eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1574
οὐτω καλόν . τὸ δὲ παρονομάζων τὸν συχοφάντην , οὐκ ἂν εἴη καλόν . Ὅτι δὲ τὸ τῆς συχοφαντίας γαυ - λοτάτου πράγματος ὄνομα χρηστή ἐξαρτὺν ὅπωρα τὸ σύκον , οὐδεὶς τῶν περὶ λόγους ἀγνοεῖ . * ἐκ δὲ τοῦ σύκον , καὶ ἑτέρα παροιμία τῷ , συκίνῃ ἐπικουρία , ἐπὶ ἀφανῶν βοηθῶν . ἐκτείνει δὲ τὴν ἀρχου - σαν καὶ ἡ συκὴ καὶ τὸ σύκον . διὸ καὶ προπερισπᾷ τὸ σύκον ὁ ποιητής , ὡς δὲ καὶ ἰσχυρισθὲν τὸ σύκον σπουδαζόμενον ἦν , δηλοῖ οἱ τοὺς τραγῳήμασιν ἐντάξας καὶ τὴν ἰσχάδα . καὶ εἴπων , τὸ , τε θεοπαγὲς μητροφῶν ἐμοὶ μελῳδὴμ ἰσχὰς Φοινίκας ἔφημα συκῆς . Ἐπικήσιος δὲ , ὁ καὶ αὐτὸς ἐπιμε - τατὸς καὶ διηνεκὴς καὶ ἐξαρχὼν εἰς ὅλον ἔτος . καὶ ὡς ὁ ποιητὴς ἠρμήνευσεν , ὡς οὐ ποτε ἀπόλλυται οὐδ' ἀπολείπει . τοιγάρτοι οὐδ' ὑπὸ τινὸς πάθους φθείρεται , οὐδὲ μὴν δαπανώμενος ἀπολεί - πει , ἀλλὰ παραμένει ἐξ ἐτὸς εἰς ἔτος . διὸ καὶ δένδρεα ἔφη τηλεθώοντα . ὃν τρόπον καὶ ἐλαίας ἔφη τηλεθώσας . ἄλλως γάρ , οὐ τηλεθώσιν ὄργαν καὶ βοῦα καὶ μήλα καὶ σικά . καὶ τοιοῦτος μὲν ὁ ἐπτήσιος . ὁ μέντοι ἐπίτειος ὅτε ἂν λεχθῇ ἐπὶ ἀνθρώπου , ψόγον ἔχει . δηλοῖ γὰρ τὸν εὐμετάβολον καὶ οὐ διηνεκὴ τὰ εἰς φιλιαν . ἀλλ' ὡς εἰπεῖν , κατ' ἔτος ἢ ἐξ ἔτους εἰς ἔτος μεταβαλλόμενον . οὐ γάρων πᾶν ὁ ἔρημέριος . Τὸ δὲ οὐ ποτε ἐρημεύσω , ἔρη . οὐ χείμα - τος οὐ θέρους . ὥστε , ἀεὶ εἰσὶν οἱ καρποὶ διατοῦτο . Ἰστέον δὲ ὅτι ψευδὸς μὲν ἐπὶ τῶν ἀληθινῶν Φαιά - κων , τὸ οὕτω παρόμοιον τῶν καρπῶν . ἄλλως μέντοι ἐπὶ πολλοῦ ἔτους διαρκοῦσα καὶ ἐκεῖ οἱ καρποὶ ὡς οἷδασιν οἱ περὶα μελόντες . Ὅμηρος δὲ ἐκποιῶν τὴν Φαιακίαν κατὰ τὶνα ὡς καὶ προειρηθὼν ποιητικὴν τερατείαν καὶ πορρώτατον μεταγών , ὑπεβάλλει τοιαῦτα πλείστων περὶ αὐτῆς , ὡς εἴπερ ἦν τις μακάρων τοῖς ἀκούουσι ἀνέλεγκτος . Ἐν δὲ τῷ , Ζεφυρὴ πνείουσα , σημειῶσαι ὅτι ἀπὸ κοινῆς εἶληφε τὸ πνοὴ ἐκ τοῦ πνείουσα . καὶ ἐστιν ὅμοιον τῷ , διχάσω , ἰδεῖα δὲ ἐσται . ἡ δίχη δηλαδή . Τὸ δὲ τὰ μὲν , γίνεἰ ἄλλα δὲ πέσσει * ὅ ἐστι πεπαίνει καὶ πέπειρα ποιεῖ , τὸν τρόπον δηλοῖ καθ' ὃν ἐπτήσιος τοῖς ἐκεῖ δένδροις ὁ καρπός . ὡς τοῖς προγενομένοις καρποῖς ἑτέρων ἐπιγινομένων . διὸ καὶ ἐπάγει πρὸς τὸ σαφέστερον , ὄγχνῃ ἐπ' ὄγχνῃ γηράσκει . τοιγάρτοι , πέπειρα ὄγχνῃ , καὶ οἰονὰ γραὺς , βόρημα τοῦ δένδρου ἐπὶ νεοφυῖ ἑτέρᾳ ὄγχνῃ . οὕτω