eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1895
’Οτι ’Αγελάου ὑπομεμφαμένου τὸν Τηλέμαχον ὡς μὴ ἐκτέντα τῇ μητρὶ γήμασθαι καὶ ταῦτα τοῦ ’Οδυσσέως κατ’ ἐκείνου εἰπεῖν οὐκέτι νοστίμου ὄντος , Τηλέμαχος ὄρχον ποιησάμενος ἠθικῶς καὶ τὰ τοῦ πατρὸς παθήματα ἠρίων · οὐ μὰ Ζῆν’ , ἔλεγε , καὶ αἴρεσα πατρὸς ἴμοιο , ὡς πον τῇλ’ ’Ιθάκης , ἢ ἐγθίται , ὡς καὶ προεχράφη , ἢ ἀλάληται , οὐ τι διατριβῶ μητρὸς γάμου , ἀλλὰ κελεύω γήμασθαι ψ κ’ ἐθέλησι , ποτὶ δ’ ἀσπετα δῶρα διδῶσι , τουτέστι , καὶ ὡς αὐτῇ πολλά διδῶσιν . ἀπὸ κοινοῦ γὰρ ληπτέων τὸ ὅς . αἰδοῦμαι δέ , ἠρίων , ἀκονυσαν ἀπὸ μεγάρου διεσθαι , τουτέστι διώξαι , μὴθ’ ἄναγκαίω · μὴ τοῦτο θεὸς τελέσει . καὶ ἐστιν ἐσχηματισμένος ὁ ὅλος οὗτος τοῦ Τηλεμάχου λόγος , ἐπίτηδες οὕτω λαλοῦντος οἷα σοφοῦ πρὸς ’Αἴλανον τὸν ὡς ἐφρέθη παιγνιμόνε . ἐπόμννται μὲν γὰρ τὰ τοῦ πατρὸς αἴρεα · ὧν τὰ μὲν φθάσαντα ἔμαθεν ἀπ’ ἐκείνου , τὰ δὲ ἄφρι βλέπει αὐτὸς . ἀνατρέψει δὲ τὸ μηκέτι νοστῖμον ἐκεῖνον εἶναι διὰ τοῦ , ἢ ἀλάληται , εἰ γὰρ ἀλάληται , πῶς δήλον , ὡς οὐ νοστήσει ; μαλλὸν δέ , εἰ περ ἀλάληται , ὡς νῦν ἀλλὰσθαι δοκεῖ , ἀληθὴς γὰρ ἄπασι φηνεῖται ὁ ἐν τῷ φαινομένῳ ξένῳ χρυ*πτόμενος ’Οδυσσεύς , πῶς οὐκέτι νοστήσει ἐστι ; καὶ ἄλλως δὲ εἰπεῖν , ἀνατρέπει τὸν ’Αγελάου δυστάδας ἐν τῷ , ὁ πον , ἤγουν ὡς ἴσως , ἢ ἐγθίται ἢ ἀλάληται · ὧν οὐδέτερον ἐστιν . ἢ γὰρ ἐν τῷ Τηλεμάχῳ περὶ τοῦ πατρὸς πείρα λύει τὸν διασταγμὸν παρὰ γε αὐτῷ . Τὸ δέ , μὴ διατριβέιν τὸν γάμον καὶ τὸ ἐξῆς , σαφῶς φράζει τὸ ἀληθές . ἐπισπεύδει γὰρ ὁ Τηλέμαχος γήμασθαι αὐτὴν ψ ἂν ἐθέλει καὶ ὡς ἂν πόροι πολλά . ἐθέλει δὲ ἐκεῖνη πάντως τὸν ’Οδυσσέα , ὡς αὐτὴ καὶ πάρεισι χαρισάμενος ἀσπετα , ὅσα δηλαδὴ ἐμελλον οἱ μνηστῆρες δάσασθαι . καὶ τὸ ἐχξῆς δὲ ἐσχημάτισται , ἤγουν τὸ , αἰδοῦμαι διεσθαι . πῶς γὰρ ὁ μὴ πρὸ τοῦτον τὴν μητέρα διώξας νῦν ἂν τοῦ πατρὸς παρόντος διώκοι αὐτὴν ; ’Εν δὲ τῷ , μὴ τοῦτο θεὸς τελέσει , μονοτονῶν λέγει , ὡς μὴ γένωτο διωχθήναι τὴν μητέρα καὶ οὕτως ἡμᾶς διεκφυγεῖν τὸν ὀλεθρον . καὶ οὕτω μὲν ἐσχηματισμένα τὰ τοῦ παιδός . τῶν δὲ μνηστῆρων οὐδεὶς ἐπέβαλε βαδύτερον , ἀλλ’ ἐχαιδίσαντες τῷ ἐπιφαινομένῳ καὶ χαρίτες γελῶσι . παρέπλαγξε γὰρ , ἠρίων , αὐτοῖς ’Αθῆνη τὸ νόημα , τουτέστιν ἡ ῥητορικὴ τοῦ λόγου δεινότης τυχικῶς ἐσχηματισμένη παρεπλάνησεν ἐκείνοις τὸν νοῦν μὴ διδυνημένοις γνῶναι τὸ ροῦ - λεμμα τοῦ ὄρχου καὶ διατοῦτο καὶ παρακινήσειν εἰς γέλωτα ὡς οἷα * μαθοῦσι τὸν θελητὸν αὐτοῖς γάμον . σημειωσάσθαι δὲ δεῖ , ὡς ἰδοὺ καὶ ἐνταῦθα σιδορισμένος οὗτος ὄρχος , ὁποίους καὶ ὁ τοῦ Τηλεμάχου πρόγονος ἔξεχαστο ’Αυτόλυκος . δήλον γὰρ , ὅτι ὁμῶσας ὁ παὶς μὴ διατρίχειν ἤγουν καταργεῖν καὶ παρακινεῖν τὸν μητρικὸν γάμον , ἀλλὰ κελεύειν γήμασθαι , ψ ἂν ἐθέλει , αὐτὸς μὲν εὑρεῖ , οὐ νοεῖται δὲ ὑπὸ τῶν πεπλανημένων τὰς φρένας , τί λέγειν βούλεται . Τὸ δέ , ψ ἂν ἐθέλη καὶ πλεῖστα πόρησιν , ὡς πρὸς τὸν λόγον τοῦ ’Αγελάου ἐφη ὁ παὶς · οὐ περ εἰπόντος χρήναι γήμασθαι τὴν γυναῖκα , ὡς ἄριστος καὶ πλεῖστα πόρησι , λέγει καὶ αὐτὸς οὕτω συμβουλεύεσθαι τῇ μητρὶ , αἱρου-738 μένη καὶ αὐτὴ πάντως τὸν ἄριστον , ὡς εἴη ἂν ’Οδυσσεύς . Μῦθος δὲ καὶ τῶν ἀναγκαίων ὁ βαιὸς καὶ ἀναγαστικός · ὅθεν καὶ ἀναγκαῖοι ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα πολεμισται . ἐστι μέντοι καὶ ἄλλως ποιητότερον ἢ λέξις καμένη ἐπὶ τῶν ἐπιτηδίων τισὶ καὶ χρησίμων . ἀναγκαῖοι γοῦν καὶ οἱ προσίζοντες κατὰ γένος . καὶ προσέφουσιν εἰς τοῦτο χρήσιν οἱ παλαιοὶ τοιαύτην · εὐτύχημα δ’ ἐστιν ὀλίγους τοὺς ἀναγκαίους ἔχειν , ὅ καὶ γνωμικῶς εἴρηται , ἵνα δηλαδὴ καὶ ὀλίγῃ ἢ περὶ αὐτῶν εἴη φροντίς . ’Οτι Τηλεμάχου εἰπόντος , ἃ προσέχως εἶπεν , ’Αθῆνη , ὡς προεδηλώθη , ἀβέστον γέλων ὤρσε μνηστῆρσι , παρέπλαγξε δὲ νόημα , ὡς καὶ τοῦτο ἐφρέθη . οἱ δ’ ἤδη γναθμοῖσι γελίων ἀλλοτρίοι - σιν , αἰμοφόρυντα δὲ δή κοῖα ἵσθιον · ὅσος δ’ ἄρα σφέων δακρύορμιν πίμπλαντο . γόον δ’ ὡέτο θυμός · τουτέστιν ἐφαντάζετο θρήνους ἢ ψυχή . ἐδήλου δὲ ταῦτα τῷ μαντικοῖς ὀμμασι βλέ - ποντι χέοντι αἵμάτων καὶ γόους καὶ δάκρυα , ὧν περιάσσονται οἱ κακοί · ὡς πον καὶ ἡ παρὰ Λυκόφρονι Κασάνδρα οἴ*μωγὴν αὐτὴ λέγει ἱνδάλλεσθαι μαντευσομένη τὰ ὑστερον τῶν Τρώων κακὰ . καὶ ὁ ἰκάριος δὲ καὶ συχνὸς ἐνταῦθα γέλως παρωμοσύνῃς σύμβολον ἦν . διὸ καὶ ὁ μάντις Θεσολύμε - νος τεθνησκομένους καὶ ὑπὸ ζῳφῆ γενησομένους αὐτοὺς προορῶν , ἃ δειλοὶ ἠρί , τί κακὸν τοδε πάσχετε ; νυκτὶ μὲν ὑμῖν εἰλάται κεφαλαὶ τε πρόσωπά τε νῆθε τε γόυνα · τουτέστιν , ἐκ κεφαλῆς ἐς πόδας ἐποτωμένοι φαινοῦθε κατὰ τοὺς ἐν ’Αἰδῇ ὄντας . οἰμωγὴ δὲ δέδη , τουτέστιν ἀνάπτεται , ὡς πον καὶ μάχη δέδη . διδάκνυνται δὲ παρειαί · αἵματι δ’ ἐφράδεται * τοῖχοι καλαὶ τε μεσόδμαι . εἰδώλων δὲ πλέον , τουτέστι πλήρες , προθύρου , πλείη δὲ καὶ αὐλή , ἱερῶν οὐ πρὸς ἥλιον , ἀλλ’ Ἐρεβόδε ὑπὸ ζόφον · ὁ περ ὁμοῖον ἐστι τῷ , εἰς ἑσπέραν ἢ Ἄνδην . ἥλιος δὲ οὐρανοῦ ἐξαπόλωλε , κακὴ δ’ ἐπιδέδρομεν ἀχλὺς . καὶ οὕτω μὲν ὁ * μάντις . αὐτοὶ δὲ καὶ πάλιν γελῶσιν , ὡς ἠρήθισται . ταῦτα δὲ ὡς ἀπὸ ἥλιον ἐκλιπεῖν ὁ σοφὸς μάντις καθορᾷ , ἵτε καὶ αἵματι ἂν ἔχαι τὰ τῆς φαιδῶος τῶν ἀκτίνων , ὡς καὶ τοὺς τοιχοὺς αἵματι δοκεῖν βαπτισθαι καὶ χρεῖα δὲ τοιούτω φρούσσεσθαι βάρματι . καὶ αὐτοὶ δὲ ὡς ἐν νυκτὶ ἐδόκουν εἶναι διὰ τὸ τιμικεντα ζοφῶδες τοῦ ἀέρος . ἵσως δὲ καὶ τὸν μάντιν , φασίν , αὐτὸς οἷον ἐνθουσιῶντα καὶ κάτοχον Ἀπόλλων Θεοφορή - τως προξλέπειν καὶ οὕτω προλέγειν ὡς τῷ οἴκῳ ἐμφαντα*ζόμενα τὰ μεικόν ὅσον ἐπισυμβήσόμενα . εἰ δὲ οἱ μνηστῆρες θαυμάζουσιν ἀποροῦντες , διὰτι μὴ καὶ αὐτοὶ ὁμοίως διορώσιν , ἔχουσιν ἀκούσαι καὶ αὐτοί , ὅτι ὀφθαλμοὺς μὲν , οἷς ὁρῶσι τὰ αἰσθητά , ἔχουσιν · ὡ δὲ διορῶνται τὰ νοερά , οἷς ἔχουσι . καὶ τῶν εἰδώλων δὲ ἡ ἑμφασὶς τὰς τῶν μνηστῶν ἑμμανιὰς ὑπᾶς ἰούσας ἤδη πρὸς Ἄϊδον ζόφον . ἢ δὲ τοῦ ἥλιον ἐκλείψης , καὶ προοδεῖχλοῦται , οὐκ ἀπίθανος , οἷα γνωμένη μὲν ἐν νομμανίᾳ , οὐ γνωσθείσα δὲ ἴσθως τισὶν ἀλλ’ ἢ μόνῳ τῷ φιλοσόφῳ καὶ μαντικῷ Θεοκλημένῳ , ὡς καὶ τὰ τοιαῦτα εἰδύτι . καὶ μήν τινες τὸ , ἥλιος οὐρανοῦ ἐξαπόλωλεν , οὐκ ἐνόησαν ἐπὶ τοῦ ἐκλιπεῖν , ἀλλ’ ὅτι τοῖς μνηστῆρων ὁ ἥλιος ἤδη ἐπικλοῖπεν ὡς τεθνησκομένοις , καθὰ καὶ Θόχριτος ἥλιον πάντα δεδευκὶν λέγει τῷ ἤδη θνησκοντι . Ἴστέον δὲ ὅτι τὸ , γναθμοὺς γελᾶν ἀλλοτρίοις , καὶ τὴν ἐπιπολάζα λέγεσθαι παροιμιαιῶς . τοὺς γὰρ τοι , ἐφ’ οἷς μὴ ἀξίον γελῶντας ἐκ θυμοῦ ἢ αὐχαρίας τιὸς , ξενας φαιὲν γελᾶν παραιεῖς , ὡς περ καὶ τοὺς πρὸς βίαν ἐσθιοντας ἀλλοτρίοις ἐσθιν γναθμοῖς , ὡς τῶν οἰκίων δήθεν ὀκνοῦντων . καὶ ἐστιν ὁ τοιούτος γελὼς ἐπὶ τὸς τις παρὰ τὸν σαυδύπον . καὶ ἄλλως δὲ φράσαι , τὸ μὴ * κατὰ προαίρεσιν , μηδὲ ἰδὼς ἐκρογοῦν μόριον , οὐδὲ μελὸς οἰκείον εἶναι λογιζομεθα · ὁ καὶ οἱ μνηστῆρες πάσχουσιν . ἐτι δὲ καὶ ἄλλως , σύμβολόν ἐστι τὸ ὁμήν τοῦ ἐξιστιχέσαι τοὺς μνηστῆρας ἐαυτῶν ὡς οἷον μηδὲ ἐν σώμασιν εἶναι . διὸ καὶ ἀπηλλοτριῶνται πῶς αὐτοὶ τε τῶν οἰκίων σωμάτων καὶ αὐτὰ ἐκείνων , ὡς δοκεῖν ὡς ἀλλοτρίοις γελᾶν γναθμοῖς . ὥσονται γὰρ ἤδη θάνατον αὐτοῖς αἱ ψυχαὶ καὶ ἁρμονίας φυσικῆς παραλύσιν καὶ μελῶν καὶ μερῶν ἀποξένωσιν . οὕτω καὶ τὸν μὴ μετὰ ἐπιθυμίας ἐσθιόντα στόματι ἀλλοτρίῳ φαμὶν ἐσθίειν . καὶ ὁ ἐν λόγος δὲ παρήχους ὁμοῖόν τι σωφροσίνῃ ἂν κατὰ τῆς ἀποῆς . οὕτω δὲ καὶ δι’ ἐλπίδα κακοῦ τινὸς βάρην περιπατῶν καὶ ὡς οὐκ ἂν ἐθελῇ . καὶ χεῖρα δὲ τις ἐπιβαλὼν ἔοργ πρὸς βίαν ἀλλοτρία εἴποι ἂν χειρὶ πρᾶξαι . οὐκ ἀφέξεταί δὲ τοιαύτῃ ἐνοισίᾳ οὐδὲ ὀφθαλ - μὸν , ὅτε βλέπει ἂ μὴ βούλεται . ἵσως δὲ τὸ , γναθμοὺς ἐγελῶν ἀλλοτρίοις , καὶ ὁμοῖον ἐστι τῷ , ἀχοεῖον ἐγέλασεν , ὁ ἐπὶ τῆς Πηελόπης εἴρηται . Τὸ δὲ γελίων πλεονασμὸν ἔχει τοῦ ἰῶτα , ὡς ἀπὸ τοῦ γελῶν , ἤρουν ἐγελῶν γενόμενον · ἐστι γὰρ γελῶν ὅημα , ὡς ὁρῶν , ροδὼν καὶ τὰ τοιαῦτα . διὸ καὶ γελῶντες ἐρεῖ ἐν τοῖς ἐξῆς · καὶ , αὐτὰρ ἐγὼ γελῶν καὶ τέρομαι · καὶ προῶν δὲ αἰ*θὶς γελῶντες εἴποι κατὰ ὁμοιον πλεονασμὸν , οἷα μὴ ἔχων εἰπεῖν γελῶντες μετὰ ἐκτάσεως τῆς λὼ συλλαβῆς . τὰ γὰρ διὰ τοῦ ὦν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύτονα μακροῦ θέλει ἔχειν τὴν προπαροληήνουςαν , ὡς τὸ μαμιῶν , ἡζῶν . τὸ δὲ γελῶν βαρχεῖα συλλαβὴ προπαροληῆται · ὅθεν διὰ προσθήκης τοῦ ἰῶτα ἢ τῆς παραληγοῦσης ἐκτασις γίνεται ὁμοίως τῷ , ἠγνύσσαν , ἠγνοήσαν , καὶ τῷ , ἀλωῶ , ἀλοιῶ · οἷον , ὅστεον ἄχρει ἀπηλοῖσε , καὶ τοῖς τοιούτοις . Αἱμοφόροντα δὲ χρεῖα τὰ αἱμοβαφή , ὁποία καὶ τὰ ὁμά . συγχέεται δὲ ἡ λέξις ἐκ τοῦ αἱματοφόροντα · ἄλλως γὰρ παρὰ τὸ αἷμα αἱμαφόροντα ὠφείλεν εἶναι . τοιούτον δὲ καὶ τὸ αἱμόφροντον καὶ τὸ αἱμοβαφεῖς καὶ αἱ παρὰ τῷ Λυκόφρονι αἱμόφροντοι μάχαι . δήλον δὲ καὶ ὅτι τὰ αἱματηρὰ σύμβολα οὐδὲν τι δηλοῦσιν αἰσίων , οὔτε τὴν ἐπ’ ἀληθείᾳ , οὔτε τὰ κατὰ ἑμφασιν · ὡν τοῦ μὲν δήλωσις αἱ ἐν Ἰλιάδι αἱματόσοσαι ψιάδες καὶ τὰ κατ’ αὐτάς , τὸν δὲ ἡ ἐνταῦθα μαντική θεωρία . συμφωνεῖ δὲ τῷ τοιούτῳ λόγῳ καὶ παροιμία λέγουσα ἐπὶ τῶν ἀδυνάτων τὸ , πρύτεροῦ αἷμα ὕσαι ἢ περ δηλαδὴ τὸδε τι γενήσεται . Τὸ δὲ εἰλῶται ἀντὶ τοῦ , κεκαλυμμένα εἰσιν , ὡς ἀπὸ τοῦ εἰλῶν · ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ἐπεῖλῶ καὶ εἰλὸς ὁ φολός . τὸ μέντοι εἰλῶν ἐκ * τοῦ εἰλῶ γίνεται κατὰ παρα - γωγὴν . ἔοιχε γὰρ πῶς χρήσι καὶ ἡ εἰλησας . Τὸ δὲ , οἰμωγὴ δέδη , τὸν ἐκ πολέμου δηλοῖ θρήνον . ἀπὸ τοῦ δαῖω γὰρ τὸ δέδην , ὅθεν καὶ δαὶς καὶ διὴς ὁ καυστερός πόλεμος , εἴτουν πυρόεις , ἤδη δὲ καὶ πύρινος κατὰ τὸ , πύρινος πόλεμος σφοδρὸς πᾶν Ῥωμαίων πρὸς Κελτιβήρας καὶ ἀδιά -
Lemmas: ’Οτι ’Αγελάου ὑπομέμφομαι ὁ Τηλέμαχος ὡς μή ἐκτείνω ὁ μήτηρ γαμέω καί οὗτος ὁ Ὀδυσσεύς κατά ἐκεῖνος εἶπον οὐκέτι νόστιμος εἰμί , Τηλέμαχος ὄρχος ποιέω ἠθικός καί ὁ ὁ πατήρ πάθημα ἠρίον · οὖον μά Ζήνη , λέγω , καί ἀείρω πατήρ ἴμοιο , ὡς πως τῆλε Ἰθάκη , ἢ εγθιος , ὡς καί προχράω , ἢ ἀλάομαι , οὖον τίς διατρίβω μήτηρ γάμος , ἀλλά κελεύω γαμέω ψ καί ἐθέλω , πρός δέ ἄσπετος Δῶρα δίδωμι , τουτέστι , καί ὡς αὐτός πολύς δίδωμι . ἀπό κοινός γάρ ληπτέος ὁ ὅς . αἰδέομαι δέ , ἠρίον , ακονυσα ἀπό μέγαρον δῖος , τουτέστι διώκω , μήτε ἀναγκαῖος · μή οὗτος θεός τελέω . καί εἰμί σχηματίζω ὁ ὅλος οὗτος ὁ Τηλέμαχος λόγος , ἐπίτηδες οὗτος λαλέω οἷος σοφός πρός ’Αἴλανον ὁ ὡς φέρω παιγνιμονος . ἐπόμνυμι μέν γάρ ὁ ὁ πατήρ αἴρεα · ὅς ὁ μέν φθάνω μανθάνω ἀπό ἐκεῖνος , ὁ δέ ἄφρος βλέπω αὐτός . ἀνατρέπω δέ ὁ μηκέτι νόστιμος ἐκεῖνος εἰμί διά ὁ , ἢ ἀλάομαι , εἰμί γάρ ἀλάομαι , πῶς δῆλος , ὡς οὖον νοστέω ; μαλλός δέ , εἰμί περ ἀλάομαι , ὡς νῦν ἀλλάσσω δοκέω , ἀληθής γάρ ἄπας φαίνω ὁ ἐν ὁ φαίνω ξένος χρυ*πτόμενος Ὀδυσσεύς , πῶς οὐκέτι νοστέω εἰμί ; καί ἄλλως δέ εἶπον , ἀνατρέπω ὁ ’Αγελάου δυστάδας ἐν ὁ , ὁ πως , ἤγουν ὡς ἴσως , ἢ εγθιος ἢ ἀλάομαι · ὅς οὐδέτερος εἰμί . ἢ γάρ ἐν ὁ Τηλέμαχος περί ὁ πατήρ πείρω λύω ὁ διασταγμὸν παρά γε αὐτός . ὁ δέ , μή διατρίβω ὁ γάμος καί ὁ ἑξῆς , σαφῶς φράζω ὁ ἀληθής . ἐπισπεύδω γάρ ὁ Τηλέμαχος γαμέω αὐτός ψ εἄν ἐθέλω καί ὡς εἄν πόρος πολύς . ἐθέλω δέ ἐκεῖνος πάντως ὁ Οδυσσεύς , ὡς αὐτός καί πάρειμι χαρίζομαι ἄσπετος , ὅσος δηλαδή μέλλω ὁ μνηστήρ δατέομαι . καί ὁ ἐξάγω δέ σχηματίζω , ἤγουν ὁ , αἰδέομαι δῖος . πῶς γάρ ὁ μή πρό οὗτος ὁ μήτηρ διώκω νῦν εἄν ὁ πατήρ πάρειμι διώκω αὐτός ; ’Εν δέ ὁ , μή οὗτος θεός τελέω , μονότονος λέγω , ὡς μή γίγνομαι διώκω ὁ μήτηρ καί