eusebius-scr-eccl.commentarius-in-isaiam 2.39
Ἡ προσθήκη Ἰερουσαλὴμ οὔτε ἐν τῇ Ἑβραϊκῇ ἀναγνώσει οὔτε παρὰ τοῖς λοιποῖς ἑρμηνευταῖς φέρεται , ἀλλ’ ὁ μὲν Ἀκύλας · ἐξεγείρου φησὶν ἐξεγείρου , ἔνδυσαι κράτος , βράχιον κυρίου , καὶ ὁ Σύμμαχος · ἐξεγείρου ἐξεγείρου , ἔνδυσαι κράτος , βράχιον κυρίου , καὶ ὁ Θεοδοτίων δὲ ὁμοίως · ἐξεγείρου ἐξεγείρου , ἔνδυσαι κράτος , βράχιον κυρίου . ὅτι τοίνυν κατὰ πάντας τοὺς ἑρμηνευτὰς καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν Ἑβραϊκὴν φωνὴν οὐ τῇ Ἰερουσαλὴμ ὁ λόγος προσφωνεῖ , ἀλλὰ τῷ βραχίονι κυρίου · ἀκόλουθον ἂν εἴη καὶ ἡμᾶς εἰς τὸν βραχίονα κυρίου τὴν τοῦ λόγου προσφώνησιν ἀναφέρειν , περὶ οὗ ἀνωτέρω ἐλέγετο · καὶ εἰς τὸν βραχίονά μου ἔθνη ἐλπιοῦσιν . ἐφάσκομεν δὲ τὴν θεότητα τοῦ λόγου τοῦτον σημαίνεσθαι τὸν τρόπον , ἐπεὶ τοίνυν τῷ λαῷ παρεκελεύσατο μὴ φοβεῖσθαι ὀνειδισμὸν ἀνθρώπων καὶ τῷ φαυλισμῷ αὐτῶν μὴ ἡττᾶσθαι , ἀκολούθως ἐκ προσώπου τοῦ λαοῦ εὐχὴ ἀναπέμπεται πρὸς τὸν βραχίονα τοῦ θεοῦ παρακλητική , ἐξεγερθῆναι αὐτὸν καὶ ὑπερμαχῆσαι τοῦ ἰδίου λαοῦ καθικετεύουσα . ἡμεῖς γάρ φησιν οὐδέν ἐσμεν μὴ σοῦ προασπίζοντος καὶ ὑπερμαχοῦντος ἡμῶν , ὅθεν σὺ αὐτὸς ὁ βραχίων κυρίου ἐξεγείρου ἐξεγείρου καὶ ἔνδυσαι τὴν σαυτοῦ ἰσχὺν καὶ τὸ σαυτοῦ κράτος . οὕτω δέ φησιν ἐξεγείρου ὡς καὶ ἐν τοῖς πρὸ τούτου χρόνοις . διὸ κατὰ τὸν Σύμμαχον εἴρηται · ἐξεγέρθητι κατὰ τὰς ἡμέρας τὰς ἔμπροσθεν , γενεὰς αἰώνων . σὺ γὰρ ἦσθα ὁ τὸν μέγαν δράκοντα τὸν ἐν Αἰγύπτῳ τραυματίαν ἀπεργασάμενος καὶ τὴν ἀλαζονείαν αὐτοῦ καθελών , ὁπηνίκα ἅρματα Φαραὼ καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ ἔρριψας εἰς θάλασσαν . καὶ νῦν ἐξεγείρου ὁ βραχίων κυρίου , ὅπως καὶ ἐφ’ ἡμῶν τὰ ὅμοια ἐργάσῃ καὶ διαγάγοις ἡμᾶς σώους ἀπὸ παντὸς πειρατηρίου . διὸ κατὰ τὸν Ἀκύλαν εἴρηται · μήτι οὐ σὺ αὐτὸς ὁ λατομήσας ὅρμημα ; ἢ ἀλαζονείαν κατὰ τὸν Σύμμαχον , ἀλλὰ καί · ἐτραυμάτισας δράκοντα , ἢ κατὰ τὸν Θεοδοτίωνα · μήτι οὐ σὺ αὐτὸς ὁ ἐρημώσας θάλασσαν , ὕδωρ ἀβύσσου , ὁ θεὶς βάθη θαλάσσης ὁδὸν τοῦ διελθεῖν αὐτὴν ἐρρυσμένους καὶ λελυτρωμένους ὑπὸ κυρίου . Αὐτὰ τοίνυν τὰ ἐπὶ τῶν παλαιῶν ὑπὸ σοῦ τοῦ βραχίονος κυρίου πεπραγμένα καὶ καθ’ ἡμᾶς οἰκονόμησον · οὕτω γὰρ οἱ μὲν πολέμιοι καὶ ἐχθροὶ τοῦ σοῦ λαοῦ τὰ ὅμοια τοῖς παλαιοῖς τυράννοις πείσονται , οἱ δὲ σοὶ θεράποντες καὶ οἰκεῖοι ἥξουσιν εἰς Σιὼν μετ’ εὐφροσύνης , δηλαδὴ τὴν ἐπουράνιόν σου πόλιν , εἰς ἣν ἀφικόμενοι μετ’ εὐφροσύνης καὶ ἀγαλλιάματος αἰωνίου ὥσπερ νικηταί τινες τοῖς παρὰ σοῦ βραβείοις ἀναδήσονται · ἐπὶ κεφαλῆς γοῦν αὐτῶν ἔσται αἴνεσις , ἣν ἀντὶ στεφάνου περιθήσονται , καὶ εὐφροσύνη καταλήψεται αὐτούς . ὅτε καὶ παντὸς φόβου ἐκτὸς γενήσονται οὐκέτι πολεμίους οὐδὲ ἐχθροὺς ὑφορώμενοι · ἐν γὰρ τῇ ἐπουρανίῳ Σιὼν ἀπέδρα ὀδύνη καὶ λύπη καὶ στεναγμός . Ταῦτα τοῦ προφητικοῦ πνεύματος εὐξαμένου ἐκ προσώπου τοῦ νέου λαοῦ καὶ τῆς ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίας ὁ παρακληθεὶς βραχίων τοῦ κυρίου ἀποκρίνεται καί φησιν · ἐγώ εἰμι ὁ παρακαλῶν σε · αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ ἱλασμὸς ἡμῶν καὶ ὁ παρακαλῶν τοὺς ταπεινούς . εἶτα καὶ ὑπομιμνῄσκει εὐκαίρως τῆς λογικῆς καὶ κατ’ εἰκόνα θεοῦ πεποιημένης οὐσίας λέγων · γνῶθι τίς οὖσα ἐφοβήθης · σὺ μὲν γὰρ παρ’ ἐμοῦ μεγίστης ἠξίωσαι τιμῆς , ὡς παρακαλεῖσθαι ὑπ’ ἐμοῦ . διό φημι · ἐγώ εἰμι ὁ παρακαλῶν σε . οὐκ οἶδα δ’ ὅπως ἐπιλαθομένη τῆς σαυτῆς ἀξίας δειλίᾳ ὑπήχθης καὶ ἐφοβήθης ἀπὸ ἀνθρώπου θνητοῦ καὶ ἀπὸ υἱοῦ ἀνθρώπου . λέγει δὲ ταῦτα ὡς πρὸς τοὺς δειλοτέρους καὶ ἀσθενεστέρους τῆς ἐκκλησίας · οἱ γὰρ τελειωθέντες καὶ τοῖς ἐν μαρτυρίοις στεφάνοις κατακοσμηθέντες ἔτυχον τῆς παρ’ αὐτῷ δόξης . ἐπεὶ δὲ οἱ πάντες ἓν σῶμα τυγχάνουσι καὶ πάσχοντος μέλους συμπάσχουσι πάντα τὰ μέλη , εἰκότως καὶ τοῖς δειλοτέροις καὶ ἀσθενεστέροις καὶ κατὰ καιρὸν τῶν διωγμῶν ὑποσκάζουσι τὴν παράκλησιν καὶ τὴν θεραπείαν προσάγει προσκαλούμενος