eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_13.2
Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ οὐκ ἔστι θεός · διεφθάρησαν καὶ ἐβδελύχθησαν ἐν ἐπιτηδεύμασιν , οὐκ ἔστιν ποιῶν χρηστότητα , οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός . Οἱ μὲν πάντη τὸ θεῖον ἀρνησάμενοι καὶ μηδὲ τὴν ἀρχὴν εἶναι θεὸν ἀποφηνάμενοι , ὑπόκενον δὲ εἶναι τοὔνομα καὶ κατὰ μηδεμιᾶς οὐσίας ὑποκείμενον τεταγμένον · οἱ δὲ τοὺς μὴ ὄντας ὡς ὄντας θεοὺς ἀναγορεύσαντες καὶ τὸν μόνον ὄντα παρωσάμενοι · οἱ δὲ εἶναι μὲν τῷ λόγῳ ὑποστησάμενοι , μὴ μὴν δὲ προνοεῖν τῶν ἐπὶ γῆς μηδὲ ἐφορᾷν τὰ ἀνθρώπινα παραδεδειγμένοι · ἀθρόως δὴ οὖν οἱ πάντες εἰς ἕνα λόγον ἀρνησίθεον περιετράπησαν μὴ εἶναι θεὸν διανοηθέντες , ἐπεὶ δὲ μὴ ἐτόλμων διὰ στόματος τοῦτο φάσκειν · ἐνῆγεν γὰρ τοὺς πάντας τὰ φυσικὰ σπέρματα καὶ οἱ περὶ τοῦ θεοῦ φυσικοὶ λογισμοὶ ἐπὶ τὴν ὁμολογίαν τῆς τοῦ θεοῦ γνώσεως · διὸ χείλεσιν μὲν οὐκ ἐτόλμων ἀρνεῖσθαι , ἀλλ’ εἰδέναι προσεποιοῦντο οὐ μόνον ἕνα , ἀλλὰ καὶ μυρίους θεούς . τῇ γε μὴν καρδίᾳ ἑαυτοὺς ἔπειθον ἀφραίνοντες ἀληθῶς καὶ μωραίνοντες , ὅτι μὴ ἔστιν ἐν τῷ παντὶ θεός · ἔλεγχος δὲ ἦν τοῦ ἀθέου αὐτῶν λογισμοῦ τὰ ὑπ’ αὐτῶν δρώμενα · ἀπὸ γὰρ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον ἐπιγινώσκεται . ὅτε τοίνυν ταῖς πράξεσιν αὐταῖς καὶ τῷ λοιπῷ βίῳ πᾶσαν αὐτῶν τὴν ψυχὴν διέφθειραν , αὐτῷ σώματι εἰς πᾶσαν ἐκδεδομένοι φθορὰν ὡς καὶ ἄρρενας ἄρρεσιν ἐπιμαίνεσθαι καὶ πάσαις ἀθεμιτουργίαις καὶ ἀρρητοποιίαις καταφθείρειν ἑαυτούς βδελυκτούς τε εἶναι δι’ αὐτά , πῶς οὐκ ἂν εἶεν πρόδηλοι , ὅτι κἂν μυρίους ἐπιγράφωνται θεοὺς τῷ λόγῳ , κἂν αὐτοὶ εἰδέναι καὶ ὁμολογεῖν τὸν ἐπὶ πάντων θεὸν τοῖς χείλεσι φάσκοιεν , ἀλλ’ ἐν τῇ καρδίᾳ ἑαυτῶν , τουτέστιν ἐν τῇ διανοίᾳ οὐδεμία τις ἀληθὴς περὶ θεοῦ ὑπῆρχεν ἔννοια · τοιοῦτος μὲν οὖν ἐτύγχανεν πᾶς ὁ πρὸ τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν παρουσίας βίος · ἄφρων δὲ ἀληθέστατα καὶ φυσικώτατα ὁ ἀρνησίθεος ὠνόμασται . εἰ γὰρ σοφίας ἀρχὴ φόβος θεοῦ , ἀφοβία καὶ ἀθέτησις τοὐναντίον ἂν γένοιτο τῆς σοφίας .
Lemmas: εἶπον ἄφρων ἐν Καρδία αὐτός οὐ εἰμί θεός · διαφθείρω καί βδελύσσομαι ἐν ἐπιτήδευμα , οὐ εἰμί ποιέω χρηστότης , οὐ εἰμί ἠώς εἷς . ὁ μέν πάντῃ ὁ θέω ἀρνέομαι καί μηδέ ὁ ἀρχή εἰμί θεός ἀποφαίνω , ὑπόκενος δέ εἰμί ὄνομα καί κατά μηδείς οὐσία ὑπόκειμαι τάσσω · ὁ δέ ὁ μή εἰμί ὡς εἰμί θεός ἀναγορεύω καί ὁ μόνος εἰμί παρωθέω · ὁ δέ εἰμί μέν ὁ λόγος ὑφίστημι , μή μήv δέ προνοέω ὁ ἐπί γῆ μηδέ ἐφοράω ὁ ἀνθρώπινος παραδείκνυμι · ἀθρόος δή οὖν ὁ πᾶς εἰς εἷς λόγος ἀρνέομαι περιτρέπω μή εἰμί θεός διανοέομαι , ἐπεί δέ μή τολμάω διά στόμα οὗτος φάσκω · ἐνάγω γάρ ὁ πᾶς ὁ φυσικός σπέρμα καί ὁ περί ὁ θεός φυσικός λογισμός ἐπί ὁ ὁμολογία ὁ ὁ θεός γνῶσις · διό χεῖλος μέν οὐ τολμάω ἀρνέομαι , ἀλλά οἶδα προσποιέω οὖον μόνος εἷς , ἀλλά καί μυρίος θεός . ὁ γε μήv Καρδία ἑαυτοῦ πείθω ἀφραίνω ἀληθής καί μωραίνω , ὅτι μή εἰμί ἐν ὁ πᾶς θεός · ἔλεγχος δέ εἰμί ὁ ἄθεος αὐτός λογισμός ὁ ὑπό αὐτός δράω · ἀπό γάρ ὁ καρπός ὁ δένδρον ἐπιγιγνώσκω . ὅτε τοίνυν ὁ πρᾶξις αὐτός καί ὁ λοιπός βίος πᾶς αὐτός ὁ ψυχή διαφθείρω , αὐτός σῶμα εἰς πᾶς ἐκδίδωμι φθορά ὡς καί ἄρσην ἄρσην ἐπιμαίνομαι καί πᾶς ἀθεμιτουργία καί ἀρρητοποιία καταφθείρω ἑαυτοῦ βδελυκτός τε εἰμί διά αὐτός , πῶς οὐ εἄν ἄγω πρόδηλος , ὅτι κἀν μυρίος ἐπιγράφω θεός ὁ λόγος , κἀν αὐτός οἶδα καί ὁμολογέω ὁ ἐπί πᾶς θεός ὁ χεῖλος φάσκω , ἀλλά ἐν ὁ Καρδία ἑαυτοῦ , τουτέστιν ἐν ὁ διάνοια οὐδείς τις ἀληθής περί θεός ὑπάρχω ἔννοια · τοιοῦτος μέν οὖν τυγχάνω πᾶς ὁ πρό ὁ ὁ σωτήρ ἐγώ παρουσία βίος · ἄφρων δέ ἀληθής καί φυσικός ὁ ἀρνησίθεος ὀνομάζω . εἰμί γάρ σοφία ἀρχή φόβος θεός , ἀφοβία καί ἀθέτησις ἐναντίος εἄν γίγνομαι ὁ σοφία .