eusebius-scr-eccl.historia-ecclesiastica 3.6
VI . φέρε δὴ οὖν , τῶν Ἱστοριῶν τὴν πέμπτην τοῦ Ἰωσήπου μετὰ χεῖρας αὖθις ἀναλαβών , τῶν τότε πραχθέντων δίελθε τὴν τραγῳδίαν · “ τοῖς γε μὴν εὐπόροις’’ φησί “ καὶ τὸ μένειν πρὸς ἀπωλείας ἴσον ἢν · γὰρ αὐτομολίας ἀνῃρεῖτό τις διὰ τὴν οὐσίαν . τῷ Λιμῷ δ’ ἢ ἀπόνοια τῶν στασιαστῶν συνήκμαζεν , καὶ καθ’ ἡμέραν ἀμφότερα προσεξεκάετο τὰ δεινά . φανερὸς μέν γε οὐδαμοῦ οῖτος ἢν , ἐπεισπηδῶντες δὲ διηρεύνων τὰς οἰκίας , ἔπειθ’ εὑρόντες μὲν ὡς ἀρνησαμένους ᾐκίζοντο , μὴ εὑ · ρόντες δὲ ὡς ἐπιμελέστερον κρύψαντας ἐβασάνιζον . τεκμήριον δὲ τοῦ τ’ ἔχειν καὶ μή , τὰ σώματα τῶν ἀθλίων · ὧν οἱ μὲν ἔτι συνεστῶτες εὐπορεῖν τροφῆς ἐδόκουν , οἱ τηκόμενοι δὲ ἤδη παρωδεύοντο , καὶ κτείνειν ἄλογον ἐδόκει τοὺς ὑπ’ ἐνδείας τεθνηξομένους αὐτίκα . πολλοὶ δὲ λάθρα τὰς κτήσεις ἑνὸς ἀντικατηλλάξαντο μέτρου , πυρῶν μέν , εἰ πλουσιώτεροι τυγχάνοιεν ὄντες , οἱ δὲ πενέστεροι κριθῆς · ἔπειτα κατακλείοντες ἑαυτοὺς εἰς τὰ μυχαίτατα τῶν οἰκιῶν , τινὲς μὲν ὑπ’ ἄκρας ἐνδείας ἀνέργαστον τὸν σῖτον ἤσθιον , οἳ δ᾿ ἔπεσσον ὡς ἥ τε ἀνάγκη καὶ τὸ δέος παρῄνει , καὶ τράπεζα μὲν οὐδαμοῦ παρετίθετο , τοῦ δὲ πυρὸς ὑφέλκοντες ἔτ᾿ ὠμὰ τὰ σιτία διήρπαζον . ἐλεεινὴ δ᾿ ἦν ἡ τροφὴ καὶ δακρύων ἄξιος ἡ θέα , τῶν μὲν δυνατωτέρων πλεονεκτούντων , τῶν δὲ ἀσθενῶν ὀδυρομένων . πάντων μὲν δὴ παθῶν ὑπερίσταται λιμός , οὐδὲν δ᾿ οὕτως ἀπόλλυσιν ὡς αἰδῶ1 . τὸ γὰρ ἄλλως ἐντροπῆς ἄξιον ἐν τούτῳ καταφρονεῖται . γυναῖκες γοῦν ἀνδρῶν καὶ παῖδες πατέρων καί , τὸ ἀκτρότατον , μητέρες νηπίων ἐξήρπαζον ἐξ αὐτῶν τῶν στομάτων τὰς τροφάς , καὶ τῶν φιλτάτων ἐν χερσὶ μαραινομένων οὐκ ἦν φειδὼ τοὺς τοῦ ζῆν ἀφελέσθαι σταλαγμούς . τοιαῦτα δ᾿ ἐσθίοντες , ὅμως οὐ διελάνθανον , πανταχοῦ δ᾿ ἐφίσταντο οἱ στασιασταὶ καὶ τούτων ταῖς ἁρπαγαῖς . ὁπότε γὰρ κατίδοιεν ἀποκεκλεισμένην οἰκίαν , σημεῖον ἦν τοῦτο τοὺ ςἔνδον προσφέρεσθαι τροφήν , εὐθέως δ᾿ ἐξαράξαντες τὰς θύρας εἰσεπήδων , καὶ μόνον οὐκ ἐκ τῶν φαρύγγων ἀναθλίδβοντες τὰς ἀκόλους ἀνέφερον . ἐτύπτοντο δὲ γέροντες ἀντεχόμενοι τῶν σιτίων , καὶ κόμης ἐσπαράσσοντο γυναῖκες συγκαλύπτουσαι τὰ ἐν χερσίν , οὐδέ τις ἦν οἶκτος πολιᾶς ἢ νηπίων , ἀλλὰ συνεπαίροντες τὰ παιδία τῶν ψωμῶν ἐκκρεμάμενα κατέσειον εἰς ἔδαφος . τοῖς δὲ φθάσασι τὴν εἰσδρομὴν αὐτῶν καὶ προκαταπιοῦσιν τὸ ἁρπαγησόμενον ὡς ἀδικηθέντες ἦσαν ὠμότεροι , δεινὰς δὲ βασάνων ὁδοὺς ἐπενόουν πρὸς ἔρευναν τροφῆς , ὀρόβοις μὲν ἐμφράττοντες τοῖς ἀθλίοις τοὺς τῶν αἰδοίων πόρους , ῥάβδοις δ’ ὀξείαις ἀναπείροντες τὰς ἕδρας · τὰ φρικτὰ δὲ καὶ ἀκοαῖς ἔπασχέ τις εἰς ἐξομολόγησιν ἑνὸς ἄρτου καὶ ἵνα μηνύσῃ δράκα μίαν κεκρυμμένων ἀλφίτων . οἱ βασανισταὶ δ’ οὐδ’ ἐπείνων καὶ γὰρ ἦττον ἂν ὠμὸν ἦν τὸ μετὰ ἀνάγκης ) , γυμνάζοντες δὲ τὴν ἀπόνοιαν καὶ προπαρασκευάζοντες ἑαυτοῖς εἰς τὰς ἑξῆς ἡμέρας ἐφόδια . τοῖς δ’ ἐπὶ τὴν ‘Ρωμαίων φρουρὰν νύκτωρ ἐξερπύσασιν ἐπὶ λαχάνων συλλογὴν ἀγρίων καὶ πόας ὑπαντῶντες , ὅτ’ ἤδη διαπεφευγέναι τοὺς πολεμίους ἐδόκουν , ἀφήρπαζον τὰ κομισθέντα , καὶ πολλάκις ἱκετευόντων καὶ τὸ φρικτότατον ἐπικαλουμένων ὄνομα τοῦ θεοῦ μεταδοῦναί τι μέρος αὐτοῖς ὧν κινδυνεύσαντες ἤνεγκαν , οὐδ’ ὁτιοῦν μετέδοσαν , ἀγαπητὸν δ’ ἢν τὸ μὴ καὶ προσαπολέσθαι σεσυλημένον . ” ούτοις μεθ’ ἕτερα ἐπιφέρει λέγων · “ Ἰουδαίοις δὲ μετὰ τῶν ἐξόδων ἀπεκόπη πᾶσα σωτηρίας ἐλπίς , καὶ βαθύνας ἑαυτὸν ὁ λιμὸς κατ’ οἴκους καὶ γενεὰς τὸν δῆμον ἐπεβόσκετο , καὶ τὰ μὲν τέγη πεπλήρωτο γυναικῶν καὶ βρεφῶν λελυμένων , οἱ στενωποὶ δὲ γερόντων νεκρῶν , παῖδες δὲ καὶ νεανίαι διοιδοῦντες ὥσπερ εἴδωλα κατὰ τὰς ἀγορὰς ἀνειλοῦντο καὶ κατέπιπτον ὅπη τινὰ τὸ πάθος καταλαμβάνοι . θάπτειν δὲ τοὺς προσήκοντας οὔτε ἴσχυον οἱ κάμνοντες καὶ τὸ διευ - τονοῦν ὤκνει διά τε τὸ πλῆθος τῶν νεκρῶν καὶ τὸ κατὰ ἁφᾶς ἄδηλον · πολλοὶ γοῦν τοῖς ὑπ’ αὐτῶν θαπτομένοις ἐπαπέθνῃσκον , πολλοὶ δ’ ἐπὶ τὰς θήκας , πρὶν ἐπιστῆναι τὸ χρεών , προῆλθον . οὔτε δὲ θρῆνος ἐν ταῖς συμφοραῖς οὔτε ὀλοφυρμοὸς ἢν , ἀλλ’ ὁ λιμὸς ἤλεγχε τὰ πάθη , ξηροῖς δὲ τοῖς ὄμμασιν οἱ δυσθανατοῦντες ἐθεώρουν τοὺς φθάσαντας ἀναπαύσασθαι , βαθεῖα δὲ τὴν πόλιν περιεῖχεν σιγὴ καὶ νὺξ θανάτου γέμουσα . καὶ τούτων οἱ λῃσταὶ χαλεπώτεροι . τυμβωρυχοῦντες γοῦν τὰς οἰκίας , ἐσύλων τοὺς νεκρούς , καὶ τὰ καλύμματα τῶν σωμάτων περισπῶντες , μετὰ γέλωτος ἐξήεσαν , τάς τε ἀκμὰς τῶν ξιφῶν ἐδοκίμαζον ἐν τοῖς πτώμασιν , καί τινας τῶν ἐρριμμένων ἔτι ζῶντας διήλαυνον ἐπὶ πείρᾳ τοῦ σιδήρου , τοὺς δ’ ἱκετεύοντας χρῆσαι σφίσιν δεξιὰν καὶ ξίφος , τῷ Λιμῷ κατέλιπον ὑπερηφανοῦντες , καὶ τῶν ἐκπνεόντων ἕκαστος ἀτενὲς εἰς τὸν ναὸν ἀφεώρα , τοὺς στασιαστὰς ζῶντας ἀπολιπών . οἳ δὲ τὸ μὲν πρῶτον ἐκ τοῦ δημοσίου θησαυροῦ τοὺς νεκροὺς θάπτειν ἐκέλευον , τὴν ὀσμὴν οὐ φέροντες · ὡς οὐ διήρκουν , ἀπὸ τῶν τειχῶν ἐρρίπτουν εἰς τὰς φάραγγας . περιιὼν δὲ ταύτας ὁ Τίτος ὡς ἐθεάσατο πεπλησμένας τῶν νεκρῶν καὶ βαθὺν ἰχῶρα μυδώντων τὸν ὑπορρέοντα τῶν σωμάτων , ἐστέναξέν τε καὶ τὰς χεῖρας ἀνατείνας κατεμαρτύρατο τὸν θεόν , ὡς οὐκ εἴη τὸ ἔργον αὐτοῦ.’’ Τούτοις τούτοις ἐπειπών τινα μεταξὺ ἐπιφέρει λέγων · “ οὐκ ἂν ὑποστειλαίμην εἰπεῖν ἅ μοι κελεύει τὸ πάθος · οἶμαι Ῥωμαίων βραδυνάντων ἐπὶ τοὺς ἀλιτηρίους , ἢ καταποθῆναι ἂν ὑπὸ χάσματος ἢ κατακλυσθῦναι τὴν πόλιν ἢ τοὺς τῆς Σοδομηνῆς μεταλαβεῖν κεραυνούς · πολὺ γὰρ τῶν ταῦτα παθόντων ἤνεγκεν γενεὰν ἀθεωτέραν · τῆ γοῦν τούτων ἀπονοίᾳ πᾶς ὁ λαὸς συναπώλετο . ” Καὶ ἐν τῷ ἕκτῳ δὲ βιβλίῳ οὕτως γράφει . “ τῶν δ’ ὑπὸ τοῦ Λιμοῦ φθειρομένων κατὰ τὴν πόλιν ἄπειρον μὲν ἔπιπτε τὸ πλῆθος , ἀδιήγητα δὲ συνέβαινεν τὰ πάθη . καθ’ ἑκάστην γὰρ οἰκίαν , εἴ που τροφῆς παραφανείη σκιά , πόλεμος ἦν , καὶ διὰ χειρῶν ἐχώρουν οἱ φίλτατοι πρὸς ἀλλήλους , ἐξαρπάζοντες τὰ ταλαίπωρα τῆς ψυχῆς ἐφόδια , πίστις δ’ ἀπορίας οὐδὲ τοῖς θνῄσκουσιν ἦν , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐμπνέοντας οἱ λῃσταὶ διηρεύνων , μή τις ὑπὸ κόλπον ἔχων τροφήν , σκήπτοιτο τὸν θάνατον αὐτῷ . οἳ δ’ ὑπ’ ἐνδείας κεχηνότες ὥσπερ λυσσῶντες κύνες ἐσφάλλοντο καὶ παρεφέροντο ταῖς τε θύραις ἐνσειόμενοι μεθυόντων τρόπον καὶ ὑπ’ ἀμηχανίας τοὺς αὐτοὺς οἴκους εἰσεπήδων δὶς ἢ τρὶς ὥρᾳ μιᾷ . πάντα δ’ ὑπ’ ὀδόντας ἦγεν ἡ ἀνάγκη , καὶ τὰ μηδὲ τοῖς ῥυπαρωτάτοις τῶν ἀλόγων ζῴων πρόσφορα συλλέγοντες ἐσθίειν ὑπέφερον . ζωστήρων γοῦν καὶ ὑποδημάτων τὸ τελευταῖον οὐκ ἀπέσχοντο καὶ τὰ δέρματα τῶν θυρεῶν ἀποδέροντες ἐμασῶντο , τροφὴ δ’ ἢν καὶ χόρτου τισὶν παλαιοῦ σπαράγματα · τὰς γὰρ ἶνας ἔνιοι συλλέγοντες , ἐλάχιστον σταθμὸν ἐπώλουν Ἀττικῶν τεσσάρων . “ Καὶ τί δεῖ τὴν ἐπ’ ἀψύχοις ἀναίδειαν τοῦ λιμοῦ λέγειν ; εἶμι γὰρ αὐτοῦ δηλώσων ἔργον ὁποῖον μήτε παρ’ Ἕλλησιν μήτε παρὰ βαρβάροις ἱστόρηται , φρικτὸν μὲν εἰπεῖν , ἄπιστον δ’ ἀκοῦσαι . καὶ ἔγωγε , μὴ δόξαιμι τερατεύεσθαι τοῖς αὖθις ἀνθρώποις , κἂν παρέλιπον τὴν συμφορὰν ἡδέως , εἰ μὴ τῶν κατ’ ἐμαυτὸν εἶχον ἀπείρους μάρτυρας · ἄλλως τε καὶ ψυχρὰν ἂν καταθείμην τῆ πατρίδι χάριν , καθυφέμενος τὸν λόγον ὧν πέπονθε τὰ ἔργα . γυνὴ τῶν ὑπὲρ Ἰορδάνην κατοικούντων , Μαρία τοὔνομα , πατρὸς Ἐλεαζάρου , κώμης Βαθεζώρ ( σημαίνει δὲ τοῦτο οἶκος ὑσσώπου ) , γένος καὶ πλοῦτον ἐπίσημος , μετὰ τοῦ λοιποῦ πλήθους εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καταφυγοῦσα συνεπολιορκεῖτο . ταύτης τὴν μὲν ἄλλην κτῆσιν οἱ τύραννοι διήρπασαν , ὅσην ἐκ τῆς Περαίας ἀνασκευασαμένη μετήνεγκεν εἰς τὴν πόλιν , τὰ δὲ λείψανα τῶν κειμηλίων καὶ 1 εἴ τι τροφῆς ἐπινοηθείη καθ’ ἡμέραν εἰσπηδῶντες ἥρπαζον οἱ δορυφόροι . δεινὴ δὲ τὸ γύναιον ἀγανάκτησις εἰσῄει , καὶ πολλάκις λοιδοροῦσα καὶ καταρωμένη τοὺς ἅρπαγας ἐφ’ ἑαυτὴν ἠρέθιζεν . ὡς δ’ οὔτε παροξυόμενός τις οὔτ’ ἐλεῶν αὐτὴν ἀνῄρει καὶ τὸ μὲν εὑρεῖν τι σιτίον ἄλλοις ἐκοπία , πανταχόθεν δ’ ἄπορον ἦν ἤδη καὶ τὸ εὑρεῖν , ὁ λιμὸς δὲ διὰ σπλάγχνων καὶ μυελῶν ἐχώρει καὶ τοῦ λιμοῦ μᾶλλον ἐξέκαιον οἱ θυμοί , σύμβουλον λαβοῦσα τὴν ὀργὴν μετὰ τῆς ἀνάγκης , ἐπὶ τὴν φύσιν ἐχώρει , καὶ τὸ τέκνον , ἢν δ’ αὐτῇ παῖς ὑπομάστιος , ἁρπασαμένη , ‘βέφος,’ εἷπεν , ἴ’ ἄθλιον , ἐν πολέμῳ καὶ λιμῷ καὶ στάσει , τίνι ἄε τηρῶ ; τὰ μὲν παρὰ Ῥωμαίοις δουλεία κἂν ζήσωμεν ἐπ’ αὐτούς , φθάνει δὲ καὶ δουλείαν ὁ λιμός , οἱ στασιασταὶ δὲ ἀμφοτέρων χαλεπώτεροι . ἴθι , γενοῦ μοι τροφὴ καὶ τοῖς στασιασταῖς ἐρινὺς καὶ τῷ βίῳ μῦθος , ὁ μόνος ἐλλείπων ταῖς Ἰουδαίων συμφοραῖς.' καὶ ταῦθ’ ἅμα λέγουσα κτείνει τὸν υἱόν , ἔπειτ’ ὀπτήσασα , τὸ μὲν ἥμισυ κατεσθίει , τὸ δὲ λοιπὸν κατακαλύψασα ἐφύλαττεν . εὐθέως δ’ οἱ στασιασταὶ παρῆσαν καὶ τῆς ἀθεμίτου κνίσης σπάσαντες , ἠπείλουν , εἰ μὴ δείξειεν τὸ παρασκευασθέν , ἀποσφάξειν αὐτὴν εὐθέως · ἢ δὲ καὶ μοῖ · ’ρᾶν αὐτοῖς εἰποῦσα καλὴν τετηρηκέναι , τὰ λείψανα τοῦ τέκνου διεκάλυψεν . τοὺς δ’ εὐθέως φρίκη καὶ φρενῶν ἔκστασις ᾕρει , καὶ παρὰ τὴν ὄφιν ἐπεπήγεσαν . ἢ δ’ , ‘ ἐμόν,’ ἔφη , ‘τοῦτο τὸ τέκνον γνήσιον , καὶ τὸ ἔργον ἐμόν . φάγετε , καὶ γὰρ ἐγὼ βέβρωκα · μὴ γένησθε μήτε μαλακώτεροι γυναικὸς μήτε συμπαθέστεροι μητρός . εἰ δ’ ὑμεῖς εὐσεβεῖς καὶ τὴν ἐμὴν ἀποστρέφεσθε ἐγὼ μὲν ὑμῖν βέβρωκα , καὶ τὸ λοιπὸν δ’ ἐμοὶ μεινάτω.’ μετὰ ταῦθ’ οἳ μὲν τρέμοντες ἐξῄεσαν , πρὸς ἓν τοῦτο δειλοὶ καὶ μόλις ταύτης τῆς τροφῆς τῆ μητρὶ παραχωρήσαντες , ἀνεπλήσθη δ’ εὐθέως ὅλη τοῦ μύσους ἡ πόλις , καὶ πρὸ ὀμμάτων ἕκαστος τὸ πάθος λαμβάνων ὡς παρ’ αὐτῷ τολμηθέν , ἔφριττεν . σπουδὴ δὲ τῶν λιμωττόντων ἐπὶ τὸν θάνατον ἢν καὶ μακαρισμὸς τῶν φθασάντων πρὶν ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι κακὰ τηλικαῦτα . ”
Lemmas: VI . φέρω δή οὖν , ὁ Ἱστορία ὁ πέμπτος ὁ Ἰώσηπος μετά χείρ αὖθις ἀναλαμβάνω , ὁ τότε πράσσω διέρχομαι ὁ τραγῳδία · “ ὁ γε μήv εὔπορος φημί “ καί ὁ μένω πρός ἀπώλεια ἴσος εἄν · γάρ αὐτομολία ἀναιρέω τις διά ὁ οὐσία . ὁ Λιμός δέ ἢ ἀπόνοια ὁ στασιαστής συνακμάζω , καί κατά ἡμέρα ἀμφότερος προσεκκαίω ὁ δεινός . φανερός μέν γε οὐδαμοῦ οἶτος εἄν , ἐπεισπηδάω δέ διερευνάω ὁ οἰκίον , ἔπειτα εὑρίσκω μέν ὡς ἀρνέομαι αἰκίζω , μή ὅς · ρόντες δέ ὡς ἐπιμελής κρύπτω βασανίζω . τεκμήριον δέ ὁ τε ἔχω καί μή , ὁ σῶμα ὁ ἄθλιος · ὅς ὁ μέν ἔτι συνίστημι εὐπορέω τροφή δοκέω , ὁ τήκω δέ ἤδη παροδεύω , καί κτείνω ἄλογος δοκέω ὁ ὑπό ἔνδεια θνήσκω αὐτίκα . πολύς δέ λάθρῃ ὁ κτήσεις εἷς ἀντικαταλλάσσομαι μέτρον , πυρά μέν , εἰμί πλούσιος τυγχάνω εἰμί , ὁ δέ πένης κριθή · ἔπειτα κατακλείω ἑαυτοῦ εἰς ὁ μυχαίτατος ὁ οἰκίον , τις μέν ὑπό ἄκρος ἔνδεια ἀνέργαστος ὁ σῖτος ἐσθίω , ἕ δέ πέσσω ὡς ὅς τε ἀνάγκη καί ὁ δέος παραινέω , καί τράπεζα μέν οὐδαμοῦ παρατίθημι , ὁ δέ πυρός ὑφέλκω ἔτι ὠμός ὁ σιτίον διαρπάζω . ἐλεεινός δέ εἰμί ὁ τροφή καί δάκρυ ἄξιος ὁ θέα , ὁ μέν δυνατός πλεονεκτέω , ὁ δέ ἀσθενής ὀδύρομαι . πᾶς μέν δή πάθος ὑπερίσταμαι λιμός , οὐδείς δέ οὕτως ἀπόλλυμι ὡς αἰδέω . ὁ γάρ ἄλλως ἐντροπή ἄξιος ἐν οὗτος καταφρονέω . γυνή γοῦν ἀνήρ καί παῖς πατήρ καί , ὁ ἄκτρος , μήτηρ νήπιος ἐξαρπάζω ἐκ αὐτός ὁ στόμα ὁ τροφή , καί ὁ φίλος ἐν χείρ μαραίνω οὐ εἰμί φειδώ ὁ ὁ ζῶ ἀφαιρέω σταλαγμός . τοιοῦτος δέ ἐσθίω , ὅμως οὖον διαλανθάνω , πανταχοῦ δέ ἐφίστημι ὁ στασιαστής καί οὗτος ὁ ἁρπαγή . ὁπότε γάρ καθοράω ἀποκλῄζω οἰκίον , σημεῖον εἰμί οὗτος ὅς ἔνδον προσφέρω τροφή , εὐθύς δέ ἐξαράσσω ὁ θύρα εἰσπηδάω , καί μόνος οὐ ἐκ ὁ φάρυγξ ἀναθλίδβοντες ὁ ἄκολος ἀναφέρω . τύπτω δέ γέρων ἀντέχω ὁ σιτίον , καί κόμης σπαράσσω γυνή συγκαλύπτω ὁ ἐν χείρ , οὐδέ τις εἰμί οἶκτος πολιός ἢ νήπιος , ἀλλά συνεπαίρω ὁ παιδίον ὁ ψωμός ἐκκρεμάννυμι κατασείω εἰς ἔδαφος . ὁ δέ φθάνω ὁ εἰσδρομή αὐτός καί ἀφιέω ὁ ἁρπάζω ὡς ἀδικέω εἰμί ὠμός , δεινός δέ βάσανος ὁδός ἐπινοέω πρός ἔρευνα τροφή , ὄροβος μέν ἐμφράσσω ὁ ἄθλιος ὁ ὁ αἰδοῖος πόρος , ῥάβδος δέ ὀξύς ἀναπείρω ὁ ἕδρα · ὁ φρικτός δέ καί ἀκοή πάσχω τις εἰς ἐξομολόγησις εἷς ἄρτος καί ἵνα μηνύω δράξ εἷς κρύπτω ἄλφιτον . ὁ βασανιστής δέ οὐδέ πεινάω καί γάρ ἀίσσω εἄν ὠμός εἰμί ὁ μετά ἀνάγκη ) , γυμνάζω δέ ὁ ἀπόνοια καί προπαρασκευάζω ἑαυτοῦ εἰς ὁ ἑξῆς ἡμέρα ἐφόδια . ὁ δέ ἐπί ὁ Ῥωμαῖος φρουρά νύκτωρ ἐξέρπω ἐπί λάχανον συλλογή ἄγριος καί πόα ὑπαντάω , ὅτι ἤδη διαφεύγω ὁ πολέμιος δοκέω , ἀφαρπάζω ὁ κομίζω , καί πολλάκις ἱκετεύω καί ὁ φρικτός ἐπικαλέω ὄνομα ὁ θεός μεταδίδωμι τίς μέρος αὐτός ὅς κινδυνεύω φέρω , οὐδέ ὁστισοῦν μεταδίδωμι , ἀγαπητός δέ εἄν ὁ μή καί προσαπόλλυμι συλάω . ” οὗτος μετά ἕτερος ἐπιφέρω λέγω · “ Ἰουδαῖος δέ μετά ὁ ἔξοδος ἀποκόπτω πᾶς σωτηρία ἐλπίς , καί βαθύνω ἑαυτοῦ ὁ λιμός κατά οἶκος καί γενεά ὁ δῆμος ἐπιβόσκομαι , καί ὁ μέν τέγος πληρόω γυνή καί βρέφος λύω , ὁ στενωπός δέ γέρων νεκρός , παῖς δέ καί νεανίας διοιδέω ὥσπερ εἴδωλον κατά ὁ ἀγορά ἀνειλέω καί καταπίπτω ὅπῃ τις ὁ πάθος καταλαμβάνω . θάπτω δέ ὁ προσήκω οὔτε ἰσχύω ὁ κάμνω καί ὁ δῖος - τονόω ὀκνέω διά τε ὁ πλῆθος ὁ νεκρός καί ὁ κατά ἁφή ἄδηλος · πολύς γοῦν ὁ ὑπό αὐτός θάπτω ἐπαποθνήσκω , πολύς δέ ἐπί ὁ θήκη , πρίν ἐφίστημι ὁ χρέος , προέρχομαι . οὔτε δέ θρῆνος ἐν ὁ συμφορά οὔτε ὀλοφυρμός εἄν , ἀλλά ὁ λιμός ἐλέγχω ὁ πάθος , ξηρός δέ ὁ ὄμμα ὁ δυσθανατέω θεωρέω ὁ φθάζω ἀναπαύω , βαθύς δέ ὁ πόλις περιέχω σιγή καί νύξ θάνατος γέμω . καί οὗτος ὁ λῃστής χαλεπός . τυμβωρυχέω γοῦν ὁ οἰκίον , συλάω ὁ νεκρός , καί ὁ κάλυμμα ὁ σῶμα περισπάω , μετά γέλως ἔξειμι , ὁ τε ἀκμή ὁ ξίφος δοκιμάζω ἐν ὁ πτῶμα , καί