eusebius-scr-eccl.commentaria-in-psalmos Ps_41.4
Ὅτι διελεύσομαι ἐν τόπῳ σκηνῆς θαυμαστῆς ἕως τοῦ οἴκου τοῦ θεοῦ , ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως καὶ ἐξομολογήσεως ἤχου ἑορτάζοντος . ἵνα τί περίλυπος εἶ , ἡ ψυχή μου , καὶ ἵνα τί συνταράσσεις με ; ἔλπισον ἐπὶ τὸν θεὸν , ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ · σωτήριον τοῦ προσώπου μου ὁ θεός μου . Λεγόντων μοι , φησίν , τῶν ὀνειδιζόντων με · ποῦ ἐστιν ὁ θεός σου ; ἐδακνόμην μὲν τῇ λύπῃ καὶ ὑπερήλγουν τὴν ψυχὴν πληττόμενος ὑπὸ τῶν λόγων τῶν ἀσεβῶν . ὅμως δ’ οὖν ἐν ἐμαυτῷ συνεῖχον τοὺς ἐμαυτοῦ λογισμοὺς πρὸς τὸ μὴ προχυθῆναι καὶ τῆς προκειμένης μοι τοῦ θεοῦ ἐκπεσεῖν ἐλπίδος . ἀνέφερον γὰρ τῇ μνήμῃ τὸ περιμένον με τέλος · ἐπεὶ μὴ ἠγνόουν , ὅτι μακάριοι οἱ κλαίοντες , ὅτι γελάσονται · καὶ μακάριοι οἱ πενθοῦντες ὅτι παρακληθήσονται . διὸ δὴ ἀκριβῶς ἐπιστάμενος , ὅτι μετὰ τὰ σκυθρωπὰ διελεύσομαι ἐν τόπῳ σκηνῆς θαυμαστῆς ἕως τοῦ οἴκου τοῦ θεοῦ , ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως καὶ ἐξομολογήσεως ἤχους ἑορτάζοντος , ταῦτα ἐμνήσθην · καὶ οὐκ ἐξέπιπτον τῆς ἐλπίδος , ἀλλ’ εἴσω παρ’ ἐμαυτῷ ἐξέχεα τὴν ψυχήν μου . καὶ ἐπειδὴ τοιαύτας ὑπέγραφεν ἑαυτῷ ἐλπίδας , εἰκότως αὐτὸς ἑαυτὸν θεραπεύει καὶ λέγει · ἵνα τί περίλυπος εἶ , ἡ ψυχή μου , καὶ ἵνα τί συνταράσσεις με ; ἔλπισον ἐπὶ τὸν θεόν , ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ σωτήριον τοῦ προσώπου μου ὁ θεός μου · θαρσεῖ γὰρ ἑαυτῷ καὶ τὰ παρόντα λυπηρὰ γενναίως φέρειν παρεκελεύετο . λέγων δὲ ὁ Σύμμαχος · ὅτι εἰσελεύσομαι εἰς τὴν σκηνὴν , διαβασταχθήσομαι ἕως τοῦ οἴκου τοῦ θεοῦ , μετὰ φωνῆς εὐφημίας καὶ ἐξομολογήσεως πλήθους πανηγυριζόντων , ἢ κατὰ τὸν Ἀκύλαν · αἰνέσεως καὶ εὐχαριστίας ὄχλου ἑορτάζοντος . παρίστη ὁποῖον ἔσται τὸ τέλος τῶν ἐν τῷ παρόντι βίῳ πᾶν τὸ ἐπιὸν γενναίως ὑπομενόντων · διαδέξεται γὰρ τούτους τὸ τρισμακάριον τέλος , ἡ θαυμαστὴ σκηνὴ τοῦ θεοῦ καὶ ὁ ἐνδοτάτω αὐτῆς οἶκος αὐτοῦ , ἐν ᾧ οἱ ἄξιοι διαβασταζόμενοι καὶ μετέωροι ὑπὸ ἀγγελικῶν δυνάμεων αἰρόμενοι εἰσαχθήσονται . ἃ δὴ καὶ ὁ ἀπόστολος εἰδὼς ἔλεγεν · ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ κυρίου εἰς ἀέρα , καὶ οὕτως πάντοτε σὺν κυρίῳ ἐσόμεθα . Σκηνὴν δὲ θαυμαστὴν τοῦ θεοῦ ὀνομάζει πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἑτέρας οὐ θαυμαστῆς , ὁποία ἦν ἡ ἐπὶ Μωϋσέως ἐπὶ γῆς κατεσκευασμένη . θαυμαστὴν δὲ ἀληθῶς σκηνὴν νοήσεις , ἣν οἱ μακάριοι τοῦ θεοῦ ἐν ἐλπίσιν ἐτίθεντο . αὕτη δὲ ἦν ἡ ἐπουράνιος , ἧς τύπους κατεσκεύαζε Μωϋσῆς ἐπὶ τῆς ἐρήμου . περὶ ἧς θαυμαστῆς σκηνῆς καὶ ὁ θεῖος ἀπόστολος διδάσκων ἔλεγεν · τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα , ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς , τῶν ἁγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς , ἣν ἔπηξεν ὁ κύριος , οὐκ ἄνθρωπος · οἷς ἐπιλέγει ἑξῆς · οἵτινες ὑποδείγματι καὶ σκιᾷ λατρεύουσι τῶν ἐπουρανίων , καθὼς κεχρημάτισται Μωϋσῆς μέλλων ἐπιτελεῖν τὴν σκηνήν . ὅρα , γάρ φησι , ποιήσεις πάντα κατὰ τὸν τύπον τὸν δειχθέντα σοι ἐν τῷ ὄρει . ἀλλὰ ταῦτα μὲν εἰκόνες ἦσαν καὶ σύμβολα τῶν ἐπουρανίων · περὶ δὲ τῶν ἀρχετύπων ἐπιλέγει · Χριστὸς δὲ παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν , διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς οὐ χειροποιήτου , τουτέστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως , οὐδὲ δι’ αἵματος τράγων καὶ μόσχων , διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ ἅγια , αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος . Εἰ δὲ χαρὰ γίνεται ἐν τοῖς οὐρανοῖς τῶν ἀγγέλων τοῦ θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι , εἰκότως θεοφιλοῦς ψυχῆς μετὰ τὸν αὐτάρκη κατὰ τὸν παρόντα βίον διὰ γυμνασίαν καταξιουμένης τῆς εἰς τὰ ἅγια τὰ ἐπουράνια εἰσόδου , φωνὴ γίνεται εὐφημίας πλήθους πανηγυριζόντων καὶ εὐχαριστούντων ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τοῦ σωζομένου . ἃ δὴ πεπεισμένος εἶναι ἀληθῆ ὁ τούτοις μαθητευθεὶς εἰκότως πρὸς ἑαυτὸν φάσκει · ἵνα τί περίλυπος εἶ , ἡ ψυχή μου , καὶ ἵνα τί συνταράσσεις με ; ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον · τί κατακάμπτῃ , ψυχή μου , καὶ τί θορυβῇ κατ’ ἐμοῦ ; ἀνάμεινον τὸν θεόν , ὅτι διηνεκῶς ἐξομολογήσομαι αὐτῷ τὰς