eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_57.4
. Ἐντενεῖ τὸ τόξον αὐτοῦ , ἕως οὗ ἀσθενήσουσιν . ὡσεὶ κηρὸς τακεὶς ἀνταναιρεθήσονται · ἔπεσεν πῦρ ἐπ’ αὐτούς , καὶ οὐκ εἶδον τὸν ἥλιον . πρὸ τοῦ συνιέναι τὰς ἀκάνθας ὑμῶν τὴν ῥάμνον , ὡσεὶ ζῶντας ὡσεὶ ἐν ὀργῇ καταπίεται ὑμᾶς . Ἀσαφῶς τούτων παρὰ τοῖς ο φερομένων μετρίως πως τὴν διάνοιαν σαφέστερον ἀποδέδωκεν ὁ Σύμμαχος τοῦτον ἑρμηνεύσας τὸν τρόπον · ὁ τείνων τὸ τόξον αὐτοῦ θορυβηθήτω ὡς τὰ θρυπτόμενα . ὡσπερεὶ χόριον διαλυθὲν διαφωνεῖ ἢ ἔκτρωμα γυναικός , ἵνα μὴ ἴδωσιν ἥλιον . πρὶν ἢ αὐξήσωσιν αἱ ἄκανθαι ὑμῶν , ὥστε γενέσθαι ῥάμνος , ἔτι ζῶντα ὡς ὁλόξηρον λαίλαψ ἀρεῖ . Εἴη δ’ ἂν ὁ νοῦς τῶν προκειμένων τοιοῦτος . Ἐπειδὴ τὰ τέλη τῶν ἁμαρτωλῶν , ὁποῖα ἔσται , διαγράφειν πρόκειται καὶ ταῦτα πρὸς τοῖς προλεχθεῖσιν περιμένειν αὐτούς , ὦ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων , μανθάνετε · ἐλέγετο δὴ πρὸ τούτου , ὅτι ὁ θεὸς συντρίψει τοὺς ὀδόντας αὐτῶν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν , καὶ τὰς μύλας τῶν λεόντων συνθλάσει κύριος , καὶ ἐξουδενωθή σονται ὡς ὕδωρ διαπορευόμενον . Πρὸς τούτοις οὖν καὶ τάδε πείσονται · ὁ πάλαι πρότερον τὸ ἑαυτοῦ τόξον καθ’ ἑτέρων ἐντείνων βάλλων τε καὶ ἀναιρῶν ἑτέρους ὥσπερ βέλεσι τοῖς ἑαυτοῦ λόγοις , οὗτος ἐν τῷ τῆς κρίσεως καιρῷ θορυβηθήσεται , καὶ τὰ βέλη αὐτοῦ , δι’ ὧν ἠκόντιζεν καὶ ἀνῄρει πολλούς , θρυπτόμενα ἀφανισθήσεται . εἶθ’ ὥσπερ χόριον προχωρῆσαν ἀπὸ γυναικὸς οὐδεμιᾶς μετέχει ζωῆς , διαλυθὲν δὲ διαφωνεῖ , ἢ ὥσπερ τὸ ἐν τῷ χoρίῳ ἐναποθανὸν ἔκτρωμα προελθὸν τῆς κατὰ γαστρὸς αὐτὸ φερούσης οὐδεμιᾶς μετέχει αἰσθήσεως εἰς τὸ ἀπολαῦσαι φωτὸς καὶ ἡλίου . Oὕτως οἱ ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλοὶ οἱ διὰ τῶν προλεχθέντων δηλωθέντες ἔσονται . τὸ μὲν γὰρ σῶμα αὐτοῖς διαλυθὲν ὁμοίως χορίῳ φθορᾷ παραδοθήσεται ἐλπίδα τῆς μετὰ τῶν ἁγίων ἀναστάσεως οὐχ ἕξον · ἡ δὲ ἐν τῷ σώματι ὥσπερ ἐν χορίῳ συνειλημμένη αὐτῶν ψυχὴ ἐκτρώματι γυναικὸς ὁμοιωθήσεται , μήτε ζωῆς μήτε φωτὸς μήτε ἡλίου αὐγῶν ἀπολαύουσα , ἀπὸ σκότους δὲ ἐπὶ σκότος χωρήσει καὶ οὔτε ἐν χώρᾳ ζώντων ἀναληφθήσεται , οὔτε εὐαρεστήσει τῷ κυρίῳ ἐν φωτὶ ζώντων · οὐδὲ μὴν ἐρεῖ · ἐπίστρεψον , ἡ ψυχή μου , εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου , ὅτι κύριος εὐηργέτησέν σε , στερηθεῖσα δὲ τούτων ἁπάντων σκότῳ παραδοθήσεται . οὗ μνημονεύσας ὁ σωτὴρ ἔλεγεν · δήσαντες αὐτοῦ πόδας καὶ χεῖρας ἐκβάλετε αὐτὸν εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον · ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων . Καὶ τοῦτο μὲν ἔσται τῶν ἀσεβῶν τὸ τέλος · τὸν δὲ καρπὸν αὐτῶν καὶ τὰς πράξεις ἀκανθῶν οὐδὲν διαφέροντας πρὶν τελεσφορῆσαι καὶ εἰς τελείωσιν κακίας ἐλθεῖν ἔτι ἐν ἀρχαῖς οὔσας ξηρανεῖ ἡ καταληψομένη αὐτοὺς ἐκ θεοῦ ὀργή . ὃ δὴ σημαίνει ὁ λόγος φάσκων · πρὶν ἢ αὐξήσωσιν αἱ ἄκανθαι ὑμῶν , ὥστε γενέσθαι ῥάμνον , ἔτι ζῶντα ὡς ὁλόξηρον λαίλαψ ἀρεῖ . Ἐπειδὴ τοίνυν τῆς τοῦ Συμμάχου ἑρμηνείας μετρίως πως τὸν νοῦν κατειλήφαμεν , ὥρα καὶ ἐπὶ τὴν τῶν ο μετελθεῖν ἔκ τε τῆς λεχθείσης παραθέσεως καὶ τὴν παρ’ αὐ τοῖς διάνοιαν συνιδεῖν . φησὶν οὖν · ἐντενεῖ τὸ τόξον αὐτοῦ , ἕως ἀσθενήσουσιν · ὁ δὴ μέλλων συντρίβειν τοὺς ὀδόντας αὐτῶν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τὰς μύλας τῶν λεόντων συνθλᾶν κύριος αὐτὸς τὸ ἑαυτοῦ τόξον ἐπὶ τοσοῦτον κατ’ αὐτῶν ἐντενεῖ βάλλων αὐτοὺς καὶ τιμωρούμενος , ἕως ἀσθενήσωσιν . οἱ δὲ βαλλόμενοι τῷ πεπυρωμένῳ βέλει κηροῦ δίκην ὑπὸ πυρὸς τηκομένου διαλυθήσονται · διὸ λέλεκται · ὡσεὶ κηρὸς τακεὶς ἀνταναιρεθήσονται , ἔπεσε πῦρ · ὥσπερ γὰρ πεσόντος πυρὸς διαλυθεὶς κηρὸς ἀφανίζεται , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ οἱ δηλωθέντες ὑπὸ τῆς καταληψομένης αὐτοὺς ὀργῆς ἀνταναιρεθήσονται ὡς μὴ καταξιωθῆναι αὐτοὺς τὸν τῆς δικαιοσύνης ἥλιον ὀφθαλμοῖς ψυχῆς θεάσασθαι . Ἀλλὰ καὶ πρὸ τοῦ αὐξῆ σαι τὰς ἀκάνθας αὐτῶν καὶ εἰς ῥάμνον χωρῆσαι ἔτι νεαρὰς οὔσας αὐτῶν τὰς ἀκανθώδης πράξεις ἡ ὀργὴ καταλήψεται καὶ καταπίεται .
Lemmas: . ἐντείνω ὁ τόξον αὐτός , ἠώς ὅς ἀσθενέω . ὡσεί κηρός τήκω ἀνταναιρέω · πίπτω πῦρ ἐπί αὐτός , καί οὐ εἶδον ὁ ἥλιος . πρό ὁ συνίημι ὁ ἄκανθα σύ ὁ ῥάμνος , ὡσεί ζῶ ὡσεί ἐν ὀργή καταπίνω σύ . ἀσαφής οὗτος παρά ὁ ὁ φέρω μέτριος πως ὁ διάνοια σαφής ἀποδίδωμι ὁ Σύμμαχος οὗτος ἑρμηνεύω ὁ τρόπος · ὁ τείνω ὁ τόξον αὐτός θορυβέω ὡς ὁ θρύπτω . ὡσπερεί χόριον διαλύω διαφωνέω ἢ ἔκτρωμα γυνή , ἵνα μή ὁράω ἥλιος . πρίν ἢ αὐξάνω ὁ ἄκανθα σύ , ὥστε γίγνομαι ῥάμνος , ἔτι ζῶ ὡς ὁλόξηρος λαῖλαψ ἀείρω . ἀίω δέ εἄν ὁ νόος ὁ πρόκειμαι τοιοῦτος . ἐπεί ὁ τέλος ὁ ἁμαρτωλός , ὁποῖος εἰμί , διαγράφω πρόκειμαι καί οὗτος πρός ὁ προλέγω περιμένω αὐτός , εἰμί υἱός ὁ ἄνθρωπος , μανθάνω · λέγω δή πρό οὗτος , ὅτι ὁ θεός συντρίβω ὁ ὀδούς αὐτός ἐν ὁ στόμα αὐτός , καί