαι ἐκτείνω ὁ δίχρονος . ὅτι2 παραμυθητικός πρός τις πολυπαθής ὁ , μηκέτι νῦν θάλειος γόος ὄρνυμι . οἶδα καί αὐτός ἐγώ ὅσος ἐν πόντος πλάσσω ἄλγος ἄγνυμι , ἤδη ὅσος ἀνάρσιος ἀνήρ δηλέομαι - Σάντο ἐπί χέρσος . περί ὁ Ὀδυσσεύς δέ φίλος οὗτος , ἐπιτιμάω ὁ ποιητής ὁ κατά αὐτός κακός ἐν στίχος δύο · εἰμί δέ ἀνάρσιος , οὖς οὐ εἰμί ἀείρω ἢ εἰμί αρισαω καί φιλωδήρηται . Θαλερός δέ γόος κατά ὁμοιότης ὁ θάλειρόν δάκρυ ὁ ἀπαντάω καί ἀεί νέος . Ἀριστοφάνης δέ , φημί , συγερων γράφω . ὅτι2 ὁ περί Ὀδυσσεύς τελεσφόρος εἰς ἐνιαυτός παρά ὁ Κίρκη ἐπίτεξ - θήρ δαίνυμι κρέας άσπιτος καί μέθυ ἡδύς , πίνω δηλαδή . ὁ δέ καί μετά ὀλίγος ὡσαύτως κεῖμαι . οὗτος δέ ὁ ἐντελής πρό ὀλίγος ἐν ὁ , ἐσθίω βρώμιον καί πίνω οἶνος . Πῶς δέ τελεσφόρος ὁ ἐνιαυτός , ἱρρέθη ἄλληγοῦ , ὅτι δηλαδή , σύντομος αὐτός , πᾶς εἰς τέλος αὐτός ἄγω ἐντελής διά ὁ τίνω ὁράω . ὅτι2 τρόπος ὑστερολογία ἦ σχῆμα πρωΐ - θυτερος καί ὁ , ἀλλά ὅτε δή ὁ ἐνιαυτός εἰμί περί δέ τρέπω ὥρα . περιτρέπω γάρ ὥρα συντελέω ἐνιαυτός . καί εἰμί οἷος καί ὁρισμός ἐνιαυτός ὁ , περί δέ τρέπω ὥρα . ἀπτήν ἢ περιτροπή ὁ εἰμί κύ - Κλος ὁράω ὁ ἐνιαυτός . δῆλος δέ ὅτι πρῶτος ἐντέλλω ὁ ποιητής ἀγοραμὴν ἐνδίδωμι , τροπικός πόλος ὁ εἰμί κύκλος καλέω καί ὁράω τροπή εἶπον . ὅτι2 προτραπτικὸν εἰς ἐπάνοδος ὁ , δαιμόνιος ἤδη νῦν μυνάομαι πατρίς Αἶα εἰμί ὅς θέω εἰμί σῴζω καί ἱκνέομαι οἶκος εἰς ὑψόροφος καί σός εἰς πατρίς γαῖα .