eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_101.15
Ἐν γενεᾷ γενεῶν τὰ ἔτη σου . κατ’ ἀρχὰς σύ , κύριε , τὴν γῆν ἐθεμελίωσας , καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί . αὐτοὶ ἀπολοῦνται , σὺ δὲ διαμενεῖς , καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται , καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἀλλάξεις αὐτούς , καὶ ἀλλαγήσονται . σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ , καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν . οἱ υἱοὶ τῶν δούλων σου κατασκηνώσουσιν , καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα κατευθυνθήσεται . Ἀναγκαίως προειπὼν μὴ ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου καὶ εὐξάμενός τε παρατεῖναι τὴν ζωὴν μέχρι τῆς ἐκβάσεως τῶν προφητευομένων συνορᾷ τὸ ἀδύνατον διὰ τὸ ἀσθενὲς καὶ ὀλιγοχρόνιον τῆς θνητῆς φύσεως . εἶτα ἔφη · σοῦ μόνου , κύριε , τὰ ἔτη εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν διαμενεῖ , καὶ σὺ ἥξεις εἰς ἐκείνην τὴν γενεὰν κἀκεῖνον τὸν λαόν , περὶ οὗ ἀνωτέρω ἐλέγετο · γραφήτω αὕτη εἰς γενεὰν ἑτέραν , καὶ λαὸς ὁ κτιζόμενος αἰνέσει τὸν κύριον . διὰ τοῦτο φημί , ὅτι σοῦ μόνου τὰ ἔτη εἰς γενεὰν καὶ γενεάν . ἐμοὶ δὲ οὐ πάρεστιν ἡ αὐτὴ δύναμις , ὡς παρατεῖναι τὴν ζωὴν ἀπὸ τῆς ἐνεστώσης γενεᾶς , δηλαδὴ τῆς τῶν προφητικῶν χρόνων , ἐπὶ τὴν νέαν γενεὰν τὴν μέλλουσαν ἥξειν , δηλαδὴ τῆς τῶν ἐθνῶν κλήσεως . ἀλλ’ ἐγὼ μὲν παρελεύσομαι καὶ συναχθήσομαι πρὸς τοὺς ἐμαυτοῦ πατέρας , σὺ δὲ διαμενεῖς εἰς τὸν ἀεὶ καὶ ἄπειρον αἰῶνα , ἐπεὶ ἄναρχος καὶ ἀγέννητος ποιητὴς τῶν ὅλων τυγχάνεις οὐρανοῦ τε καὶ γῆς καὶ τῶν ἐν αὐτοῖς δημιουργός . εἰ μὲν γὰρ μὴ σὺ ἦσθα , φησίν , κατ’ ἀρχὰς , ὦ κύριε , ὁ τὴν γῆν θεμελιώσας , καὶ εἰ μὴ ἔργα τῶν χειρῶν σου ὑπῆρχον οἱ οὐρανοί , οὐχ οἷόν τε ἦν αὐτὰ μετατεθῆναι οὐδὲ εἰς μεταβολὴν ἐλθεῖν · εἰ γὰρ ἀγέννητα ἦν , ἔμειναν ἂν καὶ ἀτελεύτητα . νῦν δ’ ἐπεὶ ποιητὴς αὐτῶν γέγονας , δυνατὸς εἶ καὶ παραγαγεῖν αὐτὰ θελήσας · φύσεως γὰρ ὑπάρχουσι φθαρτῆς καὶ ἀπολλυμένης , ὅτι καὶ μὴ πρότερον ὄντα σῇ βουλῇ καὶ δυνάμει γέγονεν · ἓν γάρ ἐστι τὸ μένον ἀεὶ καὶ οὔποτε δυνάμενον μὴ εἶναι , δηλαδὴ σὺ αὐτὸς ὁ μόνος τῶν ὅλων ποιητής . διό φημι · αὐτοὶ ἀπολοῦνται , σὺ δὲ διαμενεῖς , καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται · πᾶν γὰρ σῶμα χρόνοις καὶ μακροῖς αἰῶσι παλαιοῦται ὡς ἱμάτιον παλαιωθέντα παλαιωθέντα δὲ αὖθις ἀνακαινισθήσεται τῇ σῇ πάλιν ἐνθέῳ βουλῇ . τέλος γοῦν τῆς παλαιώσεως αὐτοῖς οὐ φθορὰ καὶ ἀπώλεια , ἀλλὰ ἀνακαινισμὸς ἔσται σοῦ ἀνελίττοντος καὶ ἀνανεοῦντος αὐτά . ὡς ἄν τις περιβόλαιον ἀναπλώσειε καὶ ἀνελίξειεν , ἀλλαγήσονται καὶ τροπὴν ἀγαθὴν ὑπομενοῦσι τὴν ἀπὸ τῆς παλαιότητος ἐπὶ τὴν ἀνακαίνωσιν · ταῦτα γὰρ σοί , τῷ κυρίῳ , ποιεῖν δυνατόν . διόπερ ὅτε θέλεις καὶ ὡς θέλεις , μεθαρμόζεις καὶ μεταβάλλεις τὰ πάντα . τότε οὖν ἐπειδὰν μετασκευασθήσωνται ἐπὶ τὸ κρεῖττον , οἱ υἱοὶ τῶν δούλων σου κατασκηνώσουσιν ἐν αὐτοῖς καινοῖς γενομένοις καὶ πρὸς τὸ κρεῖττον μεθαρμοσθεῖσι καὶ τὸ σπέρμα δὲ αὐτῶν δηλαδὴ τῶν δούλων σου εἰς τὸν αἰῶνα κατευθυνθήσεται .
