eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1516
διφρον ἔγνω * καὶ κῶας ἐπ’ αὐτοῦ . Ἐν δὲ παλαιῷ ῥητορικῷ λεξικῷ εὑρίσκεται καὶ , σχολύθρα , διφρία βραχία . καὶ ἄλλως δὲ , σχολύνθρα , διφρία ταπεινά . καὶ ἔστι τὸ μὲν διφρίον ἑκαῖ , ὡς γένος , τὸ δὲ σχολύνθρον ἢ σχολύνθριον , ὡς εἶδος . ἡ δὲ χρήσις αὐτοῦ ἀναφέρεται εἰς Πλάτωνα ἐν Εὐθύδημῳ . ἐν τούτοις δὲ φασιν οἱ παλαιοί , καὶ ὅτι περιπαθὲς τὸ ἐπιούσιον , εἰ τὸν Ὀδυσσέα θρηνοῦσα ἡ Πηνελόπη , τὴν ἐπὶ τῷ παιδὶ ἀγωνίαν προσελέξοι . Τὸ δὲ πολλῶν κατὰ σῶκον ὄντων , ἀπλῶς οὕτω παρακεκλήθη πρὸς τε ἀναπλήρωσιν στίχου , καὶ πολυετρημοσύνης ὑπόδειξιν . Τὸ δὲ ἐπ’ οὐδὸν ἵζεν οὐ μακρὰν μὲν ἔστι τοῦ χαμαὶζε καθεσθῆναι . προσφενῶς δὲ ἔχει τῇ πενθοῦσῃ ἐπὶ τῇ ἐξόδῳ τοῦ νιοῦ καὶ ἐθελοῦσῃ τὴν αὐθίς ἐκείνου ἔσοδον . Τὸ δὲ μυνρίζαι , καὶ ἀλλαγὸν ὀηλώθη ἐπὶ ὑφαιμένου κλαυ - θμοῦ τίθεσθαι , ὡς ἀπὸ τοῦ μυννὸν ὁ δηλοῖ τὸ μακρόν . Τὸ δὲ νέα ἤδε παλαιαί , πρὸς ἱσμηνίαν ἐπίχεται τοῦ πύσου . “ Ὅτι γυνὴ πενθοῦσα καὶ ἐπὶ ἀνδρὸς ἀγαθοῦ ἀπωλείᾳ καὶ ἐπὶ ὁμοίῳ φρόνῃ τῷ περὶ παιδός , εἴποι ἂν τῶν Ὁμήρου ταῦτα . περὶ γὰρ μοι Ὀλύμπιος ἄλγεα δῶκεν ἐκ πασῶν ὅσσαι μοι ὁμοῦ τράχεν ἢδ’ ἐγένοντο . ἡ σφίν μὲν , πόσων ἐσθλὸν ἀπώλεσα θυμολέοντα , παν - τοῖς ἀρετῆσι κεκασμένον . ἐσθλόν . τοῦ κλῆος * εὐρὺ καὶ’ Ἑλλάδα καὶ μίσον Ἄργος . νῦν δ’ αὖ , παῖδ’ ἀγαπητὸν ἀκλέα ἐκ μεγάρων κίνδυνος ὀλέσθαι . Πηνελόπης δὲ λόγοι ταῦτα , σωφώτερον ἐπανοῦσης ἄμμι τὸν ἄνδρα ἥπερ ὅτε τὸν ἕνα μόνον εἰπε στίχων τὸ , οὐ κλῆος εὐρὺ καὶ ἴης . Τὸ δὲ θυμολέοντα , κάλλιον εἴπεν αὐτή , ἥπερ ὁ Μενέλαος λέοντι τὸν Ὀδυσεὺς φθίσας εἰκασεν ἐν παρα - βολῇ . λέων μὲν γὰρ , οὐχ ἂν εἴη Ὀδυσσεὺς ὅτι μὴ μόνον παραβολικῶς . Θυμολίων δὲ , πιθανῶς ἐν εἶναι λεχθείη . Τὸ δὲ ἐσθλόν , δις ἐνταῦθα εἴπε , μιμούμενος γυναῖκα σχεδιάζουσαν καὶ 1516μὴ ἐννεκαρροῦσαν εὑρεῖν ἐπαγύσεως διαφόρων λέξεων . Τοῦ δὲ ἀκλῆς , ἡ * μὲν κοινὴ αἰ - τιασιν , ἀκλῆα καὶ ἀκλῆ . ὡς τὸ , ἡγέα ἡγύ . Καὶ εὐνέα εὐνύ . ἡ δὲ Ἀττικὴ , εὐκλῆα κατὰ τὸν ἡγέα καὶ τὸν εὐνέα . τὸ μέντοι ἀκλῆα , συγχωτὴν ἐπαδεν ἐκ τοῦ ἐκλεία ὁμοίως τῷ , δυσκλῆα Ἀργος ἱκέ - σθαι . Ἰστέον δὲ ὅτι Ἰωνικώτερον ἔχει τὸ ἀκλῆα . καὶ ὅτι εἰ καὶ ἀκλῆα ἐγραφή Ἀττικῶς , εἶχε συμμιχθῆσε - σθαι καὶ τοῦτο εἰς μέτρον οὐ μόνον σπονδαιακῶς κατὰ συνίζησιν , ἀλλὰ καὶ δακτυλικῶς διὰ τὴν εἰς φω - νὴν περαίωσιν καὶ τὴν μετ’ αὐτὸ θέσιν τοῦ ἐπαγομένου φωνήεντος . φησὶ γὰρ . ἀποκτεῖναι μεμάσιν ἀκλῆα ἐκ μεγάρων . τοῦτον δὲ καλλίων ἐστὶν ἑτέρα γραφή τὸ , ἀνηρίμαντο θύελλα ἀκλῆα ἐκ μεγάρων . ὅπερ ἀστείως ἔχει λεχθέν , διὰ τὸ τὸν παῖδα πλεῖσαντα , ἐπιτρέφαι ἀνίμοις ἑαυτόν . “ Ὅτι τὸ , οὐδ’ ὑμεῖς ἑκάστη , ταυτὸν μὲν τῷ , ὑμῶν ἑκάστη . Ἀττικώτερον δὲ τοῦτο . καὶ ἐστὶν ἐκ παραλλή - λου ταυτὸν τὸ ὑμεῖς καὶ τὸ ἑκάστη . “ Ὅτι ἐνταῦθα δείκνυται ὡς καλῶς τὸν Τηλέμαχον ἐποίησεν Ὀμηρος ἀποπλεύσαντα λάθρα τῆς μητρός . ὁ μὲν γὰρ ἀπέκρυψε τὴν πλοῦν ἵνα μὴ κλαίουσα χρόν καλὸν ἱάπτῃ . αὐτὴ δὲ , φησίν . ὡς ἄπερ ἐγὼ πυθόμην ταύτην ὁδὸν ὁμαινόντα , * τῶς μᾶλ’ ἢ κεν ἔμεινε καὶ ἐσσόμενός περ ὁδοῖο , ἢ κέ με τεθηνύϊαν ἐνὶ μεγάροισιν ἔλιπε . Χρήσιμος δὲ ποτε ὁ λόγος , παντὶ μεταμελομένῳ ἄρ οἷς φίλος τις λαθὼν ἀπεδήμησε . Τὸ δὲ καὶ ἐσσόμενος περ ὁδοῖο , ὅμοιον τῷ , ἐπιγύμ - νος περ ὁδοῖο . “ Ὅτι Ἀολίος , παροξύτονον τρίβραχυ κύριον ἐνταῦθα . δοῦλος δὲ οὕτως προειπὼς τῇ Πη - νελόπῃ . φησὶ γὰρ . ὡν μοι δῶκε πατὴρ ἐπὶ δεῦρο πλοῦση . καὶ μοι κήπον ἔχει πολυνδύμονον . τοῦτον ἐθέλει στείλαι ἡ Πηνελόπη τῷ Λαέρτῃ ὡς ἂν μαθὼν ἐκείνος ἐλθῇ καὶ λαλῆσῃ ἐν τῇ πόλει τὰ ὑπὲρ Τηλεμάχου . ὡν αὐτοῦ τὲ καὶ τοῦ Ὀδυσσέως γόνον καλεῖ , ὡς Ὀδυσσέως μὲν , ἐχονον . ἐκείνου δὲ ἐχγονον . Σημείωσα δὲ ὅτι ὅποια καὶ ἄλλα τοιαῦτα ποιεῖ Ὀμηρος , ἐλαλήθη μὲν πρὸ τῆς Πηνελόπης , κληθῆναι τὸν κηπου - ρὸν Ἀολίον , οὐχ’ εὐηται δὲ τοῦτο πραχθέν , διὰ τὸ κωλυθῆναι ὑπὸ τῆς Εὐρύκλειας μετ’ ὀλίγα . ἐπεὶ μὴ δὲ ἔχρην , τὸν γέροντα σκλημὸν παθεῖν οὐκ εὐχρηστον τῷ ποιητῇ . καὶ οὐδὲ τὰ ὑπὸ τῶν δεσποτῶν ἀσκέ - πτως ἐπιταττόμενα , πληρούσθαι χρῶν . Ἐνταῦθα δὲ προσθέτις ἐν τῶν μεθ’ Ὁμήρου , καὶ ὅτι πᾶσα ἡ Πανομίτις τῆς Σικελίας κήπος προσηγορεύετο διὰ τὸ πλήθος εἶναι δένδρων ἡμέρων . ὅτι δὲ καὶ ἡ Συράκουσα κήπον εἶχε πολυτελῆ * ὡς ἐκαλεῖτο μῦθος ἐν φ’ Ἱέρων χρηματίζων ἦν , καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα ἐδηλώθη . ἐκαλεῖτο δ’ ἂν ἴσως μῦθος ὁ κήπος ἐκεῖνος , διὰ τὸ μὴ ἐν ῥαδίως ἐξ ἀκῆς πιστευ - εῖναι τοιοῦτος εἶναι ἀλλὰ μυθικῶς πεπλάσθαι . παραδίδεται δὲ καὶ τι κοινῶς εἶδος , κήπος λέγεσθαι . ἡ δὲ μακρόνηπος γυνὴ τούτεστιν ἡ περὶ μίξεις μακυνῶς , κίπρω τῷ κατ’ αὐτὴν οὕτω σκώπτεται . περὶ ὧν
Lemmas: δίφρος γιγνώσκω * καί κῶας ἐπί αὐτός . ἐν δέ παλαιός ῥητορικός λεξικός εὑρίσκω καί , σχολυθρον , διφρίον βράχος . καί ἄλλως δέ , σχολύνθρα , διφρίον ταπεινός . καί εἰμί ὁ μέν διφρίον εκάιγ , ὡς γένος , ὁ δέ σχολύνθρον ἢ σχολύνθριον , ὡς εἶδος . ὁ δέ χρῆσις αὐτός ἀναφέρω εἰς Πλάτων ἐν Εὐθύδημος . ἐν οὗτος δέ φημί ὁ παλαιός , καί ὅτι περιπαθής ὁ ἐπιούσιος , εἰμί ὁ Ὀδυσσεύς θρηνέω ὁ Πηνελόπη , ὁ ἐπί ὁ παῖς ἀγωνία προσέλκω . ὁ δέ πολύς κατά Σῶκος εἰμί , ἀπλόος οὗτος παρακαλέω πρός τε ἀναπλήρωσις στίχος , καί πολυετρημοσυνιημι ὑπόδειξις . ὁ δέ ἐπί οὐδός1 ἵζω οὖον μακράν μέν εἰμί ὁ χαμαὶζε καθέζομαι . προσφενῶς δέ ἔχω ὁ πενθέω ἐπί ὁ ἔξοδος ὁ Νιου καί ἐθέλω ὁ αὖθις ἐκεῖνος εἴσοδος . ὁ δέ μυνρίζαι , καί