eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_37.3
Ὅτι αἱ ἀνομίαι μου ὑπερῆραν τὴν κεφαλήν μου , ὡσεὶ φορτίον βαρὺ ἐβαρύνθησαν ἐπ’ ἐμέ . προσώζεσαν καὶ ἐσάπησαν οἱ μώλωπές μου ἀπὸ προσώπου τῆς ἀφροσύνης μου · ἐταλαιπώρησα καὶ κατεκάμφθην ἕως τέλους σφόδρα , ὅλην τὴν ἡμέραν σκυθρωπάζων ἐπορευόμην . Ἐπειδὴ τάδε μοι , φησί , πέπρακται , διὰ τοῦτο ἐταλαιπώρησα καὶ κατεκάμφθην ἕως τέλους καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν σκυθρωπάζων ἐπορευόμην . διὰ τούτων δὲ παρίστησιν , ἃ πέπονθε , καὶ ὅπως ἑαυτὸν ἐτιμωρεῖτο , οὐ μίαν ἑαυτῷ κατηγορῶν ἁμαρτίαν , ἀλλ’ ἀθρόως πολλάς καὶ τοσαύτας ὡς μηδὲ ἔνδον κρύπτεσθαι ἐν τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ μηδὲ εἴσω τοῦ σώματος λανθάνειν , ἀλλ’ ὑπερβεβηκέναι αὐτοῦ ὥστε καὶ πᾶσιν αὐτὰς γνωρίζεσθαι . αὐτὸς γοῦν ἦν κατήγορος ἑαυτοῦ ἐν πρωτολογίᾳ καὶ παρὰ τοῖς πᾶσιν , ὡς ἂν πληρωθείη ἐπ’ αὐτῷ · δίκαιος ἑαυτοῦ κατήγορος , φθάνων πάντα ἄνθρωπον κατήγορον . αὐτὸς μὲν ἑαυτὸν κατέκρινε , πᾶν δὲ ἐχθρῶν ἀπέφραττε στόμα , μὴ ἐχόντων ἕτερόν τι κατ’ αὐτοῦ λέγειν . διδάσκει δὲ ἡμᾶς ὁ λόγος μὴ κρύπτειν τὰ ἑαυτῶν κακὰ μηδὲ ὥσπερ τινὰ μελανίαν καὶ σῆψιν κατὰ βάθους τῆς ψυχῆς συνέχειν τὰ ἁμαρτήματα , τὴν συνείδησιν καυτηριαζομένους . ὥσπερ ἐπὶ τῶν πυρετῶν εἴσω μὲν καὶ κατὰ βάθους χωρῶν ὁ πυρετὸς μείζονα τὴν νόσον ἐργάζεται , προκόψας δὲ εἰς τοὐμφανὲς ἐλπίδα παρακμῆς ὑποφαίνει , οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς ἂν γένοιτο . Καὶ ἄλλο δέ τι διδάσκει περὶ ἑαυτὸν γεγονὸς ὁ Δαυὶδ λέγων · ὡσεὶ φορτίον βαρὺ ἐβαρύνθησαν ἐπ’ ἐμέ · ἐβάρει γὰρ αὐτοῦ τὴν συνείδησιν τὰ τετολμημένα αὐτῷ ὡς μὴ δύνασθαι βαστάζειν αὐτὰ δι’ εὐγένειαν καὶ εὐγνωμοσύνην ψυχῆς . ὁ μὲν γὰρ ἀτεράμνων καὶ ἀπόσκληρος κατὰ τὴν σκληρότητα ἑαυτοῦ καὶ ἀμετανόητον καρδίαν θησαυρίζει ἑαυτῷ ὀργὴν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς , ἐπισπώμενος ἁμαρτίαν ἐφ’ ἁμαρτίας , αὔξων τὰ ἑαυτοῦ κακά · ὅταν γὰρ ἔλθῃ ἁμαρτωλὸς εἰς βάθος κακῶν , καταφρονεῖ , ὁ δὲ εὐγνώμων , εἰ καὶ ἅπαξ ποτὲ ὀλισθήσειε κατά τινα τοῦ διαβόλου συναρπαγήν , δεινῶς βαρεῖται τὴν συνείδησιν ὡς μὴ δύνασθαι σιγᾶν μηδὲ κρύπτειν τὸ ἑαυτοῦ κακόν . Ἐκ περισσεύματος γοῦν καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ · ὅθεν μὴ φέρων σιωπᾶν ἐξέφηνε τὰ συνέχοντα αὐτὸν λέγων · ὡσεὶ φορτίον βαρὺ ἐβαρύνθησαν ἐπ’ ἐμέ , δῆλον δέ , ὅτι αἱ ἀνομίαι μου , καὶ πάλιν · προσώζεσαν i.m . οἱ μώλωπές μου ἀπὸ προσώπου τῆς ἀφροσύνης μου . ἀφροσύνην δὲ ὀνομάζει τὴν ἄφρονα πρᾶξιν ἐξ ἀφροσύνης γενομένην · πᾶν γὰρ ἁμάρτημα κατὰ ἀφροσύνην γίνεται , ἀρετὴ δὲ οὖσα ἡ φρόνησις πάντα τὰ καθ’ ἑαυτὴν πραττόμενα ἐπαίνου καὶ ἀρετῆς ἄξια ἀποφαίνει . ἀλλὰ καὶ ὑγείας ἐστὶ τῇ ψυχῇ ποιητικὰ τὰ κατὰ φρόνησιν γινόμενα , ἡ δὲ ἀφροσύνη τραύματα καὶ μώλωπας ἀπεργάζεται . οἱ μὲν οὖν ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασιν ἐπιμένοντες , χαίροντες ἐπ’ αὐτοῖς καὶ ἐνηδόμενοι , χοίροις ἐοίκασιν ἐγκυλιομένοις βορβόρῳ · ὁ δὲ εἰς ἅπαξ ὀλισθήσας , ἔπειτα ἀναλαβὼν ἑαυτὸν καὶ τὴν μιαρὰν ἐκείνην πρᾶξιν ὡς δυσώδη καὶ ἀκάθαρτον βδελύσσεται . τοιοῦτόν τι πεπονθὼς ὁ Δαυὶδ ὑπὸ συναισθήσεως ὑγιοῦς ὁμολογεῖ λέγων · προσώζεσαν καὶ ἐσάπησαν οἱ μώλωπές μου ἀπὸ προσώπου τῆς ἀφροσύνης μου . Ἐπεὶ τοίνυν ὑπερήρθησαν αἱ ἀνομίαι μου πληθυνθεῖσαι καὶ τῆς κεφαλῆς ἀνώτεραι γενόμεναι ἐβαρύνθησαν ἐπ’ ἐμὲ καὶ προσώζεσαν καὶ ἐσάπησαν , τούτου χάριν ἰατρεύων ἐμαυτὸν ἐταλαιπώρησα καὶ κατεκάμφθην ἕως τέλους · καὶ οὐδὲ πρὸς μίαν ἡμέραν , οὐδὲ πρὸς βραχεῖαν ὥραν , ἀλλὰ πᾶσαν ἡμέραν σκυθρωπάζων ἐπορευόμην ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον σκυθρωπὸς περιεπάτουν · οὐκ ἀδιαφορῶν ἐπὶ τῶν πεπραγμένων μοι , οὐδ’ οἷα βασιλεὺς ἐπαιρόμενος διὰ τὸ μηδενὶ κριτῇ ὑποκεῖσθαι · διὰ δὲ τὸν σὸν φόβον καὶ τὴν σὴν ἐμβρίμησιν , ὅλην τὴν ἡμέραν σκυθρωπάζων ἐπορευόμην .
Lemmas: ὅτι2 ὁ ἀνομία ἐγώ ὑπεραίρω ὁ κεφαλή ἐγώ , ὡσεί φορτίον βαρύς βαρύνω ἐπί ἐγώ . προσόζλυμι καί σήπω ὁ μώλωψ ἐγώ ἀπό πρόσωπον ὁ ἀφροσύνη ἐγώ · ταλαιπωρέω καί κατακάμπτω ἠώς τέλος σφόδρα , ὅλος ὁ ἡμέρα σκυθρωπάζω πορεύω . ἐπεί ὅδε ἐγώ , φημί , πράσσω , διά οὗτος ταλαιπωρέω καί κατακάμπτω ἠώς τέλος καί ὅλος ὁ ἡμέρα σκυθρωπάζω πορεύω . διά οὗτος δέ παρίστημι , ὁ πάσχω , καί ὅπως ἑαυτοῦ τιμωρέω , οὖον εἷς ἑαυτοῦ κατηγορέω ἁμαρτία , ἀλλά ἀθρόος πολύς καί τοσοῦτος ὡς μηδέ ἔνδον κρύπτω ἐν ὁ ἑαυτοῦ Ψυχή μηδέ εἴδομαι ὁ σῶμα λανθάνω , ἀλλά ὑπερβαίνω αὐτός ὥστε καί πᾶς αὐτός γνωρίζω . αὐτός γοῦν εἰμί κατήγορος ἑαυτοῦ ἐν πρωτολογία καί παρά ὁ πᾶς , ὡς εἄν πληρόω ἐπί αὐτός · δίκαιος ἑαυτοῦ κατήγορος , φθάνω πᾶς ἄνθρωπος κατήγορος . αὐτός μέν ἑαυτοῦ κατακρίνω , πᾶς δέ ἐχθρός ἀποφράσσω στόμα , μή ἔχω ἕτερος τίς κατά