eusebius-scr-eccl.commentarius-in-isaiam 1.96
Ἀντὶ τοῦ · ἐκλύθητε καὶ ἔκστητε καὶ τῶν ἑξῆς , ὁ Σύμμαχος οὕτως ἡρμήνευσεν · ὑπερθαυμάσατε καὶ θαυμάσατε , ἀπατᾶσθε καὶ μεθύσθητε ἄνευ οἴνου , κινεῖσθε δίχα μεθύσματος · ἐκέρασε γὰρ καθ’ ὑμῶν κύριος πνεῦμα καρώσεως καὶ ἐκράτυνε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ τοὺς προφήτας καὶ τοὺς ἄρχοντας ὑμῶν τοὺς ὁρῶντας ἐκάλυψεν . συντελέσας ὁ λόγος τὴν περὶ τοῦ στεφάνου τῆς ὕβρεως , τήν τε περὶ τῆς πολιορκίας τῆς Ἰερουσαλὴμ προφητείαν τὰ προκείμενα , περὶ τῶν μετὰ ταῦτα προεστάναι δοκούντων τοῦ ἐκ περιτομῆς λαοῦ διεξέρχεται θεσπίζων , ὡς ἔσονται μὲν ἀπαγγέλλοντες τὰς προφητικὰς γραφάς , οὐ μὴν καὶ συνιέντες αὐτάς · μηδὲν γὰρ διαφέρειν τῶν κατεσφραγισμένων σφραγῖσιν , πρὸς τὸ μὴ δύνασθαί τινα τῶν ἐκ τοῦ Ἰουδαίων λαοῦ τὰ ἐγγεγραμμένα διαγινώσκειν · οὕτως αὐτοῖς ἀγνώστους ἔσεσθαι τοὺς προφητικοὺς λόγους , κἄν τε ἀπαγγέλλωσιν αὐτοὺς ἀπὸ στόματος , κἄν τε ἄπειροι ὦσιν αὐτῶν . μέλλων δὲ ταῦτα θεσπίζειν ἐκφωνεῖ πρὸς αὐτοὺς ὁ λόγος · εἰ καὶ τὰ μάλιστα ἔκλυσιν ὑμῖν παρέξει τὰ λεχθησόμενα καὶ ψυχῆς ἔκστασιν , ὅμως λεχθήσεται διόπερ ἐκλύθητε καὶ ἔκστητε · εἰ βούλεσθε εἰ δὲ καὶ ἄλλως ἑαυτοὺς ἀπατῶντες , διαστρέφοι τε τὸν νοῦν τῶν λεγομένων καὶ οὕτως ἐξαπατήθητε καὶ ἑαυτοὺς ἐξαπατᾶτε , εἰ τοῦτο φίλον ὑμῖν . ἀντὶ δὲ τοῦ · κραιπαλήσατε , οἱ λοιποὶ πάντες ἑρμηνευταὶ μεθύσθητε εἰρήκασιν , ἄνευ οἴνου καὶ κινεῖσθε δίχα μεθύσματος · ἔστι γὰρ καὶ ἐξ ἀπάτης μέθη χείρων τῆς δι’ οἴνου , ὥστε εἰ χαίρετε ἑαυτοὺς ἀπατῶντες καὶ μεθύοντες ὡς ἕτερα ἀνθ’ ἑτέρων εἰς τὰ θεῖα λόγια θεωρεῖν καὶ παρερμηνεύειν αὐτὰ αὐτοί , ἂν εἰδείητε . παρέδωκε γὰρ ὑμᾶς αὐτὸς ὁ κύριος πνεύματι κατανύξεως , ἢ καρώσεως κατὰ τὸν Σύμμαχον . εἶτ’ ἐπιλέγει · καὶ καμμύσει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν καὶ τῶν προφητῶν αὐτῶν καὶ τῶν ἀρχόντων αὐτῶν . ἐπειδήπερ , ὅτε παρῆν αὐτοῖς ἐνανθρωπῶν ὁ κύριος , ἀκοῇ ἀκούοντες αὐτοῦ , οὐ συνίεσαν καὶ βλέποντες αὐτὸν ὀφθαλμοῖς τῇ ὁράσει τῆς ψυχῆς οὐχ ἑώρων , ἀλλ’ ἐκάμμυσαν τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ μὴ βλέπειν καὶ τὰ ὦτα αὐτῶν ἐβάρυναν τοῦ μὴ ἀκούσεσθαι . εἰ τοίνυν αὐτοὶ πρῶτοι τοὺς ἑαυτῶν ἐκάμμυσαν ὀφθαλμούς , τούτου χάριν καὶ αὐτὸς αὐτοῖς ταῦτα ποιήσει ὁ κύριος καὶ τοῖς προφήταις αὐτῶν ἀντὶ τοῦ τοῖς διδασκάλοις καὶ τοῖς ἄρχουσιν αὐτῶν , οἳ ἐπηγγέλλοντο τὰ κρυπτὰ θεωρεῖν καὶ τὸν ἀπόρρητον νοῦν ἐγκεκρυμμένον τοῖς ἱεροῖς γράμμασι μόνοι διορᾶν καὶ διερμηνεύειν . οὕτω δὲ αὐτῶν τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐφέξει τοῦ μὴ βλέπειν , ὡς ἐοικέναι τοὺς λόγους καὶ τῶν μὲν ἄλλων θείων γραφῶν οὐ μήν , ἀλλὰ καὶ τῆς μετὰ χεῖρας βίβλου τῆς αὐτῆς τοῦ Ἠσαΐου προφητείας κατεσφραγισμένῳ βιβλίῳ καὶ μὴ ἐπιτρέποντι τὰ ἐγγεγραμμένα γινώσκειν , μήτε ἐμπείρῳ γραμμάτων μήτε ἀπείρῳ . ὁ μὲν γὰρ τῆς ἀναγνώσεως ἐπιστήμων διὰ τὸ ἐσφραγίσθαι τὴν βίβλον οὐ δυνήσεται τὰ ἐν αὐτῇ διαγνῶναι , ὁ δὲ διὰ τὸ πάντῃ ἄπειρος εἶναι ἀδυνάτως ἔχειν , εἰ καὶ μὴ ἐσφράγιστο ἡ βίβλος . τοιοῦτον δὲ ἔσεσθαι τὸν προφητικὸν νοῦν οὐ πᾶσιν ἀνθρώποις , ἀλλὰ μόνοις αὐτοῖς , πρὸς οὓς ταῦτα ἐθεσπίζετο . πρόσσχες γὰρ ἐπιμελῶς ὅπως εἴρηται · καὶ ἔσται ὑμῖν τὰ ῥήματα ταῦτα · ὑμῖν γάρ φησι τοῖς παροῦσι καὶ ὁρῶσι καὶ ἀκούουσιν . ὁ δὲ λόγος ἦν πρὸς Ἰουδαίους , οἷς τὸν νοῦν τῆς προφητείας ἄγνωστον ἔσεσθαί φησι , τίσι δὲ ἔσεσθαι γνωστὸν ὑποκαταβὰς διδάξει . δι’ ὧν ἐπιλέγει · καὶ ἀκούσονται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ κωφοὶ λόγους βιβλίου , καὶ ὀφθαλμοὶ τυφλῶν ὄψονται , καὶ ἀγαλλιάσονται . οὐκοῦν ὁ λόγος διὰ τῶν προκειμένων τοῦ Ἰουδαίων λαοῦ τοὺς νόμους μαθεῖν ἀκριβ διὰ στόματος τὴν μνείαν φέροντας τῶν θείων ἀναγνωσμάτων καὶ τοὺς μὴ τοιούτους ἐν ἀγνοίᾳ ἔσεσθαι τῆς διανοίας τῶν προφητικῶν λογίων θεσπίζει . Ταῦτα δὲ περὶ αὐτοὺς ἔσεσθαί φησιν ὁ θεὸς μετὰ τοῦ καὶ τὴν αἰτίαν ἐπιλέγειν . ἐπειδὴ γὰρ μέχρι στόματος καὶ χειλέων τιμᾶν τὸν θεὸν προσεποιοῦντο , ἡ δὲ διάνοια αὐτῶν παρελογίζετο τὴν ἐπαγγελίαν , σέβειν μὲν αὐτὸν προσποιουμένων , προτιμώντων δὲ τῶν αὐτοῦ λόγων διδασκαλίας τινὰς καὶ παραδόσεις ἀνθρώπων , ἃς περιποιοῦσι δευτερώσεις πρεσβυτέρων τινῶν κατέχειν σεμνυνόμενοι . τούτου χάριν φησὶν ἀποκλεισθήσεσθαι αὐτοῖς τὸν νοῦν τῆς τῶν θειῶν γραφῶν καταλήψεως . καὶ ὁ πᾶς δὲ αὐτῶν λαὸς μετατεθήσεταί φησι τῆς παρ’ ἐμοὶ τιμῆς , ὡς μηκέτι εἶναι αὐτοὺς μερίδα κυρίου μηδὲ σχοίνισμα κληρονομίας αὐτοῦ Ἰσραήλ . καὶ ἐπειδήπερ σοφίαν ἀνθρώπων προβάλλονται τὴν ἐμὴν μὲν ἀποστρέφοντες σοφίαν καὶ τὸν ἐμὸν λόγον , ἑτέρας δέ τινας παραδόσεις τῶν παρ’ αὐτοῖς πρεσβυτέρων , ὥσπερ τινῶν σοφῶν κατέχοντες · τούτου χάριν τὰς μὲν ἐμὰς γραφὰς οὐ συνήσουσιν . ἐγὼ δὲ αὐτὸς τῶν σοφῶν αὐτῶν τὴν σοφίαν ἀπολῶ καὶ τὴν σύνεσιν τῶν ἐν αὐτοῖς συνετῶν ἀθετήσω . Εἶτ’ ἐπειδήπερ θεοσεβεῖν ἐπαγγελλόμενοι τοῖς χείλεσιν , ἐν τῷ κρυπτῷ τὰ χείριστα διεπράττοντο , φαρμακείαις καὶ ἀκαθαρσίαις καὶ ἄλλαις μυρίαις ἀθεμίτοις πράξεσιν ἐμφυρόμενοι · πᾶσι τούτοις ἐνεχείρουν ὡς μὴ ἐφορῶντος τοῦ θεοῦ , εἰκότως αὐτοὺς ταλανίζει φάσκων ἑξῆς · οὐαὶ οἱ βαθέως βουλὴν ποιοῦντες καὶ οὐ διὰ κυρίου , ὅπερ ὁ Σύμμαχος ἡρμήνευσεν εἰπών · οὐαὶ οἱ βαθεῖς ὥστε κρύψαι κύριον βουλήν , ὧν ἐγένετο ἐν σκότῳ τὰ ἔργα αὐτῶν , καὶ εἶπαν Τίς ὁρᾷ ἡμᾶς , τίς δὲ οἶδεν ἡμᾶς κατὰ τὴν ἐκστροφὴν ἡμῶν ; Εἶτ’ ἐπιλέγει · οὐχ ὡς ὁ πηλὸς τοῦ κεραμέως λογισθήσεσθε ; εἰ γὰρ πάντες ἄνθρωποι πηλῷ κεραμέως ἐοίκαμεν διὰ τὸ πήλινον ἡμῶν σῶμα , πῶς οὐχ ἕπεται νοεῖν , ὅτι μὴ δυνατὸν λαθεῖν τὸν ποιητήν , ὁποίας ἐργασίας ὑπάρχει τὸ ὑπ’ αὐτοῦ πεποιημένον ; τίς δὲ δύναται ἢ τίς τολμήσει φάναι , ὅτι μὴ ὁ θεὸς αὐτὸν ἔπλασεν , εἰ δὲ οὐκ ἂν εἴποι ταῦτά ποτε περὶ τοῦ κεραμέως ὁ ὑποκείμενος αὐτῷ πηλός , δῆλον ὡς μάταιοι πάντες οἱ ἔνδον ἐν τῇ ψυχῇ αὐτῶν βουλὴν βαθεῖαν διανοούμενοι καὶ τὸν θεὸν οἰόμενοι ἀγνοεῖν τὰ ἐν σκότῳ πραττόμενα αὐτοῖς ἔργα . Πλὴν ἀλλὰ τούτων ἕνεκεν ἔτι φησὶ μικρόν , καὶ ὁ Λίβανος ἀλλόφυλος ἐθνῶν ἐν τῇ χώρᾳ τυγχάνων μετατεθήσεται ἐπὶ τὴν Ἰουδαίων χώραν · ἔνθα ἐστὶ τὸ ὄρος τὸ Καρμήλιον , ὅπερ Ἑβραϊκῇ φωνῇ Χερμὲλ ὠνόμασται . καὶ ἔσται τοῦ μὲν Λιβάνου ἐπὶ τὸ κρεῖττον μεταβολή , αὐτοῦ δὲ τοῦ Καρμήλου ὑστέρα τις ἔσται ἀλλοίωσις · ὡς δρυμὸς γὰρ λογισθήσεται ὁ πάλαι φυτῶν ἡμέρων καὶ καρπῶν ἀγαθῶν πλήρης . ἔσται γὰρ ὁ Κάρμηλος ὁ λεγόμενος Χερμὲλ ὅμοιος δρυμῷ ξύλων ἀκάρπων καὶ ἀγρίων . ὁ δὲ τῶν ἀλλοφύλων Λίβανος μετατεθεὶς γενήσεται , ὁποῖος ἦν τὸ παλαιὸν ὁ Κάρμηλος . διὰ τούτων δὲ ὁ λόγος αἰνίττεται Λίβανον μὲν τὸν ἐξ ἐθνῶν λαόν , Κάρμηλον δὲ τὸ Ἰουδαίων ἔθνος , οἷόν τινα δρυμὸν ξύλων ἀγρίων καὶ ἀκάρπων , τὸν δὲ πάλαι δρυμῷ ἐοικότα Λίβανον τὸν ἐξ ἐθνῶν λαὸν ὁποῖος ἦν ποτε ὁ Ἰουδαίων λαὸς πεπληρωμένος δένδρων ἀγαθῶν καὶ παντοίων φυτῶν τε καὶ καρπῶν . Τότε δέ , ἐπειδὰν ἡ μεταβολὴ αὕτη γένηται , ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ , δηλαδὴ κατὰ τὸν αὐτὸν καιρόν , οἱ πάλαι κωφοὶ ἀκούσονται λόγους τῆς βίβλου , ποίας ἢ ταύτης αὐτῆς τῆς μετὰ χεῖρας βίβλου , περὶ ἧς ἀνωτέρω ἐλέγετο · καὶ ἔσται ὑμῖν τὰ ῥήματα ταῦτα ὡς οἱ λόγοι τοῦ βιβλίου τοῦ ἐσφραγισμένου . ἀλλὰ τῷ μέν ποτε Καρμήλῳ μεταβληθέντι δὲ εἰς δρυμὸν ἔσονται οἱ λόγοι τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ἐσφραγισμένοι , τοῖς δὲ πάλαι τυφλοῖς καὶ ἐν τῷ δρυμῷ τοῦ Λιβάνου λελογισμένοις , μεταβληθεῖσιν ἐπὶ τὸ ἥμερον καὶ καρποφόρον ἀκουστοὶ γενήσονται οἱ λόγοι τῶν θείων γραμμάτων . καὶ οἱ πάλαι δὲ ὄντες ἐν τῷ σκότῳ καὶ ἐν τῇ ὁμίχλῃ , ὡς μήτε βλέπειν μήτε συνιέναι μήτε νοεῖν διὰ τὸ τυφλοὺς ἔχειν τοὺς ὀφθαλμούς , οὗτοι παραδόξου μεταβολῆς ἀξιωθέντες θεωροὶ γενήσονται τῶν ἐναποκειμένων ἐν τοῖς θείοις γράμμασι μυστηρίων . διὸ λέλεκται · ὀφθαλμοὶ τυφλῶν ὄψονται , καὶ ἀγαλλιάσονται δὲ οἱ πάλαι πτωχεύοντες δι’ ἔνδειαν παντὸς ἀγαθοῦ · πλησθήσονται γὰρ εὐφροσύνης τῆς παρὰ τῷ κυρίῳ , καὶ οἷς οὐδεμία παρῆν ἐλπὶς σωτηρίας πρότερον . τίς γὰρ καὶ διενοήθη πώποτε τοὺς ἐκ πατέρων εἰδωλολάτρας ἀθέους ὄντας καὶ ἀσεβεῖς καὶ ἀλλοτρίους ὄντας τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ εἰς τοιαύτην ἥξειν ἐλπίδα ; ὅμως δ’ οὖν καὶ οἱ ἀπηλπισμένοι φησὶ τῶν ἀνθρώπων ἐμπλησθήσονται εὐφροσύνης . Καὶ τούτων ἀπολαύσουσιν οὗτοι πάντες , ἐπειδὴ ὁ πάλαι κρατῶν καὶ αὐτῶν τυραννῶν ἄνομός τις καὶ ἀσεβὴς ἄρχων , λέγω δὲ αὐτὸς ὁ διάβολος , ἐξέλιπε καὶ ἀπώλετό γε μακρὰν διωχθείς , ὁ πάλαι καταδουλωσάμενος αὐτοὺς ὑπερήφανος , ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπὸ τούτῳ ἀσεβοῦντες ἐπὶ ἀδικίαις ἐξωλοθρεύθησαν , δηλαδὴ οἱ πονηροὶ δαίμονες , οἱ ποιοῦντες ἁμαρτεῖν ἀνθρώπους ἐν λόγῳ . διὸ εἴρηταί που · καὶ ἐμίσουν ἐν πύλαις ἐλέγχοντα καὶ λόγον ὅσιον ἐβδελύξαντο . οἱ δὲ αὐτοὶ ματαίως ἦσαν ἐκκλίνοντες τὸν δίκαιον · τὸν γὰρ δίκαιον λόγον καὶ τὸν δίκαιον τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ ἐκκλίνοντες ἀπεσείοντο οὐδὲν ἔχοντες ἐγκαλεῖν , ματαίως δὲ καὶ ἀδίκως τοῦτο πράττοντες . τοὺς γὰρ προφήτας εἰς πρόσωπον αὐτοὺς ἐλέγχοντας καὶ τῶν ἁμαρτημάτων ἐπιστρέφοντας ἐπαγίδευον λαβὰς κατ’ αὐτῶν θηρώμενοι ὅπως αὐτοὺς ἀπολέσωσιν . ἔθος τῇ γραφῇ πολλάκις τῷ μέλλοντι χρόνῳ ἀντὶ παρεληλυθότος κεχρῆσθαι ὡς τό · ἐν ποταμῷ διελεύσονται ποδὶ ἐν τῷ κείμενον ἀντὶ τοῦ · διέβησαν · καὶ ἐνταῦθα οὖν πρὸς τό · ἐξέλιπεν ἄνομος , ἀκόλουθον ἦν εἰπεῖν καὶ πάντας τοὺς ἐλέγχοντας ἐν πύλαις πρόσκομμα τιθέντας ἐξέλιπον κατὰ κοινοῦ , ἀλλὰ τῇ συνηθείᾳ τῇ γραφικῇ τῷ μέλλοντι χρόνῳ ἐχρήσατο .
Lemmas: ἀντί ὁ · ἐκλύω καί ἐξίστημι καί ὁ ἑξῆς , ὁ Σύμμαχος οὕτως ἑρμηνεύω · ὑπερθαυμάζω καί θαυμάζω , ἀπατάω καί μεθύσκω ἄνευ οἶνος , κινέω δίχα μέθυσμα · κεράννυμι γάρ κατά σύ κύριος πνεῦμα κάρωσις καί κρατύνω ὁ ὀφθαλμός σύ καί ὁ προφήτης καί ὁ ἄρχω σύ ὁ ὁράω καλύπτω . συντελέω ὁ λόγος ὁ περί ὁ στέφανος ὁ ὕβρις , ὁ τε περί ὁ πολιορκία ὁ Ἱεροσόλυμα προφητεία ὁ πρόκειμαι , περί ὁ μετά οὗτος προίστημι δοκέω ὁ ἐκ περιτομή λαός διεξέρχομαι θεσπίζω , ὡς εἰμί μέν ἀπαγγέλλω ὁ προφητικός γραφεύς , οὖον μήv καί συνίημι αὐτός · μηδείς γάρ διαφέρω ὁ κατασφραγίζω σφραγίς , πρός ὁ μή δύναμαι τις ὁ ἐκ ὁ Ἰουδαῖος λαός ὁ ἐγγράφω διαγιγνώσκω · οὕτως αὐτός ἄγνωστος εἰμί ὁ προφητικός λόγος , ἄν τε ἀπαγγέλλω αὐτός ἀπό στόμα , ἄν τε ἤπειρος εἰμί αὐτός . μέλλω δέ οὗτος θεσπίζω ἐκφωνέω πρός αὐτός ὁ λόγος · εἰμί καί ὁ μάλιστα ἔκλυσις σύ παρέχω ὁ λέγω3 καί Ψυχή ἔκστασις , ὅμως λέγω διόπερ ἐκλύω καί ἐξίστημι · εἰμί βούλομαι εἰμί δέ καί ἄλλως ἑαυτοῦ ἀπατάω , διαστρέφω τε ὁ νόος ὁ λέγω καί οὕτως ἐξαπατάω καί ἑαυτοῦ ἐξαπατάω , εἰμί οὗτος φίλος σύ . ἀντί δέ ὁ · κραιπαλάω , ὁ λοιπός πᾶς ἑρμηνευτής μεθύσκω εἴρω , ἄνευ οἶνος καί κινέω δίχα μέθυσμα · εἰμί γάρ καί ἐκ ἀπάτη μέθη χείρων ὁ διά οἶνος , ὥστε εἰμί χαίρετε ἑαυτοῦ ἀπατάω καί μεθύω ὡς ἕτερος ἀντί ἕτερος εἰς ὁ θεῖον λόγιος θεωρέω καί παρερμηνεύω αὐτός αὐτός , εἄν οἶδα . παραδίδωμι γάρ σύ αὐτός ὁ κύριος πνεῦμα κατάνυξις , ἢ κάρωσις κατά ὁ Σύμμαχος . εἶτα ἐπιλέγω · καί καμμύω ὁ ὀφθαλμός αὐτός καί ὁ προφήτης αὐτός καί ὁ ἄρχω αὐτός . ἐπεί , ὅτε πάρειμι αὐτός ἐνανθρωπέω ὁ κύριος , ἀκοή ἀκούω αὐτός , οὖον συνίημι καί βλέπω αὐτός ὀφθαλμός ὁ ὅρασις ὁ Ψυχή οὐ ὁράω , ἀλλά καμμύω ὁ ὀφθαλμός ὁ μή βλέπω καί ὁ οὖς αὐτός βαρύνω ὁ μή ἀκούω . εἰμί τοίνυν αὐτός πρῶτος ὁ ἑαυτοῦ καμμύω ὀφθαλμός , οὗτος χάρις καί αὐτός αὐτός οὗτος ποιέω ὁ κύριος καί ὁ προφήτης αὐτός ἀντί ὁ ὁ διδάσκαλος καί ὁ ἄρχω αὐτός , ἕ ἐπαγγέλλω ὁ κρυπτός θεωρέω καί ὁ ἀπόρρητος νόος ἐγκρύπτω ὁ ἱερός γράμμα μόνος διοράω καί διερμηνεύω . οὗτος δέ αὐτός ὁ ὀφθαλμός ἐπέχω ὁ μή βλέπω , ὡς ἔοικα ὁ λόγος καί ὁ μέν ἄλλος θεῖον γραφεύς οὖον μείς , ἀλλά καί ὁ μετά χείρ Βίβλος ὁ αὐτός ὁ Ἠσαΐας προφητεία κατασφραγίζω βιβλίον καί μή ἐπιτρέπω ὁ ἐγγράφω γιγνώσκω , μήτε ἔμπειρος γράμμα μήτε ἤπειρος . ὁ μέν γάρ ὁ ἀνάγνωσις Ἐπιστήμων διά ὁ σφραγίζω ὁ Βίβλος οὖον δύναμαι ὁ ἐν αὐτός διαγιγνώσκω , ὁ δέ διά ὁ πάντῃ ἤπειρος εἰμί ἀδύνατος ἔχω , εἰμί καί μή σφραγιστός ὁ βίβλος . τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ προφητικός νόος οὖον πᾶς ἄνθρωπος , ἀλλά μόνος αὐτός , πρός ὅς οὗτος θεσπίζω . προσέχω γάρ ἐπιμελής ὅπως εἴρω · καί εἰμί σύ ὁ ῥῆμα οὗτος · σύ γάρ φημί ὁ πάρειμι καί ὁράω καί ἀκούω . ὁ δέ λόγος εἰμί πρός Ἰουδαῖος , ὅς ὁ νόος ὁ προφητεία ἄγνωστος εἰμί φημί , τίσις δέ εἰμί γνωστός ὑποκαταβαίνω διδάσκω . διά ὅς ἐπιλέγω · καί ἀκούω ἐν ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος κωφός λόγος βιβλίον , καί ὀφθαλμός τυφλός ὁράω , καί ἀγαλλιάω . οὐκοῦν ὁ λόγος διά ὁ πρόκειμαι ὁ Ἰουδαῖος λαός ὁ νόμος μανθάνω ἀκριβός διά στόμα ὁ μνεία φέρω ὁ θεῖον ἀνάγνωσμα καί ὁ μή τοιοῦτος ἐν ἄγνοια εἰμί ὁ διάνοια ὁ προφητικός λόγιος θεσπίζω . οὗτος δέ περί αὐτός εἰμί φημί ὁ θεός μετά ὁ καί ὁ αἴτιος ἐπιλέγω . ἐπεί γάρ μέχρι στόμα καί χεῖλος τιμάω ὁ θεός προσποιέω , ὁ δέ διάνοια αὐτός παραλογίζομαι ὁ ἐπαγγελία , σέβω μέν αὐτός προσποιέω , προτιμάω δέ ὁ αὐτός λόγος διδασκαλία τις καί παράδοσις ἄνθρωπος , ὅς περιποιέω δευτέρωσις πρέσβυς τις καταχέω σεμνύνω . οὗτος χάρις φημί ἀποκλείω αὐτός ὁ νόος ὁ ὁ θεῖος γραφεύς κατάληψις . καί ὁ πᾶς δέ αὐτός λαός μετατίθημι φημί ὁ παρά ἐγώ τιμή , ὡς