eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1823
πóλιν εὐνούμιαν . ἐπὶ βάθους γὰρ τὸ καταδῦναι . Κνώδαλον δὲ νῦν τὸ χειροῖον παρὰ τὸ ὑπὸ κυνῶν ἀλίσκεσθαι . ὅτε δὲ καὶ ἐπὶ θαλασσίῳ θηρίῳ κυνόσωντος ἐν τῇ ἀλλ’ λέγεται ἡ λέξις , κοινῶν τότε τὸ βένθεσιν · * ἐν βένθεσι γὰρ τὰ κνώδαλα . Τὸ δὲ ὅ , τπῖ ἰδοῖτο , χρείττον φασὶ γράφειν διότι , ὅνα λέγῃ , ὡς οὐκ ἐξέρυγεν αὐτὸν θηρίον , ὅ περ ἂν διότι , τουτέστι διώκω · οὐ καὶ ἀπαρέφρατον ἐν τοῖς ἐξῆς τὸ δίκσθαι . τὸ γὰρ ἰδοῖτο περιαιρεῖ κυνὸς τὴν ἰχνυτικήν , φασιν , αἰσθήσεως · ὁ γὰρ τοιοῦτος ἰμνηλατῶν ἐνεργεῖ . ’Ιστέον δὲ ὅτι ἐκ τοῦ τοιούτου ἰμνηλατεῖν τοῦ ἀποφοβοῦντος τοὺς κύνες δοκεῖ φῦναι , ὡς καὶ ἀλλαχοῦ ἐρρέθη , λέγεσθαι τὸ ξεαπατᾶν , ὅτε δηλαδὴ αἱ ρῖνες ἀπατήσουσι κύνα . φέρει δὲ χρήσιν τῆς λέξεως ταύτης ἐκ Μενάνδρου Αἴλιος Διονύσιος , τὸ , ἐγω γ’ ἐπίσταμαι ρινῶν . Γυναῖκες δὲ ἀκηδεῖς αἱ ἀφρόντιδες , ἡ καὶ δυσφρόντιδες , κατὰ τὸ , ἀκηδεῖα νύκτα φυλάξω . Τὸ δὲ ἡμῖν ἀρετῆς ἀπλοϊκῶς ἐρρέθη . οὐ γὰρ ἂν μετροῖτο κατ’ αἰσθήσιν ἀκριβῶς ἀρετή . τοιούτων δὲ τι ἴσως καὶ τὸ , ὅσον πλεῖον ἡμῖν παντὸς , παρ’ Ἡσιόδῳ . Δούλιον δὲ ἡμαρ ἡ δουλεία περιφραστικῶς . οὐ πρὸς ὁμοιότητα καὶ ἡμαρ ἐλεύθερον , ὡς τὸ , ἐλεύθερον ἡμαρ ἀπουρίας . περιφράσεις δὲ ἄμφω , τὸ μὲν δουλείας , τὸ δὲ ἐλευθερίας . Σημειῶσαι δὲ , ὅτι τὸ μὴ ἐραζέσθαι τοὺς δούλους ἐνεσίαιμε ὅτε μὴ ἐπιχρατεῖσιν ἀνακτὸς , πιθανῶς ἐρρέθη ἐκ τοῦ ὡσεπιπολύ . Εὐμαῖος γὰρ οὐ δήπουθεν τοιούτος , ἀλλ’ οἱ σύνδουλοι , οὐ προσλογηθό*μενοι δεσπόταις τὴν δεσποιναν καὶ τὸν νιὸν διὰ τὸ ἀπεῖναι τὸν μέγαν ἄνακτα . πιθανὸν δὲ καὶ τὸ ἐρεξῆς διὰ τὸ πολλοὺς δουλωθέντας τελευταίην ἀρετὴν ἐπὶ τοῖς δεσπόταις ἐνδείκνυσθαι . ’Οτι τὸ , κῦσιν ἐπὶ οἱ καλέσας , ἀντὶ τοῦ προσεκαλέσατο νευματι · μετ’ ὀλίγα δὲ τὸ , ἐπὶ οἱ καλέσας προσέσειπεν , ἑτεροῖον ἐστιν . ’Οτι δίφρος ἐνταῦθα ἐντέλης , περὶ ὃν δηλαδὴ δαῖτρος ἐφίεσκε κρέα πολλὰ διαύμενος · ὁ περ ἐτυμολογία ἐστὶ τοῦ δαιτροῦ . Τὸ δὲ ἐρεξῆς , ἡγοῦν τὸ , μνηστήσοι δαινυμένος , παρήχθoin τινα ἔχει τὸ δαῖσθαι καὶ τὸ δαιτρός . ’Οτι , καθάπερ ὁ * προφήθεις δοῦλος Μελάνθιος καθῆξεν ἀντίος Εὐρύμαχῳ , τὸν γὰρ φιλέσκε μάλιστα , οὕτω καὶ νῦν Εὐμαῖος τὸν προσεχῶς