eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1636
δύτις , τοῦτο δὲ καὶ ἀντυχίαν ἔχει ἀμᾶθητον . εἰ * γὰρ ἐδάμηνεν εἰπεῖν τῷ Πολυφήμῳ ὅτι Ὀδυσσεύς ἐστιν , ἀπώλετο ἂν πρὸ τῶν ἄλλων , οἷς εἰδὼτος τοῦ Πολυφήμου ἀπὸ χωρισμοῦ , ὡς ὑπ’ Ὀδυσσέως ἐκπε - σείαι τοῦ βλέπειν , καθ’ ἃ μετ’ ὀλίγα ἠληθήσεται . οὕτω καλῶν τῷ συνετῷ ἐπινοεῖσθαι ἑαυτὸν ἐν καιρῷ καὶ μὴ τοῖς τυχοῦσιν ἐκφαίνειν τὰ καθ’ ἑαυτόν , εὐλαβομένων αὐ τὸ μᾶλλον . Ὅτι πίων ὁ Κῦκλωψ καὶ βοσκὴν εἰπὼν ἀνακλινθεὶς πίων ὕπτιος , αὐτὰρ ἐπεὶτα κατ’ ἀποδοχῶσας παγὼν αὐχένα . καθ’ δὲ μὴν ὕπνος ἤμα πανδαμάτωρ , φάωνγος δ’ ἐξέσσυτο οἶνος , ψωμοὶ τ’ ἀνδρόμοι . ὁ δ’ ἐφαύρατο οἰνοδαρισίων . οἷα μὲν οὖν ἡ φράσις ἐνταῦθα τῷ ποιητῇ ἐπὶ ἀνδρὶ πολυφήμῳ μαθόντι καὶ μανόντι , ἐπὶ δὲ καὶ καθηρημένῳ ὑπὸ ὕπνου κατὰ τὸν ποιητήν , ἐστὶ σκέψασθαι , καὶ πῶς εἰπεῖν ἐπὶ οὕτω μαθὲν - σθέντι τῷ Κῦκλωπι , ὅπερ ἐπὶ τινος ἑτέρου ὁ Βυζάντιος Παρμίνων ἔφη , εἰδὼτος μαθεῖν . ὡς εἰπὼν ἐκεῖ - νον ἄνδρα ἕλοντα οἶνον ὡς ὕδωρ ἵππος ἐπάζει . καὶτα δ’ ἀναυδὸς ἐν πύθῳ κοιμηθὲςας , κάθηπτος ὡς μῆκωνα γραμμάτων πίον . μῆκων δὲ αὕτη ἡ καὶ πωδὶν ἡ πωδία τὸ φυτόν , ἥς τὸ σπέρμα εἰς ὕπνον ἐνδοῖ . οὐ μὴν ἡ κα*τὰ τὴν σι*λίαν . Σημειωτέον δὲ καὶ ὅτι τὴν μὲν εἰσαγωγὴν τῶν βορμώτων , καθ’ ἃ καὶ προείρηται , οὐκ ἤρσατο ὁ ποιητὴς ὕπὸς ὡς εἴδως ἐχόντων , ἀλλ’ ὕπνοῦσι οἶνον ἐπὶ τῷ θορυβῶδες γινο - μένῳ , ἐπὶ δὲ τῇ ἐξοράσει λαλεῖ τι χάριν , ἐμπαζὼν τε τῷ βορωτάτῳ Κῦκλωπι καὶ παιδιῶν οἶνον τὸ μηδὲν κακόν . εἰ μὴ μόνον τὸν τηλικούτον καθηῖλεν ὡς ὄνθ’ ὄνθαι , ἀλλὰ καὶ ἀσχήμονεῖν οὕτω ποιεῖ . καλῶς δὲ ὕπτιον καὶ δοχμὸν ἀνακλίνει τὸν τοιούτον ἥθρα , ὡς ἂν οὕτω ῥᾷον ἐκπηγδύθῃ . ἀκατὴς γὰρ εἰς τὸ παντελὲς ἑαυτοῦ καὶ ἕτοιμος παθεῖν κακὸς ὁ οὕτω διακείμενος . εὐτυχῇ δὲ πάνταῦθα ὁ Ὀδυσσεύς , ὑπτιάζοντος τοῦ θηρὸς εἰς ἀποπύρωσιν ῥέοντος . εἰ καὶ ἄλλος οἱ οὕτω μεθύνοντες φρονεῖς ὡς ἐπιπολὺ κένται . καθ’ ἃ παραδίδωσι καὶ ὁ Ἀθήναιος ἐνθα ἱστορεῖ , φιλοῖνους καὶ φιλοπότας γενέσθαι τοὺς Αἰ - γυπτίους , καὶ ἀμπέλον ἀφελήναι πρῶτον ἐν τῇ πλινθίνῃ πόλει Αἰγύπτου . λέγει γὰρ ἐν τοιούτῳ καὶ ὅτι οἱ μὲν ἀπ’ οἶνον μεθυσθέντες ἐπὶ πρόσωπον φέρονται , οἱ δὲ τὸν κοῖλινον πεινώτες ἐμπτιάζον - ται τὴν κεφαλήν . ὁ μὲν γὰρ οἶνος καρηφαρμόζ , ὁ δὲ κοῖλινος καρωτιζός . Παρὶ δὲ δοχμῆς ἡ βαρυτένος δόμης , καὶ δομοῦ , ὅθεν καὶ ἀποδοχῶσα νῦν τὸ πλεσιδάσαι , ἢ Ἰλιὲς δηλοῖ . Τὸ δὲ φάωνγος * ἐξέσσυτο οἶνος ψωμοὶ τ’ ἀνδρόμοι , περίφρασός ἐστι μᾶς λέξεως τοῦ ἡμε . συνεπινοεῖτον δὲ καὶ τὸ στόμα τῇ φάωνγῃ . ἡς ποινῶς μὲν εὐθεῖα φάωνγῆ , καὶ γενικὴ φάωνγος ὡς ὕγρος . ἄλλως δὲ φάωνξ φάωνγος , ὡς ἀντυχος . ἀλνγος . τὰ γοῦν ἀκριβέστερα τῶν ἀντιφώνων διὰ τὸ ἐμμετροτέραν φάωνγος δ’ ἐξέσσυτο οἶνος φησὶ . καὶ ἔχει αὐτὸ συνήκοις καὶ ἐκ τῶν Ἡροδιανοῦ . ὡς ἐν τῷ περὶ τοῦ , σὺς στυγός , μονοσυλλαβοῦ οὐσης εὐθείας κατὰ τὸ , τοὺς τρυγός , ἐπαγωγὸν καὶ ἐπὶ μιᾶν συλλαβὴν τὸ , ἀντιξ ἀντυχος , ἐπιφέρει . οὕτω καὶ ἡ πομφόλυξ . ἐξ οὐ δήλον , ὅτι ἐν τῷ φάωνγῆ καὶ πομφόλυγῆ ἴσως δὲ καὶ τοῖς ὁμοίοις ἐκ πλεονασμοῦ ἐγχειται τὸ ν’ . μαρτυρεῖ δὲ τῇ δι’ ἄνδρος γ’ γραφῇ τῆς φάωνγος καὶ τὸ φραβύεθρον . ἐπὶ δὲ καὶ αἱ Φαρύγαι τόπου ὄνομα . Ψωμοὶ δὲ , τὰ λεπτά κόμματα τῶν ἀνθρωπίνων χροῶν . ὅθεν καὶ ψωμὸς ἄρτον , ὁ παρ’ Ἡσιόδῳ βλωμός . χρήσιμος δὲ ἡ λέξις καὶ εἰς τὸ , νέκταρ ἄνοχοῦ . ὡς γὰρ ἀσύνθητες τὸ οἰνοχοῖν ἐπὶ νέκταρος , οὕτω καὶ ἐπὶ χροῶν ὁ ψωμός . εἰληπται ὅμως καὶ ἄμφω ἐκ τῆς κοινῆς καὶ γνωριμωτάτης χρήσεως . Ἰστέον δὲ ὅτι τε ὡς ἐκ τοῦ ψῶ καὶ βλὼ ψωμός καὶ βλωμός , οὕτω καὶ ἐκ τοῦ ὠ τὸ ἐπάχρω ὡμός καὶ ὠμος . καὶ ὅτι ἐκ τοῦ ψῶ γίνεται καὶ τὸ ψώχω . ἀρ’ οὖ * ἀνθε τὸ ψύχω ὁμοίως ἐκ τοῦ ψῶ , καὶ τινες πλακοῦντες , ψώθιε , ἤρουν ψαθόνια κατὰ τοὺς παλαιοὺς . Ἀπολλόδωρος δὲ τοῦ ἄρτου τὰ ἀποψαυόμενα ὡς φησιν Αἰγίπτιοι , αἱ τινες ἐκάλουν ἀπταράγους . Τὸ δὲ ἐραίνεσθαι ἐνταῦθα κυριολεκτεῖται , ὡς μάλιστα κυρίως ὀνομαστο - ποιοιμένον . Τὸ δὲ οἰνοδαρισίων ἐκ τοῦ οἰνοδαρεῖν γίνεται , παραλεῖπται ὡς τὸ θεῖο μαγεῖο τὰ τέτοιστε . καὶ ἐστὶ ἀσθημασιώνων ὡς λαμύνται μὲν τὸ οἰνοδαρισίων , περισπάται δὲ παρὰ τοῖς ὑστερον τὸ καρηφα - ρμόζ . Εἰ δὲ πανδαμάτωρ ἐνταῦθα ὡς καὶ ἄλλαχοῦ ὁ ὕπνος καθ’ ἃ παρ’ ἄλλοις ὁ μακρὸς χρόνος , ἀλλ’ ὁ Κῦκλωψ ἐπιμηχανάμενος μετ’ ὀλίγα , δευτέρα ἑαυτοῦ τὸν οἶνον ἐρεῖ , εἰπὼν ὡς ἄνθρω κακὸς ἐξετρίψεν αὐτόν , δευτεσσάμενος φρένας οἴνῳ . ἐνθα καὶ ἐστὶ ταυτὸν τὸ , ἐδειμάσαστο φρένας οἴνῳ καὶ τὸ , περὶ φρένας ἤλυσεν οἶνος . Ὅτι τὸ , μοχλὸν ὑπὸ σποδοῦ ἤλεσα πολλῆς εἰς θεμαίνωτο , ἀπὶ τοῦ ὑπὸ κάτω τῆς σποδοῦ ἐτεῖνα , καὶ , ὡς εἰπεῖν , ὑπὸ σποδοῦ ἐρύωμε εἴπης θεμανθεῖν τὸ δεύτερον . τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ , εἰς θεμαίνωτο , καθ’ ἃ που καὶ πρὸ τοῦτον ἔλεγεν , περὶ τῆς τοιαύτης λέξεως . λέγει δὲ τὴν σποδὸν οὐ τὴν ψυχρὰν , ἀλλὰ τὴν μετὰ ἀνθράκων , ἡ καὶ σποδυαὶ λέγεται καὶ ἀθρακιά . διὸ καὶ * ἐπάγει . ἀλλ’ ὅτε τάχα μοχλὸς ἐλαύν-40 νος ἐν περὶ μᾶλλον ἀνασθῆναι χλωρὸν περ ἰόν , διαφαίνεται δ’ αὐτὸς , τουνεστὶ διαφάνειαν εἶχε τὴν ὡς ἐξανθρακωθῆναι , καὶ τὸτ’ ἤν ἀσπὸν γέρον ἐκ πυρός . χωρ’ δ’ ἐπταῖδα σημαίνεσθαι , ὡς ἐκ τοῦ ὑπολείαν ὁ καὶα ἐν τῷ ὑπὸ σποδοῦ κλασα , τὸ ἰατρικῶς χλωρὸν ἐπιλεγοῦν λέγεται . Ἔπε καὶ ἐκφράζων τὴν τοῦ κεκαυσμένου τύλωσιν , φησίν . ἀμφὶ δ’ ἐπαίρου ἵστατο . θάσσος δ’ ἐκπνευσ θεις . οἱ μὲν , μοχλὸν ἰόντες ἐλαύνον οἴην ἐπ’ ἄκρω , ὀφθαλμῷ ἐνέμισαν , ἐγὼ δ’ ἐφύπαιδον ἀφθάλις διενον ὡς ὅτε τις τρυπῶ δόρυ νῆσον ἀντὸ τρυπάνω . οἱ δὲ τ’ ἐφρύδον ὑποσσιόνων ἰαέντι ἀνέμενοι ἐκά - τερθι . τὸ δὲ , τρύχα ἔμωιτς αἰλ . ὡς τοῦ , ἐν ὀφθαλμῷ πυρωζία μοχλὸν ἰόντες ἢ ἔχον - τες κατὰ Ἀριστάρχον διώκουν . τὸν δ’ αἷμα περιέθηκε θεριὸν ἔοντα . πάντα δὲ οἱ βλάφαρ’ ἀμφὶ καὶ ὀφθαλμὸς εἶσιν ἀντὴ γλῶσσης καυμένης . σφαιραγύτω δὲ οἱ περὶ ὄζαι . εἶτα καὶ τὸν ἐκ τοῦ πυροδους ξύλον σχομὸν διὰ παραβολῆς παραστῶν φησίν . ὡς δ’ ὅταν ἀνὴρ χαλκὸν πέλκεων μέγαν ἤδ’ ἀκλαύρων σὺν ὕδατι οὐ θεριῶ ἀλλὰ ψυχρῷ βάπτῃ μεγάλα ἰζοντα , φρυμάσσων , τὸ γὰρ αὐτὸ αὐθὶρον τε χαλκὸς ἐστίν , ὡς τοῦ σις’ ὀφθαλμὸς ἐλαίνω περὶ μοχλῷ . οὕς ἐπάγων , ὡς αὐτὸς , καὶ τί ἐπὶ * τοῖτοις ἐποίησεν ὁ Πολύφημος , φησί . σμερδαλέων δὲ μέγ’ ὠμοζέ , περὶ δ’ ἄγας πέτρον , ἡμεῖς δὲ διώσαντες ἀπεσύμεσθα . αὐτὰρ ὁ μοχλὸν ἐξῆνσ’ ὀφθαλμοῖο περιφλεγόμεν αἵματι πολλῷ . τὸν μὲν ἐπατ’ ἐφύρον ἀπὸ ἔο χειρῶν , ἄλλον . εἶτα ἐκλυσάτο τοὺς Κύκλωπας , ὡς ἠθίσκεται . Καὶ ὅρα ὅτι τὸ ὀφρυαῖον τιμὴν τοῦ πυροψηθέντος ἐλαίνιον βοσάλιον ἠρίσθη μοχλὸν ἐπταῖδε σπῶν ἐλαίνων ὁ ποιητής , ὅποιρ δηλαδὴ τὰ βάθη ἀνοχλίζονται , ἐπιμεῖνας τῇ τοῦ μοχλοῦ λέξει διὰ τὸ καιρὸν . Τὸ δὲ ἠθίσει τοῦ μὲν ξύλον τρύπανια , ἀρχαῖον ἦν . ἐν φ’ εἰς μὲν ἄνω ἐπλάτατο λαύρων τὸ τρύπανον , ἄλλοι δὲ ἰαέντι ἐστρέφον αὐτὸ ἵνα ἐυσθερέστερον οὕτω τρυπῶτο τὸ ξύλον . Τοῦ δὲ ἀπτεσθαι ἢ ὁμοιωμαία φανερῶς καὶ ἐν τοῖς νῦν ἠθίζει φαίνεται . ἤγουν ἐν τῷ , ἰαλλεν ὁ μοχλὸς ἀνασθῆναι πυρὶ . καὶ ἐν τῷ , ἀφάμενοι ἐκάτερθεν . ἐκεῖνο μὲν γὰρ γλῶσσω - σιν δηλοῖ , τὸ δὲ ἐννέαινον τὴν διὰ χειρῶν ἐπαφήν . Τὸ δὲ ἐπ’ ἄκρω , οὐ τῷ ὀφθαλμῷ πολλήτερον ἵνα ἢ ἐπ’ ἄκρω ὀφθαλμῷ , ἀλλὰ μᾶλλον τῷ μοχλῷ , ἵνα λέγῃ αὐτὸν οἴην ἐπ’ ἄκρω , κατὰ τὸ , ἐγὼ δ’ ἐθώσσα περιωστὰς ἄκρων . Πῶς δὲ ὁμοιότητα τοῦ , οἴην ἐπ’ ἄκρω , καὶα παρὰ τῷ κοινῷ τὸ εἰς ἄκρων λαχῦ . Τὸ δὲ διενον ἐπταῖδα τὴν ἀρχοῦσαν καθὰ καὶ * ὁ διενος ἦσιν ὁ τόρνος , δις δὲ διὰ τὸ καιρὸν ἢ λέξις ἐπανῆλθε καὶα τοῦ ὄντος . ὅα ὅς ποτε παντον διενος καὶ ῥομβδος καὶ κόνος , δηλοῖ ὁ χαάνας . ῥομβδος , ἐστὶ κόνος . διενος . ὡς δὲ καὶ κατὰ τρίτην συζυγίαν ἐστὶ διενὸ διενῶ , ἢ διενότη δηλοῖ ἀσπης . Τὸ δὲ τρυπῶ , ἐκ τοῦ τρυπῶσι τρυπῶς γίνεται εὐτυχῶς . διὸ καὶ προσετιγμενμέ - νον ἔχει τὸ ἰ . Ἐτυμολογικοῦ δὲ τρόπου τὸ , τρυπῶ δόρυ τρυπάνω . Τὸ δὲ τρύχων ἐπὶ δινησὼς ἐπταῖδε καὶα , κατὰ ὀνοματοποιίαν ἴσως τὴν ἀπὸ τοῦ τρω , ἐξ οὐ τὸ τρύχω . ὡς ἄρω , δρύχω . Περιηχῆς δὲ μοχλὸς , ὁ οἷον ἠχονημένος πυρὶ . αἱ δὲ καὶ βαρυτόνως γράφεται πυρήτης , ἀν*νηχορεύται ὑπὸ τοῦ ταύτης γε ἤχου καὶ τῶν ὁμοίων . δύναται δὲ πυρήτης εἶναι καὶ ὁ πυρίνην ἔχων1636 ἄκρην , ἀφ’ ἧς ἢ ἀποχή . Περιόμβε δὲ τὸν μοχλὸν αἷμα διὰ τὸ ἀναφηνθῆναι τῇ βίᾳ τὰ ἄγγεια . ἢ καὶ ἐπὶ οἷπω ἐγθέασαν τὰ ἐν βάθει ἐπορουργῆσαι . ἄλλως γὰρ οἱ φασινὶ φεαὶ τοὺς καυμέ - νους αἷμα μὴ ἀποβέλλειν ὡς φαντομίνων τῶν σαρκῶν . οὐ ἔνεκα καὶ δοκεῖ μετὰ τὴν πρώτην πυρόσιν - σιν θεσμένα πάλιν ὁ Ὀδυσσεὺς τὸν μοχλὸν , ἵνα μὴ ἄλλως πολλοῦ αἵματος ἰζοντος καὶ ἠλιωμένης δὲ ἐπιφαινόμενος αὐτίκα πολλῆς καὶ τοῦ Κύκλωπος ἐπταῖδεν οἰχομένου καὶενεκάσων οἱ περὶ αὐτὸν οὕτως ἔντος κατὰ τὸ σπλάγνον μείναντες . καὶ ἦν καὶ τοῦτο τῆς τοῦ Ὀδυσσέως σοφίας λευθὴ μη - χάνημα . Τῇ δὲ γλῶσση ἀνακωφιστὸν τὸ ὅλον σῶμα τοῦ ὀφθαλμοῦ . οὐ τὸ καταστατὸν μίκα λέγουσι . Το δὲ ἀγαμαγύτω , ἀντὶ τοῦ , διεῖτοτο κατὰ τοὺς παλαιούς , ἢ καταπονθέντο , ἢ ἰσπαράττοντο , νοεῖται δὲ κατὰ τινα ἴχον . ἴδην καὶ Πινδαρὸς που εἰς πολύνχου τὸ ἀγαμαγύτων τίθησι . δηλοῖ δὲ τοῦτο καὶ ἢ τοῦ χαλκίου ἐπταῖδα παραβολή , ὡς ταύτ’ ἀγουντα τὸ σῶμα καὶ τὸ ἴχον * καὶ τὸ σφαραγύτιν , πλὴν ὅσον τρυχάτων τὸ ἀγαμαγύτιν ὡς δηλοῦν καὶ τινα βρασμόν . Ὅτι δὲ καὶ ἀπλῶς διάτασιν τινα σημαίνει ἢ λέξις , δηλοῦται ἐκ τῶν ἐξῆς , ἐνθα φησίν ὅτι τὰ οὐδ’ατα σφαμα -
Lemmas: δύτης , οὗτος δέ καί ἀντυχίαν ἔχω ἀμάω . εἰμί * γάρ δαμάζω εἶπον ὁ Πολύφημος ὅτι Ὀδυσσεύς εἰμί , ἀπόλλυμι εἄν πρό ὁ ἄλλος , ὅς οἶδα ὁ Πολύφημος ἀπό χωρισμός , ὡς ὑπό Ὀδυσσεύς ΕΚΠΕ - σείω ὁ βλέπω , κατά ὁ μετά ὀλίγος ἀλάομαι . οὗτος καλός ὁ συνετός ἐπινοέω ἑαυτοῦ ἐν καιρός καί μή ὁ τυγχάνω ἐκφαίνω ὁ κατά ἑαυτοῦ , εὐλαβέομαι αὖος ὁ μᾶλλον . ὅτι2 πίων ὁ Κύκλωψ καί βοσκή εἶπον ἀνακλίνω πίων ὕπτιος , ἀτάρ ἔπειτα κατά αποδοχοω πάγη αὐχήν . κατά δέ μήv ὕπνος ἀμάω πανδαμάτωρ , φάων δέ ἐκσεύομαι οἶνος , ψωμός τε ἄνδρομος . ὁ δέ ἐφαύρατο οινοδαριθεος . οἷος μέν οὖν ὁ φράσις ἐνταῦθα ὁ ποιητής ἐπί ἀνήρ Πολύφημος μανθάνω καί μαίνομαι , ἐπί δέ καί καθαιρέω ὑπό ὕπνος κατά ὁ ποιητής , εἰμί σκέπτομαι , καί πῶς εἶπον ἐπί οὗτος μηθ́υμι - σθέντι ὁ Κύκλωψ , ὅσπερ ἐπί τις ἕτερος ὁ Βυζάντιος παρμιναω φημί , οἶδα μανθάνω . ὡς εἶπον ἐκεῖ - νοῦς ἀνήρ αἱρέω οἶνος ὡς ὕδωρ ἵππος ἐπάζει . Κάιτα δέ άναυδος ἐν πύθω κοιμάω , κάθηπτος ὡς μήκων γράμμα πίνω . μήκων δέ οὗτος ὁ καί πωδὶν ὁ πωδία ὁ φυτός , ἥς ὁ σπέρμα εἰς ὕπνος ἐνδέω . οὖον μήv ὁ κατά ὁ σι*λίαν . σημειωτέος δέ καί ὅτι ὁ μέν εἰσαγωγή ὁ βορμώτων , κατά ὁ καί προερέω , οὐ ἀραρίσκω ὁ ποιητής ὕπος ὡς οἶδα ἔχω , ἀλλά ὑπνόω οἶνος ἐπί ὁ θορυβώδης Γίνος - μένος , ἐπί δέ ὁ ἐξοράω λαλέω τίς χάρις , μπάζα τε ὁ βόρος Κύκλωψ καί παιδιά οἶνος ὁ μηδείς κακός . εἰμί μή μόνος ὁ τηλικόσδε καθαιρέω ὡς εἰμί ὄνθος , ἀλλά καί ἀσχημονέω οὗτος ποιέω . καλῶς δέ ὕπτιος καί δοχμός ἀνακλίνω ὁ τοιοῦτος ἥθρα , ὡς εἄν οὗτος ῥᾳδίως ἐκπηγδύθῃ . Ακάτης γάρ εἰς ὁ παντελής ἑαυτοῦ καί ἑτοῖμος πάσχω κακός ὁ οὗτος διάκειμαι . εὐτυχέω δέ πάνταῦθα ὁ Ὀδυσσεύς , ὑπτιάζω ὁ θήρ εἰς αποπυροω ῥέω . εἰμί καί ἄλλος ὁ οὗτος μεθύνοντες φρονέω ὡς ἐπιπολύ κέντης . κατά ὁ παραδίδωμι καί ὁ Ἀθήναιος ἔνθα ἱστορέω , φίλοινος καί φιλοπότης