οὕτως ἐγώ διεκφεύγω ὁ ὄλεθρος . καί οὗτος μέν σχηματίζω ὁ ὁ παῖς . ὁ δέ μνηστήρ οὐδείς ἐπιβάλλω βαδύς , ἀλλά εχαιδιατιμοω ὁ ἐπιφαίνω καί χάρις γελάω . παραπλάζω γάρ , ἠρίον , αὐτός Αθήνη ὁ νόημα , τουτέστιν ὁ ῥητορικός ὁ λόγος δεινότης τυχικός σχηματίζω παραπλανάω ἐκεῖνος ὁ νόος μή διδυνημένοις γιγνώσκω ὁ ῥόος - λέμμα ὁ ὄρχος καί διατοῦτο καί παρακίνησις εἰς γέλως ὡς οἷος * μανθάνω ὁ θελητός αὐτός γάμος . σημειόω δέ δεῖ , ὡς ἰδού καί ἐνταῦθα σιδορισμένος οὗτος ὄρχος , ὁποῖος καί ὁ ὁ Τηλέμαχος πρόγονος ἐξέχω Αὐτόλυκος . δῆλος γάρ , ὅτι ὁμόω ὁ παῖς μή διατριχεω ἤγουν καταργέω καί παρακινέω ὁ μητρικός γάμος , ἀλλά κελεύω γαμέω , ψ εἄν ἐθέλω , αὐτός μέν εὐρύς , οὖον νοέω δέ ὑπό ὁ πλανάω ὁ φρήν , τίς λέγω βούλομαι . ὁ δέ , ψ εἄν ἐθέλω καί πλεῖστος πόρω , ὡς πρός ὁ λόγος ὁ ’Αγελάου φημί ὁ παῖς · οὖον περ εἶπον χρή γαμέω ὁ γυνή , ὡς ἀγαθός καί πλεῖστος πόρησις , λέγω καί αὐτός οὗτος συμβουλεύω ὁ μήτηρ , αἱρέω μένω καί αὐτός πάντως ὁ ἀγαθός , ὡς εἰμί εἄν Ὀδυσσεύς . Μῦθος δέ καί ὁ ἀναγκαῖος ὁ βαιός καί ἀναγαστικός · ὅθεν καί ἀναγκαῖος ἐν ὁ μετά οὗτος πολεμιστής . εἰμί μέντοι καί ἄλλως ποῖος ἢ λέξις Καμένη ἐπί ὁ ἐπιτηδίων τις καί χρήσιμος . ἀναγκαῖος γοῦν καί ὁ προσίζω κατά γένος . καί προσφέρω εἰς οὗτος χρῆσις ὁ παλαιός τοιοῦτος · εὐτύχημα δέ εἰμί ὀλίγος ὁ ἀναγκαῖος ἔχω , ὅς καί γνωμικός εἴρω , ἵνα δηλαδή καί ὀλίγος ἢ περί αὐτός εἰμί φροντίς . ’Οτι Τηλέμαχος εἶπον , ὁ προσεχώς εἶπον , Αθήνη , ὡς προδηλόω , ἀβής Γέλων ὄρνυμι μνηστήρ , παραπλάζω δέ νόημα , ὡς καί οὗτος φέρω . ὁ δέ ἤδη γναθμός γέλιο ἀλλότριος - βρόχος , αιμοφορυειντα δέ δή ποῖος ἵσθιον · ὅσος δέ ἄρα ἐγώ δακρύορμιν πίμπλημι . γόος δέ οἴομαι θυμός · τουτέστιν φαντάζω θρῆνος ἢ ψυχή . δηλόω δέ οὗτος ὁ μαντικός ὄμμα βλέ - Πόντι χέω αἷμα καί γόος καί δάκρυ , ὅς περιάγω ὁ κακός · ὡς πως καί ὁ παρά Λυκόφρων Κασσάνδρα οἴ*μωγὴν αὐτός λέγω ἰνδάλλω μαντεύομαι ὁ ὕστερος ὁ Τρώς κακός . καί ὁ Ἰκάριος δέ καί συχνός ἐνταῦθα γέλως παρωμοσυνιημι σύμβολον εἰμί . διό καί ὁ μάντις θεσολυμος - Μύκονος θνῄσκω καί ὑπό ζῳφῆ γίγνομαι αὐτός προοράω , ὁ δειλός πλαγκ-τήρ , τίς κακός ὅδε πάσχω ; νύξ μέν σύ ἱλάσκομαι κεφαλή τε πρόσωπον τε νήθω τε γόνυ · τουτέστιν , ἐκ κεφαλή εἰς πούς ἐποτωμένοι φαίνω κατά ὁ ἐν ’Αἰδῇ εἰμί . οἰμωγή δέ Δέδη , τουτέστιν ἀνάπτω , ὡς πως καί μάχη Δέδη . διδακνυντ δέ παρειά · αἷμα δέ φράζω * τοῖχος κάλαις τε μεσόδμη . εἴδωλον δέ πλέω , τουτέστι πλήρης , πρόθυρον , πλεῖος δέ καί αὐλή , ἱερός οὖον πρός ἥλιος , ἀλλά Ἐρεβόδε ὑπό ζόφος · ὁ περ ὅμοιος εἰμί ὁ , εἰς ἑσπέρα ἢ Ἄνδης . ἥλιος δέ οὐρανός ἐξαπόλλυμι , κακός δέ ἐπιτρέχω ἀχλύς . καί οὗτος μέν ὁ * μάντις . αὐτός δέ καί πάλιν γελάω , ὡς ἐρεθίζω . οὗτος δέ ὡς ἀπό ἥλιος ἐκλείπω ὁ σοφός μάντις καθοράω , ἄθεμ-ις καί αἷμα εἄν ἔχω ὁ ὁ φαιζωος ὁ ἀκτίς , ὡς καί ὁ τοῖχος αἷμα δοκέω βαπτίζω καί χρεῖος δέ τοιοῦτος φρούσσεσθαι βάρματι . καί αὐτός δέ ὡς ἐν νύξ δοκέω εἰμί διά ὁ τιμικενταω ζοφώδης ὁ ἀήρ . ἴσως δέ καί ὁ μάντις , φημί , αὐτός οἷος ἐνθουσιάω καί κάτοχος Ἀπόλλων θεοφορέω - ὅς προσλέγω καί οὗτος προλέγω ὡς ὁ οἶκος ἐμφαντάζω ὁ Μέικον ὅσος ἐπισυμβαίνω . εἰμί δέ ὁ μνηστήρ θαυμάζω ἀπορέω , διατί μή καί αὐτός ὁμοίως διόρωσις , ἔχω ἀκούω καί αὐτός , ὅτι ὀφθαλμός μέν , ὅς ὁράω ὁ αἰσθητής , ἔχω · εἰμί δέ διοράω ὁ νοερός , ὅς ἔχω . καί ὁ εἴδωλον δέ ὁ ἔμφασις ὁ ὁ μνηστός ἑμμανιὰς ὑπάω εἶμι ἤδη πρός Ἄϊδος ζόφος . ἢ δέ ὁ ἥλιος έκλειψη , καί προδείκνυμι , οὐ ἀπίθανος , οἷος γιγνώσκω μέν ἐν νομμανίᾳ , οὖον γιγνώσκω δέ ἴσθως τις ἀλλά ἢ μόνος ὁ φιλόσοφος καί μαντικός Θεοκλημένῳ , ὡς καί ὁ τοιοῦτος εἰδύτι . καί μείς τις ὁ , ἥλιος οὐρανός ἐξαπόλλυμι , οὐ νοέω ἐπί ὁ ἐκλείπω , ἀλλά ὅτι ὁ μνηστήρ ὁ ἥλιος ἤδη ἐπικλέπτω ὡς θνῄσκω , καθά καί θοχριος ἥλιος πᾶς δείδω λέγω ὁ ἤδη θνῄσκω . ἰστέον δέ ὅτι ὁ , γναθμός γελάω ἀλλότριος , καί ὁ ἐπιπολάζω λέγω παροιμιαιῶς . ὁ γάρ ὅς , ἐπί ὅς μή ἄξιος γελάω ἐκ θυμός ἢ αὐχαρίας σός , ξένος φημί γελάω παραιεῖς , ὡς περ καί ὁ πρός βία ἐσθίω ἀλλότριος ἐσθίω γναθμός , ὡς ὁ οἰκίον δήθεν ὀκνέω . καί εἰμί ὁ τοιούτος γελάω ἐπί τός τις παρά ὁ σαυδυπως . καί ἄλλως δέ φράζω , ὁ μή * κατά προαίρεσις , μηδέ οἶδα ἐκρογοῦν μόριον , οὐδέ μέλος οἰκέω εἰμί λογίζομαι · ὁ καί ὁ μνηστήρ πάσχω . ἔτι δέ καί ἄλλως , σύμβολος εἰμί ὁ ὁμός ὁ εξιστιχεζω ὁ μνηστήρ ἑαυτοῦ ὡς οἷος μηδέ ἐν σῶμα εἰμί . διό καί ἀπαλλοτριόω πῶς αὐτός τε ὁ οἰκίον σῶμα καί αὐτός ἐκεῖνος , ὡς δοκέω ὡς ἀλλότριος