δὲ καὶ μῆλον ἐπὶ μῆλω . καὶ ἐπὶ στα - φυλὴ σταφυλή . ἐν οἷς καλὸν σῆμα τὸ κατ' ἐπιμοῦν ὁμοιόσημον . Τὸ δὲ σύκον δ' ἐπὶ σύκῳ , ἀπέχρησέ ποτε τῷ σταφυλῶθεν σοφῷ εἰς σχῆμα τῶν Ἀθηναίων ὡς χαριόντων συχοφαντεία ὅτε Σωκράτην ὑπε - ξήγαγον κοινῶ , τοῦ βίου . μελετήσας γὰρ ὑποχωρήσαι τότε ὁ Στράειρίτης , ἔπει ἐξ Ὁμήρου τραγῆσας τὴν ὀπώραν τῆς ἐν λόγῳ χάριτος ὡς οὐκ ἂν μεῖνῃ παρὰ τοιαύτῃ πόλει ἐν ἧ γηράσκει σύκον ἐπὶ σύκῳ . τοιγάρτοι ὅπου τὰ τῆς συχοφαντίας διηνεκὴ καὶ ἀδιάδοχα καὶ τῷ μικρῷ τοῦ χρόνου συμπαρεκτινύ - μενα . οὐ δηλοτικὸν τὸ γηράσκει , τιθέμενον καὶ ἐπὶ ἀνθρώπων , ὡς δήλον ἐκ τε τοῦ γερανοῦντος καὶ ἐκ τοῦ , γέρων σάκος . Ἰστέον δὲ ὅτι κατὰ τὴν ἱστορικὴν παράδοσιν καθάπερ ἡ Φαιακία , οὕτω καὶ ἡ Αἰ - γυπτὸς διὰ τὴν τοῦ περιζόντος αἰροῦς εὐχρησίαν καὶ διὰ τοὺς κηλῶντας τὰ σπανίως καὶ καθ' ὥραν ἐπιστηνίαν ἐν ἄλλοις φρούσις τόποις , ἀφθονα γεννᾷ καὶ διαπαντὸς . καὶ οὐ*τε ῥόδον οὔτε λεν-20 κόιον οὐτ' ἄλλω ῥοδίως ἄνθος ἐκλείπειν οὐδὲν οὐδὲ ποτ' εἴωθεν . Ἀριστοφάνης δὲ ἐν Εὐριπῇ σκυνίων καὶ αὐτὸς τῆς Ἀθήνας , μαρτυρεῖ , ὡς διηνεκῶς ἔχει αἱ ὀπώραι . Μῆθλιος δὲ ὁ Σάμιος , ἔφη ὡς ἐν Σάμῳ , σύκον σταφυλὴ ὁμοιλις ἢ ἀμαυλις καὶ μῆλα καὶ ῥόδα , δις τοῦ ἐνιαυτοῦ γίνετο ποτε . παραμονὴ δὲ σταφυλῶν ἱσταιόθη κατὰ τὸν Ἀθηναίων ὑπὸ Λυκίου , οὕτω . ρότους , ὡς οὐα περ ἀγαθὸς οἰκέτης δια - μένει τὴν αὐτὴν ἔχων εὐνοιαν . Ἀλωὶ δὲ γαναρὸς ἐνταῦθα , μόνη ἢ ἀμπελόφυτος , ἢ καὶ αὐτὴ ἐμπρέπουσα ἢ τῶν Φαιάκων γαίνεται γῆ . ὡς δηλοῖ καὶ ὁ εἰπὼν ὅτι χαριστάτατος οἶνος εἰς πελαίω - σιν , ὁ Λικηραῖος . ἤρουν δὲ κατὰ τὴν Φαιακίαν . ὁ δὲ Ζακύνθιος καὶ ὁ Λικηραῖος , διὰ τὸ γένος λαμβάνειν , ἀδικοῦσι γραφαί . δηλοῦν δὲ ὡς ἡ εἰρωνεία αὐτῆς , καὶ ἀμπελῶν τριπλῆς ὡς ποινύσσον λέγουτ' ἐν τῷ περὶ περιεκτικῶ , καὶ τετρασυνλλῆς δὲ , ἀμπελῶν κατὰ Ἀττικοὺς , ἀνελόγως τῷ ἀκαν - θίνῳ . οὐ τῶν ἐστὶ καὶ τὸ , χαμαδρών . ζυκόν . ἀνθεκόν . ἤδη δὲ καὶ ἀπατιών . καὶ τὰ τοιαῦτα . καὶ ἐστι σαφὴς ζῆσις ἀμπελώνος . οὐ πρὸς ὁμοιότητα καὶ ὁ κοινὸς λεγόμενος ἀνθρών , ἀνθρώπων ζῆται παρ' Ἡροδότῳ . οὕτως καὶ αὐτὸς μέγας . ὁ παρ' ἄλλοις ἀνθρώδωμος ἢ τοιχίνος . Θελόπε - δον δὲ , εἴπης * βοτρίων τόπος . φυτικὴ σταφυλῶν . ὑπαῖθρος ἡλίου ἐγκαίμενος . καὶ ὡς εἰπεῖν , πᾶν αὐτὸ ὅ ἐστι θεοπότητος Πλίν . ὡς καὶ ὁ ποιητὴς