μηκέτι εἰμί αὐτός μερίς κύριος μηδέ σχοίνισμα κληρονομία αὐτός Ἰσραήλ . καί ἐπεί σοφία ἄνθρωπος προβάλλω ὁ ἐμός μέν ἀποστρέφω σοφία καί ὁ ἐμός λόγος , ἕτερος δέ τις παράδοσις ὁ παρά αὐτός πρέσβυς , ὥσπερ τις σοφός κατέχω · οὗτος χάρις ὁ μέν ἐμός γραφή οὖον συνίημι . ἐγώ δέ αὐτός ὁ σοφός αὐτός ὁ σοφία ἀπόλλυμι καί ὁ σύνεσις ὁ ἐν αὐτός συνετός ἀθετέω . εἶτα ἐπεί θεοσεβέω ἐπαγγέλλω ὁ χεῖλος , ἐν ὁ κρυπτός ὁ κακός διαπράσσω , φαρμακεία καί ἀκαθαρσία καί ἄλλος μυρίος ἀθέμιστος πρᾶξις ἐμφύρω · πᾶς οὗτος ἐγχειρέω ὡς μή ἐφοράω ὁ θεός , εἰκότως αὐτός ταλανίζω φάσκω ἑξῆς · οὐαί ὁ βαθύς βουλή ποιέω καί οὖον διά κύριος , ὅσπερ ὁ Σύμμαχος ἑρμηνεύω εἶπον · οὐαί ὁ βαθύς ὥστε κρύπτω κύριος βουλή , ὅς γίγνομαι ἐν σκότος ὁ ἔργον αὐτός , καί εἶπον Τῖς ὁράω ἐγώ , τίς δέ οἶδα ἐγώ κατά ὁ ἐκστροφή ἐγώ ; εἶτα ἐπιλέγω · οὐ ὡς ὁ πηλός ὁ κεραμεύς λογίζομαι ; εἰμί γάρ πᾶς ἄνθρωπος πηλός κεραμεύς ἔοικα διά ὁ πήλινος ἐγώ σῶμα , πῶς οὐ ἕπω νοέω , ὅτι μή δυνατός λανθάνω ὁ ποιητής , ὁποῖος ἐργασία ὑπάρχω ὁ ὑπό αὐτός ποιέω ; τίς δέ δύναμαι ἢ τίς τολμάω φαίνω , ὅτι μή ὁ θεός αὐτός πλάσσω , εἰμί δέ οὐ εἄν εἶπον οὗτος ποτός περί ὁ κεραμεύς ὁ ὑπόκειμαι αὐτός πηλός , δῆλος ὡς μάταιος πᾶς ὁ ἔνδον ἐν ὁ Ψυχή αὐτός βουλή βαθύς διανοέομαι καί ὁ θεός οἴομαι ἀγνοέω ὁ ἐν σκότος πράσσω αὐτός ἔργον . πλήν ἀλλά οὗτος ἕνεκα ἔτι φημί μικρός , καί ὁ Λίβανος ἀλλόφυλος ἔθνος ἐν ὁ χώρα τυγχάνω μετατίθημι ἐπί ὁ Ἰουδαῖος χώρα · ἔνθα εἰμί ὁ ὄρος ὁ Καρμήλιος , ὅσπερ ἑβραικός φωνή Χερμέλ ὀνομάζω . καί εἰμί ὁ μέν Λίβανος ἐπί ὁ ἀγαθός μεταβολή , αὐτός δέ ὁ Κάρμηλος ὕστερος τις εἰμί ἀλλοίωσις · ὡς δρυμός γάρ λογίζομαι ὁ πάλαι φυτός ἥμερος καί καρπός ἀγαθός πλήρης . εἰμί γάρ ὁ Κάρμηλος ὁ λέγω Χερμέλ ὅμοιος δρυμός ξύλον ἄκαρπος καί ἄγριος . ὁ δέ ὁ ἀλλόφυλος Λίβανος μετατίθημι γίγνομαι , ὁποῖος εἰμί ὁ παλαιός ὁ Κάρμηλος . διά οὗτος δέ ὁ λόγος αἰνίσσομαι Λίβανος μέν ὁ ἐκ ἔθνος λαός , Κάρμηλος δέ ὁ Ἰουδαῖος ἔθνος , οἷος τις δρυμός ξύλον ἄγριος καί ἄκαρπος , ὁ δέ πάλαι δρυμός ἔοικα Λίβανος ὁ ἐκ ἔθνος λαός ὁποῖος εἰμί ποτός ὁ Ἰουδαῖος λαός πληρόω δένδρον ἀγαθός καί παντοῖος φυτός τε καί καρπός . τότε δέ , ἐπειδάν ὁ μεταβολή οὗτος γίγνομαι , ἐν ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος , δηλαδή κατά ὁ αὐτός καιρός , ὁ πάλαι κωφός ἀκούω λόγος ὁ Βίβλος , Ποίας ἢ οὗτος αὐτός ὁ μετά χείρ Βίβλος , περί ὅς ἀνωτέρω λέγω · καί εἰμί σύ ὁ ῥῆμα οὗτος ὡς ὁ λόγος ὁ βιβλίον ὁ σφραγίζω . ἀλλά ὁ μέν ποτός Κάρμηλος μεταβάλλω δέ εἰς δρυμός εἰμί ὁ λόγος ὁ βιβλίον ὁ προφητεία σφραγίζω , ὁ δέ πάλαι τυφλός καί ἐν ὁ δρυμός ὁ Λίβανος λογίζομαι , μεταβάλλω ἐπί ὁ ἥμερος καί καρποφόρος ακουστός γίγνομαι ὁ λόγος ὁ θεῖον γράμμα . καί ὁ πάλαι δέ εἰμί ἐν ὁ σκότος καί ἐν ὁ ὁμίχλη , ὡς μήτε βλέπω μήτε συνίημι μήτε νοέω διά ὁ τυφλός ἔχω ὁ ὀφθαλμός , οὗτος παράδοξος μεταβολεύς ἀξιόω θεωρός γίγνομαι ὁ ἐναπόκειμαι ἐν ὁ θεῖον γράμμα μυστήριον . διό λέγω · ὀφθαλμός τυφλός ὁράω , καί ἀγαλλιάω δέ ὁ πάλαι πτωχεύω διά ἔνδεια πᾶς ἀγαθός · πίμπλημι γάρ Εὐφρόσυνος ὁ παρά ὁ κύριος , καί ὅς οὐδείς πάρειμι Ἐλπὶς σωτηρία πρότερος . τίς γάρ καί διανοέομαι πώποτε ὁ ἐκ πατήρ εἰδωλολάτρης ἄθεος εἰμί καί ἀσεβής καί ἀλλότριος εἰμί ὁ γνῶσις ὁ θεός εἰς τοιοῦτος ἥκω ἐλπίς ; ὅμως δέ οὖν καί ὁ ἀπό-ἐλπίζω φημί ὁ ἄνθρωπος ἐμπίμπλημι Εὐφρόσυνος . καί οὗτος ἀπολαύω οὗτος πᾶς , ἐπεί ὁ πάλαι κράτος καί αὐτός τυραννέω ἄνομος τις καί ἀσεβής ἄρχω , λέγω δέ αὐτός ὁ διάβολος , ἐκλείπω καί ἀπόλλυμι γε μακράν διώκω , ὁ πάλαι καταδουλόω αὐτός ὑπερήφανος , ἀλλά καί ὁ ὑπό οὗτος ἀσεβέω ἐπί ἀδικία ἐξολοθρεύω , δηλαδή ὁ πονηρός δαίμων , ὁ ποιέω ἁμαρτάνω ἄνθρωπος ἐν λόγος . διό εἴρω2 ποῦ · καί μισέω ἐν πύλη ἐλέγχω καί λόγος ὅσιος βδελύσσομαι . ὁ δέ αὐτός μάταιος εἰμί ἐκκλίνω ὁ Δίκαιος · ὁ γάρ Δίκαιος λόγος καί ὁ Δίκαιος ὁ Χριστός ὁ θεός ἐκκλίνω ἀποσείω οὐδείς ἔχω ἐγκαλέω , μάταιος δέ καί ἄδικος οὗτος πράσσω . ὁ γάρ προφήτης εἰς πρόσωπον αὐτός ἐλέγχω καί ὁ ἁμάρτημα ἐπιστρέφω παγιδεύω λαβή κατά αὐτός θηράω ὅπως αὐτός ἀπόλλυμι . ἔθος ὁ γράφω πολλάκις ὁ μέλλω χρόνος ἀντί παρέρχομαι χράομαι ὡς ὁ · ἐν ποταμός διέρχομαι πούς ἐν ὁ κεῖμαι ἀντί ὁ · διαβαίνω · καί ἐνταῦθα οὖν πρός ὁ · ἐκλείπω ἄνομος , ἀκόλουθος εἰμί εἶπον καί πᾶς ὁ ἐλέγχω ἐν πύλη πρόσκομμα τίθημι ἐκλείπω κατά κοινός , ἀλλά ὁ συνήθεια ὁ γραφικός ὁ μέλλω χρόνος χράω .