eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_72.2
Ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνάνευσις ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῶν καὶ στερέωμα ἐν τῇ μάστιγι αὐτῶν · ἐν κόποις ἀνθρώπων οὐκ εἰσίν , καὶ μετὰ ἀνθρώπων οὐ μαστιγωθήσονται . διὰ τοῦτο ἐκράτησεν αὐτοὺς ἡ ὑπερηφανία εἰς τέλος περιεβάλοντο ἀδικίαν καὶ ἀσέβειαν ἑαυτῶν . ἐξελεύσεται ὡς ἐκ στέατος ἡ ἀδικία αὐτῶν , διήλθοσαν εἰς διάθεσιν καρδίας · διενοήθησαν καὶ ἐλάλησαν ἐν πονηρίᾳ , ἀδικίαν εἰς τὸ ὕψος ἐλάλησαν · ἔθεντο εἰς οὐρανὸν τὸ στόμα αὐτῶν , καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν διῆλθεν ἐπὶ τῆς γῆς . Ὡς ἐν ἱστορίᾳ διεξέρχεται τὰ ταράξαντα αὐτοῦ τὴν ψυχήν , ἵνα γνῶμεν , ὅτι μὴ ἐπὶ μικροῖς ἐσαλεύθησαν αὐτοῦ οἱ πόδες παρ’ ὀλίγον , μηδὲ ἐπὶ τοῖς τυχοῦσιν ἤμελλον ἑαυτοῦ ἐκχεῖσθαι τὰ διαβήματα . τίνα δὲ ἦν ταῦτα ; οἱ ἀσεβεῖς καὶ τὸν θεὸν οὐκ εἰδότες οὕτω , φησίν , ἐν εὐσταθεὶ βιῷ καὶ θυμηδίαις διῆγον καὶ μέχρις ἐσχάτης τελευτῆς τοσαύτης ἀπήλαυον τρυφῆς , ὡς καὶ πάνθ’ ὁντινοῦν εὔξασθαι τῶν ἴσων αὐτοῖς τυχεῖν ζηλῶσαί τε αὐτῶν οὐ μόνον τὴν ζωήν , ἀλλὰ καὶ τὸν θάνατον , ὃν οὐδὲ παραιτήσασθαι ἐξῆν οὐδὲ ἀπευκτὸν ἡγήσασθαι · οὕτως οὐκ ἦν ἀνάνευσις ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῶν . Ἀλλὰ καὶ εἰ συνέβη ποτὲ μάστιγι καὶ πληγῇ , τουτέστι περιστάσει καὶ συμφορᾷ περιπεσεῖν αὐτῶν τινα ἢ ἐν νόσοις ἐξετασθῆναι καὶ ζημίαις , οὐκ ἦν στερέωμα ἐν τῇ μάστιγι αὐτῶν · οὐ γὰρ στερεά τις ἦν καὶ ἐπίμονος ἡ κατ’ αὐτῶν πληγή , βραχεῖα δέ τις καὶ ἐξ ἐπιπολῆς παρατρέχουσα . Οὐδὲ ἐν κόποις δὲ ἀνθρώπων ἐξητάζοντο γεωπονοῦντες καὶ τὴν τροφὴν ἀπὸ χειρῶν ποριζόμενοι πενίᾳ τε κατατρυχόμενοι . τοὐναντίον δὲ πλούτῳ περιρρεόμενοι καθηδυπάθουν ἐντρυφῶντες καὶ μηδὲν ὅμοιον πάσχοντες τοῖς λοιποῖς ἀνθρώποις τοῖς μαστιζομένοις ἑκάστης ἡμέρας δι’ ἐπιπόνου καὶ μοχθηροῦ βίου . διὸ ἐν κόπῳ ἀνθρώπων οὐκ εἰσίν , καὶ μετὰ ἀνθρώπων οὐ μαστιγωθήσονται · ὁ δὲ Σύμμαχος οὕτως ἡρμήνευσεν · ὅτι οὐκ ἐνεθυμοῦντο περὶ θανάτου , στερεὰ γὰρ ἦν τὰ πρόπυλα αὐτῶν · καὶ ἑξῆς ἐν ταλαιπωρίᾳ , φησίν , ἀνδρὸς οὐκ ἐγένοντο οὐδὲ μετὰ ἀνθρώπων ἐπλήσσοντο . Ἐπεὶ οὖν ἐν τοιούτοις ἦσαν , διὰ τοῦτο ἐκράτησεν αὐτοὺς ἡ ὑπερηφανία εἰς τέλος · δέον γὰρ ἀσεβεῖς ὄντας , ὅσον ἐν ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς , τἀπίχειρα πάσχειν τοῖς ἀσεβήμασιν · οἱ δὲ κατενετρύφων τοῦ βίου θεομαχοῦντες · διὸ ἐπιτριβόμενοι χείρους ἑαυτῶν ἐγίγνοντο , καὶ περιεβάλλοντο ἀδικίαν καὶ ἀσέβειαν ἑαυτῶν , ἀνθ’ οὗ ὁ Σύμμαχος ὑπερηφανίαν , φησίν , ἠμφιάσαντο ἀποθήκας ἐξ ἀδικίας ἔχοντες . Ἔτι μὴν πρὸς τούτοις ἐξελεύσεται ὡς ἐκ στέατος ἡ ἀδικία αὐτῶν , οὗ δὴ σαφεστέραν ὁ Σύμμαχος ἀπέδωκεν τὴν διάνοιαν εἰπών · προέπιπτον ἀπὸ λιπαρότητος οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν , καὶ ὁ Ἀκύλας δὲ ὁμοίως ἡρμήνευσεν φήσας · ἐξῆλθον ἀπὸ στέατος οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν . Εἶτ’ ἐπὶ τούτοις διήλθοσαν , φησίν , εἰς διάθεσιν καρδίας , διενοήθησαν καὶ ἐλάλησαν ἐν πονηρίᾳ · ἃ καὶ αὐτὰ ὁ Σύμμαχος ἡρμήνευσεν οὕτως · παρέβαινον τὰ φαινόμενα τῇ καρδίᾳ καταμωκώμενοι · καὶ γὰρ αὐτὰ τὰ τοῖς πάντων ὀφθαλμοῖς ὁρώμενα ἔργα τοῦ θεοῦ καὶ τὰ προφανῆ τῆς προνοίας θαύματα πα ρέβαινον οὗτοι , νοοῦντες μὲν καὶ συνιέντες αὐτά , καταμωκώμενοι δὲ καὶ χλευάζοντες δι’ ὑπερβολὴν ἀπονοίας . Ἔτι μὴν ἐλάλησαν ἐν πονηρίᾳ καὶ ἀδικίαν εἰς τὸ ὕψος ἐφθέγγοντο ἒθεντό τε εἰς οὐρανὸν τὸ στόμα αὐτῶν , καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν διῆλθεν ἐπὶ τῆς γῆς . Καὶ ταῦτα δὲ ὁ Σύμμαχος οὕτως ἡρμήνευσεν · ἐλάλουν ἐν πολλῇ συκοφαντίᾳ , τοῦ ὕψους κατελάλουν · ἔτασσον εἰς οὐρανὸν τὸ στόμα αὐτῶν , ἡ δὲ γλῶσσα αὐτῶν περιπατήματα ἐν τῇ γῇ . Βλάσφημα γὰρ προφερόμενοι ῥήματα κατὰ τοῦ θεοῦ ὡς μήτε ὁρῶντος μήτε ἐπισκοποῦντος ἀλλὰ μηδὲ μὴν ὑπάρχοντος ἀδικίαν εἰς τὸ ὕψος