eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_91.8
Ἔτι πληθυνθήσονται ἐν γήρει πίονι καὶ εὐπαθοῦντες ἔσονται τοῦ ἀναγγεῖλαι , ὅτι εὐθὴς κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν · καὶ οὐκ ἔστιν ἀδικία ἐν αὐτῷ . Οὐ μόνον φησίν , ὅτι ἐξανθήσουσιν ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ θεοῦ οἱ σήμερον ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ πεφυτευμένοι , ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ πληθυνθήσονται , ὥσπερ ἀνωτέρω ἡ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ ἐπληθύνετο . πότε δὲ τοῦτο αὐτοῖς ἔσται , ἀλλ’ ἐν τῷ γήρᾳ τῷ πίονι ; γῆρας δὲ ἐνταῦθα τὴν τελείωσιν πέπεισο λέγεσθαι τῆς ψυχῆς , ἐν ᾗ γενόμενοι εὐπαθοῦντες ἔσονται οἱ νῦν ἐν τῷ οἴκῳ κυρίου πεφυτευμένοι . εἰ γὰρ καὶ τὰ μάλιστα κατὰ τὸν παρόντα καιρόν , ἐν ᾧ φυτεύονται ἐν τῷ οἴκῳ κυρίου κακοπαθοῦντες διατελοῦσι τοὺς πρώτους τῆς γεωργίας πόνους ὑπομένοντες , ἀλλ’ ἐπὰν τοῦ γήρως τοῦ πίονος ἀξιωθῶσιν , εὐπαθοῦντες γενήσονται ἀναπαυόμενοι τῶν καμάτων καὶ τῶν ἀγώνων τὰ ἔπαθλα ἀποληψόμενοι · ὁμολογήσουσί τε · ὅτι εὐθὴς κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν καὶ οὐκ ἔστιν ἀδικία ἐν αὐτῷ . Εἰ γὰρ μὴ τὰ κατηριθμημένα ἀγαθὰ ἔμελλε διαδέχεσθαι τοὺς τῷ θεῷ ἀνακειμένους , καὶ εἰ μὴ τὸ ὀλέθριον τέλος περιέμενε τοὺς ἀσεβεῖς καὶ τοὺς ἐργαζομένους τὴν ἀ νομίαν , ἣν ἂν τάχα ἀδικίαν ἐπικαλέσαι τῇ τοῦ θεοῦ προνοίᾳ . ὅτε δὲ τοιαῦτα τέλη καὶ τοῖς δικαίοις ἡτοίμασται , οἵων καὶ ἡμεῖς εὐχόμεθα τυχεῖν , καὶ τοῖς ἀσεβέσι τοιαῦται ἠπείληνται τιμωρίαι , ἀφ’ ὧν γένοιτο ἡμᾶς ῥυσθῆναι , πῶς οὐκ ἀκόλουθον ἂν εἴη ὁμολογεῖν , ὅτι εὐθὴς κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν , καὶ οὐκ ἔστιν ἀδικία ἐν αὐτῷ ; Ἀλλ’ ὁ μὲν ἄφρων ταῦτα οὐ γνώσεται , οὐδὲ ἀσύνετος συνήσει ταῦτα διὰ τὸ σκοτίζεσθαι ὑπὸ τῆς οἰκείας ἀφροσύνης · ἐγὼ δὲ ὁ γνοὺς αὐτὰ καὶ συνιεὶς διὰ τὸ ὑπὸ θείου πνεύματος πεφωτίσθαι καὶ διὰ τὸ θεωρεῖν , ὅπως ἐβαθύνθησαν σφόδρα οἱ διαλογισμοὶ τοῦ θεοῦ , εἰκότως εὐφραίνομαι καὶ ἀγαλλιῶ ἐπὶ τῇ θείᾳ διοικήσει φέρω τε τὰ παρόντα γενναίως διὰ τὴν τῶν μελλόντων ἐλπίδα · ὧν ἕνεκα τὴν πᾶσαν ἐμαυτοῦ σχολὴν καὶ τὴν ἀπὸ τῶν κακῶν ἀργίαν ἀνατιθεὶς τῷ θεῷ τὰ τρυφερὰ καὶ ἅγια Σάββατα ἐπιτελεῖν πειρῶμαι διὰ τοῦ ἐξομολογεῖσθαι καὶ ψάλλειν καὶ ἀναγγέλλειν τὸ πρωὶ τὸ ἔλεος τοῦ θεοῦ , καὶ τὴν ἀλήθειαν αὐτοῦ κατὰ νύκτα . τότε γὰρ μάλιστα ἡ ἀλήθεια τῆς θεοσεβοῦς δείκνυται ψυχῆς , ὅτε ἐν σκοτίᾳ καὶ σκότει τυγχάνουσα ὡς ἐν λαμπροτάτῳ φωτὶ καὶ ἐν ἡμέρᾳ διαυγεστάτῃ τὸ γνήσιον καὶ εἰλικρινὲς τῆς συνειδήσεως ἐπιδείκνυται . τοιοῦτος καὶ ὁ μετ’ ᾠδῆς εἰρημένος ψαλμὸς εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου , τουτέστι τὸν τῆς κατὰ θεὸν σχολῆς τε καὶ ἀναπαύσεως καιρόν , ἐν ᾧ καὶ ἡμᾶς τῇ μελέτῃ τῶν θείων μαθημάτων σχολάζοντας τοὺς εὐχαριστηρίους λόγους τῆς προκειμένης ᾠδῆς ἀναπέμπειν προσήκει τῷ θεῷ .
