eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_94.8
Σήμερον , ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε , μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν ἐν τῷ παραπικρασμῷ . Ἅπαξ τότε , φησίν , ἐσκληρύνατε τὰς καρδίας ὑμῶν ἀκούσαντες αὐτοῦ τῆς φωνῆς ἐπὶ τῆς ἐρήμου · ὁρᾶτε οὖν μὴ καὶ δεύτερον ταὐτὸν πράξητε , ἐὰν αὖθις τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε ἐν ἀνθρώποις σήμερον γενομένου . Ὁ δὲ λόγος προηγουμένως πρὸς τοὺς ἐκ περιτομῆς λέλεκται ἐκ προσώπου τοῦ χοροῦ τῶν προφητῶν προφερόμενος · οἳ δὴ κατὰ μὲν τὴν ἀρχὴν τὰ πάντα ἔλεγον πληθυντικῶς καὶ ἑαυτοὺς συγκαταλέγοντες τοῖς καλουμένοις · δεῦτε , γὰρ ἔφασκον , ἀγαλλιασώμεθα καὶ ἀλαλάξωμεν καὶ προφθάσωμεν , καὶ πάλιν · δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν καὶ κλαύσωμεν . ἐπὶ δὲ τοῦ παρόντος ἑτέρων εἰς πρόσωπον μὴ παραιτήσασθαι τὴν κλῆσιν παραινοῦσι , μηδ’ ἀπιστῆσαι τῇ φωνῇ τῇ σήμερον αὐτοῖς μελλούσῃ λαλεῖν . Τὸ δέ · σήμερον , ὁ ἀπόστολος εἰς πάντα τὸν παρατείνοντα τῆς ζωῆς ἡμῶν χρόνον ἐξείληφε κατὰ τό · ἕως οὗ τὸ σήμερον καλεῖται . Προτρέπει δὲ καὶ ἡμᾶς ὁ λόγος ἐντεῦθεν ἀπάρξασθαι τῶν παρηγγελμένων . εἰ γὰρ καὶ πολλή τις γέγονε ῥᾳθυμία ἐν τῷ παρελθόντι χρόνῳ , ἀλλὰ κἂν ἀπὸ τῆς σήμερον καλουμένης ἡμέρας καὶ ἀπὸ ἐνεστῶτος καιροῦ σπουδάσωμεν προσέχειν τοῖς εἰρημένοις . καὶ μὴ ζηλώσωμεν τὸν λαὸν ἐκεῖνον , ὃς ἀκούσας φωνῆς θεοῦ ἐπὶ τῆς κατὰ τὴν ἔρημον ὀπτασίας , ἐσκληρύνθη τὴν καρδίαν ἐν τῷ καιρῷ τοῦ παραπικρασμοῦ , ὁπηνίκα πάντων αὐτῶν τὰ κῶλα κατεστρώθη ἐν τῇ ἐρήμῳ διὰ τὸ παρακοῦσαι τῆς φωνῆς τοῦ θεοῦ . ἀναγκαίως οὖν ἐκείνων ὑπομιμνήσκει , ἵνα μὴ καὶ ἡμεῖς τῇ σήμερον ἡμέρᾳ τῶν τοῦ θεοῦ παραγγελμάτων ἀκούοντες καὶ παρακούοντες παραπικραίνωμεν αὐτὸν σκληρυνόμενοι τὰς καρδίας καὶ μὴ ὑπακούοντες τοῖς σωτηρίοις παραγγέλμασι , καὶ διὰ τοῦτο πικρὸν αὐτὸν καὶ ἀπότομον κριτὴν ἑαυτοῖς κατασκευάζοντες . Καὶ πρὸς πάντας μὲν οὖν ἡμᾶς , ὡς ἔφην , ἁρμόζει τὸ παράγγελμα · κατὰ δὲ τὸν προηγούμενον λόγον πρὸς τὸν ἐκ περιτομῆς λαὸν ταῦτα λέγεται τοιαύτην ἔχοντα διάνοιαν · ἅπαξ ποτὲ ἤδη πρότερον ἐπὶ τῆς ἐρήμου τῆς φωνῆς ἀκούσαντες τοῦ θεοῦ παρεπικράνατε αὐτὸν σκληρύναντες ἑαυτῶν τὰς καρδίας ἐπὶ Μωσέως · ἀλλ’ ἐπειδήπερ ὁ αὐτὸς τοῦ θεοῦ λόγος μέλλει δεύτερον ἀνθρώποις λαλεῖν ἐπιφανεὶς τῷ βίῳ καὶ παρ’ ὑμῖν αὐτοῖς διδάσκειν τὰ τῆς καινῆς διαθήκης μυστήρια , ὁρᾶτε μὴ πάλιν σκληρύνητε ἑαυτοὺς ὡς τὸ πρὶν ἐσκληρύνατε , μηδὲ αὖθις αὐτὸν παραπικράνητε · ἐὰν αὖθις τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε , μηδὲ τοὺς πατέρας ὑμῶν κατὰ τοῦτο μιμήσησθε , ὅπως μὴ στερήσητε αὑτοὺς τοῦ ἀληθινοῦ σαββατισμοῦ καὶ τῆς καταπαύσεως αὐτοῦ , ἣν καταπαύσει αὐτὸς ὁ τοῦ θεοῦ λόγος τὴν οἰκείαν ἀπολαβὼν βασιλείαν καὶ ἐν αὐτῇ ἀναπαυσόμενος , πάντας τε τοὺς παραδεχομένους αὐτὸν εἰς τὴν αὐτὴν ἀνάπαυλαν ὑποδεξόμενος καὶ τὸ ἅγιον καὶ τὸ ἀληθὲς αὐτοῦ Σάββατον παρέξων τοῖς ἀξίοις τῆς παρ’ αὐτῷ καὶ σὺν αὐτῷ ἀναπαύσεως .
