eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1948
δύνασθαι τὰ τοιαῦτα ἡ Ἥρα , ἐπεὶ καὶ ἀλλαχῶ ἡ αὐτῇ , ἥρα πῖνα βαθεῖαν , ἥγουσ ἀορασίαν ὁμ - χλώδῃ ἐπιπίπτειν ἐποίει πολλήν · καὶ τοίνυν ὡς περ ἐκεὶ πρὸ καιροῦ ἐνομοῆθη νὺξ , ὡς τῆς ἡμέρας κατὰ τι ὁμιχρυνθείσης , οὕτως ἐνταῦθα δοκῆσις ἠλθεν , ὡς ἑορόθη , τοῦ δολιχὴν πλέον τοῦ συνήθους τὴν νύκτα γενέσθαι . Περάτην δὲ ἅπαξ ἐνταῦθα φησὶν ὁ ποιητὴς κατὰ γένος θηλυκόν · καὶ δηλοῖ ἡ λέξις τὸ πέρας τοῦ Ὠκεανοῦ νῦν οὐ τὸ ἀνατολικόν , ἀλλὰ μᾶλλον τὸ δυτικόν , δι’ οὗ ἐμελλεν ἡ νὺς διῦθεν σωματικῶς κατελθεῖν , ὡς ἂν ἐτέρωθεν ἀνέλθῃ ἡ Ἥώς · διὸ καὶ ὁ ποιητὴς εἶπε · νύκτα μὲν ἐν περάτῃ σχέθε , τὴν κατὰ δύσιν δηλαδή , Ἥω δ’ αὐτὲ ἐπ’ Ὠκεανῷ τῷ κατὰ ἀνατολὴν , ὥστε μήτε ταύτην ἀνα - δύναί μήτε ἐκείνην καταδύναί , ἵνα οὕτω μέρη κατὰ χώραν τὸ σχῆμα τῆς ἡῆς . καὶ ἔστι πρὸς ταύτην τὴν ἐννοιαν ταυτὸν ἡ περάτη καὶ τὸ πέρας τοῦ Ὠκεανοῦ κατὰ τε δύσιν κατὰ τε ἀνατολὴν , εἰ καὶ νῦν ὁ ποιητὴς δυτικὴν περάτην φησὶ . Σημειοῦνται δὲ οἱ παλαιοὶ τὸν ποιητὴν ἐξ ἰδίου προσώπου λέγειν ἀπ’ Ὠκεανοῦ τὴν Ἥω ἀνατέλλειν διὰ γε τόπον ἐνὸς , ἐνθα ἐπιχωρητῶν Εὐμαῖος τῷ Μελανθίῳ χρημα - μένῳ ἔφη · οὐδὲ σε ἱριγένεια παρ’ Ὠκεανοῦ λύσει ἐπερχομένη . ἐκεῖ γὰρ οὐ καθ’ ἑαυτὸν ὁ ποιητὴς τοῦτο φησίν , ἀλλ’ Εὐμαίῳ τὸν λόγον ἀνατίθησι . Τὸ δέ , ῥύσατο ἐπ’ Ὠκεανῷ , οὐ κατὰ τὸ ῥύσατο καὶ ἐσώσεν εἴρηται , ἀλλὰ κώλυσιν τινα δηλοῖ · διὸ καὶ ἐδύσεν ἐξυμνευθῆναι τὴν λέξιν ἐν τῷ , οὐδὲ ἂς ἵππους ξυνῦνυσθαι * ωκύποδας . Ὁ δὲ Λάμπος καὶ ὁ Φαέθων εὐφυῶς πλάτ - τονται εἰς ξυνωρίδα τῆς Ἥως διὰ τὸ κατ’ ἐκείνην λαμπρόν . οὕτω καὶ τῷ Ἡλίῳ βουκολοῦντες ἐν Θησα - κία νῦμφαι εὐπλόκαμοι Φαέθοντά τε Λαμπετὴν τε . ὁ τοιοῦτος δὲ νοῦς καὶ Φαέθοντα