eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_88.15
Τἀναντία δὲ πάντα καὶ αὐτὸς οἷς προσεδόκησαν ἄνθρωποι πέπονθε , μέχρι καὶ θανάτου φθάσας καὶ πάντα ὑπομείνας , ἃ δὴ προγνωστικῇ δυνάμει τὸ θεῖον ἀνεφθέγξατο πνεῦμα . ὧν ἕνεκα εἰκότως ἀνερωτᾶν καὶ πυνθάνεσθαι διδάσκει λέγοντας · ποῦ ἐστι τὰ ἐλέη σου τὰ ἀρχαῖα , κύριε , καὶ τὰ ἑξῆς · μεθ’ ἃ ἐπιλέγει · ἕως πότε , κύριε , ἀποστρέψεις εἰς τέλος , ἐκκαυθήσεται ὡς πῦρ ἡ ὀργή σου ; μνήσθητι τίς μου ἡ ὑπόστασις · μὴ γὰρ ματαίως ἔκτισας πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων ; τίς ἐστιν ἄνθρωπος , ὃς ζήσεται καὶ οὐκ ὄψεται θάνατον , ῥύσεται τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐκ χειρὸς ᾅδου ; διάψαλμα . Ἀντὶ τοῦ · ἀποστρέψεις , ὁ μὲν Ἀκύλας φησὶν , ἕως πότε , κύριε , ἀποκρυβήσῃ εἰς νεῖκος ; ὁ δὲ Σύμμαχος , ἕως τίνος , κύριε , ἀποκρυβήσῃ εἰς τέλος ; καί μοι δοκεῖ ὁ λόγος τὸ ἀπόρρητον τῆς ἐπελθούσης ὀργῆς τῇ σωματικωτέρᾳ βασιλείᾳ Δαυὶδ , καὶ παντὶ τῷ Ἰουδαίων ἔθνει αἰνίττεσθαι . Ἐναντίων γοῦν ἀποβάντων ταῖς ἐπαγγελίαις , ὅσον ἐπὶ τῇ προχείρῳ προσδοκίᾳ , ὁ τὰς ἀγαθὰς ἐπαγγελίας πρὸς τὸν Δαυὶδ πεποιημένος θεὸς ἀνεκηρύττετο . διὸ ἱκετεύει ὁ λόγος μὴ εἰς μακρὸν παρεκτεῖναι τὴν γενομένην κατ’ αὐτῶν ὀργὴν , ταχὺ δὲ παρελθεῖν μὲν τὰ σκυθρωπὰ , ἐπιστῆναι δὲ τὰς ἐπαγγελίας τοῦ θεοῦ . εἶτα ἐκ προσώπου τῆς ἀνθρωπίνης ἀσθενείας ἐπιλέγει , μνήσθητι τίς μου ἡ ὑπόστασις , καὶ τὰ ἑξῆς . διδάσκει δὲ τὸν λαὸν ταῦτα λέγειν ὁ προφητικὸς λόγος , εἰς τὸ παρακαλεῖν τὸν θεὸν καὶ δυσωπεῖν καταπαῦσαι μὲν τὴν ὀργὴν τὴν κατὰ τοῦ ἔθνους , παύσασθαι δὲ καὶ αὐτὸν ἀποκρυπτόμενον · καταξιῶσαι δὲ ἤδη ποτὲ παρασχεῖν ἀνθρώποις τὰ τῷ Δαυὶδ ἐπηγγελμένα . Ἐπειδήπερ , φησὶν , ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἀσθενὴς μέν ἐστι καὶ πτωχὴ , πλὴν ἀλλὰ πλείστης ἠξίωται παρὰ σοὶ τιμῆς · οὐ γὰρ ματαίως ἔκτισας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων , οὓς κατ’ εἰκόνα τὴν σὴν ἐδημιούργησας · δι’ ὃ ἵνα μὴ τὸ σὸν κτίσμα καὶ ἡ σὴ εἰκὼν παραπόληται διὰ τῆς ἐπελθούσης ὀργῆς , καὶ τῆς τῶν ἐπηγγελμένων ὑπερθέσεως , τάχυνον ἀνακτήσασθαι τὰ σκυθρωπὰ , καὶ θεραπεῦσαι τὰ νοσήσαντα διὰ τῆς τῶν ἀγαθῶν ἐπαγγελιῶν ἐκβάσεως . εἰ μὲν γὰρ ἦσαν οἱ ἄνθρωποι εἰς μάταιον ἐκτισμένοι ὁμοίως τοῖς ἐπὶ γῆς ἀλόγοις ζῴοις , κἂν οὐδὲν αὐτοῖς χρῆν μέγα ἐπαγγέλλεσθαι · ὅτε δὲ τοιαῦτα φθάνουσιν ἀνθρώποις εὐαγγελιζόμεναι αἱ πρὸς τὸν Δαυὶδ ὁρκωμοσίαι , παντί που δῆλον ποιοῦσιν , ὅτι μὴ ἐπὶ ματαίῳ ἔκτισας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων . Ἐπεὶ τοίνυν τοιαύτης ἠξίωται παρὰ σοὶ τιμῆς ἡ ἀνθρωπεία φύσις , εἰκότως φημὶ , μνήσθητι τίς μου ἡ ὑπόστασις · καὶ μνήσθητι , ὅτι μὴ ματαίως ἔκτισας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων . ἀλλὰ καὶ τοῦτο μνησθῆναι ἀξιῶ , ὅτι οὐδείς ἐστιν ἄνθρωπος , ὃς ἄγευστος τυγχάνει θανάτου , οὐδὲ οἷός τέ τίς ἐστιν αὐτὸς ἑαυτοῦ τὴν ψυχὴν ἐκ θανάτου ῥύσασθαι , οὐδὲ καὶ τοῦτο τυγχάνει τῆς εὐεργεσίας . ὥστ´ εἰ καὶ τοιαῦτα ἡμάρτανον οἱ τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους , ὡς τὰς ἐπαναστάσεις τὰς πρὸς τὸν Δαυὶδ εἰς τοὐναντίον αὐτὰς περιτραπῆναι , καὶ τὴν ἐκ σπέρματος αὐτοῦ διαδοχὴν σὺν τῷ τῆς βασιλείας θρόνῳ καταλυθῆναι · οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν Χριστόν σου τοιαῦτα παθεῖν ὑπὸ τῶν αὐτῶν , ὁποῖα προλαβόντες οἱ σοὶ λόγοι περὶ αὐτὸν γενήσεσθαι προεφήτευσαν · ἀλλὰ μὴ εἰς τέλος ἀποστραφῆναι ἀξιοῦμεν , μηδὲ ὥσπερ ἐκκαυθῆναι τὴν ὀργήν σου , μνησθῆναι δὲ τίς μου ἐστὶν ἡ ὑπόστασις , τοῦ ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν πρεσβεύοντος , καὶ τίς ἡ τῶν ἀνθρώπων ἀσθένεια , τῶν θνητὴν φύσιν καὶ θανάτῳ δεδουλωμένην εἰληχότων · μνησθῆναι δὲ καὶ σαυτοῦ μὴ ἐπὶ ματαίῳ κτίσαντος τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων , ἀλλ’ ἐπὶ μεγάλαις ἐλπίσι ταῖς παρὰ σοί . καὶ τούτων εἰς μνήμην ἐλθόντα ἱκετεύομεν ἤδη ποτὲ τὸν καὶ θανάτου ῥυόμενον , καὶ ἐξ ᾅδου ἀνακαλούμενον καταπέμψαι ἡμῖν , καὶ παύσασθαι μὲν ἀποστρέφοντα ἑαυτὸν ἐξ ἡμῶν , καταπαῦσαι δὲ καὶ τὴν πυρὸς δίκην ἐπελθοῦσαν ἐπὶ τὸν λαόν σου ὀργὴν , ἔργοις δὲ ἐπιτελέσαι ἃς ὤμοσας πρὸς Δαυὶδ ἐπαγγελίας .
Lemmas: τἀναντία δέ πᾶς καί αὐτός ὅς προσδοκάω ἄνθρωπος πάσχω , μέχρι καί θάνατος φθάνω καί πᾶς ὑπομένω , ὁ δή προγνωστικός δύναμις ὁ θέω ἀναφθέγγομαι πνεῦμα . ὅς ἕνεκα εἰκότως ἀνερωτάω καί πυνθάνομαι διδάσκω λέγω · ποῦ εἰμί ὁ ἔλεος σύ ὁ ἀρχαῖος , κύριος , καί ὁ ἑξῆς · μετά ὁ ἐπιλέγω · ἠώς πότε , κύριος , ἀποστρέφω εἰς τέλος , ἐκκαίω ὡς πῦρ ὁ ὀργή σύ ; μιμνήσκω τίς ἐγώ ὁ ὑπόστασις · μή γάρ μάταιος κτίζω πᾶς ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος ; τίς εἰμί ἄνθρωπος , ὅς ζῶ καί οὐ ὁράω θάνατος , ῥύομαι ὁ ψυχή αὐτός ἐκ χείρ ᾍδης ; διάψαλμα . ἀντί ὁ · ἀποστρέφω , ὁ μέν Ἀκύλας φημί , ἠώς πότε , κύριος , ἀποκρύπτω εἰς νεῖκος ; ὁ δέ Σύμμαχος , ἠώς τίς , κύριος , ἀποκρύπτω εἰς τέλος ; καί ἐγώ δοκέω ὁ λόγος ὁ ἀπόρρητος ὁ ἐπέρχομαι ὀργή ὁ σωματικός βασίλεια Δαυίδ , καί πᾶς ὁ Ἰουδαῖος ἔθνος αἰνίσσομαι . ἐναντίος γοῦν ἀποβαίνω ὁ ἐπαγγελία , ὅσος ἐπί ὁ πρόχειρος προσδοκία , ὁ ὁ ἀγαθός ἐπαγγελία πρός ὁ Δαυίδ ποιέω θεός