eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1582
την . καὶ παῖδες ἀνέκτων ἦσαν . καὶ ὅλος , τοιοῦτοι οἷους οὐκ ἂν κακοὶ τέξοιν . Ὅτι ὑπισχνεῖται μὲν ὁ βασιλεὺς αὐρίον πέμψειν τὸν Ὀδυσσεύς , οὐ γίνεται δὲ τοῦτο διὰ τινὰ περιπέτειαν προθελέσασαν τῷ Ὀδυσσεῖ , περιμῆσεται δὲ τὴν μενὰ τὴν αὐρίον . καὶ ἰδοὺ καὶ νῦν σπουδαῖος ἀνὴρ ὁ βασιλεὺς , ἐπεύ - σασο μὲν , οὐκ ἐπιμύγως δέ . Ὅτι ποιητὴς θηλοὺς ἀπὸν καὶ ἀλεπτον τὸ , σὺ μὲν δεδημένος ὕπνω , λέξει . οὐδ’ ἐλθούσιν γαλήνην ὅφρ’ ἂν ἴχῃ πατρίδα σὴν καὶ δόμα καὶ αἶπον τοῦ γίλον ἐστιν . Ἀλκίνοος δὲ πρὸς Ὀδυσσεύς τοῦτο πάνυ πεπαιδευμένως φησί . πατρίδα μὲν γὰρ πάντως ἔχει ἂν ὁ ξένος καὶ δόμα , εἰ δὲ καὶ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ γονεῖς , οὐκ οἶδεν ὁ βασιλεὺς . περὶ τούτου γὰρ ἐφθέγξθαι τὸ , αἶπον τοῦ γίλον ἐστιν . ἐπὶ γὰρ τούτων ἢ τοῦ γίλου λέξις κυριολογεῖται . ἢ δὲ καὶ φιλτάτα κατ’ ἐχὴν λέ - γονται . Πυθανὼς δὲ πέπλεσται τὸ , ὑπνόντα τὸν Ὀδυσσεύς ἐγκαταστήσει τῇ πατοῖδι πρὸς τῶν Φαιά - κων . ἐποίησαν γὰρ ὡς εἴκως οὕτως ἐκεῖνοι , δεδιότες μὴ ποτε ὁ ξένος νήσῃ ἐν τῷ καταπλῷ , ἢ κατέ - σχη αὐτοὺς , ἢ καὶ τὴν ὁδὸν σημαχήμενος , ἐπαναστῇ τοῖς ἐν τῇ νήσῳ οἷς οὐ μέλα βιὸς οὐδὲ φαρμέτῳ , ὅμως δέ , * καὶ ἵνα μὴ δόξωσιν ἀντιχῶν τῆς ἀνακομιδῆς ἀπαντεῖν . Τὸ δὲ ὕπνω δεδημέ - νος λέξει , πρὸς διαστολὴν εἴρηται τοῦ ἄλλως πῶς λέγεσθαι . ὅ δὴ πολυσήμαντόν ἐστι . Τὸ δὲ ἄθωσι , χρόνος ἐστὶν ἐνεστὼς ἀντὶ μέλλοντος τοῦ , ἐλεύσῃ . Τὸ δὲ γαλήνην , ἀντὶ τοῦ γαληνῶς , ὡς καὶ πρὸ ὀλίγων ἐπιφύματικῶς ἔφη ἀληθεῖν ἀντὶ τοῦ ἀληθῶς . Ἐν δὲ τῷ ὠθηέντι χωρίῳ , κεῖται καὶ τὸ τεκμαίρομαι ἀντὶ τοῦ τελῶ , ἐκ τοῦ τέκνω τὸ τέλος . οἷον , ποιητὴρ τεκμαίρομαι . ἐπὶ δὲ καὶ τὸ τῆμος , ἐς τῆμοσ . καὶ δήλον ὡς εἰπεῖν μὲν ἐς τῆμος , ὁμοῖον τῷ ἐσαύρων καὶ τοῖς τοιού - τοις . ἢ δὲ ἐν τῷ τέλει ἐπείκασιν περιττὴ καὶ οὐκ ἀντὶ προθέσεως ὡς ἐν τῷ τῆμοσ . Ὅτι θέλων ὁ βασιλεὺς ἀνδείξεσθαι τὸ τάχος τῶν παρὰ τοῖς Φαιάκι νηῶν , ἱστορεῖ ὡς ἤν καὶρὸς ὅτε οἱ Φαιάκες τὸν Ῥαδάμανθυν ἤγον εἰς Λύβους ἐπὶ θεία τοῦ Τιτυοῦ . καὶ κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν ἀπήγα - γον αὐτὸν οἴκαδε , ἀπονητί . Ἐνθα σημείωσαι