γελάω γναθμός . ὠθέω γάρ ἤδη θάνατος αὐτός ὁ ψυχή καί ἁρμονία φυσικός παράλυσις καί μέλος καί μέρος ἀποξένωσις . οὗτος καί ὁ μή μετά ἐπιθυμία ἐσθίω στόμα ἀλλότριος φημί ἐσθίω . καί ὁ ἐν λόγος δέ πάρηχος ὅμοιος τίς σωφροσίνῃ εἄν κατά ὁ ἀφίημι . οὗτος δέ καί διά ἐλπίς κακός τις βάρη περιπατέω καί ὡς οὐ εἄν ἐθέλω . καί χείρ δέ τις ἐπιβάλλω ἔργω πρός βία ἀλλότριος εἶπον εἄν χείρ πράσσω . οὐ ἀπέχω δέ τοιοῦτος ενοισιον οὐδέ ὀφθαλ - πορθμός , ὅτε βλέπω ὅς μή βούλομαι . ἴσως δέ ὁ , γναθμός γελάω ἀλλότριος , καί ὅμοιος εἰμί ὁ , ἠχέω γελάω , ὁ ἐπί ὁ Πηελόπης εἴρω . ὁ δέ γέλιο πλεονασμός ἔχω ὁ ἰῶτα , ὡς ἀπό ὁ γελάω , ἀρόω γελάω γίγνομαι · εἰμί γάρ γελάω ὅημα , ὡς ὁράω , ῥοδέα καί ὁ τοιοῦτος . διό καί γελάω εἴρω ἐν ὁ ἑξῆς · καί , ἀτάρ ἐγώ γελάω καί τείρω · καί πρόειμι δέ αἰ*θὶς γελάω εἶπον κατά ὅμοιος πλεονασμός , οἷος μή ἔχω εἶπον γελάω μετά ἔκτασις ὁ λῶ συλλαβή . ὁ γάρ διά ὁ οὖν ὑπέρ δύο συλλαβή βαρύτονος μακρός ἐθέλω ἔχω ὁ προπαροληήνουςαν , ὡς ὁ μαμία , ζῶ . ὁ δέ γελάω βαρχεῖα συλλαβή προπαροληῆται · ὅθεν διά προσθήκη ὁ ἰῶτα ἢ ὁ παραλήγω ἔκτασις γίγνομαι ὁμοίως ὁ , ἄγνυμι , ἀγνοέω , καί ὁ , ἁλίσκομαι , ἀλοιάω · οἷος , ὀστέον ἄχρει ἀπαλοάω , καί ὁ τοιοῦτος . Αἱμοφόρος δέ χρεῖος ὁ αἱμοβαφής , ὁποῖος καί ὁ ὁμός . συγχέω δέ ὁ λέξις ἐκ ὁ αιματοφοροειντα · ἄλλως γάρ παρά ὁ αἷμα αιμαφοροειντα ὀφείλω εἰμί . τοιοῦτος δέ καί ὁ αἱμόφροντον καί ὁ αἱμοβαφής καί ὁ παρά ὁ Λυκόφρων αἱμόφροντοι μάχη . δῆλος δέ καί ὅτι ὁ αἱματηρός σύμβολον οὐδείς τίς δηλόω Αἰσίων , οὔτε ὁ ἐπί ἀλήθεια , οὔτε ὁ κατά ἔμφασις · ὡς ὁ μέν δήλωσις ὁ ἐν Ἰλιάς αιματοσοσος ψιάς καί ὁ κατά αὐτός , ὁ δέ ὁ ἐνταῦθα μαντικός θεωρία . συμφωνέω δέ ὁ τοιοῦτος λόγος καί παροιμία λέγω ἐπί ὁ ἀδύνατος ὁ , πρυτερεω αἷμα ὕω ἢ περ δηλαδή ὅδε τίς γίγνομαι . ὁ δέ Εἱλώτης ἀντί ὁ , καλύπτω εἰμί , ὡς ἀπό ὁ εἴλω · ἀπό ὅς καί ὁ ἐπειλέω καί εἴλω ὁ Φόλος . ὁ μέντοι εἴλω ἐκ * ὁ εἴλω γίγνομαι κατά παρά - γωγή . οἴχω γάρ πῶς χρῆσις καί ὁ εἴλω . ὁ δέ , οἰμωγή Δέδη , ὁ ἐκ πόλεμος δηλόω θρῆνος . ἀπό ὁ δαίω γάρ ὁ δέδη , ὅθεν καί δαίς καί Διῆς ὁ καυστερός πόλεμος , εἴτουν πυρόω , ἤδη δέ καί πύρινος κατά ὁ , πύρινος πόλεμος σφοδρός πᾶς Ῥωμαῖος πρός Κελτιβήρας καί ἀδιός -