αὐτοὺς ἐπὶ μετάνοιαν . διό φησι · γνῶθι τίς οὖσα ἐφοβήθης ἀπὸ ἀνθρώπου θνητοῦ καὶ ἀπὸ υἱοῦ ἀνθρώπου , οἳ ὡς χόρτος ἐξηράνθησαν · δέον γὰρ ἄφοβόν σε καὶ ἀτάραχον διαμένειν ὡς ἂν ἐμὸν ὄντα λαὸν εἰς τὸ τέλος ἀφορῶντα τῆς φθαρτῆς τῶν ἀνθρώπων φύσεως καὶ τοῦ μέλλοντος ὀλέθρου διαδέξεσθαι τούτους αὐτούς , οὓς ἐφοβήθης . Σὺ δὲ τούτους μὲν ἐφοβήθης , ἐπελάθου δὲ θεὸν τὸν ποιήσαντά σε , τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ θεμελιώσαντα τὴν γῆν , καὶ ἐφόβου ἀεὶ πάσας τὰς ἡμέρας τὸ πρόσωπον τοῦ θυμοῦ τοῦ θλίβοντός σε , τοῦ βουλευσαμένου ἐξᾶραί σε . ἀλλ’ εἰ καὶ ἐφοβήθης δι’ ἀσθένειαν , νῦν γοῦν τὸ τέλος αὐτῶν κατανοήσας καὶ τὸν ἐξ ἀνθρώπων ἀφανισμὸν ἐννόησον παρὰ σεαυτῷ καὶ λόγισαι , ποῦ ἄρα ἀπέσβη ὁ θυμὸς ἐκεῖνος τοῦ θλίβοντός σε , ὃν ἐφόβου · ἐν γὰρ τῷ σῴζεσθαί σε οὐ στήσονται οὐδὲ φανήσονται οἱ πρότερόν σε πολεμοῦντες , ὑμεῖς δὲ οἱ πρὸς ὀλίγον ταπεινωθέντες ἀναστήσεσθε τῆς πτώσεως , ἧς πεπτώκατε . Καὶ ταῦτ’ ἔσται περὶ ὑμᾶς , ἐπειδὴ ἐγώ εἰμι ὁ θεός σου ὁ μὴ μόνον τὸν Φαραὼ πάλαι ποτὲ τοῖς τῆς θαλάσσης παραδοὺς βυθοῖς καὶ τὸν ἐμαυτοῦ διασώσας λαόν , ἀλλὰ καὶ εἰς ἀεὶ τὴν αὐτὴν τῆς ἐμῆς θεότητος ἀρετὴν ἐνδεικνύμενος . πρὸς ὀλίγον μὲν γὰρ ὅτε βούλομαι τὴν θάλασσαν ἐπαίρεσθαι , συγχωρῶ ὡς ἐξηχεῖν αὐτῆς καὶ ταράσσεσθαι τὰ κύματα , πάλιν δ’ αὐτὴν καταστέλλων πραΰνω καὶ εἰς γαληνὸν ἄγω . διὸ καὶ τοὺς κατὰ τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐμῆς διωγμοὺς εἰς δοκιμὴν τῶν ἐμῶν ἀθλητῶν ἀφίημι καὶ συγχωρῶ γίνεσθαι . ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ ταράσσων τὴν θάλασσαν καὶ ἠχῶν τὰ κύματα αὐτῆς , ἀλλὰ πάλιν ἐμοῦ θελήσαντος καταστέλλεται καὶ εἰρηνεύει τὰ πάντα . πλὴν ταρασσομένης τῆς θαλάσσης καὶ τῶν κυμάτων αὐτῆς ἐπαιρομένων ἐγὼ τοὺς ἐμαυτοῦ λόγους εἰς τὸ στόμα σου θήσω καὶ ὑπὸ τὴν σκιὰν τῆς χειρός μου σκεπάσω σε . ὡς ἂν μή τι πάθοις ὑπὸ τῶν πολεμούντων , ἵνα δὲ ἐπὶ μᾶλλον θαρσαλέος γένῃ καὶ ἀτρεμὴς καὶ ἄπτωτος , μάνθανε ὡς ἐν τῇ ἐμῇ χειρί , ἐν ᾗ ἔστησα τὸν οὐρανὸν καὶ ἐθεμελίωσα τὴν γῆν καὶ τὸν σύμπαντα κόσμον ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παρήγαγον , ἐν αὐτῇ ταύτῃ σκεπάσειν σε ἐπαγγέλλομαι . τί οὖν χρὴ ἀγωνιᾶν ἢ φοβεῖσθαι φόβον ἀνθρώπινον , δέον ὑποτρέχειν τὴν ἐμὴν σκιὰν μηδὲ ἀναχωρεῖν αὐτῆς , ἀλλὰ καὶ τοὺς λόγους μου πάντοτε φέρειν διὰ στόματος ; τὸ δέ · θήσω τοὺς λόγους μου εἰς τὸ στόμα σου , ὅμοιον γένοιτ’ ἂν τῷ ὑπὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν λελεγμένῳ πρὸς τοὺς αὐτοῦ μαθητάς · ὅταν δὲ ἄγωσιν ὑμᾶς εἰς δικαστήρια , μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσητε · δοθήσεται γὰρ ὑμῖν λόγος ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τί λαλήσετε · οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες , ἀλλὰ τὸ πνεῦμα τοῦ πατρός μου τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν . διὰ τοῦτο δὲ τὴν ἐμαυτοῦ χεῖρα , δι’ ἧς ἔστησα τὸν οὐρανὸν καὶ ἐθεμελίωσα τὴν γῆν , ἐξέφηνα ἀνθρώποις ἐπὶ τῷ εἰπεῖν με τῇ Σιών , τοῦτ’ ἔστι τῷ ἐμῷ λαῷ , θαρσεῖν καὶ μὴ ἀγωνιᾶν ἔτι μηδὲ φοβεῖσθαι ἀπὸ ἀνθρώπου θνητοῦ . διὸ κατὰ τὸν Σύμμαχον εἴρηται · καὶ ἐν σκιᾷ τῆς χειρός μου σκεπάσω σε , ἐν ᾗ ἐφύτευσα τὸν οὐρανὸν καὶ ἐθεμελίωσα τὴν γῆν · καὶ εἰς τὸ εἰπεῖν τῇ Σιών Λαός μου εἶ σύ , κατὰ δὲ τὸν Ἀκύλαν · καὶ τοῦ εἰπεῖν τῇ Σιών Λαός μου εἶ σύ . πᾶς τοίνυν ὁ τοῦ θεοῦ λαὸς χρηματίζει ἂν εὐλόγως Σιών , καὶ ἡ Σιὼν οὐδὲν ἕτερον ἔσται ἢ ὁ λαὸς τοῦ θεοῦ . δι’ ὅλου δὲ τοῦ παρόντος λόγου τῷ ἐξ ἐθνῶν λαῷ ταῦτα προσπεφώνηται ὡς ἀποδέδεικται διὰ τῶν ἔμπροσθεν .
Lemmas: ὁ προσθήκη Ἱεροσόλυμα οὔτε ἐν ὁ ἑβραικός ἀναγιγνώσκω οὔτε παρά ὁ λοιπός ἑρμηνευτής φέρω , ἀλλά ὁ μέν Ἀκύλας · ἐξεγείρω φημί ἐξεγείρω , ἐνδύω κράτος , βραχύς κύριος , καί ὁ Σύμμαχος · ἐξεγείρω ἐξεγείρω , ἐνδύω κράτος , βραχύς κύριος , καί ὁ Θεοδοτίων δέ ὁμοίως · ἐξεγείρω ἐξεγείρω , ἐνδύω κράτος , βραχύς κύριος . ὅτι τοίνυν κατά πᾶς ὁ ἑρμηνευτής καί κατά αὐτός ὁ ἑβραικός φωνή οὖον ὁ Ἱεροσόλυμα ὁ λόγος προσφωνέω , ἀλλά ὁ βραχύς κύριος · ἀκόλουθος εἄν εἰμί καί ἐγώ εἰς ὁ βραχύς κύριος ὁ ὁ λόγος προσφώνησις ἀναφέρω , περί ὅς ἀνωτέρω λέγω · καί εἰς ὁ βραχίων ἐγώ ἔθνος ἐλπίζω . φάσκω δέ ὁ θεότης ὁ λόγος οὗτος σημαίνω ὁ τρόπος , ἐπεί τοίνυν ὁ λαός παρακελεύομαι μή φοβέω ὀνειδισμός ἄνθρωπος καί ὁ φαυλισμός αὐτός μή ἡσσάομαι , ἀκόλουθος ἐκ πρόσωπον ὁ λαός εὐχή ἀναπέμπω πρός ὁ βραχύς ὁ θεός παρακλητικός , ἐξεγείρω αὐτός καί ὑπερμαχέω ὁ ἴδιος λαός καθικετεύω . ἐγώ γάρ φημί οὐδείς εἰμί μή σύ προασπίζω καί ὑπερμαχέω ἐγώ , ὅθεν σύ αὐτός ὁ βραχύς κύριος ἐξεγείρω ἐξεγείρω καί ἐνδύω ὁ σεαυτοῦ ἰσχύς καί ὁ σεαυτοῦ κράτος . οὗτος δέ φημί ἐξεγείρω ὡς καί ἐν ὁ πρό οὗτος χρόνος . διό κατά ὁ Σύμμαχος εἴρω · ἐξεγείρω κατά ὁ ἡμέρα ὁ ἔμπροσθεν , γενεά αἰών . σύ γάρ εἰμί ὁ ὁ μέγας δράκων ὁ ἐν Αἴγυπτος τραυματίας ἀπεργάζομαι καί ὁ ἀλαζονεία αὐτός καθαιρέω , ὁπηνίκα ἅρμα Φαραώ καί ὁ δύναμις αὐτός ῥίπτω εἰς θάλασσα . καί νῦν ἐξεγείρω ὁ βραχύς κύριος , ὅπως καί ἐπί ἐγώ ὁ ὅμοιος ἐργάζομαι καί διάγω ἐγώ σῶς ἀπό πᾶς πειρατήριον . διό κατά ὁ Ἀκύλας εἴρω · μῆτις οὖον σύ αὐτός ὁ λατομέω ὅρμημα ; ἢ ἀλαζονεία κατά ὁ Σύμμαχος , ἀλλά καί · τραυματίζω δράκων , ἢ κατά ὁ Θεοδοτίων · μῆτις οὖον σύ αὐτός ὁ ἐρημόω θάλασσα , ὕδωρ ἄβυσσος , ὁ τίθημι βάθος θάλασσα ὁδός ὁ διέρχομαι αὐτός ῥύομαι καί λυτρόω ὑπό κύριος . αὐτός τοίνυν ὁ ἐπί ὁ παλαιός ὑπό σύ ὁ βραχύς κύριος πράσσω καί κατά ἐγώ οἰκονομέω · οὗτος γάρ ὁ μέν πολέμιος καί ἐχθρός ὁ σύ λαός ὁ ὅμοιος ὁ παλαιός τύραννος πείθω , ὁ δέ σύ θεράπων καί οἰκεῖος ἥκω εἰς Σιών μετά Εὐφρόσυνος , δηλαδή ὁ ἐπουράνιος σύ πόλις , εἰς ὅς ἀφικνέομαι μετά Εὐφρόσυνος καί ἀγαλλίαμα αἰώνιος ὥσπερ νικητής τις ὁ παρά σύ βραβεῖον ἀναδέω · ἐπί κεφαλή γοῦν αὐτός εἰμί αἴνεσις , ὅς ἀντί στέφανος περιτίθημι , καί Εὐφρόσυνος καταλαμβάνω αὐτός . ὅτε καί πᾶς φόβος