Lemmas: ἔτι πληθύνω ἐν γῆρας πίων καί εὐπαθέω εἰμί ὁ ἀναγγέλλω , ὅτι εὐθύς κύριος ὁ θεός ἐγώ · καί οὐ εἰμί ἀδικία ἐν αὐτός . οὖον μόνος φημί , ὅτι ἐξανθέω ἐν ὁ αὐλή ὁ θεός ὁ σήμερον ἐν ὁ οἶκος αὐτός φυτεύω , ἀλλά καί αὐτός πληθύνω , ὥσπερ ἀνωτέρω ὁ κέδρος ὁ ἐν ὁ Λίβανος πληθύνω . πότε δέ οὗτος αὐτός εἰμί , ἀλλά ἐν ὁ γῆρας ὁ πίων ; γῆρας δέ ἐνταῦθα ὁ τελέω πείθω λέγω ὁ Ψυχή , ἐν ὅς γίγνομαι εὐπαθέω εἰμί ὁ νῦν ἐν ὁ οἶκος κύριος φυτεύω . εἰμί γάρ καί ὁ μάλιστα κατά ὁ πάρειμι καιρός , ἐν ὅς φυτεύω ἐν ὁ οἶκος κύριος κακοπαθέω διατελέω ὁ πρῶτος ὁ γεωργία πόνος ὑπομένω , ἀλλά ἐπάν ὁ γῆρας ὁ πίων ἀξιόω , εὐπαθέω γίγνομαι ἀναπαύω ὁ κάματος καί ὁ ἀγών ὁ ἔπαθλον ἀπολαμβάνω · ὁμολογέω τε · ὅτι εὐθύς κύριος ὁ θεός ἐγώ καί οὐ εἰμί ἀδικία ἐν αὐτός . εἰμί γάρ μή ὁ καταριθμέω ἀγαθός μέλλω διαδέχομαι ὁ ὁ θεός ἀνάκειμαι , καί εἰμί μή ὁ ὀλέθριος τέλος περιμένω ὁ ἀσεβής καί ὁ ἐργάζομαι ὁ ὅς νομία , ὅς εἄν τάχα ἀδικία ἐπικαλέω ὁ ὁ θεός πρόνοια . ὅτε δέ τοιοῦτος τέλος καί ὁ Δίκαιος ἑτοιμάζω , οἷος καί ἐγώ εὔχομαι τυγχάνω , καί ὁ ἀσεβής τοιοῦτος ἀπειλέω τιμωρία , ἀπό ὅς γίγνομαι ἐγώ ἐρύω , πῶς οὐ ἀκόλουθος εἄν εἰμί ὁμολογέω , ὅτι εὐθύς κύριος ὁ θεός ἐγώ , καί οὐ εἰμί ἀδικία ἐν αὐτός ; ἀλλά ὁ μέν ἄφρων οὗτος οὖον γιγνώσκω , οὐδέ ἀσύνετος συνίημι οὗτος διά ὁ σκοτίζω ὑπό ὁ οἰκεῖος ἀφροσύνη · ἐγώ δέ ὁ γιγνώσκω αὐτός καί συνίημι διά ὁ ὑπό θεῖον πνεῦμα φωτίζω καί διά ὁ θεωρέω , ὅπως βαθύνω σφόδρα ὁ διαλογισμός ὁ θεός , εἰκότως εὐφραίνω καί ἀγαλλιάω ἐπί ὁ θεῖος διοίκησις φέρω τε ὁ πάρειμι γενναῖος διά ὁ ὁ μέλλω ἐλπίς · ὅς ἕνεκα ὁ πᾶς ἐμαυτοῦ σχολή καί ὁ ἀπό ὁ κακός ἀργία ἀνατίθημι ὁ θεός ὁ τρυφερός καί ἅγιος σάββατον ἐπιτελέω πειράω διά ὁ ἐξομολογέομαι καί ψάλλω καί ἀναγγέλλω ὁ πρωί ὁ ἔλεος ὁ θεός , καί ὁ ἀλήθεια αὐτός κατά νύξ . τότε γάρ μάλιστα ὁ ἀλήθεια ὁ θεοσεβής δείκνυμι Ψυχή , ὅτε ἐν σκοτία καί σκότος τυγχάνω ὡς ἐν λαμπρός φάος καί ἐν ἡμέρα διαυγής ὁ γνήσιος καί εἰλικρινής ὁ συνείδησις ἐπιδείκνυμι . τοιοῦτος καί ὁ μετά ᾠδή εἴρω ψαλμός εἰς ὁ ἡμέρα ὁ Σάββατο , τουτέστι ὁ ὁ κατά θεός σχολή τε καί ἀνάπαυσις καιρός , ἐν ὅς καί ἐγώ ὁ μελέτη ὁ θεῖον μάθημα σχολάζω ὁ εὐχαριστήριος λόγος ὁ πρόκειμαι ᾠδή ἀναπέμπω προσήκω ὁ θεός .