ὡς αἰτὲ ἀντιχῶ τῆς ἰδίας οὕτω καλουμένης Ἡλείου κατὰ τὴν ἱστορίαν ἢ νῆσος τῶν Φαιάκων ὁμίσται εἰ τε καὶ πον πορθωτάτω ἐν ἀπανθρώπῳ τόπῳ καθὲ φαίνεται δοκεῖν Ὁμήρῳ , ὑπερβολικὸς ὁ ἐνταῦθα λόγος . καὶ ἀδύνατον ἀνασθῆναι τὸν ἐκ Φαιάκων εἰς Λύβους πλοῦν καὶ ἐκθεῖν εἰς Φαιάκας , ἡματὶ τῷ αὐτῷ . * ἤγουν ἡμέρα μιᾷ . ἔσται δὲ ὅμως ἢ τοῦ τοιούτου πλοῦ ἱστορία δυνατή , εἰ τὸ τάχος τῶν Φαιακικῶν νηῶν αἱ ὥσά πτερόν ἢ νόημα , Ἔστι δ’ ἐν τούτοις ἢ Ὁμηρικὴ φράσις , τοιαύτη , ὅφρ’ ἂν ἴχῃ πατρίδα σὴν , εἴπερ καὶ μέλα πολλὴν ἐπατέρῳ ἐστὶ Λυβίδης . τὴν περ τηλοτάτω φασὶν ἔμμεναι οἱ μὲν Ἰδωτο λαὸν ἡμετέρων , ὅτε τε ξανθὸν Ῥαδάμανθυν ἤγον ἐπομόμενον Τιτυὸν γαιήτοιν υἱόν . καὶ μὲν οἱ , ἐνθ’ ἦλθον καὶ ἄτερ καμάτου τέλεσσον ἡματὶ τῷ αὐτῷ , καὶ ἀπήνησαν οἴκαδ’ ὁπίσω . Καὶ ὡς ὡς ἀγαθῶν ὁ ποιητὴς τὴν τοῦ λόγου ὑπιότητα , παρενέβαλε τὴν περὶ τοῦ ἀθεμίτου Τιτυοῦ ἱστορίαν . ὅν Ἑλάρας τῆς Μίνως ἢ Ὀχονιμέ - νου θεατρὸς , παραδίδασιν παῖδα . ἢ συνελθὼν ὁ Ζεὺς , ἐχων ἡμὴν κατὰ γῆς διὰ ζηλοτυπίαν Ἥρας , ἢ δέ , ἀνῆκεν υἱὸν ἐχοχότατον . ὡς ἐκλήθη Τιτυός , καθ’ ὁμοιότητα ἴσως τῶν ἀτασθάλων τιτάνων . αὐξηθεὶς δέ , ἕλω ἔρωτι Ἄρτοῦς . καὶ ἐτοξενθὴ φασὶν ὑπ’ Ἀπόλλωνος . μεγαλοσώματος δὲ δοκεῖ ὁ ἀνὴρ εἶναι . καὶ οὐ μόνον βουγάως , ἀλλὰ καὶ εἰς πλεῖον πολυμήκης , εἴπερ ἐπὶ ἄντα ἐν τοῖς ἔξης πον κεῖται πλέιθρα . διὸ καὶ γῆς νῖος εἶναι πλάττεται , διὰ τὸ βαρὺ καὶ τὸ ὡς εἰπεῖν , ἐτώσιον ἔχθος τῆς γῆς . ἤν δὲ καὶ ἡρωστὴς κατ’ ἐπιθυμίαν . διὸ καὶ τὸ ἥπαρ ἐν ἄδου ἐφυθίσεται κατ’ ἡμέρας . οὕτω καὶ ὁ Ῥα - δάμανθὺς ἐπὶ θεία τοῦ Τιτυοῦ ἐλθεῖν πλάττεται . ἢ διὰ θάυμα τοῦ μεγέθους , ἢ καὶ ἵνα δίκαιος ὤν κατὰ τὴν ἱστορίαν , σοφρονίσῃ αὐτόν . Ὅσα δ’ ἐν τῷ χωρίῳ τούτῳ , καὶ ὅτι οὐ τηλοῦ ἀληθῶς ἀλλὰ τηλοτάτω ἦτον πορθωτάτω τῆς τῶν Φαιάκων νήσου τὴν Λυβίδων ὁ Ἀλκίνοος εἶναι φησί . καὶ οὐχ’ ἀληθῶς πορθωτάτω , ἀλλὰ πον καὶ πρὸς τῶν μακάρων νήσους ταῖς πατὰ τὸν Ὀκεα - νόν . ἐνθα ἢ δ ἡσφοδία διέχων εἰπε τὸν Ῥαδάμανθυν . ὡς φαίνεσθαι παραλαλεῖν τὸν Ἀλκίνοον , ἐγγίζειν τὴν κατ’ αὐτὸν γῆν τῇ τῶν μακάρων νήσῳ ἐνθα ἤν ὁ Ῥαδάμανθυς , οὕτω καὶ τὴν πρού*στορη - θείσαν εὐδαμονίαν εἶναι παρὰ τοῖς Φαιάκις ὡς εἰ καὶ νήσων ὄσον μακάρων . Ἱστοῖον δὲ ὅτι τὸ τηλοτάτω , εἶχε μὲν , ὁρθῶς εἶναι τηλοτάτω ἀπὸ τοῦ τῆλε . ὅμως ἵνα μὴ ἀπαισθήτα προσαφα - λῆς εἶναι τῇ αὐ’ διφθόγγῳ τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ αἰτιατος , γίγουν ἐκ τοῦ τηλοῦ , ἀπελῦσαι ὕ τοῦ διὰ ἀπαρισίων δεκτίλου πρὸς ὁμοιότητα τοῦ , ἀρχοῦ ἀρχοτῶν καὶ ἀρχοτάτων . Τὸ δὲ ἐκα - τιρω , σημεινει μὲν τὸ πορθωτάτω ὁμοίως τῷ τηλοτάτω . ὅπως δὲ γίνεται , ἐν τῇ Ἰλιάδι δεδήλωται . Παρὶ δὲ Ἑβρίως , καὶ ἡ Ὀμηρικὴ Βουσις δηλοῖ καὶ τὰ τοῦ πρυμηγοῦ . Τὸ δὲ φασὶν ἐμμανει , ἀρχαίως ἀφώδη . ὡς ἂν εἴπω καὶ ἐλέγχεται ὁ βασιλεύς , εἰς τὴν κοινὴν γῆμην ἀναγοῦ τὸ αἴ - τιον . Τὸ δὲ γαμῶν , πητιζοῦ τύπον ὁστίν . ἔστι γὰρ ἀπὸ τοῦ γαῖα , τὸ πητιζοῦν γαῖας , καὶ παρὰ διέλισιν , γαῖης . ὁ κατὰ μύθον μὲν , γῆς νιὸς οἷα ἐκεῖθεν ἀναδιδάξας . ἄλλως δέ , πολυπέ - ληθρος καὶ τὰ ἡς σώμα πρωτότης . Τοῦ δὲ ἄτερ ἡ σύνθεσις , αὐτὴ ἂν , ἀπὸ τοῦ ἀ στερητι - κοῦ μορίων καὶ τοῦ τείραν . τὰ γὰρ ἄτερ εἶναι λεγόμενα , οὐ τείρουσιν ἄλληλα δι᾿ ἐπιπτώσεως ἢ ἀντιρεί - σεως ἢ τινας ὁδὸς ἰδῆς . διὸ καὶ ἰσχυρία τοῦ * ἄτερ ἐπιρρήματος , τὸ χωρὶς . διὰ τὸ χωρίον ἦτοι χώρον εἶναι τινα μέσον ὁπωσοῦν τῶν ἄτερ ὄντων . τὸ δἀὐτὸ ἄτερ , διασαφείται καὶ ὑπὸ τοῦ δίχα , διὰ τὸ διχάζεσθαι ἄλληλων τὰ ἄτερ τεταγμένα . λέγεται δὲ αὐτὸ καὶ νῶφι , διὰ τὸ νυσσαρίσθαι ἦτοι διαχωρισθαι καὶ χωρισθαι τὰ ἄτερ , ἄλληλων . ἐπὶ δὲ καὶ ἄνευ ἐκεῖνο γαμεῖν καὶ ἄνις , διὰ τὸ ἐν τοῖς οὖσιν ἄτερ , θεωρισθαι τὸ μὴ κεῖναι μὴ δὲ νῖσσεσθαι ὁ ἐστι πορεύεσθαι πρὸς ἄλληλα , ἀλλὰ ἰδιάζειν . ὥσπερ καὶ ἰδίᾳ ἐπιρρήματικῶς λέγεται τὸ ἄτερ . οὐχὼν ταυτὰ πολυωνυμία λόγῳ , τὸ ἄτερ , χωρὶς , νῶσφιν . ἄνευ . ἄνις , καὶ ἰδίᾳ . Τὸ δὲ ἄτερ καμέτοιο , ἢ τὸ φρέσπονον δηλοῖ τῶν κωπηλατῶν . ἢ τὸ ὡς καὶ προκώβδη , ἰμνῶν τῶν νιῶν . Τὸ δὲ τέλεισεν , ἐλλειπτικῶς ἔχει . τὸ γὰρ τέλειον ἦν , ὅτι ἐτέλε - σαν τὸν πλοῦν ἢ τὸ ἄγειν τὸν Ῥεδάμανθον εἰς Ἑβρίαν . ταυτὸν δὲ τὸ ἐτέλεισαν καὶ τὸ ἀπῆρυσαν , ἐπεὶ καὶ ἄνις τὸ τελικὸν λέγεται . Τὸ δὲ ἀπῆρυσαν , γράφεται καὶ ἀπῆργον . Ἰστέον δὲ ὅς αὶ καὶ πάλαι ποτε οἱ Φαίακες σὺν τῷ εἶναι ναυτικοὶ καὶ ἀγαθοὶ ἦσαν , ἀλλ᾿ ἐν τοῖς ὑστερον ἀλλοιὸν ἐξέπασιν . Ἐμπαπος γὰρ νέφον αὐτοῖς , ἔγραψεν οὕτω . Κερκυαίους ὁ Ποσιδῶν ἐξολέσατε νευσὶν ἐπὶ γλαφυραῖς ὅτι δίχα θυμὸν ἔχουν . ἐδῦξε δὲ τὸ κατἀὐ*τοὺς τοιούτων ἦθος , καὶ ὁ κατὰ τὸν Σιφῆν καιρὸς ὡς καὶ Ἠρόδοτος ἱστορεῖ . Ὀτι λόγος ἀρχομεν ἐναρμονιῶν στίλφ οἴκισι τῷ . αἰρήσεις δὲ καὶ αὐτὸς ἐπὶ φασὶν ὅσον ἀρίστα νῆες ἔναι καὶ ναῦροι ἀναφρίπτων εἶναι πλοῦ , ὁ ἔστι ζωηλακτίν . ὡς ἀπὸ τοῦ παραχλουθόντος . ἀναφρίπτεται γὰρ ταῖς ζώπαις τὸ ὕδωρ . Τὸ δὲ ἀναφρίπτων , γράφεται καὶ παρασπωμίνως . Πηδὸν δέ , οὐ τὸ πηδάλιον λέγει νῦν , οὐ γὰρ ἔχων δοκοῦσι πηδάλιον αἱ τῶν Φαιάκων νῆες . οἷα κατὰ τὸ ποντιζοῦν τέρας , αὐτὰ νοοῦσιν ὅπη πλενοῦνται . κώπη δὲ ὅστις ἂν τὸ πηδόν . ἐν δὲ σχολίαις πελαμοῖς εὑρίσκεται ὅτι ἄδος ξέλου τὸ πηδόν . δηλοῦν δὲ ὡς ἐκ τοῦ πηδὸν γίνεται πλεονασμὸς τῆς ἄλ συλλαβῆς , τὸ πηδάλιον . Ὀτι ἄρχι ξένου πρὸς ξερο - δόχον ἀγαθὰ ἐπισχνοίμενον τὸ . ἢτὲ πάτερ αὐθ᾿ ὅσα εἰπε τελευτήσασιν ἄπαντα ὁ δεῖνα . τοῦ μὲν ἂν ἐπὶ ξειδώρων ἄνυρεν ἀσβέστον * χλέος εἶν , ἢν δὲ καὶ πατρὶ δ᾿ ἰσοίμη . Ὀδυσοῦς δὲ ἡ ἄρχι , τρώμενος ἀνδιαβέτως τὸν λόγον ἐκ δευτέρων προσώπων τοῦ Ἰκαρίων εἰς τρίτον πρόσωπον τὸν Ἰια . Καὶ ὅσα ὡς ἀσβέστον μὲν γέλω αἰταῖν , καὶ οὐδὲ ποτὀὕτως ἔσθη , ἔχουσιν ἐν τῇ τροπῇ θεραπεύειν δι᾿ ἀφαινομένην θαυμάτητα . καθ᾿ ὁμοιότητα τοῦ , ἀσβέστον πῦρ καὶ ἀσβέστη φλόξ . τὸ δὲ ἀσβέστον χλέος οὐχ ἂν εἴη μετριῶν κακοχλόν εἰ μὴ τις ἐπονομάσει τοιούτων , τὸ οὐράνιον ἦτοι αἰθέριον . καὶ ἐνεὶ ὅτι καὶ τὸ ὑψηλὸν χλέος , ἀσβέστον εἶν , ἐν ὃς διὰ τὸν ἀερμὸν αἰθέρα , ὃ παρανομα*ζεται τὸ αἰθέριον . ἐν τοῖς τοῖς δὲ καὶ γέλωσιν αἰτε τίλος τοῦ αἰωρητίν τὸ χλέος εἰπὼν ὁ ποιητής , ἀρχὴν ἐπιδίδωσι τοῖς δοξά - ζουσι ἐν τιμῇ χλαθῆναι τὸ τέλος τῆς ἀρετῆς . Ὀτι καὶ τῷ Ὀδυσεῖ ἐπταῖθα ὡς καὶ τοῖς Ἰκαρίοις ξένος ἐν τῇ δ᾿ ὁμοιότητι δέματα ἐπἀὐτοῖς τίθεται καὶ ὁρῶνται καλὰ πορφύρα ἢν ἄλλεται . στοργύννεται τι ἐφ᾿ ὑπὸ τῆς τάπτης . χλαῖνα τ᾿ ἰππώτατα οὐλῶν . Τὰ δὲ δάμνα , τρητὰ λέχει πρωτόν λέ - γει , ἐπὶ δὲ καὶ πυκινὸν λέχος . εἰ δὲ τὸ τρητὸν οὐχ ἔστι πυκινὸν καθ᾿ τέρητην , ἀλλ᾿ ἐν τοῖς , ἢρ - μοστα ἀμ*φω τοῖς δαμνίαις . τὸ μὲν , διὰ τὰς ἐν τῇ κλίνῃ κατατρήσεις . τὸ δέ , διὰ τὴν τοῦ στρώμα - τος πυκνότητα δι᾿ ἣν καὶ στρῆξ λέγεται ἀπὸ τοῦ στῖλῳ , ἢς οὐ καὶ ἡ στῖλη ὡς προεδήλωται . Ὀτι δὲ τὸ στρωθῆναι τῇ εὐνῇ , πυκνολακεῖται , δηλοῖ ἐπταῖθα καὶ τὸ , ἐστόργασαν πυκινὸν λέχος ἐχωνόντων ὁ καὶ πεποιθῆναι αὐτὴν λέγεται ἐν τῇ , ὁ ξένε , πεποιθῆναι τούτῃ . Τις δὲ ἡ αἰ - θούσα καὶ διατὶ οὕτω καλεῖται , καὶ πῶς ἰρίδουπος λέγεται , ἐν ἄλλοις δὲ καὶ ἐφ᾿ ὁδουπος , πολλῶν δὴ λυθῆται .
Lemmas: ὁ . καί παῖς ανεκτός εἰμί . καί ὅλος , τοιοῦτος οἶος οὐ εἄν κακός τίκτω . ὅτι2 ὑπισχνέομαι μέν ὁ βασιλεύς αὔριον πέμπω ὁ Ὀδυσσεύς , οὖον γίγνομαι δέ οὗτος διά τις περιπέτεια προθέλω ὁ Ὀδυσσεύς , περιμηδομαι δέ ὁ Μενᾶ ὁ αὔριον . καί ἰδού καί νῦν σπουδαῖος ἀνήρ ὁ βασιλεύς , ἕπω - σῴζω μέν , οὐ ἐπιμύγως δέ . ὅτι2 ποιητής θηλός ἄπειμι καί ἀλεπτον ὁ , σύ μέν δεδημένος ὕπνος , λέγω . οὐδέ ἔρχομαι γαλήνη ὄφρα εἄν ἴχῃ πατρίς σός καί δόμα καί αἰπός ὁ γίλος εἰμί . Ἀλκίνοος δέ πρός Ὀδυσσεύς οὗτος πάνυ παιδεύω φημί . πατρίς μέν γάρ πάντως ἔχω εἄν ὁ ξένος καί δόμα , εἰμί δέ καί γυνή ἢ τέκνον ἢ γονεύς , οὐ οἶδα ὁ βασιλεύς . περί οὗτος γάρ φθέγγομαι ὁ , αἰπός ὁ γίλος εἰμί . ἐπί γάρ οὗτος ἢ ὁ Γίλου λέξις κυριολογέω . ἢ δέ καί φίλος κατά ἔχω λεʹ - γοντ . πιθανός δέ πλέω ὁ , ὑπνόω ὁ Ὀδυσσεύς ἐγκαθίστημι ὁ πατοῖδι πρός ὁ Φαιά - Κῶς . ποιέω γάρ ὡς ἵημι οὕτως ἐκεῖνος , δείδω μή ποτός ὁ ξένος νέος ἐν ὁ καταπλέω , ἢ κατέ - ἔχω αὐτός , ἢ καί ὁ ὁδός σημαχήμενος , ἐπανίστημι ὁ ἐν ὁ νῆσος ὅς οὖον Μέλα βιός οὐδέ φαρμέτῳ , ὅμως δέ , * καί ἵνα μή δοκέω ἀντέχω ὁ ἀνακομιδή ἀπαντέω . ὁ δέ ὕπνος δῆμος - Μύκονος λέγω , πρός διαστολή εἴρω ὁ ἄλλως πῶς λέγω . ὅς δή πολυσήμαντόν εἰμί . ὁ δέ ἄθωσι , χρόνος εἰμί ἐνίστημι ἀντί μέλλω ὁ , ἔρχομαι . ὁ δέ γαλήνη , ἀντί ὁ γαληνός , ὡς καί πρό ὀλίγος ἐπιφύματικῶς φημί ἀλήθω ἀντί ὁ ἀληθής . ἐν δέ ὁ ὠθέω χωρίον , κεῖμαι καί ὁ τεκμαίρομαι ἀντί ὁ τελέω , ἐκ ὁ τέκνον ὁ τέλος . οἷος , ποιατρος τεκμαίρομαι . ἐπί δέ καί ὁ τῆμος , εἰς τῆμος . καί δῆλος ὡς εἶπον μέν εἰς τῆμος , ὅμοιος ὁ σαύρα καί ὁ οιὁ - ὁ . ἢ δέ ἐν ὁ τέλος ἐπέοικα περισσός καί οὐ ἀντί πρόθεσις ὡς ἐν ὁ τῆμος . ὅτι2 ἐθέλω ὁ βασιλεύς ἀναδείκνυμι ὁ τάχος ὁ παρά ὁ Φαίαξ ναός , ἱστορέω ὡς ἐάν καιρός ὅτε ὁ Φαίαξ ὁ Ῥαδάμανθυς ἄγω εἰς Λύβους ἐπί θεῖος ὁ Τιτυός . καί κατά ὁ αὐτός ἡμέρα Ἀπῆγα - γος αὐτός οἴκαδε , ἀπονητί . ἔνθα σημειόω ὡς εἴτε ἀντέχω ὁ ἴδιος οὗτος καλέω Ἡλίας κατά ὁ ἱστορία ἢ νῆσος ὁ Φαίαξ ομιειμι εἰμί τε καί πως πορθωτάτω ἐν ἀπάνθρωπος τόπος κάθω φαίνω δοκέω Ὅμηρος , ὑπερβολικός ὁ ἐνταῦθα λόγος . καί ἀδύνατος ἀνίημι ὁ ἐκ Φαίαξ εἰς Λύβους πλόος καί ἐκθέω εἰς Φαίαξ , ἦμαρ ὁ αὐτός . * ἤγουν ἡμέρα εἷς . εἰμί δέ ὅμως ἢ ὁ τοιοῦτος πλόος ἱστορία δυνατός , εἰμί ὁ τάχος ὁ Φαιακικός ναός ὁ ὠθέω πτερόν ἢ νόημα , εἰμί δέ ἐν οὗτος ἢ ὁμηρικός φράσις , τοιοῦτος , ὄφρα εἄν ἴχῃ πατρίς σός , εἴπερ καί Μέλα πολύς ἐπατέρῳ εἰμί λυβιδηω . ὁ περ τηλοτάτω φημί εἰμί ὁ μέν Ἰδωτο λαός ἡμέτερος , ὅτε τε ξανθός Ῥαδάμανθυς ἄγω ἐπόμνυμι Τιτυός γαιαβλης υἱός . καί μέν ὁ , ἔνθα ἔρχομαι καί ἄτερ κάματος τελέω ἦμαρ ὁ αὐτός , καί ἀπήνησαν οἴκαδε ὀπίσω . καί ὡς ὡς ἀγαθός ὁ ποιητής ὁ ὁ λόγος ὕπιος , παρεμβάλλω ὁ περί ὁ ἀθέμιστος Τιτυός ἱστορία . ὅς Ἑλάρα ὁ Μίνως ἢ Ὀχονιμέ - νόος θεατρὸς , παραδίδωμι παῖς . ἢ συνέρχομαι ὁ Ζεύς , ἔχω ἡμέτερος κατά γῆ διά ζηλοτυπία Ἥρα , ἢ δέ , ἀνίημι υἱός χόω . ὡς καλέω Τιτυός , κατά ὁμοιότης ἴσως ὁ ἀτάσθαλος Τιτάν . αὐξάνω δέ , αἱρέω Ἔρως Ἄρτος . καί ἐτοξενθὴ φημί ὑπό Ἀπόλλων . μεγαλοσώματος δέ δοκέω ὁ ἀνήρ εἰμί . καί οὖον μόνος βούγας , ἀλλά καί εἰς πλείων πολυμήκης , εἴπερ ἐπί ἄντα ἐν ὁ ἔξειμι πως κεῖμαι πλειθρης . διό καί γῆ νιος εἰμί πλάσσω , διά ὁ βαρύς καί ὁ ὡς εἶπον , ἐτώσιος ἔχθος ὁ γῆ . ἐάν δέ καί ἡρωστής κατά ἐπιθυμία . διό καί ὁ ἧπαρ ἐν ἀείδω φύω κατά ἡμέρα . οὗτος καί ὁ ἄρα - δαμάζω ἐπί θεῖος ὁ Τιτυός ἔρχομαι πλάσσω . ἢ διά θαῦμα ὁ μέγεθος , ἢ καί ἵνα δίκαιος εἰμί κατά ὁ ἱστορία , σοφρονίσῃ αὐτός . ὅσα δέ ἐν ὁ χωρίον οὗτος , καί ὅτι οὖον τηλοῦ ἀληθής ἀλλά τηλοτάτω εἰμί πορθωτάτω ὁ ὁ Φαίαξ νῆσος ὁ λυβιδα ὁ Ἀλκίνοος εἰμί φημί . καί οὐ ἀληθής πορθωτάτω , ἀλλά πως καί πρός ὁ μάκαρ νῆσος ὁ πατά ὁ Ὀκεα - νοῦς . ἔνθα ἢ δ ἡσφοδία διέχω εἶπον ὁ Ῥαδάμανθυς . ὡς φαίνω παραλαλέω ὁ Ἀλκίνοος , ἐγγίζω ὁ κατά αὐτός γῆ ὁ ὁ μάκαρ νῆσος ἔνθα ἐάν ὁ Ῥαδάμανθυς , οὗτος καί ὁ πρού*στορη - θέω εὐδάμων εἰμί παρά ὁ Φαῖαξ ὡς εἰμί καί νῆσος