eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_7.2
Κύριε , ὁ θεός μου , εἰ ἐποίησα τοῦτο , εἰ ἔστιν ἀδικία ἐν χερσίν μου , εἰ ἀνταπέδωκα τοῖς ἀνταποδιδοῦσίν μοι κακά , ἀποπέσοιμι ἄρα ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν μου κενός . καταδιώξαι ἄρα ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου , καὶ καταλάβοι καὶ καταπατήσαι εἰς γῆν τὴν ζωήν μου , καὶ τὴν δόξαν μου εἰς χοῦν κατασκηνῶσαι . Ἕκαστος τῶν ἁγίων καὶ θεοφιλῶν ἀνδρῶν οὐκ ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς , ἀλλ’ ἐπὶ διαφόροις κατορθώμασιν μεμαρτύρηται · σοφίᾳ μὲν γὰρ διέλαμψε Σολωμῶν , σωφροσύνῃ διέπρεψεν Ἰωσήφ , Ἰὼβ ἐν ὑπομονῇ δεινῶν καὶ καρτερίᾳ διαφανὴς γέγονεν . Ἁβραὰμ ἐπίστευσεν τῷ θεῷ , καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην · Μωυσῆς πρᾶος ἦν παρὰ πάντας τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ὄντας ἐπὶ τῆς γῆς · οὕτω δ’ ἂν εἴποις καὶ τοὺς λοιποὺς πάντας ἀρετῆς ἐν μέρει μετεσχηκέναι · ὁμοίως τε καὶ τὸν Δαυὶδ ἀνεξίκακον , ἀπόνηρον , φιλάνθρωπόν τε καὶ συγνωμονικὸν γεγονέναι . διό φησιν · τοιαῦτα ἐπὶ σοῦ τοῦ μοῦ κυρίου ἐν εὐχῇ κατεθρασυνάμην . ὁπόσης δὲ πεπλήρωτο ταῦτα παρρησίας ἐπὶ καθαρῷ συνειδότι καὶ πεποιθήσει τοῦ κατορθώματος , οὐδὲ ἔστιν εἰπεῖν . εὐκαίρως τοίνυν προτείνει τῷ θεῷ διὰ τῆς προσευχῆς τὴν ἑαυτοῦ ἀμνησικακίαν , ἣν πάντοτε πρὸς τοὺς προηδικηκότας ἐπεδέδεικτο , ὡς ἂν καὶ αὐτὸς ἐξαιτούμενος τῶν ἴσων τύχοι παρὰ θεοῦ . οὐκ ἠγνόει γὰρ τῷ θείῳ πνεύματι πεφωτισμένος τὴν μέλλουσαν τοῦ σωτῆρος ἐπαγγελίαν , τὴν · ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν , ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τὰ παραπτώματα ὑμῶν . ἃ δὴ πληρώσας αὐτοῖς ἔργοις , εἰκότως παρρησίαν ἄγει · καὶ διά τε αὐτὰ καὶ μετὰ τὴν ἀξιόλογον μετάνοιαν καὶ τὴν δι’ ἔργων ἐξομολόγησιν τυγχάνει τὴς ἀφέσεως · διό , εἰ μὴ ἀληθεύοιμι , φησίν , περὶ τῆς κατορθωσείσης μοι πρὸς τοὺς προηδικηκότας με ἀμνησικακίας , τάδε καὶ τάδε πάθοιμι , ὡσεὶ σαφέστερον ἔλεγεν · μὴ ἐλευθερωθείη ἡ ψυχή μου τῆς ἁμαρτίας πρὸ τοῦ θανάτου μηδὲ ἀπολάβοιμι τὴν ἐμαυτοῦ παρὰ σοὶ δόξαν πρὸ τῆς τοῦ βίου τελευτῆς · ἀλλὰ καταλεφθείην ἐν αὐταῖς μου ταῖς ἁμαρτίαις ὥστε τὴν ζωήν μου καὶ τὴν δόξαν μου τὴν καταπατηθεῖσαν ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ἁμαρτίας μου παραμεῖναί μοι μέχρι τοῦ ἀποστρέψαι με εἰς τὴν γῆν μου καὶ μέχρι τοῦ καταβῆναί με εἰς χοῦν θανάτου · εἰ δὲ ἀληθής μοι τυγχάνει ὁ λόγος , καὶ γέγονα πρὸς τοὺς προηδικηκότας με ἐλεήμων καὶ ἀνεξίκακος καὶ φιλάνθρωπος καὶ συγχωρητικός , δέομαι σου τυχεῖν σωτῆρος καὶ λυτρωτοῦ ἐκ πάντων τῶν διωκόντων με . ἀλλ’ εἰ ἅπαξ ποτὲ ὥσπερ ἐν νόσῳ διωλίσθησα καὶ καταπέπτωκα εἰς χοῦν τῆς σαρκίνης μου καὶ φθοροποιοῦ ἁμαρτίας , ἀλλὰ μὴ κατασκηνῶσαι καὶ ἀπομεῖναι τῷ πτώματι ἀξιῶ , ἀναλαβεῖν δὲ αὐτὴν καὶ ἀνακτήσασθαι ὥστε εἰς τὴν προτέραν ἑαυτῆς κατάστασιν τὴν παρὰ σοὶ τῷ θεῷ μου τετιμημένην ἐπανελθεῖν τὴν ψυχήν μου .