δηλωθέντα δίφρον τοῦ δαιτροῦ κατέθηκε φέρων πρὸς Τηλέμαχου τραπέζαν ἀντίον , νεύσαντος καὶ καλέσαντος Τηλέμαχου , ἐνθα ἐφέξετο * Εὐ-1823 μαῖος . τῷ δὲ καὶ αὐτῷ κῆρυξ μοῖραν ἐλῶν ἐτίθει , κανίου τ’ ἐκ σίτον αἴρας · καθὰ καὶ τῷ Μελανθίῳ χρησῶν μὲν μοῖραν ἐθεσαν οἱ πονέοντο , σίτον δὲ ἡ ταμίας παρέθηκεν . ἐνδοξότερον οὖν τὸ τοῦ Εὐμαιοῦ , ὃς ὑπουργεῖτο κήρυκι . ζηλοῖ γὰρ ἴσως ὁ Τηλέμαχος , εἰ δευτερεῖα τοῦ Μελανθίου Εὐμαῖος φέρει , ὃν αὐτὸς φιλέσκε μάλιστα . ’Οτι ἐνδεικνυμένη ἡ ποιητικὴ Μοῦσα πιθανότητα μέχρι καὶ τῶν σμικροτάτων καὶ ἀκριβῶς ἐμραινοῦσα εἰδέναι περὶ ὧν λέγει , μέλιον οὐδὸν λέγει , ἐν φ’ ἴ*ξεν ’Οδυσεύς · τὸν δὲ σταθμὸν εἶτον τὴν παραστάδα τῶν θυρῶν , φ’ ἐκλίνετο , κυπαρισσίνον ἱστορεῖ . φησὶ γὰρ · ἴξε δ’ ἐπὶ μέλιον οὐδοῦ κλινάμενος σταθμῷ κυπαρισσίνῳ , ὃν ποτε τέκτων ξέσσον ἐπισταμένως καὶ ἐπὶ στάθμην ἵθυνε , περὶ ἧς προγέγραπται . Μέλια δὲ εἶδος δένδρου , ἐξ οὗ νῦν μὲν οὐδὸς μέλιος ἀπαθῶς , ἀλλαχοῦ δὲ κατὰ πάθος ἐπενθέσιως μειλίνον δόρυ . ’Ο δὲ σταθμός μετὰ τῆς στάθμης παρηγοῦσι , καθὰ καὶ τὸ ἐπισταμένος καὶ ἐπὶ στάθμην . ἀρελείας δὲ φρωϊκῆς ὁ ἐκ μελίας οὐδὸς καὶ ὁ κυπαρισσίνος σταθμός . τὰ δὲ γε τοῦ Μενέλαου διὰ τὴν ’Ελένην ὅσα Φοινίκας τρυφῆς . καὶ οἰκονομικῶς δὲ παραβόη*πτεῖ ’Ομηρος , οἷας ὕλης εἶναι χρή οὐδὸν οἴκων καὶ σταθμῶν . ἐπιστήσαι δὲ χρή , ὡς ἀπὸ τῆς ἀπτι ὁ ξένος φλαιοῖς θλίβεται ὤμους , φλίων δηλαδὴ νοουμένων τῶν κατὰ τὰς παραστάδας . ’Οτι φιλόφρονος ξενοδόχου κέλευσμα τὸ , ἄρτον οὐλον ἰδεῖν περιχαλλέος ἐκ κανέοιό τινα , καὶ κρέας ὡς οἱ χεῖρες ἐχάνδανον ἀμφιβαλεῖν καὶ δοῦναι τῷ ξείνῳ φέροντα . Οὐλον δὲ ἄρτον λέγει τὸν ὅλον καὶ ἀκέραιον . Περιχαλλὲς δὲ κάνεον εἴπὼν σιγᾷ τὴν ὕλην , ὡς μὴ ἀναγκαῖον ὅν δηλωθῆναι καὶ αὐτήν . ’Αμφιβαλεῖν δὲ τὸ περιλαβεῖν ἤτοι περισχεῖν . Τὸ δὲ χαυνά-νει χαριετόν μὲν τῇ ποιήσει . ’Ιστέον δὲ ὅτι ἐκ τοῦ χώ , τὸ χωρῶ , γίνεται χάξω · οὐ δεύτερος ἀοριστος ἐχάδον · ἐξ οὐ μέλλων δεύτερος αὐθυπότακτος χέδω · ὅθεν καὶ κατὰ ἀναδρομὴν συνήθη χέδω ἐνεστώς καὶ παράγωγον χαδάνω , καὶ πλεονασμῷ τοῦ ὐ διὰ χρείττονα φωνὴν χαινδάνω , κατὰ τὸ ἐνδάνω καὶ ὅσα τοιαῦτα . ’Οτι ἐρεθισμὸς εἰς τὸ ἐπατεῖν τὸ , κέλευε αἰτίζειν μᾶλα πάντας ἐποχόμενον . ἐπεὶ δὲ τὸ τοιούτον ἔχει τι αἰδοῦς , ἐπιφέρει ὁ ταῦτα πρὸς Εὐμαῖον εἴπὼν Τηλέμαχος περὶ ’Οδυσεώς · αἰδῶς δ’ οὐκ ἀγαθὴ κεχρημένῳ ἀνδρὶ προίκτη . τοῦτο δὲ γνωμικῶς ἔφη , ὡς οἷα λέγων , ὅτι
