eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1827
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Ρ . πῆμα προσήγαγε δαιτὸς ἄνιην · στήθ᾽ οὕτως ἐς μέσον ἐμὴς ἀπάνευθε τραπέζης , μὴ τάχα πικρὴν Αἰ - γυπτὸν καὶ Κύπρον ἴκῃαι ἢ καὶ * ἴδηαι · ὡς τις θαρσαλέος καὶ ἀναιδὴς ἔσοι προΐκτης . ἐξείης πάντεσσι παρίστασαι · οἱ δὲ διδοῦσι μαχαιδίως · ἐπεὶ οὐ τις ἐπίσχεσις οὐδ᾽ ἐλεητὸς ἀλλοτρίων χαρίσασθαι , ἐπὶ πάρα πολλὰ ἑκάστῳ . καὶ οὕτω μὲν ὁ Ἀντίνοος . Ὀδυσεὺς δὲ ἀναχωρήσας , ἧσθον ἀνὰ πόδα χωρή*σας , ἔφη · ὦ πόποι , οὐκ ἄρα σοὶ γ᾽ ἐπ᾽ εἶδει καὶ φρένες ἦσαν · οὐ δὴ γ᾽ ἂν ἐξ οἴκου σῷ ἐπιστάτῃ οὐδ᾽ ἄλα δοίης , ὃς νῦν ἀλλοτρίοισι παρίμενος , οὐ τί μοι ἐτὶης σίτου ἀποπροειλὼν δόμεναι · τὰ δὲ πολλὰ πάρεισιν . ἐπὶ τούτοις χολώσατο κηρόθι μᾶλλον Ἀντίνοος , καὶ μιν ὑπὸδρα ἰδὼν ἔφη · νῦν δὴ σε οὐκέτι καλὰ , ἧσθον καλῶς , δι᾽ ἐκ μεγάροιο γ᾽ ὅιῳ ἄνῃ ἀναχωρή - σιν , ὥτε δὴ καὶ ὀνίδεα βάξαις . ὡς δρ ἔφη . καὶ θοήνυν ἑλὼν βάλε δεξιὸν ὤμον , πρυ - μνότατον κατὰ νῶτον · ὁ δ᾽ ἐστάθη ἧύτε πέτρῃ ἔμπε*δον , οὐδ᾽ ἄρα μιν σφῆλε βέλος Ἀντινόιο · ἀλλ᾽ ἀκένων κίνησε κάρῃ βυσσοδομοιῶν · ἄμ᾽ δ᾽ ἐπ᾽ οὐδὸν ἰὼν κατ᾽ ἄρ ἐξετο , καὶ δ᾽ ἄρα πήρην θήκεν ἐϋπλῆιν . καὶ εἰπὼν τοῖς μνηστήροισι , κέχλυτέ μεν ὄφρ᾽ εἴπω , καὶ ἴσθι , ἐπάγει · οὐ μὰν οὗτ᾽ ἄχος ἐστὶ μετὰ φρεσὶν οὔτε τι πένθος , ὁπότ᾽ ἄνῃρ περὶ οἴσῳ μαχεύμενος κτεάτεσσι βλίεται ἢ περὶ βουοὶν ἢ ἀργεντῆσιν ὄκισιν . αὕτάρ ἐμ᾽ Ἀντίνοος βάλε γαστέρος εἷνεκα λυγρῆς οἰλομένης . εἶτα ἴσμαι,νείων τὸ οἰλομένῃς φροσίν · ἢ πολλὰ κακ᾽ ἀνθρώποισι δίδασιν . ἀλλ᾽ εἰ πον πτωχὸν γε θεοὶ καὶ Ἐρυνύς εἰσιν , Ἀντίνοον * πρὸ γάμοιο τέλος θανάτιο κιχεῖν . καὶ ὁ Ἀντί - νοος ἀπιλησάμενος ἐπάνευς τέως τὴν ὀργήν . Ἰστίον δὲ ὅτι τὸ , τὶς δαίμων τόδε πῆμα προσήγαγε δαιτὸς ἄνιην , λύπην δηλοῖ ἐπὶ κακῷ δαιτυμόνι . Τὸ δὲ ἄνιη δαιτὸς , εἰληπται ἀπὸ τοῦ , πτω - χὸν ἄνιηρόν , ὁ πρὸ ὀλίγων κείται . Τὸ δὲ , στήθι ἐς μέσον , ἐπίτηδες Ἀντίνοος ἐθέλει , ὡς ἂν ἐκ διαστήματος ἀξιόλογος γένηται ἢ κατὰ τοῦ Ὀδυσεὺς βολή . Ἐν δὲ τῷ , πικρὴν Αἰγυπτὸν καὶ Κύπρον , ὅρα μὴ ποτε ἡ παλαιὰ παρατήρησις διαπίπτῃ , ὡς θηλυκῶς ἐνταῦθα τῆς Αἰ - γύπτου λεχθείσης , ἵνα μὴ κατὰ τοὺς ἀριερόνους σημειωσαμένους ἀρσενικὸς μόνον εἴδηι ὁ ποιητὴς Αἰγυπτὸν τὸν Νεῖλον , ἀλλὰ καὶ χώραν ὀμωνύμως ἢ καὶ πόλιν . καὶ ἔχει λόγον τοῦτο οὐχὶχίστα , ἵνα δύο στίχων ἐφεξῆς καμένων , ἐν οἷς ὁ μὲν ἔχει τὸ , Αἰγυπτόνδε ἰέναι δολιχὴν ὁδόν , ὁ δὲ τὸ , στήσα δ᾽ ἐν Αἰγύπτῳ ποταμῷ νέας , Αἰγυπτος μὲν ἀπλῶς ἡ χώρα ἢ καὶ ἡ πόλις εἴη , ὁ δὲ μετὰ προσθή - κης Αἰγυπτος ποταμὸς τὸν Νεῖλον δηλοῖ . Αὐτὸ δὲ τὸ , μὴ τάχα πικρὴν Αἰγυπτὸν καὶ Κύπρον ἴκῃαι ἢ ἴδηαι θν*μικῶς ῥηθέν , οὐκ εὐδιανόητον μὲν ἀπλῶς οὕτως ἐστὶ , δηλοῖ δὲ , ὡς ἐπὶ κακῷ τοῦ ξένου ἔσται τὸ περὶ Αἰγύπτου καὶ Κύπρου ἀργηθεῖσθαι , ὡς ἵκετο ἐκεῖ καὶ εἶδε τὰ ἐκεῖ . Τὸ δὲ ὡς τις θαρσαλέος ἔσοι , ἀντὶ τοῦ λίαν θαρσαλέος · γραφήναι γὰρ αὐτὸ διὰ μικροῦ ὁ ἀσύνθετος τοῖς Ὁμηρικῶς λαμβάνουσιν ἐπὶ ἀορίστων τὸ ὃς τις . Τὸ δὲ πάντεσσι παρίστασαι , ματαία αἰτίασις , ὁποία τὰ τοῦ θυμοῦ . τί γὰρ ἂν ἄλλο καὶ ποιήσῃ ὁ πτωχεύων ; Τὸ δὲ , οἱ δὲ διδοῦσι μαχαι - δίως , εὐλογισανῆς δήθεν μέμαρσι αἰτιωμένη τὸ μάτηρ δαπανᾶν . Τὸ δὲ , ἐπεὶ οὐ τις ἐπί - σχεσις , ὀνειδισμὸς ἐστιν , ὡς μὴ φειδομένων τῶν μνηστήρων ἐπὶ τοῖς ἀλλοτρίοις . τούτῳ δ᾽ ἀκόλουθον καὶ τὸ , οὐδ᾽ ἐλεητὸς ἀλλοτρίων χαρίσασθαι , ἧσθον οὐδεμία φειδὼ δωρεῖσθαι τὰ ἀλλότρια , ὁ περ αὐτὸς μὴ ποιὼν ἀγαθὸν τι δήθεν ποιεῖν ἔοικε . πρὸς ὁ καλῶς ἀκούει ὡς ἐκ περιτροπῆς καὶ στροφῆς τοῦ τοιού - του ἐπιχειρήματος τὸ , οὐ δὴ γ᾽ ἂν ἐξ οἴκου δοίης τι , ὃς ἐκ τῶν ἀλλοτρίων οὐδὲν δίδως . Τὸ δὲ , ἐπεὶ πάρα πολλὰ ἑκάστῳ , φθόνον ἔχει καὶ φειδωλίαν ὑπολοῦν , ὡς οἱα μεριζομένου τοῦ Ἀντινόου , εἰ πολλὰ ἑκάστῳ πάρεισιν . οἷοινι γάρ , φησιν , ὡς εἰ περ ὀλίγα παρέκειντο , οὐκ ἂν διεδίδοντο . Τὸ δὲ , οὐκ ἄρα σοὶ γ᾽ ἐπ᾽ εἶδει καὶ φρένες ἦσαν , λέγοιτο μὲν ἂν πρὸς πάντα λαμπρόν μὲν * ἴδειν , μμπτὸν δὲ φρονεῖν . ἐναντιοῦται δὲ πρὸς τὸ , οὐ μὲν μοι δοκεῖς ὁ κάκιστος Ἀχαιῶν εἶναι , ἀλλ᾽ ὁ ἀριστος , ὁ περ εἴπεν Ὀδυσεὺς ῥητορικῶς , ὥτε μὴ πω δεδοίμαχε τὸν Ἀντίνοον , οὐκ εἰπὼν ὅτι ἀριστος εἰ , ἀλλ᾽ ἐνδοιαστικῶς , ὅτι δοκεῖς μοι τοιούτος . μέρος δὲ ἀπροσύνης ἐν αὐτῷ καὶ τὸ ἀναιδῆ προΐκτην τῶν ξένον εἰπεῖν , ὡς πᾶσι παριστάμενον καὶ αἰτοῦντα , ὁ περ ἄλλως ἢ περίρουν Πηνελόπῃ χοῦσι , ἐν οἷς ἔοι , ὅτι κακὸν αἰδοῦς ἀλήτης , ὡς τοιούτου τοῦ Ὀδυσεὺς φαινομένου αὐτῇ . οὕτως ἐναν - τίας δόξαις οἱ ἄνθρωποι ἐν πολλοῖς μεριζόμεθα . Ἐπιστάτην δὲ τὸν ἐπαίτην λέγει νῦν παρὰ τὸ ἐρίστασθαι . οἱ δὲ παλαιοὶ τὴν λέξιν καὶ ἐπὶ παιδαγωγοῦ καὶ παιδοτρίβου οἴδασιν τεθεῖσθαι .
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Ρ . πῆμα προσάγω δαίς ἀνίημι · στῆθος οὕτως εἰς μέσος ἐμέω ἀπάνευθε τράπεζα , μή τάχα πικρός ὁ - γυπτὸν καί Κύπρος ἱκνέομαι ἢ καί * ὁράω · ὡς τις θαρσαλέος καί ἀναιδής εἰσίημι προΐκτης . ἐξίημι πᾶς παρίστημι · ὁ δέ δίδωμι μαχαιδιαω · ἐπεί οὖον τις ἐπίσχεσις οὐδέ ἐλεητός ἀλλότριος χαρίζομαι , ἐπί πάρα πολύς ἕκαστος . καί οὗτος μέν ὁ Ἀντίνοος . Ὀδυσσεύς δέ ἀναχωρέω , ἵημι ἀνά πούς χωρέω , φημί · εἰμί πόποι , οὐ ἄρα σύ γε ἐπί εἶδος καί φρήν εἰμί · οὖον δή γε εἄν ἐκ οἶκος σός ἐπιστάτης οὐδέ Ἄλας δήω , ὅς νῦν ἀλλότριος παρίημι , οὖον τίς ἐγώ τίω σῖτος αποπροαιρεω δίδωμι · ὁ δέ πολύς πάρειμι . ἐπί οὗτος χολόω κηρόθι μᾶλλον Ἀντίνοος , καί ὅς ὑπόδρα εἶδον φημί · νῦν δή σύ οὐκέτι