eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_38.5
Εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου , κύριε , καὶ τῆς δεήσεώς μου ἐνώτισαι · τῶν δακρύων μου μὴ παρασιωπήσῃς , ὅτι πάροικος ἐγώ εἰμι παρὰ σοὶ καὶ παρεπίδημος καθὼς πάντες οἱ πατέρες μου . ἄνες μοι , ἵνα ἀναψύξω πρὸ τοῦ με ἀπελθεῖν , καὶ οὐκέτι μὴ ὑπάρξω Ὁ πολλάκις εἰπὼν πλὴν μάτην πᾶς ἄνθρωπος ἐνταῦθα ὁμολογεῖ πάροικος εἶναι καὶ παρεπίδημος οἶδέ τε ἑτέραν ζωὴν ἀναψύξεως , ἧς τυχεῖν γλίχεται λέγων · ἄνες μοι , ἵνα ἀναψύξω . οὐκοῦν μάτην πάντα τὸν ἄνθρωπον πάροικον ἔλεγε , μετὰ κλαυθμοῦ δὲ καὶ δακρύων τὴν ἱκετηρίαν ἀναπέμπει ἀκριβῶς εἰδώς , ὅτι μακάριοι οἱ κλαίοντες , ὅτι γελάσονται , καί · μακάριοι οἱ πενθοῦντες , ὅτι παρακληθήσονται · καὶ τὰ κατορθώματα δὲ αὐτοῦ ὑπογράφει ἐπιλέγων · ὅτι πάροικος ἐγώ εἰμι καὶ παρεπίδημος καθὼς πάντες οἱ πατέρες μου . σπανίου δέ ἐστιν ἀνδρὸς τὸ δύνασθαι κατὰ μίμησιν τῶν θεοφιλῶν πατέρων καὶ τῶν προφητῶν τοῦ θεοῦ μὴ ὡς ἔνοικος , ἀλλ’ ὡς πάροικος τὴν πρόσκαιρον διαβιῶμαι ζωήν , ἐφ’ ᾧ καὶ ὁ παρὼν ἐσεμνύνετο παροικίαν ἡγούμενος καὶ ξενιτείαν τὸν ἀνθρώπινον βίον · ἄνες μοι , ἵνα ἀναψύξω πρὸ τοῦ με ἀπελθεῖν , καὶ οὐκέτι μὴ ὑπάρξω , ἀνθ’ οὗ ὁ Σύμμαχός φησιν · ἀπόσχου μου , ἵνα μειδιάσω πρὶν ἀπελθεῖν με καὶ μὴ ὑπάρχειν . ἐὰν γὰρ ἐντεῦθεν , φησίν , μὴ μεταβαλὼν τὰ δάκρυα εἰς γέλωτα διὰ τὴν σὴν χάριν , μειδιάσω , καὶ ἐὰν μὴ ἐν τῷ παρόντι βίῳ ἀνῇς μοι τὸ ἁμάρτημα καὶ συγχωρήσῃς τὰ πεπραγμένα , ἵνα ἀναλάβω ἐμαυτὸν καὶ ἀναψύξω ἀπαλλαγεὶς τοῦ προσκαίρου βίου οὐκέτι ἕξω καιρὸν μετανοίας . μὴ τυχὼν δὲ ἀφέσεως οὐκέτι ὑπάρξω ἐν τῇ παρὰ σοὶ ζωῇ , ἀπόβλητος δὲ γενόμενος ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον . διὸ ἐντεῦθεν ἱκετεύω λέγων · μὴ παρασιωπήσῃς ἀπ’ ἐμοῦ , μήποτε παρασιωπήσῃς ἀπ’ ἐμοῦ , καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον .
Lemmas: εἰσακούω ὁ προσευχή ἐγώ , κύριος , καί ὁ δέησις ἐγώ ἐνωτίζομαι · ὁ δάκρυ ἐγώ μή παρασιωπάω , ὅτι πάροικος ἐγώ εἰμί παρά σύ καί παρεπίδημος καθώς πᾶς ὁ πατήρ ἐγώ . ἀνίημι ἐγώ , ἵνα ἀναψύχω πρό ὁ ἐγώ ἀπέρχομαι , καί οὐκέτι μή ὑπάρχω ὁ πολλάκις εἶπον πλήν μάτην πᾶς ἄνθρωπος ἐνταῦθα ὁμολογέω πάροικος εἰμί καί παρεπίδημος οἶδα τε ἕτερος ζωή ἀνάψυξις , ὅς τυγχάνω γλίχομαι λέγω · ἀνίημι ἐγώ , ἵνα ἀναψύχω . οὐκοῦν μάτην πᾶς ὁ ἄνθρωπος πάροικος λέγω , μετά κλαυθμός δέ καί δάκρυ ὁ ἱκετηρία ἀναπέμπω ἀκριβῶς οἶδα , ὅτι μακάριος ὁ καλέω , ὅτι γελάω , καί · μακάριος ὁ πενθέω , ὅτι παρακαλέω · καί ὁ κατόρθωμα δέ αὐτός ὑπογράφω ἐπιλέγω · ὅτι πάροικος ἐγώ εἰμί καί παρεπίδημος καθώς πᾶς ὁ πατήρ ἐγώ . σπάνις δέ εἰμί ἀνήρ ὁ δύναμαι κατά μίμησις ὁ θεοφιλής πατήρ καί ὁ προφήτης ὁ θεός μή ὡς ἔνοικος , ἀλλά ὡς πάροικος ὁ πρόσκαιρος διαβιόω ζωή , ἐπί ὅς καί ὁ πάρειμι σεμνύνω παροικία ἡγέομαι καί ξενιτεία ὁ ἀνθρώπινος βίος · ἀνίημι ἐγώ , ἵνα ἀναψύχω πρό ὁ ἐγώ ἀπέρχομαι , καί οὐκέτι μή ὑπάρχω , ἀντί ὅς ὁ Σύμμαχος φημί · ἀπέχω ἐγώ , ἵνα μειδάω πρίν ἀπέρχομαι ἐγώ καί μή ὑπάρχω . ἐάν γάρ ἐντεῦθεν , φημί , μή μεταβάλλω ὁ δάκρυ εἰς γέλως διά ὁ σός χάρις , μειδάω , καί ἐάν μή ἐν ὁ πάρειμι βίος ἀνίημι ἐγώ ὁ ἁμάρτημα καί συγχωρέω ὁ πράσσω , ἵνα ἀναλαμβάνω ἐμαυτοῦ καί ἀναψύχω ἀπαλλάσσω ὁ πρόσκαιρος βίος οὐκέτι ἔχω καιρός μετάνοια . μή τυγχάνω δέ ἄφεσις οὐκέτι ὑπάρχω ἐν ὁ παρά σύ ζωή , ἀπόβλητος δέ γίγνομαι ὁμοιόω ὁ καταβαίνω εἰς λάκκος . διό ἐντεῦθεν ἱκετεύω λέγω · μή παρασιωπάω ἀπό ἐγώ , μήποτε παρασιωπάω ἀπό ἐγώ , καί ὁμοιόω ὁ καταβαίνω εἰς λάκκος .