eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_62.5
Καὶ τῶν μὲν ἀσεβῶν τοιοῦτον ἔσεσθαι τὸ τέλος τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον θεσπίζει · περὶ δὲ τοῦ δικαίου τοῦ τὰ προλεχθέντα κατωρθωκότος ἐπιφέρει λέγον · ὁ δὲ βασιλεὺς εὐφρανθήσεται ἐπὶ τῷ θεῷ , ἐπαινεθήσεται πᾶς ὁ ὀμνύων ἐν αὐτῷ , ὅτι ἐνεφράγη στόμα λαλούντων ἄδικα . Σφόδρα παραδόξως ἐνταῦθα τὸ τοῦ βασιλέως εἰσῆκται ὄνομα · Δαυὶδ μὲν γάρ , φεύγων τὸν Σαοὺλ καὶ τὴν ἔρημον τῆς Ἰουδαίας οἰκῶν καθ’ οὓς ταῦτα ἔλεγε χρόνους , δείκνυται οὐ μὴν ἤδη που βασιλεύων · Σαοὺλ δὲ κρατῶν τοῦ ἔθνους τῆς βασιλείας ἡγεῖτο . ποῖος οὖν βασιλεὺς εὐφρανθήσεται ἐπὶ τῷ θεῷ ; ἀλλ’ ἐρεῖ τις κατὰ πρόγνωσιν τοῦ μέλλοντος αὐτὸν σημαίνεσθαι τὸν Δαυίδ , ἤμελλε γὰρ ὅσον οὔπω τελευτήσαντος τοῦ Σαοὺλ βασιλεύειν αὐτός . ἕτερος δέ φησι καὶ τότ’ ἤδη βασιλέα εἶναι αὐτόν , ἐπειδὴ κέχριστο ὑπὸ τοῦ Σαμουὴλ εἰς βασιλέα καὶ παρὰ τῷ θεῷ λελόγιστο ἤδη βασιλεύς · οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐβασίλευε τοῦ συνόντος αὐτῷ πλήθους , οὗ μέμνηται ἡ ἱστορία . ἐπεὶ τοίνυν τὸ τέλος τῶν ἐλαυνόντων αὐτὸν παρέστησεν ὁ λόγος , εἰκότως καὶ αὐτοῦ ὡς ἂν πολλὴν ἐνδειξαμένου προκοπὴν τὰ τέλη τῶν πόνων προφητεύεται . διὸ λέγεται · ὁ δὲ βασιλεὺς εὐφρανθήσεται ἐπὶ τῷ θεῷ . Ὡς γὰρ γενναῖος θεοῦ ἀθλητὴς μεγάλους ἀγῶνας διεξελθὼν βραβείων τε καὶ θείων στεφάνων κατηξιωμένος εὐφροσύνης ἀπολαύσει τῆς παρ’ αὐτῷ τῷ ἀγωνοθέτῃ . Ὥσπερ γὰρ οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ τέλος οὐκ αἴσιον εἰλήφασιν εἰς τὰ κατώτατα τῆς γῆς εἰσελθόντες καὶ παραδοθέντες εἰς χεῖρας ῥομφαίας μερίδες τε ἀλωπέκων γενόμενοι , ἃ δὴ καὶ ἐπληροῦτο πρὸς λέξιν κατὰ τὴν ἱστορίαν , ὁπηνίκα φεύγων ὁ Σαοὺλ τοὺς πολεμίους ἐκρυπτάζετο ζητῶν τε παρὰ τοῦ θεοῦ βοήθειαν οὐχ ηὕρισκεν , ἀλλ’ οὐδὲ ἀποκρίσεως θείας ἠξιοῦτο , ὡς διὰ τοῦτ’ ἐλθεῖν αὐτὸν ἐπὶ τὴν ἐγγαστρίμυθον καὶ πολυπραγμονεῖν τὰ ἀπηγορευμένα ὑπὸ τοῦ θεοῦ · τότε γοῦν ἀληθῶς μερίδες ἀλωπέκων γεγόνασιν αὐτός τε καὶ οἱ σὺν αὐτῷ · διὸ καὶ καταλειφθέντες ὑπὸ τοῦ θεοῦ τῇ τῶν πολεμίων ῥομφαίᾳ παρεδόθησαν πεσόντες ἐν τῷ πολέμῳ . ὥσπερ οὖν ταῦτα μηδέπω γενόμενα κατὰ πρόγνωσιν εἴρητο μέλλοντα ἔσεσθαι τοῖς τὸν Δαυὶδ ἐλαύνουσιν , οὕτω καὶ αὐτῷ τὰ αἴσια τέλη τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀνεφώνει λέγον · ὁ δὲ βασιλεὺς εὐφρανθήσεται