ὅσος μάκαρ . Ἱστός δέ ὅτι ὁ τηλοτάτω , ἔχω μέν , ὀρθῶς εἰμί τηλοτάτω ἀπό ὁ τῆλε . ὅμως ἵνα μή ἀπαισθήτα προσαφή - Λῆς εἰμί ὁ αὖος δίφθογγος ὁ λόγος ὁ διά ὁ αἰτιατός , Γίγουν ἐκ ὁ τηλοῦ , ἀπολύω ὗ ὁ διά απαριθεος δεκτίλου πρός ὁμοιότης ὁ , ἀρχός αρχοος καί ἄρχος . ὁ δέ ἐπίτεξ - τιρ , σημεινει μέν ὁ πορθωτάτω ὁμοίως ὁ τηλοτάτω . ὅπως δέ γίγνομαι , ἐν ὁ Ἰλιάς δηλόω . Παρί δέ βριάω , καί ὁ ομηρικός βουτις δηλόω καί ὁ ὁ πρυμηγοῦ . ὁ δέ φημί μαίνομαι , ἀρχαῖος ἀφοράω . ὡς εἄν εἶπον καί ἐλέγχω ὁ βασιλεύς , εἰς ὁ κοινός γῆμα ἀνάγω ὁ ἀεί - Τῖον . ὁ δέ γαμέω , πητιζεω τύπος Όστιν . εἰμί γάρ ἀπό ὁ γαῖα , ὁ πητιζεω γαῖα , καί παρά διαιρέω , γαῖα . ὁ κατά μῦθος μέν , γῆ νιος οἷος ἐκεῖθεν ἀναδιδάσκω . ἄλλως δέ , πολυπέ - ληθρος καί ὁ εἰμί σώμα πρωτότης . ὁ δέ ἄτερ ὁ σύνθεσις , αὐτός εἄν , ἀπό ὁ ὅς στερέω - ποῦ μόριον καί ὁ εὐνήτειρα . ὁ γάρ ἄτερ εἰμί λέγω , οὖον τείρω ἀλλήλων διά ἐπίπτωσις ἢ ἀντιλέγω - σέως ἢ τις ὁδός ὁράω . διό καί ισχυριον ὁ * ἄτερ ἐπίρρημα , ὁ Χωρὶς . διά ὁ χωρίον ἦ χῶρος εἰμί τις μέσος ὁπωσοῦν ὁ ἄτερ εἰμί . ὁ δαύτος ἄτερ , διασαφηνίζω καί ὑπό ὁ δίχα , διά ὁ διχάζω ἀλλήλων ὁ ἄτερ τάσσω . λέγω δέ αὐτός καί νάω , διά ὁ νυσσαριεπομαι ἦ διαχωρίζω καί χωρίζω ὁ ἄτερ , ἀλλήλων . ἐπί δέ καί ἄνευ ἐκεῖνος γαμέω καί ἄνευ , διά ὁ ἐν ὁ εἰμί ἄτερ , θεωριεπομαι ὁ μή ἐκεῖνος μή δέ νίσσομαι ὁ εἰμί πορεύω πρός ἀλλήλων , ἀλλά ἰδιάζω . ὥσπερ καί ἴδιος επιρρηματικώς λέγω ὁ ἄτερ . οὐχὼν ευτός πολυωνυμία λόγος , ὁ ἄτερ , Χωρὶς , νάω . ἄνευ . ἄνευ , καί ἴδιος . ὁ δέ ἄτερ κάμνω , ἢ ὁ φρέσπονον δηλόω ὁ κωπηλάτης . ἢ ὁ ὡς καί προκώβδη , ἰμνῶν ὁ Νίων . ὁ δέ τελέω , ἐλλειπτικός ἔχω . ὁ γάρ τέλειος εἰμί , ὅτι τελῶ - σάω ὁ πλόος ἢ ὁ ἄγω ὁ Ῥεδάμανθον εἰς βρία . τατός δέ ὁ τελέω καί ὁ ἀπαρέσκω , ἐπεί καί ἄνευ ὁ τελικός λέγω . ὁ δέ ἀπαρέσκω , γράφω καί ἀπάρχω . ἰστέον δέ ὅς ὅς καί πάλαι ποτός ὁ Φαίαξ σύν ὁ εἰμί ναυτικός καί ἀγαθός εἰμί , ἀλλά ἐν ὁ ὕστερος ἀλλοῖος ἐξέπασιν . Ἐμπαπος γάρ νέφον αὐτός , γράφω οὗτος . Κερκυαίους ὁ ποσιδηω ἐξόλλυμι νέος ἐπί γλαφυρός ὅτι δίχα θυμός χόω . ἐδῦξε δέ ὁ αὐτός τοιοῦτος ἦθος , καί ὁ κατά ὁ Σιφῆν καιρός ὡς καί ἠρόδοτος ἱστορέω . ὅτι