ἀλλάσσω ὄλλυμι ἐπί ὑφαίνω κλαυ - θυμός τίθημι , ὡς ἀπό ὁ μυννὸν ὁ δηλόω ὁ μακρός . ὁ δέ νέος ἀδέω παλαιός , πρός Ἰσμηνίας ἐπιχέω ὁ πύθω . “ ὅτι2 γυνή πενθέω καί ἐπί ἀνήρ ἀγαθός ἀπώλεια καί ἐπί ὅμοιος Φρόνη ὁ περί παῖς , εἶπον εἄν ὁ Ὅμηρος οὗτος . περί γάρ ἐγώ Ὀλύμπιος ἄλγος δίδωμι ἐκ πᾶς ὅσος ἐγώ ὁμοῦ τρέχω ἤδη γίγνομαι . ὁ σφεῖς μέν , πόσος ἐσθλός ἀπόλλυμι θυμολέων , πᾶς - ὁ ἀρετή καίνυμαι . ἐσθλός . ὁ κλῆς * εὐρύς καὶι Ἑλλάς καί μίσον Ἄργος . νῦν δέ αὖος , παῖς ἀγαπητός Ἀκλέα ἐκ μέγαρον κίνδυνος ὄλλυμι . Πηνελόπη δέ λόγος οὗτος , σοφός ἐπάνειμι ἡμεῖς ὁ ἀνήρ ὅσπερ ὅτε ὁ εἷς μόνος εἶπον στίχος ὁ , οὖον κλῆς εὐρύς καί ἔρχομαι . ὁ δέ θυμολέων , καλός εἶπον αὐτός , ὅσπερ ὁ Μενέλαος λέων ὁ Ὀδυσσεύς φθίω εἰκάζω ἐν παρά - βολή . λέων μέν γάρ , οὐ εἄν εἰμί Ὀδυσσεύς ὅτι μή μόνος παραβολικός . Θυμολίων δέ , πιθανός ἐν εἰμί λέγω . ὁ δέ ἐσθλός , δις ἐνταῦθα εἶπον , μιμέομαι γυνή σχεδιάζω καί ἐγώ εννεκαρρουω εὑρίσκω ἐπαγύσεως διάφορος λέξις . ὁ δέ Ἀκλῆς , ὁ * μέν κοινός ὁ - τιασις , ἀκλεής καί Άκλη . ὡς ὁ , ἄγος ἡγύ . καί εὐνέα εὐνύ . ὁ δέ Ἀττική , εὐκλῆς κατά ὁ ἄγος καί ὁ εὐνέα . ὁ μέντοι ἀκλεής , συγχωτὴν ἐπαδεν ἐκ ὁ ἐκλεία ὁμοίως ὁ , δυσκλῆς ἀργός ἀνθέλιξ - ἕπομαι . ἰστέον δέ ὅτι ἰωνικός ἔχω ὁ ἀκλεής . καί ὅτι εἰμί καί ἀκλεής γράφω Ἀττικός , ἔχω συμμείγνυμι - ἕπομαι καί οὗτος εἰς μέτρον οὖον μόνος σπονδαιακῶς κατά συνίζησις , ἀλλά καί δακτυλικός διά ὁ εἰς φημί - νή περαίωσις καί ὁ μετά αὐτός θέσις ὁ ἐπάγω φωνήεις . φημί γάρ . ἀποκτείνω μέμονα ἀκλεής ἐκ μέγαρον . οὗτος δέ καλός εἰμί ἕτερος γραφεύς ὁ , ἀνηρίμαντο θύελλα ἀκλεής ἐκ μέγαρον . ὅσπερ ἀστεῖος ἔχω λέγω , διά ὁ ὁ παῖς πλέω , ἐπιτρέφω ἀνίμοις ἑαυτοῦ . “ ὅτι2 ὁ , οὐδέ σύ ἕκαστος , τατός μέν ὁ , σύ ἕκαστος . ἀττικός δέ οὗτος . καί εἰμί