γίγνομαι ὁ ὁ - γυπτίους , καί ἄμπελος ἀφαιρέω πρῶτος ἐν ὁ πλίνθινος πόλις Αἴγυπτος . λέγω γάρ ἐν τοιοῦτος καί ὅτι ὁ μέν ἀπό οἶνος μεθύσκω ἐπί πρόσωπον φέρω , ὁ δέ ὁ κοιλαίνω πεινάω εμπτιαζω - ὁ ὁ κεφαλή . ὁ μέν γάρ οἶνος καρηφαρμόζ , ὁ δέ κοῖλινος καρωτιζός . Παρί δέ δοχμή ὁ βαρύς Δόμης , καί δομέω , ὅθεν καί αποδοχαω νῦν ὁ πλεσιδάσαι , ἢ Ίλιες δηλόω . ὁ δέ φάων * ἐκσεύομαι οἶνος ψωμός τε ἄνδρομος , περιφράσσω εἰμί μᾶς λέξις ὁ ἡμος . συνεπινοέω δέ καί ὁ στόμα ὁ φαίνω . εἰμί ποινεω μέν εὐθύς φάω , καί γενικός φάων ὡς Ύγρος . ἄλλως δέ φαίνω φάων , ὡς ἀντυχος . ἀλνγος . ὁ γοῦν ἀκριβής ὁ ἀντίφωνος διά ὁ ἔμμετρος φάων δέ ἐκσεύομαι οἶνος φημί . καί ἔχω αὐτός συνήκω καί ἐκ ὁ ηροδιανεω . ὡς ἐν ὁ περί ὁ , σῦς Στύξ , μονοσυλλαβέω εἰμί εὐθύς κατά ὁ , ὁ τρύξ , ἐπαγωγός καί ἐπί μιαίνω συλλαβή ὁ , ἀντιξ ἀντυχος , ἐπιφέρω . οὗτος καί ὁ πομφόλυξ . ἐκ οὖον δῆλος , ὅτι ἐν ὁ φάω καί Πομφολύγη ἴσως δέ καί ὁ ὅμοιος ἐκ πλεονασμός ἐγχέω ὁ ν . μαρτυρέω δέ ὁ διά Ἄνδρος γε γράφω ὁ φάων καί ὁ φραβύεθρον . ἐπί δέ καί ὁ Φαρύγαι τόπος ὄνομα . ψωμός δέ , ὁ λεπτός κόμμα ὁ ἀνθρώπινος χρώς . ὅθεν καί ψωμός ἄρτος , ὁ παρά Ἡσίοδος βλωμός . χρήσιμος δέ ὁ λέξις καί εἰς ὁ , νέκταρ ἄνοχον . ὡς γάρ ἀσύνθητες ὁ οἰνοχοῖν ἐπί νέκταρ , οὗτος καί ἐπί χρώς ὁ ψωμός . λαμβάνω ὅμως καί ἄμφω ἐκ ὁ κοινός καί γνώριμος χρῆσις . ἰστέον δέ ὅτι τε ὡς ἐκ ὁ ψάω καί βλώσκω ψωμός καί βλωμός , οὗτος καί ἐκ ὁ ᾠόν ὁ ἐπάχρω ὠμός καί ὠμός . καί ὅτι ἐκ ὁ ψάω γίγνομαι καί ὁ ψώχω . ἀρά οὖον * ἄνθος ὁ ψύχω ὁμοίως ἐκ ὁ ψάω , καί τις πλακοῦς , ψώθιε , ἀρόω ψαθόνια κατά ὁ παλαιός . Ἀπολλόδωρος δέ ὁ ἄρτος ὁ ἀποψαύω ὡς φημί Αἰγίπτιοι , ὁ τις καλέω ἀπταράγους . ὁ δέ ῥαίνω ἐνταῦθα κυριολεκτέω , ὡς μάλιστα κύριος ονομαστός - ποιέω . ὁ δέ οινοδαριθεος ἐκ ὁ οἰνοδαρεῖν γίγνομαι , παραλείπω ὡς ὁ τίθημι μαγεῖον ὁ τίνω . καί εἰμί ασθημασιωνος ὡς λάμνω μέν ὁ οινοδαριθεος , περισπάω δέ παρά ὁ ὕστερος ὁ καρηφα - ρμόζ . εἰμί δέ πανδαμάτωρ ἐνταῦθα ὡς καί αλλαχού ὁ ὕπνος κατά ὁ παρά ἄλλος ὁ μακρός χρόνος , ἀλλά ὁ Κύκλωψ ἐπιμηχανάομαι μετά ὀλίγος , δύο ἑαυτοῦ ὁ οἶνος εἴρω , εἶπον ὡς ἄνθρω κακός ἐκτρίβω αὐτός , δευτεσσάμενος φρήν οἶνος . ἔνθα καί εἰμί