eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_62.2
Ὅτι κρεῖσσον τὸ ἔλεός σου ὑπὲρ ζωάς · τὰ χείλη μου ἐπαινέσουσί σε . οὕτως εὐλογήσω σε ἐν τῇ ζωῇ , ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀρῶ τὰς χεῖράς μου . ὡσεὶ στέατος καὶ πιότητος ἐμπλησθείη ἡ ψυχή μου , καὶ χείλη ἀγαλλιάσεως αἰνέσει τὸ στόμα μου . Ὁ τὴν φύσιν τοῦ θνητοῦ βίου κατανοήσας καὶ τὴν πρόσκαιρον ζωήν , ὅση τίς ἐστι καὶ ὁποία τις , ἐξητακὼς ἀποστρέφεται μὲν ταῦτα ὡς μικρὰ καὶ οὐδενὸς λόγου ἄξια · ὅλος δὲ τῆς ἄνω ἐλπίδος γενόμενος ἐκείνης τυχεῖν εὔχεται ἐλέῳ θεοῦ χορηγουμένης . οὐ γὰρ δὴ κατὰ ὀφειλὴν οὐδὲ κατ’ ἀξίαν τῆς ἑαυτοῦ δικαιοσύνης τεύξεταί τις τῶν ἐπουρανίων · διόπερ ἀλλαχοῦ που εἴρηται · τί γάρ μοι ὑπάρχει ἐν τῷ οὐρανῷ ; τὸ δὲ πᾶν ἐλέῳ θεοῦ καὶ φιλανθρωπίᾳ δωρεῖται τοῖς σμικρὰ κατωρθωκόσι τὰ μεγάλα χαριζομένου . ὃ δὴ σημαίνει ὁ παρὼν λόγος φάσκων · ὅτι κρεῖσσον τὸ ἔλεός σου ὑπὲρ ζωάς . Κἂν γὰρ μακρόβιος καὶ μακροχρόνιος ἐπὶ τοῦ παρόντος γένηταί τις , ὥσπερ πολλὰς ζωὰς ἐν πολλαῖς ἐτῶν περιόδοις κτησάμενος , ἀλλ’ οὐδέν ἐστι ταῦτα συγκρινόμενα πρὸς τὸ ἔλεος τοῦ θεοῦ τὸ τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ τῶν ἐπουρανίων ἀγαθῶν αἴτιον . διόπερ καὶ τῷ σῷ ἐλέῳ ἐπιθαρσήσας πᾶσάν μου τὴν παροῦσαν ζωήν σοι ἀναθήσω ὥσπερ τινὰ τίμια ἀναθήματα καὶ πολυτελῆ κειμήλια τὰ μέλη μου καὶ τὰ αἰσθητήρια τῇ σῇ ἀφορίσας λειτουργίᾳ . διὸ τὰ μὲν χείλη μου οὐδὲν ἕτερον λαλήσει , ἁγνεύσει δὲ καὶ καθαρὰ φυλαχθήσεται εἰς τὸ σχολάζειν τοῖς σοῖς ὕμνοις καὶ λόγοις , ἡ δὲ ζωή μου αὕτη περὶ τὸ εὐλογεῖν σε πάντοτε νύκτωρ καὶ μεθ’ ἡμέραν ἀσχοληθήσεται , καὶ τὰς χεῖρας δὲ τοῦ σώματός μου τάς τε διὰ τούτων ἐπιτελουμένας πράξεις ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀρῶ μετεωρίζων εἰς ὕψος καὶ σοὶ καθαρὰς πάσης παρανόμου πράξεως ἐπιδεικνὺς αὐτὰς κατὰ τὸν φήσαντα · βούλομαι τοὺς ἄνδρας προσεύχεσθαι ἐπαίροντας ὁσίους χεῖρας χωρὶς ὀργῆς καὶ διαλογισμῶν . οὕτως δὲ τὰ χείλη μου καὶ αἱ χεῖρες ἀφορισθήσονταί σοι , ὡς τὰ μὲν χείλη θυμιάματος εὐώδους τὸ μηθὲν διαφέρειν , τὰς δὲ χεῖρας θυσίας ἐνεργοῦς καὶ ἀληθινῆς μὴ λείπεσθαι , ὡς εἰπεῖν με εὐκαίρως περὶ μὲν τῶν χειλέων μου τό · γενηθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου , περὶ δὲ τῶν πράξεών μου τό · ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου θυσία ἑσπερινή . Καὶ ἡ μὲν σὰρξ καὶ τὸ σῶμα οὕτως ἀνατεθήσεται τῇ σῇ λειτουργίᾳ , ἡ δὲ ψυχή μου πλείονος μεθέξει δυνάμεως · διὸ καὶ περὶ αὐτῆς φημι · ὡσεὶ στέατος καὶ πιότητος ἐμπλησθείη ἡ ψυχή μου . Οὐκέτι γὰρ ὁμοίως τῷ σώματι καὶ ἡ ψυχὴ χείλεσιν οὐδὲ χερσὶν οὐδὲ κατά τι μέρος ἢ μέλος ἕτερον , ὅλη δὲ αὕτη καθ’ ἑαυτὴν ὑπὲρ πᾶσαν ὁλόκαυτον θυσίαν καὶ ὑπὲρ πᾶν ζῷον εὐτραφὲς πιότητος καὶ στέατος γέμον σοὶ τῷ θεῷ προσενεχθήσεται , μόσχου καὶ ταύρου καὶ παντὸς ἀλόγου ζῴου τιμιωτέρα παρὰ σοὶ λελογισμένη . διὸ καὶ ταύτην σοι τὴν πιοτάτην καί σοι προσφιλῆ θυσίαν , λέγω δὲ τὴν ἐμαυτοῦ ψυχήν , ἀναθήσω · ἐπὶ τούτοις τε χάριτας ὁμολογῶν ὅλῳ τῷ στόματι καὶ αὐτοῖς χείλεσι χαρᾶς πεπληρωμένοις ἀνυμνήσω σε · διό φημι · καὶ χείλη ἀγαλλιάσεως αἰνέσει τὸ στόμα μου , ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον · καὶ διὰ χειλέων εὐφήμων ὑμνήσει τὸ στόμα μου .
Lemmas: ὅτι2 κρατύς ὁ ἔλεος σύ ὑπέρ ζωή · ὁ χεῖλος ἐγώ ἐπαινέω σύ . οὕτως εὐλογέω σύ ἐν ὁ ζωή , ἐν ὁ ὄνομα σύ ἀρόω ὁ χείρ ἐγώ . ὡσεί στέαρ καί πιότης ἐμπίμπλημι ὁ ψυχή ἐγώ , καί χεῖλος ἀγαλλίασις αἴνεσις ὁ στόμα ἐγώ . ὁ ὁ φύσις ὁ θνητός βίος κατανοέω καί ὁ πρόσκαιρος ζωή , ὅσος τίς εἰμί καί ὁποῖος τις , ἐξετάζω ἀποστρέφω μέν οὗτος ὡς μικρός καί οὐδείς λόγος ἄξιος · ὅλος δέ ὁ ἄνω ἐλπίς γίγνομαι ἐκεῖνος τυγχάνω εὔχομαι ἔλεος θεός χορηγέω . οὖον γάρ δή κατά ὀφειλή οὐδέ κατά ἄξιος ὁ ἑαυτοῦ δικαιοσύνη τυγχάνω τις ὁ ἐπουράνιος · διόπερ ἀλλαχοῦ ποῦ εἴρω · τίς γάρ ἐγώ ὑπάρχω ἐν ὁ οὐρανός ; ὁ δέ πᾶς ἔλεος θεός καί φιλανθρωπία δωρέω ὁ μικρός κατορθόω ὁ μέγας χαρίζομαι . ὅς δή σημαίνω ὁ πάρειμι