eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_57.5
. Εὐφρανθήσεται δίκαιος , ὅταν ἴδῃ ἐκδίκησιν · τὰς χεῖρας αὐτοῦ νίψεται ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἁμαρτωλοῦ . καὶ ἐρεῖ ἄνθρωπος · εἰ ἄρα ἔστι καρπὸς τῷ δικαίῳ , ἄρα ἔστιν ὁ θεὸς κρίνων αὐτοὺς ἐν τῇ γῇ . Σύμμαχος · χαρήσεται δίκαιος ἰδὼν ἐκδίκησιν , τοὺς πόδας ἑαυτοῦ νίψεται αἵματι ἀσεβοῦς . Ὥσπερ οἱ ψευδῶς δικαιοσύνην λαλοῦντες , ἔργοις δὲ ἀδικίαν συμπλέκοντες προεγράφησαν , ὁποῖον ἕξουσι τέλος , οὕτως ἐχρῆν ἐκ παραλλήλου τοῦ ἀληθινοῦ δικαίου τοῦ δι’ ἔργων ἐνδεικνυμένου τὴν δικαιοσύνην τὸ χρηστὸν τέλος διδαχθῆναι . τί οὖν ἔσται ἀγαθὸν τῷ τοιούτῳ ; νῦν μέν , φησί , κατὰ τὸν παρόντα καιρὸν οὐχ ὁρῶν τὴν κατὰ τῶν ἀσεβῶν ἐκδίκησιν πολλάκις σχετλιάζει ἀποκλαιόμενος καὶ λέγων · ἵνα τί ἀσεβεῖς εὐθηνοῦσιν , πεπαλαίωνται δὲ καὶ ἐν πλούτῳ ; ὁ σπόρος αὐτῶν κατὰ ψυχήν , τὰ δὲ παιδία αὐτῶν εὐφραίνεται ἀναλαμβάνοντα ψαλτήριον καὶ κιθάραν . καὶ νῦν ὁ αὐτὸς ταπεινούμενός φησιν · ἐμοῦ δὲ παρὰ μικρὸν ἐσαλεύθησαν οἱ πόδες , παρ’ ὀλίγον ἐξεχύθη τὰ διαβήματά μου , ὅτι ἐζήλωσα ἐπὶ τοῖς ἀνόμοις εἰρήνην ἁμαρτωλῶν θεωρῶν . Ἐπειδὰν δὲ ἴδῃ τὸ τέλος τῶν ἀσεβῶν καὶ τὴν κατ’ αὐτῶν ἐκδίκη σιν , τηνικαῦτα χαρήσεται καὶ εὐφρανθήσεται , οὐ τῇ τῶν ἀσεβῶν ἀπωλείᾳ ἐπιχαίρων ἀλλ’ ἐπὶ τῇ τοῦ θεοῦ δικαιοκρισίᾳ εὐφραινόμενος . Καὶ τοὺς πόδας δὲ αὐτοῦ νίψεται ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἀσεβοῦς , κατὰ Σύμμαχον , οὐχ αἱμοπότης τις ὢν καὶ φιλοπόλεμος , ἀλλὰ καθαιρόμενος διὰ τῆς ἐκείνων τιμωρίας καὶ βελτιούμενος διὰ τῆς ἑτέρων ἐπιστροφῆς . ἢ ἄλλως · νίψεται τὰς χεῖρας ἐπὶ τῷ αἵματι τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀθῷον καὶ ἀναίτιον καὶ καθαρὸν ἑαυτὸν δεικνὺς τῆς ἀπωλείας αὐτοῦ καὶ μηδαμῶς αὐτὸν σκανδαλίσαντα μηδὲ αἴτιον αὐτὸν γενόμενον ἁμαρτίας . Ἐπειδὰν οὖν οἱ μὲν ἀσεβεῖς δίκας δῶσι τὰς προσηκούσας , ὁ δὲ δίκαιος ἐκδικηθεὶς εὐφροσύνης καὶ χαρᾶς ἐμπλησθῇ καὶ τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ ( κατὰ τοὺς λοιποὺς ἑρμηνευτάς ) ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἁμαρτωλοῦ νίψεται κατὰ τὴν ἀποδοθεῖσαν διάνοιαν , εὐλόγως τότε πᾶς ἄνθρωπος καὶ πᾶσα φωνὴ καὶ γλῶσσα ἀποφανεῖται , ὅτι εἰ ἄρα ἔστι καρπὸς τῷ δικαίῳ , ἄρα ἔστιν ὁ θεὸς ὁ κρίνων αὐτοὺς ἐν τῇ γῇ . Εἰ γὰρ ἔστι καρπὸς τῷ δικαίῳ ( περὶ οὗ καρποῦ εἴρηται ἐν πρώτῳ ψαλμῷ · καὶ ἔσται ὡς τὸ ξύλον τὸ πεφυτευμένον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων , ὃ τὸν καρπὸν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτοῦ καὶ τὸ φύλλον αὐτοῦ οὐκ ἀπορρυήσεται · καὶ πάντα , ὅσα ἂν ποιῇ , κατευοδωθήσεται ) , εἰ οὖν ἔσται μισθὸς καὶ καρπὸς ἀγαθὸς τῷ τὴν δικαιοσύνην ἐργασαμένῳ , ὃν ἀπολήψεται κατὰ τὸν τῆς δικαιοκρισίας τοῦ θεοῦ καιρόν , ἀκόλουθόν ἐστι νοεῖν , ὅτι καὶ πρὸ τῆς κρίσεως τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς τὸν θνητὸν ἔτι διεξανύοντας βίον ἔστι θεὸς ἐφορῶν καὶ διακρίνων . εἰ γὰρ καὶ τὰ μάλιστα οὐχ ὁρᾶται αὐτοῦ ἡ κρίσις ἐπὶ τοῦ παρόντος , ἀλλ’ ὅμως οὐκ ἄκριτα οὐδὲ ἀνεξιχνίαστα τυγχάνει παρ’ αὐτῷ τὰ ἐν ἀνθρώποις . Εἰ μὲν γὰρ ἔμελλον οἱ δίκαιοι τοῖς ἀδίκοις συναπολέσθαι , καὶ μηδεὶς ἦν καρπὸς τῷ δικαίῳ , ἦν ἂν εἰπεῖν μηδὲ ἐφορᾶν τὰ ἀνθρώπινα τὸν θεόν · ἐπεὶ δὲ ἔσται τις καιρός , ἐν ᾧ ὁ μὲν δίκαιος χαρήσεται , οἱ δὲ ἁμαρτωλοὶ τὸ προλεχθὲν περὶ αὐτῶν τέλος ἕξουσιν , εἰκότως οὐδὲ ἀμφιβάλλειν προσήκει , ὁμολογεῖν δὲ πάντα ἄνθρωπον καὶ ἀποφαίνεσθαι , ὅτι ἔστι θεὸς ἔφορος καὶ ἐπίσκοπος τῶν ἐν ἀνθρώποις πραττομένων κρίνων ἅπαντας τοὺς ἐν τῇ γῇ πολιτευσαμένους . Ταῦτα μὲν οὖν ταύτῃ . ἐπιστῆσαι δὲ προσήκει , μήποτε ἡ μετὰ χεῖρας προφητεία πᾶσα ἀκόλουθος οὖσα καὶ συνημμένη ταῖς πρὸ αὐτῆς τὰ τέλη διαγράφει τῶν τὰς περὶ Χριστοῦ προφητείας μελετώντων καὶ δικαιοσύνην τῷ στόματι λαλούντων , μὴ μὴν παραδεξαμένων αὐτὸν ἐλθόντα μηδὲ ἐπακουσάντων αὐτοῦ τῆς φωνῆς βοῶντος πρὸς αὐτοὺς καὶ λέγοντος · ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω , οἵτινες ὡμοίωσαν ἑαυτοὺς τῷ ὄφει καὶ τὰ ὦτα αὐτῶν πεποιήκασιν ὡσεὶ ἀσπίδος κωφῆς καὶ βυούσης τὰ ὦτα αὐτῆς . οἱ δὲ αὐτοὶ καὶ τοὺς ὀδόντας αὐτῶν καὶ τὰς μύλας διὰ τῶν κατὰ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν βλασφημιῶν ἠκόνησαν . εἰκότως οὖν περὶ αὐτῶν λεχθείη ἄν · ὁ θεὸς συντρίψει τοὺς ὀδόντας αὐτῶν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν , τὰς μύλας τῶν λεόντων συνέθλασεν ὁ κύριος . Δύναται δὲ ταῦτα καὶ περὶ πάντων τῶν τὰ ἄθεα δόγματα καὶ τὰς ἀσεβεῖς ψευδοδοξίας ἐν ταῖς ἀθέοις αἱρέσεσι συστησαμένων λέγεσθαι καὶ περὶ τῶν τὴν σοφίαν τοῦ αἰῶνος τούτου ἐπαγγελλομένων , οἳ τὰς γλώσσας αὐτῶν ἠκόνησαν κατὰ τῆς σωτηρίου διδασκαλίας · οὐ παραιτητέον δὲ καὶ τοὺς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ διαβολαῖς καὶ καταλαλιαῖς ἐπ’ ὀλέθρῳ τῶν πλησίον σχολάζοντας τούτοις συμπαραλαμβάνειν . πρὸς οὓς ἅπαντας λέγοιτ’ ἂν τό · εἰ ἀληθῶς ἄρα δικαιοσύνην λαλεῖτε , εὐθεῖα κρίνετε , υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων , εἰδότες , ὅτι πᾶν τὸ ποίημα ἄξει ὁ θεὸς εἰς κρίσιν , καὶ δεῖ τοὺς πάντας παραστῆναι τῷ βήματι τοῦ θεοῦ , ἵνα κομίσηται ἕκαστος τὰ διὰ τοῦ σώματος πρὸς ἃ ἔπραξεν , εἴτε ἀγαθὸν εἴτε κακόν .
Lemmas: . εὐφραίνω δίκαιος , ὅταν ὁράω ἐκδίκησις · ὁ χείρ αὐτός νίζω ἐν ὁ αἷμα ὁ ἁμαρτωλός . καί εἴρω ἄνθρωπος · εἰμί ἄρα εἰμί καρπός1 ὁ Δίκαιος , ἄρα εἰμί ὁ θεός κρίνω αὐτός ἐν ὁ γῆ . Σύμμαχος · χαίρω δίκαιος εἶδον ἐκδίκησις , ὁ πούς ἑαυτοῦ νίζω αἷμα ἀσεβής . ὥσπερ ὁ ψευδής δικαιοσύνη λαλέω , ἔργον δέ ἀδικία συμπλέκω προγράφω , ὁποῖος ἔχω τέλος , οὕτως χρή ἐκ παράλληλος ὁ ἀληθινός Δίκαιος ὁ διά ἔργον ἐνδείκνυμι ὁ δικαιοσύνη ὁ χρηστός τέλος διδάσκω . τίς οὖν εἰμί ἀγαθός ὁ τοιοῦτος ; νῦν μέν , φημί , κατά ὁ πάρειμι καιρός οὐ ὁράω ὁ κατά ὁ ἀσεβής ἐκδίκησις πολλάκις σχετλιάζω ἀποκλαίω καί λέγω · ἵνα τίς ἀσεβής εὐθηνέω , παλαιόω δέ καί ἐν πλοῦτος ; ὁ σπόρος αὐτός κατά Ψυχή , ὁ δέ παιδίον αὐτός εὐφραίνω ἀναλαμβάνω ψαλτήριον καί κιθάρα . καί νῦν ὁ αὐτός ταπεινόω φημί · ἐγώ δέ παρά μικρός σαλεύω ὁ πούς , παρά ὀλίγος ἐκχέω ὁ διάβημα ἐγώ , ὅτι ζηλόω ἐπί ὁ ἄνομος εἰρήνη ἁμαρτωλός θεωρός . ἐπειδάν δέ ὁράω ὁ τέλος ὁ ἀσεβής καί ὁ κατά αὐτός ἐκδίκη βρόχος , τηνικαῦτα χαίρω καί εὐφραίνω , οὖον ὁ ὁ ἀσεβής ἀπώλεια ἐπιχαίρω ἀλλά ἐπί ὁ ὁ θεός δικαιοκρισία εὐφραίνω . καί ὁ πούς δέ αὐτός νίζω ἐν ὁ αἷμα ὁ ἀσεβής , κατά Σύμμαχος , οὐ αἱμοπότης τις εἰμί καί φιλοπόλεμος , ἀλλά καθαίρω διά ὁ ἐκεῖνος τιμωρία καί βελτιόω διά ὁ ἕτερος ἐπιστροφή . ἢ ἄλλως · νίζω ὁ χείρ ἐπί ὁ αἷμα ὁ ἁμαρτωλός ἀθῷος καί ἀναίτιος καί καθαρός ἑαυτοῦ δείκνυμι ὁ ἀπώλεια αὐτός καί μηδαμῶς αὐτός σκανδαλίζω μηδέ αἴτιος αὐτός γίγνομαι ἁμαρτία . ἐπειδάν οὖν ὁ μέν ἀσεβής δίκη δήω ὁ προσήκω , ὁ δέ δίκαιος ἐκδικέω Εὐφρόσυνος καί χαρά ἐμπίμπλημι καί ὁ χείρ καί ὁ πούς αὐτός ( κατά ὁ λοιπός ἑρμηνευτής ) ἐν ὁ αἷμα ὁ ἁμαρτωλός νίζω κατά ὁ ἀποδίδωμι διάνοια , εὔλογος τότε πᾶς ἄνθρωπος καί πᾶς φωνή καί γλῶσσα ἀποφαίνω , ὅτι εἰμί ἄρα εἰμί καρπός1 