eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_30.6
Παρὰ πάντας τοὺς ἐχθρούς μου ἐγενήθην ὄνειδος καὶ τοῖς γείτοσίν μου σφόδρα καὶ φόβος τοῖς γνωστοῖς μου , οἱ θεωροῦντές με ἔξω ἔφυγον ἀπ’ ἐμοῦ . ἐπελήσθην ὡσεὶ νεκρὸς ἀπὸ καρδίας , ἐγενήθην ὡσεὶ σκεῦος ἀπολωλός . Ταῦτα ἀναφέρομεν ἐπὶ τὸν καιρὸν τοῦ πάθους τοῦ σωτῆρος ἡμῶν , ἁρμόζοι ἂν ὑπ’ αὐτοῦ λέγεσθαι , ὅτε οἱ ἐχθροὶ ἀνηρτημένον ὁρῶντες αὐτὸν ἐπετώθαζον ὀνειδίζοντες κατὰ τὰ γεγραμμένα ἐν τοῖς εὐαγγελίοις · οἵ τε γνωστοὶ καὶ οἱ μαθηταὶ καὶ φίλοι φόβῳ ὑποπεσόντες ἀνεχώρουν καταλείποντες αὐτόν · ὅτε καὶ ὁ πρωτοστάτης τοῦ χοροῦ τῶν αὐτοῦ μαθητῶν ἤρνηται αὐτὸν τρίτον . τότε δὲ καὶ ἀπελήσθη ὡσεὶ νεκρὸς ἀπὸ καρδίας · ἀλλὰ καὶ ἐνομίσθη γεγονέναι ὡς σκεῦος ἀπολωλός . πλὴν ἀλλὰ καὶ ταῦτα ἐπὶ τὸν ἐν τῷ ψαλμῷ ἐξομολογούμενον ἀναφερόμενα ὑπερβάλλουσαν αὐτοῦ παρίστησι κάκωσιν . οὕτω γὰρ ἑαυτὸν ἐξέτηκεν , ὡς ἐκλείπειν μὲν αὐτοῦ ἐν ὀδύνῃ τὴν ζωὴν καὶ ἔτη ἐν στεναγμοῖς , ἀσθενῆσαι δὲ ἐν πτωχείᾳ τὴν ἰσχὺν καὶ τὰ ὀστέα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ ταραχθῆναι · ἐφ’ οἷς καὶ ἐγελᾶτο ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν , ὡς εἰκῆ καὶ μάτην ἑαυτὸν κατακόπτων . οὐ μόνον δὲ παρὰ τοῖς ἐχθροῖς ἐγίνετο ὄνειδος , ἀλλὰ καὶ παρὰ τοῖς γείτοσιν αὐτοῦ τοῖς μάλιστα αὐτὸν εἰδόσι διὰ τὸ ἔγγιστα οἰκεῖν . οὗτοι γὰρ ὁρῶντες αὐτὸν κατατρύχοντα ἐν τῇ πρὸς τὸν θεὸν ἐξομολογήσει κατεγέλων αὐτοῦ καὶ ὠνείδιζον . οἱ δὲ προσήκοντες αὐτῷ συγγενεῖς καὶ φίλοι καὶ ἐφοβοῦντο ὡς μεμηνότα καὶ τὰς φρένας ἐξεστηκότα ὥστε ἀναχωρεῖν καὶ φεύγειν ἐξ αὐτοῦ ἀπογινώσκοντας αὐτοῦ τὴν σωτηρίαν λήθην τε αὐτοῦ ποιεῖσθαι ὡσεὶ καὶ νεκροῦ ἤδη γενομένου καὶ ὡς περὶ σκεύους ἀπολωλότος διακεῖσθαι . ταῦτα πάντα πεπονθέναι ἔφασκεν ἑαυτὸν κακῶν ἐξομολογήσει καὶ μετανοίᾳ . ἀλλ’ οἵδε μέν , φησί , τοιοῦτοι γεγόνασι περὶ ἐμέ . ἐγὼ δὲ οὐκ ἄνευ λόγου οὕτως ἐμαυτὸν ἦγον , ἀλλ’ ἐπειδήπερ ἤκουον ψόγον πολλῶν παροικούντων κυκλόθεν , οἱ τότε συναιρόμενοι ἐπὶ τὸ αὐτὸ λαβεῖν τὴν ψυχήν μου ἐνεθυμοῦντο · οἱ γὰρ ἀφανεῖς καὶ ἀόρατοι ἐχθροὶ περιπεσόντος μου τῇ ἁμαρτίᾳ , συνετάσσοντο πρὸς ἀλλήλους , ὅπως διαρπάσωσι τὴν ἐμὴν ψυχήν . διόπερ ἐγὼ τῆς τούτων ἐπιβουλῆς συναισθόμενος τῇ τοσαύτῃ ἐμαυτὸν ἐπεδίδουν τιμωρίᾳ , εἴ πως ἄρα ὁ θεὸς διὰ τὴν τοσαύτην μου ταπείνωσιν ἐλεήσειέ με καὶ ῥύσαιτο τῆς τῶν ἐχθρῶν ἐπιβουλῆς .