οὐ μόνον Ἥλιον λέγει ἐπιθετικῶς , ἀλλὰ καὶ Ἡλιον υἱὸν κατὰ προσωπομίαν . καὶ Ὀμηρος μὲν οὕτω ξυνωρίδα ὑποξύνυσιν τῇ Ἥοι , Λυκόφρων δὲ καὶ ἕτεροὶ μονόπωλον τὴν Ἥω πλάττοντες πηγάσω αὐτὴν ἐποχοῦσι πτερωτῷ ἵππῳ , ὃν ὄχον ἐκείνη μεθὸ τὸν Βελλεροφόντην αὐτὸς εἰς τὸ ἀλήϊον πεδίον ἀπεσείσατο . πῶλοι δὲ ἄγουσι τὴν Ἥω πρὸς ἑμασιν τοῦ νεάζειν καὶ μάλιστα τὰ κατὰ τὸν ὀρθρον αὐτῆς ἀρχὴν ὄντα ἡμέρας · διὸ καὶ ἕαρος ἀκμὴ ἀναλογεῖ ὁ τοιοῦτος καιρός , ὅθεν καὶ ἥρ λέγεται , ὡς περ αὐ πάλιν φθινοπωρινῷ γήρα ἢ καὶ χειμερίῳ τὰ πρὸς ἑσπέραν εἰκάζουτ’ ἄν . Ὅτι ἐπὶ τῶν πρὸς τοὺς φθάσσας κακοὺς καὶ ἄλλα παραδοκούντων ἠθῆσεται τὸ , οὐ πω πάντων ἐπὶ πειράτα ἀέθλων ἠλθουσι , ἀλλ’ ἐπ’ ὀπισθον ἀμέτρητος πόνος ἔστι πολλὸς καὶ χαλεπός , τὸν ἐμὲ χρόν πάντα τελῆσαι . Ὀδυσεὺς δὲ τοῦτο λέγει διὰ τὸν ἀρεξὴς πόνον , ὃν ἀεθλεύσει κατὰ τὴν ἐν Αἴδου μαντείαν τοῦ Τειρεσίου χάριν τιμῆς τοῦ Προσδιδῶνος , ὡς καὶ τῇ γυναικὶ ἀφηγήσεται . Πόνος δὲ ἀμέτρητος , ὃν οὐκ ἔστι μετρήσαι , μᾶλλον δ’ εἰπεῖν ἀναμετρήσαι κατὰ τὸ , ὅλην ἀναμετρήσαιμι Χάρυβδιν . Ἱστέον δὲ ὡς καὶ ἐνταῦθα ὁ ποιητὴς ἀρχὴν λόγου θέμενος τὸν γὰρ σύνδεσμον , ἀποδίδωσιν αὐτὸν συνήθως διὰ τοῦ ἀλλὰ εἰπών · ὦ γύναι , οὐ * γὰρ πω πάντων ἐπὶ πειράτα καὶ ἐξῆς , εἴτα μετὰ στίχους ἐξ ἐπαγωγῶν · ἀλλ’ ἔρχεν λέκτρονδε καὶ ἐξῆς . δῆλον δὲ ὅτι σμικρῶς φράζει ὁ ποιητὴς τὸ , ἀλλ’ ἔρχεν λέκτρονδ’ ἴομεν , γύναι , ὕφρα καὶ ἤδη ὕπνῳ ὑπὸ γλυκερῷ ταρπώμεθα κοιμηθέντες . ὡσαύτως καὶ τὸ , εὐνὴ μὲν δή σοι γε τότ’ ἕσται , ὅπότε θύμῳ σὺ ἐθέλεις , ἐπεὶ ἄρ σε θεὸς ποίησεν ἰκάσθαι . ὁμοίως καὶ τὸ , ἐπεὶ οὖν φιλότιπος ἐταρίστην ἑοταινῆς , τετράσθην μύθοισι πρὸς ἀλλήλους ἐνέποντες τὰ καὶ τὰ . οὕτω δὲ καὶ τὸ , ἐπεὶ ἀμφότεροὶ πολυήρατον