eusebius-scr-eccl.de-theophania-fragmenta 3
ἀλλ᾿ ἵνα μή μοι τὰ νῦν ὁ λόγος εἰς μακρὰν ἐκτείνοιτο ἐπὶ πάν . τὰ τά μεγαλουργήματα αὐτοῦ , ὑπ’ ὄψεσιν ἐκκείσθω ὁ αὐτοῦ θάνατος , ὃν δὴ ὑποοτῆναι ὁ ἑρμηνεὺς τὸ τοῦ θείου λόγου περίβλημα τὸ ἀποκαλυφθὲν ἄγαλμα παρὰ τοῖς πᾶσιν ἀνωμολόγηται . καὶ αὐτὸς δὲ ὁ βοώμενος θάνατος πολλοῦ μετέχει τοῦ θαύματος , οὐ κοινὸς τοῖς ἀνθρώποις γεγενημένος . οὐ γὰρ νόσῳ διαφθαρεὶς οὐδὲ βρόκῳ οὐδὲ πυρὶ οὐδὲ μὴν κατ’ αὐτὸ τὸ τοῦ οταυροῦ τρόπαιον ὁμοίως τοῖς λοιποῖς κακούργοις ὑποτμηθεὶς σιδήρῳ , οὐδ’ ὅλως πρός τινος ἀνθρώπων παθών τι τῶν ἀναιρεῖν εἰωθότων βιαίαν ὑπέμεινε τελευτήν , ἀλλ’ ὡς αὐτὸ μόνον ἑκὼν παρεδίδου τὸ αὐτοῦ ὄργανον τοῖς ἐπιβου - λεύουσι , τὸ μὲν ἀπὸ γῆς ἀνωρθοῦτο αὐτίκα , ὁ δὲ φωνήσας μέγα καὶ τῷ πατρὶ τὸ πνεῦμα παρατίθεσθαι εἰπὼν ἄφετος αὐτὸς ἀφ’ ἑαυτοῦ τὴν ἐκ τοῦ σώματος ἀναχώρησιν ἐποιεῖτο . διὸ δὴ πρὸ τοῦ θανάτου τοῖς αὐτοῦ γνωρίμοις τοῦτο αὐτὸ παρεδίδου διδάσκων καὶ λέγων · οὐδεὶς αἴρει τὴν ψυχήν μου ἀπ’ ἐμοῦ , ἀλλ’ ἐγὼ τίθημι αὐτὴν ἀπ’ ἐμαυτοῦ . ἐξουσίαν ἔχω θεἷναι αὐτὴν καὶ πάλιν ἐξουσίαν εἴω λαβεῖν αὐτήν . « καὶ πάλιν · » ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς καὶ γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκονσί με τὰ ἐμὰ « καὶ » τὴν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων « . τὴν δὲ τοῦ θανάτου αἰτίαν ἐν βραχέσι παρίοτησι λέγων · » ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ , αὐτὸς μόνος μένει , ἐάν δὲ ἀποθάνῃ , πολὺν καρπὸν φέρει « . τεκμήρια γοῦν τοιαῦτα παρέχων ἐπὶ τοῦ θανάτου , ἄφετος αὐτὸς ἀφ’ ἑαυτοῦ τὴν ἐκ τοῦ σώματος ἀναχώρησιν ἐποιεῖτο . εἶτα δὲ τοῦ σώματος αὐτοῦ ληφθέντος πρὸς τῶν γνωρίμων καὶ τῇ προὅηκούοῃ παραδοθέντος ταφῇ . τριταῖος αὖθις ἀπελάμβανε τοῦτο αὐτὸς ὁ πρὶν ἀναχωρήσας ἑκών . καὶ πάλιν αὐτὸς ἑαυτὸν ἔνόαρκον , ἔνσωμον αὐτὸν ἐκεῖνον ὄιος καὶ τὸ πρῶτον ἦν τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς δείκνυσιν , οἷς καὶ ἐπὶ βραχὺ ὁμιλήσας καί τινα συνδιατρίψας χρόνον , ἄνεισιν ὅθεν καὶ παρῆν , ὑπ’ ὀφθαλμοῖς αὐτῶν τὴν εἰς οὐρανοὺς πορείαν καὶ καὶ ἄνοδον στειλάμενος , οἶς δὴ καὶ ὑποθήκας περὶ τῶν πρακτέων παραδοὺς διδασκάλους τῶν ἐθνῶν ἁπάντων τῆς ἀνωτάτω θεοσεβείας ἀπέφηνεν . τί δὴ οὖν ἐπὶ τούτοις λείπεται ἢ αὐτὸ δὴ τὸ τοῦ παντὸς κεφάλαιον ὁποίαν ἔκιχεν αἰτίαν ἐξειπεῖν , λέγω δὴ τὸ πὸ πολυθρύλλητον τοῦ βίου τέλος καὶ τοῦ πάθους τὸν τρόπον καὶ τῆς μετὰ τὸν θάνατον ἀναβιώσεως αὐτοῦ τὸ μέγα θαῦμα . μετὰ δὲ τὴν τούτων θεωρίαν πάλιν εἰς τὰς ἀποδείξεις παριόντες αὐτὰς δι’ ἐναργῶν πιστωσόμεθα μαρτυριῶν . ὀργάνῳ μὲν οὑν θνητῷ δι’ ἃς προείπομεν αἰτίας οἶα δὴ ἀγάλματι θεοπρεπεῖ κεχρημένος τούτῳ τε αὐτῷ οἴα μέγας βασιλέ’ ὗς δι’ ἑρμηνέως τὸν ἀνθρώπειον διεξελθὼν βίον , πάντ’ ἐπαξίως θεικῆς δυνάμεως διεπράξατο . εἰ μὲν οὖν ἄλλως πὼς μετὰ τὰς ἐν ἀνθρώποις διατριβὰς ἀφανὴς γεγονὼς ἐξαίφνης ἀπέπτη , ὑποκλέψας λάθρα τὸν ἑρμηνέα καὶ τὸ οἰκεῖον ἄγαλμα φυγῇ τὸν θάνατον διαδρᾶναι σπουδάσας , κἄπειτά που τὸ θνητὸν αὐτὸς δι’ ἑαυτοῦ φθορᾷ καὶ ἀπωλείᾳ συνάψας , φάσματι ἂν ἐῴκει τοῖς πᾶσι καὶ οὔτ’ ἂν αὐτὸς αὑτῶ τὰ πρέποντα διεπράξατο , ζωὴ μὲν τυγχάνων καὶ θεοῦ λόγος καὶ θεοῦ δύναμις , φθορᾷ δὲ καὶ ἀπωλείᾳ τὸν αὐτὸς αὐτοῦ παραδιδοὺς ἑρμηνέα , οὔτ’ ἂν τὰ κατὰ δαιμόνων αὐτῷ πεπραγμένα διὰ τῆς τοῦ θανάτου συπλοκῆς πλοκῆς τέλους ἠξιοῦτο , οὔτ’ ἂν ἐγνώσθη ὅπη ποτὲ ὑπῆρχε χωρήσας , οὐτ’ ἂν ἐπιστεύθη τοῖς μὴ παρειληφόσιν , οὔτ’ ἂν θανάτου τὴν φύσιν ἐφάνη κρείττων , οὔτ’ ἂν τὸ θνητὸν τῆς οἰκείας ἠλευθέρου φύ - σεως οὔτ’ ἂν καθ’ ὅλης τῆς ἀνὅρώπων οἰκουμένης ἠκούσθη , οὔτ’ ἂν θανάτου καταφρονεῖν τοὺς αὐτοῦ μαθητὰς ἔπεισεν , οὐτ’ ἂν τῆς μετὰ τὸν θάνατον παρὰ θεῷ τὴν ἐλπίδα τοῖς τὴν καλίαν μετιοῦσι παρεστήσατο , οὐτ’ ἂν τῶν αὐτοῦ λόγων τὰς ἐπαγγελίας ἐπλήρου , οὔτ’ ἂν ταῖς προφητικαῖς περὶ αὐτοῦ προρρήσεσι σύν παρεῖχε τὰ ἀποτελέσματα , οὐτ’ ἂν τὸν ὕστατον ἁπάντων ἀγῶνα διήθλησεν . οὕτος δ' ἢν ὁ κατὰ τοῦ θανάτου . διὸ δὴ τούτων ἕνεκα πάντων , ἐπειδὴ ἐχρῆν ἐξ ἅπαντος τὸ θνη - τὸν ὄργανον μετὰ τὴν αὐτάρκη διακονίαν , ἣν τῷ θείῳ λόγῳ διηκονήσατο , τέλους θεοπρεποῦς τυχεῖν , ταύτῃ πη καὶ αὐτῷ ὁ θάνατος ᾠκονομεῖτο . δυοῖν γὰρ λειπομένων τῷ τέλει . ἤ φθορᾷ καὶ ἀπωλείᾳ παραδοῦναι τὸ πὰν καὶ τοῦ παντὸς δράματος αἰσχίστην ποιήσασθαι τὴν καταστροφήν , ἢ θανάτου κρείττονα ἑαυτὸν