eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1899
θαλάμῳ καὶ ὑψηλὴν τινα σανίδα , ἐνθὰ γηλοὶ ἕστασαν · οὐ μεγάλοι δηλαδὴ τινες · ἐν αἷς θυνώδια ἐίματα ἔκειτο , καιμηλιωμένα δηλαδὴ καὶ αὐτά . εἰ καὶ ὁ ποιητὴς ἐν τῷ , χαλκὸς τε χρονσὸς τε καὶ σιδηρος , ἐσῃργεν αὐτά , ὡς περ ἴσως καὶ ἀργυρον καὶ ἑτερα τινα , οἷα δηλῶν κάτταυθα ἐξ ὀλίγων τὸ πᾶν . ἐπὶ ταύτης δὴ τῆς σανίδος ῥᾶσα ἡ Πηνελόπη , ἐνθεν ὀφεξαμένη ἀπὸ πασσάλου αἰῶτον τόξον αὐτῷ γωρυτῷ , ὡς οἱ περιζευτο φαεινός . ἐχομένη δὲ καταυθι , φιλοῖς ἐπὶ γούνασι θεῖσα , κλαῖε μᾶλα λιγέως , ἐκ δ’ ἥρρε τόξον * ἀνακτος . ἐπὶ δὲ τάφρηθη πολυδακρύτοις γόοις διὰ τὴν , ὡς εἴκός , ἀνάμνησιν τοῦ ἀνδρός , ἤλθεν εἰς τοὺς μνηστήρας τόξον ἔχουσα ἐν χειρὶ παλίντονον ἤδὲ φαρέτρην , ἢ καὶ πάλιν λέγει πολλούς · οἷστοὺς εἶναι , παρασημειούμενος τὸ πλήθος διὰ τὸ ἀναγκαϊότατον ἐν τοῖς ἐξῆς εἶναι . Οἰκονομικῶς δέ , φασιν , ἐν θαλάμῳ τὸ τόξον ἀπέκειτο , ἵνα τε μὴ ἀπόληται κείμενον ἐν τῷ ἀνδρῶνι πράγμα τούτο , οὐ μᾶλιστα χρήζων ὁ νῦν καιρός , καὶ ἵνα μὴ τῇ πάθῃ ἀμεληθῆν ἢ περὶ τὴν νεφρὰν ἢ κατὰ τι ἑτερον μέρος · πρὸς δὲ γε τὸ πειθανὸς φαινόμενον ἀ*πόκειται τὸ τοιοῦτον τόξον ὡς ξένιον ἐπὶ μνήμῃ φιλίας κατὰ ἔθος ἀρχαῖον . πᾶσθεν δὲ τῷ Ὀδυσσέῃ περιήλθεν εἰς ξένον , ἐφεξῆς μετ’ ὀλίγα ὠθηήσεται . Τὸ δέ , καιμήλια κειτο , ἐτυμολογικῶς λυλεῖται . Πολύμητος δὲ σιδηρὸς ἴσως μὲν ὁ ἀκατέργαστος , περὶ ὃν πολλὰ ἐστι καμύιν , μάλιστα δὲ ὁ εἰς ἔργα χαλκινθεὶς πολλῷ καμᾶτω . εἰ δὲ καὶ στονονέντα ξίφη εἰσὶ τὰ τοιαῦτα ἔργα , λέγεται τὰ τοιαῦτα πολύμητος σιδηρος , δι’ οὐ πολλοὶ ἂν κάμωσιν , ὁ ἐστι θάνατος , κατα τὸ , εὐδωλα καμόντων . Τὸ δὲ ἰοδόκος ἴσως παροξύνεται διὰ τὸ μὴ * δηλοῦν πᾶθως ὁποῖον τι καὶ ἡ πρωτότοκος γυνὴ καὶ ἐπικα τοιαῦτα . Τὸ δέ , πολλοὶ δ’ ἔνσσαν ὅστοι , δηλωτικόν ἐστι τοῦ , τινα λέγει φαρέτρην , ὅτι δηλαδὴ τὸ δοχεῖον τῶν ὀστονῶν ὁ φθάσας διὰ μιᾶς ἐδήλωσε λέξεως , ἰοδόχον εἶπον . Δηλοὶ δὲ καὶ ἐνταῦθα τὰ κιβώτια , ὡς καὶ ἐν Φαιακίᾳ . Θυνώδια δὲ πόθεν γίνεται , προδηδήλωται . Τὸ δὲ ὀφεξαμένη ἀντὶ τοῦ ἀπλώσασα , ἀναταθεῖσα · ἐξ οὐ καὶ ὀργυιοῦσθαι παρὰ Λυκόφρονι . Ἐκ πασσάλου δὲ τόξον αἴρεται , διότι καὶ πασσάλου ἀπιώρηται , ὁμοίως τῇ προδηληλωμένῃ τοῦ * Λημοδόχου φράμῃ . Τὸ δέ , αὐτῷ γωρυτῷ , Ἀττικῶς ἀντὶ τοῦ σὺν αὐτῷ γωρυτῷ . ἐστι δὲ γωρυτός , ὡς που καὶ προσηδήλωθη , ἡ τοῦ τόξου θήκη , ὡς χωροῦσα τὸ ὄντον , ὁ ἐστιν ἑλυστόν τόξον , ἵνα ἡ γωρυτός , καὶ μεταλήψει τοῦ γάμμα γωρυτός . δήλον δὲ ὡς προῦ - πόκειται , καθὰ τοῦ ὄνσα τόξον τὸ ἐρύσαι · ὡς Ἀχαβίας · κραταιαὶ αὐτῷ ἐρύσαι τόξον αἱ χεῖρες · οὕτω καὶ τοῦ ὄντοῦ τὸ ἐρυστόν · ὅθεν ἀφαιρεῖται μὲν ὄνστον , ἀπελείσθω δὲ τοῦ σ’ ὄντον · κατὰ τὸ , γνω - στός , γνωτός · καὶ , γνωστέ κοὐκ ἀγνωστε · καὶ ἐκβολὴ τοῦ ἡμιφώνου , γνωτὰ κοὐκ ἀγνωτα . οὕτω δὲ καὶ Νήριστον ὄρος κατὰ τὸ ἀμφήριστον , καὶ ἐνδρομὴ τοῦ σήμα , Νήριτον . ὅτι δὲ θήκη καὶ , ὡς οἱ παλαιοὶ φασιν , ἐλυτρον τόξου ὁ γωρυτός , δηλοῖ οὐ μόνον τὸ , ὡς οἱ περίζευτο , ἐρμηνευτι - κῶς ὠρθὲν ἀντὶ τοῦ πέριξ ἔκειτο καὶ περιεῖχεν ἐντός , ἀλλὰ καὶ τὸ , ἐκ δ’ ἥρρε τόξον ἀνακτος , ἢ*γουν ἐξήρρε καὶ ἐξεβάλλε γωρυτοῦ · ὁ καὶ ὁμοῖον ἐστι τῷ , ἐξεῖλετο ὀστονὸν ἐν’ Ἰλιάδι · τουνέστι τῆς φαρέτρης ἐξήγαγε . ταυτὸν γὰρ τι τὸ , ἐξήρρε τόξον γωρυτοῦ , καὶ ἐξεῖλετο φαρέτρης ὀστονόν . καθεῖλε μὲν οὖν τόξον ἡ γυνὴ πασσαλόφιν αὐτῷ γωρυτῷ · ἐξελοῦσα δὲ τὸν μὲν γωρυτόν , ὡς εἴκός , ἀφήκεν ἐκεῖ , γυμνὸν δὲ τὸ τόξον τοῖς μνηστήροσιν ἤγαγεν . ἅμα δὲ φησιν αὐτή , αἱ ἀμφίπολοι ἔφερον ὀγκιον , ἡ ὀγκίων παροξυντῶς . ὁ καὶ ἐφεμηνεύων φησιν · ἐνθα σιδηρος κειτο πολὺς καὶ χαλκός , ἀδύλια τοῖο ἀνακτος , ἤγουν τοῦ βασιλέως Ὀδυσσέως · ὡς ἐν τῷ τοιούτῳ κείσθαι κατὰ περιοχὴν καὶ τοὺς δηλω - θέντας πελέκας . ἐστι * δέ , φασιν , ὀγκιον ἀγγείον , ἐν ᾧ ἐκειντο ὀγκοι . λέγονται δέ , φασιν , ὀγκοι οἱ πύγωνες τῶν ἀκίδων , καθὰ δηλοὶ καὶ τὸ , ὡς οἷδε νυφόν τε καὶ ὀγχους ἐπὸς ἔοντας . ἐστι δέ , φασι , καὶ ἡ λέξις αὕτη τῶν ἁπαξ εἰρημένων παρὰ τῷ ποιητῇ · βουλόμενοι δὲ εἰπεῖν καὶ ὡς περιεκτικὴ λέξις ἐστὶ τὸ ὀγκιον , γράφουσιν ἄλλως γλαφυρώτερον , ὅτι συναντικόν ἐστι τῶν ὀγκῶν ἀγγεῖον , ὡς κρεῖον τὸ κρεωδόχον ἀγγεῖον . τοῦτο δὲ ἐναργέστερον ἄν ἴσως τὸ ὀγκιον καὶ κατὰ τὸ κρεῖον γράφεσθαι . τῶς γε μὴν ὀγκιον ἡ θήκη , φασί , τῶν ἀκίδων · καὶ εἴρηται , φασί , παρὰ τὸ ὀγκώδες εἶναι . Ἰστέον δὲ ὡς εἰ καὶ ἐχρὴν προσαρισπάσθαι τὴν λέξιν περιεκτικῶ τῷπὸ κατὰ τὸ ὠδεῖον καὶ τὸ μουσεῖον καὶ τὸ προσεχῶς ὠρθὲν κρεῖον , ἀλλ’ ἡ τῶν ἀντιγράφων παράδοσις , μὴ ἔχουσα οὕτως , οὐχ’ οἷα τέ ἐστι βίαν παθεῖν . ἐν μέντοι ῥητορικῶ λέξει καὶ εὔρηται τὸ ὀγκιον καὶ τῇ αἰ διαθόγγῳ παραληγόμενον . γράφει γὰρ , Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Φ . ὅτι ὄγκοι γωνίαι , καὶ ὄγκαιον ἀγγείων πλεκτὸν οἷον σφυρίς · ἐν ᾧ αἱ αἰχίδες τῶν θελῶν αἱ καὶ ὄγκοι , ὡς ἐν Ἰλιάδι . ὧδεν ἴσως , φησί , καὶ ὄγκος , ὁ κατὰ ἀλαζονείαν δηλαδή , ἐξ οὗ ἐγκαλλοῦθαι τὸ καυχᾶσθαι . Ἵστέον δὲ ὅτι * καὶ αὐτὸς ὁ ποιητὴς ἐφηνκένων τὸ ὄγκιον οὐκ ἀφχεται εἰπών , ἐνθα σιδηρος ἐκειτο πολύς καὶ χαλκός · ἀλλ᾿ ἐπῆγαγεν , ἀέθλια ἄνακτος , δηλῶν , ὅτι οὐχ᾿ ἀπλῶς σιδήρου καὶ χαλκοῦ δογείων τὸ ὄγκιον , ἀλλὰ καὶ τῶν χρησίμων τοῖς ἢ κατὰ μάχην ἢ ἄλλως ἀεθλεύουσιν . ἐνθα καὶ ὅσα τὸ , σιδηρος πολύς καὶ χαλκός , ὡς μὴ ἐξ ἀνάγκης ἀλλὰ τοῦ σιδήρου παρὰ τῷ ποιητῇ ἀντὶ τοῦ χαλκοῦ νοουμένου . ἰδοὺ γάρ ἐν τῷ νῦν δηλωθέντι ὄγκιῳ καὶ σιδηρὰ τινὰ ἐκιντο · ἐτὶ δὲ καὶ χαλκὰ , χρήσιμα καὶ αὐτὰ εἰς ἀέθλια . ὅτι δὲ ὄγκος οὐ μόνον , ὡς εἴρηται , ἀκὶς καὶ ἀλαζονεία δὲ μεταφορικῶς , ἀλλὰ καὶ ῥῆρος σταθμητι - κὸν , οὐκ ἔστιν ἀμφιβαλεῖν . ἔχει δὲ καὶ χρήσεις ἡ τοιαύτη λέξις . τὸ δὲ ἐξοχούσθαι καὶ τινὰ δηλοῖ ὄγκον εἶναι , σημαίνοντα διαπέτειαν καὶ ἄρσιν σωματικήν . ὧδεν ἴσως καὶ ὁ κατ᾿ ἀλαζονείαν ὄγκος , ὁ φυσῶν καὶ ἐξαιρῶν τοὺς ἀφρονας . Ὅτι παραμυλέων ὁ ποιητὴς καὶ ἐνταῦθα εὐμεθόδως ἱστο - ρίαν , ἵνα τὸν λόγον ἀνεγείρῃ ἐκ τῆς μονοειδοῦς ὑπιότητος , διηγεῖται περὶ τοῦ προσεχῶς ῥηθέν - τος τόξου , ὧδεν περιῆλθε τῷ Ὀδυσσῇ , καὶ ἄρχεται τῆς ἱστορίας οὕτω · τόξον καὶ φαρέτην ἰσόδοχος δῶρα , τὰ οἱ ξείνοι Λακωδαίμων δῶκε τυγξάσης Ἰφίτος Εὐρυτίδης , ἐπεισελὼς ἀδυνάτοιςιν · ὡν δὴ στίχων καὶ * ὑποκαταβὰς λέγω · τῷ δ᾿ ἐν Μεσσήμῃ ξυμβλητήριν ἀλληλοῦν . Ὀδυσσεὺς μὲν μετὰ χρόσιος , ἥγουν διὰ χρόος , ὁ περἀὐτῷ πᾶς δῆμος ὁρμιλε . μῆλα γὰρ ἐξ Ἰθάκης Μεσσηνιοὶ ἄνδρες ἄειραν , λησάμενοι δηλαδή , νηνυὶ πολυκλῦτοι τρηχόσια ἤδε νομῆας , τῶν ἔνεκα ἐξε - σήν πολλὴν ὁδὸν ἤλθεν Ὀδυσσεὺς , παιδνὸς ἔων . πρὸ γὰρ ἦκε πατὴρ ἄλλοι τε γέροντες . καὶ αὐτὴ μὲν ἡ αἰτία τοῦ ἐξ Ἰθάκης ὄντα τὸν Ὀδυσσέα ἐν Μεσσήμῃ εὑρεθῆναι . Ἰφίτος δέ , φησιν , ἵππους διζήμενος , αἱ οἱ ὤλοντο , δώδεκα θήλειαι , ὑπὸ δ᾿ ἡμίονοι ταλαεργοί . αἱ δὴ οἱ καὶ ἔπειτα φόνος καὶ μοῖρα γένοντο , ἐπειδὴ Λιὸς νιὸν ἀρίκετο καστεροθῡμον φῶτα Ἠρακλῆα μεγάλων ἐπιίστορα ἔχων . ὡς μὴν ξείνων ἔοντα πατέρανεν φ᾿ ἐνὶ οἴκῳ , σχέτλιος , οὐδὲ θεῶν ὅπιν ἠδίσσατο οὐδὲ τρα - πέζαν τὴν δὴ οἱ παρεθέμην , ἔπειτα δὲ πέμψε καὶ αὐτόν᾿ ἵππους δἀὐτὸς ἐχὲ κρατεροὺνυχας ἐν μεγάροισι . ταύτας τοίνυν , τὰς ῥηθείσας δηλαδή ἵππους , ἐρέων , τούτεστιν ἐρευνῶν , καὶ , ὡς ἀνωτέρω ἐφη , διζήμενος , ἐνταῦθα γὰρ μετὰ στίχους ὧκτῷ ἢ τῆς συντάξεως ἐστιν ἀπόδοσις , Ὀδυσηὶ συνήμπετο · δῶκε δὲ τόξον , ὁ πρὶν μὲν ἑφόρει μέγας Εὐρυτος · αὐτὰρ ὁ παῖδὶ κάλλιπεν ἀποθνήσκων ἐν δώμασιν ὑψηλοῖσι . τῷ δ᾿ Ὀδυσσεὺς ξίφος οὐν καὶ ἀλκιμον ἔγχος ἔδωκεν ἀρχήν * ξυνοσύνης προσχηδέος · οὐδὲ τραπέζῃ , τῇ κατὀἶκον , γνώστην ἀλληλῶν · πρὶν γὰρ Λιὸς νιὸς ἐπερσεν , ὡς ἐξοδέθη , τὸν Ἰφίτον , ὡς οἱ τόξον ἔδωκεν · ὁ , καθὰ προσῆρέθη , οὐ ποτε Ὀδυσσεὺς ἐρχόμενος πόλιμόνδε ἤγειτο , τούτεστιν ἐλάμβανεν · ἀλλἀὐτοῦ νυῆμα ξείνοις φιλοῖο κέισκετο ἐνὶ μεγάροισι , φόβει δὲ μιν ἦς ἐπὶ γαίης . ὡς εἴ γε μὴ τοῦτ᾿ ἦν , ἀλλ᾿ ἐπὶ Τροίαν ἦγε καὶ αὐτό , οὐκ εἴχεν ἂν ἄρτι τοιούτου τόξου πειθανύσασθαι , πάντων ἐν τῷ νόστῳ ἐκπεσῶν καὶ γυμνὸς αὐτὸς περισωθὲς . καὶ οὕτω μὲν διασάφη - σιν ὁ ποιητής , ὅπως ἐν Μεσσήμῃ συνήντησαν ὁ Ἰθακισιὸς τε παιδνὸς Ὀδυσσεὺς καὶ ὁ Θετταλὸς Εὐρυ - τίδης Ἰφίτος , εἴ γε Θετταλὸς καὶ Ὀμηρον καὶ ὁ Εὐρυτος , ὡς δηλοῖ τὸ , οἱ δἐἴχον Τρίκηνν καὶ Ἰθώ - μην καὶ Οἰγάλινν πόλιν Εὐνύτου Οἰγαλίης , ὡς καὶ φωνεῦται ἢ ὑπὸ Ἀπόλλωνος , ἐπεὶ προσκαλεῖτο ἐκείνον εἰς τοξίαν , ὡς ἐν τοῖς Φαιάξιιν ἐδήλωσεν Ὀδυσσεὺς · ἢ ὡς οἱ νεώτεροι φασιν , ὑπὸ Ἠρακλέος διὰ τὸν τῆς Θυατρός ἐκείνου Ἰόλης ἔρωτα , ὃν καὶ Σοφοκλῆς ἱστορεῖ . Τὰς δὲ ῥηθείσας ἵππους εἶχεν Ἠρακλῆς , οὐκ αὐτὸς ἢ λησάμενος ἢ ὑφιλόμενος , ἀλλ᾿ ἐτίρωθεν κλέμμα λαβών . Αὐτοθέσις γάρ , φασιν , ὁ Ἐρμού κλέψας τὰς Εὐρύτου ἵππους πέπρακε τῷ Ἠρακλεῖ . ὡς Εὐρύτος οὕτω φερωνύμως καλεῖται πα*ρὰ τὸ εὖ φύνειν , ὁ ἐστιν ἐλκεῖν τὸ τόξον · ἄριστος γὰρ ἦν ἐν τοξόταις · ἐξ οὗ φύνειν καὶ ὁ γυρωτὸς , ὡς ἐδόδεθη , γίνεται . Ὅρα δὲ κατὰ τὴν ῥηθείσαν ἱστορίαν , ὅτι ἀνέστρεψε καὶ αὐτὴν ὁ ποιητὴς οἰκείῳ ἔθει ἀκολουθῶν . ἦν γὰρ φῦσαι πρῶτον εἰπεῖν , διατὶ Ὀδυσσεὺς τε ἐξ Ἰθάκης εἰς Μεσσήμην ἤλθε καὶ Εὐρυτος ἐκ Θετταλίας , καὶ οὕτω καθ᾿ ἕξης προβῆναι . ὁ δὲ ἀναγκαίως προθεῖς ὡς ἐν λόγῳ προτάσιος τὸ δῶρον σχεῖν τὸν Ὀδυσσέα τὸ τόξον ἐκ τοῦ Ἰφίτου , εἶτα ὑποβάλλει τὰς ἀρχάς , ἐπεμ - βαλὼν ἐκ περισσού χάρων πολυμαθείας καὶ τὴν περὶ τῶν ἵππων ἱστορίαν καὶ τὴν περὶ τοῦ Ἠρακλέος ποιο - τητα καὶ ὑποθήκην περὶ ξενίας , ὡς μὴ δέον ὃν ἐξαμαρτίζαν αὐτήν , καὶ ἀντίδοσιν αὐθὶς ξίφους τοῦ ἐξ