ἐκ Παραλλή - Λοῦ τατός ὁ σύ καί ὁ ἕκαστος . “ ὅτι2 ἐνταῦθα δείκνυμι ὡς καλῶς ὁ Τηλέμαχος ποιέω Ὅμηρος ἀποπλέω λάθρῃ ὁ μήτηρ . ὁ μέν γάρ ἀποκρύπτω ὁ πλόος ἵνα μή καλέω χρῷ καλός ἰάπτω . αὐτός δέ , φημί . ὡς Ἄπερ ἐγώ πυνθάνομαι οὗτος ὁδός ομαιμιαινω , * Τῶς μῆλον ἢ ἄν μένω καί εἰμί περ ὁδός , ἢ κε ἐγώ τεθηνυεις ἐν μέγαρον λείπω . Χρήσιμος δέ ποτός ὁ λόγος , πᾶς μεταμέλομαι ἄρα ὅς φίλος τις λανθάνω ἀποδημέω . ὁ δέ καί εἰμί περ ὁδός , ὅμοιος ὁ , ἐπιγύμ - Μύκονος περ ὁδός . “ ὅτι2 αολις , παροξύτονος τρίβραχυς κύριος ἐνταῦθα . δοῦλος δέ οὕτως προλέγω ὁ Πης - νελόπῃ . φημί γάρ . ὡς ἐγώ δίδωμι πατήρ ἐπί δεῦρο Πλούση . καί ἐγώ κῆπος ἔχω πολυνδυμονος . οὗτος ἐθέλω στέλλω ὁ Πηνελόπη ὁ Λαέρτης ὡς εἄν μανθάνω ἐκείνος ἔρχομαι καί λαλέω ἐν ὁ πόλις ὁ ὑπέρ Τηλέμαχος . ὡς αὐτός τε καί ὁ Ὀδυσσεύς γόνος καλέω , ὡς Ὀδυσσεύς μέν , ἐχονον . ἐκεῖνος δέ ἔκγονος . σημειώνω δέ ὅτι όποιος καί ἄλλος τοιοῦτος ποιέω Ὅμηρος , λαλέω μέν πρό ὁ Πηνελόπη , καλέω ὁ κῆπος - ρός Ἀολίον , οὐ εὕω δέ οὗτος πράσσω , διά ὁ κωλύω ὑπό ὁ Ευρύκλεια μετά ὀλίγος . ἐπεί μή δέ χρή , ὁ γέρων σκλημὸν πάσχω οὐ εὐχρηστέω ὁ ποιητής . καί οὐδέ ὁ ὑπό ὁ δεσπότης ἀσκός - πτως ἐπιτάσσω , πληρόω χράω . ἐνταῦθα δέ προστίθημι ἐν ὁ μετά Ὅμηρος , καί ὅτι πᾶς ὁ Πανομίτις ὁ Σικελία κήπος προσαγορεύω διά ὁ πλήθος εἰμί δένδρον ἥμερος . ὅτι δέ καί ὁ Συράκουσα κῆπος ἔχω πολυτελής * ὡς καλέω μῦθος ἐν ἀπό Ἱέρων χρηματίζω εἰμί , καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς δηλόω . καλέω δέ εἄν ἴσως μῦθος ὁ κήπος ἐκεῖνος , διά ὁ μή ἐν ῥᾳδίως ἐκ ἀκή Πιστεύς - εἰμί τοιοῦτος εἰμί ἀλλά μυθικός πλάσσω . παραδίδομαι δέ καί τίς κοινῶς εἶδος , κήπος λέγω . ὁ δέ μακρόνηπος γυνή τουτέστιν ὁ περί μίξις μακυναω , κίπρω ὁ κατά αὐτός οὗτος σκώπτω . περί ὅς