φῆναι θεϊκῇ δυνάμει τὸ θνητὸν ἀθάνατον παραστησάμενον , τὸ μὲν ἀνοίκειο ἦν τῆς ἐπαγγελίας . οὐ γὰρ δὴ πυρὸς οἰκεῖον τὸ ψύχειν οὐδὲ φωτὸς τὸ σκοτίζειν · οὕτως οὐδὲ ζωῆς τὸ θανατοῦν οὐδὲ τοῦ θεοῦ λόγου τὸ παραλόγως ἐνεργεῖν . ποῖον οὖν εἶχε λόγον τὸν ἑτέροις ζωὴν ἐπαγγελλόμενον τὸ οἰκεῖον ὄργανον φθειρόμενον παριδεῖν ἀπωλείᾳ τε παραδοῦναι τὸ αὐτοῦ ἄγαλμα , καὶ τὸν τῆς θεότητος αὐ - τοῦ ἑρμηνέα θανάτῳ λυμήνασθαι τὸν τοῖς πρόσφυξιν ἀθανασίαν προμνώμενον ; οὐκοῦν τὸ δεύτερον ἀναγκαῖον ἢν , λέγω δὲ τὸ θανάτου κρείττονα ἑαυτὸν φῆναι . πῶς οὖν ἐχρῆν τοῦτο ποιήσασθαι ; λαθραίως ἄρα καὶ κλοπιμαίως ἢ τοῖς πᾶσιν ἀριπρεπῶς καὶ διαδήλως ; ἀλλὰ σκότιον μὲν καὶ κρύφιον αὐτῷ πραχθὲν τὸ κατόρθωμα μηδενί τε γνωόθὲν οὐδένα ἂν ὤνησεν · βοηθὲν δὲ καὶ ἀκουσθὲν εἰς πάντας τοῖς πᾶσι τὴν ἐκ τοῦ θαύματος παρεῖχεν ὠφέλειαν . εἰκότως ἄρα , ἐπειδὴ ἐχρῆν τὸ αὐτοῦ ὄργανον κρεῖττον θανάτου φῆναι καὶ τοῦτο πρᾶξαι μὴ εἰς τὸ λεληθὸς ἀλλ’ ἐπ’ ὄψεοιν ἀνθρώπων , οὐ φεύγει μὲν τὸν θάνατον · ἦν γὰρ ἂν δειλὸς καὶ θανάτου χείρων ἐνομίσθη · διὰ δὲ τῆς πρὸς τὸν θάνατόν συμπλοκῆς οἱα πρὸς ἀνταγωνιστὴν τὸ θνητὸν ἀθάνατον παρίστη , ὑ̓οτατον ἀγῶνα τοῦτον ὑπὲρ τῆς ὰπάντων σωτηρίας καὶ ἀθαναοίας ἀναδεδεγμένος . μένος . ὁ μὲν γὰρ πρῶτος αὐτῷ κατὰ δαιμόνων ἐνηργεῖτο ἐπὶ καθαιρέσει τῆς πολυθέου πλάνης . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ἐκεὶ δὲ ὁ πρὸς τούσδε τέλος εἶχεν ἀγών , ἀνελθὼν λοιπὸν ὁ πάντων πινίκιος σωτὴρ τοι ἐν ἀνθρώποις βίῳ ἐπεδήμησεν . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ὁ δὲ δεύτερος ἐπὶ λύσει τῆς τοῦ θανάτου καταδυναστείας ἐγίνετο . ἔδει γὰρ τὸ τῆς ἀθέου καὶ δαιμονικῆς πλάνης κρεῖττον καὶ τῷ θεῷ λόγῳ ἀκόλουθον καὶ τοῦ ἑαυτοῦ ἔργου ἀξίαν τιμὴν τὴν δὴ κατὰ τοῦ θανάτου νίκην ἀπολαβεῖν . οἱ μὲν τὰρ κατ’ αὐτοῦ συνηγμένοι δαίμονες ὅ τε τούτων ἐξάρχων ὁμοῦ τοῖς ἀμφ’ ὑπὲρ γῆς συμπεριπολοῦσι πνεύμασι τοῖς ὄψεσι θνητῶν ἀοράτοις τὰ νῶτα κατὰ τὴν πρώτην αὐτῷ συμβολὴν παραχωρήσαντες , τὸν δεύτερον ἆθλον ἐσκόπουν , τοῦ βίου λοιπὸν τὴν ὑστάτην καταστροφὴν ἐκδεχόμενοι καὶ τὴν τοῦ θνητοῦ τελευτὴν ὁμοίαν ἔσεσθαι ἴασιν ἀνθρώποις καραδοκοῦντες . οὐ γὰρ ἂν πώποτε θνητῶν φύσιν θανάτου κρείττονα γενέσθαι προσεδόκησαν , τὸν δὲ θάνατον εἶναι κοινὸν σιλέα ἀπάντων τῶν ἅπαξ θνητῆς γενέσεως πεπειραμένων . ἀλλ’ οἱ μὲν ἐνόμιζον πάντων αὐτὸν εἶναι δεινότατον , ὂν φύγοι καὶ ἀναχωρήσειεν ἂν οὐδείς , ὁ δὲ μετὰ τὰ πρῶτα κατὰ δαιμόνων τρόπαια ἤδη καὶ κατὰ τοῦ θανάτου παρετάττετο . ὥσπερ δὲ δἴ τις ἄκαυστον ἡμῖν καὶ πυρὸς τῇ φύσει κρεῖττον δεῖξαί τι σκεῦος ἤθελεν , οὐκ ἄλλως ἂν τὸ θαῦμα παρεστήσατο ἢ πυρὶ παραδοὺς τὸ μετὰ χεῖρας κἄπειτα σῶον αὐτὸ καὶ ἀδιόφθορον τοῦ πυρὸς ἐξελών , κατὰ ταὐτὰ δὴ καὶ ὁ τῶν ὅλων ζωοποιὸς τοῦ θεοῦ λόγος τὸ θνητὸν ὄργανον , ὧ πρὸς ἀνθρώπων ἐκέχρητο σωτη - ρίαν , κρεῖττον θανάτου φῆναι βουληθεὶς κοινωνόν τε ἀποφῆναι τῆς οἰκείας ζωῆς τε καὶ ἀθανασίας , εὖ μάλα χρησίμην ὑπῄει τὴν οἰκονο - μίαν , τὸ σῶμα πρὸς βραχὺ καταλιπὼν καὶ τὸ θνητὸν τῷ θανάτῳ παραδοὺς εἰς ἔλεγχον τῆς οἰκείας φύσεως , εἶτ’ οὐκ εἰς μακρὰν αὐτὸ τοῦ θανάτου πάλιν ὑφαιρούμενος , εἰς παράστασιν τῆς ἐνθέου δυνάμεως , δι᾿ ἡς παντὸς θανάτου κρείττονα τὴν πρὸς αὐτοῦ ζωὴν ἀίδιον ἔφαινεν . ἡ μὲν οὖν πρώτη αἰτία ἦν αὕτη , δευτέρα δὲ ἡ τῆς ἐν τῷ σώματι κατοιχησάσης ἐνθέου δυνάμεως ἔνδειξις . ἐπειδὴ γὰρ τὸ πρότερον τοὺς ὑπὸ τοῦ θανάτου νενικημένους ἄνδρας θνητοὺς ἀληθῶς καὶ κοινὸν τέλος ὑποδεδεγμένους μένους ἐθείαζον ἄνθρωποι , ἥρωάς τε καὶ θεοὺς ὠνόμαζον τοὺς ὑπὸ τοῦ θανάτου κεκρατημένους , κἀκεῖ εἰκότως ἑαυτὸν ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας ἔφηνεν ὁ φιλάνθρωπος τοῦ θεοῦ λόγος , κρείττονα θανάτου φύσιν ἀνθρώποις δεικνύς , καὶ τὸ μὲν θνητὸν μετὰ τὴν λύσιν ἐπὶ τὴν δευτέραν ζωὴν ἄγων , τρόπαιον δὲ ἀθανασίας κατὰ τοῦ θανάτου τοῖς πᾶσι παρέχων ὁρᾶν , καὶ διδάσκων μόνον τοῦτον ἐν θανάτῳ θεὸν ἀληθῆ εἶναι ὁμολογεῖν τὸν τὰ βραβεῖα τῆς κατὰ τοῦ θανάτου νίκης ἀναδησάμενον . τρίτη δ' ἂν εἴη αἰτία τοῦ σωτηρίου θανάτου ἣν ἀπόρρητοι λόγοι περιέχουσιν . τίνες οὖτοι ; ἱερεῖον ἠν ἀντίψυχον τοῦ κοινοῦ γένους παραδιδόμενον τώ , θανάτῳ , ἱερεῖον ὑπὲρ τῆς κοινῆς τῶν ἀνθρώπων ἀγέλης σφαγιαζόμενον , ἱερεῖον δαιμονικῆς πλάνης ἀποτρόπαιον . ἱερείου δῆτα ἕνος καὶ μεγάλου θύματος , τοῦ πανιέρου σώματος τοῦ σωτῆρος ἡμῶν , ὁμοίως προβάτῳ ὑπὲρ τοῦ τῶν ἀνθρώπων γένους σφα - γιασθέντος καὶ πάντων ἐθνῶν τῶν πρὶν ἀσεβείᾳ δαιμονικῆς πλάνης ἐνεσχημένων ἀντίψυχον ἀνενεχὅέντος , πᾶσα λοιπὸν ἡ τῶν ἀνάγνων καὶ ἀνιέρων δαιμόνων δύναμις καθῄρητο , ἐλέλυτό τε καὶ παρεῖτο αὐτίκα δυνάμει κρείττονι πᾶσα γεώδης καὶ ἀπατηλὸς πλάνη . τὸ μὲν οὑν σωτήριον ἐξ ἀνθρώπων θῦμα , αὐτὸ δὴ τὸ τοῦ θείου λόγου σωματικὸν ὄργανον ὑπὲρ τῆς κοινῆς ἀνθρώπων ἀγέλης καθιεροῦτο καὶ τοῦτο δ’ ἢν τὸ δι’ ἀνθρώπων διαβολῆς τῷ θανάτῳ παραβεβλημένον σφάγιον , οὑ πέρι λόγων ἱερῶν βοῶσι φωναί , τοτὲ μὲν ὧδέ πη λέγουσαι · » ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου , « τοτὲ δὲ ὧδε προαναφωνοῦσαι · » ὡς πρό βᾶτ’ ὂν ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη , καὶ ὼς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος « καὶ τό γε διδάσκουσιν ἐπιλέγουσαι · » οὑτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει , καὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται . καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ καὶ ἐν κακώσει , αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν , καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν · παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ’ αὐτόν . τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν . πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν , ἕκαστος τὴν ὁδὸν αὐτοῦ ἐπλανήθη . καὶ κύριος παρέ - δωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν . « τὸ μὲν οὖν σωματικὸν τοῦ θείου λόγου ὄργανον διὰ ταύτας καθιεροῦτο τὰς αἰτίας , ὁ δὲ μέγας ἀρχιερεὺς ὁ τῴ πανηγεμόνι καὶ παμβασιλεῖ θεῷ ἱερώμενος , ὢν παρὰ τὸ ἱερεῖον , θεοῦ λόγος καὶ » θεοῦ δύναμις καὶ θεοῦ σοφία « , οὐκ εἰς μακρὰν τὸ θνητὸν ἀνεκαλεῖτο τοῦ θανάτου καὶ τοῦτο τῆς κοινῆς ἡμῶν σωτηρίας τὴν ἀπαρχὴν ζωῆς ἐνθέου καὶ ἀθα - ναοίας μέτοχον παρίστη , τρόπαιον ἐπινίκιον κατὰ τοῦ θανάτου καἰ κατὰ τῆς δαιμονικῆς παρατάξεως τῶν τε πάλαι συντελουμένων ἀν - θρωπο θυσιῶν ἀπο||τρόπαιον τρόπαιον τοῦτο ὑπὲρ ἁπάντων ὅθεν ἐπετέθη αὐτῷ καὶ ἧ τῷ παρὰ τοῖς Ἑβραίοις ἲς ἀρχιερεῖ συσχηματιζο - μένη τοῦ Χριστοῦ προσηγορία . δύο γοῦν ἔλαβεν ὀνόματα , ὧν τὸ μὲν τοῦ σωτηρίου σωτηρίου θύματος σημαίνει τὸ τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα , τὸ δὲ τοῦ ἀρχιερέως τοῦ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν ἱερωμένου θεοῦ λόγου κατὰ τὸ τῶν Ἑβραίων ἔθος δηλοῖ τὸ τοῦ Χριστοῦ . πρὸς τοῖς εἰρημένοις καὶ ἄλλη τις γένοιτ’ ἂν τοῦ σωτηρίου θα - νάτου μεγίστη αἰτία ἡ λεχθησομένη . ἐπειδὴ γὰρ τοῖς αὐτοῦ φοιτηταῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν ἀναγκαῖον ἦν ζωῆς τῆς μετὰ θάνατον ἐναργῶς παλιγγενεσίαν , ἐφ’ ἣν τὰς αὐτῶν ἐλπίδας ἀναρτᾶν αὐτοὺς ἐδίδασκεν , δι’ ἣν καὶ προὔτρεπεν αὐτοὺς ἔχεσθαι τοῦ τῆς θεοσεβείας ζυγοῦ , εἰ - κότως τοῦτο ὁρᾶν αὐτοῖς ὀφθαλμοῖς παρεῖχεν · ἐχρῆν γὰρ τοὺς μέλλοντας εὐσεβῆ μετιέναι βίον τοῦτο πρῶτον πάντων ἀναγ - καιότατον μάθημα δι’ ἐναργοῦς ὄψεως παραλαβεῖν καὶ πολὺ μᾶλλον ἐκείνους τοὺς εἰς ἅπασαν τὴν οἰκουμένην μέλλοντας αὐτὸν ὅσον οὔπω κηρύττειν καὶ τὴν ὑπ’ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς ἔθνεσι προβληθεῖσαν διδασκαλίαν τε καὶ ] θεογνωσίαν εἰς πάντας καταγγέλλειν ἀνθρώπους . οὓς δὴ πεῖσμα μέγιστον λαβεῖν ἐχρῆν τῆς μετὰ τὸν θάνατον ζωῆς , ὡς ἂν ἀδεεῖς καὶ ἄφοβοι θανάτου τὸν κατὰ τῆς πολυθέου πλάνης ἀγῶνα προθύμως ἀναδέξοιντο · μὴ γὰρ θανάτου καταφρονεῖν μελετή - σαντες , οὐκ ἂν πώποτε πρὸς τὰ δεινὰ παρεσκευάζοντο . διὸ δὴ ἀναγ - καίως ὁπλίζων αὐτοὺς κατὰ τῆς τοῦ θανάτου δυναστείας , οὐ ῥημα - τίοις καὶ φωναῖς παρεδίδου τὸ μάθημα οὐδὲ λόγοις ὁμοίως ἀνθρώ - ποις τὸν περὶ ψυχῆς ἀθανασίας πιθανῶς καὶ ἐξ εἰκότων ουντάττων , αὐτῶ δὲ ἔργῳ τὰ κατὰ τοῦ θανάτου ἐπεδείκνυ αὐτοῖς τρόπαια . ἢν μὲν γὰρ πάλαι πρότερον φοβερὸς τοῖς πᾶσιν ὁ τοῦ θνητοῦ γένους ὀλετὴρ θάνατος καὶ λύσις ἐνομίζετο τῆς ὅλης ἀνθρώπου φύσεως ψυχῆς ὁμοῦ καὶ σώματος ἡ τούτου δυναστεία , οὐδέ τις ἦν τῶν αἰῶνος οἰός τε τουτὶ τὸ φόβητρον ἐξ ἀνθρώπων ἀνελεῖν , πάντες δ' ἐπτήχεσαν φόβῳ μικροὶ καὶ μεγάλοι ἄρχοντές τε καὶ δοῦλοι βασιλεῖς ὁμοῦ καὶ δῆμοι πλήθη τε πάντων ἐθνῶν καὶ φῦλα τὸν θάνατον , οὐκ ἦν τε τοῦ κακοῦ παραμύθιον ἀνθρώποις οὐ λόγος οὐ τρόπος οὐ βίος οὐ σοφῶν λογισμὸς οὐ παλαιῶν συγγράμματα οὐ προφητῶν θεσπίσματα