Lemmas: θάλαμος καί ὑψηλός τις σανίς , ἔνθα γηλοὶ ἵστημι · οὖον μέγας δηλαδή τις · ἐν ὅς θυνώδια εἷμα κεῖμαι , καιμηλιωμένα δηλαδή καί αὐτός . εἰμί καί ὁ ποιητής ἐν ὁ , χαλκός τε χρονέω τε καί σίδηρος , ἐσῃργεν αὐτός , ὡς περ ἴσως καί ἄργυρος καί ἑς τις , οἷος δηλόω κάτταυθα ἐκ ὀλίγος ὁ πᾶς . ἐπί οὗτος δή ὁ σανίς Ράσα ὁ Πηνελόπη , ἐν ὀφεξαμένη ἀπό πάσσαλος αιωτος τόξον αὐτός γωρυτός , ὡς ὁ περιζέω φανός . ἔχω δέ καταυθι , φιλέω ἐπί γόνυ τίθημι , καλέω μῆλον λιγέως , ἐκ δέ ἔρρω τόξον * ἄναξ . ἐπί δέ τέρπω πολυδάκρυτος γόος διά ὁ , ὡς εἰκός , ἀνάμνησις ὁ ἀνήρ , ἔρχομαι εἰς ὁ μνηστήρ τόξον ἔχω ἐν χείρ παλίντονος ἠδέ φαρέτρα , ἢ καί πάλιν λέγω πολύς · ὀϊστός εἰμί , παρασημειόομαι ὁ πλήθος διά ὁ ἀναγκαῖος ἐν ὁ ἑξῆς εἰμί . οἰκονομικός δέ , φημί , ἐν θάλαμος ὁ τόξον ἀπόκειμαι , ἵνα τε μή ἀπόλλυμι κεῖμαι ἐν ὁ ἀνδρών πράγμα οὗτος , οὖον μάλιστα χρῄζω ὁ νῦν καιρός , καί ἵνα μή ὁ πάσχω ἀμελέω ἢ περί ὁ νεφρός ἢ κατά τίς ἕτερος μέρος · πρός δέ γε ὁ πειθανός φαίνω ἀπόκειμαι ὁ τοιοῦτος τόξον ὡς ξένιος ἐπί μνήμη φίλιος κατά ἔθος ἀρχαῖος . πάσσω δέ ὁ Ὀδυσσέας περιέρχομαι εἰς ξένος , ἐφεξῆς μετά ὀλίγος ὠθέω . ὁ δέ , καιμηλιος κεῖμαι , ἐτυμολογικός λύω . Πολύμητος δέ σίδηρος ἴσως μέν ὁ ἀκατέργαστος , περί ὅς πολύς εἰμί καμύιν , μάλιστα δέ ὁ εἰς ἔργον χαλκινθεὶς πολύς κάματος . εἰμί δέ καί στονόεις ξίφος εἰμί ὁ τοιοῦτος ἔργον , λέγω ὁ τοιοῦτος πολύμητος σίδηρος , διά οὖον πολύς εἄν κάμνω , ὁ εἰμί θάνατος , κατά ὁ , εὐδωλα κάμνω . ὁ δέ ἰοδόκος ἴσως παροξύνω διά ὁ μή * δηλόω πάσχω ὁποῖος τίς καί ὁ πρωτότοκος γυνή καί ἐπικός τοιοῦτος . ὁ δέ , πολύς δέ ἔνειμι ὀστόω , δηλωτικός εἰμί ὁ , τις λέγω φαρέτρα , ὅτι δηλαδή ὁ δοχεῖον ὁ οστοναω ὁ φθάνω διά εἷς δηλόω λέξις , ιοδοχος εἶπον . δηλόω δέ καί ἐνταῦθα ὁ κιβώτιον , ὡς καί ἐν Φαιάκιος . Θυνώδια δέ πόθεν γίγνομαι , προδηλόω . ὁ δέ ὀφεξαμένη ἀντί ὁ ἁπλόω , ἀνατείνω · ἐκ οὖον καί ὀργυιόομαι παρά Λυκόφρων . ἐκ πάσσαλος