Lemmas: ἐν γενεά γενεά ὁ ἔτος σύ . κατά ἀρχή σῦς , κύριος , ὁ γῆ θεμελιόω , καί ἔργον ὁ χείρ σῦς εἰμί ὁ οὐρανός . αὐτός ἀπόλλυμι , σύ δέ διαμένω , καί πᾶς ὡς ἱμάτιον παλαιόω , καί ὡσεί περιβόλαιον ἀλλάσσω αὐτός , καί ἀλλάσσω . σύ δέ ὁ αὐτός εἰμί , καί ὁ ἔτος σύ οὐ ἐκλείπω . ὁ υἱός ὁ δοῦλος σύ κατασκηνόω , καί ὁ σπέρμα αὐτός εἰς ὁ αἰών κατευθύνω . ἀναγκαῖος προεῖπον μή ἀνάγω ἐγώ ἐν ἥμισυς ἡμέρα ἐγώ καί εὔχομαι τε παρατείνω ὁ ζωή μέχρι ὁ ἔκβασις ὁ προφητεύω συνοράω ὁ ἀδύνατος διά ὁ ἀσθενής καί ὀλιγοχρόνιος ὁ θνητός φύσις . εἶτα φημί · σύ μόνος , κύριος , ὁ ἔτος εἰς γενεά καί γενεά διαμένω , καί σύ ἥκω εἰς ἐκεῖνος ὁ γενεά ἐκεῖνος ὁ λαός , περί ὅς ἀνωτέρω λέγω · γράφω οὗτος εἰς γενεά ἕτερος , καί λαός ὁ κτίζω αἴνεσις ὁ κύριος . διά οὗτος φημί , ὅτι σύ μόνος ὁ ἔτος εἰς γενεά καί γενεά . ἐγώ δέ οὖον πάρειμι ὁ αὐτός δύναμις , ὡς παρατείνω ὁ ζωή ἀπό ὁ ἐνίστημι γενεά , δηλαδή ὁ ὁ προφητικός χρόνος , ἐπί ὁ νέος γενεά ὁ μέλλω ἥκω , δηλαδή ὁ ὁ ἔθνος κλῆσις . ἀλλά ἐγώ μέν παρέρχομαι καί συνάγω πρός ὁ ἐμαυτοῦ πατήρ , σύ δέ διαμένω εἰς ὁ ἀεί καί ἤπειρος αἰών , ἐπεί ἄναρχος καί ἀγέννητος ποιητής ὁ ὅλος τυγχάνω οὐρανός τε καί γῆ καί ὁ ἐν αὐτός δημιουργός . εἰμί μέν γάρ μή σύ εἰμί , φημί , κατά ἀρχή , εἰμί κύριος , ὁ ὁ γῆ θεμελιόω , καί εἰμί μή ἔργον ὁ χείρ σύ ὑπάρχω ὁ οὐρανός , οὐ οἷος τε εἰμί αὐτός μετατίθημι οὐδέ εἰς μεταβολή ἔρχομαι · εἰμί γάρ ἀγέννητος εἰμί , μένω εἄν καί ἀτελεύτητος . νῦν δέ ἐπεί ποιητής αὐτός γίγνομαι , δυνατός εἰμί καί παράγω αὐτός ἐθέλω · φύσις γάρ ὑπάρχω φθαρτός καί ἀπόλλυμι , ὅτι καί μή πρότερος εἰμί σός βουλή καί δύναμις γίγνομαι · εἷς γάρ εἰμί ὁ μένω ἀεί καί οὔποτε δύναμαι μή εἰμί , δηλαδή σύ αὐτός ὁ μόνος ὁ ὅλος ποιητής . διό φημί · αὐτός ἀπόλλυμι , σύ δέ διαμένω , καί πᾶς ὡς ἱμάτιον παλαιόω · πᾶς γάρ σῶμα χρόνος καί μακρός αἰών παλαιόω ὡς ἱμάτιον παλαιόω παλαιόω δέ αὖθις ἀνακαινίζω ὁ σός πάλιν ἔνθεος βουλή . τέλος γοῦν ὁ παλαίωσις αὐτός οὖον φθορά καί ἀπώλεια , ἀλλά ἀνακαινισμός εἰμί σύ ἀνελίσσω καί ἀνανεόω αὐτός . ὡς ἄν τις περιβόλαιον ἀναπλόω καί ἀνελίσσω , ἀλλάσσω καί τροπή ἀγαθός ὑπομένω ὁ ἀπό ὁ παλαιότης ἐπί ὁ ἀνακαίνωσις · οὗτος γάρ σύ , ὁ κύριος , ποιέω δυνατός . διόπερ ὅτε ἐθέλω καί ὡς ἐθέλω , μεθαρμόζω καί μεταβάλλω ὁ πᾶς . τότε οὖν ἐπειδάν μετασκευάζω ἐπί ὁ ἀγαθός , ὁ υἱός ὁ δοῦλος σύ κατασκηνόω ἐν αὐτός καινός γίγνομαι καί πρός ὁ ἀγαθός μεθαρμόζω καί ὁ σπέρμα δέ αὐτός δηλαδή ὁ δοῦλος σύ εἰς ὁ αἰών κατευθύνω .