eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_54.1
Εἰς τὸ τέλος , ἐν ὕμνοις · συνέσεως τῷ Δαυίδ . Ἐνώτισαι , ὁ θεός , τὴν προσευχήν μου καὶ μὴ ὑπερίδῃς τὴν δέησίν μου . πρόσχες μοι καὶ εἰσάκουσόν μου · ἐλυπήθην ἐν τῇ ἀδολεσχίᾳ μου καὶ ἐταράχθην ἀπὸ φωνῆς ἐχθροῦ καὶ ἀπὸ θλίψεως ἁμαρτωλοῦ , ὅτι ἐξέκλιναν ἐπ’ ἐμὲ ἀνομίαν καὶ ἐν ὀργῇ ἐνεκότουν μοι . Ὡς μὲν πρὸς τὴν ἱστορίαν δόξειεν ἂν καὶ τὰ προκείμενα εἰρῆσθαι τῷ Δαυίδ , καθ’ οὓς ἀπεδίδρασκε χρόνους φεύγων ἀπὸ προσώπου Σαοὺλ ἐν ταῖς ἐρήμοις τὰς διατρι­βὰς ποιούμενος · λέγει δ’ οὖν ἑξῆς προϊών · ἰδοὺ ἐμάκρυνα φυγαδεύων καὶ ηὐλίσθην ἐν τῇ ἐρήμῳ . Καὶ ἐπειδὴ μέχρι θανάτου ἐπεβούλευεν αὐτῷ Σαοὺλ καὶ οἱ συμπράττοντες αὐτῷ , εἶπεν ἂν ἐξ οἰκείου προσώπου καὶ τό · ἐλυπήθην ἐν τῇ ἀδολεσχίᾳ μου , καὶ ἐταράχθην ἀπὸ φωνῆς ἐχθροῦ καὶ ἀπὸ θλίψεως ἁμαρτωλοῦ , ὅτι ἐξέκλιναν ἐπ’ ἐμὲ ἀνομίαν , καὶ ἐν ὀργῇ ἐνεκότουν μοι . Ταῦτα μὲν οὖν ἁρμόσαι τῷ τοῦ Δαυὶδ προσώπῳ οὐ δυσχερές · οὐ μὴν καὶ τὰ ἑξῆς , ἐν οἷς ἐπιλέγει · ὅτι ἴδον ἀνομίαν καὶ ἀντιλογίαν ἐν τῇ πόλει · ἡμέρας καὶ νυκτὸς κυκλώσει αὐτὴν ἐπὶ τὰ τείχη αὐτῆς , καὶ ἀνομία καὶ κόπος ἐν μέσῳ αὐτῆς , καὶ οὐκ ἐξέλιπεν ἐκ τῶν πλατειῶν αὐτῆς τόκος καὶ δόλος . ὅτι εἰ ἐχθρὸς ὠνείδισέν με , ὑπήνεγκα ἄν , καὶ εἰ ὁ μισῶν με ἐπ’ ἐμὲ ἐμεγαλορρημόνησεν , ἐκρύβην ἂν ἀπ’ αὐτοῦ . σὺ δέ , ἄνθρωπε ἰσόψυχε , ἡγεμών μου καὶ γνωστέ μου , ὃς ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐλίπανάς μοι ἐδέσματα , ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ θεοῦ ἐπορεύθημεν ἐν ὁμονοίᾳ . Ποίαν γὰρ πόλιν βούλεται σημαίνειν , ἐφ’ ἧς ταῦτα τεθέαται , ἅ φησιν ἑωρακέναι , οὐκ ἂν ἔχοι τις ἀπὸ τῆς ἱστορίας εἰπεῖν . τίς δὲ οὗτος ἦν , ᾧ προσεφώνει λέγων · σὺ δέ , ἄνθρωπε ἰσόψυχε , ἡγεμών μου καὶ γνωστέ μου , ὃς ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐγλύκανάς μοι ἐδέσματα ; Εἰ μὲν γὰρ ὑπ’ ἐχθροῦ ταῦτ’ ἔπασχον , φησίν , ἢ εἰ μῖσος ὁμολογῶν τις ἔχειν πρὸς μὲ ταῦτ’ ἐποίει , οὐδὲν ἦν θαυμαστόν , νυνὶ δὲ οὔτε μισῶν οὔτε ἐχθρός , συνήθης δὲ ὢν καὶ φίλος ἰσόψυχός τε καὶ ἡγεμὼν ὑπ’ ἐμοῦ καθεσταμένος κοινῆς τε τραπέζης ἀξίωμα ἔχων ἴσον μιᾶς τε καὶ τῆς αὐτῆς ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ θεοῦ εἰσόδου μοι καὶ εὐχῆς κεκοινωνηκὼς τοιαῦτα εἰς ἐμὲ τετόλμηκας ; ταῦτα δὲ τὸν Δαυὶδ λέγειν ἐξ οἰκείου προσώπου οὐκ οἶδ’ εἴ τινα ἔχοι λόγον · οὔτε γὰρ Σαοὺλ ἰσόψυχος αὐτοῦ φίλος ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον ὁμότροπος Σ ἦν · ποία γὰρ ὁμοιοτροπία γένοιτ’ ἂν ἐν τοῖς ἑκατέρων βίοις πάμπολυ διαλλάττουσιν ; ἀλλ’ οὐδὲ ἰσόψυχος πώποτε γέγονεν τῷ Δαυὶδ ὁ Σαούλ , οὐδὲ ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ θεοῦ ἱστοροῦνται πώποτε πεπορευμένοι ἐν ὁμονοίᾳ . προφανῶς δ’ ἐχθρὸς ὁ Σαοὺλ τοῦ Δαυὶδ πάντοτε φαίνεται γεγονώς · ἔφευγε δ’ οὖν αὐτὸν εἰκότως καὶ ἐκρύπτετο ὡς φανερὸν ἐχθρὸν φυλαττόμενος . Ἀλλ’ οὐδὲ τὰ περὶ τῆς εἰρημένης πόλεως ἐφαρμόσαι ἄν τις τῇ κατὰ τὸν Δαυὶδ ἱστορίᾳ · ἐν ποίᾳ γὰρ ἴδεν πόλει , ἥν φησιν ἀνομίαν καὶ ἀντιλογίαν , οὐ μόνον ἡμέρας , ἀλλὰ καὶ νυκτός , κόπον τε καὶ πόνον ἀδικίαν τε καὶ τόκον ἐκ τῶν πλατειῶν αὐτῆς μὴ ἐκλείποντα ; ἡ μὲν γὰρ πόλις τοῦ Σαοὺλ ἐλέγετο εἶναι ἡ Ῥαμά , τὸ δ’ οἰκητήριον αὐτοῦ ἡ Γαβεέ οὔπω τῆς Ἱερουσαλὴμ ὑπὸ τῷ Ἰσραὴλ γενομένης ἀλλ’ ἔτι ἀλλοφύλων οὔσης . Τὸ δ’ ἐπαρᾶσθαι δοκεῖν τὸν Δαυὶδ καὶ λέγειν · ἐλθέτω θάνατος ἐπ’ αὐτούς , καὶ καταβήτωσαν εἰς ᾅδου ζῶντες , ποίαν ἔχοι ἂν συμφωνίαν πρὸς τὸ σεμνολόγημα τῆς ὑμνουμένης αὐτοῦ ἀρετῆς , ἐφ’ ᾗ λέγων ἀναγέγραπται · εἰ ἀνταπέδωκα τοῖς ἀνταποδιδοῦσί μοι κακά , ἀποπέσοιν ἄρα ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν μου κενός ; Τὸ γὰρ τοιαύτας ἀρὰς κατεύχεσθαι τῶν ἐχθρῶν , οὐκ ἂν εἴη τοῦ ἀνεξικάκου Δαυίδ , ὃς πάντοτε τιμῶν καὶ σέβας ἔχων τοῦ Σαούλ , ὡς μηδὲ τολμᾶν ἐπιβάλλειν αὐτῷ χεῖρας , ὅτε καί ποτε ὑποχείριον αὐτὸν εἴληφεν , ἐξ αὐτῆς δείκνυται τῆς ἱστορίας . Καὶ προϊὼν δὲ ἐπιλέγει · ἡπαλύνθησαν οἱ λόγοι αὐτοῦ ὑπὲρ ἔλαιον , καὶ αὐτοί εἰσι βολίδες · τίνα οὖν ἄν τις ἔχοι δεῖξαι τὸν ταῦτα τῷ Δαυὶδ πεποιηκότα ; Ἐξ ὧν ἁπάντων ἡγοῦμαι μὴ χώραν ἔχειν ἀναφέρεσθαι τὰ προκείμενα ἐπὶ τὸ τοῦ Δαυὶδ πρόσωπον . προφητικῇ δὲ οἶμαι δυνάμει λελέχθαι