Lemmas: κύριος , ὁ θεός ἐγώ , εἰμί ποιέω οὗτος , εἰμί εἰμί ἀδικία ἐν χείρ ἐγώ , εἰμί ἀνταποδίδωμι ὁ ἀνταποδίδωμι ἐγώ κακός , ἀποπίπτω ἄρα ἀπό ὁ ἐχθρός ἐγώ κενός . καταδιώκω ἄρα ὁ ἐχθρός ὁ Ψυχή ἐγώ , καί καταλαμβάνω καί καταπατέω εἰς γῆ ὁ ζωή ἐγώ , καί ὁ δόξα ἐγώ εἰς χόω κατασκηνόω . ἕκαστος ὁ ἅγιος καί θεοφιλής ἀνήρ οὐ ἐπί ὁ αὐτός , ἀλλά ἐπί διάφορος κατόρθωμα μαρτυρέω · σοφία μέν γάρ διαλάμπω Σολομών , σωφροσύνη διαπρέπω Ἰωσήφ , Ἰώβ ἐν ὑπομονή δεινός καί καρτερία διαφανής γίγνομαι . Ἀβραάμ πιστεύω ὁ θεός , καί λογίζομαι αὐτός εἰς δικαιοσύνη · Μωυσῆς πρᾶος εἰμί παρά πᾶς ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰμί ἐπί ὁ γῆ · οὗτος δέ εἄν εἶπον καί ὁ λοιπός πᾶς ἀρετή ἐν μέρος μετέχω · ὁμοίως τε καί ὁ Δαυίδ ἀνεξίκακος , ἀπόνηρος , φιλάνθρωπος τε καί συγνωμονικος γίγνομαι . διό φημί · τοιοῦτος ἐπί σύ ὁ ἐγώ κύριος ἐν εὐχή καταθραύω . ὁπόσος δέ πληρόω οὗτος παρρησία ἐπί καθαρός σύνοιδα καί πεποίθησις ὁ κατόρθωμα , οὐδέ εἰμί εἶπον . εὔκαιρος τοίνυν προτείνω ὁ θεός διά ὁ προσευχή ὁ ἑαυτοῦ ἀμνησικακία , ὅς πάντοτε πρός ὁ προαδικέω ἐπιδείκνυμι , ὡς εἄν καί αὐτός ἐξαιτέω ὁ ἴσος τυγχάνω παρά θεός . οὐ ἀγνοέω γάρ ὁ θεῖον πνεῦμα πεφωτισμένος ὁ μέλλω ὁ σωτήρ ἐπαγγελία , ὁ · ἐάν ἀφίημι ὁ ἄνθρωπος ὁ παράπτωμα αὐτός , ἀφίημι καί σύ ὁ πατήρ σύ ὁ οὐράνιος ὁ παράπτωμα σύ . ὁ δή πληρόω αὐτός ἔργον , εἰκότως παρρησία ἄγω · καί διά τε αὐτός καί μετά ὁ ἀξιόλογος μετάνοια καί ὁ διά ἔργον ἐξομολόγησις τυγχάνω σής ἄφεσις · διό , εἰμί μή ἀληθεύω , φημί , περί ὁ κατορθόω ἐγώ πρός ὁ προαδικέω ἐγώ ἀμνησικακία , ὅδε καί ὅδε πάσχω , ὡσεί σαφής λέγω · μή ἐλευθερόω ὁ ψυχή ἐγώ ὁ ἁμαρτία πρό ὁ θάνατος μηδέ ἀπολαμβάνω ὁ ἐμαυτοῦ παρά σύ δόξα πρό ὁ ὁ βίος τελευτή · ἀλλά καταλέγω ἐν αὐτός ἐγώ ὁ ἁμαρτία ὥστε ὁ ζωή ἐγώ καί ὁ δόξα ἐγώ ὁ καταπατέω ὑπό ὁ ἐχθρός κατά ὁ καιρός ὁ ἁμαρτία ἐγώ παραμένω ἐγώ μέχρι ὁ ἀποστρέφω ἐγώ εἰς ὁ γῆ ἐγώ καί μέχρι ὁ καταβαίνω ἐγώ εἰς χόω θάνατος · εἰμί δέ ἀληθής ἐγώ τυγχάνω ὁ λόγος , καί γίγνομαι πρός ὁ προαδικέω ἐγώ ἐλεήμων καί ἀνεξίκακος καί φιλάνθρωπος καί συγχωρητικός , δήω σύ τυγχάνω σωτήρ καί λυτρωτός ἐκ πᾶς ὁ διώκω ἐγώ . ἀλλά εἰμί ἅπαξ ποτέ ὥσπερ ἐν νόσος διολισθάνω καί καταπίπτω εἰς χόω ὁ σάρκινος ἐγώ καί φθοροποιός ἁμαρτία , ἀλλά μή κατασκηνόω καί ἀπομένω ὁ πτῶμα ἀξιόω , ἀναλαμβάνω δέ αὐτός καί ἀνακτάομαι ὥστε εἰς ὁ πρότερος ἑαυτοῦ κατάστασις ὁ παρά σύ ὁ θεός ἐγώ τιμάω ἐπανέρχομαι ὁ Ψυχή ἐγώ .