eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_34.7
Καὶ κατ’ ἐμοῦ ηὐφράνθησαν καὶ συνήχθησαν , συνήχθησαν ἐπ’ ἐμὲ μάστιγες , καὶ οὐκ ἔγνων , διεσχίσθησαν καὶ οὐ κατενύγησαν . ἐπείρασάν με , ἐξεμυκτήρισάν με μυκτηρισμόν , ἔβρυξαν ἐπ’ ἐμὲ τοὺς ὀδόντας αὐτῶν . κύριε , πότε ἐπόψῃ ; ἀποκατάστησον τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τῆς κακουργίας αὐτῶν , ἀπὸ λεόντων τὴν μονογενῆ μου . Ταῦτα ἐκληπτέον διχῶς , ὡς καὶ ἤδη ἔφαμεν . ἢ γὰρ ὁ Δαυὶδ ταῦτα περὶ ἑαυτοῦ διεξῄει ὑπὸ τοῦ Σαοὺλ διωκόμενος ἢ περὶ τοῦ σωτῆρος προφητικῶς ὑπὸ τοῦ ἁγίου πνεύματος λέγεται . Ἀντὶ δὲ τοῦ · κατ’ ἐμοῦ ηὐφράνθησαν , ὁ Ἀκύλας δουλεύων τῇ Ἑβραϊκῇ λέξει φησίν · καὶ ἐν σκασμῷ μου ηὐφράνθησαν καὶ συνελέγησαν , ὁ δὲ Σύμμαχος · σκάζοντος δέ μου ηὐφραίνοντο καὶ ἠθροίζοντο , ἡ δὲ πέμπτη ἔκδοσις · καὶ ἐν τῇ ἀσθενείᾳ μου ηὐφράνθησαν . δι’ ὧν ἡγοῦμαι δηλοῦσθαι τὸν καιρὸν τοῦ πάθους , ἐν ᾧ κατὰ τὸν ἀπόστολον · ἐσταυρώθη ἐξ ἀσθενείας , ἀλλὰ ζῇ ἐκ δυνάμεως θεοῦ . ὑπέμεινε δὲ καὶ σκασμὸν δι’ ἡμᾶς , ἑκὼν ὑπομείνας τὴν ὑπὲρ ἡμῶν ἀσθένειαν · αὐτὸς γὰρ ἑαυτὸν ἀσθενῆ πεποίηκεν οὐ νικηθεὶς ὑφ’ ἑτέρου , ἀλλ’ ὑπερβαλλούσῃ δυνάμει κενώσας ἑαυτὸν καὶ μορφὴν δούλου λαβὼν ἐπικρύψας τε καὶ ταπεινώσας ἑαυτὸν καὶ ἀσθενῆ ποιήσας μέχρι θανάτου . Ἐν τοίνυν τῷ σκασμῷ καὶ ἀσθενείᾳ συνήχθησαν , ἀλλὰ καὶ μάστιγας αὐτῷ ἐπιτεθείκασι · ὃ δὴ καὶ ἐν ἑτέρῳ ἐδήλου προφήτῃ φάσκοντι ἐξ αὐτοῦ προσώπου · τὸν νῶτόν μου ἔδωκα εἰς μάστιγας , τὰς δὲ σιαγόνας μου εἰς ῥαπίσματα . τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ἀπέστρεψα ἀπὸ αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων . ἐπληροῦτο δὲ ταῦτα κατὰ τὸν τοῦ πάθους αὐτοῦ καιρόν . Ὁ δὲ Σύμμαχός φησιν · καὶ ἀπορρήσσοντες οὐκ ἠρέμουν . οὐκ ἔγνων δέ , φησίν , τὴν αἰτίαν δι’ ἣν ἐμάστιζον · οὐ γὰρ εἶχόν τινα εὔλογον πρόφασιν , ὧν ἐπετίθεσάν μοι πληγῶν . ἀντὶ δὲ τοῦ · ἐπείρασάν με μυκτηρισμῷ , ὁ Σύμμαχός φησιν · ἐν ὑποκρίσει φθέγμασι πεπλασμένοις ἔπριον κατ’ ἐμοῦ ὀδόντας αὐτῶν . πολλὰ δ’ ἂν εὕροις ἐν τοῖς εὐαγγελίοις τούτων παραστατικά · καὶ ὡς προσῄεσαν πειράζοντες αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι , ἄλλοτε δὲ ἐμυκτήριζον , καὶ ὡς ἔβρυχον κατ’ αὐτοῦ τοὺς ὀδόντας αὐτῶν διαπριόμενοι ἐπὶ τῷ πλήθει τῶν μαθητευομένων αὐτῷ . Ἀντὶ τοῦ · πότε ἐπόψῃ ; συμφώνως οἱ λοιποὶ πάντες ἑρμηνευταί · κύριε , πόσα ὄψῃ ; εἰρήκασιν . ἀποθαυμάζει ὁ σωτὴρ τοῦ πατρὸς τὴν μακροθυμίαν καὶ τὴν ὑπερβάλλουσαν ἀνοχήν . διό φησιν · πόσα ὄψῃ ; εἶτα παρακαλεῖ λέγων · ἀποκατάστησον τὴν ψυχήν μου . ὅμοιον δ’ ἂν εἴη τοῦτο τῷ · πάτερ , δόξασόν με τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί . ἑξῆς παρακαλεῖ ῥυσθῆναι τὴν μονογενῆ αὐτοῦ ἀπὸ λεόντων . συγγενὴς δὲ ὢν τῷ μετὰ χεῖρας ψαλμῷ καὶ ὁ κα κατὰ τὰ ἤδη πρότερον ἀποδεδειγμένα τὰ ὅμοια τούτοις περιέχων , φάσκων · σῶσόν με ἐκ στόματος λέοντος καὶ ἐκ χειρὸς κυνὸς τὴν μονογενῆ μου . κἀκεῖ γὰρ μονογενοῦς ἐμνημόνευσε καὶ κυνὸς καὶ λέοντος · οὐ μόνον , ἀλλὰ καὶ μονοκερώτων λέγων · καὶ ἀπὸ κεράτων μονοκερώτων τὴν ταπείνωσίν μου · δι’ ὧν σημαίνειν αὐτὸν ἡγοῦμαι τὰς ἀντικειμένας δυνάμεις , τὰς κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ πάθους τῇ μονογενεῖ αὐτοῦ ψυχῇ ἐπιβεβουλευκυίας . ἀντὶ δὲ τοῦ · τὴν μονογενῆ μου , ὁ μὲν Ἀκύλας · τὴν μοναχήν μου . ὁ δὲ Σύμμαχος · τὴν μονότητά μου , ἡρμήνευσεν . εἰ δὲ ὁ Δαυὶδ ταῦτα λέγει , οὐδὲ χαλεπὸν καὶ εἰς αὐτὸν τὰ τῆς διανοίας ἐφαρμόσαι .
Lemmas: καί κατά ἐγώ εὐφραίνω καί συνάγω , συνάγω ἐπί ἐγώ μάστιξ , καί οὐ γιγνώσκω , διασχίζω καί οὖον κατανύσσω . πειράω ἐγώ , ἐκμυκτηρίζω ἐγώ μυκτηρισμός , βρύκω ἐπί ἐγώ ὁ ὀδούς αὐτός . κύριος , πότε ἐφοράω ; ἀποκαθίστημι ὁ Ψυχή ἐγώ ἀπό ὁ κακουργία αὐτός , ἀπό λέων ὁ μονογενής ἐγώ . οὗτος ἐκληπτέον διχῶς , ὡς καί ἤδη φημί . ἢ γάρ ὁ Δαυίδ οὗτος περί ἑαυτοῦ διέξειμι ὑπό ὁ Σαῦλος διώκω ἢ περί ὁ σωτήρ προφητικός ὑπό ὁ ἅγιος πνεῦμα λέγω . ἀντί δέ ὁ · κατά ἐγώ εὐφραίνω , ὁ Ἀκύλας δουλεύω ὁ ἑβραικός λέγω φημί · καί ἐν σκασμός ἐγώ εὐφραίνω καί συλλέγω , ὁ δέ Σύμμαχος · σκάζω δέ ἐγώ εὐφραίνω καί ἀθροίζω , ὁ δέ πέμπτος ἔκδοσις · καί ἐν ὁ ἀσθένεια ἐγώ εὐφραίνω . διά ὅς ἡγέομαι δηλόω ὁ καιρός ὁ πάθος , ἐν ὅς κατά ὁ ἀπόστολος · σταυρόω