eusebius-scr-eccl.commentarius-in-isaiam 2.14
Ὁ εἰπὼν θεός · ἐγὼ ἀποκτενῶ καὶ ζῆν ποιήσω , πατάξω κἀγὼ ἰάσομαι , τοὺς πολεμίους πατάξας κρίσει δικαίᾳ δι’ ἑνὸς ἀγγέλου τὸν θεοφιλῆ βασιλέα ἰάσατο καὶ ἐζωοποίει ῥυόμενος αὐτὸν ἐκ θανάτου δι’ ἑαυτοῦ . καλῶς οὖν ἐπεσημήνατο φήσας · ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐμαλακίσθη Ἑζεκίας ἕως θανάτου , ἢ κατὰ τὸν Ἀκύλαν · τοῦ ἀποθανεῖν , ἢ κατὰ τοὺς λοιπούς · εἰς θάνατον · ἐν γὰρ ἐκείνῳ τῷ καιρῷ , καθ’ ὃν τὰ προλεχθέντα πεπόνθασιν οἱ Ἀσσύριοι , ὁ τοῦ θανάτου καιρὸς ἐπέστη τῷ Ἑζεκίᾳ . βουλόμενος δὲ σῶσαι αὐτὸν ὁ θεὸς οὐκ ἐν ἀδήλῳ κατέλιπε τὸ μέλλον τὴν μαλακίαν αὐτοῦ διαδέξασθαι τέλος . διὸ προφάσεις αὐτῷ σωτηρίας παρέχων τὸ τῆς ἀρρωστίας τέλος φανερὸν αὐτῷ καθίστη διὰ τοῦ προφήτου , ὡς ἂν μαθὼν προσεύξοιτο καὶ προσευξάμενος τύχοι προσθήκης ζωῆς καὶ μετὰ τὸν ὡρισμένον κατ’ αὐτοῦ θάνατον , διδάσκοντος ἡμᾶς τοῦ λόγου , ὡς οὐκ ἀνάγκη τις εἱμαρμένης τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς οὐδ’ ἀπαράτρεπτος ἀνθρώποις καιρὸς ὥρισται θανάτου . θεὸς δὲ αὐτὸς κρατῶν ἁπάντων καὶ ζωῆς αἴτιος καὶ θανάτου τυγχάνει , δι’ οὓς οἶδεν αὐτὸς λόγους ἕκαστον τῶν εἰς τὸν βίον παριόντων κατὰ τούσδε ἢ τούσδε τοὺς χρόνους παράγων καὶ ἐπὶ τοσοῖσδε ἢ τοσοῖσδε ἔτεσι καὶ διὰ τοιᾶσδε ἢ τοιᾶσδε συνάγων τελευτῆς , μόνῳ τε αὐτῷ καὶ τοὺς ἐν αὐταῖς ὡς εἰπεῖν ταῖς τοῦ θανάτου πύλαις γενομένους δυνατόν ἐστιν ἀνακαλέσασθαι · ὡς νῦν μὲν τὸν Ἑζεκίαν ἐξ ἀρρωστίας θανατικῆς διασώσασθαι καὶ προσθήκην αὐτῷ ζωῆς χαρίσασθαι ὅλων ἐτῶν πέντε καὶ δέκα · ἑτέρους δὲ καὶ μετὰ τὸ τεθνάναι ἀναβιῶναι ποιῆσαι , ὅσους ἡ θεία παρίστησι γραφή . ὡς ἐξ ἅπαντος λελύσθαι τοὺς περὶ εἱμαρμένης λόγους διὰ τὸ καὶ αὐτῆς ἀνάγκης καὶ πάσης οὐσίας τε καὶ φύσεως τὸν ἐπὶ πάντων θεὸν κρατεῖν . ταῦτ’ εἰδὼς ὁ Ἑζεκίας , ὅτε μὲν ὑγιὴς τὸ σῶμα ἦν , ἐπὶ τὸν νεὼν ἔσπευδε τοῦ θεοῦ κἀκεῖ τὸν θεὸν αὐτοῦ τε καὶ τοῦ λαοῦ καὶ τῆς πόλεως σωτῆρα γενέσθαι ἀνεκαλεῖτο · ἐπεὶ δὲ τοῦτο πράττειν ἐπὶ τοῦ παρόντος ἀπεῖργεν ἡ νόσος , ἐξ αὐτῆς στρωμνῆς τὴν εὐχὴν ἀνέπεμπε τῷ θεῷ πανταχοῦ παρεῖναι καὶ παντὸς εἶναι θεοσεβοῦς ἐπήκοον πεπεισμένος . εἶτ’ αὐτὸ μόνον μνημονεύσας σὺν πολλῇ παρρησίᾳ ὡς εὐαρέστως αὐτῷ βεβιωκὼς εἴη , οὐκέτι προσετίθη τὴν παραίτησιν τοῦ θανάτου οὐδὲ χρόνους ζωῆς ἐξῃτεῖτο · εἰδὼς τὸν θεὸν τῶν κατὰ διάνοιαν αὐτοῦ λογισμῶν ὄντα ἐπιγνώμονα τῷ νεύματι τὸ τῆς εὐχῆς ἐπιτρέπων τέλος προσετίθει καὶ κλαυθμὸν μέγαν , ἐφ’ ᾧ τὸν νοῦν ἐπιστῆσαι ἄξιον . τί δή ποτε τούτῳ κέχρητο ὁ θεοσεβὴς ἀνὴρ ἀγαθὰς αὐτῷ δέον τὰς μετὰ θάνατον ὑπογράφειν ἐλπίδας , ὅτε μάλιστα αὐτὸν ἀνεκαλεῖτο μάρτυρα τὸν θεὸν ἀγαθῇ συνειδήσει τοῦ μετὰ ἀληθείας καὶ ἐν καρδίᾳ ἀληθινῇ εὐαρέστως αὐτῷ βεβιωκέναι . Τὸ μὲν οὖν αἴτιον τοῦ κλαυθμοῦ προϊὼν αὐτὸς διδάξει , τέως δὲ ὁ προφήτης ἅμα τῷ δεηθῆναι τοῦ θεοῦ τὸν βασιλέα δεύτερον ἀποσταλεὶς παρὰ τοῦ θεοῦ · Τάδε λέγει κύριος ὁ θεὸς Δαυὶδ τοῦ πατρός σου ἔλεγε . πατέρα δὲ αὐτοῦ τὸν Δαυὶδ ὁ θεὸς ἐκάλει τὴν ἀνωτάτω μαρτυρίαν αὐτῷ παρέχων ὡς ἀξίῳ τὸν