ὁ Δίκαιος , ἄρα εἰμί ὁ θεός ὁ κρίνω αὐτός ἐν ὁ γῆ . εἰμί γάρ εἰμί καρπός1 ὁ Δίκαιος ( περί ὅς καρπός εἴρω ἐν πρῶτος ψαλμός · καί εἰμί ὡς ὁ ξύλον ὁ φυτεύω παρά ὁ διέξοδος ὁ ὕδωρ , ὅς ὁ καρπός αὐτός δίδωμι ἐν καιρός αὐτός καί ὁ φύλλον αὐτός οὐ ἀπορρέω · καί πᾶς , ὅσος εἄν ποιέω , κατευοδόω ) , εἰμί οὖν εἰμί μισθός καί καρπός1 ἀγαθός ὁ ὁ δικαιοσύνη ἐργάζομαι , ὅς ἀπολαμβάνω κατά ὁ ὁ δικαιοκρισία ὁ θεός καιρός , ἀκόλουθος εἰμί νοέω , ὅτι καί πρό ὁ κρίσις ὁ ἐπί ὁ γῆ ὁ θνητός ἔτι διεξανύω βίος εἰμί θεός ἐφοράω καί διακρίνω . εἰμί γάρ καί ὁ μάλιστα οὐ ὁράω αὐτός ὁ κρίσις ἐπί ὁ πάρειμι , ἀλλά ὅμως οὐ ἄκριτος οὐδέ ἀνεξιχνίαστος τυγχάνω παρά αὐτός ὁ ἐν ἄνθρωπος . εἰμί μέν γάρ μέλλω ὁ Δίκαιος ὁ ἄδικος συναπόλλυμι , καί μηδείς εἰμί καρπός1 ὁ Δίκαιος , εἰμί εἄν εἶπον μηδέ ἐφοράω ὁ ἀνθρώπινος ὁ θεός · ἐπεί δέ εἰμί τις καιρός , ἐν ὅς ὁ μέν δίκαιος χαίρω , ὁ δέ ἁμαρτωλός ὁ προλέγω περί αὐτός τέλος ἔχω , εἰκότως οὐδέ ἀμφιβάλλω προσήκω , ὁμολογέω δέ πᾶς ἄνθρωπος καί ἀποφαίνω , ὅτι εἰμί θεός ἔφορος καί ἐπίσκοπος ὁ ἐν ἄνθρωπος πράσσω κρίνω ἅπας ὁ ἐν ὁ γῆ πολιτεύω . οὗτος μέν οὖν οὗτος . ἐφίστημι δέ προσήκω , μήποτε ὁ μετά χείρ προφητεία πᾶς ἀκόλουθος εἰμί καί συνάπτω ὁ πρό αὐτός ὁ τέλος διαγράφω ὁ ὁ περί Χριστός προφητεία μελετάω καί δικαιοσύνη ὁ στόμα λαλέω , μή μήv παραδέχομαι αὐτός ἔρχομαι μηδέ ἐπακούω αὐτός ὁ φωνή βοῦς πρός αὐτός καί λέγω · ὁ ἔχω οὖς ἀκούω ἀκούω , ὅστις ὁμοιόω ἑαυτοῦ ὁ ὄφις καί ὁ οὖς αὐτός ποιέω ὡσεί ἀσπίς κωφός καί βύω ὁ οὖς αὐτός . ὁ δέ αὐτός καί ὁ ὀδούς αὐτός καί ὁ μύλη διά ὁ κατά ὁ σωτήρ ἐγώ βλασφημία ἀκονάω . εἰκότως οὖν περί αὐτός λέγω ἄν · ὁ θεός συντρίβω ὁ ὀδούς αὐτός ἐν ὁ στόμα αὐτός , ὁ μύλη ὁ λέων συνθλάω ὁ κύριος . δύναμαι δέ οὗτος καί περί πᾶς ὁ ὁ ἄθεος δόγμα καί ὁ ἀσεβής ψευδοδοξία ἐν ὁ ἄθεος αἵρεσις συνίστημι λέγω καί περί ὁ ὁ σοφία ὁ αἰών οὗτος ἐπαγγέλλω , ἕ ὁ γλῶσσα αὐτός ἀκονάω κατά ὁ σωτήριος διδασκαλία · οὖον παραιτητέος δέ καί ὁ ἐν ὁ ἐκκλησία διαβολή καί καταλαλιά ἐπί ὄλεθρος ὁ πλησίος σχολάζω οὗτος συμπαραλαμβάνω . πρός ὅς ἅπας λέγω εἄν ὁ · εἰμί ἀληθής ἄρα δικαιοσύνη λαλέω , εὐθύς κρίνω , υἱός ὁ ἄνθρωπος , οἶδα , ὅτι πᾶς ὁ ποίημα ἄγω ὁ θεός εἰς κρίσις , καί δεῖ ὁ πᾶς παρίστημι ὁ βῆμα ὁ θεός , ἵνα κομίζω ἕκαστος ὁ διά ὁ σῶμα πρός ὁ πράσσω , εἴτε ἀγαθός εἴτε κακός .