eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_113.2
Ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν , ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω . τὰ ὄρη ἐσκίρτησαν ὡσεὶ κριοὶ καὶ οἱ βουνοὶ ὡς ἀρνία προβάτων . τί σοί ἐστιν , θάλασσα , ὅτι ἔφυγες , καὶ σοί , Ἰορδάνη , ὅτι ἀνεχώρησας εἰς τὰ ὀπίσω ; τὰ ὄρη , ὅτι ἐσκιρτήσατε ὡσεὶ κριοί , καὶ οἱ βουνοί , ὡς ἀρνία προβάτων ; Ἔοικε σημαίνειν ὁ λόγος μετέχειν τινὸς αἰσθητικῆς καὶ ἀντιληπτικῆς τοῦ θεοῦ δυνάμεως πᾶσαν τὴν κτίσιν , ὡς καὶ αὐτὰ τὰ νομιζόμενα ἡμῖν ἄψυχα ὄρη καὶ τοὺς βουνοὺς μὴ ἀνεπαίσθητα γεγονέναι τῆς ἐπιβάσεως τοῦ θεοῦ τῆς ἐν αὐτῷ γενομένης κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ἐξ Αἰγύπτου πορείας · ἡ μὲν γὰρ Μωυσέως γραφὴ διδάσκει λέγουσα · κύριος ἐκ Σινᾷ ὤφθῃ καὶ ἐπέφανεν ἐξ ὄρους Χωρὴβ καὶ ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ . καὶ ἀνέβη , φησίν , Μωυσῆς εἰς τὸ ὄρος καὶ εἶδε τὰ ἴχνη , ἔνθα εἱστήκεσαν οἱ πόδες αὐτοῦ . καὶ ὡς ὅλοις τεσσαράκοντα ἔτεσι τοῦ λαοῦ κυκλοῦντος τὴν ἔρημον συνῆν αὐτοῖς τὸ θεῖον ἐπιβαῖνον τοῖς ὄρεσι καὶ τοῖς βουνοῖς . ὁ δὲ παρὼν λόγος προστίθησι τῇ ἱστορίᾳ διδάσκων , ὅτι χαίροντα τὰ ὄρη τῇ εἰς αὐτὰ ἐπιβάσει τοῦ θεοῦ κριῶν δίκην ἐσκίρτων καὶ ὠρχοῦντο δι’ ὑπερβολὴν χαρᾶς . τὸ δ’ αὐτὸ ἔπασχον καὶ οἱ βουνοὶ ὡς ἀρνία σκιρτῶντες καὶ δυνάμει φθεγγόμενοι καὶ ἀνθρωπίνῃ φωνῇ λαλοῦντες , ὡς , εἰ καθ’ ὑπόθεσίν τις εἴρετο τὰ ὄρη καὶ τοὺς βουνοὺς τὴν αἰτίαν τῆς τοσαύτης εὐφροσύνης , μὴ ἀποκνῆσαι μὴ μόνον τὰ ὄρη καὶ τοὺς βουνούς , ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν φυγοῦσαν θάλασσαν καὶ τὸν ἀναστραφέντα εἰς τὰ ὀπίσω Ἰορδάνην εἰπεῖν , ὅτι δὴ ταῦτα πεπόνθασιν ἀπὸ προσώπου τοῦ τῶν ὅλων δεσπότου . καὶ πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλε τοῦ τὰ πάντα κτίσαντος καὶ τοῦ τῶν ὅλων κυρίου ἐπιβαίνοντος αὐτοῖς ; φεύγει μὲν ἡ θάλασσα ἅτε δὴ ἔχουσα ἐν αὐτῇ φωλεύοντα τὸν προδηλωθέντα δράκοντα , ἐντρέπεται ὁ Ἰορδάνης καὶ ἀναχωρεῖ εἰς τοὐπίσω δίοδόν τε ἀβλαβῆ παρέχει τῇ τοῦ θεοῦ κιβωτῷ . τὰ δὲ ὄρη καὶ οἱ βουνοὶ καταξιωθέντα τῶν βημάτων τοῦ θεοῦ καὶ τῆς ἐν αὐτοῖς ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ἀνθρώπων δοθείσης νομοθεσίας σκιρτᾶ καὶ ἀγάλλεται .
