eustathius-philol.commentarii-ad-homeri-odysseam 1400
λις , ἥτοι καλὸς ἦν . οὕτω γὰρ ἔοικεν ἐτυμολογεῖσθαι καὶ τὸ κάλλος . Αἴσιος δὲ ὁ Θεοστίης , διὸ καὶ Λυσιππίδης , ἐν σχήματι ἀντιθέτῳ φησί , διὰ καλῶν γὰρ ὁμμάτων αἰσχίστα Τρωϊσιν εἰς τὴν εὐδαί - μονα ὡς τοῦ καλοῦ , ἀντιλαμβανόν τῷ αἰσχρῷ καὶ τῷ αἰσχίστῳ , καλὸν οὖν , τὸ λαμπρὸν καὶ ὡς ἂν εἴποι τις ἡμιώδες , περὶ τὸ πᾶ καὶ τὸ ἡμίος , οἷον τὸ ἐνασκήμενον ἡλίῳ , ἢ καύμενον ὡς ἡλίος , διὸ καὶ ἐκτεί - ναι ἀπὸ τοῦ δίχωνον περὶ τῷ ποιητῇ , ὡς ἀπὸ συναφάσεως , τὸ μὲν τοῦ αἰσχροῦ ἐκ τοῦ ἐναντίου , τὸ δὲ ἐκτοῦ ἀνάκειται , οὕτω καὶ τὸ ἐχάσων τῇ νυκτὶ τέλος τῆς καλῆς ἡμέρας , * αἰσχρίαι καὶ αἰσχρίαισμα λέγεται , ἐπεὶ δο τοῦν καὶ ὁ χαριδὸς ἡμῶν ἀνάκειται κατὰ τοὺς παλαιούς , οὐχ ἂν καὶ αὐτὸς κυρίως καλός , καὶ δι’ αὐτόν , καλὴ καὶ ἡ χρυσῆ πρόσοδος , ὥσπερ ἐλέγχει καλὰ πρὸ θρασύων , καὶ τὰ τῆς Ἀθηνᾶς χρύσεα πίδαλα . Ἀδὴς δὲ τὴν περὶ τῷ ποιητῇ , τὸ παρ’ ἡμῖν λεγόμενον χρυσίζων καὶ οὐ νυπτόμεθα , περὶ τὴν λαβὴν ὡς φασιν οἱ παλαιοί , ἢ μᾶλλον διότι λαβεται ἰδὼν εἰς αὐτόν . Καὶ σημειῶσαι τὴν λέξιν ἐνταῦθα , ἐν γὰρ ἄλλοις τόποις , ἄλλοιόν τι σκεῦος οἱ λέγοντες λέγονται , ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι φαίνεται , ὅτι δὲ ποιητὸς μὲν , διὰ τοῦ ἢ ἡ λέξις , κατὰ δὲ Βουτῶνος , διὰ διαθόγγον καθεὶ καὶ οἱ πέντες καὶ τὰ κατ’ αὐτά , ὁ Ἡρακλειδὴς δηλοῖ . Ἀρχιππος δὲ οἱ λέξις , ἢ πρὸς πωλαίαν ὡς μὴ αὐτὸς χρυσούς εἶν , ἢ ὅτι σπάνιον πάλαι ὁ χρυσός , ἢ καὶ οὐ χρυσὸν τὸ ὑποκείμενον τῇ φύσει , ὑποδοὺς ἔχων πρὸς τὸ σκεῦος ἀφ’ οὗ τὸ ῥῆμα προέστη . Σημαιοῦνται δὲ οἱ παλαιοὶ ὅτι παρ’ Ὁμήρῳ πρὸ τῶν ὀνομάτων εὐρίσκονται ὑπτόμενοι , ὡς ἂν εὐσεβῶς ἐπὶ τὰς σπονδὰς ἐλθόντων . εἰ δὲ καὶ μετὰ τὸ φαγεῖν ὡς εἴδως ἐνίπτοντο , σωπᾶ ὁ ποιητὴς ὡς καὶ ἄλλα πολλά , κατὰ σχῆμα τὸ καλοῦντων σωπομένων , περὶ δὲ τοῖς παλαιοῖς καὶ ὅτι ἐν Ἰλιάδι οὐδὲ ποινὴ φαγεῖν , ποινὴ Ὁμηρος ἀπο*γνοῦντος , σχολάζοντος γὰρ βίος ὁ ἐν Ὀδυσσείᾳ , καὶ τραφόντων ἐν εἰρήνῃ , διὸ καὶ ἐθε - φάσιν τὸ σῶμα λουτροῖς καὶ καταστάσεσιν , οἱ γε καὶ ἀστρογαλιζόμενοι ἐν τῇ κατ’ αὐτοὺς πολιτείᾳ , καὶ σημαίνουσι παίζοντες , εἰ δὲ Ἡρόδοτος ἐν λυψ ἀνολισθὰ φησι τοιαύτας παιδίας ἐπὶ Ἄγους , ἀλλὰ ποικίλα φασὶ τοὺς χρόνους τὰ ἡρωϊκά , θετὸν δ’ ἐνταῦθα καὶ Τρωϊσιν τὸ , κατὰ χαροῦν μὲν , πρὸ τρωγῆς περὶ τοῖς ὑστερον , νῦν δὲ , μετὰ τρωγῆν . Τρώας δὲ πανύσθαι εἰπόν , ἐμφαίνει οὐπω πειθομένους εἶναι τότε τὰς τραπέζας , ἀλλὰ τεταραγμένας εἰς μῖσος , ὅπως γὰρ ὑστερον ἐπανορθοῦνται αἱ ἀνθρωπικαί , διὰ τε τὴν ἀντιπρόληπτον ἰσότητα , καὶ πρὸς ὁμοιότητα τῆς τροφοφόρου ἰδέας , Ἰστίων δὲ ὅτι τὸ τῶν διατμηθῶν ἐκάστῳ κατ’ ἄνδρα παρακεῖσθαι τράπεζαν οὐκ ἔστιν τινὸς ὡς καὶ ἐνταῦθα ἐπὶ τοῦ φαγοῦντος Μέντου γίνεται , καὶ ἐν τοῖς ἔξης δὲ ἐπὶ τοῦ συζώτου , καὶ ὅτι αἱ οὕτω πολιτικαὶ τράπεζαι , κατηφίς παντοίων ἀγαθῶν πρὸς τινὸς τῶν παλαιῶν ἐφύσθησαν , καὶ ὅτι τράπε - ζαὶ παρὰ τοῖς παλαιοῖς , καὶ δεῖπνα τινὲς ἐκαλοῦντο , αἱ δὲ , ἦσαν , αἱ τῶν τραχημάτων , ἢ , ὡς ἐν τοῖς τοῦ Ἰλίου καὶ τῶν τραγῳδίας ἐλέγχει . Πίνδωρος , δείπνον δὲ λέγοντος , γλυκὺ τραγῳδίων . ὁ δὲ * χωμίζω , εἶδος τραχημάτων οὐδὲ τὸ τραγῳδίων . λέγει δὲ Ἀθήναιος , καὶ ὅτι οὕτως ὁ τραγῳδιασμός , ἐπιδορπισμός τις ἐστὶ καὶ δείπνον ἕτερον , καὶ ἦσαν περὶ τοῖς ἀρχαίοις αἱ δεύτεραι τράπεζαι , πολυτελῶς πάνυ μεμερμημένα . ἐν αἷς , λαγῶν καὶ ζιγῶν καὶ μελιπλάκτα καὶ ὡς προσφέροντο , διὸ , ἀσπίως Ἀντι - φάνης φησὶν ἐν ἑρωτῆσι καὶ ἐποποιῶσι , ταῦτα . οἶνον Θέσπιον πίνεις ἄν ; αἱ τις ἐχθίστα . πρὸς ἀμυδα - λὸς δὲ , πῶς ἐμεῖς ; εἰρημίζω , μᾶλλον δὲ ὡς μέλισσι προσπαίζων δίδεται , μελιπλάκτα δ’ εἴσω προσφέροι ; τραγῳδία ἄν . Ἄν δὲ ; καταπίνωμι ἄν . Ἐπὶ ἰστίων καὶ ὅτι ἡ εἰρημένη ἀντιπρόληπτος ἰσότης , δηλοῦντα καὶ ἐν τῷ , δαῖτος εἴσης , δαὶς γὰρ εἴση , ἄλλως μὲν ζωντῶν , ἢ ἰσόμορφος , κατὰ δὲ Ζηνόδοτον , ἢ ἀγαθὴ , ὡς ἰστούσι καὶ Ἀθήναιος λέγουσι ὅτι ἐπὶ ἢ τρωγὴ τῷ ἀνθρώπῳ σχοιῶν ἐνεχέσθαι , ἐνεχέσθαι εἰργάζεσθαι , ὥστε σημαίνουσι τὸ ἐπεκτίνειν , ὡς τοῦ Ζηνόδοτον ἐπέκτεινον δοξάζοντος καὶ τὸ ἀντὶ τοῦ ἰσῶν , ἐπὶν εἴσην . τοῦτο δὲ ἐπάγει καὶ ὅτι ἐπεὶ οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι οὐκ οὐ παρὴν ἀρίθμος τρωγῆς ἄρτι φαγοῦντες , ἐθρύον ἐπ’ αὐτῇ ὄντες , βία ἡρπάζον , καὶ σὺν ἀσομίᾳ , ἐγίνοντο καὶ φόνου , ἐξ ὧν εἴδως ἐγίνετο καὶ ἀταξιδίαν τὴν ἐν θαλίαις ἀμαρτίαν , τίνος μὲν , οὐκ εἶχον ὅ , τι * δοῦναι , ὡς δὲ παριγίνετο αὐτοῖς πολλὴ τρωγὴ ἐκ τῆς Ἀματρος , δείπνον ἐκάστῳ ἰσῶν , καὶ οὕτως εἰς κόσμον προῆλθε τὰ δόρπα , πάντων εἰς ἰσὸν διαμερισμένων , ὡς τε δαὶς εἴση ἢ ἀνθρωπίνη τρωγὴ , περὶ τὸ δεστέ - σθαι ὅ δστι διαμοιράσθαι ἐπίσης , καὶ οὐ πρὸς μόνον , ἀλλὰ καὶ οἶνον καὶ λοιπά , οὕτω δὲ καὶ δεσπόσι , ὁ ἴσων ἐκάστῳ μοῖραν διαώσων , ὅτι δὲ ἐπὶ μόνων ἀνθρώπων ἢ δαὶς καὶ ὁ Ζηνόδοτος ἄλλο τι βούλεται , καὶ ἐν τοῖς εἰς τὴν Ἰλιάδα δηλώσεται . σῖτον δὲ οὐδετέρως , ἐπὶ * ἀρτον . ὁ σῖτος γὰρ , ἀκατήγαστος.1402 Ρ Α Ψ Ω Ι Δ Ι Α Α . Ἱστέον δέ , ὅτι παρὰ τὰ καθ’ Ὅμηρον οἷτα , ἡ σπανοστίς σὐγχεται . Σῦνοχὼν . φοβού - μενος τὴν σπανοστίαν . Ἐν δὲ τῷ λέγειν αἰδοῖη ταμία , ὑποτίθεται ὅτι καὶ τὰς ἐν τοῖς τοιούτοις ὑπουργοῦσας ἀμφιπόλους , σώφρονας εἶναι χρή . οὕτω γὰρ οὐκ ἂν ὁ διοποτικός αὐταῖς οἶκος ἐξαντλοῖτο . Εἶδασα δέ , τὰ ὕφα ἔοικε λέγειν κατ’ ἐξοχήν , διαστέλλων αὐτὰ πρὸς τὰ οἷτα , ἤτοι πρὸς τοὺς ἄρτους . Τὸ δὲ ἐπιθεῖσα , γέγονε τοῖς παλαιαῖς ἀφορμὴ τοῦ αὐτὸν ἐπιτραπεζώματα τὰ ἐπιθεῖαινα τραπεζίας προῦματα . εἰ δὲ ἐξοχὴν τὰ αὐτὰ καὶ ἐπιθέματα λέγειν διὰ τὸ ἐπιθεῖνα , ὅμως ἦκασε τοῖς ἀνα - ματοδέταις , σκεδὴρ τυτὶ χαρισασθαι τὸ τοιούτον ὄνομα . καὶ ζῆται αἱ τῶν Ἀθηναίων . Νοαζομένη δέ , ἡ τὰ πρὸς χέρων καὶ ὑδωρὶν ποιούσα , οὕτω γὰρ καὶ Ὀδυσσεύς , ἠχαρίζετο τῷ λι ἱερὰ μέσων . Παρώντα δὲ βρώματα λέγει , τὰ ἐν τῷ ταμείῳ ἀπόθετα , ἤτοι ἔοικε . τὰ γὰρ πρόσφατα , ὁ δατυρὸς παρατέθησαν . ἢ καὶ ἄλλως παρόντα λέγει , τὰ ἐπὶ πολὺ παραμένοντα , ὅποια τὰ ἀλέαστα . Ἱστέον δὲ ὡς τὰ μὲν καθ’ Ὅμηρον παρόντα ἠγουν τὰ ἐκ τῆς χθὀς τρα*πέζης ἔοικε λείπεναι . μέτρια ὡς αὐτὸς ἂν ἠσεν . καὶ οὐα δεῖσθαι καὶ τῆς ἐπαρίων ἐν ἐδέσμοιν ἐπισκευῆς . οὐ μὴν τοιαῦτα καὶ τὰ τοῖς ὑστερον ἐκδαιτήσιος . Ἀριστοτίων γοῦν φασὶ τὸν Φαληρέως χαρισάμενον Μουσίων λείψανα τραπεζῆς τῆς παρ’ αὐτῶν , ὁ Μουσίων ἐς ἐκείνων , ἐν ἑταὶ δύο τριὰς συνουσίας ἐσθίσατο . Πίνακας δὲ τὸν μὲν , τὰ ἐπὶ τρα - πέζης ξύλινα σκεύη . ἀλλοχὼ δέ , καὶ αἱ σανίδες οὕτω λέγονται , ὅπουν νῦν πίνακας ὁ ποιητὴς ἔφει . λέγει δὲ πον καὶ ὁ κομιζός , πινακιδὸν ἀποσπῶν ὁ ἔστι δίχα σανίδων . Ἱστέον δὲ ὅτι Ὅμηρος μὲν , πίνακας οὐδε λέγειν καὶ κάννα . οἱ δὲ ὑστέρον , καὶ τρύβλια ἰστροῖά τε καὶ ἀξύδαφα . ἐτι δέ , καὶ λεζάνας . καὶ λεζα - νίδια δέ . οἷον . τὰς χίριας πρὸς τὰ λεκανοῖδα προσήγεν ἐν οἷς τὰ μεσαριώματα . Ὅσα δὲ ὑποκατάδεσιν αἱ ἐντέλειαν , ἐντατον . χρυσέα μὲν γὰρ , ἡ καθαρῶς ἔχουσα πρόογον ὡς καὶ τὰ κέπικλα . ἀρχαῖος δὲ ὁ λέξις διὰ τὸ τὸν