eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_76.1
Εἰς τὸ τέλος , ὑπὲρ Ἰδιθούμ · ψαλμὸς τῷ Ἀσάφ . Φωνῇ μου πρὸς κύριον ἐκέκραξα , φωνῇ μου πρὸς τὸν θεόν , καὶ προσέσχεν μοι . ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς μου τὸν θεὸν ἐξεζήτησα ταῖς χερσί μου νυκτὸς ἐναντίον αὐτοῦ καὶ οὐκ ἠπατήθην · ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου . ἐμνήσθην τοῦ θεοῦ καὶ ηὐφράνθην · ἠδολέσχησα , καὶ ὀλιγοψύχησεν τὸ πνεῦμά μου . διάψαλμα . Τῷ μὲν Ἀσὰφ εἴρηται ὁ ψαλμός , ἀνήνεκται δὲ εἰς πρόσωπον τοῦ Ἰδιθούμ , ὑπὲρ οὗ τὰ ἐμφερόμενα τῷ ψαλμῷ συνετάττετο · ὅθεν ὁ Σύμμαχος διὰ Ἰδιθούμ , ὁ δὲ Ἀκύλας ἐπὶ Ἰδιθούμ ἡρμήνευσαν . καὶ νῦν μὲν ὁ Ἀσὰφ τοὺς μετὰ χεῖρας λόγους συντάξας ὥσπερ διδάσκαλος μαθητῇ τούτοις ἐμμελετᾶν τῷ Ἰδιθοὺμ παραδέδωκεν ἢ ὥσπερ ἰατρὸς τῷ θεραπείας δεομένῳ σωτήριον φάρμακον ἐπὶ τὸ χρήσασθαι αὐτὸ καὶ ὠφελεῖσθαι τὸν θεραπευόμενον , ἐν δὲ τοῖς ἔμπροσθεν ὑπὲρ τοῦ αὐτοῦ ἀνδρὸς ὁ Δαυὶδ ποτὲ μὲν ᾠδήν , ποτὲ δὲ ψαλμὸν ἔγραφεν · διὸ ἐν μὲν τῷ λη ψαλμῷ ἐπεγέγραπτο · εἰς τὸ τέλος ὑπὲρ Ἰδιθούμ , ᾠδὴ τῷ Δαυίδ . ὅτι δὲ ὁ ἀνὴρ οὗτος συγχρονίσαι λέγεται τῷ Δαυὶδ καὶ τῷ Ἀσάφ , ἡ τῶν Παραλειπομένων παρίστησι γραφή , ὡς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν ἀπεδείξαμεν . Καί μοι δοκεῖ ὁ Ἰδιθοὺμ διδασκαλίας δεδεῆσθαι τοῦ περὶ προνοίας λόγου διὰ τὸ συνορᾶν ἐν τῷ τῶν ἀνθρώπων βίῳ πολλοὺς ἀθέους καὶ ἀσεβεῖς ἐπαιρομένους καὶ μεγαλαυχουμένους πλούτῳ τε καὶ περιουσίᾳ ἐντρυφῶντας , δικαίους δὲ ἔμπαλιν ταπεινουμένους καὶ πρὸς τῶν ἀσεβῶν καταπονουμένους . εἰκὸς γοῦν αὐτὸν ἐπὶ τούτοις ἀποδυσπετεῖν καὶ λόγους τινὰς κεκινηκέναι πρός τε αὐτὸν τὸν Δαυὶδ καὶ πρὸς τὸν Ἀσάφ , ὁποίους ἐκίνουν καὶ ἕτεροι τῶν παλαιῶν ὡς ὁ εἰπών · ἱνατί ἀσεβεῖς εὐθηνοῦσιν , πεπαλαίωνται δὲ καὶ ἐν πλούτῳ ; ὁ σπόρος αὐτῶν κατὰ ψυχήν , τὰ δὲ παιδία αὐτῶν παίζοντα ἀναλαμβάνοντα ψαλτήριον καὶ κιθάραν λέγει δὲ κυρίῳ · ἀπόστα ἀπ’ ἐμοῦ · ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι . τοιαῦτά τινα ὡς εἰκὸς ἐπαποροῦντι τῷ Ἰδιθοὺμ οἷα διδάσκαλοι καὶ ψυχῶν ἰατροὶ ποτὲ μὲν ὁ Δαυὶδ ποτὲ δὲ ὁ Ἀσὰφ διδασκαλίας παρεῖχον τῆς τοιᾶσδε δόξης θεραπευτικάς , ὅθεν ἐν μὲν τῷ λη ὁ Δαυὶδ τοιάδε λέγειν αὐτὸν ἐδίδασκεν · εἶπα · φυλάξω τὰς ὁδούς μου τοῦ μὴ ἁμαρτάνειν ἐν γλώσσῃ μου . ἐθέμην τῷ στόματί μου φυλακὴν ἐν τῷ συστῆναι τὸν ἁμαρτωλὸν ἐναντίον μου · ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην καὶ ἐσίγησα καὶ τὰ τούτοις ἑξῆς , ἃ δὴ κατὰ τοὺς οἰκείους τόπους παραθέμενοι διεσαφήσαμεν . ἐν δὲ τῷ ξα πάλιν ὁ αὐτὸς λέγειν τὸν αὐτὸν ἐδίδασκεν · οὐχὶ τῷ θεῷ ὑποταγήσεται ἡ ψυχή μου ; παρ’ αὐτοῦ γὰρ τὸ σωτήριόν μου . καὶ γὰρ αὐτὸς θεός μου καὶ σωτήρ μου , ἀντιλήπτωρ μου · οὐ μὴ σαλευθῶ ἐπιπλεῖον . ἕως πότε ἐπιτίθεσθε ἐπ’ ἄνθρωπον , φονεύετε πάντες ὑμεῖς ; Καὶ ταῦτα δὲ ὁποῖον ἔχει νοῦν κατὰ τὴν δοθεῖσαν χάριν ἡρμήνευται · οἷς ἀκολούθως καὶ ὁ Ἀσὰφ διὰ τῶν μετὰ χεῖρας τῷ αὐτῷ ἀνδρὶ παραδίδωσιν διδασκαλίαν τοῦ μὴ ταράττεσθαι ἐν τοῖς τοῦ βίου πειρατηρίοις , μηδὲ ἐν οἷς ἔγνω ἐκ τῶν ἔμπροσθεν αὐτοῦ προφητειῶν περὶ τῆς τῶν ἀσεβῶν ἐπαναστάσεως τῆς τε τοῦ λαοῦ τοῦ θεοῦ ταπεινώσεως , καταφεύγειν δὲ ὡς ἐπὶ λιμένα σωτήριον ἐν ταῖς τοιαῖσδε ἀμηχανίαις ἐπ’ αὐτὸν τὸν θεὸν ταῖς τε πρὸς αὐτὸν ἱκετηρίαις σχολάζειν καὶ ταῦτα λέγειν , ἅπερ αὐτῷ διὰ τοῦ προκειμένου ψαλμοῦ οἷα διδάσκαλος παρεδίδου . καὶ δῆτα παραλαβὼν τὸ μάθημα τοῦτο τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἐθεράπευεν κατεπᾴδων αὐτὸς ἑαυτῷ καὶ λέγων · φωνῇ μου πρὸς κύριον ἐκέκραξα , φωνῇ μου πρὸς τὸν θεόν , καὶ προσέσχεν μοι . Τοιοῦτον γάρ , φησίν , ἐμαυτὸν παρεσκεύαζον ὡς ἄξιον εἶναι τῆς προσοχῆς τοῦ θεοῦ , διὸ προσέσχεν μοι , καὶ τοιαύτας τε ἠφίειν φωνὰς καὶ βοὰς ὡς ἀξίας εἶναι αὐτὰς τῆς τοῦ θεοῦ ἀκοῆς · διὸ κατὰ τὸν Σύμμαχον εἴρηται · φωνῇ μου πρὸς τὸν θεὸν καὶ βοήσαντός μου πρὸς τὸν θεὸν παρέσχεν τὰς ἀκοὰς αὐτοῦ . Διὰ τούτων γὰρ ἐδιδάσκετο ὁ Ἰδιθοὺμ μὴ νομίζειν πόρρω που ἀφεστάναι τὸν θεὸν τῶν ἐπιβοωμένων αὐτόν · εἰ γὰρ ἅμα τῷ τὴν φωνὴν ἀναπέμψαι ᾔσθετο ἐπηκόου αὐτοῦ γενομένου τοῦ θεοῦ , αὐτοῖς ἔργοις ἐδιδάσκετο πανταχοῦ παρεῖναι τὸ θεῖον