ἐλάλησαν καὶ μέχρι τοῦ οὐρανοῦ ἐξέτεινον ἑαυτῶν τὸ στόμα καὶ ταῦτα ταπεινοὶ ὄντες καὶ τὴν γλῶσσαν ἐπὶ τῆς γῆς ἔχοντες · ταῦτ’ ἦν , δι’ ἃ ὡμολόγουν τὸ ἐμαυτοῦ πάθος , κατ’ ἐμαυτοῦ στηλιτεύων ἔγγραφον κατηγορίαν , καὶ ὅτι παρὰ μικρὸν ἐσαλεύθησαν οἱ πόδες μου καὶ παρ’ ὀλίγον ἐξεχύθη τὰ διαβήματά μου , ὅτι ἐζήλωσα ἐπὶ τοῖς ἀνόμοις εἰρήνην ἁμαρτωλῶν θεωρῶν .
Lemmas: ὅτι2 οὐ εἰμί ἀνάνευσις ἐν ὁ θάνατος αὐτός καί στερέωμα ἐν ὁ μάστιξ αὐτός · ἐν κόπος ἄνθρωπος οὐ εἰμί , καί μετά ἄνθρωπος οὖον μαστιγόω . διά οὗτος κρατέω αὐτός ὁ ὑπερηφανία εἰς τέλος περιβάλλω ἀδικία καί ἀσέβεια ἑαυτοῦ . ἐξέρχομαι ὡς ἐκ στέαρ ὁ ἀδικία αὐτός , διέρχομαι εἰς διάθεσις Καρδία · διανοέομαι καί λαλέω ἐν πονηρία , ἀδικία εἰς ὁ ὕψος λαλέω · τίθημι εἰς οὐρανός ὁ στόμα αὐτός , καί ὁ γλῶσσα αὐτός διέρχομαι ἐπί ὁ γῆ . ὡς ἐν ἱστορία διεξέρχομαι ὁ ταράσσω αὐτός ὁ Ψυχή , ἵνα γιγνώσκω , ὅτι μή ἐπί μικρός σαλεύω αὐτός ὁ πούς παρά ὀλίγος , μηδέ ἐπί ὁ τυγχάνω μέλλω ἑαυτοῦ ἐκχέω ὁ διάβημα . τίς δέ εἰμί οὗτος ; ὁ ἀσεβής καί ὁ θεός οὐ οἶδα οὗτος , φημί , ἐν εὐσταθής βιός καί θυμηδία διάγω καί μέχρι ἔσχατος τελευτή τοσοῦτος ἀπηλαύω τρυφή , ὡς καί πᾶς ὅστις εὔχομαι ὁ ἴσος αὐτός τυγχάνω ζηλόω τε αὐτός οὖον μόνος ὁ ζωή , ἀλλά καί ὁ θάνατος , ὅς οὐδέ παραιτέομαι ἔξεστι οὐδέ ἀπευκτός ἡγέομαι · οὕτως οὐ εἰμί ἀνάνευσις ἐν ὁ θάνατος αὐτός . ἀλλά καί εἰμί συμβαίνω ποτέ μάστιξ καί πλήσσω , τουτέστι περίστασις καί συμφορά περιπίπτω αὐτός τις ἢ ἐν νόσος ἐξετάζω καί ζημία , οὐ εἰμί στερέωμα ἐν ὁ μάστιξ αὐτός · οὖον γάρ στερεός τις εἰμί καί Ἐπίμονος ὁ κατά αὐτός πληγή , βραχύς δέ τις καί ἐκ ἐπιπολή παρατρέχω . οὐδέ ἐν κόπος δέ ἄνθρωπος ἐξετάζω γεωπονέω καί ὁ τροφή ἀπό χείρ πορίζω πενία τε κατατρύχω . ἐναντίος δέ πλοῦτος περιλέγω καθηδυπαθέω ἐντρυφάω καί μηδείς ὅμοιος πάσχω ὁ λοιπός ἄνθρωπος ὁ μαστίζω ἕκαστος ἡμέρα διά ἐπίπονος καί μοχθηρός βίος . διό ἐν κόπος ἄνθρωπος οὐ εἰμί , καί