eusebius-scr-eccl.historia-ecclesiastica 6.43
XLIII . ἐπειδήπερ τῇ κατὰ τούτων ἀρθεὶς ὑπερηφανίᾳ Νοουάτος , τῆς Ῥωμαίων ἐκκλησίας πρεαβύτερος , ὡς μηκέτ’ οὔσης αὐτοῖς σωτηρίας ἐλπίδος μηδ’ εἰ πάντα τὰ εἰς ἐπιστροφὴν γνησίαν καὶ καθαρὰν ἐπιτελοῖεν , ἰδίας αἱρέαεως τῶν κατὰ λογισμοῦ φυσίωσιν Καθαροὺς ἑαυτοὺς ἀποφηνάντων ἀρχηγὸς καθίσταται · ἐφ’ ᾧ συνόδου μεγίστης ἐπὶ Ῥώμης συγκροτηθείσης ἑξήκοντα μὲν τὸν ἀριθμὸν ἐπισκόπων , πλειόνων δ’ ἔτι μᾶλλον πρεσβυτέρων τε καὶ διακόνων , ἰδίως τε κατὰ τὰς λοιπὰς ἐπαρχίας τῶν κατὰ χώραν ποιμένων περὶ τοῦ πρακτέου διασκεψαμένων , δόγμα παρίσταται τοῖς τὸν μὲν Νοουάτον ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ τούς τε συνευδοκεῖν τῇ μισαδέλφῳ ἀπανθρωποτάτῃ γνώμῃ τἀνδρὸς προαιροῦ μένους ἐν ἀλλοτρίοις τῆς ἐκκλησίας ἡγεῖσθαι , τοὺς δὲ τῆ σαμφορᾷ περιπεπτωκότας τῶν ἀδελφῶν ἰᾶσθαι καὶ θεραπεύειν τοῖς τῆς μετανοίας φαρμάκοις . Ἦλθον δ’ οὖν εἰς ἡμᾶς ἐπιατολαὶ Κορνηλίου Ρωμαίων ἐπιακόπου πρὸς τὸν τῆς Ἀντιοχέων ἐκκλησίας Φάβιον , δηλοῦσαι τὰ περὶ τῆς συνόδου καὶ τὰ δόξαντα τοῖς κατὰ τὴν Ἰταλίαν καὶ Ἀφρικὴν καὶ τὰς αὐτόθι χώρας , καὶ ἄλλαι πάλιν , Ῥωμαϊκὴ φωνῇ συντεταγμέναι , Κυπριανοῦ καὶ τῶν ἅμ’ αὐτῷ κατὰ τὴν Ἀφρικήν , δι’ ὧν τὸ καὶ αὐτοὺς συνευδοκεῖν τῷ δεῖν τυγχάνειν τοὺς πεπειρασμένους ἐνεφαίνετο καὶ τῷ χρῆναι εὐλόγως τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας ἐκκήρυκτον ποιήσασθαι τὸν τῆς αἱρέσεως τε ὁμοίως τοὺς συναπαγομένους αὐτῷ . ταύταις ἄλλη τις ἐπιστολὴ συνῆπτο τοῦ Κορνηλίου περὶ τῶν κατὰ τὴν σύνοδον ἀρεσάντων καὶ πάλιν περὶ τῶν κατὰ Νοουάτον πραχθέντων · ἀφ’ ἦς καὶ μέρη παραθέσθαι οὐδὲν ἂν κωλύοι , ὅπως εἰδεῖεν τὰ κατ’ αὐτὸν οἱ τῇδε ἐντυγχάνοντες τῆ γραφῆ . τὸν δὴ οὖν Φάβιον ἀναδιδάσκων ὁποῖός τις ὁ Νοουάτος γεγόνοι τὸν τρόπον , αὐτὰ δὴ ταῦτα γράφει ὁ Κορνήλιος · “ “ ἵνα δὲ γνῷς ὅτι πρόπαλαι ὀρεγόμενος τῆς ἐπισκοπῆς ὁ θαυμάσιος οὗτος καὶ κρύπτων ἐν αὑτῷ τὴν προπετῆ ταύτην αὐτοῦ ἐπιθυμίαν ἐλάνθανεν , ἐπικαλύμματι τῆς αὐτοῦ ἀπονοίας τῷ κατ’ ἀρχὰς σὺν αὑτῷ τοὺς ἐσχηκέναι χρώμενος , εἰπεῖν βούλομαι . Μάξιμος πρεσβύτερος τῶν παρ’ ἡμῖν καὶ Οὐρβανός , τὴν ἐξ ὁμολογίας δόξαν ἀρίστην Σιδόνιός τε καὶ Κελερῖνος , ἀνὴρ ὃς πάσας βασάνους διὰ τὸν τοῦ θεοῦ ἔλεον καρτερικώτατα διενέγκας καὶ τῆ ῥώμη τῆς αὐτοῦ πίστεως τῆς σαρκὸς ἐπιρρώσας , κατὰ κράτος νενίκηκεν τὸν ἀντικείμενον , οὗτοι δὴ οὖν οἱ ἄνδρες κατανοήσαντες αὐτὸν καὶ καταφωράσαντες τὴν ἐν αὐτῷ πανουργίαν τε καὶ παλιμβολίαν τάς τε ἐπιορκίας καὶ τὰς φευδολογίας καὶ τὴν ἀκοινωνησίαν αὐτοῦ καὶ λυκοφιλίαν , ἐπανῆλθον εἰς τὴν ἁγίαν ἐκκλησίαν , καὶ ἅπαντα αὐτοῦ τὰ τεχνάσματα καὶ πονηρεύματα , ἃ ἐκ πολλοῦ ἔχων ἐν ἑαυτῷ ὑπεστέλλετο , ἱκανῶν τοῦτο μὲν ἐπισκόπων τοῦτο δὲ πρεσβυτέρων καὶ λαικῶν ἀνδρῶν παμπόλλων , ἐξήγγειλαν , ἀποδυρόμενοι καὶ μεταγινώσκοντες ἐφ’ οἷς τῷ δολερῷ ῥῷ καὶ κακοήθει θηρίῳ πρὸς ὀλίγον χρόνον τῆς ἐκκλησίας ἀπελείδθησαν . ” Εἶτὰ μετὰ βραχέα φηαίν · “ ἀμήχανον ὅσην , ἀγαπητὲ ἀδελφέ , τροπὴν καὶ μεταβολὴν ἐν βραχεῖ καιρῷ ἐθεασάμεθα ἐπ’ αὐτοῦ γεγενημένην . ὁ γάρ τοι λαμπρότατος καὶ δι’ ὅρκων φοβερῶν τινων πιστούμενος τὸ μηδ’ ὅλως ἐπισκοπῆς αἰφνίδιον ἐπίσκοπος ὥσπερ ἐκ μαγγάνου τινὸς εἰς τὸ μέσον ῥιφεὶς ἀναφαίνεται . οὗτος γάρ τοι ὁ δογματιστής , ὁ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὑπερασπιστής , ὁπηνίκα παρασπᾶσθαί τε τὴν μὴ δοθεῖσαν αὐτῷ ἄνωθεν ἐπεχείρει , δύο ἑαυτῷ κοινωνούς , ἀπεγνωκότας τῆς ΕUSEBIUS ἑαυτῶν σωτηρίας , ἐπελέξατο , ὡς ἄν εἰς τι μέρος καὶ ἐλάχιστον τῆς Ἰταλίας ἀποστείλῃ κἀκεῖθεν ἐπισκόπους τρεῖς , ἀνθρώπους καὶ ἁπλουστάτους , πλαστῇ τινι ἐπιχειρήσει ἐξαπατήσῃ , διαβεβαιούμενος καὶ διισχυριζόμενος δεῖν αὐτοὺς ἐν τάχει παραγενέσθαι εἰς Ῥώμην , δῆθεν πᾶσα ἥτις δήποτε οὖν διχοστασία σὺν καὶ ἑτέροις ἐπισκόποις καὶ αὐτῶν διαλυθῇ · οὓς παραγενομένους , ἅτε δή , ὡς ἔφθημεν λέγοντες , ἀνθρώπους ἁπλουστέρους περὶ τὰς πονηρῶν μηχανάς τε καὶ ῥᾳδιουργίας , συγκλεισθέντας ὑπό τινων ὁμοίων αὐτῷ τεταραγμένων ἀνθρώπων , ὥρᾳ δεκάτῃ , μεθύοντας καὶ κραιπαλῶντας , μετὰ βίας ἠνάγκασεν εἰκονικῇ τινι καὶ ματαίᾳ χειρεπιθεσίᾳ ἐπισκοπὴν αὐτῷ δοῦναι , ἐνέδρᾳ καὶ πανουργίᾳ , μὴ ἐπιβάλλουσαν αὐτῷ , ἐκδικεῖ · ἐξ ὧν εἷς μετ’ οὐ πολὺ ἐπανῆλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν , ἀποδυρόμενος καὶ ἐξομολογοῦ μένος τὸ ἑαυτοῦ ἁμάρτημα , ᾧ καὶ ἐκοινωνήσαμεν λαικῷ , ὑπὲρ αὐτοῦ δεηθέντος παντὸς τοῦ παρόντος λαοῦ · καὶ τῶν λοιπῶν δὲ ἐπισκόπων διαδόχους εἰς τοὺς τόπους , ἐν οἷς ἦσαν , χειροτονήσαντες ἀπεστάλκαμεν . “ ‘O ἐκδικητὴς οὗν τοῦ εὐαγγελίου οὐκ ἠπίστατο ἕνα ἐπίσκοπον δεῖν εἶναι ἐν καθολικῇ ἐκκλησίᾳ , ἐν ἦ οὐκ ἠγνόει , πῶς γάρ ; πρεσβυτέρους τεσσαράκοντα ἕξ , διακόνους ἑπτά , ἑπτά , ἀκολούθους δύο καὶ τεσσαράκοντα , ἐξ . ορκιστὰς δὲ καὶ ἀναγνώστας ἅμα πυλωροῖς καὶ πεντήκοντα , χήρας σὺν θλιβομένοις ὑπὲρ τὰς χιλίας πεντακοσίας , οὓς πάντας ἡ τοῦ χάρις καὶ φιλανθρωπία διατρέφει · ὃν οὐδὲ τοσοῦτο πλῆθος καὶ οὕτως ἀναγκαῖον ἐν τῆ ἐκκλησίᾳ , διὰ τῆς τοῦ θεοῦ προνοίας πλούσιός τε καἰ πληθύων ἀριθμὸς μετὰ μεγίστου καὶ ἀναριθμήτου λαοῦ , ἀπὸ τῆς τοιαύτης ἀπογνώαεώς τε καὶ ἀπαγορεύσεως ἐνέτρεφέν τε καὶ ἀνεκαλέσατο εἰς τὴν ἐκκλησίαν.’ καὶ αὖθις μεθ’ ἕτερα τούτοις προστίθησιν ταῦτα · “ φέρε δή , ἑξῆς εἴπωμεν τίσιν ἔργοις ἢ τίσιν πολιτείαις τεθαρρηκὼς ἀντεποιήθη τῆς ἐπισκοπῆς . ἆρά γε διὰ τὸ ἐξ ἀρχῆς ἐν τῆ ἐκκλησίᾳ ἀνεστράδθαι καὶ πολλοὺς ἀγῶνας ὑπὲρ αὐτῆς ἠγωνίσθαι καὶ ἐν κινδύνοις πολλοῖς τε καὶ μεγάλοις ἕνεκα τῆς θεοσεβείας γεγονέναι ; ἀλλ’ οὐκ ἔστιν · ᾧ γε ἀφορμὴ τοῦ πιστεῦσαι γέγονεν ὁ σατανᾶς , φοιτήσας εἰς αὐτὸν καὶ οἰκήσας ἐν αὐτῷ χρόνον ἱκανόν · ὃς βοηθούμενος ὑπὸ τῶν ἐπορκιστῶν νόσω περιπεσὼν χαλεπῇ καὶ ἀποθανεῖσθαι ὅσον οὐδέπω νομιζόμενος , ἐν αὐτῇ τῇ κλίνῃ , οὗ ἔκειτο , περιχυθεὶς ἔλαβεν , εἴ γε χρὴ λέγειν τὸν τοιοῦτον εἰληφέναι . οὐ μὴν οὐδὲ τῶν λοιπῶν ἔτυχεν , διαφυγὼν τὴν νόσον , ὧν χρὴ μεταλαμβάνειν κατὰ τὸν ἐκκλησίας κανόνα , τοῦ τε σφραγισθῆναι ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου · τούτων δὲ μὴ τυχών , πῶς ἂν ἁγίου πνεύματος ἔτυχεν ; ’’ Καὶ πάλιν μετὰ βραχέα φησίν · “ ὁ διὰ δειλίαν καὶ φιλοζωΐαν ἐν τῷ καιρῷ τῆς διώξεως πρεσβύτερον εἶναι ἑαυτὸν ἀρνησάμενος . ἀξιούμενος