καὶ τοὺς τῆς προνοίας ὀφθαλμοὺς ἐφορᾶν τοὺς ἀξίους . Ἀλλὰ καὶ ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς μου , φησίν , τὸν θεὸν ἐξεζήτησα ταῖς χερσί μου νυκτὸς ἐναντίον αὐτοῦ καὶ οὐκ ἠπατήθην . Καὶ ὅτι μὲν πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων , ἐπειδὴ ἀπείραστος ἀνὴρ ἀδόκιμος , παντοίως διδάσκουσιν οἱ θεῖοι λόγοι · ὡς δὲ θλιβόμενοι κρείττους ἑαυτῶν ἐγίγνοντο δοκιμὴν τῆς ἑαυτῶν παρέχοντες ὑπομονῆς οὐ μὴν συγχεόμενοι ὡς εἰλιγγιᾶν καὶ θορυβεῖσθαι , διδάσκει ὁ εἰπών · ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με , καὶ ὁ θεῖος ἀπόστολος λέγων · θλιβόμενοι , ἀλλ’ οὐ στενοχωρούμενοι · καταβαλλόμενοι , ἀλλ’ οὐκ ἀπολλύμενοι · διωκόμενοι , ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι . οὕτως οὖν καὶ ἐνταῦθά φησιν · ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς μου τὸν θεὸν ἐξεζήτησα · οὐ γὰρ ἀπέβλεπον ἐπὶ τοὺς θλίβοντας οὐδ’ ἐπὶ τοὺς ἐπαιρομένους , ἐπιστρέφων δὲ ἐμαυτοῦ τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα πρὸς τὸν θεὸν κατ’ αὐτὸν τὸν τῆς θλίψεως καιρὸν αὐτὸν ἐξεζήτουν . Ἐζήτουν δὲ αὐτὸν ταῖς χερσί μου δεδιδαγμένος ἐπαίρειν ὁσίους χεῖρας κατὰ τὸν φάσκοντα λόγον · βούλομαι δὲ τοὺς ἄνδρας προσεύχεσθαι ἐπαίροντας ὁσίους χεῖρας . καὶ τοῦτ’ ἔπραττον οὐ δι’ ἡμέρας μόνον ἀλλὰ καὶ διὰ νυκτὸς τὰς χεῖράς μου ἐπαίρων ἐναντίον αὐτοῦ καὶ διὰ τῆς προσευχῆς καὶ διὰ τῶν πρὸς αὐτὸν φωνῶν ἐπιζητῶν αὐτόν . διὸ ταῦτα πράττων οὐκ ἠπατήθην · εὑρίσκετο γάρ μοι ζητούμενος · διὸ προσέσχεν μοι καὶ τὰς ἑαυτοῦ ἀκοὰς ἐμοὶ παρέσχεν . Ἀντὶ δὲ τοῦ · ταῖς χερσί μου νυκτὸς ἐναντίον αὐτοῦ καὶ οὐκ ἠπατήθην , ὁ Σύμμαχος τοῦτον ἡρμήνευσεν τὸν τρόπον · ἡ χείρ μου νυκτὸς ἐκτέτατο διηνεκῶς . Ταύτην μὲν οὖν εἶχον μεγίστην καὶ μόνην παραμυθίαν · ἄλλως δὲ οὐδενὸς ἠνειχόμην παρακαλεῖν με καὶ θεραπεύειν ἐθέλοντος ἀνθρώπου ἐν τῷ τῆς θλίψεώς μου καιρῷ . διὸ ἐπιλέγει · ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου , ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον · οὐκ ἐπείθετο παρηγορεῖσθαι ἡ ψυχή μου . Ἀλλ’ ἀνθρώποις μὲν οὐκ ἐπειθόμην τοῖς ἄλλως με παρηγορεῖν καὶ παρακαλεῖν , ἐμνήσθην δὲ τοῦ θεοῦ καὶ ηὐφράνθην · ἀπήρκει γάρ μοι ἡ τοῦ θεοῦ μνήμη πρὸς εὐφροσύνην . Ἀλλὰ καὶ ἠδολέσχησα , φησίν , καὶ ὠλιγοψύχησεν · ἀνθ’ οὗ ὁ Σύμμαχος ἡρμήνευσεν · διελάλουν ἐν ἐμαυτῷ καὶ ἐλειποθύμουν . Ὅτι μέν , φησίν , ἐμαυτῷ διελάλουν , ἐλειποθύμουν · καὶ ὅτε ἠδολέσχουν παρ’ ἐμαυτῷ , τηνικαῦτα ὠλιγοψύχει τὸ πνεῦμά μου , ὅτε δὲ ἀνεμιμνησκόμην τοῦ θεοῦ , εὐφροσύνης ἐπληρούμην · ἀλλὰ καὶ ζητῶν αὐτὸν ταῖς χερσί μου νυκτὸς οὐκ ἠπατώμην , ηὕρισκον γὰρ ὥσπερ πλησίον παρεστῶτά μοι καὶ τῆς φωνῆς μου ἐπήκοον γιγνόμενον .
Lemmas: εἰς ὁ τέλος , ὑπέρ Ἰδιθούμ · ψαλμός ὁ Ἀσάφ . φωνέω ἐγώ πρός κύριος κράζω , φωνή ἐγώ πρός ὁ θεός , καί προσέχω ἐγώ . ἐν ἡμέρα θλῖψις ἐγώ ὁ θεός ἐκζητέω ὁ χείρ ἐγώ νύξ ἐναντίος αὐτός καί οὐ ἀπατάω · ἀπαναίνομαι παρακαλέω ὁ ψυχή ἐγώ . μιμνήσκω ὁ θεός καί εὐφραίνω · ἀδολεσχέω , καί ὀλιγοψυχέω ὁ πνεῦμα ἐγώ . διάψαλμα . ὁ μέν Ἀσάφ εἴρω ὁ ψαλμός , ἀναφέρω δέ εἰς πρόσωπον ὁ Ἰδιθούμ , ὑπέρ ὅς ὁ ἐμφέρω ὁ ψαλμός συντάσσω · ὅθεν ὁ Σύμμαχος διά Ἰδιθούμ , ὁ δέ Ἀκύλας ἐπί Ἰδιθούμ ἑρμηνεύω . καί νῦν μέν ὁ Ἀσάφ ὁ μετά χείρ λόγος συντάσσω ὥσπερ διδάσκαλος μαθητής οὗτος ἐμμελετάω ὁ Ἰδιθοὺμ παραδίδωμι ἢ ὥσπερ ἰατρός ὁ θεραπεία δήω σωτήριος φάρμακον ἐπί ὁ χράω αὐτός καί ὠφελέω ὁ θεραπεύω , ἐν δέ ὁ ἔμπροσθεν ὑπέρ ὁ αὐτός ἀνήρ ὁ Δαυίδ ποτέ μέν ᾠδή , ποτέ δέ ψαλμός γράφω · διό ἐν μέν ὁ λα ψαλμός ἐπιγράφω · εἰς ὁ τέλος ὑπέρ Ἰδιθούμ , ἀοιδή ὁ Δαυίδ . ὅτι δέ ὁ ἀνήρ οὗτος συγχρονίζω λέγω ὁ Δαυίδ καί ὁ Ἀσάφ , ὁ ὁ παραλείπω παρίστημι γραφεύς , ὡς ἐν ὁ ἔμπροσθεν ἀποδείκνυμι . καί ἐγώ δοκέω ὁ Ἰδιθοὺμ διδασκαλία δήω ὁ περί πρόνοια λόγος διά ὁ συνοράω ἐν ὁ ὁ ἄνθρωπος βίος πολύς ἄθεος καί ἀσεβής ἐπαίρω καί μεγαλαυχέω πλοῦτος τε καί περιουσία ἐντρυφάω , Δίκαιος δέ ἔμπαλιν ταπεινόω καί πρός ὁ ἀσεβής καταπονέω . εἰκός γοῦν αὐτός ἐπί οὗτος ἀποδυσπετέω καί λόγος τις κινέω πρός τε αὐτός ὁ Δαυίδ καί πρός ὁ Ἀσάφ , ὁποῖος κινέω καί ἕτερος ὁ παλαιός ὡς ὁ εἶπον · ἱνατί ἀσεβής εὐθηνέω , παλαιόω