eusebius-scr-eccl.historia-ecclesiastica 6.9
ΙX . Πόλλα μὲν οὗν καὶ ὤα παράδοξα οἱ τῆς παροικίας πολῖται ὡς ἐκ παραδόσεως τῶν κατὰ διαδοχὴν ἀδελφῶν τοῦ Ναρκίσσου μνημονεύουσιν , ἐν οἷς καὶ τοιόνδε τι θαῦμα δι’ αὐτοῦ γεγονὸς ἱστοροῦσιν . κατὰ τὴν μεγάλην ποτὲ τοῦ διανυκτέρευσιν τοὔλαιόν φασιν τοῖς διακόνοις ἐπιλιπεῖν · ἐφ’ ᾧ τὸ πᾶν πλῆθος δεινῆς ἀθυμίας διαλαβούσης , τὸν Νάρκισσον τοῖς τὰ φῶτα παρασκευάζουσιν ἐπιτάξαι ὕδωρ ἀνιμήσαντας ὡς αὐτὸν κομιεῖσθαι . τούτου δὲ ἅμα λόγῳ πραχθέντος , ἐπευξάμενον τῷ ὕδατι , ἐγχέαι κατὰ τῶν λύχνων πίστει τῆ εἰς τὸν κύριον γνησίᾳ παρακελεύσασθαι · ποιησάντων δὲ καὶ τοῦτο , παρὰ πάντα λόγον δυνάμει παραδόξῳ καὶ θείᾳ μεταβαλεῖν ἐξ ὕδατος εἰς ἐλαίου ποιότητα τὴν φύσιν , παρά τε πΛείστοις τῶν αὐτόθι ἀδελφῶν ἐπὶ μήκιστον ἐξ ἐκείνου καὶ εἰς ἡμᾶς βραχύ τι δεῖγμα τοῦ τότε θαύματος φυλαχθῆναι . Ἄλλα τε πλεῖστα περὶ τοῦ βίου τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς μνήμης ἄξια καταλέγουσιν , ἐν οἷς καὶ τοιόνδε τι . τὸ εὔτονον αὐτοῦ καὶ στερρὸν τοῦ βίου φαῦλοί τινες ἀνθρωπίσκοι μὴ οἷοί τε φέρειν , δέει τοῦ μὴ δίκην ὑποσχεῖν ἁλόντας , διὰ τὸ μυρία κακὰ ἑαυτοῖς συνεγνωκέναι , συσκευὴν κατ’ αὐτοῦ προλαβόντες συρράπτουσιν καί τινα δεινὴν καταχέουσιν αὐτοῦ διαβολήν . εἶτα πιστούμενοι τοὺς ἀκροωμένους , ὅρκοις ἐβεβαίουν τὰς κατηγορίας , καὶ ὃ μέν , ἦ μὴν ἀπόλοιτο πυρί , ὤμνυεν , ὃ δέ , ἦ μὴν σκαιᾷ νόσῳ δαπανηθείη τὸ σῶμα , ὁ δὲ τρίτος , ἢ μὴν τὰς ὁράσεις πηρωθείη · ἀλλ’ οὐδ’ οὕτω . αὐτοῖς , καίπερ ὀμνύουσιν , τῶν πιστῶν τις προσεῖχε τὸν νοῦν διὰ τὴν εἰς πάντας λάμπουσαν ἐκ τοῦ παντὸς σωφροσύνην τε καὶ πανάρετον ἀγωγὴν τοῦ Ναρκίσσου . αὐτός γε μὴν τὴν τῶν εἰρημένων μηδαμῶς ὑπομένων μοχθηρίαν καὶ ἄλλως ἐκ μακροῦ τὸν φιλόσοφον ἀσπαζόμενος βίον , διαδρὰς πᾶν τὸ τῆς ἐκκλησίας πλῆθος , ἐν ἐρημίαις καὶ ἀφανέσιν ἀγροῖς λανθάνων πλείστοις ἔτεσιν διέτριβεν . ἀλλ’ οὐ καὶ ὁ τῆς δίκης μέγας ὀφθαλμὸς ἐπὶ τοῖς πεπραγμένοις ἠρέμει , μετῄει δὲ ὡς τάχιστα τοὺς ἀσεβεῖς αἷς καθ’ ἑαυτῶν ἐπιορκοῦντες κατεδήσαντο ἀραῖς . ὁ μὲν οὖν πρῶτος , ἐκ μηδεμιᾶς προφάσεως ἁπλῶς οὕτως , μικροῦ διαπεσόντος ἐφ’ ἧς κατέμενεν οἰκίας σπινθῆρος , νύκτωρ ὑφαφθείσης ἁπάσης , παγγενεὶ καταφλέγεται · δ’ δὲ ἀθρόως τὸ σῶμα ἐξ ἄκρων ποδῶν ἐπὶ κεφαλὴν ἧς αὐτὸς προσετίμησεν ἑαυτῷ νόσου πίμπλαται · ὁ δὲ τρίτος τὰς τῶν προτέρων συνιδὼν ἐκβάσεις καὶ τοῦ πάντων ἐφόρου θεοῦ τρέσας τὴν ἀσιάδραστον δίκην , ὁμολογεῖ μὲν τοῖς πᾶσιν τὰ κοινῇ σφίσιν αὐτοῖς ἐσκευωρημένα , τοσαύταις δὲ κατετρύχετο μεταμελόμενος οἰμωγαῖς δακρύων τε ἐς τοσοῦτον οὐκ ἀπέλιπεν , ἕως ἄμφω διεφθάρη τὰς ὄφεις . καὶ οἵδε μὲν τῆς ψευδολουίας τοιαύτας ὑπέσχον τιμωρίας ·