δέ τόξον ἀείρω , διότι καί πάσσαλος απιωρεω , ὁμοίως ὁ προδηλόω ὁ * λημοδοχος φράμῃ . ὁ δέ , αὐτός γωρυτός , Ἀττικός ἀντί ὁ σύν αὐτός γωρυτός . εἰμί δέ γωρυτός , ὡς ποῦ καί προσδηλόω , ὁ ὁ τόξον θήκη , ὡς χωρέω ὁ Όντον , ὁ εἰμί λύω τόξον , ἵνα ὁ γωρυτός , καί μεταλαμβάνω ὁ γάμμα γωρυτός . δῆλος δέ ὡς προῦ - ποκειμαι , καθά ὁ ὄνομαι τόξον ὁ ἐρύω · ὡς Ἀχαβίας · κραταιός αὐτός ἐρύω τόξον ὁ χείρ · οὗτος καί ὁ Όντου ὁ ἐρυστός · ὅθεν ἀφαιρέω μέν ὄνομαι , ἀπέρχομαι δέ ὁ σός Όντον · κατά ὁ , γιγνώσκω - Στος , γνωτός · καί , γνωστός οὐ ἄγνωστος · καί ἐκβολή ὁ ἡμίφωνος , γνωτός οὐ ἄγνωτος . οὗτος δέ καί Νήριστον ὄρος κατά ὁ ἀμφήριστος , καί ἐνδρομή ὁ σήμα , Νήριτος . ὅτι δέ θήκη καί , ὡς ὁ παλαιός φημί , ἔλυτρον τόξον ὁ γωρυτός , δηλόω οὖον μόνος ὁ , ὡς ὁ περιζέω , ἐρμηνεύω - Κῶς ὄρνυμι ἀντί ὁ πέριξ κεῖμαι καί περιέχω ἐντός , ἀλλά καί ὁ , ἐκ δέ ἔρρω τόξον ἄναξ , Ἥγουν ἐξαιρέω καί ἐκβάλλω γωρυτός · ὁ καί ὅμοιος εἰμί ὁ , ἐξαιρέω ὀστονὸν ἐν Ἰλιάς · τουνέστι ὁ φαρέτρα ἐξάγω . τατός γάρ τίς ὁ , ἐξαιρέω τόξον γωρυτός , καί ἐξαιρέω φαρέτρα ὀστονόν . καθαιρέω μέν οὖν τόξον ὁ γυνή πάσσαλος αὐτός γωρυτός · ἐξελαύνω δέ ὁ μέν γωρυτός , ὡς εἰκός , ἀφίημι ἐκεῖ , γυμνός δέ ὁ τόξον ὁ μνηστήρ ἄγω . ἅμα δέ φημί αὐτός , ὁ ἀμφίπολος φέρω ὄγκιον , ὁ ὄγκιον παροξύνω . ὁ καί ἐφεμηνεύων φημί · ἔνθα σίδηρος κεῖμαι πολύς καί χαλκός , ἀδύλια ὅς ἄναξ , ἤγουν ὁ βασιλεύς Ὀδυσσεύς · ὡς ἐν ὁ τοιοῦτος κεῖμαι κατά περιοχή καί ὁ δῆλος - θέω πελεκᾶς . εἰμί * δέ , φημί , ὄγκιον ἀγγεῖον , ἐν ὅς κεῖμαι ὄγκος . λέγω δέ , φημί , ὄγκος ὁ πυγή ὁ ἀκίς , καθά δηλόω καί ὁ , ὡς οἶδα νυφόν τε καί ὀγχέω ἐπόζω εἰμί . εἰμί δέ , φημί , καί ὁ λέξις οὗτος ὁ ἅπαξ εἴρω παρά ὁ ποιητής · βούλομαι δέ εἶπον καί ὡς περιεκτικός λέξις εἰμί ὁ ὄγκιον , γράφω ἄλλως γλαφυρός , ὅτι συναντικός εἰμί ὁ ὀγκόω ἀγγεῖον , ὡς κρείων ὁ κρεωδόχος ἀγγεῖον . οὗτος δέ ἐναργής ἄν ἴσως ὁ ὄγκιον καί κατά ὁ κρείων γράφω . Τῶς γε μήv ὄγκιον ὁ θήκη , φημί , ὁ ἀκίς · καί εἴρω , φημί , παρά ὁ ογκώδης εἰμί . ἰστέον δέ ὡς εἰμί καί χρή προσαρισπαω ὁ λέξις περιεκτικός τόπος κατά ὁ ᾠδεῖον καί ὁ μουσεῖον καί ὁ προσεχῶς ὄρνυμι κρείων , ἀλλά ὁ ὁ ἀντίγραφος παράδοσις , μή ἔχω οὕτως , οὐ οἷος τε εἰμί βία πάσχω . ἐν μέντοι ῥητορικός