ὁ μύλη ὁ λέων συνθλάω κύριος , καί ἐξουδενόω σοντ ὡς ὕδωρ διαπορεύω . πρός οὗτος οὖν καί ὅδε πείθω · ὁ πάλαι πρότερος ὁ ἑαυτοῦ τόξον κατά ἕτερος ἐντείνω βάλλω τε καί ἀναιρέω ἕτερος ὥσπερ βέλος ὁ ἑαυτοῦ λόγος , οὗτος ἐν ὁ ὁ κρίσις καιρός θορυβέω , καί ὁ βέλος αὐτός , διά ὅς ἀκοντίζω καί ἀναιρέω πολύς , θρύπτω ἀφανίζω . εἶτα ὥσπερ χόριον προχωρέω ἀπό γυνή οὐδείς μετέχω ζωή , διαλύω δέ διαφωνέω , ἢ ὥσπερ ὁ ἐν ὁ χoρίῳ ἐναποθνῄσκω ἔκτρωμα προέρχομαι ὁ κατά γαστήρ αὐτός φέρω οὐδείς μετέχω αἴσθησις εἰς ὁ ἀπολαύω φάος καί ἥλιος . Oὕτως ὁ ἀσεβής καί ἁμαρτωλός ὁ διά ὁ προλέγω δηλόω εἰμί . ὁ μέν γάρ σῶμα αὐτός διαλύω ὁμοίως χόριον φθορά παραδίδωμι ἐλπίς ὁ μετά ὁ ἅγιος ἀνάστασις οὐ ἔχω · ὁ δέ ἐν ὁ σῶμα ὥσπερ ἐν χόριον συλλαμβάνω αὐτός ψυχή ἔκτρωμα γυνή ὁμοιόω , μήτε ζωή μήτε φάος μήτε ἥλιος αὐγή ἀπολαύω , ἀπό σκότος δέ ἐπί σκότος χωρέω καί οὔτε ἐν χώρα ζῶ ἀναλαμβάνω , οὔτε εὐαρέστησις ὁ κύριος ἐν φάος ζῶ · οὐδέ μήv εἴρω · ἐπιστρέφω , ὁ ψυχή ἐγώ , εἰς ὁ ἀνάπαυσις σύ , ὅτι κύριος εὐεργετέω σύ , στερέω δέ οὗτος ἅπας σκότος παραδίδωμι . ὅς μνημονεύω ὁ σωτήρ λέγω · δήω αὐτός πούς καί χείρ ἐκβάλλω αὐτός εἰς ὁ σκότος ὁ ἐξώτερος · ἐκεῖ εἰμί ὁ κλαυθμός καί ὁ βρυγμός ὁ ὀδούς . καί οὗτος μέν εἰμί ὁ ἀσεβής ὁ τέλος · ὁ δέ καρπός αὐτός καί ὁ πρᾶξις ἄκανθα οὐδείς διαφέρω πρίν τελεσφορέω καί εἰς τελέω κακία ἔρχομαι ἔτι ἐν ἀρχή εἰμί ξηραίνω ὁ καταλαμβάνω αὐτός ἐκ θεός ὀργή . ὅς δή σημαίνω ὁ λόγος φάσκω · πρίν ἢ αὐξάνω ὁ ἄκανθα σύ , ὥστε γίγνομαι ῥάμνος , ἔτι ζῶ ὡς ὁλόξηρος λαῖλαψ ἀείρω . ἐπεί τοίνυν ὁ ὁ Σύμμαχος ἑρμηνεία μέτριος πως ὁ νόος καταλαμβάνω , ὥρα καί ἐπί ὁ ὁ ὁ μετέρχομαι ἐκ τε ὁ λέγω παράθεσις καί ὁ παρά αὖος ὁ διάνοια συνοράω . φημί οὖν · ἐντείνω ὁ τόξον αὐτός , ἠώς ἀσθενέω · ὁ δή μέλλω συντρίβω ὁ ὀδούς αὐτός ἐν ὁ στόμα αὐτός καί ὁ μύλη ὁ λέων συνθλάω κύριος αὐτός ὁ ἑαυτοῦ τόξον ἐπί τοσοῦτος κατά αὐτός ἐντείνω βάλλω αὐτός καί τιμωρέω , ἠώς ἀσθενέω . ὁ δέ βάλλω ὁ πυρόω βέλος κῆρ δίκη ὑπό πυρός τήκω διαλύω · διό λέγω · ὡσεί κηρός τήκω ἀνταναιρέω , πίπτω πῦρ · ὥσπερ γάρ πίπτω πυρός διαλύω κηρός ἀφανίζω , ὁ αὐτός τρόπος καί ὁ δηλόω ὑπό ὁ καταλαμβάνω αὐτός ὀργή ἀνταναιρέω ὡς μή καταξιόω αὐτός ὁ ὁ δικαιοσύνη ἥλιος ὀφθαλμός Ψυχή θεάομαι . ἀλλά καί πρό ὁ αὐξάνω σός ὁ ἄκανθα αὐτός καί εἰς ῥάμνος χωρέω ἔτι νεαρός εἰμί αὐτός ὁ ἀκανθώδης πρᾶξις ὁ ὀργή καταλαμβάνω καί καταπίνω .