μετά ἄνθρωπος οὖον μαστιγόω · ὁ δέ Σύμμαχος οὕτως ἑρμηνεύω · ὅτι οὐ ἐνθυμέομαι περί θάνατος , στερεός γάρ εἰμί ὁ πρόπυλον αὐτός · καί ἑξῆς ἐν ταλαιπωρία , φημί , ἀνήρ οὐ γίγνομαι οὐδέ μετά ἄνθρωπος πλήσσω . ἐπεί οὖν ἐν τοιοῦτος εἰμί , διά οὗτος κρατέω αὐτός ὁ ὑπερηφανία εἰς τέλος · δήω γάρ ἀσεβής εἰμί , ὅσος ἐν ἀνθρώπινος λογισμός , ἐπίχειρον πάσχω ὁ ἀσέβημα · ὁ δέ κατενετρυφαω ὁ βίος θεομαχέω · διό ἐπιτρίβω χείρων ἑαυτοῦ γίγνομαι , καί περιβάλλω ἀδικία καί ἀσέβεια ἑαυτοῦ , ἀντί ὅς ὁ Σύμμαχος ὑπερηφανία , φημί , ἀμφιάζω ἀποθήκη ἐκ ἀδικία ἔχω . ἔτι μήv πρός οὗτος ἐξέρχομαι ὡς ἐκ στέαρ ὁ ἀδικία αὐτός , ὅς δή σαφής ὁ Σύμμαχος ἀποδίδωμι ὁ διάνοια εἶπον · προπίπτω ἀπό λιπαρότης ὁ ὀφθαλμός αὐτός , καί ὁ Ἀκύλας δέ ὁμοίως ἑρμηνεύω φημί · ἐξέρχομαι ἀπό στέαρ ὁ ὀφθαλμός αὐτός . εἶτα ἐπί οὗτος διέρχομαι , φημί , εἰς διάθεσις Καρδία , διανοέομαι καί λαλέω ἐν πονηρία · ὁ καί αὐτός ὁ Σύμμαχος ἑρμηνεύω οὕτως · παραβαίνω ὁ φαίνω ὁ Καρδία καταμωκάομαι · καί γάρ αὐτός ὁ ὁ πᾶς ὀφθαλμός ὁράω ἔργον ὁ θεός καί ὁ προφανής ὁ πρόνοια θαῦμα πῃ ρέβαινον οὗτος , νοέω μέν καί συνίημι αὐτός , καταμωκάομαι δέ καί χλευάζω διά ὑπερβολή ἀπόνοια . ἔτι μήv λαλέω ἐν πονηρία καί ἀδικία εἰς ὁ ὕψος φθέγγομαι τίθημι τε εἰς οὐρανός ὁ στόμα αὐτός , καί ὁ γλῶσσα αὐτός διέρχομαι ἐπί ὁ γῆ . καί οὗτος δέ ὁ Σύμμαχος οὕτως ἑρμηνεύω · λαλέω ἐν πολύς συκοφαντία , ὁ ὕψος καταλαλέω · τάσσω εἰς οὐρανός ὁ στόμα αὐτός , ὁ δέ γλῶσσα αὐτός περιπατήματα ἐν ὁ γῆ . βλάσφημος γάρ προφέρω ῥῆμα κατά ὁ θεός ὡς μήτε ὁράω μήτε ἐπισκοπέω ἀλλά μηδέ μήv ὑπάρχω ἀδικία εἰς ὁ ὕψος λαλέω καί μέχρι ὁ οὐρανός ἐκτείνω ἑαυτοῦ ὁ στόμα καί οὗτος ταπεινός εἰμί καί ὁ γλῶσσα ἐπί ὁ γῆ ἔχω · αὐτός εἰμί , διά ὁ ὁμολογέω ὁ ἐμαυτοῦ πάθος , κατά ἐμαυτοῦ στηλιτεύω ἔγγραφος κατηγορία , καί ὅτι παρά μικρός σαλεύω ὁ πούς ἐγώ καί παρά ὀλίγος ἐκχέω ὁ διάβημα ἐγώ , ὅτι ζηλόω ἐπί ὁ ἄνομος εἰρήνη ἁμαρτωλός θεωρός .