καλός , ἵημι καλῶς , διά ἐκ μέγαρον γε οἶος Ἄνη ἀναχωρέω - βρόχος , ὥτε δή καί ὀνίς βάζω . ὡς δραχμή φημί . καί θοανυω αἱρέω βάλλω δεξιός ὦμος , πρυ - μνός κατά νῶτον · ὁ δέ ἵστημι ἠΰτε πέτρα ἐμπεδάω , οὐδέ ἄρα ὅς σφῆλε βέλος Ἀντίνος · ἀλλά ἀκένων κινέω κάρη βυσσοδομοιον · ἅμα δέ ἐπί οὐδός1 εἶμι κατά ἄρα ἐξίημι , καί δέ ἄρα πήρα τίθημι ἐϋπλῆιν . καί εἶπον ὁ μνηστήρ , κλύω μέν ὄφρα εἶπον , καί εἰμί , ἐπάγω · οὖον μήν οὗτος ἄχος εἰμί μετά φρήν οὔτε τίς πένθος , ὁπότε ἀνήρ περί οἶσος μάχομαι κτέανον βλιετης ἢ περί βοῦς ἢ ἀργεντῆσιν ὄκισιν . αὐτάρ ἐγώ Ἀντίνοος βάλλω γαστήρ ἕνεκα λυγρός οιλομενω . εἶτα ἴσμαι,νείων ὁ οιλομενω φροσίν · ἢ πολύς κακός ἄνθρωπος δίδημι . ἀλλά εἰμί πως πτωχός γε θεός καί Ἐρυνύς εἰμί , Ἀντίνοος * πρό γάμος τέλος θάνατος κιχάνω . καί ὁ ἀντί - νόος ἀπειλέω πανεύω τέως ὁ ὀργή . ἱστίον δέ ὅτι ὁ , τις δαίμων ὅδε πῆμα προσάγω δαίς ἀνίημι , λύπη δηλόω ἐπί κακός δαιτυμών . ὁ δέ ἀνίημι δαίς , λαμβάνω ἀπό ὁ , πέτομαι - Χον ἄνιος , ὁ πρό ὀλίγος κεῖμαι . ὁ δέ , ἵστημι εἰς μέσος , ἐπίτηδες Ἀντίνοος ἐθέλω , ὡς εἄν ἐκ διάστημα ἀξιόλογος γίγνομαι ἢ κατά ὁ Ὀδυσσεύς βολή . ἐν δέ ὁ , πικρός Αἴγυπτος καί Κύπρος , ὁράω μή ποτός ὁ παλαιός παρατήρησις διαπίπτω , ὡς θηλυκός ἐνταῦθα ὁ ὁ - γύπτος λέγω , ἵνα μή κατά ὁ αριερονοος σημειόω ἀρσενικός μόνος ὁράω ὁ ποιητής Αἴγυπτος ὁ Νεῖλος , ἀλλά καί χώρα ὁμώνυμος ἢ καί πόλις . καί ἔχω λόγος οὗτος οὐχὶχίστα , ἵνα δύο στίχος ἐφεξῆς καμένος , ἐν ὅς ὁ μέν ἔχω ὁ , Αἴγυπτος εἶμι δολιχός ὁδός , ὁ δέ ὁ , ἵστημι δέ ἐν Αἴγυπτος ποταμός νέος , Αἴγυπτος μέν ἀπλόος ὁ χώρα ἢ καί ὁ πόλις εἰμί , ὁ δέ μετά προστίθημι - κέω Αἴγυπτος ποταμός ὁ Νεῖλος δηλόω . αὐτός δέ ὁ , μή τάχα πικρός Αἴγυπτος καί Κύπρος ἱκνέομαι ἢ ὁράω θν*μικῶς εἴρω , οὐ εὐδιανόητος μέν ἀπλόος οὕτως