ἰξόμεθα εὐνήν . καὶ τὸ , ἀσπά*σιοι λέκτρον παλαιοῦ θεομὸν ἴζοντο . ἐν δὲ τούτοις κείται καὶ τὸ ἐνέποντες δι’ ἐνὸς φωνικῶς ἢ κατὰ στίχον ἄρχουσαι . Ὅρα δὲ καὶ ὅτι τὸ ταρπῆναι γενικῇ πρὸ ὀλίγων συνταχθέν ἐνταῦθα καὶ ἄλλως φράζεται ἐν τῷ , ταρπώμεθα ὕπνῳ ὑπὸ γλυ - κερῷ . καὶ ὅτι ἀπλοῖχως καὶ κοινώτερον κείται τὸ ἐποίησεν ἐν τῷ , ἐπεὶ ἄρ σε θεὸς ποίησεν ἰκάσθαι . Ὅτι φίλος ζητῶν μαθεῖν ἐκ τινος ἂ μέλλει κακοπαθεῖν ἐρωτήσει ἂν οὕτω κατὰ τὴν Πηνελόπην · εἴτ’ ἄγε μοι τὸν ἀειθλον , ἐπεὶ καὶ ὀπισθεν οἶω πεῖσομαι , αὐτίκα δ’ ἔστι δαήμεναι οὐ τι χέρσιον . ὁ δὲ * ἐρωτηθεὶς ἐρεῖ ἂν τὸ τοῦ Ὀδυσσέως · δαμονίη , τί δή με μᾶλ’ ὀτρῦ - νουσα κελύεις εἰπέμεν ; αὐτὰρ ἐγὼ μυθήσομαι , οὐδ’ ἐπικεύσω . οὐ μὲν τοι θυμὸς κεχαρήσεται · οὐδὲ γὰρ αὐτὸς χαίρω , ἐπεὶ μάλα πολλὰ καὶ ἐξῆς τὰ χρησιμεύοντα . Ὅρα δ’ ἐνταῦθα τὸ κεχαρή - σεται πα*ρεχθέν ἐκ τοῦ χαίρω . οὐ ὁ μέλλων χαρῶ κοινώτερον . ὡς δή μέλλων ἀναδραμὼν εἰς περισπώ - μενον ἐνεστῶτα τὸν , χαρῶ χαρήσω , ποιεῖ τὸ κεχαρήσομαι , ὁ χρόνον ἔστι μετ’ ὀλίγον μέλλοντος .
Lemmas: δύναμαι ὁ τοιοῦτος ὁ Ἥρα , ἐπεί καί ἀλλάσσω ὁ αὐτός , Ἥρα πίνω βαθύς , Ἡγοῦς ἀορασία ωμ - χλώδῃ ἐπιπίπτω ποιέω πολύς · καί τοίνυν ὡς περ ἐπεί πρό καιρός ενομοηθος νύξ , ὡς ὁ ἡμέρα κατά τίς ομιχρυνθεισος , οὕτως ἐνταῦθα δόκησις ἔρχομαι , ὡς ὁράω , ὁ δολιχός πλέω ὁ συνήθης ὁ νύξ γίγνομαι . Περάτης δέ ἅπαξ ἐνταῦθα φημί ὁ ποιητής κατά γένος θηλυκός · καί δηλόω ὁ λέξις ὁ πέρας ὁ Ὠκεανός νῦν οὖον ὁ ἀνατολικός , ἀλλά μᾶλλον ὁ δυτικός , διά ὅς μέλλω ὁ ὗς διαθέω σωματικός κατέρχομαι , ὡς εἄν ἑτέρωθεν ἀνέρχομαι ὁ Ἠώς · διό καί ὁ ποιητής εἶπον · νύξ μέν ἐν περάτης ἔχω , ὁ κατά δύσις δηλαδή , Ἠώς δέ αὐτός ἐπί Ὠκεανός ὁ κατά ἀνατολή , ὥστε μήτε