αὐτὰ καὶ ἐπὶ μόνον τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν συνίστασθαι πεπληρωμένα , ὅτε κατὰ τὸ αὐτὸ συναχθέντες οἱ τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους ἄρχοντες ἐπὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ συνέδριον ἐποιή­σαντο καὶ σκέψιν , ὅπως αὐτὸν ἀπολέσωσιν · ἐν ᾧ οἱ μὲν θάνατον αὐτοῦ κατεψηφίζοντο , ἕτεροι δὲ ἀντέλεγον ὡς ὁ Νικόδημος λέγων · μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κατακρίνει τὸν ἄνθρωπον , εἰ μή τι ἀκούσῃ παρ’ αὐτοῦ ; ταῦτ’ οὖν προφητικῶς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀποθεσπίζει διὰ τῶν προκειμένων λέγον · ὅτι ἴδον ἀνομίαν καὶ ἀντιλογίαν ἐν τῇ πόλει ἡμέρας καὶ νυκτός . Σαφῶς δὲ καὶ ἡ τοῦ εὐαγγελίου γραφὴ μαρτυρεῖ τῇ προφητείᾳ ἐπὶ τὸν προδότην Ἰούδαν ἐκλαβοῦσα τό · εἰ ὁ ἐχθρὸς ὠνείδισέν με , ὑπήνεγκα ἄν , καὶ εἰ ὁ μισῶν με ἐπ’ ἐμὲ ἐμεγαλορρημόνησεν , ἐκρύβην ἂν ἀπ’ αὐτοῦ . σὺ δέ , ἄνθρωπε ἰσόψυχε , ἡγεμών μου καὶ γνωστέ μου , ὃς ἐπὶ τὸ αὐτό ἐγλύκανάς μοι ἐδέσματα , ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ θεοῦ ἐπορεύθημεν ἐν ὁμονοίᾳ . Ἐπεὶ τοίνυν καὶ ἡ σύμφρασις τῶν λόγων οὐκ ἄλλως πεπληρῶσθαι ἀποδείκνυται ἢ διὰ τῶν εἰς τὸν σωτῆρα πεπραγμένων ἥ τε μαρτυρία τῆς εὐαγγελικῆς παραθέσεως ἐπὶ τὸν προδότην ἀναφέρει τὸ προλεχθὲν μέρος τοῦ ἀναγνώσματος , ἀκόλουθον ἂν εἴη καὶ ἡμᾶς ἐπὶ τὸν καιρὸν τοῦ σωτηρίου πάθους τὴν παροῦσαν ἐκλαβεῖν προφη­τείαν δεῖξαί τε ἕκαστα τῶν ἐν ταύτῃ φερομένων ἐν καιρῷ τῆς κατὰ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐπιβουλῆς τέλους τετυχηκότα . Τὰ μὲν οὖν τῆς προγραφῆς καὶ νῦν ἡμᾶς ἐπὶ σύνεσιν διεγείρει τῶν ἐμφερο­μένων , καὶ εἰς τὸ τέλος δὲ παραπέμπει διὰ τὸ ἐπὶ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος δι’ ἔργων αὐτὰ πεπληρῶσθαι · εἴρηται δὲ καὶ ἐν ὕμνοις ἢ κατὰ τὸν Ἀκύλαν ἐν ψαλμοῖς ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον διὰ ψαλτηρίων , ἐπειδὴ τὸ τέλος τοῦ πάθους τοῦ σωτηρίου ὕμνων καὶ ψαλτηρίων καὶ ᾠδῶν μετεῖχεν τῆς τε ἀναστάσεως αὐτοῦ ἕνεκα καὶ τῆς σωτηρίας τῶν δι’ αὐτῆς λελυτρωμένων . Καὶ τοιαῦτα μὲν τὰ τῆς προγραφῆς , τὰ δὲ τῆς προφητείας παρακαλεῖ τὸν θεὸν ἐνωτίσασθαι τὴν προσευχὴν τοῦ λέγοντος καὶ τοῦτ’ αὐτῷ πρῶτον παρασχεῖν , εἶτα δεύτερον γνῶναι τὴν διὰ τῆς προσευχῆς ἀναπεμπομένην δέησιν καὶ ἱκετηρίαν μὴ ὑπεριδεῖν τε αὐτήν , καὶ τρίτον τὴν κατάστασιν θεάσασθαι τοῦ τὴν προσευχὴν ἀναπέμποντος καὶ οὕτως αὐτὸν καταξιῶσαι τῆς ἑαυτοῦ ἀκοῆς · διὸ ἐπιλέγει · πρόσχες μοι καὶ εἰσάκουσόν μου · ὥσπερ γὰρ δυσωπεῖ τὸν θεὸν ἑαυτὸν δεικνὺς ὁ τὴν προσευχὴν ἀναπέμπων καὶ λέγων τῷ θεῷ · πρόσχες μοι · τὴν δὲ ἑαυτοῦ κατάστασιν παρίστησι καὶ ἑξῆς λέγων · ἐλυπήθην ἐν τῇ ἀδολεσχίᾳ μου καὶ ἐταράχθην ἀπὸ φωνῆς ἐχθροῦ καὶ ἀπὸ θλίψεως ἁμαρτωλοῦ · τὴν γὰρ λύπην ἑαυτοῦ δείκνυσι τῷ θεῷ καὶ τὴν ταραχὴν καὶ ἥν φησιν ἀδολεσχίαν καὶ ὡς ἄξια τῆς αὐτοῦ θεωρίας · διὸ τούτοις , φησίν , πρόσχες , ὅπως ἐλυπήθην , ὅπως ἐταράχθην , ὅπως ἀδολεσχίας πεπλήρωμαι , ἀποδεξάμενός τε ταῦτα ἐπάκουσόν μου . λέγει δὲ ταῦτα πνεύματι θείῳ ὁ προφήτης τὰ κατὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ μέλλοντα ὑπὸ Ἰουδαίων τολμᾶσθαι ὡς ἤδη παρόντα βλέπων · ἐφ’ οἷς συγχεόμενος καὶ ταραττόμενος λύπης τε πληρούμενος καὶ ἀμηχανίας , ἣν ἀδολεσχίαν ὠνόμασε , διετέλει . ἐλυπεῖτο γοῦν καὶ ἐταράττετο καὶ ἠδολέσχει ἀμηχανῶν καὶ ἀπορῶν ἐπὶ τοῖς τολμωμένοις , ἃ μικρὸν ὕστερον διέξεισι φάσκων · εἶδον ἀνομίαν καὶ ἀντιλογίαν ἐν τῇ πόλει · ἡμέρας καὶ νυκτὸς κυκλώσει αὐτήν . Καὶ τὰ τούτοις ἀκόλουθα , ἅπερ ὕστερόν ποτε δι’ ἔργων κεχωρηκότα , προλαβὼν τῷ πνεύματι τῷ ἁγίῳ ὁ προφήτης ἐλυπεῖτο καὶ ἐταράττετο καὶ ἠδολέσχει ἀθυμίας ἐμπιπλάμενος ἐπὶ τοῖς τὰ τοιαῦτα τολμῶσιν · διὸ καὶ τὸν θεὸν ἐπόπτην τῆς ἑαυτοῦ καταστάσεως γενέσθαι παρακαλεῖ λέγων · ἐνώτισαι , ὁ θεός , τὴν προσευχήν μου καὶ μὴ ὑπερίδῃς τὴν δέησίν μου · πρόσχες μοι καὶ εἰσάκουσόν μου . Ἐν τοιαύτῃ δὲ γεγονὼς καταστάσει ἠξίου λέγων ἑξῆς · καταπόντισον , κύριε , καὶ καταδίελε τὰς γλώσσας αὐτῶν · δι’ ὧν ἱκέτευεν τὴν συμφωνίαν αὐτῶν τὴν κατὰ τοῦ σωτῆρος διασκεδασθῆναι τήν τε μεγαλαυχίαν αὐτῶν καὶ τὸ τῆς ἀλαζονείας ἔπαρμα ταπεινωθῆναι πρὸς τὸ μὴ ἐπιτρίβεσθαι