λόγος φάσκω · ὅτι κρατύς ὁ ἔλεος σύ ὑπέρ ζωή . κἀν γάρ μακρόβιος καί μακροχρόνιος ἐπί ὁ πάρειμι γίγνομαι τις , ὥσπερ πολύς ζωός ἐν πολύς ἔτος περίοδος κτάομαι , ἀλλά οὐδείς εἰμί οὗτος συγκρίνω πρός ὁ ἔλεος ὁ θεός ὁ ὁ αἰώνιος ζωή καί ὁ ἐπουράνιος ἀγαθός αἴτιος . διόπερ καί ὁ σός ἔλεος ἐπιθαρσέω πᾶς ἐγώ ὁ πάρειμι ζωή σύ ἀνατίθημι ὥσπερ τις τίμιος ἀνάθημα καί πολυτελής κειμήλιον ὁ μέλος ἐγώ καί ὁ αἰσθητήριον ὁ σός ἀφορίζω λειτουργία . διό ὁ μέν χεῖλος ἐγώ οὐδείς ἕτερος λαλέω , ἁγνεύω δέ καί καθαρός φυλάσσω εἰς ὁ σχολάζω ὁ σός ὕμνος καί λόγος , ὁ δέ ζωή ἐγώ οὗτος περί ὁ εὐλογέω σύ πάντοτε νύκτωρ καί μετά ἡμέρα ἀσχολέω , καί ὁ χείρ δέ ὁ σῶμα ἐγώ ὁ τε διά οὗτος ἐπιτελέω πρᾶξις ἐν ὁ ὄνομα σύ ἀρόω μετεωρίζω εἰς ὕψος καί σύ καθαρός πᾶς παράνομος πρᾶξις ἐπιδείκνυμι αὐτός κατά ὁ φημί · βούλομαι ὁ ἀνήρ προσεύχομαι ἐπαίρω ὅσιος χείρ Χωρὶς ὀργή καί διαλογισμός . οὕτως δέ ὁ χεῖλος ἐγώ καί ὁ χείρ ἀφορίζω σύ , ὡς ὁ μέν χεῖλος θυμίαμα εὐώδης ὁ μηδείς διαφέρω , ὁ δέ χείρ θυσία ἐνεργής καί ἀληθινός μή λείπω , ὡς εἶπον ἐγώ εὔκαιρος περί μέν ὁ χεῖλος ἐγώ ὁ · γίγνομαι ὁ προσευχή ἐγώ ὡς θυμίαμα ἐνώπιον σύ , περί δέ ὁ πρᾶξις ἐγώ ὁ · ἔπαρσις ὁ χείρ ἐγώ θυσία ἑσπερινός . καί ὁ μέν σάρξ καί ὁ σῶμα οὕτως ἀνατίθημι ὁ σός λειτουργία , ὁ δέ ψυχή ἐγώ πλείων μετέχω δύναμις · διό καί περί αὐτός φημί · ὡσεί στέαρ καί πιότης ἐμπίμπλημι ὁ ψυχή ἐγώ . οὐκέτι γάρ ὁμοίως ὁ σῶμα καί ὁ ψυχή χεῖλος οὐδέ χείρ οὐδέ κατά τίς μέρος ἢ μέλος ἕτερος , ὅλος δέ οὗτος κατά ἑαυτοῦ ὑπέρ πᾶς ολοκαυος θυσία καί ὑπέρ πᾶς ζῷον εὐτραφής πιότης καί στέαρ γέμω σύ ὁ θεός προσφέρω , μόσχος καί ταῦρος καί πᾶς ἄλογος ζῷον τίμιος παρά σύ λογίζομαι . διό καί οὗτος σύ ὁ πῖος καί σύ προσφιλής θυσία , λέγω δέ ὁ ἐμαυτοῦ Ψυχή , ἀνατίθημι · ἐπί οὗτος τε χάρις ὁμολογέω ὅλος ὁ στόμα καί αὐτός χεῖλος χαρά πληρόω ανυμνώ σύ · διό φημί · καί χεῖλος ἀγαλλίασις αἴνεσις ὁ στόμα ἐγώ , ἢ κατά ὁ Σύμμαχος · καί διά χεῖλος Εὔφημος ὑμνέω ὁ στόμα ἐγώ .