καὶ παρακαλούμενος μένος ὑπὸ τῶν διακόνων , ἵν’ τοῦ οἰκίσκου , ἐν ᾧ καθεῖρξεν ἑαυτόν , τοῖς ἀδελφοῖς ὅσα θέμις καὶ δάα δυνατὸν πρεσβυτέρῳ προκινδυνεύουσιν ἀδελφοῖς καὶ ἐπικουρίας δεομένοις βοηθεῖν , τοσοῦτον ἀπέσχεν τοῦ παρακαλοῦσι τοῖς διακόνοις , ὡς καὶ χαλεπαίνοντα ἀπιέναι καὶ ἀπαλλάττεσθαι · μὴ γὰρ ἔτι βούλεσθαι πρεσβύτερος εἶναι ἔφη , ἑτέρας γὰρ εἶναι φιλοσοφίας ἐραστής.’’ Yπερβὰς δ’ ὀλίγα , τούτοις πάλιν ἐπιφέρει λέγων · καταλιπὼν γὰρ ὁ λαμπρὸς οὗτος τὴν ἐκκλησίαν τοῦ θεοῦ , ἐν ᾖ πιστεύσας κατηξιώθη τοῦ πρεσβυτερίου κατὰ χάριν τοῦ ἐπισκόπου τοῦ ἐπιθέντος αὐτῷ χεῖρα εἰς πρεσβυτερίου κλῆρον , ὃς διακωλυόμενος ὑπὸ παντὸς τοῦ κλήρου , ἀλλὰ καὶ λαιῶν πολλῶν , ἐπεὶ μὴ ἐξὸν ἦν τὸν ἐν κλίνῃ διὰ νόσον περιχυθέντα , ὥσπερ καὶ οὗτος , εἰς κλῆρόν τινα γενέσθαι , ἠξίωσεν συγχωρηθῆναι αὐτῷ τοῦτον μόνον χειροτονῆσαι . ” Εἶτ’ ἄλλο τι τούτοις χείριστον προστίθησιν τῶν τοῦ ἀνδρὸς ἀτοπημάτων , λέγων · οὕτως “ ποιήσας γὰρ τὰς προσφορὰς καὶ διανέμων ἑκάστῳ τὸ μέρος καὶ ἐπιδιδοὺς τοῦτο , ὀμνύειν ἀντὶ τοῦ εὐλογεῖν τοὺς ταλαιπώρους ἀνθρώπους ἀναγκάζει , κατέχων ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶ τὰς τοῦ λαβόντος καὶ μὴ ἀφιείς , ἕατ’ ἂν ὀμνύοντες εἴπωσιν ταῦτα ( τοῖς γὰρ ἐκείνου χρήσομαι λόγοις ) · ἴ’ ὄμοσόν μοι κατὰ τοῦ αἵματος καὶ τοῦ σώματος τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ χριστοῦ μηδέποτέ με καταλιπεῖν καὶ ἐπιστρέψαι πρὸς Κορνήλιον.’ καὶ ὁ ἄθλιος ἄνθρωπος οὐ πρότερον γεύεται , εἰ μὴ πρότερον αὑτῷ καταρίσαιτο , καὶ ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν λαμβάνοντα τὸν ἄρτον ἐκεῖνον τὸ ἀμήν , οὐκ ἐπανήξω πρὸς Κορνήλιον’ λέγει.’’ Καὶ μεθ’ ἕτερα πάλιν ταῦτά φησιν · “ ἤδη δὲ ἴσθι γεγυμνῶσθαι καὶ ἔρημον γεγονέναι , αὐτὸν καθ’ ἡμέραν ἑκάστην τῶν ἀδελφῶν καὶ εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἐπανερχομένων · ὅν Μωσῆς , ὁ μακάριος μάρτυς , ὁ παρ’ ἡμῖν ἔναγχος μαρτυρήσας καλήν τινα καὶ θαυμαστὴν μαρτυρίαν , ἔτι ὢν ἐν κόσμῳ , κατιδὼν αὐτοῦ τὴν θρασύτητα καὶ τὴν ἀπόνοιαν , ἀκοινώνητον ἐποίησεν