eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1786
Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Ο . Ιῦμαος δὲ ταῦτα πρὸς τὸν δεσπότην ξένον λαλεῖ . ἔνθα φαίνεται , ὡς καὶ ἀλλαχοῦ , ὁ τῆς ἐπανόδου καιρὸς τῷ Ὀδυσσῇ οὔτε ἀφινὸς εἶναι οὔτε θερινός , ἀλλ’ ὡς νῦντε ἀθέσφατοι . Τὸ δὲ σιγή , ἐκτείνει μὲν τὴν ἀρχουσαν , ὀνοματοποιήτα δὲ ἐκ τοῦ σίζω , οὐ μέσος παρακείμενος σόσιγα , ἐξ οὐ ἡ σιγή . ὡς τῶν ἐχλευομένων σιγᾶν τῷ σιγῶ ἐστιν ὅτε χρωμένων . Τὸ δὲ , πίνε τε οἶνον , ἐκ μέ - ρους καὶ τὸ ἐσθίε συμπαράδηλοι . μετ’ ὀλίγα οὖν φησί · πίνοντέ τε δαιτυμίνω τε . Τὸ δὲ μὴ χαῖρε πρὸ ὥρας νομιζέσθαι γνωμικῶς κεῖται , καὶ μάλιστα τὸ , ἄνια καὶ πολὺς ὕπνος , ἀφοριστικῶς λεχθέν κατὰ συντομίαν ἀποφθεγματικήν . ἤλιον δὲ , ὡς οὐ μόνον ἄλλως ἄνια ὁ μακρὸς ὕπνος , ἀλλὰ καὶ ἡμισύνει τὸ ζῆν ἡμῖν . διὸ καὶ θεανῶν ἀχρίστα ἔοικε . Τὸ δὲ ὁ τινα , ποιητικὸν δύσχηστον κατὰ τὸ , ὁ τινας . Σημειῶσαι δὲ ὅτι , ὡς περ νῦν ἄνια ὁ μακρὸς λέγεται ὕπνος , οὕτως πέρωθι ἀνὶ καὶ τὸ φιλάσσεν παντὶχὸν ἐφρήσονται . Ὅτι ἀγοτικὸν τὸ , ἄμα ἡοῖ φαινομένημι διαπρήσας , ἀμ’ ἑσσὶν ἀνακτορίζων ἐπέσθω . Ἐνθα ὥρα τὸ ἔμα ἐν ταυτῷ καὶ χρονι - κῶς κείμενον καὶ κατὰ τοπικὴν διατριβήν . Ἀνακτορίας δὲ ἡς Ἀρίσταρχος μὲν τὰς δεσποτικάς φησιν , Ἀριστοφάνης δὲ , ὅν ἕκαστος βούχων , ἀνάσει , ὅ ἐστιν ἀρχι . ἀπὸ τοιούτου δὲ ἀνάσειν γίνεται καὶ χειρώναξ ὁ τῆς χειρὸς ἢ τῶν ἐν χειρὸν ἀνάσεων . Ὅτι τοῖς παρὰ πόρον ἀργουμένοις , ἀ ἐπαθον , ἐπιπρέπει τὸ , ἐπὶ χλισίῃ πίνοντέ τε δαιτυμένω τε * χίδεσιν ἀλλήλων τεφώμεθ’α λευγαλέοισιν , μνησομένο , ἤγοιν μίμνησκόμενοι . εἶτα , ἐπεὶ περ οὐ πειθανὸν τὸ ἐπὶ τούτοις τεῖσθθαί τινα , ἐπάγει κατασκευὴν τοῦ λόγου ταύτην · μετὰ γὰρ τε καὶ ἀλγεινὰ τέφωθα ἀνὴρ , ὡς τις δή μᾶλα πολλὰ πᾶθη καὶ πολλ’ ἐπαλθῆ , γνωμικῇ δὲ καὶ αὐτὴ ἔνοια , δηλοῦσα , ἤδονὴν τινα εἶναι καὶ τὸ δη - γκίσθαι , ἀ πᾶθι τις ἀλγεινὰ . αἴτιον δὲ τοῦ τεῖσθθαί τινα οὕτως , οἷς ἐπαθον , ὁ ἐπαινος ὅν οἶδεν ἔχειν ἐντεῦθεν ἐπὶ τε πολυπαιρίᾳ καὶ φερσπονίᾳ καὶ εὐτυχίᾳ ἤτοι θείᾳ προμηθείᾳ . τούτων γὰρ πάντων ἐπιβό - λος ὁ πολλὰ μὲν παθών , περισωθεὶς δέ . Ὅτι δυνάμενος ὁ ποιητὴς μετὰ τὸν ἐκ Πύλου ἀνά - πλουν τοῦ Τηλεμάχου εὐθὺς ἐπαγαγεῖν ὡς ἡμέρας ἐλθοῦσης ἐπὶ χέρσον οἱ Τηλεμάχου ἕταροι λὼν ἰστία καὶ τὰ ἕξης , ὅμως οὐκ ἠθέλησεν οὕτω ποιῆσαι , ἀλλὰ * τὸν Τηλέμαχον πλεῖν ἀφείς ἀπηγόλησεν ἑαν - τὸν τοῖς περὶ Ὀδυσσέα , καὶ εἴπὼν μέγρο νῦν , ὅσα δὴ καὶ ἐπε · πορίζεται καὶ ἀπὸ τοῦ Εὐμαίου πλατυ - σμὸν διηγήσεως , ἀποσυνήγων αὐτὸν ὡς εὐνοὺν τῷ δεσπότῃ καὶ ποιδὸν ἀνὴρμης ἀξίων δι’ ἰστορίας . καὶ τοίνυν ὁ δοῦλος διηγοῦμενος τὰ καθ’ ἑαυτὸν τῷ δεσπότῃ , ὡς ἐκεῖνος ἠρώτησιν , οὐκ ἀγενεστέρον ὅσως τοῦ δεσπότου ψευδολογήσαι πρὸς πειθανότητα . φησὶ γοῦν · νήσος τις , Συρίη καλήσκεται , ἐ’ ποὺ ἀκούεις , Ὅστινὴς καθύπερθεν , ὅθι τροπαὶ ἡλίου . οὐτι περιπληθῆς λίην τόσον , ἀλλ’ ἀγαθὴ μέν , εὐ’στος , * εὐμηλος , οἰνοπληθής , πολὺπυρος . πεινὴ δ’ οὐ ποτε δήμον ἐσίογεται , οὐδὲ τις ἄλλη νοῦσος ἐπὶ στυγερὴ πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσιν . ἀλλ’ ὅτε γηράσκωσι πόλιν κατὰ φιλ’ ἀνθρώπων , ἐλθὼν ἀογρόθ - τοξος Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι ξύν , οἷς ἀφανοὺς βελείοισιν ἐποιχόμενος κατέπε*φγεν , αἰφνης δηλαδὴ θνήσκον - τας νόσον τε δίχα καὶ οὐδὲ πρὸ ὥρας , ἀλλ’ ἐν γήρᾳ λισαρῷ , εἴ γε μοδὲ πεῖναν οἴδασι . τοιαύτην δὲ τινα εὐδαιμονίαν καὶ τοῖς ἐπὶ Κρήνῃν ζῶσιν Ἡσίοδος ἐπιμαρτυρεῖται , οὐς εἰπὼν ξὴν ἄτερ πόνων καὶ παντὸς κακοῦ , μηδὲ νοσᾶν λέγει , ἀλλ’ εἰς βαθὺ γῆρας ἐλάσαντας θνήσκιν ἄ τε ὕπνῳ δεδιμμένους . καὶ οὕτως ἐπανίσας Εὐμαῖος τὴν πατροίδα εἴτε πρὸς ἰστορίαν εἴτε ὅσως καὶ πρὸς πλάσμα , ὡς δὴν ὅν τοιαύτην εἶναι τὴν ἀγαθὴν νῆσον , φησὶν ἐφεξῆς καὶ ὅτι δύο πόλεις ἐκί , αἵς δίχα πάντα δίδασται , αἵς ἀμφότεραις πατὴρ ἐμὸς ἐμβασιλεύε Κτήσιος Ὀρμενίδης ἐπικειλος ἀθανάτοισιν . λέγει δὲ καὶ ὅτι Φοίνικες ἐκεῖ ἐλθόντες ἠπερόπευον τὴν τοῦτον μητέρα . Φοίνικες δὲ ἦν ἐκείνη , καλὴ τε μεγάλη τε καὶ ἀγλαὴ ἄγρ’ εἶδεν . ἢ δὲ μεμὰ συλλὰ τὰ ἐν μέσῳ , ὅν μνεία τις ἔσται εἰς ὅσον χρόν ἐν τοῖς ἕξης , χειρὸς τοῦτον ἰλοῦσα συναπέπλευσε λώθρα τοῖς Φοίνιξιν ὡς οἴκαδε ἀπελευσο - μένη . καὶ αὐτὴ μὲν ὑπὸ Ἀρτέμιδος βληθεῖσα , τούτεστιν αἰφνιδίῳ θανάτῳ περιτυχούσα , ἄντλῳ ἐδοῦπης πεσοῦσα ὡς εἰνα*λὴν χλῆς , ὄργον δηλαδὴ τι Θαλάσσιον χελιδόνι παραπλησίον κατὰ τοὺς παλαιούς , ἢ λάρος , ἢ αἰθὺνα , ἥς ἡ γενικὴ δοκεῖ εἶναι χηρός . Ὡδεν ὅσως τὸ ἐπικάζειν ἐπὶ βλασφη - μίας πρὸς ὁμοιότητα τοῦ κακάζειν , ὁ καὶ αὐτὸ φωνὴ ὀρνιθὸς ἐστι . καὶ τοιοῦτον μὲν τοῦτο , τὰ δὲ ἐφεξῆς τῆς ποιήσεως ταῦτα · καὶ τὴν μὲν φώχαι καὶ ἰχνύσι νόμα γενέσθαι ἐκβάλον , ἤγοιν ἐξέφύμαν . ἐμὲ δὲ οἱ Φοίνικες εἰς Ἰθάμην ἤγαγον , ἔνθα με Λαέρτης πρίατο . καὶ συμπεραίνων
Lemmas: Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α ὁ . Ιῦμαος δέ οὗτος πρός ὁ δεσπότης ξένος λαλέω . ἔνθα φαίνω , ὡς καί ἀλλαχοῦ , ὁ ὁ ἐπάνοδος καιρός ὁ ὀδύσσομαι οὔτε ἀφινὸς εἰμί οὔτε θερινός , ἀλλά ὡς νύσσω ἀθέσφατος . ὁ δέ σιγή , ἐκτείνω μέν ὁ ἄρχω , ονοματοποίητος δέ ἐκ ὁ σίζω , οὖον μέσος παράκειμαι σόσιγα , ἐκ οὖον ὁ σιγή . ὡς ὁ ἐχλευομένων σιγάω ὁ σιγάω εἰμί ὅτε χράω . ὁ δέ , πίνω τε οἶνος , ἐκ ἐγώ - ῥόος καί ὁ ἐσθίω συμπαραδηλόω . μετά ὀλίγος οὖν φημί · πίνω τε δαιτυμενω τε . ὁ δέ μή χαίρω πρό ὥρα νομίζω γνωμικός κεῖμαι , καί μάλιστα ὁ , ἄνιος καί πολύς ὕπνος , ἀφοριστικός λέγω κατά συντομία ἀποφθεγματικός . ἥλιος δέ , ὡς οὖον μόνος ἄλλως ἄνιος ὁ μακρός ὕπνος , ἀλλά καί ἡμισύνει ὁ ζῶ ἐγώ . διό καί Θεανώ ἀχρίστα ἔοικα . ὁ δέ ὁ τις , ποιητικός δύσχηστον κατά ὁ , ὁ τις . σημειόω δέ ὅτι , ὡς περ νῦν ἄνιος ὁ μακρός λέγω ὕπνος , οὕτως πέρθω ἰδμάν καί ὁ φιλάζω παντὶχὸν εφρησοντ . ὅτι2 ἀγοτικὸν ὁ , ἄμη ἠώς φαίνω διαπίμπρημι , ἅμα εἰμί ἀνακτορίζω ἔπω . ἔνθα ὥρα ὁ Έμα ἐν ταυτός καί χρονι - Κῶς κεῖμαι καί κατά τοπικός διατριβή . Ἀνακτορία δέ εἰμί Ἀρίσταρχος μέν ὁ δεσποτικός φημί , Ἀριστοφάνης δέ , ὅς ἕκαστος βόχος , Ανάσης , ὅς εἰμί ἀρχι . ἀπό τοιοῦτος δέ ἀνάσσω γίγνομαι καί χειρῶναξ ὁ ὁ χείρ ἢ ὁ ἐν χείρων ἀνάσεων . ὅτι2 ὁ παρά πόρος ἀργέω , ὅς πάσχω , ἐπιπρέπω ὁ , ἐπί χλίζω πίνω τε δαιτυμένω τε * χιδεσις ἀλλήλων θέω λευγαλέος , μιμνήσκω , ἀντίπηξ μιμνήσκω . εἶτα , ἐπεί περ οὖον πειθανός ὁ ἐπί οὗτος τίνω τις , ἐπάγω κατασκευή ὁ λόγος οὗτος · μετά γάρ τε καί ἀλγεινός τέφωθα ἀνήρ , ὡς τις δή μῆλον πολύς πάθος καί πολύς ἐπαλθής , γνωμικός δέ καί αὐτός ἔνοια , δηλόω , ἡδονή τις εἰμί καί ὁ δη - γκίνω , ὅς πάσχω τις ἀλγεινός . αἴτιος δέ ὁ τίνω τις οὕτως , ὅς πάσχω , ὁ ἔπαινος ὅς οἶδα ἔχω ἐντεῦθεν ἐπί τε πολυπαιριον καί φερσπονίᾳ καί εὐτυχία ἤτοι θεῖος προμήθεια . οὗτος γάρ πᾶς ἐπιβοάω - Λός ὁ πολύς μέν πάθος , περισῴζω δέ . ὅτι2 δύναμαι ὁ ποιητής μετά ὁ ἐκ Πύλος ἀνά - πλόος ὁ Τηλέμαχος εὐθύς ἐπάγω ὡς ἡμέρα ἔρχομαι ἐπί χέρσος ὁ Τηλέμαχος ἑταῖρος λάω ἱστίον καί ὁ έξειμι , ὅμως οὐ ἐθέλω οὗτος ποιέω , ἀλλά * ὁ Τηλέμαχος πλέω ἀφίημι ἀπηγόλησεν ἐάν - ὁ ὁ περί Ὀδυσσεύς , καί εἶπον μέγρο νῦν , ὅσος δή καί ἔπω · πορίζω καί ἀπό ὁ Εὔμαιος πλατύς - σμός διήγησις , ἀποσυνάγω αὐτός ὡς εύνους ὁ δεσπότης καί ποοραω ἀνὴρμης ἄξιος διά ἱστορία . καί τοίνυν ὁ δοῦλος διηγέομαι ὁ κατά ἑαυτοῦ ὁ δεσπότης , ὡς ἐκεῖνος ἐρώτησις , οὐ ἀγενής ὅσος ὁ δεσπότης ψευδολογέω πρός πειθανοτηταω . φημί γοῦν · νῆσος τις , Συρία καλέω , εἰ πού ἀκούω , Ὅστιν καθύπερθεν , ὅθι τροπή ἥλιος . οὔτις περιπληθής λίαν τόσος , ἀλλά ἀγαθός μέν , εὐ’στος , * Εὔμηλος , οἰνοπληθής , πολύπυρος . πεινάω δέ οὖον ποτός δῆμος εἰσέρχομαι , οὐδέ τις ἄλλος νοῦσος ἐπί στυγερός πέλω δειλός βροτός . ἀλλά ὅτε γηράσκω πόλις κατά φίλος ἄνθρωπος , ἔρχομαι ἀογρόθ - τοξος Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι σῦς , ὅς ἀφανής βελειος ἐποίχομαι καταφέρω , αἴφνης δηλαδή θνῄσκω - ὅς νόσος τε δίχα καί οὐδέ πρό ὥρα , ἀλλά ἐν γῆρας λισαρον , εἰμί γε Μοδέ πεῖνα οἶδα . τοιοῦτος δέ τις εὐδαιμονία καί ὁ ἐπί κρήνη ζῶ Ἡσίοδος ἐπιμαρτυρέω , οὖς εἶπον ξὴν ἄτερ πόνος καί πᾶς κακός , μηδέ νοσέω λέγω , ἀλλά εἰς βαθύς γῆρας ἐλαύνω θνῄσκω ὅς τε ὕπνος δίδωμι . καί οὕτως πανίζω Εὐμαῖος ὁ πατροιδη εἴτε πρός ἱστορία εἴτε ὅσος καί πρός πλάσμα , ὡς δήν ὅς τοιοῦτος εἰμί ὁ ἀγαθός νῆσος , φημί ἐφεξῆς καί ὅτι δύο πόλις ἐπίτεξ , ὅς δίχα πᾶς διδάσκω , ὅς ἀμφότερος πατήρ ἐμός ἐμβασιλεύω Κτήσιος Ὀρμενίδης ἐπικειλος ἀθάνατος . λέγω δέ καί ὅτι Φοῖνιξ ἐκεῖ ἔρχομαι ἠπεροπεύω ὁ οὗτος μήτηρ . Φοῖνιξ δέ εἰμί ἐκεῖνος , κάλως τε μέγας τε καί ἀγλαός ἀγρός ὁράω . ἢ δέ Μεμά Σύλλας ὁ ἐν μέσος , ὅς μνεία τις εἰμί εἰς ὅσος χρῷ ἐν ὁ έξειμι , χείρ οὗτος εἴλω συναπολύω λώθρα ὁ Φοῖνιξ ὡς οἴκαδε ἀπέρχομαι - μένω . καί αὐτός μέν ὑπό Ἄρτεμις βάλλω , τουτέστιν αἰφνίδιος θάνατος περιτυγχάνω , ἄντλος δουπέω πίπτω ὡς εἰνα*λὴν χλέω , ὄργον δηλαδή τίς θαλάσσιος χελιδών παραπίμπλημι κατά ὁ παλαιός , ἢ λάρος , ἢ αἰθὺνα , ἥς ὁ γενικός δοκέω εἰμί χήρ . ὧδε ὅσος ὁ επικαζω ἐπί βλασφη - μίας πρός ὁμοιότης ὁ κακάζω , ὁ καί αὐτός φωνή ὄρνις εἰμί . καί τοιοῦτος μέν οὗτος , ὁ δέ ἐφεξῆς ὁ ποίησις οὗτος · καί ὁ μέν φώγω καί ἴκνυς Νομάς γίγνομαι ἐκβάλλω , ἀντίπηξ ἐκφύω . ἐγώ δέ ὁ Φοῖνιξ εἰς ἰταμός ἄγω , ἔνθα ἐγώ Λαέρτης ὠνέομαι . καί συμπεραίνω