Lemmas: ΙX . Πόλλα μέν ἐν καί ὤα παράδοξος ὁ ὁ παροικία πολίτης ὡς ἐκ παράδοσις ὁ κατά διαδοχή ἀδελφός ὁ Νάρκισσος μνημονεύω , ἐν ὅς καί τοιόσδε τίς θαῦμα διά αὐτός γίγνομαι ἱστορέω . κατά ὁ μέγας ποτέ ὁ διανυκτέρευσις ἔλαιον φημί ὁ διάκονος ἐπιλείπω · ἐπί ὅς ὁ πᾶς πλῆθος δεινός ἀθυμία διαλαμβάνω , ὁ Νάρκισσος ὁ ὁ φάος παρασκευάζω ἐπιτάσσω ὕδωρ ἀνιμάω ὡς αὐτός κομίζω . οὗτος δέ ἅμα λόγος πράσσω , ἐπεύχομαι ὁ ὕδωρ , ἐγχέω κατά ὁ λύχνος πίστις τῆ εἰς ὁ κύριος γνήσιος παρακελεύομαι · ποιέω δέ καί οὗτος , παρά πᾶς λόγος δύναμις παράδοξος καί θεῖος μεταβάλλω ἐκ ὕδωρ εἰς ἔλαιον ποιότης ὁ φύσις , παρά τε πλεῖστος ὁ αὐτόθι ἀδελφός ἐπί μακρός ἐκ ἐκεῖνος καί εἰς ἐγώ βραχύς τίς δεῖγμα ὁ τότε θαῦμα φυλάσσω . ἄλλος τε πλεῖστος περί ὁ βίος ὅδε ὁ ἀνήρ μνήμη ἄξιος καταλέγω , ἐν ὅς καί τοιόσδε τίς . ὁ εὔτονος αὐτός καί στερρός ὁ βίος φαῦλος τις ἄνθρωπος μή οἷος τε φέρω , δήω ὁ μή δίκη ὑπέχω ἁλίσκομαι , διά ὁ μυρίος κακός ἑαυτοῦ συγγιγνώσκω , συσκευή κατά αὐτός προλαμβάνω συρράπτω καί τις δεινός καταχέω αὐτός διαβολή . εἶτα πιστόω ὁ ἀκροάζομαι , Ὅρκος βεβαιόω ὁ κατηγορία , καί ὅς μέν , εἰμί μήv ἀπόλλυμι πῦρ , ὄμνυμι , ὅς δέ , εἰμί μήv σκαιός νόσος δαπανάω ὁ σῶμα , ὁ δέ τρίτος , ἢ μήv ὁ ὅρασις πηρόω · ἀλλά οὐδέ οὗτος . αὐτός , καίπερ ὄμνυμι , ὁ πιστός τις προσέχω ὁ νόος διά ὁ εἰς πᾶς λάμπω ἐκ ὁ πᾶς σωφροσύνη τε καί πανάρετος ἀγωγή ὁ Νάρκισσος . αὐτός γε μήv ὁ ὁ εἴρω μηδαμῶς ὑπομένω μοχθηρία καί ἄλλως ἐκ μακρός ὁ φιλόσοφος ἀσπάζομαι βίος , διαδιδράσκω πᾶς ὁ ὁ ἐκκλησία πλῆθος , ἐν ἐρημία καί ἀφανής ἀγρός λανθάνω πλεῖστος ἔτος διατρίβω . ἀλλά οὖον καί ὁ ὁ δίκη μέγας ὀφθαλμός ἐπί ὁ πράσσω ἠρεμέω , μέτειμι δέ ὡς ταχύς ὁ ἀσεβής ὅς κατά ἑαυτοῦ ἐπιορκέω καταδέω ἀρή . ὁ μέν οὖν πρῶτος , ἐκ μηδείς πρόφασις ἁπλόος οὕτως , μικρός διαπίπτω ἐπί ὅς καταμένω οἰκίον σπινθήρ , νύκτωρ ὑφάπτω ἅπας , παγγενεί καταφλέγω · δέ δέ ἀθρόος ὁ σῶμα ἐκ ἄκρος πούς ἐπί κεφαλή ὅς αὐτός προστιμάω ἑαυτοῦ νόσος πίμπλημι · ὁ δέ τρίτος ὁ ὁ πρότερος σύν-εἶδον ἔκβασις καί ὁ πᾶς ἔφορος θεός τρέω ὁ ἀσιάς δίκη , ὁμολογέω μέν ὁ πᾶς ὁ κοινός σφεῖς αὐτός σκευωρέομαι , τοσοῦτος δέ κατατρύχω μεταμέλομαι οἰμωγή δάκρυ τε εἰς τοσοῦτος οὐ ἀπολείπω , ἠώς ἄμφω διαφθείρω ὁ ὄφις . καί ὅδε μέν ὁ ψευδολουιος τοιοῦτος ὑπέσχον τιμωρία ·