θεοφιλῆ πατέρα ἐπιγράφεσθαι τῆς τῶν τρόπων ὁμοιότητος χάριν . διὸ καὶ ἐν ταῖς ἱστορίαις ἐμνημονεύετο πεποιηκὼς τὸ εὐθὲς κατὰ πάντα ὡς Δαυίδ . διὸ διὰ τοῦ προφήτου φησὶν ὁ θεός · Ἤκουσα τῆς προσευχῆς σου καὶ εἶδον τὰ δάκρυά σου . ἐπεὶ καὶ οἱ λόγοι τῆς προσευχῆς οὐκ ἐν πολυλογίᾳ περιεχόμενοι ἄξιοι τῶν ἀκοῶν ἦσαν τοῦ θεοῦ καὶ τὸ τῶν δακρύων ἔργον κατὰ καιρὸν εὐλόγως καὶ ἀναγκαίως γενόμενον τοὺς τῆς ἐπισκοπῆς τοῦ θεοῦ εἷλκε πρὸς αὐτὸν ὀφθαλμοὺς ἐπικλῶν αὐτοῦ τὸ φιλάνθρωπον . διὸ καὶ ἐπινεύει αὐτῷ ζωῆς προσθήκην ἔργῳ παριστάς , ὡς οὔτε φύσει ἀτάκτῳ θάνατος ἀνθρώποις ὥρισται οὔτε ἀνάγκῃ ἀπαραιτήτῳ . οὐ μόνον δὲ χρόνους αὐτῷ ζωῆς , ἀλλ’ ἐκ περιουσίας οἷα θεὸς καὶ εὐζωΐαν αὐτῷ τὴν ἐν εὐσταθεῖ καὶ εἰρηναίῳ βίῳ ἐπαγγέλλεται , αὐτόν τε ὁμοῦ καὶ τὸν σὺν αὐτῷ λαὸν καὶ τὴν πόλιν ἐκ τῆς τῶν πολεμίων χειρὸς διασώσειν ὑπισχνούμενος , σημεῖόν τε αὐτῷ παρεῖχε τῆς τῶν εἰρημένων πίστεως δι’ ἑτέρου παραδόξου . διό φησι · τοῦτο δέ σοι τὸ σημεῖον παρὰ κυρίου ὅτι ποιήσει ὁ θεὸς τὸ ῥῆμα τοῦτο · ἰδοὺ ἐγὼ στρέφω τὴν σκιὰν τῶν ἀναβαθμῶν , οὓς κατέβη ὁ ἥλιος , τοὺς δέκα ἀναβαθμοὺς τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου , ἀποστρέψω τὸν ἥλιον τοὺς δέκα ἀναβαθμούς , κατὰ δὲ τὸν Σύμμαχον · ἰδού φησιν ἐγὼ παλινδρομήσω τὴν σκιὰν τῶν ἀναβαθμῶν , οὓς κατέβη ὁ ἥλιος ἐν τῷ ὡρολογίῳ Ἄχαζ τοῦ πατρός σου ὀπισθίως δέκα ἀναβάσεις . πῶς δὲ οἶκος ἦν τοῦ πατρὸς Ἑζεκίου , λέγω δὴ τοῦ Ἄχαζ ἀνδρὸς εἰδωλολάτρου , ὁ εἰσέτι καὶ νῦν δεικνύμενος ἐν Ἱεροσολύμοις οἶκος ἀμφὶ τὸν περίβολον τοῦ ἱεροῦ τυγχάνων ὃν εἰσέτι καὶ νῦν Ἑζεκίου καλοῦσιν , οὐκ ἔχω λέγειν αὐτός . διόπερ ἀναγκαίως τῇ τοῦ Συμμάχου ἑρμηνείᾳ τὸν νοῦν ἐπιστήσας οὐκ οἶκον τοῦ Ἄχαζ ὀνομαζόμενον εὗρον τὸν τόπον , ἀλλ’ ὡρολόγιον τοῦ Ἄχαζ καὶ μήποτε ἡ ἐν τῷ τόπῳ κατασκευὴ τῶν βαθμῶν εἰς ὡρολόγιον πεποίητο τοῦ Ἄχαζ ἐκ τῶν ἐν αὐταῖς ἡλίου βολῶν τὰς ὥρας τῆς ἡμέρας ἐπισημαίνεσθαι εἰωθότος . κατὰ δὲ τὸν Ἀκύλαν · ταῖς ἀναβάσεσιν Ἄχαζ εἴρηται , καὶ κατὰ τὸν Θεοδοτίωνα · ἐν τοῖς ἀναβαθμοῖς Ἄχαζ , κατ’ οὐδένα δὲ τῶν ἑρμηνευτῶν οἶκος τοῦ Ἄχαζ ἐμαρτυρήθη εἶναι ὁ τόπος , ἀλλ’ ἤτοι ὡρολόγιον ἢ ἀνάβασις , τάχα που τοῦ Ἄχαζ ταύτῃ χρωμένου τῇ εἰς τὸν περίβολον εἰσόδῳ ἔνθα προποδίσαντος κατὰ τὴν τοῦ οὐρανοῦ περιφορὰν τοῦ ἡλίου καὶ εἰς τοὐπίσω παραδόξως ἀπὸ δυσμῶν ἐπ’ ἀνατολὰς ἐλθόντος καὶ δεύτερον δρόμον κατὰ τῶν αὐτῶν ὡρῶν διιππεύσαντος . σημεῖον μὲν ὑπῆρχε τὸ θαυμαστὸν καὶ τὸν Ἑζεκίαν ἀπὸ δυσμῶν τοῦ ἡλίου ἐπὶ δευτέραν παλινδρομῆσαι ζωήν . Διπλοῦν δ’ ἀπελάμβανε μῆκος ὡρῶν ὁ τῆς ἡμέρας ἐκείνης χρόνος , ἐπεὶ δὲ τῷ θαύματι τῆς τοῦ θεοῦ ἐπαγγελίας τυχὼν ὁ βασιλεὺς εὐχαριστήριον συντάττει λόγον . διὸ γέγραπται κατὰ τὸν Ἀκύλαν · γραφὴ Ἑζεκίου βασιλέως Ἰούδα ἐν τῷ ἀρρωστῆσαι αὐτόν . καὶ ἔζησεν ἀπὸ τῆς ἀρρωστίας αὐτοῦ , καὶ κατὰ τὸν Θεοδοτίωνα γραφὴ Ἑζεκίου βασιλέως Ἰούδα εἴρηται , παρ’ οὐδενὶ δὲ προσευχή . Διὸ λόγον εὐχαριστήριον προσήκει λέγειν τὴν παροῦσαν γραφήν , ἐν ᾗ φησιν · Ἐγὼ εἶπα Ἐν τῷ ὕψει τῶν ἡμερῶν μου πορεύσομαι ἐν πύλαις ᾅδου , ἤ · ἐγὼ εἶπα ἐν τῇ πληρώσει τῶν ἡμερῶν μου κατὰ τὸν Ἀκύλαν , ἤ · ἐγὼ εἶπα ἐν τῷ ἀρρωστῆσαί με κατὰ τὸν Θεοδοτίωνα , κατὰ δὲ τὸν Σύμμαχον · ἐγὼ εἶπον ἐν τῷ κατασιγασθῆναι τὰς ἡμέρας μου · συνιδὼν γὰρ ἐμαυτὸν ταῖς τοῦ θανάτου πύλαις ἤδη λοιπὸν πλησιάζοντα ἀπέγνων καὶ ἀπήλπισα ἐμαυτοῦ τὴν ἐν ἀνθρώποις ζωήν . διὸ εἶπον · καταλείψω τὰ ἔτη τὰ ἐπίλοιπα , ἀλλὰ καὶ τοῦτο εἶπον παρ’ ἐμαυτῷ , ὅτι στερηθεὶς τῆς ζωῆς οὐ μὴ ἴδω τὸ σωτήριον τοῦ θεοῦ ἐπὶ γῆς ζώντων . κατὰ δὲ τὸν Σύμμαχον · οὐκ ὄψομαί φησι τὸν κύριον ἐπὶ γῆς ζώντων . ταῦτα δὲ εἶπον πρὸς ἐμαυτόν φησιν ἐννοῶν , μὴ ἄρα ποτὲ ἀνάξιος εἴην τῆς μετὰ τὸν θάνατον παρὰ θεῷ ζωῆς καὶ τῆς μερίδος τῶν παρ’ αὐτῷ ζώντων , ἔνθα τὸ σωτήριον ἦν τοῦ θεοῦ · οὐ γὰρ ἠγνόει τὸ φῆσαν λόγιον ἐν Ψαλμοῖς · ἐπίστρεψον , ἡ ψυχή μου , εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου , ὅτι κύριος εὐηργέτησέ σε , εὐαρεστήσω τῷ κυρίῳ ἐν χώρᾳ ζώντων , καὶ αὖθις · εὐαρεστήσω τῷ κυρίῳ ἐν φωτὶ ζώντων · χώραν οὖν ζώντων ἑτέραν εἰδὼς παρὰ τὸν ἐνεστῶτα βίον καὶ ψυχῆς ἀνάπαυσιν τὴν παρὰ τῷ θεῷ καὶ φῶς , οὐ τὸ ἐξ ἡλίου , τὸ δὲ τῶν παρὰ θεῷ ζώντων ἐπιστάμενος , εἶτα πεφροντικὼς μήποτε στερηθείη τούτων μηδὲ ἐκπέσοι τοῦ σωτηρίου τοῦ θεοῦ , ὅπερ ἦν ὁ Χριστὸς αὐτοῦ . εἰκότως ἐν ἀγῶνι καταστὰς τῶν μετὰ τὴν ἀπαλλαγὴν τοῦ βίου ὑπομιμνῄσκει μὲν τῆς ἑαυτοῦ θεοσεβείας τὸν θεόν · διὰ δὲ τοῦ κλαυθμοῦ μὴ ἐκπεσεῖν τῆς χώρας τῶν ζώντων κατηντιβόλει . καὶ τοῦτο δὲ ὑπερηγωνία μὴ μετὰ θάνατον οὐ μὴ ἴδῃ ἄνθρωπον θεοῦ καὶ οὐ μὴ μετὰ τῶν μακαρίων καὶ θεοφιλῶν ψυχῶν ἀναπαύσοιτο . Ἔτι καὶ τοῦτο πρὸς τοῖς εἰρημένοις ἐλύπει τὸν Ἑζεκίαν τὸ μηδένα διάδοχον ἐκ σπέρματος ὑπάρχειν αὐτοῦ , μήπω παιδὸς αὐτῷ γενομένου , καθ’ ὃν χρόνον ταῦτα ἔλεγεν . ἐπειδὴ τοίνυν ἄπαις ἔμελλε τελευτᾶν μηδένα καταλείπων διάδοχον , ἐξ οὗ τὸ σωτήριον γενέσθαι ἀνθρώποις προσεδοκᾶτο , εἰκότως ὡς ἂν τῆς τοῦ Χριστοῦ γενέσεως τῆς ἐκ σπέρματος Δαυὶδ στερόμενος ἀπεκλαίετο , ἔλεγον δέ φησι παρ’ ἐμαυτῷ ὡς ἄρα ἐξῆλθε τὸ πνεῦμά μου καὶ ἀπῆλθεν ὥσπερ ὁ πήξας σκηνήν , ἔπειτα καταλύων σκηνήν , σκηνὴν μὲν λέγων τὸ σῶμα , ἐπεὶ καὶ ὁ θεῖος Ἀπόστολος σκῆνος ὠνόμαζεν αὐτὸ λέγων · ἡμεῖς οἱ ὄντες ἐν τῷ σκήνει στενάζομεν βαρούμενοι , λύσιν δὲ τῆς σκηνῆς τὴν ἀπόθεσιν τοῦ σώματος , ἣν ἐποιεῖτο τὸ πνεῦμα καταλύον καὶ καταλεῖπον τὸ σῶμα . ἀλλὰ καὶ ὥσπερ ἱστὸς ἐρίθου τὸ ὕφασμα λοιπὸν ἀποτεμνούσης , οὕτω καὶ τὰ τῆς ἐμῆς ζωῆς καὶ τοῦ βίου παντὸς τὸ ὕφασμα περὶ τέλος ἤλαυνεν ἀποτεμνόμενον · ἕκαστος γοῦν τῶν ἁγίων στολὴν ὑφαίνει καὶ κόσμον τῇ ἑαυτοῦ περιτίθησι ψυχῇ διὰ τῶν αὐτοῦ πράξεων . διὸ ὥσπερ ἱστὸν ἐρίθου ἑαυτὸν ἔλεγεν , ἐγγιζούσης δὲ ἐκτεμεῖν προσετίθη διὰ τὸν ἐπιστάντα αὐτῷ θάνατον ὥς φησι · παρεδόθην ὥσπερ τινὶ ἀνθρωποβόρῳ λέοντι , ὃς τέως μὲν διὰ τῆς ἐπιτεθείσης μοι ἀρρωστίας διὰ πάσης νυκτὸς καὶ ἡμέρας συνέτριψε πάντα τὰ ὀστᾶ μου , μικροῦ δὲ δεῖν καὶ ὅλον αὐτὸν καταπίνειν με ἔμελλεν . ὅμως δ’ οὖν ἐν τούτοις γενόμενος οὐκ ἐξησθένησα οὐδὲ τοῦ θεοῦ μου ἀνεχώρησα ἀναλαβὼν δὲ ἐμαυτὸν πίστει καὶ ἐλπίδι ἀγαθῇ , κλαυθμῷ καὶ γόοις καὶ προσευχῇ παρέδωκα ἐμαυτόν . Εἶθ’ ὡς χελιδὼν ἐφώνουν ἀποδυρόμενος καὶ ὡς περιστερὰ ἐμελέτων ἀποκλαόμενος , εὐχομένου δέ μού φησιν ἐπιμόνως καὶ ἐγκειμένου τῇ πρὸς τὸν θεὸν ἱκετηρίᾳ ἐξέλιπον οἱ ὀφθαλμοί μου τοῦ βλέπειν εἰς τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ πρὸς τὸν κύριον . ὁ δὲ μὴ μελήσας ἐξείλετό με καὶ ἀφείλετό μου τὴν ὀδύνην τῆς ψυχῆς , μονονουχὶ τὸν αὐτὸν λόγον πιστωσάμενος , ὃν ἐπήγγελται τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ εἰπών · ἔτι λαλοῦντός σου ἐρῶ Ἰδοὺ ἐγὼ πάρειμι . Οὕτως οὖν καὶ τὴν ψυχήν μου ἐρρύσατο ἐκ θανάτου . περὶ αὐτῆς γὰρ ἀπήγγελον καὶ ὑπὲρ αὐτῆς διὰ τῆς προσευχῆς παρεκάλουν · μάλιστα γάρ μοι τῆς ψυχῆς ἔμελλεν , ὅπως μὴ ὑπὸ τοῦ θανάτου καταποθῇ , ἀλλ’ εἰσακούσας ἐξήγειράς με , ὦ κύριε , καὶ παρακληθεὶς ἔζησα , κατὰ δὲ τὸν Σύμμαχον · ἀνέθαλάς μέ φησι καὶ ἐζώωσάς με καὶ μετέβαλες τὴν πικρίαν μου εἰς εἰρήνην καὶ εἵλου τὴν ψυχήν μου ἡρπάσας αὐτὴν ἐξ αὐτῶν , ἤδη τῶν τοῦ θανάτου πυλῶν , ἵνα μὴ ἀπόληται τὴν ψυχῆς ἀπώλειαν , καὶ τοῦτ’ ἔπραξας , οὐχ ὅτι τούτων ἄξιος ἤμην ἐγώ · πολλῶν γὰρ μεστὸς ἁμαρτιῶν αὐτὸς ὑπῆρχον , ἀλλὰ τῷ σῷ ἐλέῳ καὶ τῇ σῇ φιλανθρωπίᾳ ταῦτα παρέστη . διὸ μακρὰν καὶ ὀπίσω τὰς ἐμὰς ἀπέρριψας ἁμαρτίας καὶ τούτων με κατηξίωσας ἐκ τοῦ τῆς ψυχῆς θανάτου ῥυσάμενός με , ἵνα μὴ ἀπόληται στερηθεῖσα μὲν τῆς παρά σοι χώρας τῶν ζώντων , κατασυρεῖσα δὲ ἐπὶ τὸν τοῦ ᾅδου βυθὸν καὶ ταῖς τῶν ἀσεβῶν ψυχαῖς συγκαταλεγεῖσα . οὐ γὰρ οἱ ἐν ᾅδου αἰνέσουσί σε , οὐδὲ ἐλπιοῦσιν οἱ ἐν ᾅδου τὴν ἐλεημοσύνην σου · χωρίον γάρ ἐστιν ἀσεβῶν τοῦτο . διὸ τὴν ψυχήν μου ἐλευθερωθεὶς ἐξ αὐτοῦ χαίρων ἀποδίδωμι τῷ θεῷ τὴν εὐχαριστίαν . ἡ δὲ χώρα τῶν παρὰ θεῷ ζώντων καὶ τοὺς αἰνοῦντας ὑποδέξεται · ἔνθα καὶ αὐτὸς λοιπὸν γενήσεσθαι πιστεύω τοῦτό μοι τῆς σῆς δωρησαμένης χάριτος . Εἰ δὲ καὶ πρότερον ἐκλελοίπει ἐκ τῆς συγγενείας μου διαδοχή , ἀλλὰ νῦν θαρσῶν τῷ σῷ ἐλέῳ πιστεύω , ὅτι ἀπὸ τῆς σήμερον παιδία ποιήσω , ἃ ἀναγγελοῦσι τὴν δικαιοσύνην σου , διὸ οὐ παύσομαι εὐλογῶν σε πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου . καὶ τοῦτο πράξω κατέναντι τοῦ οἴκου τοῦ θεοῦ σοὶ προσεδρεύων διὰ παντὸς καὶ ἀχώριστος γινόμενος τοῦ σοῦ ἁγιάσματος . ταῦτα μὲν ἡ τοῦ Ἑζεκίου περιεῖχε γραφή , μεθ’ ἣν ἑπτὰ διαγενομένων ἐτῶν υἱὸς αὐτῷ γίνεται Μανασσῆς . τοῦτο δὲ δῆλον ἀπὸ τοῦ πέντε καὶ δέκα μὲν ἔτη προστεθῆναι αὐτοῦ τῇ ζωῇ μετὰ τὴν ἀρρωστίαν τελευτήσαντα δ’ αὐτὸν διαδέξασθαι τὸν υἱὸν ὀκταετῆ ὄντα ὡς ἡ τῶν Ἱστοριῶν περιέχει βίβλος . Μετὰ ταῦτα ἑτέρου τινὸς ὡς οἶμαι πάθους ἐπισυμβάντος τῷ Ἑζεκίᾳ περὶ τὸ σῶμα · ἕλκος δὲ ἦν μερικόν , ὡς ἂν μὴ πάντα τις καὶ τὰ βραχύτατα παρὰ τοῦ θεοῦ αἰτοίη , συμβουλεύει ὁ προφήτης παλάθῃ ἐκ σύκων χρήσασθαι καὶ καταπλάσαι τὸ ἕλκος διδάσκων , ὡς οὐ πάμπαν ἀπόβλητα γένοιτ’ ἄν ποτε καὶ τὰ παρὰ ἀνθρώποις πρὸς θεραπείαν τοῦ σώματος ἐπινοούμενα . ἔστι δὲ ὅτε καὶ τούτοις χρηστέον ὡς καὶ τοῦ προφήτου τοῦτο πρᾶξαι παραινέσαντος . καὶ οἱ λοιποὶ δὲ πάντες ἕλκος ὠνόμασαν τὸ διὰ τῆς