οὐκ ἀγγέλων ἐπιφάνειαι · πάντων δὲ κρείττων ὢν καὶ τὴν κατὰ πάντων νίκην ἐπεῖχεν ὁ θάνατος ὑψηλός μεγάλαυχος , ὑπερήφανος , ᾧ δὴ καταδεδουλωμένον τὸ θνητὸν γένος παντοίαις ἐκαλινδεῖτο παρανομίαις , μιαιφονίαις , ἀθεμιτουργίαις , δυσσεβείαις , πολυπλόκῳ πλάνῃ · τούτων γὰρ ἢν ἁπάντων θάνατος αἴτιος . ὡς γὰρ μηκέτι ὄντες μετὰ θάνατον τὰ μυρίων θανάτων ἄξια δρῶντες διῆγον καὶ ὡς εὐθύναις οὐδαμῶς ὑποκείμενοι διὰ τὴν ἐκ τοῦ θανάτου λύσιν βίον ἔζων ἀβίωτον , οὐ θεὸν ἐν νῷ λαμβάνοντες , οὐ θείας κρίσεως δικαιωτήρια προσδοκῶντες , οὐ τῆς σφῶν κατὰ ψυχὴν νοερᾶς οὐσίας τὴν μνήμην ἀναζωπυροῦντες , ἑνὶ δὲ δεινώ , προστάτῃ τῷ Θανάτῳ χρώμενοι , καὶ τὴν ἐκ τούτου τῶν σωμάτων φθορὰν λύσιν τοῦ παντὸς ἑαυτοὺς εἶναι πείσαντες , θεὸν πλούσιον , παρὸ καὶ Πλούτωνα , τὸν Θάνατον ἀνηγόρευον . καὶ Θάνατος ἦν αὐτοῖς θεὸς οὐ μόνος , ἀλλὰ καὶ τὰ πρὸ τούτου τίμια , τὰ δὴ πρὸς ἡδυπαθῆ ζωὴν αὐτοῖς συμβαλλόμενα . θεὸς γοῦν αὐτοῖς ἦν ἡ τῶν σαρκῶν ἡδονή , θεὸς τροφή , θεὸς τὸ εἰς γῆν σπέρμα , θεὸς ἡ τούτου βλάστη , θεὸς ἡ τῶν ἀκροδρύων φυή , θεὸς ἡ διὰ μέθης τρυφή , θεὸς ὁ τῶν σωμάτων πόθος , θεὸς ἡ τούτων ἡδονή . ἔνθεν τὰ Δήμητρος καὶ Φερεφάττης μυστήρια καὶ Κόρης ἁρπαγὴ ὑπὸ Ἀϊδωνέως καὶ πάλιν ἡ ταύτης ἀνάδοσις . ἔνθεν Διονύσου τελεταὶ καὶ νικώμενος Ἡρακλῆς ὡς ὑπὸ κρείττονος θεοῦ τῆς μέθης , ἔνθεν Ἔρωτος καὶ Ἀφροδίτης ὄργια μοιχικά . ἔνθεν Ζεὺς αὐτὸς γυναικομανῶν καὶ Γανυμήδους ἐρῶν , φιληδόνων τε θεῶν καὶ φιλοπαθῶν ἀσελγῆ μύθων ἀναπλάσματα . τοίτων δ’ ἦν ἁπάντων θάνατος αἴτιος , τέλος γὰρ καὶ συντέλειαν τοῦ παντὸς λύσιν τε καὶ διαφθορὰν τῶν ὁμοῦ καὶ τῶν σωμάτων θάνατον καὶ μὴ ἑτέραν ἧ τὴν τοῦ σώματος καὶ τῆς σαρ - κὸς ζωὴν εἶναι νομίσαντες , βίον πάσης τῶν ἀλόγων ζώων φύσεως χείρονα διῆγον . οὓς δὴ κατελεήσας ὁ παμβασιλεὺς τοῦ θεοῦ λόγος , τῷ τοῦ φιλανθρώπου πατρὸς νεύματι ἐπὶ τὴν ἄμυναν ἔσπευσεν , εἶθ’ οἶα βασιλεὺς φιλανθρωπότατος τὸν κατὰ τοῦ θανάτου ἔλεγχον δι’ ἀνθρώπου φύσεως ἐμηχανᾶτο , ζωὴ μὲν αὐτὸς τυγχάνων καὶ θεοῦ λόγος καὶ θεοῦ δύναμις , ἀλλ’ οὐ δίχα τοῦ βοηθουμένου τὸ τῶν ἀνθρώπων φόβητρον διελέγξαι κρίνας . διὸ δὴ ὅπλῳ χρηοάμενος ἀνθρωπείῳ καὶ θνητῷ σώματι ὁ ἀσώματος , τὸν θάνατον διὰ τοῦ θνητοῦ κατηγωνίσατο . ἔνθεν αὐτὸ τὸ πρῶτον τοῦ σώματος μυστήριον κατεσκευάζετο , ἔνθεν τὸ τοῦ σταυροῦ - τρόπαιον , ἔνθεν ἧ τῆς ἀθανάτου καὶ αἰωνίου ζωῆς μνήμη ἀνάμνησις αὐτοῦ ἐχρημάτιζεν . θνητῷ γὰρ ὅπλῳ κεχρημένος καὶ μέγα θαῦμα τοῖς πᾶσιν ἄπο δείξας , τρόπαιον ἀθανασίας κατὰ τοῦ θανάτου διὰ τοῦ θνητοῦ ὅπλου ἔστησεν . ἠφίει μὲν γὰρ τὸ θνητὸν εἰς βορὰν τῷ θηρίῳ , τὸ δ' αὐτίκα τῷ ἰκρίῳ προσηλοῦτο ἀνασταυρούμενον , ὡς ἂν τοῖς πᾶσιν ἡ τοῦ θνητοῦ γνωρισθείη φύοις μηδέ τινα λάθοι τὸ πραττόμενον μὴ ἀνθρώπων μὴ δαιμόνων μὴ δυνάμεων κρειττόνων . ἐχρῆν γὰρ πάντας ἀκριβῶς θνητὸν ἰδεῖν ὡς ἐν μεγίστῳ θεάτρῳ τὴν οἰκείαν ὁμολογοῦν φύσιν , ἱν ἑξῆς ἐπελθὼν ὁ θάνατος οἶα θὴρ δεινός , οἶός τις ποτ’ ἦν , ἑαυτὸν ἐλέγξῃ κἄπειτα τῆς ζωῆς ἡ δύναμις μετὰ θάνατον ἐπελθοῦσα τοῖς πᾶσιν αὖθις τὴν κατὰ τοῦ θανάτου παραστήσηται νίκην , τὸ θνητὸν ἀθάνατον ἀποδείξασα . ἠφίει τοίνυν πρὸς βραχὺ τὸ σῶμα ἡ τοῦτο διακρατοῦσα τοῦ θεοῦ λόγου δύναμις , τὸ δ’ ἀνηρτημένον ἐπὶ τοῦ ξύλου παραχρῆμα νεκρὸν ἠν , ἦν , ἀλλ’ οὐχ ὁ λόγος ὁ τῶν ἀπάντων ζωοποιὀς τὸ νεκρούμενον ἢν , τὸ δὲ θνητὸν τὴν οἰκείαν ὡμολόγει φύσιν . κἄπειτα τὸ νεκρὸν τὸ νῦν δὴ τῷ θανάτω κρατούμενον ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων καθαιρεθὲν τῖς συνήθους ἠξιοῦτο φροντίδος . μνήματι δὲ κατὰ νόμους ἀνθρώπων παρεδίδοτο . τὸ δὲ μνῆμα σπήλαιον ἢν νεοπαγές , οπἠλαιον ἄρτι κατὰ πέτρας λελαξευμένον , οὔπω σώματος ἑτέρου πεπειραμένον · ἔδει γὰρ αὐτῷ μόνῳ σχολάζειν τῷ μόνῳ παραδόξῳ νεκρῷ . θαυμαστὴ δὲ ἰδεῖν καὶ ἡ πέτρα ἐν ἡπλωμένῳ χώρῳ μόνη ὄρθιος ἀνεσταμένη καὶ μόνον ἓν ἄντρον εἴσω ἐν αὑτῇ περιέχουσα , ὡς ἂν μὴ πολλῶν γενομένη τοῦ τὸν θάνατον καταγωνισαμένου ἐπισκιάσῃ τὸ θαῦμα . ἔκειτο μὲν δὴ νεκρὸς αὐτόθι , τὸ τοῦ ζῶντος λόγου ὄργανον , λίθος Α 311 113 r δ' ἀπέκλειε παμμεγέθης τὸ σπήλαιον , καὶ πολὺς ἢν ἐν τούτῳ γαυριῶν ὁ θάνατος , ὡς ἂν καὶ τοῦτον μετὰ τῶν ἐξ αἰῶνος ἑλὼν ὑποχείριον , ἀλλ’ οὔπω τριήμερος παρῄει χρόνος καὶ ἡ ζωὴ πάλιν ἑαυτὴν ἔφαινε μετὰ τὸν αὐτάρκη τοῦ θανάτου ἔλεγχον . εἰ γὰρ δὴ θᾶττον ἀνέστη φθάσας , οὐκ ἂν οὐδὲ τεθνεὼς ἐνομίσθη , ἀλλ’ ὅτε