σωτηρίας τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἢ ταῖς σωτηρίαις τοῦ προσώπου αὐτοῦ , κατὰ τὸν Ἀκύλαν · γενόμενος γὰρ ὅσον οὐδέπω ἐν τῇ σκηνῇ τοῦ θεοῦ καὶ ὑπὸ ἀγγέλων ὁσίων διαβασταχθεὶς διὰ τὸ ὕψος καὶ τὸ ἔπαρμα αὐτῆς τὸ ἐπουράνιον , παραστήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ θεοῦ , καὶ τεύξομαι τῆς θέας τοῦ σωτηρίου αὐτοῦ τούτων τε ἀξιωθεὶς κατὰ καιρὸν ἀναπέμψω τὴν ἐξομολόγησιν καὶ τὴν ὀφειλομένην εὐχαριστίαν αὐτῷ .
Lemmas: ὅτι2 διέρχομαι ἐν τόπος σκηνή θαυμαστός ἠώς ὁ οἶκος ὁ θεός , ἐν φωνή ἀγαλλίασις καί ἐξομολόγησις ἦχος ἑορτάζω . ἵνα τίς περίλυπος εἰμί , ὁ ψυχή ἐγώ , καί ἵνα τίς συνταράσσω ἐγώ ; ἐλπίζω ἐπί ὁ θεός , ὅτι ἐξομολογέω αὐτός · σωτήριος ὁ πρόσωπον ἐγώ ὁ θεός ἐγώ . λέγω ἐγώ , φημί , ὁ ὀνειδίζω ἐγώ · ποῦ εἰμί ὁ θεός σύ ; δάκνω μέν ὁ λύπη καί ὑπεραλγέω ὁ ψυχή πλήσσω ὑπό ὁ λόγος ὁ ἀσεβής . ὅμως δέ οὖν ἐν ἐμαυτοῦ συνόχωκα ὁ ἐμαυτοῦ λογισμός πρός ὁ μή προχέω καί ὁ πρόκειμαι ἐγώ ὁ θεός ἐκπίπτω ἐλπίς . ἀναφέρω γάρ ὁ μνήμη ὁ περιμένω ἐγώ τέλος · ἐπεί μή ἀγνοέω , ὅτι μακάριος ὁ καλέω , ὅτι γελάω · καί μακάριος ὁ πενθέω ὅτι παρακαλέω . διό δή ἀκριβῶς ἐπίσταμαι , ὅτι μετά ὁ σκυθρωπός διέρχομαι ἐν τόπος σκηνή θαυμαστός ἠώς ὁ οἶκος ὁ θεός , ἐν φωνή ἀγαλλίασις καί ἐξομολόγησις ἦχος ἑορτάζω , οὗτος μιμνήσκω · καί οὐ ἐκπίπτω ὁ ἐλπίς , ἀλλά εἴδομαι παρά ἐμαυτοῦ ἐκχέω ὁ Ψυχή ἐγώ . καί ἐπεί τοιοῦτος ὑπογράφω ἑαυτοῦ ἐλπίς , εἰκότως αὐτός ἑαυτοῦ θεραπεύω καί λέγω · ἵνα τίς περίλυπος εἰμί , ὁ ψυχή ἐγώ , καί ἵνα τίς συνταράσσω ἐγώ ; ἐλπίζω ἐπί ὁ θεός , ὅτι ἐξομολογέω αὐτός σωτήριος ὁ πρόσωπον ἐγώ ὁ θεός ἐγώ · θαρσέω γάρ ἑαυτοῦ καί ὁ πάρειμι λυπηρός γενναῖος φέρω παρακελεύομαι . λέγω δέ ὁ Σύμμαχος · ὅτι εἰσέρχομαι εἰς ὁ σκηνή , διαβαστάζω ἠώς ὁ οἶκος ὁ θεός , μετά φωνή Εὐφημία καί ἐξομολόγησις πλῆθος πανηγυρίζω , ἢ κατά ὁ Ἀκύλας · αἴνεσις καί εὐχαριστία ὄχλος ἑορτάζω . παρίστημι ὁποῖος εἰμί ὁ τέλος ὁ ἐν ὁ πάρειμι βίος πᾶς ὁ ἔπειμι2 γενναῖος ὑπομένω · διαδέχομαι γάρ οὗτος ὁ τρισμακάριος τέλος , ὁ θαυμαστός σκηνή ὁ θεός καί ὁ ἐνδοτάτω αὐτός οἶκος αὐτός , ἐν ὅς ὁ ἄξιος διαβαστάζω καί