ἐκτός γίγνομαι οὐκέτι πολέμιος οὐδέ ἐχθρός ὑφοράω · ἐν γάρ ὁ ἐπουράνιος σιών ἀποδιδράσκω ὀδύνη καί λύπη καί στεναγμός . οὗτος ὁ προφητικός πνεῦμα εὔχομαι ἐκ πρόσωπον ὁ νέος λαός καί ὁ ἐκ ἔθνος ἐκκλησία ὁ παρακλάομαι βραχύς ὁ κύριος ἀποκρίνω καί φημί · ἐγώ εἰμί ὁ παρακαλέω σύ · αὐτός γάρ εἰμί ὁ ἱλασμός ἐγώ καί ὁ παρακαλέω ὁ ταπεινός . εἶτα καί ὑπομιμνῄσκω εὔκαιρος ὁ λογικός καί κατά εἰκών θεός ποιέω οὐσία λέγω · γιγνώσκω τίς εἰμί φοβέω · σύ μέν γάρ παρά ἐγώ μέγας ἀξιόω τιμή , ὡς παρακαλέω ὑπό ἐγώ . διό φημί · ἐγώ εἰμί ὁ παρακαλέω σύ . οὐ οἶδα δέ ὅπως ἐπιλανθάνω ὁ σεαυτοῦ ἄξιος δειλία ὑπάγω καί φοβέω ἀπό ἄνθρωπος θνητός καί ἀπό υἱός ἄνθρωπος . λέγω δέ οὗτος ὡς πρός ὁ δειλός καί ἀσθενής ὁ ἐκκλησία · ὁ γάρ τελειόω καί ὁ ἐν μαρτύριον στέφανος κατακοσμέω τυγχάνω ὁ παρά αὐτός δόξα . ἐπεί δέ ὁ πᾶς εἷς σῶμα τυγχάνω καί πάσχω μέλος συμπασχέω πᾶς ὁ μέλος , εἰκότως καί ὁ δειλός καί ἀσθενής καί κατά καιρός ὁ διωγμός ὑποσκάζω ὁ παράκλησις καί ὁ θεραπεία προσάγω προσκαλέω αὐτός ἐπί μετάνοια . διό φημί · γιγνώσκω τίς εἰμί φοβέω ἀπό ἄνθρωπος θνητός καί ἀπό υἱός ἄνθρωπος , ἕ ὡς χόρτος ξηραίνω · δήω γάρ ἄφοβος σύ καί Ἀτάραχον διαμένω ὡς εἄν ἐμός εἰμί λαός εἰς ὁ τέλος ἀφοράω ὁ φθαρτός ὁ ἄνθρωπος φύσις καί ὁ μέλλω ὄλεθρος διαδέχομαι οὗτος αὐτός , ὅς φοβέω . σύ δέ οὗτος μέν φοβέω , ἐπιλανθάνομαι δέ θεός ὁ ποιέω σύ , ὁ ποιέω ὁ οὐρανός καί θεμελιόω ὁ γῆ , καί φοβόω ἀεί πᾶς ὁ ἡμέρα ὁ πρόσωπον ὁ θυμός ὁ θλίβω σύ , ὁ βουλεύω ἐξαίρω σύ . ἀλλά εἰμί καί φοβέω διά ἀσθένεια , νῦν γοῦν ὁ τέλος αὐτός κατανοέω καί ὁ ἐκ ἄνθρωπος ἀφανισμός ἐννοέω παρά σεαυτοῦ καί λογίζομαι , ποῦ ἄρα ἀποσβέννυμι ὁ θυμός ἐκεῖνος ὁ θλίβω σύ , ὅς φοβόω · ἐν γάρ ὁ σῴζω σύ οὖον ἵστημι οὐδέ φαίνω ὁ πρότερος σύ πολεμέω , σύ δέ ὁ πρός ὀλίγος ταπεινόω ἀνίστημι ὁ πτῶσις , ὅς πίπτω . καί αὐτός εἰμί περί σύ , ἐπεί ἐγώ εἰμί ὁ θεός σύ ὁ μή μόνος ὁ Φαραώ πάλαι ποτέ ὁ ὁ θάλασσα παραδίδωμι βυθός καί