τατός ὁ , ἐδειμάσαστο φρήν οἶνος καί ὁ , περί φρήν λύω οἶνος . ὅτι2 ὁ , μοχλός ὑπό σποδός ἀλέω πολύς εἰς θεμαιναω , ἀπύ ὁ ὑπό κάτω ὁ σποδός τείνω , καί , ὡς εἶπον , ὑπό σποδός ἐρύω εἶπον τέμνω ὁ δύο . οὗτος γάρ δηλόω ὁ , εἰς θεμαιναω , κατά ὁ ποῦ καί πρό οὗτος λέγω , περί ὁ τοιοῦτος λέξις . λέγω δέ ὁ σποδός οὖον ὁ ψυχρός , ἀλλά ὁ μετά ἄνθραξ , ὁ καί σποδυη λέγω καί ανθρακιά . διό καί * ἐπάγω . ἀλλά ὅτε τάχα μοχλός ἐλαύνω Μύκονος ἐν περί μᾶλλον ἀνίημι χλωρός περ εἶμι , διαφαίνω δέ αὐτός , τουνεστὶ διαφαίνω ἔχω ὁ ὡς ἐξανθρακόω , καί τότε ἐάν ἀσπὸν γέρων ἐκ πῦρ . χωρίς δέ πταίς σημαίνω , ὡς ἐκ ὁ ὑπόλειος ὁ Καία ἐν ὁ ὑπό σποδός κλάω , ὁ ἰατρικός χλωρός επιλέγω λέγω . ἔπω καί ἐκφράζω ὁ ὁ καίω τύλωσις , φημί . ἀμφί δέ ἐπαίρω ἵστημι . Θάσσος δέ ἐκπνέω θέω . ὁ μέν , μοχλός εἶμι ἐλαύνω οἶος ἐπί ἄκρος , ὀφθαλμός νέμω , ἐγώ δέ ἐφύπαιδον ἀφθάλις διαφέρω ὡς ὅτε τις τρυπάω δόρυ νῆσος Άντο τρύπανον . ὁ δέ τε ἐφρύδον υποσσιονος ἰαίνω ἀνίημι ἐπίτεξ - τερθι . ὁ δέ , τρύχη ἔμωιτς αἰλ . ὡς ὁ , ἐν ὀφθαλμός πυρωζία μοχλός εἶμι ἢ ἔχω - αἱρέω κατά Ἀρίσταρχος διοικέω . ὁ δέ αἷμα περιτίθημι θεριός ἔω . πᾶς δέ ὁ βλάφαρ’ ἀμφί καί ὀφθαλμός εἶμι ἄντη γλῶσσα καίω . σφαιραγύτω δέ ὁ περί ὄζη . εἶτα καί ὁ ἐκ ὁ πυροδιδωμι ξύλον ἔχω διά παραβολή παρίστημι φημί . ὡς δέ ὅταν ἀνήρ χαλκός πέλκεων μέγας ἤδη ακλαυροος σύν ὕδωρ οὖον θερίζω ἀλλά ψυχρός βάπτω μέγας ἵζω , φρυμακρος , ὁ γάρ αὐτός αὐθὶρον τε χαλκός εἰμί , ὡς ὁ σιαίνω ὀφθαλμός ἐλάϊνος περί μοχλός . ὅς ἐπάγω , ὡς αὐτός , καί τίς ἐπί * τοερχομαι ποιέω ὁ Πολύφημος , φημί . σμερδαλέος δέ μέγας ὁμοζῶ , περί δέ λάλαξ πέτρος , ἐγώ δέ διώδης ἀπεσύμεσθα . ἀτάρ ὁ μοχλός ἐξανίημι ὀφθαλμός περιφλέγω αἷμα πολύς . ὁ μέν πατέω φύρω ἀπό εἰμί χείρ , ἄλλος . εἶτα κλύζω ὁ Κύκλωψ , ὡς ηθισκω . καί ὁράω ὅτι ὁ ὀφρύς τιμή ὁ πυροψηθέντος ἐλάινος βοσαλιος ἐρίζω μοχλός πταίω σπάω ἐλάϊνος ὁ ποιητής , ὅποιρ δηλαδή ὁ βάθος ἀνοχλίζω , ἐπιμένω ὁ ὁ μοχλός λέγω διά ὁ καιρός . ὁ δέ ἤθισις ὁ μέν ξύλον τρυπανία , ἀρχαῖος εἰμί . ἐν ἀπό εἰς μέν ἄνω πλάσσω λάβρος ὁ τρύπανον , ἄλλος δέ ἰαίνω στρέφω αὐτός ἵνα ἐυσθερέστερον οὗτος τρυπάω ὁ ξύλον . ὁ δέ ἅπτω ἢ ὁμοιωμαία φανερῶς καί ἐν ὁ νῦν ἠθίζω φαίνω . ἤγουν ἐν ὁ , ἰάλλω ὁ μοχλός ἀνίημι πῦρ . καί ἐν ὁ , ἀφάμενοι ἑκάτερθεν . ἐκεῖνος μέν γάρ γλῶσσω - βρόχος δηλόω , ὁ δέ ἐννέαινον ὁ διά χείρ ἐπαφή . ὁ δέ ἐπί ἄκρος , οὖον ὁ ὀφθαλμός πολλήτερον ἵνα ἢ ἐπί ἄκρος ὀφθαλμός , ἀλλά μᾶλλον ὁ μοχλός , ἵνα λέγω αὐτός οἶος ἐπί ἄκρος , κατά ὁ , ἐγώ δέ θωάζω περιωστης ἄκρος . Πῶς δέ ὁμοιότης ὁ , οἶος ἐπί ἄκρος , Καία παρά ὁ κοινός ὁ εἰς ἄκρος λαχῦ . ὁ δέ διαφέρω πταίς ὁ ἄρχω καθά καί * ὁ Δίενος εἰμί ὁ τόρνος , δις δέ διά ὁ καιρός ἢ λέξις ἐπανέρχομαι Καία ὁ εἰμί . ὄα ὅς ποτός λήγω Δίενος καί ῥομβδος καί Κόνος , δηλόω ὁ χαίνω . ῥομβδος , εἰμί Κόνος . Δίενος . ὡς δέ καί κατά τρίτος συζυγία εἰμί διενὸ διανέω , ἢ διενότη δηλόω ἀσπης . ὁ δέ τρυπάω , ἐκ ὁ τρυπάω τρυπάω γίγνομαι εὐτυχής . διό καί προσετιγμενμέ - νοῦς ἔχω ὁ εἷς . ἐτυμολογικός δέ τρόπος ὁ , τρυπάω δόρυ τρύπανον . ὁ δέ τρύχω ἐπί δινέω πταίω Καία , κατά ὀνοματοποιία ἴσως ὁ ἀπό ὁ Τρώς , ἐκ οὖον ὁ τρύχω . ὡς ἀείρω , δρύχω . περιηχής δέ μοχλός , ὁ οἷος ἀκονάω πῦρ . ὁ δέ καί βαρύτονος γράφω πυρητος , ἀναχορεύω ὑπό ὁ οὗτος γε ἦχος καί ὁ ὅμοιος . δύναμαι δέ πυρητος εἰμί καί ὁ πύρινος ἔοικα ἄκρος , ἀπό ὅς ἢ ἀποχή . Περιόμβε δέ ὁ μοχλός αἷμα διά ὁ ἀναφαίνω ὁ βία ὁ ἀγγεῖον . ἢ καί ἐπί ὁράω γηθέω ὁ ἐν βάθος ἐπορουργῆσαι . ἄλλως γάρ ὁ φασινὶ φεαὶ ὁ καυμός - νόος αἷμα μή ἀποβάλλω ὡς φαντομινως ὁ σάρξ . οὖον ἕνεκα καί δοκέω μετά ὁ πρῶτος πυρός - βρόχος τίθημι πάλιν ὁ Ὀδυσσεύς ὁ μοχλός , ἵνα μή ἄλλως πολύς αἷμα ἵζω καί ἀλιόω δέ ἐπιφαίνω αὐτίκα πολύς καί ὁ Κύκλωψ πταίω οἴχομαι καίνω ὁ περί αὐτός οὕτως ἔντεα κατά ὁ σπλάγνον μένω . καί εἰμί καί οὗτος ὁ ὁ Ὀδυσσεύς σοφία λευθὴ μη - χάνημα . ὁ δέ γλῶσσα ἀνακωφιστὸν ὁ ὅλος σῶμα ὁ ὀφθαλμός . οὖον ὁ καταστατόν Μίκα λέγω . ὁ δέ ἀγαμαγύτω , ἀντί ὁ , διαιτάω κατά ὁ παλαιός , ἢ καταπίνω , ἢ ἰσπαράττοντο , νοέω δέ κατά τις ἴχον . ἴδη καί Πίνδαρος ποῦ εἰς πολύνχου ὁ αγαμαγυος τίθημι . δηλόω δέ οὗτος καί ἢ ὁ χαλκίον πταίς παραβολή , ὡς αὐτός ἄγω ὁ σῶμα καί ὁ ἴχον * καί ὁ σφαραγυος , πλήν ὅσος τρύχω ὁ αγαμαγυος ὡς δηλόω καί τις βρασμός . ὅτι2 δέ καί ἀπλόος διάτασις τις σημαίνω ἢ λέξις , δηλόω ἐκ ὁ ἑξῆς , ἔνθα φημί ὅτι ὁ οὐδ’ατα σφαμα -