Lemmas: πóλιν ευνουεις . ἐπί βάθος γάρ ὁ καταδύω . κνώδαλον δέ νῦν ὁ χειρόω παρά ὁ ὑπό κύω ἁλίσκομαι . ὅτε δέ καί ἐπί θαλάσσιος θηρίον κυνόσωντος ἐν ὁ ἀλλά λέγω ὁ λέξις , κοινός τότε ὁ βένθος · * ἐν βένθος γάρ ὁ κνώδαλον . ὁ δέ ὅς , τίς ὁράω , χρίω φημί γράφω διότι , αἵμων λέγω , ὡς οὐ ἐξερεύγομαι αὐτός θηρίον , ὅς περ εἄν διότι , τουτέστι διώκω · οὖον καί ἀπαρέφρατον ἐν ὁ ἑξῆς ὁ δικάζω . ὁ γάρ ὁράω περιαιρέω κύων ὁ ἰχνυτικήν , φημί , αἴσθησις · ὁ γάρ τοιοῦτος ἰμνηλατῶν ἐνεργέω . Ἰστέον δέ ὅτι ἐκ ὁ τοιοῦτος ἰμνηλατεῖν ὁ ἀποφοβέομαι ὁ κύω δοκέω φύω , ὡς καί ἀλλαχοῦ εἴρω , λέγω ὁ ξεαπατᾶν , ὅτε δηλαδή ὁ ρῖνες ἀπατάω κύω . φέρω δέ χρῆσις ὁ λέξις οὗτος ἐκ Μένανδρος Αἴλιος Διονύσιος , ὁ , ἐγώ γε ἐπίσταμαι ῥίς . γυνή δέ ἀκηδής ὁ ἄφροντις , ὁ καί δυσφρόντιδες , κατά ὁ , ἀκηδεία νύξ φυλάσσω . ὁ δέ ἐγώ ἀρετή ἀπλοϊκός εἴρω . οὖον γάρ εἄν μετρέω κατά αἴσθησις ἀκριβῶς ἀρετή . τοιοῦτος δέ τίς ἴσως καί ὁ , ὅσος πλείων ἐγώ πᾶς , παρά Ἡσίοδος . Δούλιος δέ ἦμαρ ὁ δουλεία περιφραστικός . οὖον πρός ὁμοιότης καί ἦμαρ ἐλεύθερος , ὡς ὁ , ἐλεύθερος ἦμαρ ἀπουρία . περίφρασις δέ ἄμφω , ὁ μέν δουλεία , ὁ δέ ἐλευθερία . σημειόω δέ , ὅτι ὁ μή ῥάζω ὁ δοῦλος ἐνίημι ὅτε μή ἐπιχρατεῖσιν ἀνακτός , πιθανός εἴρω ἐκ ὁ ωσεπιπολυς . Εὐμαῖος γάρ οὖον δήπουθεν τοιούτος , ἀλλά ὁ σύνδουλος , οὖον προσλογηθό*μενοι δεσπότης ὁ δέσποινα καί ὁ νιον διά ὁ ἄπειμι ὁ μέγας ἄναξ . πιθανός δέ καί ὁ ῥέζω διά ὁ πολύς δουλόω τελευταῖος ἀρετή ἐπί ὁ δεσπότης ἐνδείκνυμι . ’Οτι ὁ , κύς ἐπί ὁ καλέω , ἀντί ὁ προσκαλέω νεῦμα · μετά ὀλίγος δέ ὁ , ἐπί ὁ καλέω προσφωνέω , ἑτεροῖος εἰμί . ’Οτι δίφρος ἐνταῦθα ἐντελής , περί ὅς δηλαδή Δαίτρος ἐφίημι κρέας πολύς διαύω · ὁ περ ἐτυμολογία εἰμί ὁ δαιτρός . ὁ δέ ῥέζω , ἤγουν ὁ , μνηστήσοι δαίνυμι , παρέχω τις ἔχω ὁ δαίω καί ὁ δαιτρός . ’Οτι , καθάπερ ὁ * προφαίνω δοῦλος Μελάνθιος καθήκω ἀντίος Εὐρύμαχος , ὁ γάρ φιλέω μάλιστα , οὗτος καί νῦν Εὐμαῖος ὁ προσεχῶς δηλόω δίφρος ὁ δαιτρός