παλάθης θεραπευθέν , ἀλλ’ οὐχ ἕλκος ἦν τὸ πρῶτον , ἀρρωστία δὲ καὶ μαλακία πρὸς θάνατον , διὸ ἐπ’ ἐκείνης μὲν κλαυθμοὶ καὶ προσευχαὶ καὶ θεοῦ ἐπισκοπὴ παρελαμβάνοντο · ἐπὶ δὲ τοῦ μερικοῦ ἕλκους σωματικὴ θεραπεία , ἣν ὁ προφήτης ὑποβέβληκεν . ὁ δέ γε βασιλεὺς οὐ τὴν παλάθην βούλεται σημεῖον αὐτῷ θεραπείας γενέσθαι , ἀλλά · Τοῦτό φησιν ἐμοὶ σημεῖον ἔσται σωτηρίας τὸ ἀναβῆναι εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ . ἀπαρκεῖ γάρ μοι τὸ δύνασθαι ἀνιέναι καὶ προσκυνεῖν τὸν ἐμὸν σωτῆρα , ἔνδον εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ παριόντα · τοῦτο γάρ μοι παντὸς ἔσται ἀγαθοῦ κρεῖττον , τὸ δὲ τοῦ ἕλκους ἀδιάφορον , εἰ μή μοι γίγνοιτο ἐμποδὼν τῆς εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ παρόδου .
Lemmas: ὁ εἶπον θεός · ἐγώ ἀποκτείνω καί ζῶ ποιέω , πατάσσω ἐγώ ἰάομαι , ὁ πολέμιος πατάσσω κρίσις Δίκαιος διά εἷς ἄγγελος ὁ θεοφιλής βασιλεύς ἰάομαι καί ζῳοποιέω ῥύομαι αὐτός ἐκ θάνατος διά ἑαυτοῦ . καλῶς οὖν ἐπισημαίνω φημί · ἐν ὁ καιρός ἐκεῖνος μαλακίζομαι Ἐζεκίας ἠώς θάνατος , ἢ κατά ὁ Ἀκύλας · ὁ ἀποθνῄσκω , ἢ κατά ὁ λοιπός · εἰς θάνατος · ἐν γάρ ἐκεῖνος ὁ καιρός , κατά ὅς ὁ προλέγω πάσχω ὁ Ἀσσύριος , ὁ ὁ θάνατος καιρός ἐφίστημι ὁ Εζεκία . βούλομαι δέ σῴζω αὐτός ὁ θεός οὐ ἐν ἄδηλος καταλείπω ὁ μέλλω ὁ μαλακία αὐτός διαδέχομαι τέλος . διό πρόφασις αὐτός σωτηρία παρέχω ὁ ὁ ἀρρωστία τέλος φανερός αὐτός καθίστημι διά ὁ προφήτης , ὡς εἄν μανθάνω προσεύχομαι καί προσεύχομαι τυγχάνω προσθήκη ζωή καί μετά ὁ ὁρίζω κατά αὐτός θάνατος , διδάσκω ἐγώ ὁ λόγος , ὡς οὐ ἀνάγκη τις μείρομαι ὁ ἀνθρώπινος ζωή οὐδέ ἀπαράτρεπτος ἄνθρωπος καιρός ὁρίζω θάνατος . θεός δέ αὐτός κράτος ἅπας καί ζωή αἴτιος καί θάνατος τυγχάνω , διά ὅς οἶδα αὐτός λόγος ἕκαστος ὁ εἰς ὁ βίος πάρειμι κατά ὅδε ἢ ὅδε ὁ χρόνος παράγω καί ἐπί τοσόσδε ἢ τοσόσδε ἔτος καί διά τοιόσδε ἢ τοιόσδε συνάγω τελευτή , μόνος τε αὐτός καί ὁ ἐν αὐτός ὡς εἶπον ὁ ὁ θάνατος πύλη γίγνομαι δυνατός εἰμί ἀνακαλέω · ὡς νῦν μέν ὁ Ἐζεκίας ἐκ ἀρρωστία θανατικός διασῴζω καί προσθήκη αὐτός ζωή χαρίζομαι ὅλος ἔτος πέντε καί δέκα · ἕτερος δέ καί μετά ὁ θνήσκω ἀναβιόω ποιέω , ὅσος ὁ θεῖος παρίστημι γραφεύς . ὡς ἐκ ἅπας λύω ὁ περί μείρομαι λόγος διά ὁ καί αὐτός ἀνάγκη καί πᾶς οὐσία τε καί φύσις ὁ ἐπί πᾶς θεός κρατέω . αὐτός εἰδοί ὁ Ἐζεκίας , ὅτε μέν ὑγιής ὁ σῶμα εἰμί , ἐπί ὁ ναός σπεύδω ὁ θεός ἐκεῖ ὁ θεός αὐτός τε καί ὁ λαός καί ὁ πόλις σωτήρ γίγνομαι ἀνακαλέω · ἐπεί δέ οὗτος πράσσω ἐπί ὁ πάρειμι ἀπείργω ὁ νόσος , ἐκ αὐτός στρωμνή ὁ εὐχή ἀναπέμπω ὁ θεός πανταχοῦ πάρειμι καί πᾶς εἰμί θεοσεβής ἐπήκοος πείθω . εἶτα αὐτός μόνος μνημονεύω σύν πολύς παρρησία ὡς εὐάρεστος αὐτός βιόω εἰμί , οὐκέτι προστίθημι ὁ παραίτησις ὁ θάνατος οὐδέ χρόνος ζωή ἐξαιτέω · εἰδοί ὁ θεός ὁ κατά διάνοια αὐτός λογισμός εἰμί ἐπιγνώμων ὁ νεῦμα ὁ ὁ εὐχή ἐπιτρέπω τέλος προστίθημι καί κλαυθμός μέγας , ἐπί ὅς ὁ νόος ἐφίστημι ἄξιος . τίς δή ποτός οὗτος χράω ὁ θεοσεβής ἀνήρ ἀγαθός αὐτός δήω ὁ μετά θάνατος ὑπογράφω ἐλπίς , ὅτε μάλιστα αὐτός ἀνακαλέω μάρτυς ὁ θεός ἀγαθός συνείδησις ὁ μετά ἀλήθεια καί ἐν Καρδία ἀληθινός εὐάρεστος αὐτός βιόω . ὁ μέν οὖν αἴτιος ὁ κλαυθμός προέρχομαι αὐτός διδάσκω , τέως δέ ὁ προφήτης ἅμα ὁ δήω ὁ θεός ὁ βασιλεύς δύο ἀποστέλλω παρά ὁ θεός · ὅδε λέγω κύριος ὁ θεός Δαυίδ ὁ πατήρ σύ λέγω . πατήρ δέ αὐτός ὁ Δαυίδ ὁ θεός καλέω ὁ ἄνω2 μαρτυρία αὐτός παρέχω ὡς ἄξιος ὁ θεοφιλής πατήρ ἐπιγράφω ὁ ὁ τρόπος ὁμοιότης χάρις . διό καί ἐν ὁ ἱστορία μνημονεύω ποιέω ὁ εὐθύς κατά πᾶς ὡς Δαυίδ . διό διά ὁ προφήτης φημί ὁ θεός · ἀκούω ὁ προσευχή σύ καί εἶδον ὁ δάκρυον σύ . ἐπεί καί ὁ λόγος ὁ προσευχή οὐ ἐν πολυλογία περιέχω ἄξιος ὁ ἀκοή εἰμί ὁ θεός καί ὁ ὁ δάκρυ ἔργον κατά καιρός εὔλογος καί ἀναγκαῖος γίγνομαι ὁ ὁ ἐπισκοπή ὁ θεός ἕλκω πρός αὐτός ὀφθαλμός ἐπικλάω αὐτός ὁ φιλάνθρωπον . διό καί ἐπινεύω αὐτός ζωή προσθήκη ἔργον παρίστημι , ὡς οὔτε φύσις ἄτακτος θάνατος ἄνθρωπος ὁρίζω οὔτε ἀνάγκη ἀπαραίτητος . οὖον μόνος δέ χρόνος αὐτός ζωή , ἀλλά ἐκ περιουσία οἷος θεός καί εὐζωΐα αὐτός ὁ ἐν εὐσταθής καί εἰρηναῖος βίος ἐπαγγέλλω , αὐτός τε ὁμοῦ καί ὁ σύν αὐτός λαός καί ὁ πόλις ἐκ ὁ ὁ πολέμιος χείρ διασῴζω ὑπισχνέομαι , σημεῖον τε αὐτός παρέχω ὁ ὁ εἴρω πίστις διά ἕτερος παράδοξος . διό φημί · οὗτος δέ σύ ὁ σημεῖον παρά κύριος ὅτι ποιέω ὁ θεός ὁ ῥῆμα οὗτος · ἰδού ἐγώ στρέφω ὁ σκιά ὁ ἀναβαθμός , ὅς καταβαίνω ὁ ἥλιος , ὁ δέκα ἀναβαθμός ὁ οἶκος ὁ πατήρ σύ , ἀποστρέφω ὁ ἥλιος ὁ δέκα ἀναβαθμός , κατά δέ ὁ Σύμμαχος · ἰδού φημί ἐγώ παλινδρομέω ὁ σκιά ὁ ἀναβαθμός , ὅς καταβαίνω ὁ ἥλιος ἐν ὁ ὡρολόγιον Ἄχαζ ὁ πατήρ σύ ὀπίσθιος δέκα ἀνάβασις . πῶς δέ οἶκος εἰμί ὁ πατήρ Ἑζεκίου , λέγω δή ὁ Ἄχαζ ἀνήρ εἰδωλολάτρης , ὁ εἰσέτι καί νῦν δείκνυμι ἐν Ἱερουσαλήμ οἶκος ἀμφί ὁ περίβολος ὁ ἱερός τυγχάνω ὅς εἰσέτι καί νῦν Ἑζεκίου καλέω , οὐ ἔχω λέγω αὐτός . διόπερ ἀναγκαῖος ὁ ὁ Σύμμαχος ἑρμηνεία ὁ νόος ἐφίστημι οὐ οἶκος ὁ Ἄχαζ ὀνομάζω εὑρίσκω ὁ τόπος , ἀλλά ὡρολόγιον ὁ Ἄχαζ καί μήποτε ὁ ἐν ὁ τόπος κατασκευή ὁ βαθμός εἰς ὡρολόγιον ποιέω ὁ Ἄχαζ ἐκ ὁ ἐν αὐτός ἥλιος βολή ὁ ὥρα ὁ ἡμέρα ἐπισημαίνω εἴωθα . κατά δέ ὁ Ἀκύλας · ὁ ἀνάβασις Ἄχαζ εἴρω , καί κατά ὁ Θεοδοτίων · ἐν ὁ ἀναβαθμός Ἄχαζ , κατά οὐδείς δέ ὁ ἑρμηνευτής οἶκος ὁ Ἄχαζ μαρτυρέω εἰμί ὁ τόπος , ἀλλά ἤτοι ὡρολόγιον ἢ ἀνάβασις , τάχα ποῦ ὁ Ἄχαζ οὗτος χράω ὁ εἰς ὁ περίβολος εἴσοδος ἔνθα προποδίζω κατά ὁ ὁ οὐρανός περιφορά ὁ ἥλιος καί εἰς τοὐπίσω παράδοξος ἀπό δυσμή ἐπί ἀνατολή ἔρχομαι καί δύο δρόμος κατά ὁ αὐτός ὥρα διιππεύσαντος . σημεῖον μέν ὑπάρχω ὁ θαυμαστός καί ὁ Ἐζεκίας ἀπό δυσμή ὁ ἥλιος ἐπί δύο παλινδρομέω ζωή . διπλόος δέ ἀπολαμβάνω μῆκος ὥρα ὁ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος χρόνος , ἐπεί δέ ὁ θαῦμα ὁ ὁ θεός ἐπαγγελία τυγχάνω ὁ βασιλεύς εὐχαριστήριος συντάσσω λόγος . διό γράφω κατά ὁ Ἀκύλας · γραφή Ἑζεκίου βασιλεύς Ἰούδας ἐν ὁ ἀρρωστέω αὐτός . καί ζῶ ἀπό ὁ ἀρρωστία αὐτός , καί κατά ὁ Θεοδοτίων γραφή Ἑζεκίου βασιλεύς Ἰούδας εἴρω , παρά οὐδείς δέ προσευχή . Διὸ λόγος εὐχαριστήριος προσήκω λέγω ὁ πάρειμι γραφεύς , ἐν ὅς φημί · ἐγώ εἶπον ἐν ὁ ὕψος ὁ ἡμέρα ἐγώ πορεύω ἐν πύλη ᾍδης , ἤ · ἐγώ εἶπον ἐν ὁ πληρόω ὁ ἡμέρα ἐγώ κατά ὁ Ἀκύλας , ἤ · ἐγώ εἶπον ἐν ὁ ἀρρωστέω ἐγώ κατά ὁ Θεοδοτίων , κατά δέ ὁ Σύμμαχος · ἐγώ εἶπον ἐν ὁ κατασιγάζω ὁ ἡμέρα ἐγώ · σύν-εἶδον γάρ ἐμαυτοῦ ὁ ὁ θάνατος πύλη ἤδη λοιπός πλησιάζω ἀπογιγνώσκω καί ἀπελπίζω ἐμαυτοῦ ὁ ἐν ἄνθρωπος ζωή . διό εἶπον · καταλείπω ὁ ἔτος ὁ ἐπίλοιπος , ἀλλά καί οὗτος εἶπον παρά ἐμαυτοῦ , ὅτι στερέω ὁ ζωή οὖον μή ὁράω ὁ σωτήριος ὁ θεός ἐπί γῆ ζῶ . κατά δέ ὁ Σύμμαχος · οὐ ὁράω φημί ὁ κύριος ἐπί γῆ ζῶ . οὗτος δέ εἶπον πρός ἐμαυτοῦ φημί ἐννοέω , μή ἄρα ποτέ ἀνάξιος εἰμί ὁ μετά ὁ θάνατος παρά θεός ζωή καί ὁ μερίς ὁ παρά αὐτός ζῶ , ἔνθα ὁ σωτήριος εἰμί ὁ θεός · οὖον γάρ ἀγνοέω ὁ φημί λόγιος ἐν ψαλμός · ἐπιστρέφω , ὁ ψυχή ἐγώ , εἰς ὁ ἀνάπαυσις σύ , ὅτι κύριος εὐεργετέω σύ , εὐαρεστέω ὁ κύριος ἐν χώρα ζῶ , καί αὖθις · εὐαρεστέω ὁ κύριος ἐν φάος ζῶ · χώρα οὖν ζῶ ἕτερος εἰδοί παρά ὁ ἐνίστημι βίος καί Ψυχή ἀνάπαυσις ὁ παρά ὁ θεός καί φάος , οὖον ὁ ἐκ ἥλιος , ὁ δέ ὁ παρά θεός ζῶ ἐπίσταμαι , εἶτα φροντίζω μήποτε στερέω οὗτος μηδέ ἐκπίπτω ὁ σωτήριος ὁ θεός , ὅσπερ εἰμί ὁ Χριστός αὐτός . εἰκότως ἐν ἀγών καθίστημι ὁ μετά ὁ ἀπαλλαγή ὁ βίος ὑπομιμνῄσκω μέν ὁ ἑαυτοῦ θεοσέβεια ὁ θεός · διά δέ ὁ κλαυθμός μή ἐκπίπτω ὁ χώρα ὁ ζῶ κατά-ἀντιβολέω . καί οὗτος δέ ὑπερηγωνία μή μετά θάνατος οὖον μή ὁράω ἄνθρωπος θεός καί οὖον μή μετά ὁ μακάριος καί θεοφιλής Ψυχή ἀναπαύω . ἔτι καί οὗτος πρός ὁ εἴρω λυπέω ὁ Ἐζεκίας ὁ μηδείς διάδοχος ἐκ σπέρμα ὑπάρχω αὐτός , μήπω παῖς αὐτός γίγνομαι , κατά ὅς χρόνος οὗτος λέγω . ἐπεί τοίνυν ἄπαις μέλλω τελευτάω μηδείς καταλείπω διάδοχος , ἐκ ὅς ὁ σωτήριος γίγνομαι ἄνθρωπος προσδοκάω , εἰκότως ὡς εἄν ὁ ὁ Χριστός γένεσις ὁ ἐκ σπέρμα Δαυίδ στέρομαι ἀποκλαίω , λέγω δέ φημί παρά ἐμαυτοῦ ὡς ἄρα ἐξέρχομαι ὁ πνεῦμα ἐγώ καί ἀπέρχομαι ὥσπερ ὁ πήγνυμι σκηνή , ἔπειτα καταλύω σκηνή , σκηνή μέν λέγω ὁ σῶμα , ἐπεί καί ὁ θεῖος ἀπόστολος σκῆνος ὀνομάζω αὐτός λέγω · ἐγώ ὁ εἰμί ἐν ὁ σκῆνος στενάζω βαρέω , λύσις δέ ὁ σκηνή ὁ ἀπόθεσις ὁ σῶμα , ὅς ποιέω ὁ πνεῦμα καταλύω καί καταλείπω ὁ σῶμα . ἀλλά καί ὥσπερ ἱστός ἔριθος ὁ ὕφασμα λοιπός ἀποτέμνω , οὗτος καί ὁ ὁ ἐμός ζωή καί ὁ βίος πᾶς ὁ ὕφασμα περί τέλος ἐλαύνω ἀποτέμνω · ἕκαστος γοῦν ὁ ἅγιος στολή ὑφαίνω καί κόσμος ὁ ἑαυτοῦ περιτίθημι Ψυχή διά ὁ αὐτός πρᾶξις . διό ὥσπερ ἱστός ἔριθος ἑαυτοῦ λέγω , ἐγγίζω δέ ἐκτέμνω προστίθημι διά ὁ ἐφίστημι αὐτός θάνατος ὅς φημί · παραδίδωμι ὥσπερ τις ἀνθρωποβορέω λέων , ὅς τέως μέν διά ὁ ἐπιτίθημι ἐγώ ἀρρωστία διά πᾶς νύξ καί ἡμέρα συντρίβω πᾶς ὁ ὀστέον ἐγώ , μικρός δέ δήω καί ὅλος αὐτός καταπίνω ἐγώ μέλλω . ὅμως δέ οὖν ἐν οὗτος γίγνομαι οὐ ἐξασθενέω οὐδέ ὁ θεός ἐγώ ἀναχωρέω ἀναλαμβάνω δέ ἐμαυτοῦ πίστις καί ἐλπίς ἀγαθός , κλαυθμός καί γόος καί προσευχή παραδίδωμι ἐμαυτοῦ . εἶτα ὡς χελιδών φωνέω ἀποδύρομαι καί ὡς περιστερά μελετάω ἀποκλάω , εὔχομαι δέ ἐγώ φημί ἐπίμονος καί ἔγκειμαι ὁ πρός ὁ θεός ἱκετήριος ἐκλείπω ὁ ὀφθαλμός ἐγώ ὁ βλέπω εἰς