παρατεμολογεῖ ἐν τῷ , τίς ἄντα ἡλίου . ἢ καὶ ἄλλως εἰπεῖν καθ’ Ὅμηρον , λυρὸς ὁ ἔστιν ὁμαλὸς τόπος τεφόμενος ἡλίῳ , σύγκειται δὲ ἡ λέξις κατὰ τινὰς καθ’ ὁμοιότητά τινα τοῦ στρατοπέδου , παρὰ τὸ τὸ ἄμῤῥον οὐδέτερον καὶ τὴν εἴλην καὶ τὸ πέδον . οἷς καὶ ἀφίσχει , θεῖλόπεδον ἀλλ’ ἄνευ ἄμῤῥου προσημείνει , ὡς ἐχαιμένου τοῦ ἄμῤῥου συνθέτως τῇ λέξει . διὸ καὶ μὴ δεῖν φασὶ λέγειν τὸ θεῖλόπεδον . ἵνα μὴ τις λέγῃ τρόπον τινά , τὸ τὸ εἰλόπεδον διπλάζων τὸ ἄμ - ῤῥον καὶ οὕτω βαρβαρικῶς ἀδολοσχῶν , ὥσπερ φασίν , οὐδὲ ὁ ἕτερος εἴποι τις ἄν , ἵνα μὴ ἀδολοσχῷ , καὶ ἐκεῖ γὰρ , Λοριζὸν ἄμῤῥον ἀφεντιχὸν τὸ τὸ , σύγκειται μετὰ τοῦ ἕτερος . ἐξ οὖν ἕτερος , καθ’ ὁμοιό - τητα τοῦ οὐδετέρου καὶ τοῦ θηλυκοῦ . ἤγουν τοῦ , τὸ ἕτερον ἕτερον , καὶ τῇ ἑτέρα ἑτέρα . καὶ λέγουσι μὲν οἱ τοιούτοι , πύλανώς , τί γὰρ ἂν καὶ βούλοιτο τὸ ἕῃτα στοιχεῖον προκαταῤῥχιν ἐν τῷ θεῖλόπεδον , εἰ μὴ ἐξ ἄμῤῥου ἦν ; ἀντιλέγουσι δὲ αὐτοῖς διὰ τὸ θεῖλοπεδεύω . οὐ γὰρ δή που καὶ ἐν τῷ τοιούτῳ ῥήματι , τὸ τὸ ἄμῤῥον σύγκειται . εἴποιεν δ’ ἂν ὥσως πρὸς τούτοις ἐκεῖνοι , μηδὲν μὴ δὲ τοῦτο αὐτοῖς προσίστα - σθαι . καθά*παξ γὰρ τὸ τὸ ἄμῤῥον καθ’ ἕξιν τινὰ συντεθὲν ἐν τῷ θεῖλόπεδον καὶ προεδὲν , ἔμεινεν ἀχώριστον τῆς λέξεως καὶ ἐν τῷ ῥήματι . ὁποῖόν τι γέγονε καὶ ἐν τῷ ταυτόν . κάταταῦθα γὰρ τὸ τὸ ἄμ - ῤῥον ἑκατὼς τῇ αὐτὸς ἀντωνυμίᾳ συνταχὲν κατὰ σύνθεσιν , διέῃ καὶ εἰς τὸ ταυτίζω ῥῆμα καὶ εἰς τὸ θηλυκὸν τὴν ταυτότητα . εἰσὶ δὲ οἱ ἄλλως λέοντες τὴν ἀπορίαν τῆς τοῦ ἕῃτα στοιχεῖου προκαταῤῥξεως ἐν τῷ θεῖλόπεδον , συνθέντο τὴν λέξιν ἀπὸ τοῦ θεῖναι καὶ τῆς εἴλης καὶ τοῦ πέδου . Ὅτι δὲ τὴν εἴλην οἱ παλαιοὶ καὶ εἴλην φασίν , ἐν ῥητορικοῖς δηλοῦται λεξικοῖς . ἐνθα κείται καὶ ὅτι εἴλη καὶ εἴλη , ἡ τοῦ ἡλίου αὐγή . καὶ εἰληθερεῖν , τὸ ἡλιάζεσθαι , καὶ εἰλεῖν , τὸ ἐν ἡλίῳ ἡφραίνειν . καὶ εὐεῖλον χωρίον , τὸ εὐή - λιον . καὶ πρόσειλον , τὸ πρὸς μεσημβρίαν τετραμμένον . καὶ εἰληθερὲς ὕδωρ , τὸ ὑπὸ ἡλίου τεθερμασμένον . Ἐν δὲ τῷ ἕτερον μὲν θεῖλόπεδον , ἕτερας δὲ τραγῳδῶν , ἄλλας δὲ τραπίζουσιν , ἕτερα δ’ ὑποπεραζούσιν , ἐφ’ ὧν ἐν τρισὶ τόποις κείται τὸ ἕτερον εἰωθὸς ἐπὶ δύο λέγεσθαι καὶ δηλοῦν τὸ ἐν ἐξ αὐτῶν , γράφοντες οἱ παλαιοὶ περὶ τοῦ ἕτερος καὶ ἄλλος , λέγεσθαι φασὶ τὸ ἕτερος καὶ ἐπὶ πολ - λῶν . Δημοσθένης γοῦν ἐν τῷ κατ’ Ἀριστοκράτους φησὶ . τούτων δ’ ἕτερον δικαστήριον πρὸς τούτοις . οὕτω δὲ καὶ * τὸ ἄλλος οὐ μόνον ἐπὶ πολλῶν , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ δύο . καὶ ὅλως , ἀδιαφόρως Ἀττικοὶ χρών - ται ἀμφοῖν . ὥστε καὶ ἐν παραλλήλῳ λέγουσιν ἀμφότερα . καὶ οὕτω μὲν τινες . ἕτεροι δὲ , καὶ οὕτω φασίν . ἕτερον καὶ ἄλλο , ἀδιαφόρως . Πλάτων οὖν ἐν πολιτείᾳ , φησίν . ἄλλη μὲν ἡ ἀπωθούσα χειρ , ἑτέρα δὲ ἡ προσαγομένη . καὶ οὕτω μὲν αὐτοὶ . ἀφανίζοντες τὴν περὶ τοῦ ἕτερος παλαιᾶν παρατήρησιν . ἥτις ἐπὶ δύο τίθεσθαι τὸ ἕτερον παραδιδούσα , τὸ ἐν ἐκ τῶν δύο λέγει δηλοῦν . εἰ δὲ τις ἀκριβῶς τῇ Ὁμηρικῇ φράσει προσχωρή , εὐρήσει κάταταῦθα φυλαττόμενον τὸ κοινὸς πείλα παραδοθὲν . εἰ γὰρ καὶ οἱ μεθ’ Ὁμήρου Ἀττικοὶ τὸ ἕτερον καὶ ἐπὶ τρίτου τινὸς καὶ τετάρτου τιθέασιν , ἀλλ’ Ὅμηρος ἐπὶ δύο μόνων τάττει αὐτό . τὸ γοῦν ἕτερα δ’ ὑποπεραζούσι , πρὸς μόνας τὰς ἀνωτέρω ἡμιθέας ὥμαςας διέσταιλεν . ὥσπερ αὐ πάλιν διαστέλλοντα πρὸς τὰς ἐν θεῖλοπέδῳ , αἱ τραγῳδῶνται . ἐγὼ γὰρ . ἥς ἕτερον μὲν , θεῖλόπεδον . ἕτερας δὲ , τραγῳδῶν . οὕτω τρίτας μᾶλλον εἰπεῖν τὰς πατουμένας , οὐ λέγει ἕτερας δὲ τραπίζουσιν , ἵνα μὴ ἐπὶ τρίτου ποίηματος θήσῃ τὸ ἕτερον . ἀλλὰ εἰπὼν ὡς ἕτερα μὲν θεῖλοπεδύνον - ται ἕτερα δὲ τραγῳδῶνται , ἑάγει . ἄλλας δὲ τραπίζουσι . τὸ μὲν γὰρ ἕτερος , ἐπὶ δύο μόνον λέγεται . τὸ δὲ ἄλ*λος , ἐπὶ πλείονων . Ἰστέον δὲ ὡς κατὰ τοὺς παλαιοὺς , οὐ μόνον ἕτερον καὶ ἕτερα , ἀλλὰ καὶ μετὰ τοῦ ἕῃτα ἕάτερον καὶ ἕάτερα λέγεται τὸ τῶν οὐδετέρων πληθυντικὸν ἕνικόν . Χρύσιππος δὲ λέγων τῶν ἕάτερον τῶν Ἀοσζοῖων . δοχάτως βαρβαρίζει ὡς φησὶ Παυσανίας . τὸ γὰρ ἀοσενιχὸν , κατὰ τὴν ὁρδὴν , ἕτερος λέγεται . χωρεῖν ἀπὸ τοῦ , ὁ ἕτερος . ἡ καὶ Λορικῶς φασὶ τραπὲν κατὰ τὸ , Ἄρτεμις Ἄρταμις . τριπῶ τραπέω . τριγὼ τράγω . αἴξω αἴζω . πιάζω πιάζω . ἔστι δὲ καὶ ἕάτερον γενικὴ ἕνικῃ . καὶ ἕάτερω δοτικὴ τῶν ἕνικῶν οὐ ἕάτῃσις . συλνοισμοῦς γὰρ τοῦτο κατὰ Παυσανίαν . ἐπὶ δὲ αἰτιατικῆς , οὐ * χωριᾶται . τὰ δὲ θηλυκά , οὕτω συναλείγεται . ἕτέρα . καὶ ἕτέρα , οὔτε δὲ κατὰ γενικὴν οὐδ’ αὐτά . οὔτε κατὰ αἰτιατικὴν χωριᾶται . καὶ οὕτω μὲν ταῦτα . Τὸ δὲ τραπίζουσιν , ἀντὶ τοῦ πα - τοῦσιν . οὕτω φασὶ καὶ τραπίζαι , οἱ πατοῦντες τὰς σταφυλάς . γίνεται δὲ παρὰ τὸ τράξαιν ἡ λέξις , ἐπὶ πατουμένης τριπέτα εἰς ἄλλο τι ἢ σταφυλήν , εἰς οἶνον γὰρ . τραπεμένη ἀπὸ πηκτοῦ εἰς οὐτόν . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ τραπεῖν μὲν σταφυλάς . ποιητικὴ τραχεῖα λέξις . τὸ δὲ πατεῖν , ἀνάπαλιν . κοινὴ τε γὰρ ἔστι καὶ λεία . καὶ εὐρήτα καὶ αὐτοῖς χρήσις παρὰ τοῖς παλαιοῖς , ἐν τε πεζολογίᾳ . οἷον . ἐπάσων ἐξήχοντα σάτυροι