δέ καί ἐν πλοῦτος ; ὁ σπόρος αὐτός κατά Ψυχή , ὁ δέ παιδίον αὐτός παίζω ἀναλαμβάνω ψαλτήριον καί κιθάρα λέγω δέ κύριος · ἀπόστα ἀπό ἐγώ · ὁδός σύ οἶδα οὖον βούλομαι . τοιοῦτος τις ὡς εἰκός ἐπαπορέω ὁ Ἰδιθοὺμ οἷος διδάσκαλος καί Ψυχή ἰατρός ποτέ μέν ὁ Δαυίδ ποτέ δέ ὁ Ἀσάφ διδασκαλία παρέχω ὁ τοιόσδε δόξα θεραπευτικός , ὅθεν ἐν μέν ὁ λα ὁ Δαυίδ τοιόσδε λέγω αὐτός διδάσκω · εἶπον · φυλάσσω ὁ ὁδός ἐγώ ὁ μή ἁμαρτάνω ἐν γλῶσσα ἐγώ . τίθημι ὁ στόμα ἐγώ φυλακή ἐν ὁ συνίστημι ὁ ἁμαρτωλός ἐναντίος ἐγώ · κωφόω καί ταπεινόω καί σιγάω καί ὁ οὗτος ἑξῆς , ὁ δή κατά ὁ οἰκεῖος τόπος παρατίθημι διασαφέω . ἐν δέ ὁ ξαʹ πάλιν ὁ αὐτός λέγω ὁ αὐτός διδάσκω · οὐ ὁ θεός ὑποτάσσω ὁ ψυχή ἐγώ ; παρά αὐτός γάρ ὁ σωτήριος ἐγώ . καί γάρ αὐτός θεός ἐγώ καί σωτήρ ἐγώ , ἀντιλήπτωρ ἐγώ · οὖον μή σαλεύω ἐπιπλέω . ἠώς πότε ἐπιτίθημι ἐπί ἄνθρωπος , φονεύω πᾶς σύ ; καί οὗτος δέ ὁποῖος ἔχω νόος κατά ὁ δίδωμι χάρις ἑρμηνεύω · ὅς ἀκόλουθος καί ὁ Ἀσάφ διά ὁ μετά χείρ ὁ αὐτός ἀνήρ παραδίδωμι διδασκαλία ὁ μή ταράσσω ἐν ὁ ὁ βίος πειρατήριον , μηδέ ἐν ὅς γιγνώσκω ἐκ ὁ ἔμπροσθεν αὐτός προφητεία περί ὁ ὁ ἀσεβής ἐπανάστασις ὁ τε ὁ λαός ὁ θεός ταπείνωσις , καταφεύγω δέ ὡς ἐπί λιμήν σωτήριος ἐν ὁ τοιόσδε ἀμηχανία ἐπί αὐτός ὁ θεός ὁ τε πρός αὐτός ἱκετήριος σχολάζω καί οὗτος λέγω , ὅσπερ αὐτός διά ὁ πρόκειμαι ψαλμός οἷος διδάσκαλος παραδίδωμι . καί δῆτα παραλαμβάνω ὁ μάθημα οὗτος ὁ ἑαυτοῦ ψυχή θεραπεύω κατεπᾴδω αὐτός ἑαυτοῦ καί λέγω · φωνή ἐγώ πρός κύριος κράζω , φωνή ἐγώ πρός ὁ θεός , καί προσέχω ἐγώ . τοιοῦτος γάρ , φημί , ἐμαυτοῦ παρασκευάζω ὡς ἄξιος εἰμί ὁ προσοχή ὁ θεός , διό προσέχω ἐγώ , καί τοιοῦτος τε ἀφίημι φωνή καί βοή ὡς ἄξιος εἰμί αὐτός ὁ ὁ θεός ἀκοή · διό κατά ὁ Σύμμαχος εἴρω · φωνή ἐγώ πρός ὁ θεός καί βοάω ἐγώ πρός ὁ θεός παρέχω ὁ ἀκοή αὐτός . Ζεύς οὗτος γάρ διδάσκω ὁ Ἰδιθοὺμ μή νομίζω πόρρω ποῦ ἀφίστημι ὁ θεός ὁ ἐπιβοάω αὐτός · εἰμί γάρ ἅμα ὁ ὁ φωνή ἀναπέμπω αἰσθάνομαι ἐπήκοος αὐτός γίγνομαι ὁ θεός , αὐτός ἔργον διδάσκω πανταχοῦ πάρειμι ὁ θέω καί ὁ ὁ πρόνοια ὀφθαλμός ἐφοράω ὁ ἄξιος . ἀλλά καί ἐν ἡμέρα θλῖψις ἐγώ , φημί , ὁ θεός ἐκζητέω ὁ χείρ ἐγώ νύξ ἐναντίος αὐτός καί οὐ ἀπατάω . καί ὅτι μέν πολύς ὁ θλῖψις ὁ Δίκαιος , ἐπεί ἀπείραστος ἀνήρ ἀδόκιμος , παντοῖος διδάσκω ὁ θεῖος λόγος · ὡς δέ θλίβω ἀγαθός ἑαυτοῦ γίγνομαι δοκιμή ὁ ἑαυτοῦ παρέχω ὑπομονή οὖον μήv συγχέω ὡς εἰλιγγιάω καί θορυβέω , διδάσκω ὁ εἶπον · ἐν θλῖψις πλατύνω ἐγώ , καί ὁ θεῖος ἀπόστολος λέγω · θλίβω , ἀλλά οὖον στενοχωρέω · καταβάλλω , ἀλλά οὐ ἀπόλλυμι · διώκω , ἀλλά οὐ ἐγκαταλείπω . οὕτως οὖν καί ἐνταῦθα φημί · ἐν ἡμέρα θλῖψις ἐγώ ὁ θεός ἐκζητέω · οὖον γάρ ἀποβλέπω ἐπί ὁ θλίβω οὐδέ ἐπί ὁ ἐπαίρω , ἐπιστρέφω δέ ἐμαυτοῦ ὁ ὁ Ψυχή ὄμμα πρός ὁ θεός κατά αὐτός ὁ ὁ θλῖψις καιρός αὐτός ἐκζητέω . ζητέω δέ αὐτός ὁ χείρ ἐγώ διδάσκω ἐπαίρω ὅσιος χείρ κατά ὁ φάσκω λόγος · βούλομαι δέ ὁ ἀνήρ προσεύχομαι ἐπαίρω ὅσιος χείρ . καί οὗτος πράσσω οὖον διά ἡμέρα μόνος ἀλλά καί διά νύξ ὁ χείρ ἐγώ ἐπαίρω ἐναντίος αὐτός καί διά ὁ προσευχή καί διά ὁ πρός αὐτός φωνή ἐπιζητέω αὐτός . διό οὗτος πράσσω οὐ ἀπατάω · εὑρίσκω γάρ ἐγώ ζητέω · διό προσέχω ἐγώ καί ὁ ἑαυτοῦ ἀκοή ἐγώ παρέχω . ἀντί δέ ὁ · ὁ χείρ ἐγώ νύξ ἐναντίος αὐτός καί οὐ ἀπατάω , ὁ Σύμμαχος οὗτος ἑρμηνεύω ὁ τρόπος · ὁ χείρ ἐγώ νύξ ἐκτείνω διηνεκής . οὗτος μέν οὖν ἔχω μέγας καί μόνος παραμυθία · ἄλλως δέ οὐδείς ἀνέχω παρακαλέω ἐγώ καί θεραπεύω ἐθέλω ἄνθρωπος ἐν ὁ ὁ θλῖψις ἐγώ καιρός . διό ἐπιλέγω · ἀπαναίνομαι παρακαλέω ὁ ψυχή ἐγώ , ἢ κατά ὁ Σύμμαχος · οὐ πείθω παρηγορέω ὁ ψυχή ἐγώ . ἀλλά ἄνθρωπος μέν οὐ πείθω ὁ ἄλλως ἐγώ παρηγορέω καί παρακαλέω , μιμνήσκω δέ ὁ θεός καί εὐφραίνω · ἀπαίρω γάρ ἐγώ ὁ ὁ θεός μνήμη πρός Εὐφρόσυνος . ἀλλά καί ἀδολεσχέω , φημί , καί ὀλιγοψυχέω · ἀντί ὅς ὁ Σύμμαχος ἑρμηνεύω · διαλαλέω ἐν ἐμαυτοῦ καί λειποθυμέω . ὅτι2 μέν , φημί , ἐμαυτοῦ διαλαλέω , λειποθυμέω · καί ὅτε ἀδολεσχέω παρά ἐμαυτοῦ , τηνικαῦτα ὀλιγοψυχέω ὁ πνεῦμα ἐγώ , ὅτε δέ ἀναμιμνήσκω ὁ θεός , Εὐφρόσυνος πληρόω · ἀλλά καί ζητέω αὐτός ὁ χείρ ἐγώ νύξ οὐ ἀπατάω , εὑρίσκω γάρ ὥσπερ πλησίος παρίστημι ἐγώ καί ὁ φωνή ἐγώ ἐπήκοος γίγνομαι .