εἰμί , δηλόω δέ , ὡς ἐπί κακός ὁ ξένος εἰμί ὁ περί Αἴγυπτος καί Κύπρος ἀργέω , ὡς ἱκνέομαι ἐκεῖ καί ὁράω ὁ ἐκεῖ . ὁ δέ ὡς τις θαρσαλέος εἰσίημι , ἀντί ὁ λίαν θαρσαλέος · γράφω γάρ αὐτός διά μικρός ὁ ἀσύνθετος ὁ ὁμηρικός λαμβάνω ἐπί ἀόριστος ὁ ὅς τις . ὁ δέ πᾶς παρίστημι , μάταιος αἰτίασις , ὁποῖος ὁ ὁ θυμός . τίς γάρ εἄν ἄλλος καί ποιέω ὁ πτωχεύω ; ὁ δέ , ὁ δέ δίδωμι μάχη - διάω , εὐλογίζω δήθεν μέμαρσι αἰτιάομαι ὁ μήτηρ δαπανάω . ὁ δέ , ἐπεί οὖον τις ἐπί - σχέσις , ὀνειδισμός εἰμί , ὡς μή φείδομαι ὁ μνηστήρ ἐπί ὁ ἀλλότριος . οὗτος δέ ἀκόλουθος καί ὁ , οὐδέ ἐλεητός ἀλλότριος χαρίζομαι , ἵημι οὐδείς φειδώ δωρέω ὁ ἀλλότριος , ὁ περ αὐτός μή ποιέω ἀγαθός τίς δήθεν ποιέω ἔοικα . πρός ὁ καλῶς ἀκούω ὡς ἐκ περιτροπή καί στροφή ὁ οιὁ - ὁ ἐπιχείρημα ὁ , οὖον δή γε εἄν ἐκ οἶκος δήω τίς , ὅς ἐκ ὁ ἀλλότριος οὐδείς δίδωμι . ὁ δέ , ἐπεί πάρα πολύς ἕκαστος , φθόνος ἔχω καί φειδωλία ὑπολύω , ὡς οἶος μερίζω ὁ Ἀντίνοος , εἰμί πολύς ἕκαστος πάρειμι . οἷος γάρ , φημί , ὡς εἰμί περ ὀλίγος παράκειμαι , οὐ εἄν διαδίδωμι . ὁ δέ , οὐ ἄρα σύ γε ἐπί εἶδος καί φρήν εἰμί , λέγω μέν εἄν πρός πᾶς λαμπρός μέν * ὁράω , μμπτὸν δέ φρονέω . ἐναντιόομαι δέ πρός ὁ , οὖον μέν ἐγώ δοκέω ὁ κακός Ἀχαιός εἰμί , ἀλλά ὁ ἀριστος , ὁ περ εἶπον Ὀδυσσεύς ῥητορικός , ὥτε μή πω δεδοιμαχος ὁ Ἀντίνοος , οὐ εἶπον ὅτι ἀριστος εἰμί , ἀλλά ἐνδοιαστικῶς , ὅτι δοκέω ἐγώ τοιούτος . μέρος δέ απροσυνιημι ἐν αὐτός καί ὁ ἀναιδής προΐκτης ὁ ξένος εἶπον , ὡς πᾶς παρίστημι καί αἰτέω , ὁ περ ἄλλως ἢ περιροος Πηνελόπη χόω , ἐν ὅς εἰμί , ὅτι κακός αἰδώς ἀλήτης , ὡς τοιοῦτος ὁ Ὀδυσσεύς φαίνω αὐτός . οὕτως ἐναν - Τίας δόξα ὁ ἄνθρωπος ἐν πολύς μερίζω . Ἐπιστάτης δέ ὁ ἐπαίτης λέγω νῦν παρά ὁ ἐρίζω . ὁ δέ παλαιός ὁ λέξις καί ἐπί παιδαγωγός καί παιδοτρίβης οἶδα τίθημι .