Lemmas: ὁ θάλασσα ὁράω καί φεύγω , ὁ Ἰορδάνης στρέφω εἰς ὁ ὀπίσω . ὁ ὄρος σκιρτάω ὡσεί κριός καί ὁ βουνός ὡς ἀρνίον πρόβατον . τίς σύ εἰμί , θάλασσα , ὅτι φεύγω , καί σύ , Ἰορδάνης , ὅτι ἀναχωρέω εἰς ὁ ὀπίσω ; ὁ ὄρος , ὅτι σκιρτάω ὡσεί κριός , καί ὁ βουνός , ὡς ἀρνίον πρόβατον ; ἔοικα σημαίνω ὁ λόγος μετέχω τις αἰσθητικός καί ἀντιληπτικός ὁ θεός δύναμις πᾶς ὁ κτίσις , ὡς καί αὐτός ὁ νομίζω ἐγώ ἄψυχος ὄρος καί ὁ βουνός μή ἀνεπαίσθητος γίγνομαι ὁ ἐπίβασις ὁ θεός ὁ ἐν αὐτός γίγνομαι κατά ὁ καιρός ὁ ἐκ Αἴγυπτος πορεία · ὁ μέν γάρ Μωυσῆς γραφή διδάσκω λέγω · κύριος ἐκ Σινᾶ ὁράω καί φαίνω ἐκ ὄρος Χωρήβ καί ἄγγελος μετά αὐτός . καί ἀναβαίνω , φημί , Μωυσῆς εἰς ὁ ὄρος καί ὁράω ὁ ἴχνος , ἔνθα ἵστημι ὁ πούς αὐτός . καί ὡς ὅλος τεσσαράκοντα ἔτος ὁ λαός κυκλόω ὁ ἐρῆμος σύνειμι αὐτός ὁ θέω ἐπιβαίνω ὁ ὄρος καί ὁ βουνός . ὁ δέ πάρειμι λόγος προστίθημι ὁ ἱστορία διδάσκω , ὅτι χαίρω ὁ ὄρος ὁ εἰς αὐτός ἐπίβασις ὁ θεός κριός δίκη σκιρτάω καί ὀρχέομαι διά ὑπερβολή χαρά . ὁ δέ αὐτός πάσχω καί ὁ βουνός ὡς ἀρνίον σκιρτάω καί δύναμις φθέγγομαι καί ἀνθρώπινος φωνή λαλέω , ὡς , εἰμί κατά ὑπόθεσις τις εἴρω ὁ ὄρος καί ὁ βουνός ὁ αἴτιος ὁ τοσοῦτος Εὐφρόσυνος , μή ἀποκνέω μή μόνος ὁ ὄρος καί ὁ βουνός , ἀλλά καί αὐτός ὁ φυγή θάλασσα καί ὁ ἀναστρέφω εἰς ὁ ὀπίσω Ἰορδάνης εἶπον , ὅτι δή οὗτος πάσχω ἀπό πρόσωπον ὁ ὁ ὅλος δεσπότης . καί πῶς γάρ οὐ μέλλω ὁ ὁ πᾶς κτίζω καί ὁ ὁ ὅλος κύριος ἐπιβαίνω αὐτός ; φεύγω μέν ὁ θάλασσα ἅτε δή ἔχω ἐν αὐτός φωλεύω ὁ προδηλόω δράκων , ἐντρέπω ὁ Ἰορδάνης καί ἀναχωρέω εἰς τοὐπίσω δίοδος τε ἀβλαβής παρέχω ὁ ὁ θεός κιβωτός . ὁ δέ ὄρος καί ὁ βουνός καταξιόω ὁ βῆμα ὁ θεός καί ὁ ἐν αὐτός ἐπί σωτηρία ὁ ἄνθρωπος δίδωμι νομοθεσία σκιρτάω καί ἀγάλλομαι .