eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_83.2
Καὶ γὰρ στρουθίον εὗρεν ἑαυτῷ οἰκίαν καὶ τρυγὼν νοσσιὰν ἑαυτῇ , οὗ θήσει τὰ νοσσία αὐτῆς , τὰ θυσιαστήριά σου , κύριε τῶν δυνάμεων . Καὶ πῶς γὰρ οὐ δίκαιον , φησί , προσφιλῆ καὶ ἀγαπητὰ ὁμολογεῖν εἶναι τὰ σκηνώματά σου , ὦ κύριε , ὁπότε καταφυγὴ γέγονε παντὶ τῷ οἵῳ τε λέγειν · ἡ ψυχὴ ἡμῶν ὡς στρουθίον ἐρρύσθη ἐκ τῆς παγίδος τῶν θηρευόντων , καὶ πάλιν τῷ φάσκοντι · ἐπὶ τῷ κυρίῳ πέποιθα , πῶς ἐρεῖτε τῇ ψυχῇ μου · μεταναστεύου ἐπὶ τὰ ὄρη ὡς στρουθίον ; ὅτι ἰδοὺ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἐνέτειναν τόξον , ἡτοίμασαν βέλη εἰς φαρέτραν . Πολλῶν γὰρ τὴν τοῦ θεοφιλοῦς ψυχὴν παγίσι περιβάλλειν καὶ δικτύοις ὥσπερ θηρεύειν αὐτὴν πειρωμένων διιπταμένην ὧδε κἀκεῖσε καὶ πάντη περινοστοῦσαν τῷ μὴ ἔχειν ἀνάπαυσιν ἐν τῷ θνητῷ βίῳ μόνα τὰ τοῦ θεοῦ σκηνώματα καταφυγὴ τῇ τοιαύτῃ γέγονε . διὸ εἴρηται · καὶ γὰρ στρουθίον εὗρεν ἑαυτῷ οἰκίαν . Ἀλλὰ καὶ τρυγὼν νοσσιάν ἡ κατὰ τὴν ἐνεστῶσαν ζωὴν σεμνότητα καὶ σωφροσύνην ἀσκοῦσα ψυχὴ ( τοιοῦτον γὰρ εἶναι λέγεται τὸ ὄρνεον ) ἀποκλᾳομένη καὶ θρηνοῦσα τὴν ἐν ἀνθρώποις κακίαν εὗρε καταφυγὴν καὶ αὐτὴ τὰ καθ’ ὅλης τῆς οἰκουμένης ἱδρυθέντα διὰ τῆς τοῦ Χριστοῦ σου διδασκαλίας θυσιαστήρια · ἔνθα ὥσπερ ἐν καλιαῖς καὶ νεοττίαις τὰ ἀρτιγενῆ καὶ νεογνὰ τῶν αὐτῆς τέκνων ἀποθήσεται ἀσφαλῆ καὶ ἀνεπιβούλευτον εὑροῦσα τοῖς ἑαυτῆς νεοττοῖς μονήν · ὥστε εἶναι τὰ θυσιαστήριά σου στρουθίῳ μὲν οἰκίαν , καλιὰν δὲ τρυγόνι . Ταῦτα γὰρ τὰ ὄρνεα , τὸ στρουθίον λέγω καὶ ἡ τρυγών , πάλαι μέν , πρὸ τοῦ συστῆναι τὰ πανταχοῦ γῆς θυσιαστήρια , οὐκ εἶχε καταφυγήν · ἐπλανᾶτο δὲ μακροῖς χρόνοις , ἐν οἷς ἠλαύνετο καὶ ἐδιώκετο πρὸς τῶν θηρευτῶν . διὸ δὴ ἔλεγον ὁ δίκην στρουθίου ἐλαυνόμενος · ἐπὶ τῷ κυρίῳ πέποιθα , πῶς ἐρεῖτε τῇ ψυχῇ μου , μεταναστεύου ἐπὶ τὰ ὄρη ὡς στρουθίον ; Καὶ οἱ ῥυσθέντες γε ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν , ὡμολόγουν λέγοντες καὶ αὐτοί · ἡ ψυχὴ ἡμῶν ὡς στρουθίον ἐρρύσθη ἐκ τῆς παγίδος τῶν θηρευόντων . Ἀφανεῖς οὖν καὶ ἀόρατοι οἱ θηρευταὶ ταῖς τὸν οὐράνιον καὶ μετάρσιον βίον μεταδιωκούσαις ψυχαῖς ἐπιβουλεύοντες δίκτυα καὶ παγίδας ἱστῶντες θήρατρά τε παντοῖα κατεσκεύαζον εἰς ἐπιβουλὴν αὐτῶν . καὶ ταῦτά γε παρίστατο διὰ τοῦ προηγουμένου ψαλμοῦ , ἐν ᾧ εἴρητο · ὅτι ἰδοὺ οἱ ἐχθροί σου ἤχησαν , καὶ οἱ μισοῦντές σε ᾖραν κεφαλήν . ἐπὶ τὸν λαόν σου κατεπανουργεύσαντο γνώμην καὶ ἐβουλεύσαντο κατὰ τῶν ὁσίων σου . Κατὰ τούτους γὰρ τοὺς τῶν διωγμῶν καιροὺς , καθ’ οὓς οἱ ἐχθροὶ τοῦ θεοῦ τὸν λαὸν αὐτοῦ πολεμοῦντες ἤλαυνον , οἱ τοῦ θεοῦ ἄνθρωποι δίκην στρουθίων ὧδε κἀκεῖσε περιφεύγοντες ὕστερόν ποτε εἰρήνης καταξιωθέντες εὗρον τὰ σκηνώματα τοῦ θεοῦ καὶ τὰς αὐλὰς αὐτοῦ καὶ τὰ θυσιαστήρια καταφυγὴν ἑαυτοῖς καὶ ἀνάπαυσιν . Εἴποις δ’ ἂν τοὺς μὲν εὐζώνους καὶ τὸν μονήρη βίον ἐπανῃρημένους εἶναι τὸ στρουθίον , τοὺς δὲ παιδοποιίας καὶ τῆς ἄλλης οἰκονομίας πρόνοιαν πεποιημένους τὴν τρυγόνα , ἣν τῷ θεῷ φησι προσφέρειν δεῖν τοὺς ἑαυτοὺς νεοττοὺς καὶ ἀνατιθέναι αὐτοὺς ὡς ἐν καλιᾷ ἐν τοῖς θυσιαστηρίοις αὐτοῦ .
Lemmas: καί γάρ στρουθίον εὑρίσκω ἑαυτοῦ οἰκίον καί τρυγών νοσσιά ἑαυτοῦ , ὅς τίθημι ὁ νεόσσιον αὐτός , ὁ θυσιαστήριον σύ , κύριος ὁ δύναμις . καί πῶς γάρ οὖον Δίκαιος , φημί , προσφιλής καί ἀγαπητός ὁμολογέω εἰμί ὁ σκήνωμα σύ , εἰμί κύριος , ὁπότε καταφυγή γίγνομαι πᾶς ὁ οἷος τε λέγω · ὁ ψυχή ἐγώ ὡς στρουθίον ἐρύω ἐκ ὁ παγίς ὁ θηρεύω , καί πάλιν ὁ φάσκω · ἐπί ὁ κύριος πείθω , πῶς εἴρω ὁ Ψυχή ἐγώ · μεταναστεύω ἐπί ὁ ὄρος ὡς στρουθίον ; ὅτι ἰδού ὁ ἁμαρτωλός ἐντείνω τόξον , ἑτοιμάζω βέλος εἰς φαρέτρα . πολλες γάρ ὁ ὁ θεοφιλής ψυχή παγίς περιβάλλω καί δίκτυον ὥσπερ θηρεύω αὐτός πειράω διαπέταμαι ὧδε κἀκεῖσε καί πάντῃ περινοστέω ὁ μή ἔχω ἀνάπαυσις ἐν ὁ θνητός βίος μόνος ὁ ὁ θεός σκήνωμα καταφυγή ὁ τοιοῦτος γίγνομαι . διό εἴρω · καί γάρ στρουθίον εὑρίσκω ἑαυτοῦ οἰκίον . ἀλλά καί τρυγών νοσσιά ὁ κατά ὁ ἐνίστημι ζωή σεμνότης καί σωφροσύνη ἀσκέω ψυχή ( τοιοῦτος γάρ εἰμί λέγω ὁ ὄρνεον ) ἀποκλάω καί θρηνέω ὁ ἐν ἄνθρωπος κακία εὑρίσκω καταφυγή καί αὐτός ὁ κατά ὅλος ὁ οἰκέω ἱδρύω διά ὁ ὁ Χριστός σύ διδασκαλία θυσιαστήριον · ἔνθα ὥσπερ ἐν καλιά καί νεοττιος ὁ ἀρτιγενής καί νεογνός ὁ αὐτός τέκνον ἀποτίθημι ἀσφαλής καί ἀνεπιβούλευτος εὑρίσκω ὁ ἑαυτοῦ νεοσσός μονή · ὥστε εἰμί ὁ θυσιαστήριον σύ στρούθιον μέν οἰκίον , καλιά δέ τρυγών . οὗτος γάρ ὁ ὄρνεον , ὁ στρουθίον λέγω καί ὁ τρυγών , πάλαι μέν , πρό ὁ συνίστημι ὁ πανταχοῦ γῆ θυσιαστήριον , οὐ ἔχω καταφυγή · πλανάω δέ μακρός χρόνος , ἐν ὅς ἐλαύνω καί διώκω πρός ὁ θηρευτής . διό δή λέγω ὁ δίκη στρούθιον ἐλαύνω · ἐπί ὁ κύριος πείθω , πῶς εἴρω ὁ Ψυχή ἐγώ , μεταναστεύω ἐπί ὁ ὄρος ὡς στρουθίον ; καί ὁ ἐρύω γε ἐκ χείρ ἐχθρός , ὁμολογέω λέγω καί αὐτός · ὁ ψυχή ἐγώ ὡς στρουθίον ἐρύω ἐκ ὁ παγίς ὁ θηρεύω . ἀφανής οὖν καί ἀόρατος ὁ θηρευτής ὁ ὁ οὐράνιος καί μετάρσιος βίος μεταδιώκω Ψυχή ἐπιβουλεύω δίκτυον καί παγίς ἱστάω θήρατρον τε παντοῖος κατασκευάζω εἰς ἐπιβουλή αὐτός . καί οὗτος γε παρίστημι διά ὁ προηγούμενος ψαλμός , ἐν ὅς εἴρω · ὅτι ἰδού ὁ ἐχθρός σύ ἠχέω , καί ὁ μισέω σύ ρἄρχομαι κεφαλή . ἐπί ὁ λαός σύ καταπανουργεύομαι γνώμη καί βουλεύω κατά ὁ ὅσιος σύ . κατά οὗτος γάρ ὁ ὁ διωγμός καιρός , κατά ὅς ὁ ἐχθρός ὁ θεός ὁ λαός αὐτός πολεμέω ἐλαύνω , ὁ ὁ θεός ἄνθρωπος δίκη στρούθιον ὧδε κἀκεῖσε περιφεύγω ὕστερον ποτός εἰρήνη καταξιόω εὑρίσκω ὁ σκήνωμα ὁ θεός καί ὁ αὐλή αὐτός καί ὁ θυσιαστήριον καταφυγή ἑαυτοῦ καί ἀνάπαυσις . εἶπον δέ εἄν ὁ μέν εὔζωνος καί ὁ μονήρης βίος ἐπαναλέγω εἰμί ὁ στρουθίον , ὁ δέ παιδοποιία καί ὁ ἄλλος οἰκονομία πρόνοια ποιέω ὁ τρυγών , ὅς ὁ θεός φημί προσφέρω δήω ὁ ἑαυτοῦ νεοσσός καί ἀνατίθημι αὐτός ὡς ἐν καλιά ἐν ὁ θυσιαστήριον αὐτός .