σὺν τοῖς πέντε πρεσβυτέροις τοῖς ἅμα αὐτῷ ἀποσχίσασιν ἑαυτοὺς τῆς ἐκκλησίας . ” Καὶ ἐπὶ τέλει δὲ τῆς ἐπιστολῆς τῶν ἐπὶ τῆς Ῥώμης παραγενομένων ἐπισκόπων τῆς τε τοῦ Νοουάτου κατεγνωκότων ἀβελτηρίας κατάλογον πεποίηται , ὁμοῦ τά τε ὀνόματα καὶ ἧς ὁ καθεῖς αὐτῶν προηγεῖτο παροικίας , ἐπισημαινόμενος , τῶν τε μὴ παραγενομένων μὲν ἐπὶ τῆς Ῥώμης , συνευδοκησάτντων δὲ διὰ γραμμάτων τῆ τῶν προειρημένων ψήφῳ τὰς προσηγορίας ὁμοῦ καὶ τὰς πόλεις , ὅθεν ἕκαστος ὁρμώμενος ἐπέστελλεν , μνημονεύει . ταῦτα μὲν ὁ Κορνήλιος Φαβίῳ Ἀντιοχείας ἐπισκόπῳ δηλῶν ἔγραφεν .
Lemmas: XLIII . ἐπεί ὁ κατά οὗτος ἀραρίσκω ὑπερηφανία νοους , ὁ Ῥωμαῖος ἐκκλησία πρεαβύτερος , ὡς μηκέτι εἰμί αὐτός σωτηρία ἐλπίς μηδέ εἰμί πᾶς ὁ εἰς ἐπιστροφή γνήσιος καί καθαρός ἐπιτελέω , ἴδιος αἱρέαεως ὁ κατά λογισμός φυσίωσις καθαρός ἑαυτοῦ ἀποφαίνω ἀρχηγός καθίστημι · ἐπί ὅς σύνοδος μέγας ἐπί Ῥώμη συγκροτέω ἑξήκοντα μέν ὁ ἀριθμός ἐπίσκοπος , πλείων δέ ἔτι μᾶλλον πρέσβυς τε καί διάκονος , ἰδίως τε κατά ὁ λοιπάς ἐπαρχία ὁ κατά χώρα ποιμήν περί ὁ πρακτέος διασκέπτομαι , δόγμα παρίστημι ὁ ὁ μέν νοουοιδανω ἅμα ὁ σύν αὐτός ὁ τε συνευδοκέω ὁ μισάδελφος ἀπάνθρωπος γνώμη ἀνήρ προαιρέω μένος ἐν ἀλλότριος ὁ ἐκκλησία ἡγέομαι , ὁ δέ τῆ σαμφόρας περιπίπτω ὁ ἀδελφός ἰάομαι καί θεραπεύω ὁ ὁ μετάνοια φάρμακον . ἔρχομαι δέ οὖν εἰς ἐγώ επιατολαας Κορνήλιος Ῥωμαῖος επιακοπος πρός ὁ ὁ Ἀντιοχεύς ἐκκλησία Φάβιος , δηλόω ὁ περί ὁ σύνοδος καί ὁ δόξα ὁ κατά ὁ Ἰταλία καί Ἀφρική καί ὁ αὐτόθι χώρα , καί ἄλλος πάλιν , Ῥωμαῖος φωνή συντάσσω , κυπριανός καί ὁ ἅμα αὐτός κατά ὁ Ἀφρική , διά ὅς ὁ καί αὐτός συνευδοκέω ὁ δήω τυγχάνω ὁ πειράζω ἐμφαίνω καί ὁ χρή εὔλογος ὁ καθολικός ἐκκλησία ἐκκήρυκτος ποιέω ὁ ὁ αἵρεσις τε ὁμοίως ὁ συναπάγω αὐτός . οὗτος ἄλλος τις ἐπιστολή συνάπτω ὁ Κορνήλιος περί ὁ κατά ὁ σύνοδος ἀρέσκω καί πάλιν περί ὁ κατά νοουοιδανω πράσσω · ἀπό εἰμί καί μέρος παρατίθημι οὐδείς εἄν κωλύω , ὅπως οἶδα ὁ κατά αὐτός ὁ ὅδε ἐντυγχάνω τῆ γραφεύς . ὁ δή οὖν Φάβιος ἀναδιδάσκω ὁποῖος τις ὁ νοους γίγνομαι ὁ τρόπος , αὐτός