ἐκ ἀσθένεια , ἀλλά ζῶ ἐκ δύναμις θεός . ὑπομένω δέ καί σκασμός διά ἐγώ , ἑκών ὑπομένω ὁ ὑπέρ ἐγώ ἀσθένεια · αὐτός γάρ ἑαυτοῦ ἀσθενής ποιέω οὖον νικάω ὑπό ἕτερος , ἀλλά ὑπερβάλλω δύναμις κενόω ἑαυτοῦ καί μορφή δοῦλος λαμβάνω ἐπικρύπτω τε καί ταπεινόω ἑαυτοῦ καί ἀσθενής ποιέω μέχρι θάνατος . ἐν τοίνυν ὁ σκασμός καί ἀσθένεια συνάγω , ἀλλά καί μάστιξ αὐτός ἐπιτίθημι · ὅς δή καί ἐν ἕτερος δηλόω προφήτης φάσκω ἐκ αὐτός πρόσωπον · ὁ νῶτον ἐγώ δίδωμι εἰς μάστιξ , ὁ δέ σιαγών ἐγώ εἰς ῥάπισμα . ὁ δέ πρόσωπον ἐγώ οὐ ἀποστρέφω ἀπό αἰσχύνη ἔμπτυσμα . πληρόω δέ οὗτος κατά ὁ ὁ πάθος αὐτός καιρός . ὁ δέ Σύμμαχος φημί · καί ἀπορρήσσω οὐ ἠρεμέω . οὐ γιγνώσκω δέ , φημί , ὁ αἴτιος διά ὅς μαστίζω · οὖον γάρ ἔχω τις εὔλογος πρόφασις , ὅς ἐπιτίθημι ἐγώ πληγή . ἀντί δέ ὁ · πειράω ἐγώ μυκτηρισμός , ὁ Σύμμαχος φημί · ἐν ὑπόκρισις φθέγμα πλάσσω ὠνέομαι κατά ἐγώ ὀδούς αὐτός . πολύς δέ εἄν εὑρίσκω ἐν ὁ εὐαγγέλιον οὗτος παραστατικός · καί ὡς πρόσειμι πειράω αὐτός ὁ Φαρισαῖος , ἄλλοτε δέ μυκτηρίζω , καί ὡς βρύχω κατά αὐτός ὁ ὀδούς αὐτός διαπρίω ἐπί ὁ πλῆθος ὁ μαθητεύω αὐτός . ἀντί ὁ · πότε ἐφοράω ; σύμφωνος ὁ λοιπός πᾶς ἑρμηνευτής · κύριος , πόσος ὁράω ; εἴρω . ἀποθαυμάζω ὁ σωτήρ ὁ πατήρ ὁ μακροθυμία καί ὁ ὑπερβάλλω ἀνοχή . διό φημί · πόσος ὁράω ; εἶτα παρακαλέω λέγω · ἀποκαθίστημι ὁ Ψυχή ἐγώ . ὅμοιος δέ εἄν εἰμί οὗτος ὁ · πατήρ , δοξάζω ἐγώ ὁ δόξα ὅς ἔχω πρό ὁ ὁ κόσμος εἰμί παρά σύ . ἑξῆς παρακαλέω ἐρύω ὁ μονογενής αὐτός ἀπό λέων . συγγενής δέ εἰμί ὁ μετά χείρ ψαλμός καί ὁ ἄν κατά ὁ ἤδη πρότερος ἀποδείκνυμι ὁ ὅμοιος οὗτος περιέχω , φάσκω · σῴζω ἐγώ ἐκ στόμα λέων καί ἐκ χείρ κύων ὁ μονογενής ἐγώ . ἐκεῖ γάρ μονογενής μνημονεύω καί κύων καί λέων · οὖον μόνος , ἀλλά καί μονόκερως λέγω · καί ἀπό κέρας μονόκερως ὁ ταπείνωσις ἐγώ · διά ὅς σημαίνω αὐτός ἡγέομαι ὁ ἀντίκειμαι δύναμις , ὁ κατά ὁ καιρός ὁ πάθος ὁ μονογενής αὐτός Ψυχή ἐπιβουλεύω . ἀντί δέ ὁ · ὁ μονογενής ἐγώ , ὁ μέν Ἀκύλας · ὁ μοναχός ἐγώ . ὁ δέ Σύμμαχος · ὁ μονότης ἐγώ , ἑρμηνεύω . εἰμί δέ ὁ Δαυίδ οὗτος λέγω , οὐδέ χαλεπός καί εἰς αὐτός ὁ ὁ διάνοια ἐφαρμόζω .