κατατίθημι φέρω πρός Τηλέμαχου τράπεζα ἀντίος , νεύω καί καλέω Τηλέμαχου , ἔνθα ἐπέχω * Εὐ̓ Μάϊος . ὁ δέ καί αὐτός κῆρυξ μοῖρα ἐλαύνω τίθημι , κανίας τε ἐκ σῖτος αἶρα · καθά καί ὁ Μελάνθιος χράω μέν μοῖρα τίθημι ὁ πονέω , σῖτος δέ ὁ τάμιας παρατίθημι . ἔνδοξος οὖν ὁ ὁ Εὔμαιος , ὅς ὑπουργέω κῆρυξ . ζηλόω γάρ ἴσως ὁ Τηλέμαχος , εἰμί δευτερεῖα ὁ Μελάνθιος Εὐμαῖος φέρω , ὅς αὐτός φιλέω μάλιστα . ’Οτι ἐνδείκνυμι ὁ ποιητικός Μοῦσα πιθανότης μέχρι καί ὁ μικρός καί ἀκριβῶς εμραινεω οἶδα περί ὅς λέγω , μέλιος οὐδός1 λέγω , ἐν ἀπό ἔοικα ’Οδυσεύς · ὁ δέ σταθμόν ἄγω ὁ παρίστημι ὁ θύρα , ἀπό κλίνω , κυπαρίσσινος ἱστορέω . φημί γάρ · ἵκω δέ ἐπί μέλιος οὐδός κλίνω σταθμός κυπαρίσσινος , ὅς ποτός τέκτων ξέω ἐπισταμένως καί ἐπί στάθμη εὐθύνω , περί ὅς προγράφω . Μέλια δέ εἶδος δένδρον , ἐκ ὅς νῦν μέν οὐδός Μέλιος ἀπαθής , ἀλλαχοῦ δέ κατά πάθος ἐπένθεσις μέλινος δόρυ . ’Ο δέ σταθμός μετά ὁ στάθμη παρηγέομαι , καθά καί ὁ ἐφίστημι καί ἐπί στάθμη . ἀρελείας δέ φρωικεω ὁ ἐκ μελία οὐδός καί ὁ κυπαρίσσινος σταθμός . ὁ δέ γε ὁ Μενέλαου διά ὁ Ελένη ὅσος Φοινίκη τρυφή . καί οἰκονομικός δέ παραβόη*πτεῖ ’Ομηρος , οἶς ὕλη εἰμί χρή οὐδός1 οἶκος καί σταθμός . ἐφίστημι δέ χρή , ὡς ἀπό ὁ Άπτι ὁ ξένος φλέω θλίβω ὦμος , φλιά δηλαδή νοέω ὁ κατά ὁ παρίστημι . ’Οτι φιλόφρονος ξενοδόχος κέλευσμα ὁ , ἄρτος ὅλος ὁράω περικαλλής ἐκ κάνεον τις , καί κρέας ὡς ὁ χείρ χανδάνω ἀμφιβάλλω καί δίδωμι ὁ ξένος φέρω . ὅλος δέ ἄρτος λέγω ὁ ὅλος καί ἀκέραιος . περικαλλής δέ κάνεον εἶπον σιγάω ὁ ὕλη , ὡς μή ἀναγκαῖος ὅς δηλόω καί αὐτός . Ἀμφιβάλλω δέ ὁ περιλαμβάνω ἤτοι περιέχω . ὁ δέ χαυνά-νει χαριιημι μέν ὁ ποιέω . Ἰστέον δέ ὅτι ἐκ ὁ χόω , ὁ χωρέω , γίγνομαι χάζω · οὖον δύο ἀόριστος χανδάνω · ἐκ οὖον μέλλω δύο αὐθυπότακτος χέζω · ὅθεν καί κατά ἀναδρομή συνήθης χέζω ἐνίστημι καί παράγωγος χανδάνω , καί πλεονασμός ὁ υἱός διά ἀγαθός φωνή χαινδάνω , κατά ὁ ἐνδέω καί ὅσος τοιοῦτος . ’Οτι ἐρεθισμός εἰς ὁ πατέω ὁ , κελεύω αἰτίζω μῆλον πᾶς ἐποχέω . ἐπεί δέ ὁ τοιοῦτος ἔχω τίς αἰδώς , ἐπιφέρω ὁ οὗτος πρός Εὔμαιος εἶπον Τηλέμαχος περί ’οδυσις · αἰδώς δέ οὐ ἀγαθός χράομαι ἀνήρ προΐκτης . οὗτος δέ γνωμικός φημί , ὡς οἷος λέγω , ὅτι