ἐπὶ τῷ θεῷ . Ἐλπίσας γὰρ ἐπὶ τὸν θεὸν καὶ τὴν αὐτοῦ ψυχὴν συνάψας αὐτῷ , ὡς εἰπεῖν · ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου , τῆς ἀνωτάτω τεύξεται παρὰ τῷ θεῷ εὐφροσύνης . καὶ πᾶς δὲ ὁ ἐπὶ τούτοις ὀμνὺς ὡς ἂν εὐορκῶν ἐπαινεθήσεται , ἢ κατὰ τὸν Ἀκύλαν · καυχήσεται ὁ ὀμνύων ἐν αὐτῷ . Ὁ γὰρ μὴ ἀμφιβάλλων , ἀλλὰ καὶ ὅρκον τιθέμενος περὶ τοῦ μήποτε ἐκπεσεῖσθαι τὸν βασιλέα τῆς ἐπηγγελμένης ἐλπίδος , ὡσανεὶ εὐορκῶν ἐπαινεθήσεται . καὶ ταῦτα ἔσται περὶ τὸν βασιλέα καὶ περὶ πάντα τὸν ὀμνύντα περὶ αὐτοῦ , ὅτι ἐνεφράγη στόμα λαλούντων ἄδικα . Καθ’ ἑτέραν δὲ διάνοιαν τοῦ δικαίου τελειουμένου κατὰ τὰς ἀποδοθείσας ἐν ἀρετῇ προκοπὰς χαίρει καὶ εὐφραίνεται ὁ βασιλεύς , ὁ τοῦ θεοῦ μονογενὴς υἱός , εὐχαριστῶν τῷ ἑαυτοῦ πατρὶ τῷ τὰ τηλικαῦτα χαρίσματα δεδωρημένῳ τῇ τῶν ἀνθρώπων φύσει . | τοῦτον δὲ τὸν βασιλέα ὁ γνοὺς καὶ ὅρκιον αὐτοῦ ποιούμενος τοὔνομα | παντὸς γένοιτ’ ἂν ἐπαίνου ἄξιος ὡς ἂν μεμαθηκώς , ὅτι τῇ αὐτοῦ δυνάμει καὶ ὁ δίκαιος ἐτελειώθη καὶ πᾶν στόμα τὸ πολλὰ λαλοῦν ἄδικα ἐνεφράγη . εἰ γὰρ καὶ τὰ μάλιστα καιρῷ τινι συνεχωρεῖτο τῷ τῶν ἀσεβῶν στόματι λαλεῖν ἄδικα καὶ καταβλασφημεῖν τοῦ δικαίου , καὶ αὐτοῦ τοῦ θεοῦ , ὡς μηδὲν ἐπαμύνοντος τοῖς δι’ αὐτὸν ἐλαυνομένοις , ἀλλ’ οὐκ εἰς τέλος τοιαῦτα λαλεῖν συγχωρηθήσονται · φραγήσεται δὲ αὐτῶν τὸ ἀσεβὲς στόμα καὶ ἡ κατὰ τῶν θεοφιλῶν ἀνδρῶν μεγαλαυχία παυθήσεται , ἐπειδὰν καταλάβῃ αὐτοὺς τὰ προλεχθέντα τέλη .
Lemmas: καί ὁ μέν ἀσεβής τοιοῦτος εἰμί ὁ τέλος ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος θεσπίζω · περί δέ ὁ Δίκαιος ὁ ὁ προλέγω κατορθόω ἐπιφέρω λέγω · ὁ δέ βασιλεύς εὐφραίνω ἐπί ὁ θεός , ἐπαινέω πᾶς ὁ ὄμνυμι ἐν αὐτός , ὅτι ἐμφράσσω στόμα λαλέω ἄδικος . σφόδρα παράδοξος ἐνταῦθα ὁ ὁ βασιλεύς εἰσάγω ὄνομα · Δαυίδ μέν γάρ , φεύγω ὁ Σαῦλος καί ὁ ἐρῆμος ὁ Ἰουδαῖος οἰκέω κατά ὅς οὗτος λέγω χρόνος , δείκνυμι οὖον μήv ἤδη ποῦ βασιλεύω · Σαῦλος δέ κράτος ὁ ἔθνος ὁ βασίλεια ἡγέομαι . ποῖος οὖν βασιλεύς εὐφραίνω ἐπί ὁ θεός ; ἀλλά εἴρω τις κατά πρόγνωσις ὁ μέλλω αὐτός σημαίνω ὁ Δαυίδ , μέλλω γάρ ὅσος οὔπω τελευτάω ὁ Σαῦλος βασιλεύω αὐτός . ἕτερος δέ φημί καί τότε ἤδη βασιλεύς εἰμί αὐτός , ἐπεί χρίω ὑπό ὁ Σαμουήλ εἰς βασιλεύς καί παρά ὁ θεός λογίζομαι ἤδη βασιλεύς · οὖον μήv ἀλλά καί βασιλεύω ὁ σύνειμι1 αὐτός πλῆθος , ὅς μιμνήσκω ὁ ἱστορία . ἐπεί τοίνυν ὁ τέλος ὁ ἐλαύνω αὐτός παρίστημι ὁ λόγος , εἰκότως καί αὐτός ὡς εἄν πολύς ἐνδείκνυμι προκοπή ὁ τέλος ὁ πόνος προφητεύω . διό λέγω · ὁ δέ βασιλεύς εὐφραίνω ἐπί ὁ θεός . ὡς γάρ γενναῖος θεός ἀθλητής μέγας ἀγών διεξέρχομαι βραβεῖον τε καί θεῖον στέφανος καταξιόω Εὐφρόσυνος ἀπολαύω ὁ παρά αὐτός ὁ ἀγωνοθέτης . ὥσπερ γάρ ὁ ἐχθρός αὐτός τέλος οὐ αἴσιος λαμβάνω εἰς ὁ κάτος ὁ γῆ εἰσέρχομαι καί παραδίδωμι εἰς χείρ ῥομφαία μερίς τε ἀλώπηξ γίγνομαι , ὁ δή καί πληρόω πρός λέξις κατά ὁ ἱστορία , ὁπηνίκα φεύγω ὁ Σαῦλος ὁ πολέμιος κρυπτάζω ζητέω τε παρά ὁ θεός βοήθεια οὐ εὑρίσκω , ἀλλά οὐδέ ἀπόκρισις θεῖος ἀξιόω , ὡς διά οὗτος ἔρχομαι αὐτός ἐπί ὁ ἐγγαστρίμυθος καί πολυπραγμονέω ὁ ἀπαγορεύω ὑπό ὁ θεός · τότε γοῦν ἀληθής μερίς ἀλώπηξ γίγνομαι αὐτός τε καί ὁ σύν αὐτός · διό καί καταλείπω ὑπό ὁ θεός ὁ ὁ πολέμιος ῥομφαία παραδίδωμι πίπτω ἐν ὁ πόλεμος . ὥσπερ οὖν οὗτος μηδέπω γίγνομαι κατά πρόγνωσις εἴρω μέλλω εἰμί ὁ ὁ Δαυίδ ἐλαύνω , οὗτος καί αὐτός ὁ αἴσιος τέλος ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ἀναφωνέω λέγω · ὁ δέ βασιλεύς εὐφραίνω ἐπί ὁ θεός . ἐλπίζω γάρ ἐπί ὁ θεός καί ὁ αὐτός ψυχή συνάπτω αὐτός , ὡς εἶπον · κολλάω ὁ ψυχή ἐγώ ὀπίσω σύ , ὁ ἄνω2 τυγχάνω παρά ὁ θεός Εὐφρόσυνος . καί πᾶς δέ ὁ ἐπί οὗτος ὄμνυμι ὡς εἄν εὐορκέω ἐπαινέω , ἢ κατά ὁ Ἀκύλας · καυχάομαι ὁ ὄμνυμι ἐν αὐτός . ὁ γάρ μή ἀμφιβάλλω , ἀλλά καί Ὅρκος τίθημι περί ὁ μήποτε ἐκπίπτω ὁ βασιλεύς ὁ ἐπαγγέλλω ἐλπίς , ὡσανεί εὐορκέω ἐπαινέω . καί οὗτος εἰμί περί ὁ βασιλεύς καί περί πᾶς ὁ ὄμνυμι περί αὐτός , ὅτι ἐμφράσσω στόμα λαλέω ἄδικος . κατά ἕτερος δέ διάνοια ὁ Δίκαιος τελειόω κατά ὁ ἀποδίδωμι ἐν ἀρετή προκοπή χαίρω καί εὐφραίνω ὁ βασιλεύς , ὁ ὁ θεός μονογενής υἱός , εὐχαριστέω ὁ ἑαυτοῦ πατήρ ὁ ὁ τηλικόσδε χάρισμα δωρέω ὁ ὁ ἄνθρωπος φύσις . | οὗτος δέ ὁ βασιλεύς ὁ γιγνώσκω καί ὅρκιος αὐτός ποιέω ὄνομα | πᾶς γίγνομαι εἄν ἔπαινος ἄξιος ὡς εἄν μανθάνω , ὅτι ὁ αὐτός δύναμις καί ὁ δίκαιος τελειόω καί πᾶς στόμα ὁ πολύς λαλέω ἄδικος ἐμφράσσω . εἰμί γάρ καί ὁ μάλιστα καιρός τις συγχωρέω ὁ ὁ ἀσεβής στόμα λαλέω ἄδικος καί καταβλασφημέω ὁ Δίκαιος , καί αὐτός ὁ θεός , ὡς μηδείς ἐπαμύνω ὁ διά αὐτός ἐλαύνω , ἀλλά οὐ εἰς τέλος τοιοῦτος λαλέω συγχωρέω · φράσσω δέ αὐτός ὁ ἀσεβής στόμα καί ὁ κατά ὁ θεοφιλής ἀνήρ μεγαλαυχία παύω , ἐπειδάν καταλαμβάνω αὐτός ὁ προλέγω τέλος .