αὐτός λέγω . διδάσκω δέ ἐγώ ὁ λόγος μή κρύπτω ὁ ἑαυτοῦ κακός μηδέ ὥσπερ τις μελανία καί σῆψις κατά βάθος ὁ Ψυχή συνόχωκα ὁ ἁμάρτημα , ὁ συνείδησις καυτηριάζω . ὥσπερ ἐπί ὁ πυρετός εἴδομαι μέν καί κατά βάθος χώρα ὁ πυρετός μείζων ὁ νόσος ἐργάζομαι , προκόπτω δέ εἰς ἐμφανής ἐλπίς παρακμή ὑποφαίνω , οὗτος καί ἐπί ὁ Ψυχή εἄν γίγνομαι . καί ἄλλος δέ τίς διδάσκω περί ἑαυτοῦ γίγνομαι ὁ Δαυίδ λέγω · ὡσεί φορτίον βαρύς βαρύνω ἐπί ἐγώ · βαρέω γάρ αὐτός ὁ συνείδησις ὁ τολμάω αὐτός ὡς μή δύναμαι βαστάζω αὐτός διά εὐγένεια καί εὐγνωμοσύνη Ψυχή . ὁ μέν γάρ ἀτέραμνος καί ἀπόσκληρος κατά ὁ σκληρότης ἑαυτοῦ καί ἀμετανόητος Καρδία θησαυρίζω ἑαυτοῦ ὀργή ἐν ἡμέρα ὀργή , ἐπισπάω ἁμαρτία ἐπί ἁμαρτία , αὐξάνω ὁ ἑαυτοῦ κακός · ὅταν γάρ ἔρχομαι ἁμαρτωλός εἰς βάθος κακός , καταφρονέω , ὁ δέ εὐγνώμων , εἰμί καί ἅπαξ ποτέ ὀλισθάνω κατά τις ὁ διάβολος συναρπαγή , δεινῶς βαρέω ὁ συνείδησις ὡς μή δύναμαι σιγάω μηδέ κρύπτω ὁ ἑαυτοῦ κακός . ἐκ περίσσευμα γοῦν Καρδία ὁ στόμα λαλέω · ὅθεν μή φέρω σιωπάω ἐκφαίνω ὁ συνόχωκα αὐτός λέγω · ὡσεί φορτίον βαρύς βαρύνω ἐπί ἐγώ , δῆλος δέ , ὅτι ὁ ἀνομία ἐγώ , καί πάλιν · προσόζλυμι i.m . ὁ μώλωψ ἐγώ ἀπό πρόσωπον ὁ ἀφροσύνη ἐγώ . ἀφροσύνη δέ ὀνομάζω ὁ ἄφρων πρᾶξις ἐκ ἀφροσύνη γίγνομαι · πᾶς γάρ ἁμάρτημα κατά ἀφροσύνη γίγνομαι , ἀρετή δέ εἰμί ὁ φρόνησις πᾶς ὁ κατά ἑαυτοῦ πράσσω ἔπαινος καί ἀρετή ἄξιος ἀποφαίνω . ἀλλά καί ὑγεία εἰμί ὁ Ψυχή ποιητικός ὁ κατά φρόνησις γίγνομαι , ὁ δέ ἀφροσύνη τραῦμα καί μώλωψ ἀπεργάζομαι . ὁ μέν οὖν ἐπί ὁ ἁμάρτημα ἐπιμένω , χαίρω ἐπί αὐτός καί ἐνήδομαι , χοῖρος ἔοικα ἐγκυλίω βόρβορος · ὁ δέ εἰς ἅπαξ ὀλισθάνω , ἔπειτα ἀναλαμβάνω ἑαυτοῦ καί ὁ μιαρός ἐκεῖνος πρᾶξις ὡς δυσώδης καί ἀκάθαρτος βδελύσσομαι . τοιοῦτος τίς πάσχω ὁ Δαυίδ ὑπό συναίσθησις ὑγιής ὁμολογέω λέγω · προσόζλυμι καί σήπω ὁ μώλωψ ἐγώ ἀπό πρόσωπον ὁ ἀφροσύνη ἐγώ . ἐπεί τοίνυν ὑπεραίρω ὁ ἀνομία ἐγώ πληθύνω καί ὁ κεφαλή ἀνώτερος γίγνομαι βαρύνω ἐπί ἐγώ καί προσόζλυμι καί σήπω , οὗτος χάρις ἰατρεύω ἐμαυτοῦ ταλαιπωρέω καί κατακάμπτω ἠώς τέλος · καί οὐδέ πρός εἷς ἡμέρα , οὐδέ πρός βραχύς ὥρα , ἀλλά πᾶς ἡμέρα σκυθρωπάζω πορεύω ἢ κατά ὁ Σύμμαχος σκυθρωπός περιπατέω · οὐ ἀδιαφορέω ἐπί ὁ πράσσω ἐγώ , οὐδέ οἷος βασιλεύς ἐπαίρω διά ὁ μηδείς κριτής ὑπόκειμαι · διά δέ ὁ σός φόβος καί ὁ σός ἐμβρίμησις , ὅλος ὁ ἡμέρα σκυθρωπάζω πορεύω .