Lemmas: σήμερον , ἐάν ὁ φωνή αὐτός ἀκούω , μή σκληρύνω ὁ Καρδία σύ ἐν ὁ παραπικρασμός . ἅπαξ τότε , φημί , σκληραίνω ὁ Καρδία σύ ἀκούω αὐτός ὁ φωνή ἐπί ὁ ἐρῆμος · ὁράω οὖν μή καί δύο αὐτός πράσσω , ἐάν αὖθις ὁ φωνή αὐτός ἀκούω ἐν ἄνθρωπος σήμερον γίγνομαι . ὁ δέ λόγος προηγουμένως πρός ὁ ἐκ περιτομή λέγω ἐκ πρόσωπον ὁ χορός ὁ προφήτης προφέρω · ἕ δή κατά μέν ὁ ἀρχή ὁ πᾶς λέγω πληθυντικός καί ἑαυτοῦ συγκαταλέγω ὁ καλέω · δεῦρο , γάρ φάσκω , ἀγαλλιάω καί ἀλαλάζω καί προφθάνω , καί πάλιν · δεῦρο προσκυνέω καί προσπίπτω καί καλέω . ἐπί δέ ὁ πάρειμι ἕτερος εἰς πρόσωπον μή παραιτέομαι ὁ κλῆσις παραινέω , μηδέ ἀπιστέω ὁ φωνή ὁ σήμερον αὐτός μέλλω λαλέω . ὁ δέ · σήμερον , ὁ ἀπόστολος εἰς πᾶς ὁ παρατείνω ὁ ζωή ἐγώ χρόνος ἐκλαμβάνω κατά ὁ · ἠώς ὅς ὁ σήμερον καλέω . προτρέπω δέ καί ἐγώ ὁ λόγος ἐντεῦθεν ἀπάρχομαι ὁ παραγγέλλω . εἰμί γάρ καί πολύς τις γίγνομαι ῥᾳθυμία ἐν ὁ παρέρχομαι χρόνος , ἀλλά κἀν ἀπό ὁ σήμερον καλέω ἡμέρα καί ἀπό ἐνίστημι καιρός σπουδάζω προσέχω ὁ εἴρω . καί μή ζηλόω ὁ λαός ἐκεῖνος , ὅς ἀκούω φωνή θεός ἐπί ὁ κατά ὁ ἐρῆμος ὀπτασία , σκληρύνω ὁ Καρδία ἐν ὁ καιρός ὁ παραπικρασμός , ὁπηνίκα πᾶς αὐτός ὁ κῶλον κατειστιτρώσκω ἐν ὁ ἐρῆμος διά ὁ παρακούω ὁ φωνή ὁ θεός . ἀναγκαῖος οὖν ἐκεῖνος ὑπομιμνῄσκω , ἵνα μή καί ἐγώ ὁ σήμερον ἡμέρα ὁ ὁ θεός παράγγελμα ἀκούω καί παρακούω παραπικραίνω αὐτός σκληρύνω ὁ Καρδία καί μή ὑπακούω ὁ σωτήριος παράγγελμα , καί διά οὗτος πικρός αὐτός καί ἀπότομος κριτής ἑαυτοῦ κατασκευάζω . καί πρός πᾶς μέν οὖν ἐγώ , ὡς φημί , ἁρμόζω ὁ παράγγελμα · κατά δέ ὁ προηγούμενος λόγος πρός ὁ ἐκ περιτομή λαός οὗτος λέγω τοιοῦτος ἔχω διάνοια · ἅπαξ ποτέ ἤδη πρότερος ἐπί ὁ ἐρῆμος ὁ φωνή ἀκούω ὁ θεός παραπικραίνω αὐτός σκληρύνω ἑαυτοῦ ὁ Καρδία ἐπί Μωσῆς · ἀλλά ἐπεί ὁ αὐτός ὁ θεός λόγος μέλλω δύο ἄνθρωπος λαλέω ἐπιφαίνω ὁ βίος καί παρά σύ αὐτός διδάσκω ὁ ὁ καινός διαθήκη μυστήριον , ὁράω μή πάλιν σκληρύνω ἑαυτοῦ ὡς ὁ πρίν σκληραίνω , μηδέ αὖθις αὐτός παραπικραίνω · ἐάν αὖθις ὁ φωνή αὐτός ἀκούω , μηδέ ὁ πατήρ σύ κατά οὗτος μιμέομαι , ὅπως μή στερέω ἑαυτοῦ ὁ ἀληθινός σαββατισμός καί ὁ κατάπαυσις αὐτός , ὅς κατάπαυσις αὐτός ὁ ὁ θεός λόγος ὁ οἰκεῖος ἀπολαμβάνω βασίλειος καί ἐν αὐτός ἀναπαύω , πᾶς τε ὁ παραδέχομαι αὐτός εἰς ὁ αὐτός ἀνάπαυλα ὑποδείκνυμι καί ὁ ἅγιος καί ὁ ἀληθής αὐτός σάββατον παρέχω ὁ ἄξιος ὁ παρά αὐτός καί σύν αὐτός ἀνάπαυσις .