δή οὗτος γράφω ὁ Κορνήλιος · “ “ ἵνα δέ γιγνώσκω ὅτι πρόπαλαι ὀρέγω ὁ ἐπισκοπή ὁ θαυμάσιος οὗτος καί κρύπτω ἐν ἑαυτοῦ ὁ προπετής οὗτος αὐτός ἐπιθυμία λανθάνω , ἐπικάλυμμα ὁ αὐτός ἀπόνοια ὁ κατά ἀρχή σύν ἑαυτοῦ ὁ ἔχω χράω , εἶπον βούλομαι . Μάξιμος πρέσβυς ὁ παρά ἐγώ καί Οὐρβανός , ὁ ἐκ ὁμολογία δόξα ἀγαθός Σιδόνιος τε καί Κελερῖνος , ἀνήρ ὅς πᾶς βάσανος διά ὁ ὁ θεός ἔλεος καρτερικός διαφέρω καί τῆ ῥώμη ὁ αὐτός πίστις ὁ σάρξ ἐπιρρώννυμι , κατά κράτος νικάω ὁ ἀντίκειμαι , οὗτος δή οὖν ὁ ἀνήρ κατανοέω αὐτός καί καταφωράω ὁ ἐν αὐτός πανουργία τε καί παλιμβολία ὁ τε ἐπιορκία καί ὁ φευδολογιος καί ὁ ἀκοινωνησία αὐτός καί λυκοφιλία , ἐπανέρχομαι εἰς ὁ ἅγιος ἐκκλησία , καί ἅπας αὐτός ὁ τέχνασμα καί πονήρευμα , ὁ ἐκ πολύς ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὑποστέλλω , ἱκανός οὗτος μέν ἐπίσκοπος οὗτος δέ πρέσβυς καί λαϊκός ἀνήρ παμπολύς , ἐξαγγέλλω , ἀποδύρομαι καί μεταγιγνώσκω ἐπί ὅς ὁ δολερός ῥόος καί κακοήθης θηρίον πρός ὀλίγος χρόνος ὁ ἐκκλησία ἀπελείδθησαν . ” εἶτα μετά βραχύς φημί · “ ἀμήχανος ὅσος , ἀγαπητός ἀδελφός , τροπή καί μεταβολή ἐν βραχύς καιρός θεάομαι ἐπί αὐτός γίγνομαι . ὁ γάρ ὅς λαμπρός καί διά Ὅρκος φοβερός τίνω πιστόω ὁ μηδέ ὅλως ἐπισκοπή αἰφνίδιος ἐπίσκοπος ὥσπερ ἐκ μάγγανον τις εἰς ὁ μέσος ῥίπτω ἀναφαίνω . οὗτος γάρ ὅς ὁ δογματιστής , ὁ ὁ ἐκκλησιαστικός ὑπερασπιστής , ὁπηνίκα παρασπάω τε ὁ μή δίδωμι αὐτός ἄνωθεν ἐπιχειρέω , δύο ἑαυτοῦ κοινωνός , ἀπογιγνώσκω ὁ Εὖ ἑαυτοῦ σωτηρία , ἐπιλέγω , ὡς ἄν εἰς τίς μέρος καί μικρός ὁ Ἰταλία ἀποστέλλω ἐκεῖθεν ἐπίσκοπος τρεῖς , ἄνθρωπος καί ἁπλόος , πλαστός τις ἐπιχείρησις ἐξαπατάω , διαβεβαιόω καί διισχυρίζομαι δήω αὐτός ἐν τάχος παραγίγνομαι εἰς Ῥώμη , δῆθεν πᾶς ὅστις δήποτε οὖν διχοστασία σύν καί ἕτερος ἐπίσκοπος καί αὐτός διαλύω · ὅς παραγίγνομαι , ἅτε δή , ὡς φθάνω λέγω , ἄνθρωπος ἁπλόος περί ὁ πονηρός μηχανή τε καί ῥᾳδιουργία , συγκλείω ὑπό τίνω ὅμοιος αὐτός ταράσσω ἄνθρωπος , ὥρα δέκατος , μεθύω καί κραιπαλάω , μετά Βίας ἀναγκάζω εἰκονικός τις καί μάταιος χειρεπιθεσία