λέγω καί εὑρίσκω ὁ ὄγκιον καί ὁ ὁ διαθόγγῳ παραλήγω . γράφω γάρ , Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Φ . ὅτι ὄγκος γωνία , καί ὀγκαῖος ἀγγεῖον πλεκτός οἷος σπυρίς · ἐν ὅς ὁ αἰχίδες ὁ ἐθέλω ὁ καί ὄγκος , ὡς ἐν Ἰλιάς . ὧδε ἴσως , φημί , καί ὄγκος , ὁ κατά ἀλαζονεία δηλαδή , ἐκ ὅς εγκαλλουθαις ὁ καυχάομαι . ἰστέον δέ ὅτι * καί αὐτός ὁ ποιητής ἐφηνκένων ὁ ὄγκιον οὐ ἀφχεται εἶπον , ἔνθα σίδηρος κεῖμαι πολύς καί χαλκός · ἀλλά ἐπάγω , ἀέθλιος ἄναξ , δηλόω , ὅτι οὐ ἀπλόος σίδηρος καί χαλκός δογείων ὁ ὄγκιον , ἀλλά καί ὁ χρήσιμος ὁ ἢ κατά μάχη ἢ ἄλλως ἀθλεύω . ἔνθα καί ὅσος ὁ , σίδηρος πολύς καί χαλκός , ὡς μή ἐκ ἀνάγκη ἀλλά ὁ σίδηρος παρά ὁ ποιητής ἀντί ὁ χαλκός νοέω . ἰδού γάρ ἐν ὁ νῦν δηλόω ὄγκιον καί σίδηρος τις κινέω · τίμι δέ καί χάλκεος , χρήσιμος καί αὐτός εἰς ἀέθλιος . ὅτι δέ ὄγκος οὖον μόνος , ὡς εἴρω , ἀκίς καί ἀλαζονεία δέ μεταφορικός , ἀλλά καί ῥῆρος σταθμάω - κόος , οὐ εἰμί ἀμφιβάλλω . ἔχω δέ καί χρῆσις ὁ τοιοῦτος λέξις . ὁ δέ εξοχοω καί τις δηλόω ὄγκος εἰμί , σημαίνω διαπέτεια καί ἄρσις σωματικός . ὧδε ἴσως καί ὁ κατά ἀλαζονεία ὄγκος , ὁ φυσάω καί ἐξαιρέω ὁ ἄφρων . ὅτι2 παραμυλέων ὁ ποιητής καί ἐνταῦθα εὐμέθοδος ιστός - Ριάν , ἵνα ὁ λόγος ἀνεγείρω ἐκ ὁ μονοειδής υπιοτητη , διηγέομαι περί ὁ προσεχῶς εἴρω - ὅς τόξον , ὧδε περιέρχομαι ὁ ὀδύσσομαι , καί ἄρχω ὁ ἱστορία οὗτος · τόξον καί Φαρετήν ἰσόδοχος Δῶρα , ὁ ὁ ξένος Λακωδαίμων δίδωμι τυγχάνω Ἴφιτος Εὐρυτίδης , ἐπεισέρχομαι ἀδύνατος · ὡς δή στίχος καί * ὑποκαταβαίνω λέγω · ὁ δέ ἐν Μεσσήμῃ ξυμβλητήριν ἀλληλοῦν . Ὀδυσσεύς μέν μετά χροθεος , ἤγουν διά χρόος , ὁ περάω πᾶς δῆμος ὁρμιλε . μῆλον γάρ ἐκ Ἰθάκη Μεσσήνιος ἀνήρ ἀείρω , ληΐζομαι δηλαδή , νηνυὶ πολύκλυτος τρηχοθεος ἀδέω νομεύς , ὁ ἕνεκα ἔξω - σός πολύς ὁδός ἔρχομαι Ὀδυσσεύς , παιδνός ἐάω . πρό γάρ ἥκω πατήρ ἄλλος τε γέρων . καί αὐτός μέν ὁ αἰτία ὁ ἐκ Ἰθάκη εἰμί ὁ Ὀδυσσεύς ἐν Μεσσήμῃ εὑρίσκω . Ἴφιτος δέ , φημί , ἵππος δίζημαι , ὁ ὁ ὄλλυμι , δώδεκα θῆλυς , ὑπό δέ ἡμίονος ταλαεργός . ὁ δή ὁ καί ἔπειτα φόνος καί μοῖρα γίγνομαι , ἐπεί λίς νιον ἐρείκω καστεροθυμος φάος Ἡρακλῆς μέγας ἐπιίστωρ ἔχω . ὡς μήv ξένος ἔω πατέρανεν ἀπό ἐν οἶκος , σχέτλιος , οὐδέ θεός ὄπις ἠδίσσατο οὐδέ τρα - πέζα ὁ δή ὁ παρατίθημι , ἔπειτα δέ πέμπω καί αὐτός ἵππος δαύτος ἔχω κρατερουνυχαω ἐν μέγαρον . οὗτος τοίνυν , ὁ εἴρω δηλαδή ἵππος , εἴρω , τουτέστιν ἔρευνα , καί , ὡς ἀνωτέρω φημί , δίζημαι , ἐνταῦθα γάρ μετά στίχος ὅς ἢ ὁ σύνταξις εἰμί ἀπόδοσις , Ὀδυσσεύς συνάπτω · δίδωμι δέ τόξον , ὁ πρίν μέν φορέω μέγας Εὔρυτος · ἀτάρ ὁ παῖς καταλείπω ἀποθνήσκω ἐν δῶμα ὑψηλός . ὁ δέ Ὀδυσσεύς ξίφος ὀν καί ἄλκιμος ἔγχος δίδωμι ἀρχή * ξυνοσυνιημι προσκηδής · οὐδέ τράπεζα , ὁ κάτοικος , γνώστης ἀλλήλων · πρίν γάρ λίς νιος πέρθω , ὡς ἐκδίδωμι , ὁ Ἴφιτος , ὡς ὁ τόξον δίδωμι · ὁ , καθά προσαγορεύω , οὖον ποτός Ὀδυσσεύς ἐρχόμενος πόλιμόνδε ἡγέομαι , τουτέστιν λαμβάνω · αλλαυος νυῆμα ξένος φιλέω κινέω ἐν μέγαρον , φοβέω δέ ὅς εἰμί ἐπί γαῖα . ὡς εἰμί γε μή οὗτος εἰμί , ἀλλά ἐπί Τροία ἄγω καί αὐτός , οὐ ἔχω εἄν ἄρτι τοιοῦτος τόξον πείθω , πᾶς ἐν ὁ νόστος ἐκπίπτω καί γυμνός αὐτός περισῴζω . καί οὗτος μέν διασαφέω - βρόχος ὁ ποιητής , ὅπως ἐν Μεσσήμῃ συναντάω ὁ ιθακιθεος τε παιδνός Ὀδυσσεύς καί ὁ Θεσσαλός εὐρύς - τίς Ἴφιτος , εἰμί γε Θεσσαλός καί Ὅμηρος καί ὁ Εὔρυτος , ὡς δηλόω ὁ , ὁ εἶδον Τρίκη καί Ἰθώ - μείς καί Οἰγάλινν πόλις ευνυος Οἰγαλίης , ὡς καί φωνέω ἢ ὑπό Ἀπόλλων , ἐπεί προσκαλώ ἐκεῖνος εἰς τοξίας , ὡς ἐν ὁ Φαιάξιιν δηλόω Ὀδυσσεύς · ἢ ὡς ὁ νέος φημί , ὑπό Ἡρακλῆς διά ὁ ὁ Θυατρός ἐκεῖνος Ἰόλη Ἔρως , ὅς καί Σοφοκλῆς ἱστορέω . ὁ δέ εἴρω ἵππος ἔχω Ἡρακλῆς , οὐ αὐτός ἢ ληΐζομαι ἢ ὑφαιρέω , ἀλλά τιτρώσκω κλέμμα λαμβάνω . Αὐτοθέσις γάρ , φημί , ὁ Ἑρμῆς κλέπτω ὁ Εὔρυτος ἵππος πέρνημι ὁ Ἠρακλῆς . ὡς Εὔρυτος οὗτος φερώνυμος καλέω παρά ὁ εὕω φύω , ὁ εἰμί ἕλκω ὁ τόξον · ἀγαθός γάρ εἰμί ἐν τοξότης · ἐκ ὅς φύω καί ὁ γυρωτὸς , ὡς δίδωμι , γίγνομαι . Ὅρας δέ κατά ὁ εἴρω ἱστορία , ὅτι ἀναστρέφω καί αὐτός ὁ ποιητής οἰκεῖος ἔθος ἀκολουθέω . εἰμί γάρ φύω πρῶτος εἶπον , διατί Ὀδυσσεύς τε ἐκ Ἰθάκη εἰς Μεσσήμην ἔρχομαι καί Εὔρυτος ἐκ Θεσσαλία , καί οὗτος κατά έξειμι προβαίνω . ὁ δέ ἀναγκαῖος προτίθημι ὡς ἐν λόγος πρότασις ὁ δῶρον ἔχω ὁ Ὀδυσσεύς ὁ τόξον ἐκ ὁ Ἴφιτος , εἶτα ὑποβάλλω ὁ ἀρχή , ἐπιμε - βάλλω ἐκ περισσός Χάρων πολυμάθεια καί ὁ περί ὁ ἵππος ἱστορία καί ὁ περί ὁ Ἡρακλῆς ποῶ - τητάω καί ὑποθήκη περί Ξενίας , ὡς μή δήω ὅς εξαμαρτιζευς αὐτός , καί ἀντίδοσις αὐθίς ξίφος ὁ ἐκ