eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_102.3
Τὸν εὐιλατεύοντα πάσαις ταῖς ἀνομίαις σου , τὸν ἰώμενον πάσας τὰς νόσους σου , τὸν λυτρούμενον ἐκ φθορᾶς τὴν ζωήν σου , τὸν στεφανοῦντά σε ἐν ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς , τὸν ἐμπιπλῶντα ἐν ἀγαθοῖς τὴν ἐπιθυμίαν σου . ἀνακαινισθήσεται ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης σου . Τίνες εἰσὶν αἱ τοῦ κυρίου ἀνταποδόσεις καὶ πῶς ἡμᾶς εὐηργέτησε , λέγω δὴ τοὺς ἐξ ἐθνῶν αὐτῷ προκεκληρωμένους , ἀκολούθως διδάσκει · προειπὼν γὰρ καὶ μὴ ἐπιλανθάνου πάσας τὰς ἀνταποδόσεις αὐτοῦ , καταλέγει ταύτας ἑξῆς . Πρῶτον μὲν οὖν φησιν · ἐπὶ ταῖς πραχθείσαις σοι ἀνομίαις , ὦ ψυχή , ἃς πάλαι πρότερον ἀλλοτρία τυγχάνουσα τοῦ νόμου τοῦ θεοῦ καὶ ἐν πλάνῃ ἐξεταζομένη τῆς δαιμονικῆς εἰδωλολατρείας διεπράξω , αὐτὸς ἑαυτῷ ὁ κύριος ἰάσατό σε . καὶ προλαβὼν πᾶσαν ἱκετηρίαν καὶ πᾶσαν εὐχὴν καὶ πᾶσαν δέησιν τὰ ἐν ἀγνοίᾳ πραχθέντα σοι , ὅτε τὸν ἄνομον μετῄεις βίον , ἀνῆκεν ἄφεσίν σοι δοὺς ἁπάντων τῶν προτέρων ἀνομημάτων καὶ ταύτην σοι δοὺς οὐκ ἄλλως ἢ διὰ τοῦ ἱλασμοῦ ἑαυτοῦ , περὶ οὗ λέλεκται · ὃν προσέθετο ὁ θεὸς ἱλαστήριον διὰ πίστεως ἐν τῷ αὐτοῦ αἵματι , καὶ πάλιν · ἐάν τις ἁμάρτῃ , παράκλητον ἔχομεν Ἰησοῦν Χριστὸν δίκαιον . καὶ αὐτός ἐστιν ἱλασμὸς ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν , οὐχ ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων δὲ μόνον , ἀλλὰ καὶ ὑπὲρ ὅλου τοῦ κόσμου . Ἔπειτα μετὰ τὸ ἀφέσεως τυχεῖν ἀνομιῶν καὶ τῆς αὐτοῦ κλήσεως καὶ μερίδος καταξιῶσαί σε , ὁπότε διὰ τὸ ἐν θνητῷ βίῳ ἐξετάζεσθαι συνέβη σε νοσεῖν , ὦ ψυχή , ἐν ἀσθενείαις περιπίπτειν ὑπολισθήσασαν τοῖς ἀνθρωπίνοις πάθεσιν , καὶ ταύτας τὰς νόσους ὁ σὸς οὐ μόνον κύριος , ἀλλὰ καὶ σωτὴρ ἰάσατο καὶ ἐθεράπευσε λογικοῖς καὶ σωτηρίοις αὐτοῦ φαρμάκοις τοῖς ἐν ταῖς θείαις αὐτοῦ γραφαῖς καταβεβλημένοις . Καὶ τρίτον ἐπὶ τούτοις τὴν ζωήν σου μέλλουσαν χωρεῖν εἰς φθορὰν καὶ καταπίνεσθαι ὑπὸ τοῦ θανάτου , κατὰ τὸ ψυχὴ ἡ ἁμάρτουσα αὕτη ἀποθανεῖται , ἀκόλουθα πάλιν τῷ αὐτοῦ πράττων ἐλέῳ ὁ τῶν ὅλων θεός , λύτρα δοὺς ὑπὲρ σοῦ τῷ θανάτῳ τὸ αἵμα τοῦ ἰδίου παιδὸς ἐλυτρώσατό σε . λυτρωσάμενος δὲ τῆς φθορᾶς καιρῷ ποτε τὴν ἀφθαρσίαν ἐνδύσει σε , εἶτα καὶ στεφανώσει ὡς δεῖ δυναμένην λέγειν · τὸν καλὸν ἀγῶνα ἠγώνισμαι , τὸν δρόμον τετέλεκα , τὴν πίστιν τετήρηκα . λοιπὸν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος . Ἐπειδὴ δὲ καὶ μετὰ πάντα ταῦτα ἄλλη τις αὐτῇ περιλείπεται ἐλπὶς ἡ τῆς ἀναστάσεως , διὰ τοῦτο ἐπιφέρεται πᾶσι τὸ ἀνακαινισθήσεται ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης σου , ὥστε ἀνακαινίζεσθαι αὐτὴν τὸν παλαιὸν ἀποτιθεμένην ἄνθρωπον , τὸν δὲ νέον ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν τοῦ κτίσαντος ἀναλαμβάνουσαν . οὕτως δέ , φησίν , ἡ νεότης σου ἀνακαινισθήσεται ὡς μηδέποτε παλαιοῦσθαι μηδὲ εἰς φθορὰν αὖθις χωρεῖν , ἀεὶ δὲ παραμένειν ἐν τῷ νεάζειν ἐν τῇ ἀφθάρτῳ ζωῇ . ἐπειδὴ ἀετὸς πάντων ὀρνέων ἐστὶ τὸ βασιλικώτατον , ἀλλὰ καὶ ὑψιπετέστατον μόνον τε ζῴων ἡλίου φωτὸς μαρμαρυγαῖς ἀντωπεῖν δυνατὸν καὶ ἀτενὲς ἀφορᾶν αὐτῷ , εἰκότως τὴν ἀνανέωσιν τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ἀπὸ γῆς εἰς οὐρανοὺς πτῆσιν τόν τε βίον αὐτῆς τὸν ἐν ἄκρῳ φωτὶ γενησόμενον ἀετοῦ φύσει παρέβαλεν . τούτων οὖν ἁπάντων μὴ ἐπιλανθάνου , φησίν , ὦ ψυχή , ἀλλ’ ἐφ’ ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν ἀποδίδου τῷ κυρίῳ εὐλογίαν τε καὶ εὐχαριστίαν .
Lemmas: ὁ εὐιλατεύω πᾶς ὁ ἀνομία σύ , ὁ ἰάομαι πᾶς ὁ νόσος σύ , ὁ λυτρόω ἐκ φθορά ὁ ζωή σύ , ὁ στεφανόω σύ ἐν ἐλεέω καί οἰκτιρμός , ὁ ἐμπίμπλημι ἐν ἀγαθός ὁ ἐπιθυμία σύ . ἀνακαινίζω ὡς ἀετός ὁ νεότης σύ . τίνω εἰμί ὁ ὁ κύριος ἀνταπόδοσις καί πῶς ἐγώ εὐεργετέω , λέγω δή ὁ ἐκ ἔθνος αὐτός προκληρόω , ἀκόλουθος διδάσκω · προεῖπον γάρ καί μή ἐπιλανθάνομαι πᾶς ὁ ἀνταπόδοσις αὐτός , καταλέγω οὗτος ἑξῆς . Πρῶτος μέν οὖν φημί · ἐπί ὁ πράσσω σύ ἀνομία , εἰμί ψυχή , ὅς πάλαι πρότερος ἀλλότριος τυγχάνω ὁ νόμος ὁ θεός καί ἐν πλάνη ἐξετάζω ὁ δαιμονικός εἰδωλολατρία διαπράσσω , αὐτός ἑαυτοῦ ὁ κύριος ἰάομαι σύ . καί προλαμβάνω πᾶς ἱκετηρία καί πᾶς εὐχή