eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1803
καστεριαν και πληπαθμειαν , ‘ειπων’ ει δε μ’ ατιμησουσι δόμων κατά , σον δε φίλον αήρ τετλώτω εν στή - θεσσιν , ο περ εστι περιφρασιν του , συ δε τλήθι κακώς πάσχοντος εμοιο , ην περ και διά δώμα ποδών ελωσι θύρας , η βέλσι βάλλωσι , συ δ’ εισορών ανέχεσθαι , ητοι άνεχου . παύεσθαι μέντοι άνωγε άφροσυνών μελιχρίοις επέ*ισοι παρανδών , ο εστι παρανών . οι δε τοι ούχι πείσονται , δη γαρ αφι παρίσταται αίσμων ήμαρ · τουνέστιν εγγύς αυτών ίσταται όλεθρος ο αποκείμενος . ατα προσεπιβάλλει προεκθετικώς και έτερα παραγγελίαν χρησίμην εις τα εξης , ειπών · άλλο δε τοι ερέω , συ δ’ ενι φρεσί βάλλεο σήσιν · ο περ και μετ’ ολίγα εν έτερα παραινέσει απαυσουήτος λέγει · οπότε αν πολυβουλος ενι φρεσί θήσα ’Αθήνη , νεύσω μέντοι εγω κεφαλής , συ δ’ έπειτα νοήσας , όσσα τοι εν μεγάρουσι’Αρήτα τείχεα κείται , εκ μυχόν ύψηλού θαλάμου καταθες αεί*ρας πάντα μάλα . μνηστήρας δε μαλακοις επέεσι παρηάσθαι , ητοι παραράσθι , παραλόγισαι , ει περ σε μεταλλύσω ποθίσοντες’ εκ καπνού κατέθηνκα , επί ούνετι τοισιν εφκει οια ποτέ Τροίηνδε κιών κατέλαπεν’Οδυσσεύς . αλλά κατήμισται όσον πυρός ίκετ’ αύτη . πρός δ’ έτι και τόδε μείζον ενι φρεσί θήκε · θεός , μη πως οίνωθέντες εριν σήσαντες εν υμίν αλληλους τώωσιε κατασιχνητέ τε δαιτα και μνηστύν , ήγουν την της Πηνελόπης μνηστείαν · αυτός γαρ έφελκεται άνδρα σίδηρος . ημίν δε , φησι , μόνους , δύο φάογανα και δύο δοίρας * καλλιπείν ητοι κατάλιπε , και δοιά θοάγρια χεισιν ελέσθαι , ήγουν ώστε ελσιν αυτά χεισι και αντικαταστήναι τοις μνη - στήσι . τοις δε Παλλάς’Αθηναίη Θείζης , ως εξοδύη πρό μικρού , και Ζεύς , τούεστιν ο εν ημίν νους και η φρόνησις . Και ορα το του’Οδυσοέως ραθύν και επιχωρηματικών . συμβουλεύει μεν γάρ τω νιφ · συστέλλαι τα ’Αρειτά ύπλα · υποβάλλει δε αύταις ειπαίν της πράξεως ει εις πον αυτόν ερωτήσει , μίαν μεν υπέρ των όπλων , ίνα δήθεν μη αρχαιώνται καπνώ πρόχειρα κείμενα , έτιοαν δε υπέρ των μνηστήρων , μη πως * οίνω κατασχεθέντες επερωθώσιν αλληλοις ως άντερασται . τοΰτο δε έχαι τι και σκώμματος , ει γε λελθότως εν τω δοκείν υπέρ αυτών λέγαν σκώπτει αύτούς και ως μεθύνους . εν δε τούτοις και γνωμικόν