τις ὁ ῥίπτω ἔτι ζῶ διελαύνω ἐπί πείρω ὁ σίδηρος , ὁ δέ ἱκετεύω χράω σφεῖς δεξιά καί ξίφος , ὁ Λιμός καταλείπω ὑπερηφανέω , καί ὁ ἐκπνέω ἕκαστος ἀτενής εἰς ὁ ναός ἀφοράω , ὁ στασιαστής ζῶ ἀπολείπω . ἕ δέ ὁ μέν πρῶτος ἐκ ὁ δημόσιος θησαυρός ὁ νεκρός θάπτω κελεύω , ὁ ὀσμή οὖον φέρω · ὡς οὖον διαρκέω , ἀπό ὁ τεῖχος ῥίπτω εἰς ὁ φάραγξ . περίειμι1 δέ οὗτος ὁ Τίτος ὡς θεάομαι πίμπλημι ὁ νεκρός καί βαθύς ἰχώρ μυδάω ὁ ὑπορρέω ὁ σῶμα , στενάζω τε καί ὁ χείρ ἀνατείνω καταμαρτύρομαι ὁ θεός , ὡς οὐ εἰμί ὁ ἔργον αὐτός οὗτος οὗτος ἐπεῖπον τις μεταξύ ἐπιφέρω λέγω · “ οὐ εἄν ὑποστέλλω εἶπον ὅς ἐγώ κελεύω ὁ πάθος · οἴομαι Ῥωμαῖος βραδύνω ἐπί ὁ ἀλιτήριος , ἢ καταποθῆναι εἄν ὑπό χάσμα ἢ κατακλύζω ὁ πόλις ἢ ὁ ὁ Σοδομηνή μεταλαμβάνω κεραυνός · πολύς γάρ ὁ οὗτος πάσχω φέρω γενεά ἄθεος · τῆ γοῦν οὗτος ἀπόνοια πᾶς ὁ λαός συναπόλλυμι . ” καί ἐν ὁ ἕκτος δέ βιβλίον οὕτως γράφω . “ ὁ δέ ὑπό ὁ Λιμός φθείρω κατά ὁ πόλις ἤπειρος μέν πίπτω ὁ πλῆθος , ἀδιήγητος δέ συμβαίνω ὁ πάθος . κατά ἕκαστος γάρ οἰκίον , εἰμί ποῦ τροφή παραφαίνω σκιά , πόλεμος εἰμί , καί διά χείρ χωρέω ὁ φίλος πρός ἀλλήλων , ἐξαρπάζω ὁ ταλαίπωρος ὁ Ψυχή ἐφόδια , πίστις δέ ἀπορία οὐδέ ὁ θνῄσκω εἰμί , ἀλλά καί ὁ ἐμπνέω ὁ λῃστής διερευνάω , μή τις ὑπό κόλπος ἔχω τροφή , σκήπτω ὁ θάνατος αὐτός . ἕ δέ ὑπό ἔνδεια χάσκω ὥσπερ λυσσάω κύω σφάλλω καί παραφέρω ὁ τε θύρα ἐνσείω μεθύω τρόπος καί ὑπό ἀμηχανία ὁ αὐτός οἶκος εἰσπηδάω δίς ἢ τρίς ὥρα εἷς . πᾶς δέ ὑπό ὀδούς ἄγω ὁ ἀνάγκη , καί ὁ μηδέ ὁ ῥυπαρός ὁ ἄλογος ζῷον πρόσφορον συλλέγω ἐσθίω ὑποφέρω . ζωστήρ γοῦν καί ὑπόδημα ὁ τελευταῖος οὐ ἀπέχω καί ὁ δέρμα ὁ θυρεός ἀποδέρω μασάομαι , τροφή δέ εἄν καί χόρτος τις παλαιός σπάραγμα · ὁ γάρ ἴς ἔνιοι συλλέγω , μικρός σταθμόν πωλέω Ἀττικός τέσσαρες . “ καί τίς δεῖ ὁ ἐπί ἄψυχος ἀναίδεια ὁ λιμός λέγω ; εἶμι γάρ αὐτός δηλόω ἔργον ὁποῖος μήτε παρά Ἕλλην μήτε παρά βάρβαρος ἱστορέω , φρικτός μέν εἶπον , ἄπιστος δέ ἀκούω . καί ἔγωγε , μή δοκέω τερατεύομαι ὁ αὖθις ἄνθρωπος , κἀν παραλείπω ὁ συμφορά ἡδύς , εἰμί μή ὁ κατά ἐμαυτοῦ ἔχω ἤπειρος μάρτυς · ἄλλως τε καί ψυχρός εἄν κατατίθημι τῆ πατρίς χάρις , καθυφίημι ὁ λόγος ὅς πάσχω ὁ ἔργον . γυνή ὁ ὑπέρ Ἰορδάνης κατοικέω , Μαρία ὄνομα , πατήρ Ἐλεάζαρος , κώμη Βαθεζώρ ( σημαίνω δέ οὗτος οἶκος ὕσσωπος ) , γένος καί πλοῦτος ἐπίσημος , μετά ὁ λοιπός πλῆθος εἰς ὁ Ἱερουσαλήμ καταφεύγω συμπολιορκέω . οὗτος ὁ μέν ἄλλος κτῆσις ὁ τύραννος διαρπάζω , ὅσος ἐκ ὁ περαία ἀνασκευάζω μεταφέρω εἰς ὁ πόλις , ὁ δέ λείψανον ὁ κειμήλιον καί 1 εἰμί τίς τροφή ἐπινοέω κατά ἡμέρα εἰσπηδάω ἁρπάζω ὁ δορυφόρος . δεινός δέ ὁ γύναιον ἀγανάκτησις εἰσέρχομαι , καί πολλάκις λοιδορέω καί καταράομαι ὁ ἅρπαξ ἐπί ἑαυτοῦ ἐρεθίζω . ὡς δέ οὔτε παροξύνω τις οὔτε ἐλεέω αὐτός ἀναιρέω καί ὁ μέν εὑρίσκω τίς σιτίον ἄλλος κοπιάω , πανταχόθεν δέ ἄπορος εἰμί ἤδη καί ὁ εὑρίσκω , ὁ λιμός δέ διά σπλάγχνον καί μυελός χωρέω καί ὁ λιμός μᾶλλον ἐκκαίω ὁ θυμός , σύμβουλος λαμβάνω ὁ ὀργή μετά ὁ ἀνάγκη , ἐπί ὁ φύσις χωρέω , καί ὁ τέκνον , εἄν δέ αὐτός παῖς ὑπομάστιος , ἁρπάζω , ‘βέφος,’ ἕπω , εἷς ἄθλιος , ἐν πόλεμος καί λιμός καί στάσις , τίς ἀεί τηρέω ; ὁ μέν παρά Ῥωμαῖος δουλεία κἀν ζῶ ἐπί αὐτός , φθάνω δέ καί δουλεία ὁ λιμός , ὁ στασιαστής δέ ἀμφότερος χαλεπός . ἔρχομαι , γίγνομαι ἐγώ τροφή καί ὁ στασιαστής ἐρινύς καί ὁ βίος μῦθος , ὁ μόνος ἐλλείπω ὁ Ἰουδαῖος συμφορά καί αὐτός ἅμα λέγω κτείνω ὁ υἱός , ἔπειτα ὀπτάω , ὁ μέν ἥμισυς κατεσθίω , ὁ δέ λοιπός κατακαλύπτω φυλάσσω . εὐθύς δέ ὁ στασιαστής πάρειμι καί ὁ ἀθέμιστος κνίζω σπάω , ἀπειλέω , εἰμί μή δείκνυμι ὁ παρασκευάζω , ἀποσφάζω αὐτός εὐθύς · ἢ δέ καί ἐγώ · ἐράω αὐτός εἶπον καλός τηρέω , ὁ λείψανον ὁ τέκνον διακαλύπτω . ὁ δέ εὐθύς φρίκη καί φρήν ἔκστασις αἱρέω , καί παρά ὁ ὄφις πήγνυμι . ἢ δέ , ‘ εἰμί φημί , τοῦτος ὁ τέκνον γνήσιος , καί ὁ ἔργον ἐμός . ἐσθίω , καί γάρ ἐγώ ἐσθίω · μή γίγνομαι μήτε μαλακός γυνή μήτε συμπαθής μήτηρ . εἰμί δέ σύ εὐσεβής καί ὁ ἐμός ἀποστρέφω ἐγώ μέν σύ ἐσθίω , καί ὁ λοιπός δέ ἐγώ μεινάτω.’ μετά αὐτός ἕ μέν τρέμω ἔξειμι , πρός εἷς οὗτος δειλός καί μόλις οὗτος ὁ τροφή τῆ μήτηρ παραχωρέω , ἀναπίμπλημι δέ εὐθύς ὅλος ὁ μύσος ὁ πόλις , καί πρό ὄμμα ἕκαστος ὁ πάθος λαμβάνω ὡς παρά αὐτός τολμάω , φρίσσω . σπουδή δέ ὁ λιμώσσω ἐπί ὁ θάνατος εἄν καί μακαρισμός ὁ φθάνω πρίν ἀκούω καί θεάομαι κακός τηλικόσδε . ”