καὶ αὔξειν αὐτῶν τὰ κακά . εὔλογα τοίνυν αἰτῶν διὰ τῆς δεήσεως ἠξίου μὴ ὑπεροραθῆναι . ἀλλὰ καὶ λύπης ἐπληροῦτο καὶ ταραχῆς καὶ ἀδολεσχίας φάσκων · ἀπὸ φωνῆς ἐχθροῦ καὶ ἀπὸ θλίψεως ἁμαρτωλοῦ , ἐχθροῦ δηλαδὴ καὶ ἁμαρτωλοῦ λαοῦ · θλίψιν γὰρ παρεῖχον τῷ πνεύματι τῷ προφητικῷ οἱ τὰ τοιαῦτα τολμῶντες . εἶτ’ ἐπιλέγει ἑξῆς · ὅτι ἐξέκλιναν ἐπ’ ἐμὲ ἀνομίαν καὶ ἐν ὀργῇ ἐνεκότουν μοι , ἰδιοποιούμενον τὰ κατὰ τοῦ σωτῆρος τετολμημένα · καὶ ἐκ προσώπου δὲ τοῦ σωτῆρος δύναται λέγεσθαι τά τε ἄλλα καὶ τό · ὅτι ἐξέκλιναν ἐπ’ ἐμὲ ἀνομίαν καὶ ἐν ὀργῇ ἐνεκότουν μοι , ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον · ὅτι ἐπέρριψαν κατ’ ἐμοῦ ἀσέβειαν καὶ μετ’ ὀργῆς ἠναντιώθησάν μοι .
Lemmas: εἰς ὁ τέλος , ἐν ὕμνος · σύνεσις ὁ Δαυίδ . ἐνωτίζομαι , ὁ θεός , ὁ προσευχή ἐγώ καί μή ὑπεροράω ὁ δέησις ἐγώ . προέχω ἐγώ καί εἰσακούω ἐγώ · λυπέω ἐν ὁ ἀδολεσχία ἐγώ καί ταράσσω ἀπό φωνή ἐχθρός καί ἀπό θλῖψις ἁμαρτωλός , ὅτι ἐκκλίνω ἐπί ἐγώ ἀνομία καί ἐν ὀργή ἐγκοτέω ἐγώ . ὡς μέν πρός ὁ ἱστορία δοκέω εἄν καί ὁ πρόκειμαι εἴρω ὁ Δαυίδ , κατά ὅς ἀποδιδράσκω χρόνος φεύγω ἀπό πρόσωπον Σαῦλος ἐν ὁ ἐρῆμος ὁ διατριβή ποιέω · λέγω δέ οὖν ἑξῆς πρόειμι · ἰδού μακρύνω φυγαδεύω καί αὐλίζομαι ἐν ὁ ἐρῆμος . καί ἐπεί μέχρι θάνατος ἐπιβουλεύω αὐτός Σαῦλος καί ὁ συμπράσσω αὐτός , εἶπον εἄν ἐκ οἰκεῖος πρόσωπον καί ὁ · λυπέω ἐν ὁ ἀδολεσχία ἐγώ , καί ταράσσω ἀπό φωνή ἐχθρός καί ἀπό θλῖψις ἁμαρτωλός , ὅτι ἐκκλίνω ἐπί ἐγώ ἀνομία , καί ἐν ὀργή ἐγκοτέω ἐγώ . οὗτος μέν οὖν ἁρμόζω ὁ ὁ Δαυίδ πρόσωπον οὖον δυσχερής · οὖον μήv καί ὁ ἑξῆς , ἐν ὅς ἐπιλέγω · ὅτι ὁράω ἀνομία καί ἀντιλογία ἐν ὁ πόλις · ἡμέρα καί νύξ κυκλόω αὐτός ἐπί ὁ τεῖχος αὐτός , καί ἀνομία καί κόπος ἐν μέσος αὐτός , καί οὐ ἐκλείπω ἐκ ὁ πλατύς αὐτός τόκος καί δόλος . ὅτι εἰμί ἐχθρός ὀνειδίζω ἐγώ , ὑποφέρω ἄν , καί εἰμί ὁ μισέω ἐγώ ἐπί ἐγώ μεγαλορρημονέω , ἐκρύβην εἄν ἀπό αὐτός . σύ δέ , ἄνθρωπος ἰσόψυχος , ἡγεμών ἐγώ καί γνωστός ἐγώ , ὅς ἐπί ὁ αὐτός ἐλίπανάς ἐγώ ἔδεσμα , ἐν ὁ οἶκος ὁ θεός πορεύω ἐν ὁμόνοια . Ποίας γάρ πόλις βούλομαι σημαίνω , ἐπί ὅς οὗτος θεάομαι , ὅς φημί ὁράω , οὐ εἄν ἔχω τις ἀπό ὁ ἱστορία εἶπον . τίς δέ οὗτος εἰμί , ὅς προσφωνέω λέγω · σύ δέ , ἄνθρωπος ἰσόψυχος , ἡγεμών ἐγώ καί γνωστός ἐγώ , ὅς ἐπί ὁ αὐτός γλυκάνω ἐγώ ἔδεσμα ; εἰμί μέν γάρ ὑπό ἐχθρός αὐτός πάσχω , φημί , ἢ εἰμί μῖσος ὁμολογέω τις ἔχω πρός ἐγώ αὐτός ποιέω , οὐδείς εἰμί θαυμαστός , νυνί δέ οὔτε μισέω οὔτε ἐχθρός , συνήθης δέ εἰμί καί φίλος ἰσόψυχος τε καί ἡγεμών ὑπό ἐγώ καθίστημι κοινός τε τράπεζα ἀξίωμα ἔχω ἴσος εἷς τε καί ὁ αὐτός ἐν ὁ οἶκος ὁ θεός εἴσοδος ἐγώ καί εὐχή κοινωνέω τοιοῦτος εἰς ἐγώ τολμάω ; οὗτος δέ ὁ Δαυίδ λέγω ἐκ οἰκεῖος πρόσωπον οὐ οἶδα εἰμί τις ἔχω λόγος · οὔτε γάρ Σαῦλος ἰσόψυχος αὐτός φίλος ἢ κατά ὁ Σύμμαχος ὁμότροπος Σ εἰμί · ποῖος γάρ ὁμοιοτροπία γίγνομαι εἄν ἐν ὁ ἑκάτερος βίος παμπολύς διαλλάσσω ; ἀλλά οὐδέ ἰσόψυχος πώποτε γίγνομαι ὁ Δαυίδ ὁ Σαῦλος , οὐδέ ἐν ὁ οἶκος ὁ θεός ἱστορέω πώποτε πορεύω ἐν ὁμόνοια . προφανῶς δέ ἐχθρός ὁ Σαῦλος ὁ Δαυίδ πάντοτε φαίνω γίγνομαι · φεύγω δέ οὖν αὐτός εἰκότως καί κρύπτω ὡς φανερός ἐχθρός φυλάσσω . ἀλλά οὐδέ ὁ περί ὁ εἴρω πόλις ἐφαρμόζω ἄν τις ὁ κατά ὁ Δαυίδ ἱστορία · ἐν ποῖος γάρ ὁράω πόλις , ὅς φημί ἀνομία καί ἀντιλογία , οὖον μόνος ἡμέρα , ἀλλά καί νύξ , κόπος τε καί πόνος ἀδικία τε καί τόκος ἐκ ὁ πλατύς αὐτός μή ἐκλείπω ; ὁ μέν γάρ πόλις ὁ Σαῦλος λέγω εἰμί ὁ Ῥαμά , ὁ δέ οἰκητήριον αὐτός ὁ Γαβεέ οὔπω ὁ Ἱεροσόλυμα ὑπό ὁ Ἰσραήλ γίγνομαι ἀλλά ἔτι ἀλλόφυλος εἰμί . ὁ δέ ἐπαράομαι δοκέω ὁ Δαυίδ καί λέγω · ἔρχομαι θάνατος ἐπί αὐτός , καί κταβηάω εἰς ᾍδης ζῶ , ποῖος ἔχω εἄν συμφωνία πρός ὁ σεμνολόγημα ὁ ὑμνέω αὐτός ἀρετή , ἐπί ὅς λέγω ἀναγράφω · εἰμί ἀνταποδίδωμι ὁ ἀνταποδίδωμι ἐγώ κακός , ἀποπίπτω ἄρα ἀπό ὁ ἐχθρός ἐγώ κενός ; ὁ γάρ τοιοῦτος ἀρά κατεύχομαι ὁ ἐχθρός , οὐ εἄν εἰμί ὁ ἀνεξικακέω Δαυίδ , ὅς πάντοτε τιμή καί σέβας ἔχω ὁ Σαῦλος , ὡς μηδέ τολμάω ἐπιβάλλω αὐτός χείρ , ὅτε καί ποτός ὑποχείριος αὐτός λαμβάνω , ἐκ αὐτός δείκνυμι ὁ ἱστορία . καί προέρχομαι δέ ἐπιλέγω · ἁπαλύνω ὁ λόγος αὐτός ὑπέρ ἔλαιον , καί αὐτός εἰμί βολίς · τίς οὖν ἄν τις ἔχω δείκνυμι ὁ οὗτος ὁ Δαυίδ ποιέω ; ἐς ὅς ἅπας