Lemmas: παρά πᾶς ὁ ἐχθρός ἐγώ γίγνομαι ὄνειδος καί ὁ γείτων ἐγώ σφόδρα καί φόβος ὁ γνωστός ἐγώ , ὁ θεωρέω ἐγώ ἔξω φεύγω ἀπό ἐγώ . ἐπιλανθάνομαι ὡσεί νεκρός ἀπό Καρδία , γίγνομαι ὡσεί σκεῦος ἀπόλλυμι . οὗτος ἀναφέρω ἐπί ὁ καιρός ὁ πάθος ὁ σωτήρ ἐγώ , ἁρμόζω εἄν ὑπό αὐτός λέγω , ὅτε ὁ ἐχθρός ἀναρτάω ὁράω αὐτός ἐπιτωθάζω ὀνειδίζω κατά ὁ γράφω ἐν ὁ εὐαγγέλιον · ὁ τε γνωστός καί ὁ μαθητής καί φίλος φόβος ὑποπίπτω ἀναχωρέω καταλείπω αὐτός · ὅτε καί ὁ πρωτοστάτης ὁ χορός ὁ αὐτός μαθητής ἀρνέομαι αὐτός τρίτος . τότε δέ καί ἀπέρχομαι ὡσεί νεκρός ἀπό Καρδία · ἀλλά καί νομίζω γίγνομαι ὡς σκεῦος ἀπόλλυμι . πλήν ἀλλά καί οὗτος ἐπί ὁ ἐν ὁ ψαλμός ἐξομολογέομαι ἀναφέρω ὑπερβάλλω αὐτός παρίστημι κάκωσις . οὗτος γάρ ἑαυτοῦ ἐκτήκω , ὡς ἐκλείπω μέν αὐτός ἐν ὀδύνη ὁ ζωή καί ἔτος ἐν στεναγμός , ἀσθενέω δέ ἐν πτωχεία ὁ ἰσχύς καί ὁ ὀστέον ὁ Ψυχή αὐτός ταράσσω · ἐπί ὅς καί γελάω ὑπό ὁ ἐχθρός , ὡς εἰκῇ καί μάτην ἑαυτοῦ κατακόπτω . οὖον μόνος δέ παρά ὁ ἐχθρός γίγνομαι ὄνειδος , ἀλλά καί παρά ὁ γείτων αὐτός ὁ μάλιστα αὐτός οἶδα διά ὁ ἔγγιστος οἰκέω . οὗτος γάρ ὁράω αὐτός κατατρύχω ἐν ὁ πρός ὁ θεός ἐξομολόγησις καταγελάω αὐτός καί ὀνειδίζω . ὁ δέ προσήκω αὐτός συγγενής καί φίλος καί φοβέω ὡς μαίνομαι καί ὁ φρήν ἐξίστημι ὥστε ἀναχωρέω καί φεύγω ἐκ αὐτός ἀπογιγνώσκω αὐτός ὁ σωτηρία λήθη τε αὐτός ποιέω ὡσεί καί νεκρός ἤδη γίγνομαι καί ὡς περί σκεῦος ἀπόλλυμι διάκειμαι . οὗτος πᾶς πάσχω φάσκω ἑαυτοῦ κακός ἐξομολόγησις καί μετάνοια . ἀλλά ὅδε μέν , φημί , τοιοῦτος γίγνομαι περί ἐγώ . ἐγώ δέ οὐ ἄνευ λόγος οὕτως ἐμαυτοῦ ἄγω , ἀλλά ἐπεί ἀκούω ψόγος πολύς παροικέω κυκλόθεν , ὁ τότε συναίρω ἐπί ὁ αὐτός λαμβάνω ὁ Ψυχή ἐγώ ἐνθυμέομαι · ὁ γάρ ἀφανής καί ἀόρατος ἐχθρός περιπίπτω ἐγώ ὁ ἁμαρτία , συντάσσω πρός ἀλλήλων , ὅπως διαρπάζω ὁ ἐμός Ψυχή . διόπερ ἐγώ ὁ οὗτος ἐπιβουλή συναισθάνομαι ὁ τοσοῦτος ἐμαυτοῦ ἐπιδίδωμι τιμωρία , εἰμί πως ἄρα ὁ θεός διά ὁ τοσοῦτος ἐγώ ταπείνωσις ἐλεέω ἐγώ καί ῥύομαι ὁ ὁ ἐχθρός ἐπιβουλή .