eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_63.4
Προσελεύσεται ἄνθρωπος , καὶ καρδία βαθεῖα , καὶ ὑψωθήσεται ὁ θεός . βέλος νηπίων ἐγενήθησαν αἱ πληγαὶ αὐτῶν , καὶ ἐξησθένησαν ἐπ’ αὐτοὺς αἱ γλῶσσαι αὐτῶν . Οἱ μὲν τῆς ψυχῆς πολέμιοι λόγοις πονηροῖς ἑαυτοὺς περιφράξαντες καὶ τὰς ἑαυτῶν ἐγκρύψαντες παγίδας ἀνομίας τε ἐξερευνῶντες καὶ διὰ τούτων τὰς ἑαυτῶν ῥομφαίας ἀκονήσαντες καὶ ταῖς ἑαυτῶν γλώσσαις ἐντείναντες τόξα τὸν ἄμωμον ἢ τὸν ἁπλοῦν καὶ ἀκέραιον περιῄεσαν ζητοῦντες , ὅπως ἀνέλωσιν αὐτοῦ τὴν ψυχήν · ἀλλ’ ἐκεῖνον μὲν ὁ θεὸς ῥύσεται · τῶν γὰρ μικρῶν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ οἱ ἄγγελοι διὰ παντὸς ὁρῶσι τὸ πρόσωπον τοῦ ἐν οὐρανοῖς πατρός . προσελεύσεται δέ τις αὐτοῖς ἄνθρωπος , ἀληθῶς ἀνὴρ τέλειος καὶ φορῶν τὸν κατ’ εἰκόνα θεοῦ πεποιημένον · ὃς ἐν καρδίᾳ βαθείᾳ πεφραγμένος ἀκατάπληκτος αὐτοῖς παρατάξεται πάντας τε αὐτοὺς καταλύσει ὡς ὑψωθῆναι καὶ δοξασθῆναι δι’ αὐτοῦ τὸν θεὸν καὶ πάντων ἐκείνων τὰ βέλη ἐλεγχθῆναι ἄτονα καὶ ἀσθενῆ , ὡς νηπίων λογισθῆναι βέλη τὰς πληγὰς αὐτῶν καὶ τὰς γλώσσας αὐτῶν ἐπ’ αὐτοὺς ἐξασθενῆσαι . τοιοῦτος γάρ ἐστιν ὁ τοῦ θεοῦ ἄνθρωπος ὁ παραταττόμενος τοῖς προλεχθεῖσιν ἐν καρδίᾳ βαθείᾳ ὡς δέχεσθαι μὲν αὐτῶν τὰς πληγὰς καὶ τὰ διὰ σοφισμάτων βέλη , γελᾶν δὲ αὐτὰ καὶ τὸ μηθὲν ἡγεῖσθαι ὡς ὑπὸ νηπίων ἀτόνων κατ’ αὐτοῦ πεμπόμενα · εἶτα καὶ ἐπιλυόμενος αὐτῶν τὰ σοφίσματα τὰς γλώσσας αὐτῶν καὶ τοὺς λόγους ἐξασθενοῦντας ἐλέγξει . βαθεῖα δὲ καρδία ἡ μὴ ἐξ ἐπιπολῆς ἔχουσα τὰ μαθήματα μηδὲ ἐν τῷ προφορικῷ λόγῳ σεμνυνομένη , ἀλλ’ ἔνδον ἐν αὐτῇ τοὺς τῆς πίστεως θεμελίους ἐρριζωμένους . Ἢ ἀκολούθως τοίνυν λογικούς τινας πολεμίους τὴν γλῶτταν ἀκονήσαντας καὶ τόξα τοῖς χείλεσιν ἐντείνοντας ὑποστησάμενος ἀντιτάττει αὐτοῖς ἄνθρωπον θεοῦ καρδίαν βαθεῖαν κεκτημένον καὶ τὸν μὲν θεὸν διὰ τούτου δοξαζόμενον , ἐκείνους δὲ ἡττωμένους καὶ ἀσχημονοῦντας .
Lemmas: προσέρχομαι ἄνθρωπος , καί καρδία βαθύς , καί ὑψόω ὁ θεός . βέλος νήπιος γίγνομαι ὁ πληγή αὐτός , καί ἐξασθενέω ἐπί αὐτός ὁ γλῶσσα αὐτός . ὁ μέν ὁ Ψυχή πολέμιος λόγος πονηρός ἑαυτοῦ περιφράσσω καί ὁ ἑαυτοῦ ἐγκρύπτω παγίς ἀνομία τε ἐξερευνάω καί διά οὗτος ὁ ἑαυτοῦ ῥομφαία ἀκονάω καί ὁ ἑαυτοῦ γλῶσσα ἐντείνω τόξον ὁ ἄμωμον ἢ ὁ ἁπλόος καί ἀκέραιος περίειμι ζητέω , ὅπως ἀναιρέω αὐτός ὁ Ψυχή · ἀλλά ἐκεῖνος μέν ὁ θεός ῥύομαι · ὁ γάρ μικρός ἐν ὁ ἐκκλησία ὁ ἄγγελος διά πᾶς ὁράω ὁ πρόσωπον ὁ ἐν οὐρανός πατήρ . προσέρχομαι δέ τις αὐτός ἄνθρωπος , ἀληθής ἀνήρ τέλειος καί φορός ὁ κατά εἰκών θεός ποιέω · ὅς ἐν Καρδία βαθύς φράσσω ἀκατάπληκτος αὐτός παρατάσσω πᾶς τε αὐτός καταλύω ὡς ὑψόω καί δοξάζω διά αὐτός ὁ θεός καί πᾶς ἐκεῖνος ὁ βέλος ἐλέγχω ἄτονος καί ἀσθενής , ὡς νήπιος λογίζομαι βέλος ὁ πληγάς αὐτός καί ὁ γλῶσσα αὐτός ἐπί αὐτός ἐξασθενέω . τοιοῦτος γάρ εἰμί ὁ ὁ θεός ἄνθρωπος ὁ παρατάσσω ὁ προλέγω ἐν Καρδία βαθύς ὡς δέχομαι μέν αὐτός ὁ πληγάς καί ὁ διά σόφισμα βέλος , γελάω δέ αὐτός καί ὁ μηδείς ἡγέομαι ὡς ὑπό νήπιος ἄτονος κατά αὐτός πέμπω · εἶτα καί ἐπιλύω αὐτός ὁ σόφισμα ὁ γλῶσσα αὐτός καί ὁ λόγος ἐξασθενέω ἐλέγχω . βαθύς δέ καρδία ὁ μή ἐκ ἐπιπολή ἔχω ὁ μάθημα μηδέ ἐν ὁ προφορικός λόγος σεμνύνω , ἀλλά ἔνδον ἐν αὐτός ὁ ὁ πίστις θεμέλιος ῥιζόω . ἤ ἀκόλουθος τοίνυν λογικός τις πολέμιος ὁ γλῶσσα ἀκονάω καί τόξον ὁ χεῖλος εντείνω ὑφίστημι ἀντιτάσσω αὐτός ἄνθρωπος θεός Καρδία βαθύς κτάομαι καί ὁ μέν θεός διά οὗτος δοξάζω , ἐκεῖνος δέ ἡσσάομαι καί ἀσχημονέω .