eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1868
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Τ . ἐκ τοῦ φίλος ὁμοίως τῷ , κάλλος καλλίων . κεῖται δὲ που καὶ ἀλλαχοῦ παρὰ τῷ ποιητῇ . τοῦτ᾽ εἶναι τὸ ὑπερ - θετικὸν παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν τῷ , φιλήστων ἐχόντων . Ἰστέον δὲ ὅτι ἀρχεται καὶ ὁ ῥηθεὶς λόγος τῷ ποιητῇ ἀπὸ τοῦ γὰρ συνδέσμου · κεῖνε φίλε , οὐ γὰρ πῶ τις ἄνηρ καὶ ἐξὴς , ὡς ἐγράφη προσεχῶς . ἡ δὲ ἀπόδοσις αὐτοῦ μετὰ στίχους τρεῖς ἐν τῷ , ἐστι δὲ μοι γοητὸς καὶ ἐξὴς , ἵνα λέγῃ , ὡς ἐπεὶ οὐ πῶ τις κατὰ σὲ πεπαιμένος ἄνηρ ἦλθεν , ἐστι δὲ μοι γραὺς τοιαῦδε ἀπονύμφουσα σε . Ὅτι πᾶν ἀστείως Ὀμηρος ποιεῖ τὴν Πηνελόπην ἐκ τοῦ παρατιγόντος εἰπούσης τῇ μαίᾳ Εὐρύκλειαν νόμια ἐρεθι - στικὸν αὐτῆς εἰς τὸ τὸν ξένον περιφυλάσσεσθαι ἀχρι*βῶς , μεθοδεύσας καὶ τοῦτο δεξιῶς ἐπ᾽ ἀναγνωρι - σμῷ τοῦ Ὀδυσσέως . φησὶ γὰρ · νῦν οὐ σὺ ἀνακτὸς ὀμῆλκε . καὶ που Ὀδυσσεὺς ἤδη τοιούτῳ ἐστὶ πόδας , τοῖός δέ τε χείρας . οὐχ᾽ ὅτι τοιούτος ἦν φύσει , ἀλλ᾽ ἴσως νῦν τοιούτος διὰ κάκωσιν , οἷοι τινὲς καὶ οἱ προφήτῃντες ὠμογέροντες . διὸ καὶ ἐπάγει γνωμικόν · αἰῶνα γὰρ ἐν κακότητι βροτοὶ κατα - γηράσκουσι . Καὶ Ὀμηρος μὲν οὕτω φυσικῶς εἶπε . Θεόκριτος δέ , ὡς καὶ προεγράφη , τὸ Ὀμηρικὸν αἴγα εἰς μίαν ἡμέραν ὁρίσας φησίν · οἱ ποθοῦντες ἐν ἄματι γηράσκουσι . Παίζει δέ , καὶ ὁ * καμικὸς διὰ τινος γραός , καθά καὶ αὐτὸ ἐγράφη , πολλὰν ἐκείνην ταχὺ διὰ μιᾶς ἡμέρας γενέσθαι λέγων ὑπὸ δήθεν ἀλγούσης τινός . ὁ δὲ Λιβάνιος καὶ αὐτὸς ἐντεῦθεν ποιεῖν λέγει κατὰ σχῆμα ὑποβολῆς , ὡς ὑπὸ λῦτης ἐσχάτης καὶ πολλὰς ἐξαιτήσας ἔφνεσα . Ὅρα δὲ * ὅτι Ὀμηρος μὲν κακότητα νῦν λέγει τὴν κάκωσιν , Πεισ - δος δ᾽ ἐπὶ κακίας τὴν λέξιν τιθέσιν ἐν τῷ , τὴν μέντοι κακότητα καὶ ἱλαδὸν ἐστιν ἐλεῆσθαι . Ἰστέον δὲ καὶ ὅτι ἐπὶ τῷ ῥηθέντι λόγῳ τῆς Πηνελόπης πάντως ἂν Ὀδυσσεὺς διαχείτο ὡς λαλοῦσης μὲν πως ἀλη - θῆς , μὴ γινωσκούσης δέ . λίαν γὰρ εὖ ὁ ποιητὴς ἐσχημάτισε καὶ αὐτό . Πένθους γράσεις τὸ , γοητὸς δὲ κατῆρχετο χρυσὶ πρόσωπα , δάκρυα δ᾽ ἐκβαλε θερμά , ἔπος δ᾽ ὀλοφυρδὸν ἐπευ · ᾧ μοι ἐγὼ σὺο τέκνον ἀμύχανος . Εὐρύ*κλεια δὲ ταῦτα λέγει πρὸ τοῦ νῦναι τὸν δεσπότην , ὅν καὶ Θεουδέα θυμὸν ἔχειν φησὶ καὶ πολλὰ μνηία νῆσαι καὶ ἐξαιτοῦν ἐκατόμβας , ἀφώμενον , ὡς ἔκοιτο γήρας λισαρόν , τὸ καὶ ἀλλαχοῦ ῥηθὲν , θρέψαι τὸ τε φαιδὶμον νιόν . τὰ δὲ τοῖς ἐν βίῳ εὐχαῖτα . εἶτα καὶ ὡς νοησᾶσα τὴν αἰτίαν δι᾽ ἣν Ὀδυσσεὺς ἀποπροσωπίζεται νησθῆναι ὑπὸ τῶν ἡμῶν καὶ ἄμα καὶ καταλέγουσα ἐκείνων , φησίν · οὕτω που καὶ ἐκεῖνῳ ἐμεριώοντο γυναῖκες ξένων τηλεκάπῶν , ὡς σέθεν αἱ κύνες αἰδε καθευμόνται ἅπασαι , τῶν νῦν λώβην τε καὶ αἰσχεα * πολλ᾽ ἀλεῖ - νων οὐκ ἴδαν νῆων . Καὶ οὕτω μὲν ἡ γραὺς νοεῖ κατὰ τὸν νοῦν τοῦ ξένου . Ὀμηρος δὲ γε παρανοεῖν αὐτὴν ἀφεῖς ἄλλα βούλεται . οὐ γὰρ διὰ μῖσος μεθοδεύει τὰ κατὰ τὴν Εὐρύκλειαν , ἀλλ᾽ ὅτι , ὡς καὶ προεῖρηται , δεῖται αὐτῆς εἰς τὰ ἐφεξῆς , Ὅρα δὲ καὶ νῦν ἐν τῷ ἐμεριώοντο καὶ καθευμόνται , ὡς λέξις ἐστὶ τὸ ἐμιάσθαι καιρία κατὰ ποίησιν , δηλοῦσα διάθεσιν παιγνίμωνα . ἐπεὶ καὶ ἔμια , φασί , τὰ παί - γνια , ὅθεν τὸ ἐμιάσθαι . ταυτὸν δὲ ἐμεριώσθαι καὶ καθευμάσθαι , ἐπεὶ , ὡς καὶ προεσημειώθη , ἐν πολλοῖς ἡ ἐπὶ πρόθεσις τῇ κατὰ ἰσοδυναμίᾳ . Τὸ δὲ ἐμεριώοντο ἡ χρόνος ἐστὶ παροχημένος ἀντὶ ἐνε - στῶτος ἡ ἐμφαίνει ἀπηλπικέναι τὴν γραῦν ξῆν τὸν Ὀδυσέα . διὸ παλαὶ ποτε αὐτὸν ἐμεριώσθαι φησίν . εἰ δὲ γράφεται ἐμεριώοντο , δυσμετρίαν ἔχει . Τοῦ δὲ ὀλοφυρδὸν ὀλοφυζὼ ἐστὶ τὸ πρω - τότυπον κατὰ Πρωδιανόν , ὡς δεδήλωται καὶ ἐν τοῖς περὶ τοῦ κυνέωσιν γραφεῖσι . Τὸ δέ , ὡς ἔκοιτο , ἀντὶ τοῦ ὅπως καὶ νῦν Ἀττικῶς . τὸ γὰρ κοινοῦν , ὡς ἔκοιτο , ἤγουν ἵνα καταλάβῃ , ἀλλαχοῦ δὲ τὸ αὐτὸ καὶ εἶναι εὑρίσκω ὡς τὸ τέως τείως . Ὅτι προθυμηθεῖσα ἡ γραὺς μαῖα * Εὐρύκλεια νύμψαι τὸν ξένον δεσπότην , ὡς ἐκελεύσθη πρὸς τῆς δεσποίνης φησίν · ἐμε δ᾽ οὐκ ἀέκουσαν ἀνωχυν , ἀλλὰ δηλουτέ ἐκούσαν διὰ τὴν εὐθὺς ῥηθησομένην τοῦ ξένου ὁμοιότητα πρὸς τὸν Ὀδυσέα , τῷ σε πόδας νύμψω ἄματ᾽ αὐτῆς Πηνελόπης καὶ σέθεν εἶνεκα . ἐπεὶ μοι δώρεται ἐνδοθι θυμὸς χήδεσιν . εἶτα ἐφμηνεύουσα τὸ , δώρεται μοι θυμός , λέγει ὡς πολλοὶ δή ξένοι ταλαπίριοι ἐνθάδ᾽ ἔκοντο , ἀλλ᾽ οὐ πῶ τινὰ γημὶ εὐικότα οὐδε ἰδίσθαι , ὡς σὺ δέμας φωνὴν τε πόδας τ᾽ Ὀδυσῆ εἶκας . Ἔοικε γὰρ ἡ μὲν Πηνελόπη αἰδημό*νως προσβλέπειν καὶ οὐ κατὰ τὴν αὐταυρίαν Ἑλένην , περιφορότερον δὲ ἡ μαῖα ἐπιβάλλειν τὴν ὀψιν ὅλῳ τῷ ξένῳ καὶ ἀκριβέστερον διακείσθαι τὰ εἰς εἰκασμὸν καὶ εἴδους περιεργίαν . Ὅθεν σημειῶσαι , ὡς ἡ παρὰ τῆς Ἀθηναίας ἀλλοιώσει τοῦ Ὀδυσσέως οὐδὲν ἤν ἄλλο ἢ τεχνικὴ ἐπίζηρησις τις αὐτοῦ , μεθοδευθεῖσα ὡς ἐνεχώρει πρὸς τοὺς ἀπλουστέρους καὶ μὴ δε - νοὺς ἀνασκαλεύειν γνωριμότητα . ὁ μέντοι Ἄργος ὁ κύων ἀκριβῆς ὢν αἰσθέσθαι καὶ νῦν δὲ ἡ γραὺς
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Τ . ἐκ ὁ φίλος ὁμοίως ὁ , κάλλος καλός . κεῖμαι δέ ποῦ καί ἀλλαχοῦ παρά ὁ ποιητής . οὗτος εἰμί ὁ ὑπερ - θετικός παρά Σοφοκλῆς ἐν ὁ , φιλέω ἔχω . ἰστέον δέ ὅτι ἀρχω καί ὁ ἐρῶ λόγος ὁ ποιητής ἀπό ὁ γάρ σύνδεσμος · ἐκεῖνος φίλος , οὖον γάρ πῶ τις ἀνήρ καί ἑξῆς , ὡς γράφω προσεχῶς . ὁ δέ ἀπόδοσις αὐτός μετά στίχος τρεῖς ἐν ὁ , εἰμί δέ ἐγώ γόης καί ἑξῆς , ἵνα λέγω , ὡς ἐπεί οὖον πῶ τις κατά σύ παίω ἀνήρ ἔρχομαι , εἰμί δέ ἐγώ γραῦς τοιαύς απονυμφουω σύ . ὅτι2 πᾶς ἀστεῖος Ὅμηρος ποιέω ὁ Πηνελόπη ἐκ ὁ παρατιγόντος εἶπον ὁ μαῖα Εὐρύκλεια Νομία ἐρεθίζω - σιτικός αὐτός εἰς ὁ ὁ ξένος περιφυλάσσω ἀχρι*βῶς , μεθοδεύω καί οὗτος δεξιός ἐπί ἀναγνωρίζω - σμάω ὁ Ὀδυσσεύς . φημί γάρ · νῦν οὖον σύ ἀνακτός ὄμνυμι . καί ποῦ Ὀδυσσεύς ἤδη τοιοῦτος εἰμί πούς , τοῖος δέ τε χείρ . οὐ ὅτι τοιούτος εἰμί φύσις , ἀλλά ἴσως νῦν τοιούτος διά κάκωσις , οἷος τις καί ὁ προφήτης ὠμογέρων . διό καί ἐπάγω γνωμικόν · αἰών γάρ ἐν κακότης βροτός κατά - γηράσκω . καί Ὅμηρος μέν οὗτος φυσικός εἶπον . Θεόκριτος δέ , ὡς καί προγράφω , ὁ Ὀμηρικός ἔγια εἰς εἷς ἡμέρα ὁρίζω φημί · ὁ ποθέω ἐν ἦμαρ γηράσκω . παίω δέ , καί ὁ * Καμικός διά τις γραῦς , καθά καί αὐτός γράφω , πολύς ἐκεῖνος ταχύς διά εἷς ἡμέρα γίγνομαι λέγω ὑπό δήθεν ἀλγέω τις . ὁ δέ Λιβάνιος καί αὐτός ἐντεῦθεν ποιέω λέγω κατά σχῆμα ὑποβολή , ὡς ὑπό λύται ἔσχατος καί πολύς ἐξαιτέω φέρω . Ὅρας δέ * ὅτι Ὅμηρος μέν κακότης νῦν λέγω ὁ κάκωσις , Πέις - δίδωμι δέ ἐπί κακία ὁ λέξις τίθημι ἐν ὁ , ὁ μέντοι κακότης καί ἱλαδὸν εἰμί ἐλεέω . ἰστέον δέ καί ὅτι ἐπί ὁ εἴρω λόγος ὁ Πηνελόπη πάντως εἄν Ὀδυσσεύς διαχέω ὡς λαλέω μέν πως ἀλη - Θῆς , μή γιγνώσκω δέ . λίαν γάρ εὕω ὁ ποιητής σχηματίζω καί αὐτός . πένθος γράσος ὁ , γόης δέ κατέρχομαι Χρυσίς πρόσωπον , δάκρυ δέ ἐκβάλλω θερμός , ἔπος δέ ὀλοφυρδὸν ἕπω · ὅς ἐγώ ἐγώ σός τέκνον ἀμύχανος . Εὐρύκλεια δέ οὗτος λέγω πρό ὁ νῦναι ὁ δεσπότης , ὅς καί θεουδής θυμός ἔχω φημί καί πολύς μνηία νέος καί ἐξαιτέω ἑκατόμβη , ἁφάω , ὡς ἔκω γήρας λισαρόν , ὁ καί ἀλλαχοῦ ἐρώ , τρέφω ὁ τε φαίδιμος νιον . ὁ δέ ὁ ἐν βίος εὐχαίτης . εἶτα καί ὡς νοέω ὁ αἴτιος διά ὅς Ὀδυσσεύς ἀποπροσωπίζομαι νάω ὑπό ὁ ἐγώ καί ἄμη καί καταλέγω ἐκεῖνος , φημί · οὗτος ποῦ καί ἐκεῖνος εμεριοιομαι γυνή ξένος τηλεκάπῶν , ὡς σῦς ὁ κύω ὅδε καθευμοντ ἅπας , ὁ νῦν λώβη τε καί αἶσχος * πολύς ἀλέω - νάω οὐ Ἴδας ναός . καί οὗτος μέν ὁ γραῦς νοέω κατά ὁ νόος ὁ ξένος . Ὅμηρος δέ γε παρανοέω αὐτός