χειροπίπτον μὴ ἄφθονον . ξύλινα δὲ οἱ πίνακες , ὡς καὶ τὸν σιδηροῦν ἤδη , ὅπης καὶ μὴ πρέποντες ἐκ τιμίας ὕλης εἶναι . ὡς δὲ μέγιστ καὶ ἐκάστῳ τῶν τινα αὐτῶν καὶ οὐ κατ’ αὐτοὺς δὲ ἄρχοντες χαίρουσι σκεύει ξυλίνοις ἄ καὶ κάννα λέγεται καὶ τραπεζώματα , δήλον ἐστίν . Ὅρα δὲ καὶ τὸ , παντοίων , δι’ ὧν εἰ*δέναι δηλοῖ ὁ ποιητὴς καὶ τὰς ποικίλας τροφάς . ὡς καὶ ἐν τῷ , ἐδωδὴν παντοῖην . καὶ ἐν τῷ , ὅρα οἷα ἔδουσι διοτριεῖς θεοίληδες . Σημειῶσα δὲ καὶ ὅτι τὸ , δατρὸς δὲ χρυσῶν πίνακας παρέθηκαν αἰώρας , διαγράφεσθαι ἱστορεῖ Ἀθηναῖος . Ἐπειδὴ ἀπαρχαὶν δοκεῖ τὸ πρὸ αὐτοῦ διοσυχον . εἰ γὰρ γησον εἶδασα παρέθηκαν ἢ ταμὴν χρυσέων ὄντα λείπεναι . τὸν δατυρὸν οὐκ ἐδσα παρασχεῖσιν . καὶ μὴν κανὸν ἄλλως οὐδὲν τῶν τοιῶν στίχων φυλαττομένων , τὴν μὲν ταμὴν ἔοικα παραλείπεσθαι , τὸν δ’ αὐ δατυρὸν ἰστροῖα παντοῖα πρόσφατα ποικίλας τὲ χέρων καὶ πρὸς φιλοφρο - σύνης ἐνδείξιν . Ὅτι δὲ οὐ μένον ὁ χρυσὸς πάλαι ποτὲ ἀλλὰ καὶ ὁ ἀργυρὸς σπανιὸν τι χρήμα ἦν , δηλοῖ κατὰ τοὺς παλαιούς καὶ τὸ περιμελέγον χρυσόμελλον ἄργιον τοῦ Ἀγρίδος . ὁ φασιν ἀργυρίδα εἶναι τον - τίστι φιάλην ἀργυράν , ἥς ὁ πυθμὴν ἐμπλασμένον ἄρχον ἄργιον ἐπίχρυσον . Κέπικλα δέ , ποτήρια νεύοντα τοῖς χείλεσι καὶ ἐπιπίπτοντα ἐντός , περὶ ὧν ἐν Ἰλιάδι κάλλιον εἴρηται . Τὸ δὲ θαμὰ οἰνοχοεῖν , οὐ πολυποσίαν ἐνταῦθα κατηγορεῖ , ἀλλὰ φιλοφροσύνην ἐνδείκνυται . αὐτὸς δὲ καὶ βραχύς εἶναι τὸ κύπελλο . Τὸ δὲ οἰνοχοεῖν καὶ οἰνοχοεῖν , οὐ μόνον μινῶν λέγεται . ἀλλὰ καὶ ἐμμενῶσιν , ὁ ὅσον ἐχέων οἶνον , ὡς * τὸ , ἀχρατον ἐχέμεζον μοι πολύ . ὅθεν καὶ κάνεαστρον , τρύβλιον . ὡς ἐν παλαιῷ καὶτα ἱστορικῷ λέξω . καὶ ἴσως ἔχει τοῦτο συγγενές τι καὶ πρὸς τὰ μετ’ ὀλί - γον σιτοφόρα κάννα . Ὅτι Τηλεμάχω μὲν καὶ τῷ σώφρονι ξένῳ , ἀμφίπολος χέρυμδε φέρει , καὶ ἰσχύει . τοῖς δὲ ἀσεβέσεσιν μνηστήροσι , χύοντας ὕδωρ ἐπὶ χείρας ἔχευαν . οὐ γὰρ ἔχρη τοῖς ὑδροσταῖς καὶ ἀκολάστοις , παιδίσκας διακονεῖν . Ὅτι ὅταν ἀνωτέρον περιφραστικῶς πλεν ἐν δυοῖ στίχοις τὸ χέρυμδε δ’ ἀμφίπολος προχὼν ἐπὶχε καὶ ἴσχει , ἐνταῦθα συντομώτατα ἠρρεσεν ἐπὶ τῶν μνηστήρων , ἐν τῷ , χύοντες ὕδωρ ἐπὶ χείρας ἔχευαν . οὕτω δὲ καὶ τοῦ μὲν σώφρονος Τηλεμάχου τὴν τράπεζαν , δι - σκευσεν ἤδη ἐν στίχοις πλείοσιν , ἐναδηνοῦμενος οἷον τῇ ἐχρησεί . τὴν μέντοι τῶν νηφρομένων μνη - στήρων , ἐπιτόχων συντέμνα ἐν ὀλίγοις ἐπεσι . τάχον οἷον σπεύδων αὐτὴς ἀπαλλάττεσθαι . φησὶ γὰρ . τοῖς δέ , χύοντες μὲν ὕδωρ ἐπὶ χείρας ἔχευαν . σιτον δὲ διωαὶ παραμήκον ἐν κανοῖσι . τοῦτο δὲ χρητή - μας ἐπεστέγαντο ποτοῖο . οὕτως ἐν καιρῷ καὶ πλατεῖναι τὰς ἔννοιαις καὶ ἐπιτέμνει ὁ ποιητής . Ἱστέον δὲ ὅτι χύοντες οἱ μὲν πλείους Ὁμηρικὸς οἴδασιν . Κλειδῆμος δὲ κατὰ τὴν τοῦ διπυσοφιστοῦ ἱστορίαν ,
Lemmas: λίς , ἤτοι καλός εἰμί . οὗτος γάρ ἔοικα ἐτυμολογέω καί ὁ κάλλος . Αἴσιος δέ ὁ Θεοστίης , διό καί Λυσιππίδης , ἐν σχῆμα ἀντίθετος φημί , διά καλός γάρ ὄμμα αίσχιστα Τρωΐς εἰς ὁ ὕδης - μόνος ὡς ὁ καλός , ἀντιλαμβάνω ὁ αἰσχρός καί ὁ αἰσχρός , καλός οὖν , ὁ λαμπρός καί ὡς εἄν εἶπον τις ημιωδη , περί ὁ πᾶ καί ὁ ἡμίος , οἷος ὁ ἐνίημι ἥλιος , ἢ καίω ὡς Ηλίος , διό καί ἑκτεύς - ναι ἀπό ὁ δίχων περί ὁ ποιητής , ὡς ἀπό συναφάσεως , ὁ μέν ὁ αἰσχρός ἐκ ὁ ἐναντίος , ὁ δέ κτάομαι ἀνάκειμαι , οὗτος καί ὁ χάζω ὁ νύξ τέλος ὁ καλός ἡμέρα , * αἰσχρία καί αισχριαισμαω λέγω , ἐπεί δο τοῦν καί ὁ καρίς ἐγώ ἀνάκειμαι κατά ὁ παλαιός , οὐ εἄν καί αὐτός κύριος καλός , καί διά αὐτός , κάλως καί ὁ χρύσεος πρόσοδος , ὥσπερ ἔλεγχος καλός πρό θρασύνω , καί ὁ ὁ Ἀθηνᾶ χρύσεος πίδαλα . ἀδής δέ ὁ περί ὁ ποιητής , ὁ παρά ἐγώ λέγω χρυσίζω καί οὖον νυπτομεθη , περί ὁ λαβή ὡς φημί ὁ παλαιός , ἢ μᾶλλον διότι λαμβάνω εἶδον εἰς αὐτός . καί σημειόω ὁ λέξις ἐνταῦθα , ἐν γάρ ἄλλος τόπος , ἀλλοῖος τίς σκεῦος ὁ λέγω λέγω , ὡς καί ἐν Ἰλιάς φαίνω , ὅτι δέ ποιητός μέν , διά ὁ ἢ ὁ λέξις , κατά δέ Βουτῶνος , διά διαθόγγον κάθημι καί ὁ Πέντες καί ὁ κατά αὐτός , ὁ Ηρακλειδής δηλόω . Ἄρχιππος δέ ὁ λέξις , ἢ πρός πωλαίαν ὡς μή αὐτός χρυσός εἶμαι , ἢ ὅτι σπάνις πάλαι ὁ χρυσός , ἢ καί οὖον χρυσός ὁ ὑπόκειμαι ὁ φύσις , ὑποδίδωμι ἔχω πρός ὁ σκεῦος ἀπό ὅς ὁ ῥῆμα προίστημι . σημαιουντ δέ ὁ παλαιός ὅτι παρά Ὅμηρος πρό ὁ ὄνομα εὑρίσκω ὑποτέμνω , ὡς εἄν εὐσεβής ἐπί ὁ σπονδή ἔρχομαι . εἰμί δέ καί μετά ὁ ἐσθίω ὡς οἶδα νίζω , σωπάω ὁ ποιητής ὡς καί ἄλλος πολύς , κατά σχῆμα ὁ καλε͂ω σωπάω , περί δέ ὁ παλαιός καί ὅτι ἐν Ἰλιάς οὐδέ ποινή ἐσθίω , ποινή Ὅμηρος ἀπογιγνώσκω , σχολάζω γάρ βίος ὁ ἐν Ὀδυσσεία , καί τρέφω ἐν εἰρήνη , διό καί ἔθω - φάσις ὁ σῶμα λουτρόν καί κατάστασις , ὁ γε καί αστρογαλιζομενω ἐν ὁ κατά αὐτός πολιτεία , καί σημαίνω παίζω , εἰμί δέ Ἡρόδοτος ἐν λυψ ἀνολισθὰ φημί τοιοῦτος Παιδίας ἐπί ἄγος , ἀλλά ποικίλος φημί ὁ χρόνος ὁ ἡρωϊκός , θετός δέ ἐνταῦθα καί Τρωΐς ὁ , κατά Χαρούν μέν , πρό τρώγω περί ὁ ὕστερος , νῦν δέ , μετά τρώγω . Τρώς δέ πανυεπομαι εἶπον , ἐμφαίνω οὔπω πείθω εἰμί τότε ὁ τράπεζα , ἀλλά ταράσσω εἰς μῖσος , ὅπως γάρ ὕστερος ἐπανορθόω ὁ ἀνθρωπικός , διά τε ὁ αντιπροληπτος ἰσότης , καί πρός ὁμοιότης ὁ τροφοφορέω ἰδέα , ἱστίον δέ ὅτι ὁ ὁ διατέμνω ἕκαστος κατά ἀνήρ παράκειμαι τράπεζα οὐ εἰμί τις ὡς καί ἐνταῦθα ἐπί ὁ φαγέω Μεντού γίγνομαι , καί ἐν ὁ ἔξειμι δέ ἐπί ὁ συζώτου , καί ὅτι ὁ οὗτος πολιτικός τράπεζα , κατηφίς παντοῖος ἀγαθός πρός τις ὁ παλαιός φύω , καί ὅτι τρέπω - Ζάι παρά ὁ παλαιός , καί δεῖπνον τις καλέω , ὁ δέ , εἰμί , ὁ ὁ τραχημάτων , ἢ , ὡς ἐν ὁ ὁ Ἴλιον καί ὁ τραγῳδία ἔλεγχος . Πίνδωρος , δεῖπνον δέ λέγω , γλυκύς τραγῴδιον . ὁ δέ * χωμίζω , εἶδος τραχημάτων οὐδέ ὁ τραγῴδιον . λέγω δέ Ἀθήναιος , καί ὅτι οὕτως ὁ τραγῳδιασμός , ἐπιδορπισμός τις εἰμί καί δεῖπνον ἕτερος , καί εἰμί περί ὁ ἀρχαῖος ὁ δύο τράπεζα , πολυτελής πάνυ μεμερμημένα . ἐν ὅς , λαγός καί ζίγα καί μελιπλάκτα καί ὡς προσφέρω , διό , ἀσπίως ἀντι - φαίνω φημί ἐν ἐρώτησις καί ἐποποιέω , οὗτος . οἶνος Θέσπιος πίνω ἄν ; ὁ τις ἐχθρός . πρός ἀμυδα - λός δέ , πῶς ἐμέω ; ἐρημίζω , μᾶλλον δέ ὡς μελίσσι προσπαίζω δίδωμι , μελιπλάκτα δέ εἴδομαι προσφέρω ; τραγῳδία ἄν . ἄν δέ ; καταπίνω ἄν . ἐπί ἱστίον καί ὅτι ὁ εἴρω ἀντιπρόληπτος Ἰσότης , δηλόω καί ἐν ὁ , Δαῖτος εἴσειμι , δαίς γάρ εἴσειμι , ἄλλως μέν ζῶ , ἢ ἰσόμορφος , κατά δέ Ζηνόδοτος , ἢ ἀγαθός , ὡς ιστους καί Ἀθήναιος λέγω ὅτι ἐπί ἢ τρώγω ὁ ἄνθρωπος σχίον ἐνέχω , ἐνέχω ἐργάζομαι , ὥστε σημαίνω ὁ ἐπεκτίνω , ὡς ὁ Ζηνόδοτος ἐπεκτείνω δοξάζω καί ὁ ἀντί ὁ ἴσος , ἐπί εἴσειμι . οὗτος δέ ἐπάγω καί ὅτι ἐπεί ὁ πρῶτος ἄνθρωπος οὐ οὖον πηρός ἀριθμός τρώγω ἄρτι φαγέω , ἐθρύον ἐπί αὐτός εἰμί , βία ἁρπάζω , καί σύν ασοεις , γίγνομαι καί φόνος , ἐκ ὅς οἶδα γίγνομαι καί αταξιδιος ὁ ἐν θαλία ἁμαρτία , τίς μέν , οὐ ἔχω ὅς , τίς * δίδωμι , ὡς δέ παριγίνετο αὐτός πολύς τρώγω ἐκ ὁ Ἀματρος , δεῖπνον ἕκαστος ἴσος , καί οὕτως εἰς κόσμος προέρχομαι ὁ δόρπον , πᾶς εἰς ἴσος διαμερισμένος , ὡς τε δαίς εἴσειμι ἢ ἀνθρώπινος τρώγω , περί ὁ δίειμι - ἕπομαι ὅς δστι διαμοιράω ἐπίσης , καί οὖον πρός μόνος , ἀλλά καί οἶνος καί λοιπός , οὗτος δέ καί δέσπω , ὁ ἴσος ἕκαστος μοῖρα διασῴζω , ὅτι δέ ἐπί μόνος ἄνθρωπος ἢ δαίς καί ὁ Ζηνόδοτος ἄλλος τίς βούλομαι , καί ἐν ὁ εἰς ὁ Ἰλιάς δηλόω . σῖτος δέ οὐδέτερος , ἐπί * ἄρτος . ὁ σῖτος γάρ , ἀκατήγαστος.1402 Ρ Α Ψ Ω Ι δ Ι Α Α . ἰστέον δέ , ὅτι παρά ὁ κατά Ὅμηρος Οἴτη , ὁ σπανοσε συγχέω . συνοχή . φοβέω - μένος ὁ σπανοστια . ἐν δέ ὁ λέγω αἰδοῖος ταμίας , ὑποτίθημι ὅτι καί ὁ ἐν ὁ τοιοῦτος ὑπουργέω ἀμφίπολος , σώφρων εἰμί χρή . οὗτος γάρ οὐ εἄν ὁ διοποτικός αὐτός οἶκος ἐξαντλέω . ειδασος δέ , ὁ ὕφα ἔοικα λέγω κατά ἐξοχή , διαστέλλω αὐτός πρός ὁ Οἴτη , ἤτοι πρός ὁ ἄρτος . ὁ δέ ἐπιτίθημι , γίγνομαι ὁ παλαιός ἀφορμή ὁ αὐτός ἐπιτραπέζωμα ὁ επιθειαινος τραπεζίας πρόμα . εἰμί δέ ἐξοχή ὁ αὐτός καί ἐπίθεμα λέγω διά ὁ ἐπιτίθημι , ὅμως εἰκάζω ὁ ἀνα - ματοδετος , σκεδὴρ τυτὶ χαρίζομαι ὁ τοιοῦτος ὄνομα . καί ζέω ὁ ὁ Ἀθηναῖος . νοαζομαι δέ , ὁ ὁ πρός χείρ καί ὕδωρ ποιέω , οὗτος γάρ καί Ὀδυσσεύς , χαρίζομαι ὁ λίαν ἱερόv μέσος . Παρώντα δέ βρῶμα λέγω , ὁ ἐν ὁ ταμεῖον ἀπόθετος , ἤτοι ἔοικα . ὁ γάρ πρόσφατος , ὁ δατυρὸς παρατίθημι . ἢ καί ἄλλως πάρειμι λέγω , ὁ ἐπί πολύς παραμένω , όποιος ὁ ἀλέαστα . ἰστέον δέ ὡς ὁ μέν κατά Ὅμηρος πάρειμι ἤγουν ὁ ἐκ ὁ χθὀς τρα*πέζης ἔοικα λείπω . μέτριος ὡς αὐτός εἄν ἀείδω . καί οὖον δήω καί ὁ ἐπαίρω ἐν ἐδεσμός ἐπισκευή . οὖον μήv τοιοῦτος καί ὁ ὁ ὕστερος ἐκδαιτήσιος . αριστοτιω γοῦν φημί ὁ Φαληρεύς χαρίζομαι Μουσίων λείψανον τραπεζεύς ὁ παρά αὐτός , ὁ Μουσίων εἰς ἐκεῖνος , ἐν ἔτης δύο τριάς συνουσία ἐσθίω . Πίνακας δέ ὁ μέν , ὁ ἐπί τρα - πέζα ξύλινος σκεῦος . ἄλοχος δέ , καί ὁ σανίς οὗτος λέγω , Ὀποῦς νῦν πίναξ ὁ ποιητής ἐφίημι . λέγω δέ πως καί ὁ κομίζω , πινακίς ἀποσπάω ὁ εἰμί δίχα σανίς . ἰστέον δέ ὅτι Ὅμηρος μέν , πίναξ οὐ λέγω καί κάννα . ὁ δέ ὕστερος , καί τρύβλιον ἰστροῖά τε καί ἀξύδαφα . ἔτι δέ , καί λεζάνας . καί λέζα - νίδια δέ . οἷος . ὁ Χιρίας πρός ὁ λεκανοιδη προσάγω ἐν ὅς ὁ μεσαριώματα . ὅσα δέ ὑποκατάδεσιν ὁ ἐντέλεια , ἐντατον . χρύσεος μέν γάρ , ὁ καθαρός ἔχω προογος ὡς καί ὁ κεπικλαω . ἀρχαῖος δέ ὁ λέξις διά ὁ ὁ χειροπιπτω μή ἄφθονος . ξύλινος δέ ὁ πίναξ , ὡς καί ὁ Σιδηροῦς ἤδη , ὅπης καί μή πρέπω ἐκ τίμιος ὕλη εἰμί . ὡς δέ μέγας καί ἕκαστος ὁ τις αὐτός καί οὖον κατά αὐτός δέ ἄρχω χαίρω σκεῦος ξύλινος ὅς καί κάννα λέγω καί τραπέζωμα , δῆλος εἰμί . Ὅρας δέ καί ὁ , παντοῖος , διά ὅς εἶδος δηλόω ὁ ποιητής καί ὁ ποικίλος τροφή . ὡς καί ἐν ὁ , ἐδωδή παντοῖος . καί ἐν ὁ , ὁράω οἷος ἐσθίω διοτριεῖς θεοίληδες . σημειώνω δέ καί ὅτι ὁ , δατρὸς δέ χρυσός πίναξ παρατίθημι αἰώρα , διαγράφω ἱστορέω Ἀθηναῖος . ἐπεί ἀπαρχή δοκέω ὁ πρό αὐτός διοσυχον . εἰμί γάρ γησον οἶδα παρατίθημι ἢ ταμὴν χρύσεος εἰμί λείπω . ὁ δατυρὸν οὐ δσοι παρέχω . καί μήv καίνω ἄλλως οὐδείς ὁ τοῖος στίχος φυλάσσω , ὁ μέν ταμὴν ἔοικα παραλείπω , ὁ δέ αὖος δατυρὸν ἰστροῖα παντοῖος πρόσφατος ποικίλος τε χείρ καί πρός φιλοφρο - σύνειμι ἔνδειξις . ὅτι2 δέ οὖον μένω ὁ χρυσός πάλαι ποτέ ἀλλά καί ὁ ἀργυρός σπάνις τίς χρήμα εἰμί , δηλόω κατά ὁ παλαιός καί ὁ περιμελέγον χρυσομελλω ἄργιον ὁ Ἀγρίς . ὁ φημί ἀργυρίς εἰμί ὁ - τίστι φιάλη ἀργύρεος , ἥς ὁ πυθμήν ἐμπλάσσω ἄρχω ἄργιον ἐπίχρυσος . κεπικλαω δέ , ποτήριον νεύω ὁ χεῖλος καί ἐπιπίπτω ἐντός , περί ὅς ἐν Ἰλιάς καλός εἴρω . ὁ δέ θαμά οἰνοχοέω , οὖον πολυποσία ἐνταῦθα κατηγορέω , ἀλλά φιλοφροσύνη ἐνδείκνυμι . αὐτός δέ καί βραχύς εἰμί ὁ κύπελλο . ὁ δέ οἰνοχοέω καί οἰνοχοέω , οὖον μόνος μίνα λέγω . ἀλλά καί ἐμμένω , ὁ ὅσος ἔχις οἶνος , ὡς * ὁ , ἄκρατος χέζω ἐγώ πολύς . ὅθεν καί κάνος , τρύβλιον . ὡς ἐν παλαιός Κάιτα ἱστορικός λέγω . καί ἴσως ἔχω οὗτος συγγενής τίς καί πρός ὁ μετά ὀλί - γος σιτοφόρος κάννα . ὅτι2 Τηλέμαχος μέν καί ὁ σώφρων ξένος , ἀμφίπολος χέρυμδε φέρω , καί ἰσχύω . ὁ δέ ἀσεβής μνηστήρ , χέω ὕδωρ ἐπί χείρ χέω . οὖον γάρ χράω ὁ ὑδροσταῖς καί ἀκόλαστος , παιδίσκη διακονέω . ὅτι2 ὅταν ἀνώτερος περιφραστικός πλεν ἐν δύο στίχος ὁ χέρυμδε δέ ἀμφίπολος προχέω ἐπιχέω καί ἴσχω , ἐνταῦθα σύντομος ἀρέσκω ἐπί ὁ μνηστήρ , ἐν ὁ , χέω ὕδωρ ἐπί χείρ χέω . οὗτος δέ καί ὁ μέν σώφρων Τηλέμαχος ὁ τράπεζα , Ζεύς - σκευάζω ἤδη ἐν στίχος πλείων , εναδηνουμην οἷος ὁ χρῆσις . ὁ μέντοι ὁ νηφρομένων μνη - στῆρον , επιτοχοω συντέμνω ἐν ὀλίγος ἔπος . τάχος οἷος σπεύδω αὐτός ἀπαλλάσσω . φημί γάρ . ὁ δέ , χέω μέν ὕδωρ ἐπί χείρ χέω . σῖτος δέ διωαὶ παραμήκης ἐν κανός . οὗτος δέ χρήτη - μάω ἐπιστέγω ποτός . οὕτως ἐν καιρός καί πλατύς ὁ ἔννοια καί ἐπιτέμνω ὁ ποιητής . ἰστέον δέ ὅτι χέω ὁ μέν πλείων ὁμηρικός οἶδα . Κλείδημος δέ κατά ὁ ὁ διπυσοφιστης ἱστορία ,