καί πᾶς δέησις ὁ ἐν ἄγνοια πράσσω σύ , ὅτε ὁ ἄνομος μέτειμι βίος , ἀνίημι ἄφεσις σύ δίδωμι ἅπας ὁ πρότερος ἀνόμημα καί οὗτος σύ δίδωμι οὐ ἄλλως ἢ διά ὁ ἱλασμός ἑαυτοῦ , περί ὅς λέγω · ὅς προστίθημι ὁ θεός ἱλαστήριος διά πίστις ἐν ὁ αὐτός αἷμα , καί πάλιν · ἐάν τις ἁμαρτάνω , παράκλητος ἔχω Ἰησοῦς Χριστός Δίκαιος . καί αὐτός εἰμί ἱλασμός ὑπέρ ὁ ἁμαρτία ἐγώ , οὐ ὑπέρ ὁ ἡμέτερος δέ μόνος , ἀλλά καί ὑπέρ ὅλος ὁ κόσμος . ἔπειτα μετά ὁ ἄφεσις τυγχάνω ἀνομία καί ὁ αὐτός κλῆσις καί μερίς καταξιόω σύ , ὁπότε διά ὁ ἐν θνητός βίος ἐξετάζω συμβαίνω σύ νοσέω , εἰμί ψυχή , ἐν ἀσθένεια περιπίπτω ὑπολισθάνω ὁ ἀνθρώπινος πάθος , καί οὗτος ὁ νόσος ὁ σός οὖον μόνος κύριος , ἀλλά καί σωτήρ ἰάομαι καί θεραπεύω λογικός καί σωτήριος αὐτός φάρμακον ὁ ἐν ὁ θεῖος αὐτός γραφεύς καταβάλλω . καί τρίτος ἐπί οὗτος ὁ ζωή σύ μέλλω χωρέω εἰς φθορά καί καταπίνω ὑπό ὁ θάνατος , κατά ὁ ψυχή ὁ ἁμαρτάνω οὗτος ἀποθνῄσκω , ἀκόλουθος πάλιν ὁ αὐτός πράσσω ἔλεος ὁ ὁ ὅλος θεός , λύτρον δίδωμι ὑπέρ σύ ὁ θάνατος ὁ αἷμα ὁ ἴδιος παῖς λυτρόω σύ . λυτρόω δέ ὁ φθορά καιρός ποτός ὁ ἀφθαρσία ἐνδύω σύ , εἶτα καί στεφανόω ὡς δεῖ δύναμαι λέγω · ὁ καλός ἀγών ἀγωνίζομαι , ὁ δρόμος τελέω , ὁ πίστις τηρέω . λοιπός ἀπόκειμαι ἐγώ ὁ ὁ δικαιοσύνη στέφανος . ἐπεί δέ καί μετά πᾶς οὗτος ἄλλος τις αὐτός περιλείπομαι Ἐλπὶς ὁ ὁ ἀνάστασις , διά οὗτος ἐπιφέρω πᾶς ὁ ἀνακαινίζω ὡς ἀετός ὁ νεότης σύ , ὥστε ἀνακαινίζω αὐτός ὁ παλαιός ἀποτίθημι ἄνθρωπος , ὁ δέ νέος ἀνακαινόω εἰς ἐπίγνωσις ὁ κτίζω ἀναλαμβάνω . οὕτως δέ , φημί , ὁ νεότης σύ ἀνακαινίζω ὡς μηδέποτε παλαιόω μηδέ εἰς φθορά αὖθις χωρέω , ἀεί δέ παραμένω ἐν ὁ νεάζω ἐν ὁ ἄφθαρτος ζωή . ἐπεί ἀετός πᾶς ὄρνις εἰμί ὁ βασιλικός , ἀλλά καί ὑψιπετής μόνος τε ζῷον ἥλιος φάος μαρμαρυγή ἀντωπέω δυνατός καί ἀτενής ἀφοράω αὐτός , εἰκότως ὁ ἀνανέωσις ὁ Ψυχή καί ὁ ἀπό γῆ εἰς οὐρανός πτῆσις ὁ τε βίος αὐτός ὁ ἐν ἄκρος φάος γίγνομαι ἀετός φύσις παραβάλλω . οὗτος οὖν ἅπας μή ἐπιλανθάνομαι , φημί , εἰμί ψυχή , ἀλλά ἐπί ἕκαστος ὁ προσήκω ἀποδίδωμι ὁ κύριος εὐλογία τε καί εὐχαριστία .