eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_75.2
Φωτίζεις σὺ θαυμαστῶς ἀπὸ ὀρέων αἰωνίων , ἐταράχθησαν οἱ ἀσύνετοι τῇ καρδίᾳ , ὕπνωσαν ὕπνον αὐτῶν καὶ οὐχ εὗρον οὐδὲν πάντες οἱ ἄνδρες τοῦ πλούτου ταῖς χερσὶν αὐτῶν . ἀπὸἐκτιμήσεώς σου , ὁ θεὸς Ἰακώβ , ἐνύσταξαν πάντες οἱ ἐπιβεβηκότες τοῖς ἵπποις . Σφόδρα ἀκολούθως μετὰ τὸ παραστῆσαι τὸν τόπον τοῦ θεοῦ διδάσκει , ὅτι μὴ ἀποκέκλεισται εἴσω τοῦ τόπου αὐτοῦ τὰ ἀγαθά , ἀκτῖνας δ’ ὥσπερ ἐκπέμπει καὶ ἐπὶ τοὺς πορρωτάτω . διό φησι · φωτίζεις σὺ θαυμαστῶς ἀπὸ ὀρέων αἰωνίων . Τίνα δὲ ἦν τὰ αἰώνια ὄρη ἀλλ’ ἡ Σιὼν καὶ ἡ Σαλὴμ τὰ διὰ τῶν ἔμπροσθεν ἀποδοθέντα ; ἄνωθεν γοῦν ἀπὸ τῶν οὐρανίων ὑψωμάτων ὥσπερ ἐκ τινῶν αἰωνίων ὀρῶν τὰς αὐγὰς τῶν τῆς θεότητος αὐτοῦ μαρμαρυγῶν καὶ μέχρι τῶν ἐπὶ γῆς ἐκπέμπων φωτίζει τὰς τῶν ἀξίων ψυχὰς καταλάμπων αὐτὰς τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ πνεύματι . Ταύτας μὲν οὖν φωτίζει , τοὺς δὲ ἀναξίους τῶν φώτων αὐτοῦ προνοίᾳ τῆς δικαιοκρισίας αὐτοῦ μετερχόμενος θορυβεῖ . διὸ ἐπιλέγει · ἐταράχθησαν πάντες οἱ ἀσύνετοι τῇ καρδίᾳ · ἀσύνετοι γὰρ ἀληθῶς ὄντες τῇ καρδίᾳ ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον ὑπερήφανοι τὴν καρδίαν οὐ παρεδέξαντο τοῦ φωτὸς τοῦ θεοῦ τὰς μαρμαρυγάς · διὸ ἐταράχθησαν . Οἱ δ’ αὐτοὶ καὶ ὑπνώσαντες τὸν ὕπνον αὐτῶν οὐχ εὗρον οὐδὲν ταῖς χερσὶν αὐτῶν , ἄνδρες ὄντες πλούτου · πρὸς βραχὺ γὰρ ὀνειρώξαντες τῇ τοῦ θνητοῦ βίου φαντασίᾳ καὶ μέγα φρονήσαντες ἐπὶ πλούτῳ ἐνόμιζόν τινες εἶναι κατεντρυφῶντες ταῖς ἀπὸ τοῦ πλούτου ποριζομέναις αὐτοῖς ἡδυπαθείαις · ὡς δὲ τοῦ ὕπνου διεγρηγόρησαν μεταστάντες τοῦ παρόντος βίου , εὗρον ἑαυτοὺς οὐκ ἔχοντας οὐδὲν οὐδέ τι ταῖς χερσὶ κρατοῦντας . διὸ λέλεκταί που · μὴ φοβοῦ , ὅταν πλουτήσῃ ἄνθρωπος καὶ ὅταν πληθυνθῇ ἡ δόξα τοῦ οἴκου αὐτοῦ , ὅτι οὐκ ἐν τῷ ἀποθνήσκειν αὐτὸν λήψεται τὰ πάντα , οὐδὲ συγκαταβήσεται αὐτῷ ἡ δόξα αὐτοῦ . Ἔνθεν εἰκότως οἱ ἀληθῶς ἀσύνετοι τῇ καρδίᾳ ἐταράχθησαν ἀπὸ ἐπιτιμήσεως τοῦ θεοῦ Ἰακώβ ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον ἀπὸ ἐμβριμήσεως · τὸ τηνικαῦτα γὰρ ὑπὸ ἀπόφασιν γενόμενοι τῆς τοῦ θεοῦ δικαιοκρισίας ταραχθήσονται εἰκότως , ἐπειδήπερ ἐνύσταξαν ἐπιβεβηκότες τοῖς ἑαυτῶν ἵπποις , δηλαδὴ τοῖς ἀκολάστοις σώμασιν · δέον ἐγρηγορέναι καὶ νήφειν μνημονεύοντας θείου προστάγματος λέγοντος · γρηγορεῖτε , ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἡμέραν οὐδὲ τὴν ὥραν . οἱ δὲ ἐνύσταζον καὶ ὕπνωσαν ὕπνον αὐτῶν ὀνείροις καὶ φαντάσμασιν ἐκδοθέντες ἵπποις τε θηλυμανέσιν τοῖς αὐτῶν σώμασι χρησάμενοι . Οὗτοι τοιγαροῦν πάντες οἱ ποτὲ μὲν λεγόμενοι ἀσύνετοι τῇ καρδίᾳ ποτὲ δὲ ἄνδρες τοῦ πλούτου νυνὶ δὲ ἐπιβεβηκότες τοὺς ἵππους , τέως μὲν κατὰ τὴν θνητὴν ζωὴν ἐνύσταξαν ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον ἐκαρώθησαν κάρῳ καὶ μέθῃ ψυχῆς περιενεχθέντες , εἶτα δὲ ὕπνωσαν ὕπνον αὐτῶν φαντασίαις ματαίαις ἐκδοθέντες , καὶ τέλος διυπνισθέντες ἐταράχθησαν ἀπὸ ἐπιτιμήσεως τοῦ θεοῦ Ἰακώβ . οὗτος δὲ ἦν ὁ ἡμέτερος σωτήρ , ὁ τοῦ θεοῦ λόγος , ὁ τῷ Ἰακὼβ ἀναγεγραμμένος ὦφθαι θεός , ὁ τὴν κατὰ πάντων κρίσιν παρὰ τοῦ πατρὸς ἀναδεδεγμένος .
Lemmas: φωτίζω σύ θαυμαστός ἀπό ὄρος αἰώνιος , ταράσσω ὁ ἀσύνετος ὁ Καρδία , ὑπνόω ὕπνος αὐτός καί οὐ εὑρίσκω οὐδείς πᾶς ὁ ἀνήρ ὁ πλοῦτος ὁ χείρ αὐτός . αποεκτιμησις σύ , ὁ θεός Ἰακώβ , νυστάζω πᾶς ὁ ἐπιβαίνω ὁ ἵππος . σφόδρα ἀκόλουθος μετά ὁ παρίστημι ὁ τόπος ὁ θεός διδάσκω , ὅτι μή ἀποκλείω εἴδομαι ὁ τόπος αὐτός ὁ ἀγαθός , ἀκτίς δέ ὥσπερ ἐκπέμπω καί ἐπί ὁ προσωτέρω . διό φημί · φωτίζω σύ θαυμαστός ἀπό ὄρος αἰώνιος . τίς δέ εἰμί ὁ αἰώνιος ὄρος ἀλλά ὁ Σιών καί ὁ Σαλήμ ὁ διά ὁ ἔμπροσθεν ἀποδίδωμι ; ἄνωθεν γοῦν ἀπό ὁ οὐράνιος ὕψωμα ὥσπερ ἐκ τις αἰώνιος ὄρος ὁ αὐγή ὁ ὁ θεότης αὐτός μαρμαρυγή καί μέχρι ὁ ἐπί γῆ ἐκπέμπω φωτίζω ὁ ὁ ἄξιος ψυχή καταλάμπω αὐτός ὁ ἅγιος αὐτός πνεῦμα . οὗτος μέν οὖν φωτίζω , ὁ δέ ἀνάξιος ὁ φάος αὐτός πρόνοια ὁ δικαιοκρισία αὐτός μετέρχομαι θορυβέω . διό ἐπιλέγω · ταράσσω πᾶς ὁ ἀσύνετος ὁ Καρδία · ἀσύνετος γάρ ἀληθής εἰμί ὁ Καρδία ἢ κατά ὁ Σύμμαχος ὑπερήφανος ὁ Καρδία οὖον παραδέχομαι ὁ φάος ὁ θεός ὁ μαρμαρυγή · διό ταράσσω . ὁ δέ αὐτός καί ὑπνόω ὁ ὕπνος αὐτός οὐ εὑρίσκω οὐδείς ὁ χείρ αὐτός , ἀνήρ εἰμί πλοῦτος · πρός βραχύς γάρ ὀνειρώσσω ὁ ὁ θνητός βίος φαντασία καί μέγας φρονέω ἐπί πλοῦτος νομίζω τις εἰμί κατεντρυφάω ὁ ἀπό ὁ πλοῦτος πορίζω αὐτός ἡδυπάθεια · ὡς δέ ὁ ὕπνος διεγείρω μεθίστημι ὁ πάρειμι βίος , εὑρίσκω ἑαυτοῦ οὐ ἔχω οὐδείς οὐδέ τίς ὁ χείρ κράτος . διό λέγω ποῦ · μή φοβέω , ὅταν πλουτέω ἄνθρωπος καί ὅταν πληθύνω ὁ δόξα ὁ οἶκος αὐτός , ὅτι οὐ ἐν ὁ ἀποθνήσκω αὐτός λαμβάνω ὁ πᾶς , οὐδέ συγκαταβαίνω αὐτός ὁ δόξα αὐτός . ἔνθεν εἰκότως ὁ ἀληθής ἀσύνετος ὁ Καρδία ταράσσω ἀπό ἐπιτίμησις ὁ θεός Ἰακώβ ἢ κατά ὁ σύμμαχος ἀπό ἐμβρίμησις · ὁ τηνικαῦτα γάρ ὑπό ἀπόφασις γίγνομαι ὁ ὁ θεός δικαιοκρισία ταράσσω εἰκότως , ἐπεί νυστάζω ἐπιβαίνω ὁ ἑαυτοῦ ἵππος , δηλαδή ὁ ἀκόλαστος σῶμα · δήω ἐγείρω καί νήφω μνημονεύω θεῖον πρόσταγμα λέγω · γρηγορέω , ὅτι οὐ οἶδα ὁ ἡμέρα οὐδέ ὁ ὥρα . ὁ δέ νυστάζω καί ὑπνόω ὕπνος αὐτός ὄνειρος καί φάντασμα ἐκδίδωμι ἵππος τε θηλυμανής ὁ αὐτός σῶμα χράω . οὗτος τοιγάρ πᾶς ὁ ποτέ μέν λέγω ἀσύνετος ὁ Καρδία ποτέ δέ ἀνήρ ὁ πλοῦτος νυνί δέ ἐπιβαίνω ὁ ἵππος , τέως μέν κατά ὁ θνητός ζωή νυστάζω ἢ κατά ὁ Σύμμαχος καρόω κάρος καί μέθη Ψυχή περιφέρω , εἶτα δέ ὑπνόω ὕπνος αὐτός φαντασία μάταιος ἐκδίδωμι , καί τέλος διυπνίζω ταράσσω ἀπό ἐπιτίμησις ὁ θεός Ἰακώβ . οὗτος δέ εἰμί ὁ ἡμέτερος σωτήρ , ὁ ὁ θεός λόγος , ὁ ὁ Ἰακώβ ἀναγράφω ὁράω θεός , ὁ ὁ κατά πᾶς κρίσις παρά ὁ πατήρ ἀναδέχομαι .