λόγος ἄρχω εναρμόνιος στίλφ οἴκισις ὁ . αἱρέω δέ καί αὐτός ἐπί φημί ὅσος ἀγαθός ναῦς ἔναι καί ναυρός ἀναφρίπτων εἰμί πλόος , ὁ εἰμί ζωηλακτίν . ὡς ἀπό ὁ παραχλουθόντος . ἀναφρίσσω γάρ ὁ ζώπαις ὁ ὕδωρ . ὁ δέ ἀναφρίπτων , γράφω καί παρασπωμιναω . πηδόν δέ , οὖον ὁ πηδάλιον λέγω νῦν , οὖον γάρ ἔχω δοκέω πηδάλιον ὁ ὁ Φαίαξ ναῦς . οἷος κατά ὁ ποντίζω τέρας , αὐτός νοέω ὅπῃ πλενουντ . κώπη δέ ὅστις εἄν ὁ πηδόν . ἐν δέ σχόλιον πελαμοῖς εὑρίσκω ὅτι ἄδος ξέλου ὁ πηδόν . δηλόω δέ ὡς ἐκ ὁ πηδόν γίγνομαι πλεονασμός ὁ ἄλμα συλλαβή , ὁ πηδάλιον . ὅτι ἄρχις ξένος πρός ξερός - δοχός ἀγαθός ἐπέχω ὁ . εἰμί πατήρ αὐτω ὅσος εἶπον τελευτάω ἅπας ὁ Δεῖνα . ὁ μέν εἄν ἐπί ξειδωρον ἄνυρεν ἄσβεστος * χλέος εἶμαι , εἄν δέ καί πατήρ δέ ἰσόω . οδυσος δέ ὁ ἄρχις , τιτρώσκω ἀνδιαβέτως ὁ λόγος ἐκ δύο πρόσωπον ὁ Ἰκάριος εἰς τρίτος πρόσωπον ὁ Ἰια . καί ὅσος ὡς ἄσβεστος μέν γέλως ἀΐτας , καί οὐδέ πούτος ἐσθίω , ἔχω ἐν ὁ τροπή θεραπεύω διά ἀφανίζω θαῦμα . κατά ὁμοιότης ὁ , ἄσβεστος πῦρ καί ἄσβεστος φλόξ . ὁ δέ ἄσβεστος χλέος οὐ εἄν εἰμί μέτριος κόχλος εἰμί μή τις ἐπονομάζω τοιοῦτος , ὁ οὐράνιος ἦ αἰθέριος . καί ἐνεί ὅτι καί ὁ ὑψηλός χλέος , ἄσβεστος εἶμαι , ἐν ὅς διά ὁ ἀερμών αἰθήρ , ὅς παρανομα*ζεται ὁ αἰθέριος . ἐν ὁ ὁ δέ καί γέλως εἴτε τῖλος ὁ αἰωρητίν ὁ χλέος εἶπον ὁ ποιητής , ἀρχή ἐπιδίδωμι ὁ δόξα - ζέω ἐν τιμή χλαθῆναι ὁ τέλος ὁ ἀρετή . ὅτι καί ὁ Ὀδυσσεύς πταίω ὡς καί ὁ Ἰκάριος ξένος ἐν ὁ δέ ὁμοιότης δέμα ἐπαϋτέω τίθημι καί ὁράω καλός πορφύρα εἄν ἅλλομαι . στοργύννεται τίς ἐπί ὑπό ὁ θάπτω . χλαῖνα τε ἴπος ὅλος . ὁ δέ δαμάζω , τρητός λέχος πρωτός λεʹ - γει , ἐπί δέ καί πυκνός λέχος . εἰμί δέ ὁ τρητός οὐ εἰμί πυκνός κατά τερείτης , ἀλλά ἐν ὁ , ἤρ - μοστα ἀμ*φω ὁ δάμνιον . ὁ μέν , διά ὁ ἐν ὁ κλίνη κατάτρησις . ὁ δέ , διά ὁ ὁ στρώμα - ὅς πυκνότης διά ὅς καί στρῆξ λέγω ἀπό ὁ στῖλος , εἶμαι οὖον καί ὁ στίλη ὡς προδηλόω . ὅτι δέ ὁ στόρνυμι ὁ εὐνή , πυκνολακεω , δηλόω πταίω καί ὁ , ἐστόργασαν πυκνός λέχος ἐχωνόντων ὁ καί ποιέω αὐτός λέγω ἐν ὁ , ὁ ξένος , ποιέω Τούτη . τις δέ ὁ ὁ - θέω καί διατί οὗτος καλέω , καί πῶς ιριδουπους λέγω , ἐν ἄλλος δέ καί ἐπί οδουπους , πολύς δή λύω .