eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1756
ἐμφαντικῶς ὑπὸ τοῦ Ὀδυσσέως ῥηθὲν εἰς δήλωσιν τοῦ , ὅτι πάρεστιν ὁ λαλούμενος Ὀδυσσεὺς καὶ χρηλοιπὸν αὐτίκα δηθήσει τὸ εὐαγγέλιον . ἐπεὶ δὲ ποιεῖται ὑποπτευθῆναι , στρέφει μετ’ ὀλίγα τὸν λόγον ἄλλως εἰς ἐπίκρινσιν τοῦ αὐτίκα καὶ λέγει , ὡς τοῦδε τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐλεύσεσται Ὀδυσσεὺς . Ὅτι γνωμικῶς ἐφύεθη τὸ , ἐχθρὸς γὰρ μοι κῖνος ὡμῶς Αἴδου πύλῃσι γίνεται , ὅς πενὴ εἰκὼν ἀπατήλια βάξει . πρόσκειται δὲ τὸ πενὴ εἰκὼν πρὸς διαστολὴν ἑτέρων αὐτῶν ἐπαινουμένων ἄπαιδοὺ ἄν τινα πρὸς ἀπάτην λαλεῖν , ὡς Ὀδυσσεὺς τοὺς * μνηστήρας ἀπατᾷ λόγοις οἷα ἐχθρὸς , καὶ τὴν δο Πηνελόπην δέ , ὡς ἂν ἑαυτὸν ἀναγκαιῶς ἐπικρύψῃ . ὁμοίως δὲ καὶ τοῦτον τὸν Λύμαιον . Τὸ δὲ ἀπατήλιον ὁμοίως τῷ νοσήλιον ἐσχηματίζεται καὶ τοῖς τοιούτοις . τὸ δὲ ἐχθρὸς γὰρ μοι καὶ ἐξὴς ὁ ὅλος στίχος , καὶ ἐν Ἠλιάδι κείται ταυτολογίας τρόπῳ . Ὅτι προκεφαλαιοῦμενος κἀνταῦθα ὁ ποιητὴς τὰ ἐφεξὴς ποιεῖ τὸν Ὀδυσσέα λέγοντα οὕτω πρὸς Λύμαιον · ἴστω θεὸς ξενὴ τε τράπεζα ἰστίη τ’ Ὀδυσσέως ἀμίμωρος , ἥν ἀρξαιῶ , ἡ μὲν τοι τάδε πάντα τελεῖσται ὡς ἄγορεύω . τοῦ δ’ αὐτοῦ λυκάγαντος , ἡ * μᾶλλον κατὰ τοὺς ἀκριβεστέρους , τοῦ δ’ αὐ τοῦ λυκάγαντος , ἐλεύσεσται ἐνθὰδ’ Ὀδυσσεὺς , τοῦ μὲν φθίνοντος μηνὸς , τοῦ δ’ ἰσταμένου , τούτεστι περὶ ἀκριβῆ τριακόντα μηνὸς , ὡς φανήσεται ὅτε καὶ Ἠλίου ἐκλειψις ἰσορρηθίσεσται , οἷαδε νοεῖν . καὶ ἄστι τοῦτο σαφέστερον τοῦ , τὸν Ὀδυσσέα ἐλθὲν ἐνθάδε τῷδε τῷ λυκάγαντι , ὡς περ αὐ πάλιν ἐπὶ πλεῖον τοῦτο σαφὲς τὸ , εὐαγγέλιον δὲ μοι ἔστω αὐτίκα , ἐπειδὲν κείνῳ ἐλθοί . ὡφελαι γὰρ ἐνταῦθα ἐμφαντικῶς , ὡς ἤδη νῦν ἤλθεν . ἐπόμενται δὲ ὁ ποιητικὸς ξείνος καὶ ὅτι τίσεσται τοὺς ἐχθροὺς ἐλθὼν * Ὀδυσσεὺς . καὶ οὕτω μὲν ὁ ἀληθὴς δεσπότης . ὁ δὲ Λύμαιος ὑποτιθεὶς οὐ χραιῶν ὀρκῶν ἐν τοῖς εὐήλοις εἶναι πρὸς βεβαίωσιν ἀλλ’ εὐγὴς πρὸς ἀποτέλεσμα , φησίν · ἀλλ’ ἤτοι ὕοχον μὲν ἐκώμεν , ἐκεῖνος δὲ ἐλθοί , ὅπως μὴν ἐγὼγ’ ἐδύλω καὶ οἱ αὐτοῦ . Ἴστέον δὲ ὡς Ἡρακλείδης ἠμαρτήσθαι εἰπὼν τὸ ἴστω , γράφει τοιαῦτα . τὰ διὰ τοῦ σ’ ἐγχερόμενα προστακτικὰ καὶ εἰς ὦ λήγοντα ἀρχαίων ἔχει τοῦ ὦ τὸ ὃ’ , οἷον , λεγέσθω , ποιείσθω καὶ τὰ ὁμοία . ἠμαρτήκην οὖν τὸ ἴστω , καθὰ καὶ τὸ ἔστω , διὰ τοῦ τ’ λεγόμενα . νοητέον δέ , φησίν , ἠμαρτήσθαι αὐτὰ διὰ τὴν πρόθεσιν τοῦ σ’ , ἢ περ τὴν διὰ τοῦ τ’ γραφήν . ταῦτα δὲ οὕτως εἰπὼν ἐπάγει μετ’ ὀλίγα , ὅτι ἔνιοι ἐν τῷ ἔστω καὶ ἴστω οὐ φασὶ περιπτεῖν τὸ σ’ , ἐν τῷ ἰσέτω δὲ καὶ ἐσέτω κατ’ ἐξαροὺν γενέσθαι τὸ ἴστω καὶ ἔστω . κἄν μὴ ἀορίστῳδη χρόνον σημαίνει τὸ ἔστω , τὸ δ’ εἶναι ἐξαιρούμενον · ἐπὶ δὲ μέλλοντος τὸ ε’ λείπειν οὐ τὸ ἄ . ἐφ’ οἷς ἐπιποι*νει , ὅτι τὸ ἄ λείπει , ἤνα ἢ ἐσάτω ἔστω . ποιησέτω γὰρ ἢ νυξέτω οὐδεὶς λέγει . εἰ δέ , φησι , καὶ δο λείπει τὸ ε , ὡς ἐνεστῶτα νοητέον , κατὰ τὸ νυσσέτω . ἐν τούτοις δὲ κατασέιων καὶ τοὺς τὸ ἔτω , ἀφ’ οὐ τὸ ἔστω , ἤτω λέγοντας ἐπτάσω τοῦ ε’ εἰς ἤτα λέγει , ὡς οὐδὲν εἰς τῷ λήγον προστακτικὸν ἔχον παρα - τέλευτον τὸ ε’ μετατίθησιν αὐτὸ εἰς ἤτα . οὐδεὶς γὰρ τὸ φρισέτω , λεγέτω , σφρίτω λεγέτω φησίν . οὐχὼν οὐδὲ ἔτω ἤτω . ὡς δέ , φησι , καὶ τὸ ἔτω ἠμαρτήται διὰ τοῦ ε’ λεγόμενον , παραπτήγμα διδάξει τοῦδε . πᾶσα μετοχὴ εἰς ὧν ὀξύτονος τὸ τρίτον προστακτικὸν διὰ τοῦ ἔτω πέρασι , ἐλθὼν ἐλθέτω , σχὼν σκέτω , σπὼν σπέτω καὶ * μετασπέτω . ταύτῃ τοι καὶ ἀπὸ τοῦ εἰπὼν εἴπετω ἤτέων . προστακτικὸν μέντοι ἀορίστου μετοχῆς ἄπαν ληγούσης εἰς σίγμα , ὅτε εἰς τὸ πέρασιεται ἐπὶ τρίτου προσώπου τῷ ἤτα παραλίγεται , οἷον σφαγὲς σφαγέτω , δαφὲς δαφέτω . καὶ ἀπὸ τοῦ θείς οὖν καὶ εἰς θήτω καὶ ἤτω , οὐ μὴν θέτω καὶ ἔτω , ἐνθὰ ἠμαρτήσθαι εἰπὼν κατὰ τὸ θέτω καὶ ἔτω , ἤγουν ὑπαχέτω , καὶ τὸ ἔτω , ἀφ’ οὐ σύνθετον τὸ ἀφέτω , λέγει καὶ ὅτι τινὲς οὔτε ἔτω γασὶ προστακτικόν , οὔτε ἀπ’ αὐτοῦ τὸ ἤτω , ἀλλὰ ἔκων τρισύλλαβὸν ἀπὸ τῆς ἔων μετοχῆς . ὧθεν γενέσθαι τὸ εἴτω ἐν διφθόγγῳ , καὶ ἐκείθεν ἤτω διὰ τοῦ ἤτα , ὡς ἐν τῇ ἐ ῥαψωδίᾳ προηγήσαται . ὁ δ’ αὐτὸς Ἡρακλείδης τῆς αὐτῆς ὧν ὀξύτονου μετοχῆς τὸ εὐκτικὸν καινο - νύων λέγει ὅτι καθὰ τῆς ἐλθὼν καὶ εἰπὼν μετοχῆς εὐκτικὰ ἐλθοί καὶ εἴποι , οὕτω δὲ καὶ σχὼν ἐπίσχοι καὶ ἐπισπὼν πότημον ἐπίσποι , οὕτω καὶ ἀπὸ τῆς ἔων ἔοι , οὐχὶ εἴη . περὶ δὲ τοῦ εἴη , οὐ λόγος ἔστι τις καὶ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα , λέγει ὡς πᾶν ῥῆμα εὐκτικὸν ἔχον τὴν εἰ διφθόγγον παρατέλευτον καὶ τὸ τέλος διὰ τοῦ ἡ ἐκ μετοχῆς πεποιήται ληγούσης εἰς εἰς οὐ μὴν εἰς ὧν . καὶ τοῦτο φανερὸν φησιν ἐκ * τῶν Αἰολικῶν μετοχῶν . Αἰολεῖς γὰρ τὸ νοῶν νοοίην φρονῶν φρονοίην , καὶ τὰ ὁμοια τὰ παρ’ ἡμῖν , φιλείην λέγουσι καὶ νοοίην , ἐπειδὴ καὶ τὰς μετοχὰς αὐτῶν εἰς εἰς προσφέρουσι , φιλεῖς καὶ νοεῖς λέγοντες ἀντὶ τοῦ φιλῶν καὶ νοῶν . κατὰ δὴ τὸ ὅμοιον καὶ ἀπὸ τῆς ὧν πρωτοτύπου μετοχῆς ἀνεγείας πρώτης τῶν
Lemmas: ἐμφαντικός ὑπό ὁ Ὀδυσσεύς ἐρώ εἰς δήλωσις ὁ , ὅτι πάρειμι ὁ λαλέω Ὀδυσσεύς καί χρηλοιπος αὐτίκα δηθήσει ὁ εὐαγγέλιον . ἐπεί δέ ποιέω ὑποπτεύω , στρέφω μετά ὀλίγος ὁ λόγος ἄλλως εἰς ἐπίκρινσιν ὁ αὐτίκα καί λέγω , ὡς ὅδε ὁ ἐνιαυτός ἐλεύθω Ὀδυσσεύς . ὅτι2 γνωμικός φύω ὁ , ἐχθρός γάρ ἐγώ κῖνος ὠμός ᾍδης πύλη γίγνομαι , ὅς πένομαι εἰκών ἀπατήλιος βάξις . πρόσκειμαι δέ ὁ πένομαι εἰκών πρός διαστολή ἕτερος αὐτός ἐπαινέω απαιδηω ἄν τις πρός ἀπάτη λαλέω , ὡς Ὀδυσσεύς ὁ * μνηστήρ ἀπατάω λόγος οἷος ἐχθρός , καί ὁ δο Πηνελόπη δέ , ὡς εἄν ἑαυτοῦ ἀναγκαῖος ἐπικρύπτω . ὁμοίως δέ καί οὗτος ὁ λυμαιων . ὁ δέ ἀπατήλιος ὁμοίως ὁ νοσήλιος σχηματίζω καί ὁ τοιοῦτος . ὁ δέ ἐχθρός γάρ ἐγώ καί ἑξῆς ὁ ὅλος στίχος , καί ἐν Ἠλιάς κεῖμαι ταὐτολογία τρόπος . ὅτι2 προκεφαλαιόω ἐνταῦθα ὁ ποιητής ὁ ἐφεξής ποιέω ὁ Ὀδυσσεύς λέγω οὗτος πρός λυμαιων · οἶδα θεός Ξενή τε τράπεζα ἑστία τε Ὀδυσσεύς ἀμίμωρος , ὅς ἀράσσω , ὁ μέν ὅς ὅδε πᾶς τελέω ὡς ἀγορεύω . ὁ δέ αὐτός λυκάζω , ὁ * μᾶλλον κατά ὁ ἀκριβής , ὁ δέ αὖος ὁ λυκάζω , ἐλεύθω ἐνθάδε Ὀδυσσεύς , ὁ μέν φθίω μείς , ὁ δέ ἵστημι , τουτέστι περί ἀκριβής τριάκοντα μείς , ὡς φαίνω ὅτε καί Ἠλίας ἔκλειψις ισορρηθισεστα , οἷος νοέω . καί Άστι οὗτος σαφής ὁ , ὁ Ὀδυσσεύς ἔρχομαι ἐνθάδε ὅδε ὁ λυκάζω , ὡς περ αὖος πάλιν ἐπί πλείων οὗτος σαφής ὁ , εὐαγγέλιον δέ ἐγώ ἵστημι αὐτίκα , ἐφοράω ἐκεῖνος ἔρχομαι . ὀφείλω γάρ ἐνταῦθα ἐμφαντικός , ὡς ἤδη νῦν ἔρχομαι . επομεντα δέ ὁ ποιητικός ξένος καί ὅτι τίνω ὁ ἐχθρός ἔρχομαι * Ὀδυσσεύς . καί οὗτος μέν ὁ ἀληθής δεσπότης . ὁ δέ Λύμαιος ὑποτίθημι οὖον χρέος όρκα ἐν ὁ ευηλον εἰμί πρός βεβαίωσις ἀλλά εὐγὴς πρός ἀποτέλεσμα , φημί · ἀλλά ἤτοι ὕω μέν ἔκω , ἐκεῖνος δέ ἔρχομαι , ὅπως μήv ἐγώ ἐδύλω καί ὁ αὐτός . ἰστέον δέ ὡς Ἡρακλείδης ἁμαρτάνω εἶπον ὁ οἶδα , γράφω τοιοῦτος . ὁ διά ὁ σός ἐγχερόμενα προστακτικός καί εἰς εἰμί λήγω ἀρχαῖος ἔχω ὁ εἰμί ὁ οὐ , οἷος , λέγω , ποιέω καί ὁ ὅμοιος . ἁμαρτάνω οὖν ὁ οἶδα , καθά καί ὁ ἵστημι , διά ὁ τε λέγω . νοητέον δέ , φημί , ἁμαρτάνω αὐτός διά ὁ πρόθεσις ὁ σός , ἢ περ ὁ διά ὁ τε γραφεύς . οὗτος δέ οὕτως εἶπον ἐπάγω μετά ὀλίγος , ὅτι ἔνιοι ἐν ὁ ἵστημι καί οἶδα οὖον φημί περιπέτομαι ὁ σός , ἐν ὁ ἴσος δέ καί ἔσω κατά ἐξαίρω γίγνομαι ὁ οἶδα καί ἵστημι . ἄν μή ἀορίστῳδη χρόνος σημαίνω ὁ ἵστημι , ὁ δέ εἰμί ἐξαιρέω · ἐπί δέ μέλλω ὁ εἰ λείπω οὖον ὁ ὅς . ἐπί ὅς ἐπιποιέω , ὅτι ὁ ὅς λείπω , ἀπτήν ἢ ἵζω ἵστημι . ποιέω γάρ ἢ νύσσω οὐδείς λέγω . εἰμί δέ , φημί , καί δο λείπω ὁ ε , ὡς ἐνίστημι