γε ἀληθῶς ὕψωτο καὶ ἀληθῶς ἐτεθνήκει ἐν ζρόνῳ θάνατον ἀληθῶς ὑποδέδεκτο . τότε δὴ τότε ὁ τῶν ἁπάντων ζωοποιὸς τοῦ θεοῦ λόγος τὴν πᾶσιν ἀνθρώποις ἀποκειμένην ἐλπίδα διὰ τῆς τοῦ θνητοῦ παλιγγενεσίας ἐπεδείκνυτο . τί οὑν ἐπὶ τούτοις γίνεται ; οὐκέτι ἐγώ σοι γενοίμην ἄν τῶν πραγμένων διδάσκαλος . οἱ δὲ τούτων αὐτόπται εἶεν ἂν ἀξιόχρεοι μάρτυρες οἱ δι’ αἵματος καὶ ψυχῆς τῇ θέᾳ , τῶν πεπραγμένων τὴν ἀλήθειαν πιστωσάμενοι καὶ τὴν σύμπασαν οἰκουμένην τῇ τοῦ μαρτυρουμένου δυνάμει τῆς πρὸς αὐτῶν κατηγγελμένης θεοσεβείας καταπλήσαντες . οἵδε γοῦν ἐπόπται γενόμενοι τῶν τότε πεπραγμένων τὴν αὐτοῖς ὀφθαλμοῖς καταληφθεῖσαν παλιγγενεοίαν ταῖς ἑαυτῶν παρέ - δωκαν μαρτυρίαις . οὐκ ἢν γὰρ αὐτοῖς ἄχρι λόγου καὶ φωνῆς ἀκουό - μενα τὰ πραττόμενα , ἀλλ’ ἤδη καὶ ἔργοις ἐθεωρεῖτο καὶ ἐψηλαφᾶτό γε ἀκριβῶς πρὸς τῶν ταῦτα μεμαρτυρηκότων . διὸ δὴ καὶ αὐτοψίᾳ καὶ ἀληθείᾳ τὸ ἐναργὲς κατειληφότες καὶ τῆς κατὰ τοῦ θανάτου νίκης τὰ τρόπαια τεθεαμένοι , εἰκότως ἔμαθον καταφρονεῖν τοῦ θα - νάτου , ταὐτὸ δὲ καὶ τοὺς αὐτῶν φοιτητὰς ἐδίδασκον , τῆς ἀθανάτου ζωῆς παρὰ τοῦ σωτῆρος εἰληφότες τὰ ἐχέγγυα .
Lemmas: ἀλλά ἵνα μή ἐγώ ὁ νῦν ὁ λόγος εἰς μακράν ἐκτείνω ἐπί πᾶς . ὁ ὁ μεγαλούργημα αὐτός , ὑπό ὄψις ἔκκειμαι ὁ αὐτός θάνατος , ὅς δή ὑποτείνω ὁ ἑρμηνεύς ὁ ὁ θεῖον λόγος περίβλημα ὁ ἀποκαλύπτω ἄγαλμα παρά ὁ πᾶς ἀνομολογέομαι . καί αὐτός δέ ὁ βοάω θάνατος πολύς μετέχω ὁ θαῦμα , οὖον κοινός ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι . οὖον γάρ νόσος διαφθείρω οὐδέ βρόκῳ οὐδέ πῦρ οὐδέ μήv κατά αὐτός ὁ ὁ οταυροος τρόπαιον ὁμοίως ὁ λοιπός κακοῦργος ὑποτέμνω σίδηρος , οὐδέ ὅλως πρός τις ἄνθρωπος πάθος τίς ὁ ἀναιρέω εἴωθα βίαιος ὑπομένω τελευτή , ἀλλά ὡς αὐτός μόνος ἑκών παραδίδωμι ὁ αὐτός ὄργανον ὁ επιβους - λεύω , ὁ μέν ἀπό γῆ ἀνορθόω αὐτίκα , ὁ δέ φωνέω μέγας καί ὁ πατήρ ὁ πνεῦμα παρατίθημι εἶπον ἄφετος αὐτός ἀπό ἑαυτοῦ ὁ ἐκ ὁ σῶμα ἀναχώρησις ποιέω . διό δή πρό ὁ θάνατος ὁ αὐτός γνώριμος οὗτος αὐτός παραδίδωμι διδάσκω καί λέγω · οὐδείς ἀείρω ὁ Ψυχή ἐγώ ἀπό ἐγώ , ἀλλά ἐγώ τίθημι αὐτός ἀπό ἐμαυτοῦ . ἐξουσία ἔχω τίθημι αὐτός καί πάλιν ἐξουσία ἐάω λαμβάνω αὐτός . « καί πάλιν · » ἐγώ εἰμί ὁ ποιμήν ὁ καλός καί γιγνώσκω ὁ ἐμός καί γιγνώσκω ἐγώ ὁ ἐμός « καί » ὁ Ψυχή ἐγώ τίθημι ὑπέρ ὁ πρόβατον « . ὁ δέ ὁ θάνατος αἴτιος ἐν βραχύς παριοος λέγω · » ἐάν μή ὁ κόκκος ὁ σῖτος εἰς ὁ γῆ ἀποθνῄσκω , αὐτός μόνος μένω , ἐάν δέ ἀποθνῄσκω , πολύς καρπός φέρω « . τεκμήριον γοῦν τοιοῦτος παρέχω ἐπί ὁ θάνατος , ἄφετος αὐτός ἀπό ἑαυτοῦ ὁ ἐκ ὁ σῶμα ἀναχώρησις ποιέω . εἶτα δέ ὁ σῶμα αὐτός λαμβάνω πρός ὁ γνώριμος καί ὁ προακούω παραδίδωμι θάπτω . τριταῖος αὖθις ἀπολαμβάνω οὗτος αὐτός ὁ πρίν ἀναχωρέω ἑκών . καί πάλιν αὐτός ἑαυτοῦ ἔνορκος , ἔνσωμος αὐτός ἐκεῖνος ὄϊς καί ὁ πρῶτος εἰμί ὁ οἰκέω μαθητής δείκνυμι , ὅς καί ἐπί βραχύς ὁμιλέω καί τις συνδιατρίβω χρόνος , ἀνέρχομαι ὅθεν καί πάρειμι , ὑπό ὀφθαλμός αὐτός ὁ εἰς οὐρανός πορεία καί καί ἄνοδος στέλλω , οἶς δή καί ὑποθήκη περί ὁ πρακτέος παραδίδωμι διδάσκαλος ὁ ἔθνος ἅπας ὁ ἄνω2 θεοσέβεια ἀποφαίνω . τίς δή οὖν ἐπί οὗτος λείπω ἢ αὐτός δή ὁ ὁ πᾶς κεφάλαιος ὁποῖος κιχάνω αἴτιος ἐξεῖπον , λέγω δή ὁ πόα πολυθρύλλητος ὁ βίος τέλος καί ὁ πάθος ὁ τρόπος καί ὁ μετά ὁ θάνατος ἀναβίωσις αὐτός ὁ μέγας θαῦμα . μετά δέ ὁ οὗτος θεωρία πάλιν εἰς ὁ ἀποδείκνυμι πάρειμι αὐτός διά ἐναργής πιστόω μαρτυρία . ὄργανον μέν ἐν θνητός διά ὅς προεῖπον αἴτιος οἶος δή ἄγαλμα θεοπρεπής χράομαι οὗτος τε αὐτός οἶος μέγας βασιλεύς ὗς διά ἑρμηνεύς ὁ ἀνθρώπειος διεξέρχομαι βίος , πᾶς ἐπάξιος θεῖος δύναμις διαπράσσω . εἰμί μέν οὖν ἄλλως πως μετά ὁ ἐν ἄνθρωπος διατριβή ἀφανής γίγνομαι ἐξαπίνης ἀποπέτομαι , ὑποκλέπτω λάθρῃ ὁ ἑρμηνεύς καί ὁ οἰκέω ἄγαλμα φυγή ὁ θάνατος διαδιδράσκω σπουδάζω , ἔπειτα ποῦ ὁ θνητός αὐτός διά ἑαυτοῦ φθορά καί ἀπώλεια συνάπτω , φάσμα εἄν ἔοικα ὁ πᾶς καί οὔτε εἄν αὐτός ἑαυτοῦ ὁ πρέπω διαπράσσω , ζωή μέν τυγχάνω καί θεός λόγος καί θεός δύναμις , φθορά δέ καί ἀπώλεια ὁ αὐτός αὐτός παραδίδωμι ἑρμηνεύς , οὔτε εἄν ὁ κατά δαίμων αὐτός πράσσω διά ὁ ὁ θάνατος συπλοκη πλοκή τέλος ἀξιόω , οὔτε εἄν γιγνώσκω ὅπῃ ποτέ ὑπάρχω χωρέω , οὐ εἄν πιστεύω ὁ μή παραλαμβάνω , οὔτε εἄν θάνατος ὁ φύσις φαίνω ἀγαθός , οὔτε εἄν ὁ θνητός ὁ οἰκεῖος ἐλευθερόω φύω - σέως οὔτε εἄν κατά ὅλος ὁ ἄνωρος οἰκέω ἀκούω , οὔτε