άστιως ως ήντωρ χορηγεί προς άπολογίαν τω νιφ το , αυτός γαρ έφελκεται άνδρα σιδηρος , ήγουν πρόχειρος εις μάχην ενήρ κατά τους παλαιούς πα - ρακειμένου σιδήρου , ίνα ως περ σιδηρον ή μαργήτις , ούτως αυτός επάρηται τον θυμοϋμενον και αλη - θώς ύπλον άχωρηήτον θυμοΰ κατά τον ειπόντα πάν το παραστυχόν . ’Ιστέον * δε ότι ει και εν άλλοις ταντών το παρανδάν και το παρηάσθαι , αλλ ένταυθα , ως εφάνη , άγαθόν μεν το παρανδάν , το δε παρηάσθαι , ο σύστοιχόν εστι τω παραφάσκειν και τη παραφάσι , έχει τι φρόγου διά το δηλούν άπατην και παραλογισμών . Το δε πολυβουλος ’Αθήνη , πάνυ συντελεί προς το αλληγορικώς ’Αθηρύν την φρόνησιν λέγεσθαι . ’Αρήτα δε τείχεα προς διαστολήν των εν άλλοις τέγμασι όπλων . Το δε εκ καπνού κατέθηνκα , αντί του εξω καπνού . και εστιν ανάπαλιν προς το υπέρ καπνού . εκείνο μεν γαρ ως επί πολυ επί των αμελουμένων παρομιάζεται , οσα των υπέρ καπνού τιθεμέ - νων ήδη πως και αμελουμένων . το δε εκ καπνού επιμέλειαν δηλοί , επί μη εώνται τα τοιουτα σώματα καπνίζεσθαι , αλλά δηλαδή εκτός καπνού τίθενται , ίνα λαμπρά ωσι και ούτως εκπλη*τικα . ότι δε το μη εκ καπνού τα ύπλα τεθείσθαι αμέλειαν αυτών εμαρίνει , δηλοί ο γραφας το , η δ’ ασπις εν τω φεφάλω κρεμήσεται , αμεληθείσα δηλονότι διά το ειρήνην είναι . παραφρασιν δε πάντως του καπνού προκείσθαι τι το εν φεφάλω κρέμασθαι . φεφαλοι γαρ , φασι , και φεφάλυες , ον χρήσις και παρά ’Αννόφρονι , σπινθήρες αναφερόμενοι εκ των καυομένων ξύλων , οις ουν αν εή μη και καπνόν συναναφέρεσθαι . ου παρόργον δ’ ένταυθα ειπειν και ότι εκ του φέφω φέψι αν ο φέμαλος , οι δηλαδή φέζεται τις το 1803άλμα ήγουν φείγεται . Το δε κατήμισται αντί του κακώς επα*θεν , εκ μεταφοράς των αιμι - ζομένων σωμάτων · η άκιώς και άκιελώς έχει της προτέρας καταστάσεως . ’Αύτη δε προς ο καπνός , ως αναθυμιάσις , παρά το αν και ανω το πνεύ · επί πνευμάτων ή αναθυμιάσις γεννητικών . Το δε τρώσιτε αντί του βλάψτε · εξ ου και τρώμη , ή τρώσις ’Ιωνικώς . Θοάγρια δε , ως και εν’Ιλιάδι , ασπίδες εκ βουν άγριών και οσα άλλα εφρέθη εκεί . ’Ιστέον δε και ότι η περί των όπλων ένταυθα παραγγελία τη της τ’ μάλιστα αρμοδίας φκείνται κατά τους παλαιούς · οδε γαρ οβελι - ζονται , φασι , τα τοιαυτα επι μετά και αστορίσων · εκεί δε καιρώτατα κείνται ύπου και είδεν’Οδυσσεύς τα ύπλα . νυν γαρ , φησιν , εν αρχοις ων πως οίδεν ότι πρόχειρα κείνται ύπλα εν τω οίκω ; Σημείωσαι δὲ καὶ τὸ ἄδηλον ἐν τούτοις τῆς τῶν πραγμάτων συμπτώσεως . οὐ γὰρ συνείδεν Ὀδυσσεὺς νῦν · εἰ καὶ ἄλλων ὅπλων δέησονται ἐπὶκεῖνα τῶν δύο φασγάνων καὶ δύο δουράτων καὶ δύο βοαγρίων · ὅτε μέντοι προσεπιζῶνται καὶ οἱ δύο δοῦλοι ἐπαμύντορες , τότε δεηθέντες εὐπορήσουσι καὶ ἑτέρων ὅπλων , ὡς τὸ πρᾶγμα δίδωσι . Ὅτι Ὀδυσσεὺς μετὰ τὸ βουλεύσασθαι , ὅσα ἐχοῦν , παραίνει τῷ νιῷ μηδενὶ ἐκφῆναι τὴν πατρικὴν ἐλευσίαν , φυλάσσων τό , κρύψῃν οὐδ’ ἀναφανδὰ εἰς τὴν πατρίδα ἐλθεῖν , δ καὶ προσαρρύγχεται . φησὶ γοῦν οὕτως · εἰ ἔτεον γ’ ἡμῶν ἐσοι καὶ αἱματος ἡμετέροιο , μὴ τις ἔπειτ’ Ὀδυσηὸς ἀκουσάτω ἐνδον ὄντος , μὴ Λαέρτης , μὴ συζώτης , μήτε τις οἰκίων , τούτεστι τῶν ἀπλῶς ἐν τῷ οἴκῳ , μήτ’ αὐτὴ Πηνελόπια , ἀλλ’ οἷοι σὺ τ’ ἐγὼ τε γυναικῶν γνῶσομεν ἰλύν , τὴν κατὰ ψυχὴν δηλαδὴ ὁρμὴν . καὶ τινος δημῶν ἀνδρῶν ἐπι πειρηθήμεν , ἥτοι πειρηθείη - μεν , ὅς τε ἡμᾶς τινι καὶ δεῖδι θυμῷ , καὶ ὅς οὐκ ἀλέγει , σὲ δ’ ἀτιμῶ τοῖον ὄντα . καὶ οὕτω μὲν ὁ πα - τήρ . Τηλέμαχος δὲ καὶ νῦν δεικνὺς κατ’ ἑχὴν ἕκων τῆς πατρικῆς ἀγχινοίας , καὶ πῶς καὶ ὁρθοὺν ἐθέλων τραγωδίζως , τὸν μὲν , ὡς καὶ προεῖδέτη , ὁ σμικρότερος , πρῶτα μὲν ἑαυτὸν συνιστᾷ ἐφ’ οἷς ἀπητήθη σιγᾶν , εἰπών · ὦ πάτερ , ἥτοι ἐμὸν θυμὸν καὶ ἐπειτὰ γε οἷω γνώσσει , οὐ μὲν γὰρ τι χαλιφροσύναι με ἔχουσιν . εἶτα καὶ διορθούμενος εὐλαχῶς τὸν πατέρα ἐπὶ τῷ κατὰ τοὺς δημῶας κεφα - λαίῳ φησίν · ἀλλ’ οὐ τοι τόδε χέρδος ἐγὼν ἐσσεσθαι οἷω ἡμῖν ἀμφοτέροισι , σὲ δὲ φρά - ζεσθαι ἄνωγα . δηθὰ γὰρ αὐτῶς εἴσῃ ἐκάστου πειρητίζον , ἔργα μετερχόμενος . τοὶ δ’ ἐν μεγάροισιν ἐκη - λοι χρήματα * δαρθάπτουσιν ὑπέρθιον , οὐδὲ τι φειδῶ . ἐστι δὲ ὁ τοῦ λόγου νοῦς , ὅτι ἀκέρδές ἐστι τὸ πειράσθαι σε τῶν ἀνδρῶν , ὧν οἱ πλείους ἐξω τῆς νήσου περὶ τὴν ἡπειρον . ἐν ὧσφ γὰρ αὐτὸς μετέρχη τὰ ἐκεῖνοι ἔργα , ἐν τοσοῦτον οἱ μνηστήρες τὰ κατ’ οἶκον ἐκκεννώσουσι . διὸ καὶ συμ - βουλεύομενος τὸ ἄλλως ποιητέον φησίν · ἀλλ’ ἥτοι σε γυναῖκας ἐγὼ δεδάσασθαι ἄνωγα , αἱ τέ σ’ ἀτιμά - ζουσι καὶ αἱ νηλιτεῖς εἰσίν , ἥτοι ἀναμαρτήτοι . πᾶσαι γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ οὐσαι οὐ δώσουσι τριήρη καιροῦ . ἀνδρῶν δ’ οὐκ ἂν ἐγωγε κατὰ σταθμοὺς ἐθέλοιμι ἡμέας πειράζειν , ἀλλ’ ὕστερα ταῦτα πένεσθαι εἰ ἐτεὸν γέ τι οἴσθα λιὸς τέος · ἐξ οὐ δηλαδὴ ὁρμώμενος ἔργης ἀμύντορα τὸν Λιὰ ἡμῖν ἐσσεσθαι . ὡς εἰ γε μὴ τοῦθ’ οὕτως ἔχει , τότε δή καὶ δημῶν πειρητέον , καὶ ἑτέρους δὲ προσαιτεριστέον ἀμύντορας . Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ , καὶ αἱματος ἡμετέροιο διασάφηνσι ἐστι τοῦ , ἡμῶς ἐσοι . ἄλλως γὰρ τὸ ἡμῶς οὐ δηλωτικόν ἐστι τοῦ ἐξ αἵματος ἡτοῦ σπέρματος . Τὸ δὲ σὲ ἀτιμῶ τοῖον ὄντα , ξιμασῶν τε ἔχει ἐπαίνου μυστικὴν ὡς μεγάλου φανέντος τοῦ Τηλεμάχου κατὰ τὴν νῦν πείραν . καὶ ἄλλως δὲ χαρίζεται αὐτῷ , ὡς λυπουμένου τοῦ πατρὸς εἰ περ ἀτιμᾶται ὁ τοιοῦτος Τηλέμαχος . τοῦτό τε αὐθὶς ἀνταπο - διδοὺς ὁ υἱὸς ἀμαρτητικῶς ἔφη δημῶδας τὰς ἀτιμαζοῦ*σας τὸν Ὀδυσσέα , ὡς δηλοῖ τὸ , αἱ σε ἀτιμά - ζουσι καὶ αἱ νηλιτεῖς εἰσί . Δῆλον δὲ ὅτι πρωτότυπον τοῦ ἀτιμάζω τὸ ἀτιμᾶν , ἐξ οὗ καὶ τὸ ἠτίμησε καὶ τὸ ἀτίμητος ἐν Ἰλιάδι . Τὸ δὲ καὶ ἐπειτὰ γε οἷω γνώσσει , ἀποστατικῶς μὲν ἔχει ἐπεντε - θεμένον τὸ οἷω , ἢ καὶ ἄλλως ἑλλιπῶς ἐγράφη ἀντὶ τοῦ , ἐπειτα ὡς οἷω γνώσσει . καὶ οὕτως ἐοχημά - τισται · ὡς τὸ γε κοινότερον ἢν ἂν οὕτως · ἐπειτὰ γε οἷω σε γνώσσεσθαι . ἐνδοιασμὸν δὲ εὐλαβῆ ἔχει , ὡς ἂν μὴ δόξῃ καὶ ὁ νεανίας ἀλαζονεύεσθαι , οἷς λέγει μὴ ἐχεσθαι χαλιφροσύναις , τούτεστιν ἀφροσύναις , ἐξ ὧν χαλίφρων ὁ τὰς φρένας κεχαλασμένος καὶ ἐκλυτος , ὡς καὶ ἄλληχοῦ ἐγράφη . οὕτω δὲ καὶ τὸ , σὲ δὲ φράζεσθαι ἄνωγα , ἐπικωχὸς ὁ νεανίας ἔφη δι’ εὐλάβειαν , ἵνα μὴ τῷ ἀποφραντικῷ τῆς βουλῆς λυπήσῃ τὸν πατέρα . Ἔστι δὲ τὸ , σὲ δὲ φράζεσθαι ἄνωγα , ἀντὶ τοῦ , σὺ δὲ φράζου εἴτε συμ - φέρον εἴτε καὶ μή , ὁ περ ἂν ἐγὼ εἴπω , ἢ καὶ ὁ περ σὺ εἴπας περὶ τοῦ ἀποπειράσθαι τῶν ἀνδρῶν . Τὸ δὲ πειρητίζων ταντὸν τῷ πειράσθαι , ἂ περ ἄμφω ἐν τοῦτοις κείνται . γίνεταί δὲ ἀπὸ τοῦ πείραρ πείρατος κατὰ τροπὴν φωνήσεων εἴθιμον . Δεδάσασθαι δὲ τὸ μανθάνειν , ἐξ οὐ ἀδύσασθαι τὸ δεδάσασθαι , εἰς τοσοῦτον οὐκ εὐήριστον γράφειν , ὥστε ἀπρίαστον καὶ τῷ ποιητῇ . * γέγονε δὲ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν καὶ ἀπέλεισιν διχρόνον ἐκ τοῦ δαίεσθαι , ὁ ἐστι μανθάνειν . Τὸ δὲ κατὰ σταθμοὺς πειράζειν ὁμοίον ἐστι τῷ πειρητίζειν ἐν τῷ ἔργα μετέρχεσθαι , τὰ γεωργικά δηλαδὴ . Σημειῶσαι δὲ καὶ ὅτι οὐκ ἔοχεν ὁ γέρων ἀντειπεῖν οἷς ἐνόησεν ὁ Τηλέμαχος , ὡς εἶναι κάνταῦθα εἰπεῖν τὸ , σὺν τε δυ’ ἔρχομένω καὶ ἐξῆς , καὶ τὸ , συμφετὴ δ’ ἀρετὴ πέλει ἀνδρῶν . Τὸ δὲ , ἀλλ’ οὐ τοι τόδε χέρδος καὶ ἐξῆς οἱ δύο στίχοι , τέλους εἰσὶ δηλωτικοὶ οὐκ
Lemmas: καστεριαν και πληπαθμειαν , εἶπον ει δέ εἷς ἀτιμάζω δόμος κατά , σός δέ φίλος ἀήρ τελέω εν ἵστημι - θέω , ὁ περ εἰμί περίφρασις ὁ , σῦς δέ ἔτλην κακώς πάσχω ἐμέω , ἐάν περ και διά δώμα πούς αἱρέω θύρα , ὁ βέλσι βάλλω , σῦς δέ εἰσοράω ἀνέχω , ἤτοι ἀνέχω . παύω μέντοι ἄνωγα ἀφροσύνη μελιχριω ἔπειμι παρανδών , ὁ εἰμί παρανέω . ὁ δέ ὅς οὐ πείθω , δη γαρ ἀφι παρίστημι αισμαω ἦμαρ · τουνέστιν εγγύς αὐτός ἵστημι όλεθρος ὁ ἀπόκειμαι . ἄτη προσεπιβάλλω προεκθετικός και ἕτερος παραγγελία χρήσιμος εἰς ὁ ἑξῆς , εἶπον · ἄλλος δέ ὅς εἴρω , σῦς δέ ἐν φρήν βάλλω σός · ὁ περ και μετά ὀλίγος εν ἕτερος παραίνεσις απαυσουαβλης λέγω · οπότε αν Πολύβουλος ἐν φρήν τίθημι Αθήνη , νέος μέντοι ἐγώ κεφαλή , σῦς δέ έπειτα νοέω , ὄσσα ὅς εν μεγάρουσι’Αρήτα τεῖχος κεῖμαι , ἐκ μυχός ὑψηλός θάλαμος κατατίθημι ἀείρω πᾶς μάλα . μνηστήρ δέ μαλακός πέος παρίημι , ἤτοι παραράσθι , παραλογίζομαι , ει περ σύ μεταλύω ποθίζω ἐκ καπνός καταθνῄσκω , επί ούνετι ὅς ἐφίημι οἶος ποτός Τροίηνδε κίω κατέλαπεν’Οδυσσεύς . αλλά κατημιειμι ὅσος πῦρ ἱκέτης οὗτος . πρός δέ έτι και ὅδε μείζων ἐν φρήν τίθημι · θεός , μη πως οἰνόω Ἔρις σήθω εν ὑμεῖς ἀλλήλων τώωσιε κατασιχνητέ τε δαίς και μνηστύς , ήγουν ὁ ὁ Πηνελόπη μνηστεία · αυτός γαρ ἐφέλκω ἀνήρ σίδηρος . ἡμεῖς δέ , φημί , μόνος , δύο φαογυνη και δύο δοιερος * καταλείπω ἤτοι καταλείπω , και δοιός θοαγριος χέω αἱρέω , ήγουν ώστε Ελσί αὐτός χέω και ἀντικαθίστημι ὁ μνη - ἵστημι . ὁ δέ Παλλάς’Αθηναίη θειζω , ως ἐκδύω πρό μικρός , και Ζεύς , τουειμι ὁ εν ἡμεῖς νόος και ὁ φρόνησις . και ὁράω ὁ του’οδυσοηως ῥαίνω και επιχωρηματικως . συμβουλεύω μέν γάρ ὁ Νιφ · συστέλλω ὁ ’Αρειτά ύπλα · ὑποβάλλω δέ αὐτός εἶπον ὁ πρᾶξις ει εἰς πως αὐτός ἐρωτάω , εἷς μέν υπέρ ὁ ὅπλον , ίνα δήθεν μη αρχαιιημι καπνός πρόχειρον κεῖμαι , τίω δέ υπέρ ὁ μνηστήρ , μη πως * οἶνος κατέχω ἐπέρομαι ἀλλήλων ως ἀντεραστής . οὗτος δέ ἔχω τίς και σκῶμμα , ει γε λανθάνω εν ὁ δοκέω υπέρ αὐτός λέω σκώπτω αὐτός και ως μεθυνοος . εν δέ οὗτος και γνωμικόν ἄστιος ως ήντωρ χορηγέω προς ἀπολογία ὁ Νιφ ὁ , αυτός γαρ ἐφέλκω ἀνήρ σίδηρος , ήγουν πρόχειρος εἰς μάχη ἐναίρω κατά ὁ παλαιός πῃ - ρακειμενω σίδηρος , ίνα ως περ σίδηρος ή μαργήτις , ούτως αυτός ἐπαίρω ὁ θυμόω και ἄλη - θώς ύπλον ἀχωρέω θυμός κατά ὁ εἶπον πᾶς ὁ παραστυχόν . Ἰστέον * δέ ότι ει και εν ἄλλος ταντός ὁ παρανδάν και ὁ παρίημι , ἀλλ' ἐνταῦθα , ως φαίνω , ἀγαθός μέν ὁ παρανδάν , ὁ δέ παρίημι , ὁ σύστοιχος εἰμί ὁ παραφάσκω και ὅς παράφασις , ἔχω τίς φρόγου διά ὁ δηλόω ἀπάτη και παραλογισμός . ὁ δέ Πολύβουλος Αθήνη , πάνυ συντελής προς ὁ ἀλληγορικός ’Αθηρύν ὁ φρόνησις λέγω . Ἀήρης δέ τεῖχος προς διαστολή ὁ εν ἄλλος τέγμασι ὅπλον . ὁ δέ ἐκ καπνός καταθνῄσκω , αντί ὁ ἔξω καπνός . και εἰμί ανάπαλιν προς ὁ υπέρ καπνός . ἐκεῖνος μέν γαρ ως επί πολύς επί ὁ ἀμελέω παρομιαζομαι , ὅσος ὁ υπέρ καπνός τιθελω - νάω ήδη πως και ἀμελέω . ὁ δέ ἐκ καπνός ἐπιμέλεια δηλόω , επί μη ἐάω ὁ τοῖος σῶμα καπνίζω , αλλά δηλαδή εκτός καπνός τίθημι , ίνα λαμπρός οὖς και ούτως εκπλη*τικα . ότι δέ ὁ μη ἐκ καπνός ὁ ύπλα τίθημι ἀμέλεια αὐτός εμαρίνει , δηλόω ὁ γραφεύς ὁ , ὁ δέ ἀσπίς εν ὁ φαλός κρεμάννυμι , ἀμελέω δηλονότι διά ὁ εἰρήνη εἰμί . παράφρασις δέ πάντως ὁ καπνός πρόκειμαι τίς ὁ εν φαλός κρεμάννυμι . φαλός γαρ , φημί , και φεφάλυες , εἰμί χρῆσις και παρά ’αννοφρονις , σπινθήρ αναφέρομαι ἐκ ὁ καίω ξύλον , οἶς οὖν αν ἑός μη και καπνός συναναφέρω . ου παρόργον δέ ἐνταῦθα εἶπον και ότι ἐκ ὁ φέφω φέψι αν ὁ φέμαλος , ὁ δηλαδή φεύγω τις ὁ 1803άλμα ήγουν φέρω . ὁ δέ κατημιειμι αντί ὁ κακώς επα*θεν , ἐκ μεταφορά ὁ οἰδάνω - ζόω σῶμα · ὁ ἄκιος και ακιελαυνω ἔχω ὁ πρότερος κατάστασις . ’Αύτη δέ προς ὁ καπνός , ως ἀναθυμίασις , παρά ὁ αν και ἄνω ὁ πνεύ · επί πνεῦμα ή ἀναθυμίασις γεννητικός . ὁ δέ τιτρώσκω αντί ὁ βλάπτω · ἕξ ου και τρώμη , ή τρῶσις Ἰωνικός . θοαγριος δέ , ως και εν’Ιλιάδι , ἀσπίς ἐκ βοῦς ἄγριος και ὅσος ἄλλος φέρω εκεί . Ἰστέον δέ και ότι ὁ περί ὁ ὅπλον ἐνταῦθα παραγγελία ὅς ὁ τε μάλιστα αρμόδιος φκειντ κατά ὁ παλαιός · ὅδε γαρ οβελι - ζοντ , φημί , ὁ τοιοῦτος ἐπί μετά και αστορισης · εκεί δέ καιρώτατα κεῖμαι ὕπος και είδεν’Οδυσσεύς ὁ ύπλα . νυν γαρ , φημί , εν ἄρχω εἰμί πως οἶδα ότι πρόχειρον κεῖμαι ύπλα εν ὁ οἶκος ; σημειόω δέ καί ὁ ἄδηλος ἐν οὗτος ὁ ὁ πρᾶγμα σύμπτωσις . οὖον γάρ συνοράω Ὀδυσσεύς νῦν · εἰμί καί ἄλλος ὅπλον δήω ἐπίκειμαι ὁ δύο φάσγανον καί δύο δόρυ καί δύο βοάγριον · ὅτε μέντοι προσεπιζαω καί ὁ δύο δοῦλος ἐπαμύντωρ , τότε δήω εὐπορέω καί ἕτερος ὅπλον , ὡς ὁ πρᾶγμα δίδωμι . ὅτι2 Ὀδυσσεύς μετά ὁ βουλεύω , ὅσος χόω , παραινέω ὁ νίον μηδείς ἐκφαίνω ὁ πατρικός ἐλεύθω , φυλάσσω ὁ , κρύπτω οὐδέ ἀναφανδά εἰς ὁ πατρίς ἔρχομαι , δ καί προσαρρύγχεται . φημί γοῦν οὕτως · εἰμί ἐτεός γε ἐγώ ἕννυμι καί αἷμα ἡμέτερος , μή τις ἔπειτα Ὀδυσσεύς ἀκούω ἔνδον εἰμί , μή Λαέρτης , μή συζώτης , μήτε τις οἰκίον , τουτέστι ὁ ἀπλόος ἐν ὁ οἶκος , μήτε αὐτός Πηνελόπη , ἀλλά οἷος σύ τε ἐγώ τε γυνή γιγνώσκω ἰλύς , ὁ κατά ψυχή δηλαδή ὁρμή . καί τις δημός ἀνήρ ἐπι πειράω , ἤτοι πειράω - μέν , ὅς τε ἐγώ τις καί δείδω θυμός , καί ὅς οὐ ἀλέγω , σύ δέ ἀτιμῶ τοῖος εἰμί . καί οὗτος μέν ὁ πῃ - Τῆρ . Τηλέμαχος δέ καί νῦν δείκνυμι κατά ἔχω ἑκών ὁ πατρικός ἀγχίνοια , καί πῶς καί ὀρθόω ἐθέλω τραγωδιζω , ὁ μέν , ὡς καί προοράω , ὁ μικρός , πρῶτος μέν ἑαυτοῦ συνιστάω ἐπί ὅς ἀπαιτέω σιγάω , εἶπον · εἰμί πατήρ , ἤτοι ἐμός θυμός καί ἔπειτα γε οἶος γιγνώσκω , οὖον μέν γάρ τίς χαλιφροσύνη ἐγώ ἔχω . εἶτα καί διορθόω εὐλαχῶς ὁ πατήρ ἐπί ὁ κατά ὁ δημώ Κέφα - λαίω φημί · ἀλλά οὖον ὅς ὅδε χέρδα ἐγώ εἰμί οἶος ἐγώ ἀμφότερος , σύ δέ φρά - ζω ἄνωγα . δηθά γάρ αὔτως εἶμι ἕκαστος πειρητίζω , ἔργον μετέρχομαι . σύ δέ ἐν μέγαρον ἔκω - Λόι χρῆμα * δαρθαπτους ὑπερθύω , οὐδέ τίς φειδώ . εἰμί δέ ὁ ὁ λόγος νόος , ὅτι ακερδής εἰμί ὁ πειράω σύ ὁ ἀνήρ , ὅς ὁ πλείων ἐξω ὁ νῆσος περί ὁ ἤπειρος . ἐν ὅς γάρ αὐτός μετέρχομαι ὁ ἐκεῖνος ἔργον , ἐν τοσοῦτος ὁ μνηστήρ ὁ κατά οἶκος ἐκκενόω . διό καί συμ - βουλεύω ὁ ἄλλως ποιητέος φημί · ἀλλά ἤτοι σύ γυνή ἐγώ δατέομαι ἄνωγα , ὁ τε σός ἄτιμος - ζέω καί ὁ νηλιτής εἰμί , ἤτοι αναμάρτητος . πᾶς γάρ ἐν ὁ οἶκος εἰμί οὖον δίδωμι τριήρης καιρός . ἀνήρ δέ οὐ εἄν ἔγωγε κατά σταθμός ἐθέλω ἡμεῖς πειράζω , ἀλλά ὕστερος οὗτος πένομαι εἰμί ἐτεός γε τίς οἶδα λίς τίς · ἐκ οὖον δηλαδή ὁρμάω ἔργω ἀμύντωρ ὁ Λία ἐγώ εἰμί . ὡς εἰμί γε μή οὗτος οὕτως ἔχω , τότε δή καί δημός πειρητέον , καί ἕτερος δέ προσαιτεριστέον ἀμύντωρ . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , καί αἷμα ἡμέτερος διασάφηνσι εἰμί ὁ , μου ἕννυμι . ἄλλως γάρ ὁ μου οὖον δηλωτικός εἰμί ὁ ἐκ αἷμα αἰτέω σπέρμα . ὁ δέ σύ ἀτιμῶ τοῖος εἰμί , ξιμασῶν τε ἔχω ἔπαινος μυστικός ὡς μέγας φαίνω ὁ Τηλέμαχος κατά ὁ νῦν πείρω . καί ἄλλως δέ χαρίζομαι αὐτός , ὡς λυπέω ὁ πατήρ εἰμί περ ἀτιμάω ὁ τοιοῦτος Τηλέμαχος . οὗτος τε αὐθίς ἀνταπο - δίδωμι ὁ υἱός ἀμαρτητικῶς φημί δημώδης ὁ ἀτιμάζω ὁ Ὀδυσσεύς , ὡς δηλόω ὁ , ὁ σύ ἄτιμος - ζέω καί ὁ νηλιτής εἰμί . Δῆλος δέ ὅτι πρωτότυπος ὁ ἀτιμάζω ὁ ἀτιμάω , ἐκ ὅς καί ὁ ἀτιμάζω καί ὁ Ἀτίμητος ἐν Ἰλιάς . ὁ δέ καί ἔπειτα γε οἶος γιγνώσκω , ἀποστατικός μέν ἔχω ἐπεντε - τίθημι ὁ οἶος , ἢ καί ἄλλως ελλιπώς γράφω ἀντί ὁ , ἔπειτα ὡς οἶος γιγνώσκω . καί οὕτως οἴχομαι - τίνω · ὡς ὁ γε κοινός εἄν εἄν οὕτως · ἔπειτα γε οἶος σύ γιγνώσκω . ἐνδοιασμός δέ εὐλαβής ἔχω , ὡς εἄν μή δόξα καί ὁ νεανίας ἀλαζονεύομαι , ὅς λέγω μή ἔχω χαλιφροσύνη , τουτέστιν ἀφροσύνη , ἐκ ὅς χαλίφρων ὁ ὁ φρήν χαλάω καί ἔκλυτος , ὡς καί ἄλληχοῦ γράφω . οὗτος δέ καί ὁ , σύ δέ φράζω ἄνωγα , ἐπιχώννυμι ὁ νεανίας φημί διά εὐλάβεια , ἵνα μή ὁ ἀποφραντικῷ ὁ βουλή λυπέω ὁ πατήρ . εἰμί δέ ὁ , σύ δέ φράζω ἄνωγα , ἀντί ὁ , σύ δέ φράζω εἴτε συμ - φέρω εἴτε καί μή , ὁ περ εἄν ἐγώ εἶπον , ἢ καί ὁ περ σύ εἶπον περί ὁ ἀποπειράω ὁ ἀνήρ . ὁ δέ πειρητίζω ταντός ὁ πειράω , ὅς περ ἄμφω ἐν οὗτος κεῖμαι . γίγνομαι δέ ἀπό ὁ πέρας πέρας κατά τροπή φώνησις εἴθιμον . δατέομαι δέ ὁ μανθάνω , ἐκ οὖον αδυσαω ὁ δατέομαι , εἰς τοσοῦτος οὐ εὐρίζω γράφω , ὥστε απριαστος καί ὁ ποιητής . * γίγνομαι δέ κατά ἀναδιπλασιασμός καί ἀπέλευσις διχρονος ἐκ ὁ δαίω , ὁ εἰμί μανθάνω . ὁ δέ κατά σταθμός πειράζω ὅμοιος εἰμί ὁ πειρητίζω ἐν ὁ ἔργον μετέρχομαι , ὁ γεωργικός δηλαδή . σημειόω δέ καί ὅτι οὐ ἔχω ὁ γέρων ἀντιλέγω ὅς νοέω ὁ Τηλέμαχος , ὡς εἰμί κάνταῦθα εἶπον ὁ , σύν τε δύο ἐρχόμενος καί ἑξῆς , καί ὁ , συμφετὴ δέ ἀρετή πέλω ἀνήρ . ὁ δέ , ἀλλά οὖον ὅς ὅδε χέρδα καί ἑξῆς ὁ δύο στίχος , τέλος εἰμί δηλωτικός οὐ