ἐπισκοπή αὐτός δίδωμι , ἐνέδρα καί πανουργία , μή ἐπιβάλλω αὐτός , ἐκδικέω · ἐκ ὅς εἷς μετά οὖον πολύς ἐπανέρχομαι εἰς ὁ ἐκκλησία , ἀποδύρομαι καί ἐξομολογέομαι μένος ὁ ἑαυτοῦ ἁμάρτημα , ὅς καί κοινωνέω λαϊκός , ὑπέρ αὐτός δήω πᾶς ὁ πάρειμι λαός · καί ὁ λοιπός δέ ἐπίσκοπος διάδοχος εἰς ὁ τόπος , ἐν ὅς εἰμί , χειροτονέω ἀποστέλλω . “ ‘O ἐκδικητής ἐν ὁ εὐαγγέλιον οὐ ἐπίσταμαι εἷς ἐπίσκοπος δήω εἰμί ἐν καθολικός ἐκκλησία , ἐν εἰμί οὐ ἀγνοέω , πῶς γάρ ; πρέσβυς τεσσαράκοντα ἕξ , διάκονος ἑπτά , ἑπτά , ἀκόλουθος δύο καί τεσσαράκοντα , ἐκ . ὁρκιστής δέ καί ἀναγνώστης ἅμα πυλωρός καί πεντήκοντα , χήρα σύν θλίβω ὑπέρ ὁ χίλιοι πεντακόσιοι , ὅς πᾶς ὁ ὁ χάρις καί φιλανθρωπία διατρέφω · ὅς οὐδέ τοσοῦτος πλῆθος καί οὕτως ἀναγκαῖος ἐν τῆ ἐκκλησία , διά ὁ ὁ θεός πρόνοια πλούσιος τε καίω πληθύω ἀριθμός μετά μέγας καί ἀναρίθμητος λαός , ἀπό ὁ τοιοῦτος ἀπογιγνώσκω τε καί ἀπαγόρευσις ἐντρέφω τε καί ἀνακαλέω εἰς ὁ ἐκκλησία καί αὖθις μετά ἕτερος οὗτος προστίθημι οὗτος · “ φέρω δή , ἑξῆς εἶπον τίσις ἔργον ἢ τίσις πολιτεία θαρσέω ἀντιποιέω ὁ ἐπισκοπή . ἆρα γε διά ὁ ἐκ ἀρχή ἐν τῆ ἐκκλησία ἀναστρέφω καί πολύς ἀγών ὑπέρ αὐτός ἀγωνίζομαι καί ἐν κίνδυνος πολύς τε καί μέγας ἕνεκα ὁ θεοσέβεια γίγνομαι ; ἀλλά οὐ εἰμί · ὅς γε ἀφορμή ὁ πιστεύω γίγνομαι ὁ Σατανᾶς , φοιτάω εἰς αὐτός καί οἰκέω ἐν αὐτός χρόνος ἱκανός · ὅς βοηθέω ὑπό ὁ ἐπορκιστής νόσος περιπίπτω χαλεπός καί ἀποθνῄσκω ὅσος οὐδέπω νομίζω , ἐν αὐτός ὁ κλίνη , ὅς κεῖμαι , περιχέω λαμβάνω , εἰμί γε χρή λέγω ὁ τοιοῦτος λαμβάνω . οὖον μήv οὐδέ ὁ λοιπός τυγχάνω , διαφεύγω ὁ νόσος , ὅς χρή μεταλαμβάνω κατά ὁ ἐκκλησία κανών , ὁ τε σφραγίζω ὑπό ὁ ἐπίσκοπος · οὗτος δέ μή τυγχάνω , πῶς εἄν ἅγιος πνεῦμα τυγχάνω ; ’’ καί πάλιν μετά βραχύς φημί · “ ὁ διά δειλία καί φιλοζωΐα ἐν ὁ καιρός ὁ δίωξις πρέσβυς εἰμί ἑαυτοῦ ἀρνέομαι . ἀξιόω καί παρακαλέω μένος ὑπό ὁ διάκονος , ἵνα ὁ οἰκίσκος , ἐν ὅς κατείργω ἑαυτοῦ , ὁ ἀδελφός ὅσος θέμις καί ΔΑΑ δυνατός πρέσβυς προκινδυνεύω ἀδελφός καί ἐπικουρία δήω βοηθέω , τοσοῦτος ἀπέχω ὁ παρακαλέω ὁ διάκονος , ὡς καί χαλεπαίνω ἀφίημι καί ἀπαλλάσσω · μή γάρ ἔτι βούλομαι πρέσβυς εἰμί φημί , ἕτερος γάρ εἰμί φιλοσοφία ἐράω Yπερβὰς δέ ὀλίγος , οὗτος πάλιν ἐπιφέρω λέγω · καταλείπω γάρ ὁ λαμπρός οὗτος ὁ ἐκκλησία ὁ θεός , ἐν εἰμί πιστεύω καταξιόω ὁ πρεσβυτέριον κατά χάρις ὁ ἐπίσκοπος ὁ ἐπιτίθημι αὐτός χείρ εἰς πρεσβυτέριον κλῆρος , ὅς διακωλύω ὑπό πᾶς ὁ κλῆρος , ἀλλά καί λαιός πολύς , ἐπεί μή ἔξεστι εἰμί ὁ ἐν κλίνη διά νόσος περιχέω , ὥσπερ καί οὗτος , εἰς κλῆρος τις γίγνομαι , ἀξιόω συγχωρέω αὐτός οὗτος μόνος χειροτονέω . ” εἶτα ἄλλος τίς οὗτος κακός προστίθημι ὁ ὁ ἀνήρ ἀτόπημα , λέγω · οὕτως “ ποιέω γάρ ὁ προσφορά καί διανέμω ἕκαστος ὁ μέρος καί ἐπιδίδωμι οὗτος , ὄμνυμι ἀντί ὁ εὐλογέω ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος ἀναγκάζω , κατέχω ἀμφότερος ὁ χείρ ὁ ὁ λαμβάνω καί μή ἀφίημι , ἧμαι εἄν ὄμνυμι εἶπον οὗτος ( ὁ γάρ ἐκεῖνος χράω λόγος ) · εἷς ὄμνυμι ἐγώ κατά ὁ αἷμα καί ὁ σῶμα ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς χριστός μηδέποτε ἐγώ καταλείπω καί ἐπιστρέφω πρός Κορνήλιος καί ὁ ἄθλιος ἄνθρωπος οὖον πρότερος γεύω , εἰμί μή πρότερος ἑαυτοῦ καταίρω , καί ἀντί ὁ εἶπον λαμβάνω ὁ ἄρτος ἐκεῖνος ὁ ἀμήν , οὐ ἐπανήκω πρός Κορνήλιος λέγω καί μετά ἕτερος πάλιν οὗτος φημί · “ ἤδη δέ εἰμί γυμνόω καί ἐρῆμος γίγνομαι , αὐτός κατά ἡμέρα ἕκαστος ὁ ἀδελφός καί εἰς ὁ ἐκκλησία ἐπανέρχομαι · ὅς Μωσῆς , ὁ μακάριος μάρτυς , ὁ παρά ἐγώ ἔναγχος μαρτυρέω καλός τις καί θαυμαστός μαρτυρία , ἔτι εἰμί ἐν κόσμος , κατεῖδον αὐτός ὁ θρασύτης καί ὁ ἀπόνοια , ἀκοινώνητος ποιέω σύν ὁ πέντε πρέσβυς ὁ ἅμα αὐτός ἀποσχίζω ἑαυτοῦ ὁ ἐκκλησία . ” καί ἐπί τέλος δέ ὁ ἐπιστολή ὁ ἐπί ὁ Ῥώμη παραγίγνομαι ἐπίσκοπος ὁ τε ὁ νοουαατος καταγιγνώσκω ἀβελτηρία κατάλογος ποιέω , ὁμοῦ ὁ τε ὄνομα καί ὅς ὁ Καθεῖς αὐτός προηγέομαι παροικία , ἐπισημαίνω , ὁ τε μή παραγίγνομαι μέν ἐπί ὁ Ῥώμη , συνευδοκέω δέ διά γράμμα τῆ ὁ προερέω ψῆφος ὁ προσηγορία ὁμοῦ καί ὁ πόλις , ὅθεν ἕκαστος ὁρμάω ἐπιστέλλω , μνημονεύω . οὗτος μέν ὁ Κορνήλιος Φάβιος Ἀντιόχεια ἐπίσκοπος δηλόω γράφω .