εἄν θάνατος καταφρονέω ὁ αὐτός μαθητής πείθω , οὐ εἄν ὁ μετά ὁ θάνατος παρά θεός ὁ ἐλπίς ὁ ὁ καλία μετέρχομαι παρίστημι , οὐ εἄν ὁ αὐτός λόγος ὁ ἐπαγγελία πληρόω , οὔτε εἄν ὁ προφητικός περί αὐτός πρόρρησις σῦς παρέχω ὁ ἀποτέλεσμα , οὐ εἄν ὁ ὕστερος ἅπας ἀγών διαθλέω . οὗτος δέ εἄν ὁ κατά ὁ θάνατος . διό δή οὗτος ἕνεκα πᾶς , ἐπεί χρή ἐκ ἅπας ὁ θνῄσκω - ὁ ὄργανον μετά ὁ αὐτάρκης διακονία , ὅς ὁ θεῖον λόγος διακονέω , τέλος θεοπρεπής τυγχάνω , οὗτος πῇ καί αὐτός ὁ θάνατος οἰκονομέω . δύο γάρ λείπω ὁ τέλος . ἤ φθορά καί ἀπώλεια παραδίδωμι ὁ πούς καί ὁ πᾶς δρᾶμα αἰσχρός ποιέω ὁ καταστροφή , ἢ θάνατος ἀγαθός ἑαυτοῦ φαίνω θεῖος δύναμις ὁ θνητός ἀθάνατος παρίστημι , ὁ μέν ανοίκειος εἰμί ὁ ἐπαγγελία . οὖον γάρ δή πυρός οἰκέω ὁ ψύχω οὐδέ φάος ὁ σκοτίζω · οὕτως οὐδέ ζωή ὁ θανατόω οὐδέ ὁ θεός λόγος ὁ παράλογος ἐνεργέω . ποῖος οὖν ἔχω λόγος ὁ ἕτερος ζωή ἐπαγγέλλω ὁ οἰκέω ὄργανον φθείρω παρεῖδον ἀπώλεια τε παραδίδωμι ὁ αὐτός ἄγαλμα , καί ὁ ὁ θεότης αὖος - ὁ ἑρμηνεύς θάνατος λυμαίνομαι ὁ ὁ πρόσφυξις ἀθανασία προμνάομαι ; οὐκοῦν ὁ δύο ἀναγκαῖος εἄν , λέγω δέ ὁ θάνατος ἀγαθός ἑαυτοῦ φαίνω . πῶς οὖν χρή οὗτος ποιέω ; λαθραῖος ἄρα καί κλοπιμαῖος ἢ ὁ πᾶς ἀριπρεπῶς καί διαδήλως ; ἀλλά σκότιος μέν καί κρύφιος αὐτός πράσσω ὁ κατόρθωμα μηδείς τε γιγνώσκω οὐδείς εἄν ὀνίνημι · βοάω δέ καί ἀκούω εἰς πᾶς ὁ πᾶς ὁ ἐκ ὁ θαῦμα παρέχω ὠφέλεια . εἰκότως ἄρα , ἐπεί χρή ὁ αὐτός ὄργανον ἀγαθός θάνατος φαίνω καί οὗτος πράσσω μή εἰς ὁ λανθάνω ἀλλά ἐπί ὄψις ἄνθρωπος , οὖον φεύγω μέν ὁ θάνατος · εἰμί γάρ εἄν δειλός καί θάνατος χείρων νομίζω · διά δέ ὁ πρός ὁ θάνατος συμπλοκή οἶος πρός ἀνταγωνιστής ὁ θνητός ἀθάνατος παρίστημι , ὑ̓οτατον ἀγών οὗτος ὑπέρ ὁ ἅπας σωτηρία καί αθαναοια ἀναδέχομαι . μένος . ὁ μέν γάρ πρῶτος αὐτός κατά δαίμων ἐνεργέω ἐπί καθαίρεσις ὁ πολύθεος πλάνης . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ἐπεί δέ ὁ πρός ὅδε τέλος ἔχω ἀγών , ἀνέρχομαι λοιπός ὁ πᾶς πινίκιος σωτήρ ὅς ἐν ἄνθρωπος βίος ἐπιδημέω . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ὁ δέ δύο ἐπί λύω ὁ ὁ θάνατος καταδυναστεία γίγνομαι . ἐσθίω γάρ ὁ ὁ ἄθεος καί δαιμονικός πλάνης ἀγαθός καί ὁ θεός λόγος ἀκόλουθος καί ὁ ἑαυτοῦ ἔργον ἄξιος τιμή ὁ δή κατά ὁ θάνατος Νίκη ἀπολαμβάνω . ὁ μέν ἄρα κατά αὐτός συνάγω δαίμων ὅς τε οὗτος ἐξάρχω ὁμοῦ ὁ ἀμφι ὑπέρ γῆ συμπεριπολέω πνεῦμα ὁ ὄψις θνητός ἀόρατος ὁ νῶτον κατά ὁ πρῶτος αὐτός συμβολή παραχωρέω , ὁ δύο ἆθλος σκοπέω , ὁ βίος λοιπός ὁ ὕστερος καταστροφή ἐκδέχομαι καί ὁ ὁ θνητός τελευτή ὅμοιος εἰμί ἴασις ἄνθρωπος καραδοκέω . οὖον γάρ εἄν πώποτε θνητός φύσις θάνατος ἀγαθός γίγνομαι προσδοκάω , ὁ δέ θάνατος εἰμί κοινός σιλέας ἀπαντάω ὁ ἅπαξ θνητός γένεσις πειράω . ἀλλά ὁ μέν νομίζω πᾶς αὐτός εἰμί δεινός , εἰμί φεύγω καί ἀναχωρέω εἄν οὐδείς , ὁ δέ μετά ὁ πρῶτος κατά δαίμων τρόπαιον ἤδη καί κατά ὁ θάνατος παρατάσσω . ὥσπερ δέ διά τις ἄκαυστος ἐγώ καί πυρός ὁ φύσις ἀγαθός δείκνυμι τίς σκεῦος ἐθέλω , οὐ ἄλλως εἄν ὁ θαῦμα παρίστημι ἢ πῦρ παραδίδωμι ὁ μετά χείρ ἔπειτα σῶς αὐτός καί αδιοφθορος ὁ πυρός ἐξαιρέω , κατά αὐτός δή καί ὁ ὁ ὅλος ζωοποιός ὁ θεός λόγος ὁ θνητός ὄργανον , ἵημι πρός ἄνθρωπος χράομαι Σώτη - Ριάν , ἀγαθός θάνατος φαίνω βούλομαι κοινωνός τε ἀποφαίνω ὁ οἰκεῖος ζωή τε καί ἀθανασία , εὕω μάλα χρήσιμος ὑπέρχομαι ὁ οἰκονο - εἷς , ὁ σῶμα πρός βραχύς καταλείπω καί ὁ θνητός ὁ θάνατος παραδίδωμι εἰς ἔλεγχος ὁ οἰκεῖος φύσις , εἶτα οὐ εἰς μακράν αὐτός ὁ θάνατος πάλιν ὑφαιρέω , εἰς παράστασις ὁ ἔνθεος δύναμις , διά εἰμί πᾶς θάνατος ἀγαθός ὁ πρός αὐτός ζωή ἀίδιος φαίνω . ὁ μέν οὖν πρῶτος αἰτία εἰμί οὗτος , δύο δέ ὁ ὁ ἐν ὁ σῶμα κατοίχομαι ἔνθεος δύναμις ἔνδειξις . ἐπεί γάρ ὁ πρότερος ὁ ὑπό ὁ θάνατος νικάω ἀνήρ θνητός ἀληθής καί κοινός τέλος ὑποδέχομαι μένος θειάζω ἄνθρωπος , ἥρως τε καί θεός ὀνομάζω ὁ ὑπό ὁ θάνατος κρατέω , ἐκεῖ εἰκότως ἑαυτοῦ οὗτος ἕνεκα ὁ αἴτιος φαίνω ὁ φιλάνθρωπος ὁ θεός λόγος , ἀγαθός θάνατος φύσις ἄνθρωπος δείκνυμι , καί ὁ μέν θνητός μετά ὁ λύσις ἐπί ὁ δύο ζωή ἄγω , τρόπαιον δέ ἀθανασία κατά ὁ θάνατος ὁ πᾶς παρέχω ὁράω , καί διδάσκω μόνος οὗτος ἐν θάνατος θεός ἀληθής εἰμί ὁμολογέω ὁ ὁ βραβεῖον ὁ κατά ὁ θάνατος Νίκη ἀναδέω . τρίτος δέ εἄν εἰμί αἰτία ὁ σωτήριος θάνατος ὅς ἀπόρρητος λόγος περιέχω . τίς οὗτος ; ἱερεῖον ἐάν ἀντίψυχος ὁ κοινός