eusebius-scr-eccl.historia-ecclesiastica 1.1
ΕΥΣΗΒΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ A Ι . τὰς τῶν ἱερῶν ἀποστόλων διαδοχὰς σὺν καὶ τοῖς ἀπὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν καὶ εἰς ἡμᾶς διηνυσμένοις χρόνοις , ὅαα τε καὶ πηλίκα πραγματευθῆναι κατὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἱστορίαν λέγεται , καὶ ὅσοι ταύτης διαπρεπῶς ἐν ταῖς μάλιστα ἐπισημοτάταις παροικίαις ἡγήσαντό τε καὶ προέστησαν , ὅσοι τε κατὰ γενεὰν ἑκάστην ἀγράφως ἢ καὶ διὰ συγγραμμάτων τὸν θεῖον ἐπρέσβευσαν λόγον , τίνες τε καὶ ὅαοι καὶ ὁπηνίκα νεωτεροποιίας ἱμέρῳ πλάνης εἰς ἔσχατον ἐλάσαντες , ψευδωνύμου γνώσεως εἰσηγητὰς ἑαυτοὺς ἀνακεκηρύχασιν , ἀφειδῶς οἷα λύκοι βαρεῖς τὴν χριατοῦ ποίμνην ἐπεντρίβοντες , πρὸς ἐπὶ τούτοις καὶ τὰ παραυτίκα τῆς κατὰ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐπιβουλῆς τὸ πᾶν Ἰουδαίων ἔθνος περιελθόντα , ὅσα τε αὖ καὶ ὁποῖα καθ’ οἵους τε χρόνους πρὸς τῶν ἐθνῶν ὁ θεῖος πεπολέμηται λόγος , καὶ πηλίκοι κατὰ καιροὺς τὸν δι’ αἵματος καὶ βασάνων ὑπὲρ αὐτοῦ διεξῆλθον ἀγῶνα , τά τ’ ἐπὶ τούτοις καὶ καθ’ ἡμᾶς αὐτοὺς μαρτύρια καὶ τὴν ἐπὶ πάσιν ἵλεω καὶ εὐμενῆ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἀντίληψιν γραφῆ παραδοῦναι προῃρημένος , οὐδ’ ἄλλοθεν ἢ ἀπὸ πρώτης ἄ,ρξομαι τῆς κατὰ τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν Ιησοῦν τὸν χριστὸν τοῦ θεοῦ οἰκονομίας . ἀλλά μοι συγγνώμην εὐγνωμόνων ἐντεῦθεν ὁ λόγος αἰτεῖ , μείζονα ἢ καθ’ ἡμετέραν δύναμιν ὁμολογῶν εἶναι τὴν ἐπαγγελίαν ἐντελῆ καὶ ἀπαράλειπτον ὑποσχεῖν , ἐπεὶ καὶ πρῶτοι νῦν τῆς ὑποθέσεως ἐπιβάντες οἷά τινα ἐρήμην καὶ ἀτριβῆ ἰέναι ὁδὸν ἐγχειροῦμεν , θεὸν μὲν ὁδηγὸν καὶ τὴν τοῦ κυρίου συνεργὸν σχήσειν εὐχόμενοι δύναμιν , ἀνθρώπων γε μὴν οὐδαμῶς εὑρεῖν οἷοί τε ὄντες ἴχνη γυμνὰ τὴν αὐτὴν ἡμῖν προωδευκότων , μὴ ὅτι σμικρὰς αὐτὸ μόνον προφάσεις , δι’ ὧν ἄλλος ἄλλως ὧν διηνύκασι χρόνων μερικὰς ἡμῖν καταλελοίπασι διηγήσεις , πόρρωθεν ὥσπερ εἰ πυρσοὺς τὰς ἑαυτῶν προανατείνοντες φωνὰς καὶ ἄνωθέν ποθεν ὡς ἐξ ἀπόπτου καὶ ἀπὸ σκοπῆς βοῶντες καὶ διακελευόμενοι , ᾖ χρὴ βαδίζειν καὶ τὴν τοῦ λόγου πορείαν ἀπλανῶς καὶ ἀκινδύνως εὐθύνειν . δάα τοίνυν εἰς τὴν προκειμένην ὑπόθεσιν λυσιτελεῖν ἡγούμεθα τῶν αὐτοῖς ἐκείνοις σποράδην μνημονευθέντων , ἀναλεξάμενοι καὶ ὡς ἂν ἐκ λογικῶν λειμώνων τ,ὰς ἐπιτηδείους αὐτῶν τῶν πάλαι συγγραφέων ἀπανθισάμενοι φωνάς , δι’ ὑφηγήσεως ἱστορικῆς πειρασόμεθα σωματοποιῆσαι , ἀγαπῶντες , εἰ καἰ μὴ ἁπάντων , τῶν δ’ οὖν μάλιστα διαφανεστάτων τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἀποστόλων τὰς διαδοχὰς κατὰ τὰς διαπρεπούσας ἔτι καὶ νῦν μνημονευομένας ἐκκλησίας ἀνασωσαίμεθα . ἀναγκαιότατα δέ 5 μοι πονεῖσθαι τὴν ὑπόθεσιν ἡγοῦμαι , ὅτι μηδένα πω εἰς δεῦρο τῶν ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων διέγνων περὶ τοῦτο τῆς γραφῆς σπουδὴν πεποιημένον τὸ μέρος · ἐλπίζω δ’ ὅτι καὶ ὠφελιμωτάτη τοῖς φιλοτίμως περὶ τὸ χρηστομαθὲς τῆς ἰατορίας ἔχουσιν ἀναφανήσεται . ἤδη μὲν οὖν τούτων καὶ πρότερον ἐν οἷς διετυπωσάμην χρονικοῖς κανόσιν ἐπιτομὴν κατεστησάμην , πληρεστάτην δ’ οὗν ὅμως αὐτῶν ἐπὶ τοῦ παρόντος ὡρμήθην τὴν ἀφήγησιν ποιήσασθαι . Καὶ ἄρξεταί γέ μοι ὁ λόγος , ὡς ἔφην , ἀπὸ τῆς κατὰ τὸν χριστὸν ἐπινοουμένης ὑψηλοτέρας καὶ κρείττονος ἢ κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίας τε καὶ θεολογίας . καὶ γὰρ τὸν γραφῇ μέλλοντα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὑφηγήσεως παραδώσειν τὴν ἱστορίαν , ἄνωθεν ἐκ πρώτης τῆς κατ’ αὐτὸν τὸν χριστόν , ὅτιπερ ἐξ αὐτοῦ καὶ τῆς προσωνυμίας ἠξιώθημεν , θειοτέρας ἢ κατὰ τὸ δοκοῦν τοῖς πολλοῖς οἰκονομίας ἀναγκαῖον ἂν εἴη κατάρξασθαι .
Lemmas: ΟΥ ἐκκλησιαστικός Ἱστορία A Ι . ὁ ὁ ἱερός ἀπόστολος διαδοχή σύν καί ὁ ἀπό ὁ σωτήρ ἐγώ καί εἰς ἐγώ δηνύζω χρόνος , ὅς τε καί πηλίκος πραγματεύομαι κατά ὁ ἐκκλησιαστικός ἱστορία λέγω , καί ὅσος οὗτος διαπρεπής ἐν ὁ μάλιστα ἐπίσημος παροικία ἁγέομαι τε καί προΐστημι , ὅσος τε κατά γενεά ἕκαστος ἄγραφος ἢ καί διά σύγγραμμα ὁ θέω πρεσβεύω λόγος , τίς τε καί ὅσος καί ὁπηνίκα νεωτεροποιία ἵμερος πλάνης εἰς ἔσχατος ἐλαύνω , ψευδώνυμος γνῶσις εἰσηγητής ἑαυτοῦ ἀνακηρύσσω , ἀφειδής οἷος λύκος βαρύς ὁ χριαατος ποίμνη ἐπεντρίβω , πρός ἐπί οὗτος καί ὁ παραυτίκα ὁ κατά ὁ σωτήρ ἐγώ ἐπιβουλή ὁ πᾶς Ἰουδαῖος ἔθνος περιέρχομαι , ὅσος τε αὖος καί ὁποῖος κατά οἷος τε χρόνος πρός ὁ ἔθνος ὁ θεῖος πολεμέω λόγος , καί πηλίκος κατά καιρός ὁ διά αἷμα καί βάσανος ὑπέρ αὐτός διεξέρχομαι ἀγών , ὁ τε ἐπί οὗτος καί κατά ἐγώ αὐτός μαρτύριον καί ὁ ἐπί πᾶς ἵλαος καί εὐμενής ὁ σωτήρ ἐγώ ἀντίληψις γραφεύς παραδίδωμι προαιρέω , οὐδέ ἄλλοθεν ἢ ἀπό πρῶτος ἄρχω ὁ κατά ὁ σωτήρ καί κύριος ἐγώ Ἰησοῦς ὁ χριστός ὁ θεός οἰκονομία . ἀλλά ἐγώ συγγνώμη εὐγνώμων ἐντεῦθεν ὁ λόγος αἰτέω , μείζων ἢ κατά ἡμέτερος δύναμις ὁμολογέω εἰμί ὁ ἐπαγγελία ἐντελής καί ἀπαράλειπτος ὑπέχω , ἐπεί καί πρῶτος νῦν ὁ ὑπόθεσις ἐπιβαίνω οἷος τις ἐρῆμος καί ἀτριβής εἶμι ὁδός ἐγχειρέω , θεός μέν ὁδηγός καί ὁ ὁ κύριος συνεργός ἔχω εὔχομαι δύναμις , ἄνθρωπος γε μήv οὐδαμῶς εὑρίσκω οἷος τε εἰμί ἴχνος γυμνός ὁ αὐτός ἐγώ προοδεύω , μή ὅτι μικρός αὐτός μόνος πρόφασις , διά ὅς ἄλλος ἄλλως ὅς διανύω χρόνος μερικός ἐγώ καταλείπω διήγησις , πόρρωθεν ὥσπερ εἰμί πυρσός ὁ ἑαυτοῦ προανατείνω φωνή καί ἄνωθεν πόθεν ὡς ἐκ ἄποπτος καί ἀπό σκοπή βοῦς καί διακελεύομαι , εἰμί χρή βαδίζω καί ὁ ὁ λόγος πορεία ἀπλανῶς καί ἀκίνδυνος εὐθύνω . ΔΑΑ τοίνυν εἰς ὁ πρόκειμαι ὑπόθεσις λυσιτελέω ἡγέομαι ὁ αὐτός ἐκεῖνος σποράδην μνημονεύω , ἀναλέγω καί ὡς εἄν ἐκ λογικός λειμών τ,ὰς ἐπιτήδειος αὐτός ὁ πάλαι συγγραφεύς ἀπανθίζω φωνή , διά ὑφήγησις ἱστορικός πειράζω σωματοποιέω , ἀγάπη , εἰμί καίω μή ἅπας , ὁ δέ οὖν μάλιστα διαφανής ὁ σωτήρ ἐγώ ἀπόστολος ὁ διαδοχή κατά ὁ διαπρέπω ἔτι καί νῦν μνημονεύω ἐκκλησία ἀνασῴζω . ἀναγκαῖος δέ 5 ἐγώ πονέω ὁ ὑπόθεσις ἡγέομαι , ὅτι μηδείς πω εἰς δεῦρο ὁ ἐκκλησιαστικός συγγραφεύς διαγιγνώσκω περί οὗτος ὁ γραφεύς σπουδή ποιέω ὁ μέρος · ἐλπίζω δέ ὅτι καί ὠφέλιμος ὁ φιλότιμος περί ὁ χρηστομαθής ὁ ἰατορία ἔχω ἀναφανάω . ἤδη μέν οὖν οὗτος καί πρότερος ἐν ὅς διατυπόω χρονικός κανών ἐπιτομή καθίστημι , πλήρης δέ ἐν ὅμως αὐτός ἐπί ὁ πάρειμι ὁρμάω ὁ ἀφήγησις ποιέω . καί ἄρχω γε ἐγώ ὁ λόγος , ὡς φημί , ἀπό ὁ κατά ὁ χριστός ἐπινοέω ὑψηλός καί ἀγαθός ἢ κατά ἄνθρωπος οἰκονομία τε καί θεολογία . καί γάρ ὁ γράφω μέλλω ὁ ἐκκλησιαστικός ὑφήγησις παραδίδωμι ὁ ἱστορία , ἄνωθεν ἐκ πρῶτος ὁ κατά αὐτός ὁ χριστός , ὅτιπερ ἐκ αὐτός καί ὁ προσωνυμία ἀξιόω , θεῖος ἢ κατά ὁ δοκέω ὁ πολύς οἰκονομία ἀναγκαῖος εἄν εἰμί κατάρχω .