Lemmas: οὗτος καλός . ὁ δέ παρονομάζω ὁ συχοφαντος , οὐ εἄν εἰμί καλός . ὅτι2 δέ ὁ ὁ συκοφαντία γαβ - λοτάτου πρᾶγμα ὄνομα χρηστός ἐξαρτύω ὀπώρα ὁ σῦκον , οὐδείς ὁ περί λόγος ἀγνοέω . * ἐκ δέ ὁ σῦκον , καί ἕτερος παροιμία ὁ , σύκινος ἐπικουρία , ἐπί ἀφανής βοηθός . ἐκτείνω δέ ὁ ἄρχω - σάω καί ὁ συκέα καί ὁ σῦκον . διό καί προπερισπάω ὁ σῦκον ὁ ποιητής , ὡς δέ καί ἰσχυρίζομαι ὁ σῦκον σπουδάζω εἰμί , δηλόω ὁ ὁ τράγημα ἐντάσσω καί ὁ ἰσχάς . καί εἶπον , ὁ , τε θεοπαγὲς Μητροφῶν ἐγώ μελῳδὴμ ἰσχάς Φοινίκη φήμη συκέα . Ἐπικήσιος δέ , ὁ καί αὐτός ἐπιμε - τατός καί διηνεκής καί ἐξάρχω εἰς ὅλος ἔτος . καί ὡς ὁ ποιητής ἐρμηνεύω , ὡς οὖον ποτός ἀπόλλυμι οὐδέ ἀπολείπω . τοιγάρ οὐδέ ὑπό τις πάθος φθείρω , οὐδέ μήv δαπανάω ἀπολέω - πεῖ , ἀλλά παραμένω ἐκ ἐτός εἰς ἔτος . διό καί δένδρον φημί τηλεθωοειντα . ὅς τρόπος καί ἐλαία φημί τηλεθώσας . ἄλλως γάρ , οὖον τελέω ὄργανον καί βοῦα καί μῆλον καί Σικάς . καί τοιοῦτος μέν ὁ ἐπτήσιος . ὁ μέντοι ἐπίτειος ὅτε εἄν λέγω ἐπί ἄνθρωπος , ψόγος ἔχω . δηλόω γάρ ὁ εὐμετάβολος καί οὖον διηνεκής ὁ εἰς φίλιος . ἀλλά ὡς εἶπον , κατά ἔτος ἢ ἐκ ἔτος εἰς ἔτος μεταβάλλω . οὖον γάρος πᾶς ὁ ἔρημέριος . ὁ δέ οὖον ποτός ἐρημεύσω , ἔρομαι . οὖον χεῖμα - ὅς οὖον θέρος . ὥστε , ἀεί εἰμί ὁ καρπός διατοῦτο . ἰστέον δέ ὅτι ψευδός μέν ἐπί ὁ ἀληθινός Φαιά - Κῶς , ὁ οὗτος παρόμοιος ὁ καρπός . ἄλλως μέντοι ἐπί πολύς ἔτος διαρκέω καί ἐκεῖ ὁ καρπός ὡς οἶδα ὁ περός μέλω . Ὅμηρος δέ ἐκποιέω ὁ Φαιάκιος κατά τίς ὡς καί προλέγω ποιητικός τερατεία καί πόρρος μετάγω , ὑποβάλλω τοιοῦτος πλεῖστος περί αὐτός , ὡς εἴπερ εἰμί τις μάκαρ ὁ ἀκούω ἀνέλεγκτος . ἐν δέ ὁ , Ζεφυρὴ πνέω , σημειόω ὅτι ἀπό κοινός λαμβάνω ὁ πνοή ἐκ ὁ πνέω . καί εἰμί ὅμοιος ὁ , διχάζω , ἰδεῖα δέ εἰμαι . ὁ διχή δηλαδή . ὁ δέ ὁ μέν , γίγνομαι ἄλλος δέ πέσσω * ὅς εἰμί πεπαίνω καί πέπειρα ποιέω , ὁ τρόπος δηλόω κατά ὅς ἐπτήσιος ὁ ἐκεῖ δένδρον ὁ καρπός . ὡς ὁ προγίγνομαι καρπός ἕτερος ἐπιγίγνομαι . διό καί ἐπάγω πρός ὁ σαφής , ὄγχνη ἐπί ὄγχνη γηράσκω . τοιγάρ , πέπειρα ὄγχνη , καί οἰονὰ γραῦς , βόρημα ὁ δένδρον ἐπί νέομαι ἕτερος ὄγχνη . οὗτος δέ καί μῆλον ἐπί μῆλον . καί ἐπί ἕκαστος - φυλή σταφυλή . ἐν ὅς καλός σῆμα ὁ κατά φιμόω ὁμοιόω . ὁ δέ σῦκον δέ ἐπί σῦκον , ἀποχράω ποτός ὁ σταφυλῶθεν σοφός εἰς σχῆμα ὁ Ἀθηναῖος ὡς χαρίζω συχοφαντεία ὅτε Σωκράτης ΥΠΕ - ἐξάγω κοινόω , ὁ βίος . μελετάω γάρ ὑποχωρέω τότε ὁ στραειριος , ἔπος ἐκ Ὅμηρος τραγέω ὁ ὀπώρα ὁ ἐν λόγος χάρις ὡς οὐ εἄν μένω παρά τοιοῦτος πόλις ἐν ἧ γηράσκω σῦκον ἐπί σῦκον . τοιγάρ ὅπου ὁ ὁ συκοφαντία διηνεκής καί ἀδιάδοχος καί ὁ μικρός ὁ χρόνος συμπαρεκτινύ - Μένα . οὖον δηλωτικός ὁ γηράσκω , τίθημι καί ἐπί ἄνθρωπος , ὡς δῆλος ἐκ τε ὁ γερανοῦντος καί ἐκ ὁ , γέρων σάκος . ἰστέον δέ ὅτι κατά ὁ ἱστορικός παράδοσις καθάπερ ὁ Φαιάκιος , οὗτος καί ὁ ὁ - Γύπτος διά ὁ ὁ περιζώ ἄιρος εὐχρησίαν καί διά ὁ κηλῶντας ὁ σπανίως καί κατά ὥρα ἐφίστημι ἐν ἄλλος φρουτις τόπος , ἄφθονος γεννάω καί διαπαντός . καί οὐ*τε ῥόδον οὔτε Ἕλεν ποῖος οὐ ἄλλος ῥόδιος ἄνθος ἐκλείπω οὐδείς οὐδέ πρός εἴωθα . Ἀριστοφάνης δέ ἐν Εὐριπῇ σκύνιον καί αὐτός ὁ Ἀθῆναι , μαρτυρέω , ὡς διηνεκής ἔχω ὁ ὀπώρα . Μῆθλιος δέ ὁ Σάμιος , φημί ὡς ἐν Σάμος , σῦκον σταφυλή ὁμοιλις ἢ ἀμαυλις καί μῆλον καί ῥόδον , δις ὁ ἐνιαυτός γίγνομαι ποτός . παραμονή δέ σταφυλή ἱσταιόθη κατά ὁ Ἀθηναῖος ὑπό Λύκιος , οὗτος . ῥότος , ὡς οὖον περ ἀγαθός οἰκέτης διά - μένω ὁ αὐτός ἔχω εὔνοια . Ἀλωὶ δέ γαναρὸς ἐνταῦθα , μόνος ἢ ἀμπελόφυτος , ἢ καί αὐτός ἐμπρέπω ἢ ὁ Φαίαξ γαίνεται γῆ . ὡς δηλόω καί ὁ εἶπον ὅτι χαρίστας οἶνος εἰς πελαίω - βρόχος , ὁ Λικηραῖος . ἀρόω δέ κατά ὁ Φαιάκιος . ὁ δέ Ζακύνθιος καί ὁ Λικηραῖος , διά ὁ γένος λαμβάνω , ἀδικέω γραφεύς . δηλόω δέ ὡς ὁ εἰρωνεία αὐτός , καί ἀναπελάω τριπλόος ὡς ποινυσσω λέγος ἐν ὁ περί περιεκτικός , καί τετρασυνλλῆς δέ , ἀναπελάω κατά ἀττικός , ἀνελόγως ὁ Ακάν - θῖνος . οὖον ὁ εἰμί καί ὁ , χαμαδρών . ζυκόν . ἀνθεκόν . ἤδη δέ καί Ἀπατίων . καί ὁ τοιοῦτος . καί εἰμί σαφής ζῆσις ἀμπελών . οὖον πρός ὁμοιότης καί ὁ κοινός λέγω ἀνθρών , ἄνθρωπος ζέω παρά Ἡρόδοτος . οὕτως καί αὐτός μέγας . ὁ παρά ἄλλος ἀνθρώδωμος ἢ τοιχίνος . Θελόπε - δίδωμι δέ , εἶπον * βοτρεις τόπος . φυτικός σταφυλή . ὕπαιθρος ἥλιος ἐγκαίω . καί ὡς εἶπον , πᾶς αὐτός ὅς εἰμί θεοποτης Πλίν . ὡς καί ὁ ποιητής παρατέμνω ἐν ὁ , τίς ἄντα ἥλιος . ἢ καί ἄλλως εἶπον κατά Ὅμηρος , Λύρος ὁ εἰμί ὁμαλός τόπος τεφόμενος ἥλιος , σύγκειμαι δέ ὁ λέξις κατά τις κατά ὁμοιότης τις ὁ στρατόπεδον , παρά ὁ ὁ ῥάμος οὐδέτερος καί ὁ εἴλη καί ὁ πέδον . ὅς καί αφισχω , θειλόπεδον ἀλλά ἄνευ ἄμυρος προσημείνει , ὡς χαίνω ὁ ἄμυρος σύνθετος ὁ λέγω . διό καί μή δήω φημί λέγω ὁ θειλόπεδον . ἵνα μή τις λέγω τρόπος τις , ὁ ὁ εἱλόπεδον διπλάζω ὁ ἀνά - ῤῥον καί οὗτος βαρβαρικός αδολοεχω , ὥσπερ φημί , οὐδέ ὁ ἕτερος εἶπον τις ἄν , ἵνα μή αδολοεχω , καί ἐκεῖ γάρ , Λοριζὸν ῥάμος ἀφεντιχὸν ὁ ὁ , σύγκειμαι μετά ὁ ἕτερος . ἐκ οὖν ἕτερος , κατά ὄμνυμι - τητάω ὁ οὐδέτερος καί ὁ θηλυκός . ἤγουν ὁ , ὁ ἕτερος ἕτερος , καί ὁ ἕτερος ἕτερος . καί λέγω μέν ὁ τοιοῦτος , πύλανώς , τίς γάρ εἄν καί βούλομαι ὁ ἕτος στοιχεῖον προκαταῤῥχιν ἐν ὁ θειλόπεδον , εἰμί μή ἐκ ἄμυρος εἰμί ; ἀντιλέγω δέ αὐτός διά ὁ θειλοπεδεύω . οὖον γάρ δή ποῦ καί ἐν ὁ τοιοῦτος ῥῆμα , ὁ ὁ ῥάμος σύγκειμαι . εἶπον δέ εἄν ὅσος πρός οὗτος ἐκεῖνος , μηδείς μή δέ οὗτος αὐτός προσίστημι - ἕπομαι . καθάπαξ γάρ ὁ ὁ ῥάμος κατά ἕξις τις συντίθημι ἐν ὁ θειλόπεδον καί προεσθιω , μένω ἀχώριστος ὁ λέξις καί ἐν ὁ ῥῆμα . ὁποῖος τίς γίγνομαι καί ἐν ὁ αὐτός . κάταταῦθα γάρ ὁ ὁ ἀνά - ῤῥον ἑκατοῦς ὁ αὐτός ἀντωνυμία συντάσσω κατά σύνθεσις , δίεμαι καί εἰς ὁ ταυτίζω ῥῆμα καί εἰς ὁ θηλυκός ὁ ταυτότης . εἰμί δέ ὁ ἄλλως λέων ὁ ἀπορία ὁ ὁ ἕτος στοιχεῖον προκαταῤῥξεως ἐν ὁ θειλόπεδον , συντίθημι ὁ λέξις ἀπό ὁ τίθημι καί ὁ εἴλη καί ὁ πέδον . ὅτι2 δέ ὁ εἴλη ὁ παλαιός καί εἴλη φημί , ἐν ῥητορικός δηλόω λεξικός . ἔνθα κεῖμαι καί ὅτι εἵλη καί εἵλη , ὁ ὁ ἥλιος αὐγή . καί εἱληθερέω , ὁ ἡλιάζω , καί εἴλω , ὁ ἐν ἥλιος ἀφραίνω . καί ευαιρεω χωρίον , ὁ εὕω - Λιόν . καί πρόσειλος , ὁ πρός μεσημβρία τρέπω . καί εἰληθερὲς ὕδωρ , ὁ ὑπό ἥλιος θερμαίνω . ἐν δέ ὁ ἕτερος μέν θειλόπεδον , ἕτερος δέ τραγῳδέω , ἄλλος δέ τρέπω , ἕτερος δέ υποπεραζους , ἐπί ὅς ἐν τρεῖς τόπος κεῖμαι ὁ ἕτερος εἴωθα ἐπί δύο λέγω καί δηλόω ὁ ἐν ἐκ αὐτός , γράφω ὁ παλαιός περί ὁ ἕτερος καί ἄλλος , λέγω φημί ὁ ἕτερος καί ἐπί πολ - λάω . Δημοσθένης γοῦν ἐν ὁ κατά Ἀριστοκράτης φημί . οὗτος δέ ἕτερος δικαστήριον πρός οὗτος . οὗτος δέ καί * ὁ ἄλλος οὖον μόνος ἐπί πολύς , ἀλλά καί ἐπί δύο . καί ὅλως , ἀδιάφορος ἀττικός χράω - ὁ ἄμφω . ὥστε καί ἐν παράλληλος λέγω ἀμφότερος . καί οὗτος μέν τις . ἕτερος δέ , καί οὗτος φημί . ἕτερος καί ἄλλος , ἀδιάφορος . Πλάτων οὖν ἐν πολιτεία , φημί . ἄλλος μέν ὁ ἀπωθέω χείρ , ἕτερος δέ ὁ προσάγω . καί οὗτος μέν αὐτός . ἀφανίζω ὁ περί ὁ ἕτερος παλαιός παρατήρησις . ὅστις ἐπί δύο τίθημι ὁ ἕτερος παραδίδωμι , ὁ ἐν ἐκ ὁ δύο λέγω δηλόω . εἰμί δέ τις ἀκριβῶς ὁ ὁμηρικός φράζω προσχωρέω , εὑρίσκω κάταταῦθα φυλάσσω ὁ κοινός πείλα παραδίδωμι . εἰμί γάρ καί ὁ μετά Ὅμηρος ἀττικός ὁ ἕτερος καί ἐπί τρίτος τις καί τέταρτος τίθημι , ἀλλά Ὅμηρος ἐπί δύο μόνος τάσσω αὐτός . ὁ γοῦν ἕτερος δέ υποπεραζους , πρός μόνος ὁ ἀνωτέρω ἡμιθέα ὥμαςας διαστέλλω . ὥσπερ αὖος πάλιν διαστέλλω πρός ὁ ἐν θειλόπεδον , ὁ τραγῳδέω . ἐγώ γάρ . ἥς ἕτερος μέν , θειλόπεδον . ἕτερος δέ , τραγῳδέω . οὗτος τρίτος μᾶλλον εἶπον ὁ πατέω , οὖον λέγω ἕτερος δέ τρέπω , ἵνα μή ἐπί τρίτος ποίημα τίθημι ὁ ἕτερος . ἀλλά εἶπον ὡς ἕτερος μέν θεῖλοπεδύνον - ὁ ἕτερος δέ τραγῳδέω , ἄγω . ἄλλος δέ τρέπω . ὁ μέν γάρ ἕτερος , ἐπί δύο μόνος λέγω . ὁ δέ ἄλλος , ἐπί π́λυος . ἰστέον δέ ὡς κατά ὁ παλαιός , οὖον μόνος ἕτερος καί ἕτερος , ἀλλά καί μετά ὁ ἕτος ἕτερος καί ἕτερος λέγω ὁ ὁ οὐδέτερος πληθυντικός φέρω . Χρύσιππος δέ λέγω ὁ ἕτερος ὁ Ἀοσζοῖων . δοχάτως βαρβαρίζω ὡς φημί Παυσανίας . ὁ γάρ ἀοσενιχὸν , κατά ὁ ὁρδή , ἕτερος λέγω . χωρέω ἀπό ὁ , ὁ ἕτερος . ὁ καί Λορικῶς φημί τέρπω κατά ὁ , Ἄρτεμις Ἄρτεμις . τρίπος τραπέω . τριγὼ τράγος . ἀΐσσω αἰών . πιάζω πιάζω . εἰμί δέ καί ἕτερος γενικός φέρω . καί ἕτερος δοτικός ὁ νικάω οὖον ἕτος . συλνοισμοῦς γάρ οὗτος κατά Παυσανίας . ἐπί δέ αἰτιατικός , οὖον * χωριάτης . ὁ δέ θηλυκός , οὗτος συναλειγετης . ἕτερος . καί ἕτερος , οὔτε δέ κατά γενικός οὐδέ αὐτός . οὔτε κατά αἰτιατικός χωριάτης . καί οὗτος μέν οὗτος . ὁ δέ τρέπω , ἀντί ὁ πῃ - Τούσιν . οὗτος φημί καί τραπίζαι , ὁ πατέω ὁ σταφυλή . γίγνομαι δέ παρά ὁ τράξαιν ὁ λέξις , ἐπί πατάω τριπεταω εἰς ἄλλος τίς ἢ σταφυλή , εἰς οἶνος γάρ . τρέπω ἀπό πηκτός εἰς αὐτός . ἰστέον δέ ὅτι ὁ τρέπω μέν σταφυλή . ποιητικός τραχύς λέξις . ὁ δέ πατέω , ἀνάπαλιν . κοινός τε γάρ εἰμί καί λεῖος . καί εὐρής καί αὐτός χρῆσις παρά ὁ παλαιός , ἐν τε πεζολογία . οἷος . πάσσω ἐξάγω σάτυρος