γένος παραδίδωμι ὁ , θάνατος , ἱερεῖον ὑπέρ ὁ κοινός ὁ ἄνθρωπος ἀγέλη σφαγιάζω , ἱερεῖον δαιμονικός πλάνης ἀποτρόπαιος . ἱερεῖον δῆτα ἕνος καί μέγας θῦμα , ὁ πανίερος σῶμα ὁ σωτήρ ἐγώ , ὁμοίως πρόβατον ὑπέρ ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος σφός - γιαίνω καί πᾶς ἔθνος ὁ πρίν ἀσέβεια δαιμονικός πλάνης ἐνέχω ἀντίψυχος ἀναφέρω , πᾶς λοιπός ὁ ὁ ἄναγνος καί ἀνίερος δαίμων δύναμις καθαιρέω , λύω τε καί παρίημι αὐτίκα δύναμις ἀγαθός πᾶς γεώδης καί ἀπατηλός πλάνη . ὁ μέν ἐν σωτήριος ἐκ ἄνθρωπος θῦμα , αὐτός δή ὁ ὁ θεῖον λόγος σωματικός ὄργανον ὑπέρ ὁ κοινός ἄνθρωπος ἀγέλη καθιερόω καί οὗτος δέ εἄν ὁ διά ἄνθρωπος διαβολή ὁ θάνατος παραβάλλω σφάγιον , ὅς περί λόγος ἱερός βοῦς φωνή , τοτέ μέν ὧδε πῇ λέγω · » ὁράω ὁ ἀμνός ὁ θεός ὁ ἀείρω ὁ ἁμαρτία ὁ κόσμος , « τοτέ δέ ὧδε προαναφωνέω · » ὡς πρό βατός εἰμί ἐπί σφαγή ἄγω , καί οὖς ἀμνός ἐναντίος ὁ κείρω αὐτός ἄφωνος « καί ὁ γε διδάσκω ἐπιλέγω · » οὗτος ὁ ἁμαρτία ἐγώ φέρω , καί ἐγώ ὀδυνάω . καί ἐγώ λογίζομαι αὐτός εἰμί ἐν πόνος καί ἐν πλήσσω καί ἐν κακόω , αὐτός δέ τραυματίζω διά ὁ ἁμαρτία ἐγώ , καί μαλακίζομαι διά ὁ ἀνομία ἐγώ · παιδεία εἰρήνη ἐγώ ἐπί αὐτός . ὁ μώλωψ αὐτός ἐγώ ἰάομαι . πᾶς ὡς πρόβατον πλανάω , ἕκαστος ὁ ὁδός αὐτός πλανάω . καί κύριος πηρός - δίδωμι αὐτός ὁ ἁμαρτία ἐγώ . « ὁ μέν οὖν σωματικός ὁ θεῖον λόγος ὄργανον διά οὗτος καθιερόω ὁ αἴτιος , ὁ δέ μέγας ἀρχιερεύς ὁ ὁ πανηγεμών καί παμβασιλεύς θεός ἱεράομαι , εἰμί παρά ὁ ἱερεῖον , θεός λόγος καί » θεός δύναμις καί θεός σοφία « , οὐ εἰς μακράν ὁ θνητός ἀνακαλέω ὁ θάνατος καί οὗτος ὁ κοινός ἐγώ σωτηρία ὁ ἀπαρχή ζωή ἔνθεος καί ἀθή - νάω μέτοχος παρίστημι , τρόπαιον ἐπινίκιος κατά ὁ θάνατος καίω κατά ὁ δαιμονικός παράταξις ὁ τε πάλαι συντελέω εἰς - θρωπο θυσία ἀποτρόπαιος τρόπαιον οὗτος ὑπέρ ἅπας ὅθεν ἐπιτίθημι αὐτός καί ἧ ὁ παρά ὁ Ἑβραῖος ἴς ἀρχιερεύς συσχηματίζω - μένω ὁ Χριστός προσηγορία . δύο γοῦν λαμβάνω ὄνομα , ὅς ὁ μέν ὁ σωτήριος σωτήριος θῦμα σημαίνω ὁ ὁ Ἰησοῦς ὄνομα , ὁ δέ ὁ ἀρχιερεύς ὁ ὑπέρ πᾶς ἐγώ ἱερόω θεός λόγος κατά ὁ ὁ Ἑβραῖος ἔθος δηλόω ὁ ὁ Χριστός . πρός ὁ εἴρω καί ἄλλος τις γίγνομαι εἄν ὁ σωτήριος ἀνταπόλλυμι - Νάτου μέγας αἰτία ὁ λέγω . ἐπεί γάρ ὁ αὐτός φοιτητής ὀφθαλμός ὁράω ἀναγκαῖος εἰμί ζωή ὁ μετά θάνατος ἐναργής παλιγγενεσία , ἐπί ὅς ὁ αὐτός ἐλπίς ἀναρτάω αὐτός διδάσκω , διά ὅς καί προτρέπω αὐτός ἔχω ὁ ὁ θεοσέβεια ζυγόν , εἰμί - Κότως οὗτος ὁράω αὐτός ὀφθαλμός παρέχω · χρή γάρ ὁ μέλλω εὐσεβής μέτειμι βίος οὗτος πρῶτος πᾶς ἀνακ - καίω μάθημα διά ἐναργής ὄψις παραλαμβάνω καί πολύς μᾶλλον ἐκεῖνος ὁ εἰς ἅπας ὁ οἰκέω μέλλω αὐτός ὅσος οὔπω κηρύσσω καί ὁ ὑπό αὐτός πᾶς ὁ ἔθνος προβάλλω διδασκαλία τε καί ] θεογνωσία εἰς πᾶς καταγγέλλω ἄνθρωπος . ὅς δή πεῖσμα μέγας λαμβάνω χρή ὁ μετά ὁ θάνατος ζωή , ὡς εἄν ἀδεής καί ἄφοβος θάνατος ὁ κατά ὁ πολύθεος πλάνης ἀγών προθύμως ἀναδέχομαι · μή γάρ θάνατος καταφρονέω μελέτη - ἀτιμόω , οὐ εἄν πώποτε πρός ὁ δεινός παρασκευάζω . διό δή ἀνακ - παῖος ὁπλίζω αὐτός κατά ὁ ὁ θάνατος δυναστεία , οὖον ῥῆμα - τίω καί φωνή παραδίδωμι ὁ μάθημα οὐδέ λόγος ὁμοίως ἀνθρώ - Πόις ὁ περί Ψυχή ἀθανασία πιθανός καί ἐκ εἰκός ουντάττων , αὐτός δέ ἔργον ὁ κατά ὁ θάνατος ἐπιδείκνυμι αὐτός τρόπαιον . εἄν μέν γάρ πάλαι πρότερος φοβερός ὁ πᾶς ὁ ὁ θνητός γένος ὀλετήρ θάνατος καί λύσις νομίζω ὁ ὅλος ἄνθρωπος φύσις Ψυχή ὁμοῦ καί σῶμα ὁ οὗτος δυναστεία , οὐδέ τις εἰμί ὁ αἰών οἶς τε οὗτος ὁ φόβητρον ἐκ ἄνθρωπος ἀναιρέω , πᾶς δέ πτήσσω φόβος μικρός καί μέγας ἄρχων τε καί δοῦλος βασιλεύς ὁμοῦ καί δῆμος πλῆθος τε πᾶς ἔθνος καί φῦλον ὁ θάνατος , οὐ εἰμί τε ὁ κακός παραμύθιον ἄνθρωπος οὖον λόγος οὖον τρόπος οὖον βίος οὖον σοφός λογισμός οὖον παλαιός σύγγραμμα οὖον προφήτης θέσπισμα οὐ ἄγγελος ἐπιφάνεια · πᾶς δέ ἀγαθός εἰμί καί ὁ κατά πᾶς Νίκη ἐπέχω ὁ θάνατος ὑψηλός μεγάλαυχος , ὑπερήφανος , ὅς δή καταδουλόω ὁ θνητός γένος παντοῖος καλινδέομαι παρανομία , μιαιφονία , ἀθεμιτουργία , δυσσέβεια , πολύπλοκος πλάνη · οὗτος γάρ εἄν ἅπας θάνατος αἴτιος . ὡς γάρ μηκέτι εἰμί μετά θάνατος ὁ μυρίος θάνατος ἄξιος δράω διάγω καί ὡς εὐθύνω οὐδαμῶς ὑπόκειμαι διά ὁ ἐκ ὁ θάνατος λύσις βίος ζῶ ἀβίωτος , οὖον θεός ἐν νάω λαμβάνω , οὖον θεῖος κρίσις δικαιωτήριον προσδοκάω , οὖον ὁ σφεῖς κατά ψυχή νοερός οὐσία ὁ μνήμη ἀναζωπυρέω , εἷς δέ δεινός , προστάτης ὁ Θάνατος χράω , καί ὁ ἐκ οὗτος ὁ σῶμα φθορά λύσις ὁ πᾶς ἑαυτοῦ εἰμί πείθω , θεός πλούσιος , παρὸ καί Πλούτων , ὁ Θάνατος ἀναγορεύω . καί Θάνατος εἰμί αὐτός θεός οὖον μόνος , ἀλλά καί ὁ πρό οὗτος τίμιος , ὁ δή πρός ἡδυπαθής ζωή αὐτός συμβάλλω . θεός γοῦν αὐτός εἰμί ὁ ὁ σάρξ ἡδονή , θεός τροφή , θεός ὁ εἰς γῆ σπέρμα , θεός ὁ οὗτος βλαστάνω , θεός ὁ ὁ ἀκρόδρυα φυή , θεός ὁ διά μέθη τρυφή , θεός ὁ ὁ σῶμα πόθος , θεός ὁ οὗτος ἡδονή . ἔνθεν ὁ Δημήτηρ καί Φέρεφασσα μυστήριον καί Κόρη ἁρπαγή ὑπό ᾍδης καί πάλιν ὁ οὗτος ἀνάδοσις . ἔνθεν Διόνυσος τελετή καί νικάω Ἡρακλῆς ὡς ὑπό ἀγαθός θεός ὁ μέθη , ἔνθεν Ἔρως καί Ἀφροδίτη ὄργιον μοιχικός . ἔνθεν Ζεύς αὐτός γυναικομανέω καί Γανυμήδης ἐράω , φιλήδονος τε θεός καί φιλοπαθέω ἀσελγής μῦθος ἀνάπλασμα . τίω δέ εἰμί ἅπας θάνατος αἴτιος , τέλος γάρ καί συντέλεια ὁ πᾶς λύσις τε καί διαφθορά ὁ ὁμοῦ καί ὁ σῶμα θάνατος καί μή ἕτερος ἧ ὁ ὁ σῶμα καί ὁ Σαρ - γυνή ζωή εἰμί νομίζω , βίος πᾶς ὁ ἄλογος ζῷον φύσις χείρων διάγω . ὅς δή κατελεέω ὁ παμβασιλεύς ὁ θεός λόγος , ὁ ὁ φιλάνθρωπον πατήρ νεῦμα ἐπί ὁ ἄμυνα σπεύδω , εἶτα οἶος βασιλεύς φιλάνθρωπος ὁ κατά ὁ θάνατος ἔλεγχος διά ἄνθρωπος φύσις μηχανάομαι , ζωή μέν αὐτός τυγχάνω καί θεός λόγος καί θεός δύναμις , ἀλλά οὖον δίχα ὁ βοηθέω ὁ ὁ ἄνθρωπος φόβητρον διελέγχω κρίνω . διό δή ὅπλον χράω ἀνθρώπειος καί θνητός σῶμα ὁ ἀσώματος , ὁ θάνατος διά ὁ θνητός καταγωνίζομαι . ἔνθεν αὐτός ὁ πρῶτος ὁ σῶμα μυστήριον κατασκευάζω , ἔνθεν ὁ ὁ σταυρός - τρόπαιον , ἔνθεν ἧ ὁ ἀθάνατος καί αἰώνιος ζωή μνήμη ἀνάμνησις αὐτός χρηματίζω . θνητός γάρ ὅπλον χράομαι καί μέγας θαῦμα ὁ πᾶς ἀπό δείκνυμι , τρόπαιον ἀθανασία κατά ὁ θάνατος διά ὁ θνητός ὅπλον ἵστημι . ἀφίημι μέν γάρ ὁ θνητός εἰς βορά ὁ θηρίον , ὁ δέ αὐτίκα ὁ ἰκριόω προσηλόω ἀνασταυρόω , ὡς εἄν ὁ πᾶς ὁ ὁ θνητός γνωρίζω φύω μηδέ τις λανθάνω ὁ πράσσω μή ἄνθρωπος μή δαίμων μή δύναμις ἀγαθός . χρή γάρ πᾶς ἀκριβῶς θνητός ὁράω ὡς ἐν μέγας θέατρον ὁ οἰκεῖος ὁμολογέω φύσις , ἐν ἑξῆς ἐπέρχομαι ὁ θάνατος οἶος θήρ δεινός , οἷος τις πρός εἰμί , ἑαυτοῦ ἐλέγχω ἔπειτα ὁ ζωή ὁ δύναμις μετά θάνατος ἐπέρχομαι ὁ πᾶς αὖθις ὁ κατά ὁ θάνατος παρίστημι Νίκη , ὁ θνητός ἀθάνατος ἀποδείκνυμι . ἀφίημι τοίνυν πρός βραχύς ὁ σῶμα ὁ οὗτος διακρατέω ὁ θεός λόγος δύναμις , ὁ δέ ἀναρτάω ἐπί ὁ ξύλον παραχρῆμα νεκρός ἐάν , εἰμί , ἀλλά οὐ ὁ λόγος ὁ ὁ ἀπαντάω ζωοποιός ὁ νεκρόω εἄν , ὁ δέ θνητός ὁ οἰκεῖος ὁμολογέω φύσις . ἔπειτα ὁ νεκρός ὁ νῦν δή ὁ θάνατος κρατέω ὑπό ὁ ἄνθρωπος καθαιρέω Τῖς συνήθης ἀξιόω φροντίς . μνῆμα δέ κατά νόμος ἄνθρωπος παραδίδωμι . ὁ δέ μνῆμα σπήλαιον εἄν νεοπαγής , οπἠλαιον ἄρτι κατά πέτρα λαξεύω , οὔπω σῶμα ἕτερος πειράω · ἐσθίω γάρ αὐτός μόνος σχολάζω ὁ μόνος παράδοξος νεκρός . θαυμαστός δέ ὁράω καί ὁ πέτρα ἐν ἁπλόω χῶρος μόνος ὄρθιος ἀνίστημι καί μόνος εἷς ἄντρον εἴδομαι ἐν ἑαυτοῦ περιέχω , ὡς εἄν μή πολύς γίγνομαι ὁ ὁ θάνατος καταγωνίζομαι ἐπισκιάζω ὁ θαῦμα . κεῖμαι μέν δή νεκρός αὐτόθι , ὁ ὁ ζῶ λόγος ὄργανον , λίθος Α 311 113 r δέ ἀποκλείω παμμεγέθης ὁ σπήλαιον , καί πολύς εἄν ἐν οὗτος γαυριάω ὁ θάνατος , ὡς εἄν καί οὗτος μετά ὁ ἐκ αἰών αἱρέω ὑποχείριος , ἀλλά οὔπω τριήμερος πάρειμι χρόνος καί ὁ ζωή πάλιν ἑαυτοῦ φαίνω μετά ὁ αὐτάρκης ὁ θάνατος ἔλεγχος . εἰμί γάρ δή ταχύς ἀνίστημι φθάνω , οὐ εἄν οὐδέ θνήσκω νομίζω , ἀλλά ὅτε γε ἀληθής ὑψόω καί ἀληθής θνῄσκω ἐν ζρόνῳ θάνατος ἀληθής ὑποδέχομαι . τότε δή τότε ὁ ὁ ἅπας ζωοποιός ὁ θεός λόγος ὁ πᾶς ἄνθρωπος ἀπόκειμαι ἐλπίς διά ὁ ὁ θνητός παλιγγενεσία ἐπιδείκνυμι . τίς ἐν ἐπί οὗτος γίγνομαι ; οὐκέτι ἐγώ σύ γίγνομαι ἄν ὁ πράσσω διδάσκαλος . ὁ δέ οὗτος αὐτόπτης ἄγω εἄν ἀξιόχρεως μάρτυς ὁ διά αἷμα καί Ψυχή ὁ θέα , ὁ πράσσω ὁ ἀλήθεια πιστόω καί ὁ σύμπας οἰκέω ὁ ὁ μαρτυρέω δύναμις ὁ πρός αὐτός καταγγέλλω θεοσέβεια καταπίμπλημι . ὅδε γοῦν ἐπόπτης γίγνομαι ὁ τότε πράσσω ὁ αὐτός ὀφθαλμός καταλαμβάνω παλιγγενεοεις ὁ ἑαυτοῦ πηρός - δίδωμι μαρτυρία . οὐ εἄν γάρ αὐτός ἄχρι λόγος καί φωνή Άκουο - Μένα ὁ πράσσω , ἀλλά ἤδη καί ἔργον θεωρέω καί ψηλαφάω γε ἀκριβῶς πρός ὁ οὗτος μαρτυρέω . διό δή καί αὐτοψία καί ἀλήθεια ὁ ἐναργής καταλαμβάνω καί ὁ κατά ὁ θάνατος Νίκη ὁ τρόπαιον θεάομαι , εἰκότως μανθάνω καταφρονέω ὁ ἀνταπόλλυμι - Νάτου , αὐτός δέ καί ὁ αὐτός φοιτητής διδάσκω , ὁ ἀθάνατος ζωή παρά ὁ σωτήρ λαμβάνω ὁ ἐχέγγυος .