οὗτος ἀνα - δύο μήτε ἐκεῖνος καταδύω , ἵνα οὗτος μέρος κατά χώρα ὁ σχῆμα ὁ ἄγω . καί εἰμί πρός οὗτος ὁ ἔννοια τατός ὁ περάτης καί ὁ πέρας ὁ Ὠκεανός κατά τε δύσις κατά τε ἀνατολή , εἰμί καί νῦν ὁ ποιητής δυτικός περάτης φημί . σημειόω δέ ὁ παλαιός ὁ ποιητής ἐκ ἴδιος πρόσωπον λέγω ἀπό Ὠκεανός ὁ Ἠώς ἀνατέλλω διά γε τόπος εἷς , ἔνθα ἐπιχωρέω Εὐμαῖος ὁ Μελάνθιος χρῆμα - μένος φημί · οὐδέ σύ ιριγενειον παρά Ὠκεανός λύω ἐπέρχομαι . ἐκεῖ γάρ οὖον κατά ἑαυτοῦ ὁ ποιητής οὗτος φημί , ἀλλά Εὔμαιος ὁ λόγος ἀνατίθημι . ὁ δέ , ἐρύω ἐπί Ὠκεανός , οὖον κατά ὁ ἐρύω καί σῴζω εἴρω , ἀλλά κώλυσις τις δηλόω · διό καί δύο ἐξυμνευθῆναι ὁ λέξις ἐν ὁ , οὐδέ ὅς ἵππος συννεύω * ὠκύπους . ὁ δέ Λάμπος καί ὁ Φαέθων εὐφυής πλάτος - Τοντάι εἰς συνωρίς ὁ Ἠώς διά ὁ κατά ἐκεῖνος λαμπρός . οὗτος καί ὁ Ἥλιος βουκολέω ἐν Θησα - κία νύμφη εὐπλόκαμος Φαέθων τε λαμπέτης τε . ὁ τοιοῦτος δέ νόος καί Φαέθων οὖον μόνος Ἥλιος λέγω ἐπιθετικός , ἀλλά καί Ἥλιος υἱός κατά προσωποεις . καί Ὅμηρος μέν οὗτος συνωρίς ὑποξύνω ὁ Ἠώς , Λυκόφρων δέ καί ἕτερος μονόπωλος ὁ Ἠώς πλάσσω Πήγασος αὐτός ἐποχέω πτερωτός ἵππος , ὅς ὄχος ἐκεῖνος μεθό ὁ Βελλεροφόντης αὐτός εἰς ὁ ἀλἥιον πεδίον ἀποσείω . πῶλος δέ ἄγω ὁ Ἠώς πρός ἑμασιν ὁ νεάζω καί μάλιστα ὁ κατά ὁ ὄρθρος αὐτός ἀρχή εἰμί ἡμέρα · διό καί ἔαρ ἀκμή ἀναλογέω ὁ τοιοῦτος καιρός , ὅθεν καί ἔαρ λέγω , ὡς περ αὖος πάλιν φθινοπωρινός γῆρας ἢ καί Χειμέριον ὁ πρός ἑσπέρα εἰκάζω ἄν . ὅτι2 ἐπί ὁ πρός ὁ φθάνω κακός καί ἄλλος παραδοκέω ἵημι ὁ , οὖον πω πᾶς ἐπί πειρατής ἆθλος ἔρχομαι , ἀλλά ἐπί ὀπίζω ἀμέτρητος πόνος εἰμί πολύς καί χαλεπός , ὁ ἐγώ χρῷ πᾶς τελέω . Ὀδυσσεύς δέ οὗτος λέγω διά ὁ ἀρεξὴς πόνος , ὅς ἀθλεύω κατά ὁ ἐν ᾍδης μαντεῖος ὁ Τειρεσίας