ὁ ἐμαυτοῦ διασῴζω λαός , ἀλλά καί εἰς ἀεί ὁ αὐτός ὁ ἐμός θεότης ἀρετή ἐνδείκνυμι . πρός ὀλίγος μέν γάρ ὅτε βούλομαι ὁ θάλασσα ἐπαίρω , συγχωρέω ὡς ἐξηχέω αὐτός καί ταράσσω ὁ κῦμα , πάλιν δέ αὐτός καταστέλλω πραΰνω καί εἰς γαληνός ἄγω . διό καί ὁ κατά ὁ ἐκκλησία ὁ ἐμός διωγμός εἰς δοκιμή ὁ ἐμέω ἀθλητής ἀφίημι καί συγχωρέω γίγνομαι . ἐγώ γάρ εἰμί ὁ ταράσσω ὁ θάλασσα καί ἠχώ ὁ κῦμα αὐτός , ἀλλά πάλιν ἐγώ ἐθέλω καταστέλλω καί εἰρηνεύω ὁ πᾶς . πλήν ταράσσω ὁ θάλασσα καί ὁ κῦμα αὐτός ἐπαίρω ἐγώ ὁ ἐμαυτοῦ λόγος εἰς ὁ στόμα σύ τίθημι καί ὑπό ὁ σκιά ὁ χείρ ἐγώ σκεπάζω σύ . ὡς εἄν μή τίς πάσχω ὑπό ὁ πολεμέω , ἵνα δέ ἐπί μᾶλλον θαρσαλέος γίγνομαι καί ἀτρεμής καί ἄπτωτος , μανθάνω ὡς ἐν ὁ ἐμέω χείρ , ἐν ὅς ἵστημι ὁ οὐρανός καί θεμελιόω ὁ γῆ καί ὁ σύμπας κόσμος ἐκ ὁ μή εἰμί εἰς ὁ εἰμί παράγω , ἐν αὐτός οὗτος σκεπάζω σύ ἐπαγγέλλω . τίς οὖν χρή ἀγωνιάω ἢ φοβέω φόβος ἀνθρώπινος , δήω ὑποτρέχω ὁ ἐμός σκιά μηδέ ἀναχωρέω αὐτός , ἀλλά καί ὁ λόγος ἐγώ πάντοτε φέρω διά στόμα ; ὁ δέ · τίθημι ὁ λόγος ἐγώ εἰς ὁ στόμα σύ , ὅμοιος γίγνομαι εἄν ὁ ὑπό ὁ σωτήρ ἐγώ λέγω πρός ὁ αὐτός μαθητής · ὅταν δέ ἄγω σύ εἰς δικαστήριον , μή μεριμνάω πῶς ἢ τίς λαλέω · δίδωμι γάρ σύ λόγος ἐν ἐκεῖνος ὁ ὥρα τίς λαλέω · οὖον γάρ σύ εἰμί ὁ λαλέω , ἀλλά ὁ πνεῦμα ὁ πατήρ ἐγώ ὁ λαλέω ἐν σύ . διά οὗτος δέ ὁ ἐμαυτοῦ χείρ , διά ὅς ἵστημι ὁ οὐρανός καί θεμελιόω ὁ γῆ , ἐκφαίνω ἄνθρωπος ἐπί ὁ εἶπον ἐγώ ὁ Σιών , οὗτος εἰμί ὁ ἐμός λαός , θαρσέω καί μή ἀγωνιάω ἔτι μηδέ φοβέω ἀπό ἄνθρωπος θνητός . διό κατά ὁ Σύμμαχος εἴρω · καί ἐν σκιά ὁ χείρ ἐγώ σκεπάζω σύ , ἐν ὅς φυτεύω ὁ οὐρανός καί θεμελιόω ὁ γῆ · καί εἰς ὁ εἶπον ὁ Σιών Λαός ἐγώ εἰμί σῦς , κατά δέ ὁ Ἀκύλας · καί ὁ εἶπον ὁ Σιών Λαός ἐγώ εἰμί σῦς . πᾶς τοίνυν ὁ ὁ θεός λαός χρηματίζω εἄν εὔλογος Σιών , καί ὁ Σιών οὐδείς ἕτερος εἰμί ἢ ὁ λαός ὁ θεός . διά ὅλος δέ ὁ πάρειμι λόγος ὁ ἐκ ἔθνος λαός οὗτος προσφωνέω ὡς ἀποδείκνυμι διά ὁ ἔμπροσθεν .