ἀνακηρύσσω . διό ἱκετεύω ὁ λόγος μή εἰς μακρός παρεκτείνω ὁ γίγνομαι κατά αὐτός ὀργή , ταχύς δέ παρέρχομαι μέν ὁ σκυθρωπός , ἐφίστημι δέ ὁ ἐπαγγελία ὁ θεός . εἶτα ἐκ πρόσωπον ὁ ἀνθρώπινος ἀσθένεια ἐπιλέγω , μιμνήσκω τίς ἐγώ ὁ ὑπόστασις , καί ὁ ἑξῆς . διδάσκω δέ ὁ λαός οὗτος λέγω ὁ προφητικός λόγος , εἰς ὁ παρακαλέω ὁ θεός καί δυσωπέω καταπαύω μέν ὁ ὀργή ὁ κατά ὁ ἔθνος , παύω δέ καί αὐτός ἀποκρύπτω · καταξιόω δέ ἤδη ποτέ παρέχω ἄνθρωπος ὁ ὁ Δαυίδ ἐπαγγέλλω . ἐπειδήπερ , φημί , ὁ ἀνθρώπινος φύσις ἀσθενής μέν εἰμί καί πτωχός , πλήν ἀλλά πλεῖστος ἀξιόω παρά σύ τιμή · οὖον γάρ μάταιος κτίζω ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , ὅς κατά εἰκών ὁ σός δημιουργέω · διά ὅς ἵνα μή ὁ σός κτίσμα καί ὁ σός εἰκών παραπόλλυμι διά ὁ ἐπέρχομαι ὀργή , καί ὁ ὁ ἐπαγγέλλω ὑπέρθεσις , ταχύνω ἀνακτάομαι ὁ σκυθρωπός , καί θεραπεύω ὁ νοσέω διά ὁ ὁ ἀγαθός ἐπαγγελία ἔκβασις . εἰμί μέν γάρ εἰμί ὁ ἄνθρωπος εἰς μάταιος κτίζω ὁμοίως ὁ ἐπί γῆ ἄλογος ζῷον , κἀν οὐδείς αὐτός χράω μέγας ἐπαγγέλλω · ὅτε δέ τοιοῦτος φθάνω ἄνθρωπος εὐαγγελίζω ὁ πρός ὁ Δαυίδ ὁρκωμοσία , πᾶς ποῦ δῆλος ποιέω , ὅτι μή ἐπί μάταιος κτίζω ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος . ἐπεί τοίνυν τοιοῦτος ἀξιόω παρά σύ τιμή ὁ ἀνθρώπειος φύσις , εἰκότως φημί , μιμνήσκω τίς ἐγώ ὁ ὑπόστασις · καί μιμνήσκω , ὅτι μή μάταιος κτίζω ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος . ἀλλά καί οὗτος μιμνήσκω ἀξιόω , ὅτι οὐδείς εἰμί ἄνθρωπος , ὅς ἄγευστος τυγχάνω θάνατος , οὐδέ οἷος τε τίς εἰμί αὐτός ἑαυτοῦ ὁ ψυχή ἐκ θάνατος ῥύομαι , οὐδέ καί οὗτος τυγχάνω ὁ εὐεργεσία . ὅς εἰμί καί τοιοῦτος ἁμαρτάνω ὁ ὁ Ἰουδαῖος ἔθνος , ὡς ὁ ἐπανάστασις ὁ πρός ὁ Δαυίδ εἰς ἐναντίος αὐτός περιτρέπω , καί ὁ ἐκ σπέρμα αὐτός διαδοχή σύν ὁ ὁ βασίλεια θρόνος καταλύω · οὖον μήv ἀλλά καί αὐτός ὁ Χριστός σύ τοιοῦτος πάσχω ὑπό ὁ αὐτός , ὁποῖος προλαμβάνω ὁ σύ λόγος περί αὐτός γίγνομαι προφητεύω · ἀλλά μή εἰς τέλος ἀποστρέφω ἀξιόω , μηδέ ὥσπερ ἐκκαίω ὁ ὀργή σύ , μιμνήσκω δέ τίς ἐγώ εἰμί ὁ ὑπόστασις , ὁ οὗτος ὑπέρ αὐτός πρεσβεύω , καί τίς ὁ ὁ ἄνθρωπος ἀσθένεια , ὁ θνητός φύσις καί θάνατος δουλόω λαγχάνω · μιμνήσκω δέ καί σεαυτοῦ μή ἐπί μάταιος κτίζω ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά ἐπί μέγας ἐλπίς ὁ παρά σύ . καί οὗτος εἰς μνήμη ἔρχομαι ἱκετεύω ἤδη ποτέ ὁ καί θάνατος ῥύομαι , καί ἐκ ᾍδης ἀνακαλέω καταπέμπω ἐγώ , καί παύω μέν ἀποστρέφω ἑαυτοῦ ἐκ ἐγώ , καταπαύω δέ καί ὁ πυρός δίκη ἐπέρχομαι ἐπί ὁ λαός σύ ὀργή , ἔργον δέ ἐπιτελέω ὅς ὄμνυμι πρός Δαυίδ ἐπαγγελία .