ἡγέομαι μή χώρα ἔχω ἀναφέρω ὁ πρόκειμαι ἐπί ὁ ὁ Δαυίδ πρόσωπον . προφητικός δέ οἴομαι δύναμις λέγω αὐτός καί ἐπί μόνος ὁ σωτήρ καί κύριος ἐγώ συνίστημι πληρόω , ὅτε κατά ὁ αὐτός συνάγω ὁ ὁ Ἰουδαῖος ἔθνος ἄρχω ἐπί ὁ Ἱεροσόλυμα συνέδριον ποιέω καί σκέψις , ὅπως αὐτός ἀπόλλυμι · ἐν ὅς ὁ μέν θάνατος αὐτός καταψηφίζομαι , ἕτερος δέ ἀντιλέγω ὡς ὁ Νικόδημος λέγω · μή ὁ νόμος ἐγώ κατακρίνω ὁ ἄνθρωπος , εἰμί μή τίς ἀκούω παρά αὐτός ; αὐτός οὖν προφητικός ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ἀποθεσπίζω διά ὁ πρόκειμαι λέγω · ὅτι ὁράω ἀνομία καί ἀντιλογία ἐν ὁ πόλις ἡμέρα καί νύξ . σαφῶς δέ καί ὁ ὁ εὐαγγέλιον γραφή μαρτυρέω ὁ προφητεία ἐπί ὁ προδότης Ἰούδας ἐκλαμβάνω ὁ · εἰμί ὁ ἐχθρός ὀνειδίζω ἐγώ , ὑποφέρω ἄν , καί εἰμί ὁ μισέω ἐγώ ἐπί ἐγώ μεγαλορρημονέω , ἐκρύβην εἄν ἀπό αὐτός . σύ δέ , ἄνθρωπος ἰσόψυχος , ἡγεμών ἐγώ καί γνωστός ἐγώ , ὅς ἐπί ὁ αὐτός γλυκάνω ἐγώ ἔδεσμα , ἐν ὁ οἶκος ὁ θεός πορεύω ἐν ὁμόνοια . ἐπεί τοίνυν καί ὁ σύμφρασις ὁ λόγος οὐ ἄλλως πληρόω ἀποδείκνυμι ἢ διά ὁ εἰς ὁ σωτήρ πράσσω ὅς τε μαρτυρία ὁ εὐαγγελικός παράθεσις ἐπί ὁ προδότης ἀναφέρω ὁ προλέγω μέρος ὁ ἀνάγνωσμα , ἀκόλουθος εἄν εἰμί καί ἐγώ ἐπί ὁ καιρός ὁ σωτήριος πάθος ὁ πάρειμι ἐκλαμβάνω προφητεία δείκνυμι τε ἕκαστος ὁ ἐν οὗτος φέρω ἐν καιρός ὁ κατά ὁ σωτήρ ἐγώ ἐπιβουλή τέλος τυγχάνω . ὁ μέν οὖν ὁ προγραφή καί νῦν ἐγώ ἐπί σύνεσις διά-ἐγείρω ὁ ἐμφέρω , καί εἰς ὁ τέλος δέ παραπέμπω διά ὁ ἐπί συντέλεια ὁ αἰών διά ἔργον αὐτός πληρόω · εἴρω δέ καί ἐν ὕμνος ἢ κατά ὁ Ἀκύλας ἐν ψαλμός ἢ κατά ὁ Σύμμαχος διά ψαλτήριον , ἐπεί ὁ τέλος ὁ πάθος ὁ σωτήριος ὕμνος καί ψαλτήριον καί ᾠδή μετέχω ὁ τε ἀνάστασις αὐτός ἕνεκα καί ὁ σωτηρία ὁ διά αὐτός λυτρωμένος . καί τοιοῦτος μέν ὁ ὁ προγραφή , ὁ δέ ὁ προφητεία παρακαλέω ὁ θεός ἐνωτίζομαι ὁ προσευχή ὁ λέγω καί οὗτος αὐτός πρῶτος παρέχω , εἶτα δύο γιγνώσκω ὁ διά ὁ προσευχή ἀναπέμπω δέησις καί ἱκετηρία μή ὑπέρ-εἶδον τε αὐτός , καί τρίτος ὁ κατάστασις θεάομαι ὁ ὁ προσευχή ἀναπέμπω καί οὕτως αὐτός καταξιόω ὁ ἑαυτοῦ ἀκοή · διό ἐπιλέγω · προέχω ἐγώ καί εἰσακούω ἐγώ · ὥσπερ γάρ δυσωπέω ὁ θεός ἑαυτοῦ δείκνυμι ὁ ὁ προσευχή ἀναπέμπω καί λέγω ὁ θεός · προέχω ἐγώ · ὁ δέ ἑαυτοῦ κατάστασις παρίστημι καί ἑξῆς λέγω · λυπέω ἐν ὁ ἀδολεσχία ἐγώ καί ταράσσω ἀπό φωνή ἐχθρός καί ἀπό θλῖψις ἁμαρτωλός · ὁ γάρ λύπη ἑαυτοῦ δείκνυμι ὁ θεός καί ὁ ταραχή καί ὅς φημί ἀδολεσχία καί ὡς ἄξιος ὁ αὐτός θεωρία · διό οὗτος , φημί , προέχω , ὅπως λυπέω , ὅπως ταράσσω , ὅπως ἀδολεσχία πληρόω , ἀποδείκνυμι τε οὗτος ἐπακούω ἐγώ . λέγω δέ οὗτος πνεῦμα θεῖον ὁ προφήτης ὁ κατά ὁ υἱός ὁ θεός μέλλω ὑπό Ἰουδαῖος τολμάω ὡς ἤδη πάρειμι βλέπω · ἐπί ὅς συγχέω καί ταράσσω λύπη τε πληρόω καί ἀμηχανία , ὅς ἀδολεσχία ὀνομάζω , διατελέω . λυπέω γοῦν καί ταράσσω καί ἀδολεσχέω ἀμηχανέω καί ἀπορέω ἐπί ὁ τολμάω , ὁ μικρός ὕστερος διέξειμι φάσκω · εἶδον ἀνομία καί ἀντιλογία ἐν ὁ πόλις · ἡμέρα καί νύξ κυκλόω αὐτός . καί ὁ οὗτος ἀκόλουθος , ὅσπερ ὕστερον ποτός διά ἔργον χωρέω , προλαμβάνω ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ὁ προφήτης λυπέω καί ταράσσω καί ἀδολεσχέω ἀθυμία ἐμπίμπλημι ἐπί ὁ ὁ τοιοῦτος τολμάω · διό καί ὁ θεός ἐπόπτης ὁ ἑαυτοῦ κατάστασις γίγνομαι παρακαλέω λέγω · ἐνωτίζομαι , ὁ θεός , ὁ προσευχή ἐγώ καί μή ὑπεροράω ὁ δέησις ἐγώ · προέχω ἐγώ καί εἰσακούω ἐγώ . ἐν τοιοῦτος δέ γίγνομαι κατάστασις ἀξιόω λέγω ἑξῆς · καταποντίζω , κύριος , καί καταδιαιρέω ὁ γλῶσσα αὐτός · διά ὅς ἱκετεύω ὁ συμφωνία αὐτός ὁ κατά ὁ σωτήρ διασκεδάννυμι ὁ τε μεγαλαυχία αὐτός καί ὁ ὁ ἀλαζονεία ἔπαρμα ταπεινόω πρός ὁ μή ἐπιτρίβω καί αὐξάνω αὐτός ὁ κακός . εὔλογος τοίνυν αἰτέω διά ὁ δέησις ἀξιόω μή ὑπεροράω . ἀλλά καί λύπη πληρόω καί ταραχή καί ἀδολεσχία φάσκω · ἀπό φωνή ἐχθρός καί ἀπό θλῖψις ἁμαρτωλός , ἐχθρός δηλαδή καί ἁμαρτωλός λαός · θλῖψις γάρ παρέχω ὁ πνεῦμα ὁ προφητικός ὁ ὁ τοιοῦτος τολμάω . εἶτα ἐπιλέγω ἑξῆς · ὅτι ἐκκλίνω ἐπί ἐγώ ἀνομία καί ἐν ὀργή ἐγκοτέω ἐγώ , ἰδιοποιέω ὁ κατά ὁ σωτήρ τολμάω · καί ἐκ πρόσωπον δέ ὁ σωτήρ δύναμαι λέγω ὁ τε ἄλλος καί ὁ · ὅτι ἐκκλίνω ἐπί ἐγώ ἀνομία καί ἐν ὀργή ἐγκοτέω ἐγώ , ἢ κατά ὁ Σύμμαχος · ὅτι ἐπιρρίπτω κατά ἐγώ ἀσέβεια καί μετά ὀργή ἐναντιόομαι ἐγώ .