νοητέον , κατά ὁ νύσσω . ἐν οὗτος δέ κατασείω καί ὁ ὁ ἔτης , ἀπό οὖον ὁ ἵστημι , εἰμί λέγω πταίω ὁ εἰ εἰς ἦτα λέγω , ὡς οὐδείς εἰς ὁ λήγω προστακτικός ἔχω παρά - τέλευτος ὁ εἰ μετατίθημι αὐτός εἰς ἦτα . οὐδείς γάρ ὁ φρίσσω , λέγω , σφρίτω λέγω φημί . οὐχὼν οὐδέ ἔτης εἰμί . ὡς δέ , φημί , καί ὁ ἔτης ἁμαρτάνω διά ὁ εἰ λέγω , παραπτήγμα διδάσκω ὅδε . πᾶς μετοχή εἰς ὅς ὀξύτονος ὁ τρίτος προστακτικός διά ὁ ἔτης πέρας , ἔρχομαι ἔρχομαι , ἔχω σκῶ , σπάω σπέτω καί * μετασπέτω . οὗτος ὅς καί ἀπό ὁ εἶπον εἶπον ἔτος . προστακτικός μέντοι ἀόριστος μετοχή ἅπας λήγω εἰς σίγμα , ὅτε εἰς ὁ πέρνημι ἐπί τρίτος πρόσωπον ὁ ἦτα παραλιγετης , οἷος σφαγή σφάζω , δαφὲς δάπτω . καί ἀπό ὁ θέω οὖν καί εἰς τίθημι καί εἰμί , οὖον μήv τίθημι καί ἔτης , ἔνθα ἁμαρτάνω εἶπον κατά ὁ τίθημι καί ἔτης , ἤγουν ὑπάγω , καί ὁ ἔτης , ἀπό οὖον συντίθημι ὁ ἀφίημι , λέγω καί ὅτι τις οὔτε ἔτης γασὶ προστακτικός , οὔτε ἀπό αὐτός ὁ εἰμί , ἀλλά ἑκών τρισύλλαβος ἀπό ὁ ἐάω μετοχή . ὤθω γίγνομαι ὁ ἔρχομαι ἐν δίφθογγος , καί ἐκεῖθεν εἰμί διά ὁ ἦτα , ὡς ἐν ὁ εἰ ῥαψῳδία προηγέομαι . ὁ δέ αὐτός Ἡρακλείδης ὁ αὐτός ὅς οξύτονος μετοχή ὁ εὐκτικός Καΐνο - νυός λέγω ὅτι καθά ὁ ἔρχομαι καί εἶπον μετοχή εὐκτικός ἔρχομαι καί εἶπον , οὗτος δέ καί ἔχω ἐπέχω καί ἐφέπω πότιμος ἐφέπω , οὗτος καί ἀπό ὁ ἐάω εἰμί , οὐ εἰμί . περί δέ ὁ εἰμί , οὖον λόγος εἰμί τις καί ἐν ὁ μετά οὗτος , λέγω ὡς πᾶς ῥῆμα εὐκτικός ἔχω ὁ εἰμί δίφθογγος παρατέλευτος καί ὁ τέλος διά ὁ ὁ ἐκ μετοχή ποιέω λήγω εἰς εἰς οὖον μήv εἰς ὅς . καί οὗτος φανερός φημί ἐκ * ὁ Αἰολικός μετοχή . Αἰολεύς γάρ ὁ νοέω νοέω φρονέω φρονέω , καί ὁ ὅμοιος ὁ παρά ἐγώ , φιλέω λέγω καί νοέω , ἐπεί καί ὁ μετοχή αὐτός εἰς εἰς προσφέρω , φιλέω καί νοέω λέγω ἀντί ὁ φίλος καί νοέω . κατά δή ὁ ὅμοιος καί ἀπό ὁ ὅς πρωτότυπος μετοχή ἀνεγείας πρῶτος ὁ