μετέωρος ὑπό ἀγγελικός δύναμις ἀείρω εἰσάγω . ὁ δή καί ὁ ἀπόστολος εἰδοί λέγω · ἁρπάζω ἐν νεφέλη εἰς ἀπάντησις ὁ κύριος εἰς ἀήρ , καί οὕτως πάντοτε σύν κύριος εἰμί . σκηνή δέ θαυμαστός ὁ θεός ὀνομάζω πρός ἀντιδιαστολή ἕτερος οὖον θαυμαστός , ὁποῖος εἰμί ὁ ἐπί Μωϋσῆς ἐπί γῆ κατασκευάζω . θαυμαστός δέ ἀληθής σκηνή νοέω , ὅς ὁ μακάριος ὁ θεός ἐν ἐλπίς τίθημι . οὗτος δέ εἰμί ὁ ἐπουράνιος , ὅς τύπος κατασκευάζω Μωϋσῆς ἐπί ὁ ἐρῆμος . περί ὅς θαυμαστός σκηνή καί ὁ θεῖος ἀπόστολος διδάσκω λέγω · τοιοῦτος ἔχω ἀρχιερεύς , ὅς καθίζω ἐν δεξιός ὁ θρόνος ὁ μεγαλωσύνη ἐν ὁ οὐρανός , ὁ ἅγιος λειτουργός καί ὁ σκηνή ὁ ἀληθινός , ὅς πήγνυμι ὁ κύριος , οὐ ἄνθρωπος · ὅς ἐπιλέγω ἑξῆς · ὅστις ὑπόδειγμα καί σκιά λατρεύω ὁ ἐπουράνιος , καθώς χρηματίζω Μωϋσῆς μέλλω ἐπιτελέω ὁ σκηνή . ὁράω , γάρ φημί , ποιέω πᾶς κατά ὁ τύπος ὁ δείκνυμι σύ ἐν ὁ ὄρος . ἀλλά οὗτος μέν εἰκών εἰμί καί σύμβολον ὁ ἐπουράνιος · περί δέ ὁ ἀρχέτυπος ἐπιλέγω · Χριστός δέ παραγίγνομαι ἀρχιερεύς ὁ μέλλω ἀγαθός , διά ὁ μείζων καί τέλειος σκηνή οὖον χειροποίητος , τουτέστιν οὖον οὗτος ὁ κτίσις , οὐδέ διά αἷμα τράγος καί μόσχος , διά δέ ὁ ἴδιος αἷμα εἰσέρχομαι ἐφάπαξ εἰς ὁ ἅγιος , αἰώνιος λύτρωσις εὑρίσκω . εἰμί δέ χαρά γίγνομαι ἐν ὁ οὐρανός ὁ ἄγγελος ὁ θεός ἐπί εἷς ἁμαρτωλός μετανοέω , εἰκότως θεοφιλής Ψυχή μετά ὁ αὐτάρκης κατά ὁ πάρειμι βίος διά γυμνασία καταξιόω ὁ εἰς ὁ ἅγιος ὁ ἐπουράνιος εἴσοδος , φωνή γίγνομαι Εὐφημία πλῆθος πανηγυρίζω καί εὐχαριστέω ἐπί ὁ σωτηρία ὁ σῴζω . ὁ δή πείθω εἰμί ἀληθής ὁ οὗτος μαθητεύω εἰκότως πρός ἑαυτοῦ φάσκω · ἵνα τίς περίλυπος εἰμί , ὁ ψυχή ἐγώ , καί ἵνα τίς συνταράσσω ἐγώ ; ἢ κατά ὁ Σύμμαχος · τίς κατακάμπτω , ψυχή ἐγώ , καί τίς θορυβέω κατά ἐγώ ; ἀναμένω ὁ θεός , ὅτι διηνεκής ἐξομολογέω αὐτός ὁ σωτηρία ὁ πρόσωπον αὐτός ἢ ὁ σωτηρία ὁ πρόσωπον αὐτός , κατά ὁ Ἀκύλας · γίγνομαι γάρ ὅσος οὐδέπω ἐν ὁ σκηνή ὁ θεός καί ὑπό ἄγγελος ὅσιος διαβαστάζω διά ὁ ὕψος καί ὁ ἔπαρμα αὐτός ὁ ἐπουράνιος , παρίστημι ὁ πρόσωπον ὁ θεός , καί τυγχάνω ὁ θέα ὁ σωτήριος αὐτός οὗτος τε ἀξιόω κατά καιρός ἀναπέμπω ὁ ἐξομολόγησις καί ὁ ὀφείλω εὐχαριστία αὐτός .