χάρις τιμή ὁ Προσδιδῶνος , ὡς καί ὁ γυνή ἀφηγέομαι . Πόνος δέ ἀμέτρητος , ὅς οὐ εἰμί μετρέω , μᾶλλον δέ εἶπον ἀναμετρέω κατά ὁ , ὅλος ἀναμετρέω Χάρυβδις . ἰστέον δέ ὡς καί ἐνταῦθα ὁ ποιητής ἀρχή λόγος τίθημι ὁ γάρ σύνδεσμος , ἀποδίδωμι αὐτός συνήθης διά ὁ ἀλλά εἶπον · εἰμί γυνή , οὖον * γάρ πω πᾶς ἐπί πειρατής καί ἑξῆς , εἴτα̅ μετά στίχος ἐκ ἐπαγωγή · ἀλλά ἔρχομαι λέκτρον καί ἑξῆς . δῆλος δέ ὅτι μικρός φράζω ὁ ποιητής ὁ , ἀλλά ἔρχομαι λέκτρον εἶμι , γυνή , ὕφρα καί ἤδη ὕπνος ὑπό γλυκερός τέρπω κοιμάω . ὡσαύτως καί ὁ , εὐνή μέν δή σύ γε τότε ἕννυμι , ὁπότε θύμος σύ ἐθέλω , ἐπεί ἄρα σύ θεός ποιέω ἱκάνω . ὁμοίως καί ὁ , ἐπεί οὖν φίλος τηρίζω εοταινεος , τετράζω μῦθος πρός ἀλλήλων ἐνέπω ὁ καί ὁ . οὗτος δέ καί ὁ , ἐπεί ἀμφότερος πολυήρατος ἱκνέομαι εὐνή . καί ὁ , ἀσπάσιος λέκτρον παλαιός θεομὸν ἵζω . ἐν δέ οὗτος κεῖμαι καί ὁ ἐνέπω διά εἷς φωνικός ἢ κατά στίχος ἄρχω . Ὅρας δέ καί ὅτι ὁ τέρπω γενικός πρό ὀλίγος συντάσσω ἐνταῦθα καί ἄλλως φράζω ἐν ὁ , τέρπω ὕπνος ὑπό γλυ - κείρω . καί ὅτι ἀπλοῖχως καί κοινός κεῖμαι ὁ ποιέω ἐν ὁ , ἐπεί ἄρα σύ θεός ποιέω ἱκάνω . ὅτι2 φίλος ζητέω μανθάνω ἐκ τις ὅς μέλλω κακοπαθέω ἐρωτάω εἄν οὗτος κατά ὁ Πηνελόπη · ἔτι ἄγω ἐγώ ὁ ἀειθλον , ἐπεί καί ὄπισθεν οἶος πείθω , αὐτίκα δέ εἰμί ἐδάην οὖον τίς χέρσις . ὁ δέ * ἐρωτάω εἴρω εἄν ὁ ὁ Ὀδυσσεύς · δαμάζω , τίς δή ἐγώ μῆλον ὀτρῦ - νέω κέλλω εἶπον ; ἀτάρ ἐγώ μύω , οὐδέ ἐπικεύθω . οὖον μέν ὅς θυμός χαίρω · οὐδέ γάρ αὐτός χαίρω , ἐπεί μάλα πολύς καί ἑξῆς ὁ χρησιμεύω . Ὅρας δέ ἐνταῦθα ὁ χαίρω - σέτα παρέχω ἐκ ὁ χαίρω . οὖον ὁ μέλλω χαίρω κοινός . ὡς δή μέλλω ἀνατρέχω εἰς περισπάω - μένω ἐνίστημι ὁ , χαίρω χαίρω , ποιέω ὁ χαίρω , ὁ χρόνος εἰμί μετά ὀλίγος μέλλω .