ἀφίημι ἄλλος βούλομαι . οὖον γάρ διά μῖσος μεθοδεύω ὁ κατά ὁ Εὐρύκλεια , ἀλλά ὅτι , ὡς καί προερέω , δήω αὐτός εἰς ὁ ἐφεξῆς , Ὅρας δέ καί νῦν ἐν ὁ εμεριοιομαι καί καθευμοντ , ὡς λέξις εἰμί ὁ μιαίνω καίριος κατά ποίησις , δηλόω διάθεσις παιγνίμωνα . ἐπεί καί μιαίνω , φημί , ὁ παῖς - γνια , ὅθεν ὁ μιαίνω . τατός δέ ἐμεριώσθαι καί καθευμαω , ἐπεί , ὡς καί προσημειόω , ἐν πολύς ὁ ἐπί πρόθεσις ὁ κατά ισοδυναμία . ὁ δέ εμεριοιομαι ὁ χρόνος εἰμί παροχημένος ἀντί ἐνε - ἵστημι ὁ ἐμφαίνω ἀπελπίζω ὁ γραῦς ξάω ὁ Οδυσέα . διό παλαιός ποτός αὐτός ἐμεριώσθαι φημί . εἰμί δέ γράφω εμεριοιομαι , δυσμετρία ἔχω . ὁ δέ ὀλοφυρδὸν ὀλοφυζὼ εἰμί ὁ πρωΐ - τοτυπος κατά Πρωδιανόν , ὡς δηλόω καί ἐν ὁ περί ὁ κυνέω γράφω . ὁ δέ , ὡς ἔκω , ἀντί ὁ ὅπως καί νῦν Ἀττικός . ὁ γάρ κοινόω , ὡς ἔκω , ἤγουν ἵνα καταλαμβάνω , ἀλλαχοῦ δέ ὁ αὐτός καί εἰμί εὑρίσκω ὡς ὁ τέως τείως . ὅτι2 προθυμέομαι ὁ γραῦς μαῖα * Εὐρύκλεια νύμψαι ὁ ξένος δεσπότης , ὡς κελεύω πρός ὁ δέσποινα φημί · ἐγώ δέ οὐ ἄκων ἀνοχέω , ἀλλά δηλόω ἑκών διά ὁ εὐθύς ῥέομαι ὁ ξένος ὁμοιότης πρός ὁ Οδυσέα , ὁ σύ πούς νύμψω ἦμαρ αὐτός Πηνελόπη καί σῦς ἕνεκα . ἐπεί ἐγώ δωρέω ἔνδοθι θυμός κῆδος . εἶτα εφμηνευειμι ὁ , δωρέω ἐγώ θυμός , λέγω ὡς πολύς δή ξένος ταλαπίριοι ἐνθάδε ἔχω , ἀλλά οὖον πῶ τις γημὶ εὐικότα οὐ ὁράω , ὡς σύ δέμας φωνή τε πούς τε Ὀδυσσεύς ἵημι . ἔοικα γάρ ὁ μέν Πηνελόπη αἰδημόνως προσβλέπω καί οὖον κατά ὁ αυταυριαω Ἑλένη , περίφορος δέ ὁ μαῖα ἐπιβάλλω ὁ ὄψις ὅλος ὁ ξένος καί ἀκριβής διάκειμαι ὁ εἰς εἰκασμός καί εἶδος περιεργία . ὅθεν σημειόω , ὡς ὁ παρά ὁ Ἀθηναῖος ἀλλοιόω ὁ Ὀδυσσεύς οὐδείς ἐάν ἄλλος ἢ τεχνικός ἐπίζηρησις τις αὐτός , μεθοδεύω ὡς ἐγχωρέω πρός ὁ απλός καί μή δέ - νόος ἀνασκαλεύω γνωριμότητα . ὁ μέντοι Ἄργος ὁ κύω ἀκριβής εἰμί αἰσθάνομαι καί νῦν δέ ὁ γραῦς