ὁ ὕψος ὁ οὐρανός πρός ὁ κύριος . ὁ δέ μή μέλω ἐξαιρέω ἐγώ καί ἀφαιρέω ἐγώ ὁ ὀδύνη ὁ Ψυχή , μονονού ὁ αὐτός λόγος πιστόω , ὅς ἐπαγγέλλω ὁ ἅγιος αὐτός εἶπον · ἔτι λαλέω σύ εἴρω ἰδέ ἐγώ πάρειμι . οὕτως οὖν καί ὁ Ψυχή ἐγώ ῥύομαι ἐκ θάνατος . περί αὐτός γάρ ἀπαγγέλλω καί ὑπέρ αὐτός διά ὁ προσευχή παρακαλέω · μάλιστα γάρ ἐγώ ὁ Ψυχή μέλλω , ὅπως μή ὑπό ὁ θάνατος καταπίνω , ἀλλά εἰσακούω ἐξεγείρω ἐγώ , εἰμί κύριος , καί παρακλάομαι ζῶ , κατά δέ ὁ Σύμμαχος · ἀναθάλλω ἐγώ φημί καί ζώννυμι ἐγώ καί μεταβάλλω ὁ πικρία ἐγώ εἰς εἰρήνη καί αἱρέω ὁ Ψυχή ἐγώ ἁρπάζω αὐτός ἐκ αὐτός , ἤδη ὁ ὁ θάνατος πύλη , ἵνα μή ἀπόλλυμι ὁ Ψυχή ἀπώλεια , καί οὗτος πράσσω , οὐ ὅτι οὗτος ἄξιος εἰμί ἐγώ · πολύς γάρ μεστός ἁμαρτία αὐτός ὑπάρχω , ἀλλά ὁ σός ἔλεος καί ὁ σός φιλανθρωπία οὗτος παρίστημι . διό μακράν καί ὀπίσω ὁ ἐμός ἀπορρίπτω ἁμαρτία καί οὗτος ἐγώ καταξιόω ἐκ ὁ ὁ Ψυχή θάνατος ἐρύω ἐγώ , ἵνα μή ἀπόλλυμι στερέω μέν ὁ παρά σύ χώρα ὁ ζῶ , κατασύρω δέ ἐπί ὁ ὁ ᾍδης βυθός καί ὁ ὁ ἀσεβής Ψυχή συγκαταλέγω . οὖον γάρ ὁ ἐν ᾍδης αἰνέω σύ , οὐδέ ἐλπίζω ὁ ἐν ᾍδης ὁ ἐλεημοσύνη σύ · χωρίον γάρ εἰμί ἀσεβής οὗτος . διό ὁ Ψυχή ἐγώ ἐλευθερόω ἐκ αὐτός χαίρω ἀποδίδωμι ὁ θεός ὁ εὐχαριστία . ὁ δέ χώρα ὁ παρά θεός ζῶ καί ὁ αἰνέω ὑποδείκνυμι · ἔνθα καί αὐτός λοιπός γίγνομαι πιστεύω οὗτος ἐγώ ὁ σός δωρέω χάρις . εἰμί δέ καί πρότερος ἐκλείπω ἐκ ὁ συγγένεια ἐγώ διαδοχή , ἀλλά νῦν θάρσος ὁ σός ἔλεος πιστεύω , ὅτι ἀπό ὁ σήμερον παιδίον ποιέω , ὁ ἀναγγέλλω ὁ δικαιοσύνη σύ , διό οὖον παύω εὐλογέω σύ πᾶς ὁ ἡμέρα ὁ ζωή ἐγώ . καί οὗτος πράσσω κατεναντίον ὁ οἶκος ὁ θεός σύ προσεδρεύω διά πᾶς καί ἀχώριστος γίγνομαι ὁ σύ ἁγίασμα . οὗτος μέν ὁ ὁ Ἑζεκίου περιέχω γραφεύς , μετά ὅς ἑπτά διαγίγνομαι ἔτος υἱός αὐτός γίγνομαι Μανασσῆς . οὗτος δέ δῆλος ἀπό ὁ πέντε καί δέκα μέν ἔτος προστίθημι αὐτός ὁ ζωή μετά ὁ ἀρρωστία τελευτάω δέ αὐτός διαδέχομαι ὁ υἱός ὀκταέτης εἰμί ὡς ὁ ὁ Ἱστορία περιέχω βίβλος . μετά οὗτος ἕτερος τις ὡς οἴομαι πάθος ἐπισυμβαίνω ὁ Εζεκία περί ὁ σῶμα · ἕλκος δέ εἰμί μερικός , ὡς εἄν μή πᾶς τις καί ὁ βραχύς παρά ὁ θεός αἰτέω , συμβουλεύω ὁ προφήτης παλάθη ἐκ σῦκον χράω καί καταπλάσσω ὁ ἕλκος διδάσκω , ὡς οὖον πάμπαν ἀπόβλητος γίγνομαι ἄν ποτός καί ὁ παρά ἄνθρωπος πρός θεραπεία ὁ σῶμα ἐπινοέω . εἰμί δέ ὅτε καί οὗτος χρηστέον ὡς καί ὁ προφήτης οὗτος πράσσω παραινέω . καί ὁ λοιπός δέ πᾶς ἕλκος ὀνομάζω ὁ διά ὁ παλάθη θεραπεύω , ἀλλά οὐ ἕλκος εἰμί ὁ πρῶτος , ἀρρωστία δέ καί μαλακία πρός θάνατος , διό ἐπί ἐκεῖνος μέν κλαυθμός καί προσευχή καί θεός ἐπισκοπή παραλαμβάνω · ἐπί δέ ὁ μερικός ἕλκος σωματικός θεραπεία , ὅς ὁ προφήτης ὑποβάλλω . ὁ δέ γε βασιλεύς οὖον ὁ παλάθη βούλομαι σημεῖον αὐτός θεραπεία γίγνομαι , ἀλλά · οὗτος φημί ἐγώ σημεῖον εἰμί σωτηρία ὁ ἀναβαίνω εἰς ὁ οἶκος ὁ θεός . ἀπαρκέω γάρ ἐγώ ὁ δύναμαι ἀνέρχομαι καί προσκυνέω ὁ ἐμός σωτήρ , ἔνδον εἰς ὁ οἶκος αὐτός πάρειμι · οὗτος γάρ ἐγώ πᾶς εἰμί ἀγαθός ἀγαθός , ὁ δέ ὁ ἕλκος ἀδιάφορος , εἰμί μή ἐγώ γίγνομαι ἐμποδών ὁ εἰς ὁ οἶκος ὁ θεός πάροδος .