ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
epicurus.epistula-ad-menoeceum 122
Μήτε νέος τις ὢν μελλέτω φιλοσοφεῖν , μήτε γέρων ὑπάρχων κοπιάτω φιλοσοφῶν . οὔτε γὰρ ἄωρος οὐδείς ἐστιν οὔτε πάρωρος πρὸς τὸ κατὰ ψυχὴν ὑγιαῖνον . ὁ δὲ λέγων ἢ μήπω τοῦ φιλοσοφεῖν ὑπάρχειν ὥραν ἢ παρεληλυθέναι τὴν ὥραν ὅμοιός ἐστι τῷ λέγοντι πρὸς εὐδαιμονίαν ἢ μὴ παρεῖναι τὴν ὥραν ἢ μηκέτι εἶναι . ὥστε φιλοσοφητέον καὶ νέῳ καὶ γέροντι , τῷ μὲν ὅπως γηράσκων νεάζῃ τοῖς ἀγαθοῖς διὰ τὴν χάριν τῶν γεγονότων , τῷ δὲ ὅπως νέος ἅμα καὶ παλαιὸς ᾖ διὰ τὴν ἀφοβίαν τῶν μελλόντων · μελετᾶν οὖν χρὴ τὰ ποιοῦντα τὴν εὐδαιμονίαν , εἴπερ παρούσης μὲν αὐτῆς πάντα ἔχομεν , ἀπούσης δὲ πάντα πράττομεν εἰς τὸ ταύτην ἔχειν .
Lemmas: Μητός νέος τις εἰμί μέλλω φιλοσοφέω , μήτε γέρων ὑπάρχω κοπιάω φιλοσοφέω . οὔτε γάρ ἄωρος οὐδείς εἰμί οὔτε πάρωρος πρός ὁ κατά ψυχή ὑγιαίνω . ὁ δέ λέγω ἢ μήπω ὁ φιλοσοφέω ὑπάρχω ὥρα ἢ παρέρχομαι ὁ ὥρα ὅμοιος εἰμί ὁ λέγω πρός εὐδαιμονία ἢ μή πάρειμι ὁ ὥρα ἢ μηκέτι ἔρχομαι . ὥστε φιλοσοφέω καί νέος καί γέρων , ὁ μέν ὅπως γηράσκω νεάζω ὁ ἀγαθός διά ὁ χάρις ὁ γίγνομαι , ὁ δέ ὅπως νέος ἅμα καί παλαιός εἰμί διά ὁ ἀφοβία ὁ μέλλω · μελετάω οὖν χράω ὁ ποιέω ὁ εὐδαιμονία , εἴπερ παρών μέν αὐτηες͂ς πᾶς ἔχω , ἄπειμι δέ πᾶς πράσσω εἰς ὁ οὗτος ἔχω .
epicurus.epistula-ad-menoeceum 123
Ἃ δέ σοι συνεχῶς παρήγγελλον , ταῦτα καὶ πρᾶττε καὶ μελέτα , στοιχεῖα τοῦ καλῶς ζῆν ταῦτ’ εἶναι διαλαμβάνων . Πρῶτον μὲν τὸν θεὸν ζῷον ἄφθαρτον καὶ μακάριον νομίζων , ὡς ἡ κοινὴ τοῦ θεοῦ νόησις ὑπεγράφη , μηθὲν μήτε τῆς ἀφθαρσίας ἀλλότριον μήτε τῆς μακαριότητος ἀνοίκειον αὐτῷ πρόσαπτε · πᾶν δὲ τὸ φυλάττειν αὐτοῦ δυνάμενον τὴν μετὰ ἀφθαρσίας μακαριότητα περὶ αὐτὸν δόξαζε . θεοὶ μὲν γὰρ εἰσίν · ἐναργὴς γὰρ αὐτῶν ἐστιν ἡ γνῶσις · οἵους δ’ αὐτοὺς 〈 οἱ 〉 πολλοὶ νομίζουσιν , οὐκ εἰσίν · οὐ γὰρ φυλάττουσιν αὐτοὺς οἵους νομίζουσιν . ἀσεβὴς δὲ οὐχ ὁ τοὺς τῶν πολλῶν θεοὺς ἀναιρῶν , ἀλλ’ ὁ τὰς τῶν πολλῶν δόξας θεοῖς προσάπτων .
Lemmas: ὅς δέ σύ συνεχής παραγγέλλω , οὗτος καί πράσσω καί μελέτη , στοιχεῖον ὁ καλός ζάω αὐτός ἔρχομαι διαλαμβάνω . Πρῶτος μέν ὁ θεός ζῷον ἄφθαρτος καί μακάριος νομίζω , ὡς ὁ κοινός ὁ θεός νόησις ὑπογράφω , μηδείς μήτε ὁ ἀφθαρσία ἀλλότριος μήτε ὁ μακαριότης ἀνοίκειος αὐτός προσάπτω · πᾶς δέ ὁ φυλάσσω αὐτός δύναμαι ὁ μετά ἀφθαρσία μακαριότης περί αὐτός δοξάζω . θεός μέν γάρ εἰμί · ἐναργής γάρ αὐτός εἰμί ὁ γνῶσις · οἷος δέ αὐτός 〈 ὁ 〉 πολύς νομίζω , οὐ εἰμί · οὐ γάρ φυλάσσω αὐτός οἷος νομίζω . ἀσεβής δέ οὐ ὁ ὁ ὁ πολύς θεός ἀναιρέω , ἀλλά ὁ ὁ ὁ πολύς δόξα θεός προσάπτω .
epicurus.epistula-ad-menoeceum 124
οὐ γὰρ προλήψεις εἰσὶν ἀλλ’ ὑπολήψεις ψευδεῖς αἱ τῶν πολλῶν ὑπὲρ θεῶν ἀποφάσεις . ἔνθεν αἱ μέγισται βλάβαι † αἴτιαι τοῖς κακοῖς ἐκ θεῶν ἐπάγονται καὶ ὠφέλειαι . ταῖς γὰρ ἰδίαις οἰκειούμενοι διὰ παντὸς ἀρεταῖς τοὺς ὁμοίους ἀποδέχονται , πᾶν τὸ μὴ τοιοῦτον ὡς ἀλλότριον νομίζοντες . Συνέθιζε δὲ ἐν τῷ νομίζειν μηδὲν πρὸς ἡμᾶς εἶναι τὸν θάνατον · ἐπεὶ πᾶν ἀγαθὸν καὶ κακὸν ἐν αἰσθήσει · στέρησις δέ ἐστιν αἰσθήσεως ὁ θάνατος . ὅθεν γνῶσις ὀρθὴ τοῦ μηθὲν εἶναι πρὸς ἡμᾶς τὸν θάνατον ἀπολαυστὸν ποιεῖ τὸ τῆς ζωῆς θνητόν , οὐκ ἄπειρον προστιθεῖσα χρόνον , ἀλλὰ τὸν τῆς ἀθανασίας ἀφελομένη πόθον .
Lemmas: οὐ γάρ πρόληψις εἰμί ἀλλά ὑπόληψις ψευδής ὁ ὁ πολύς ὑπέρ θεός ἀπόφασις . ἔνθεν ὁ μέγας βλάβη † αἴτιος ὁ κακός ἐκ θεός ἐπάγω καί ὠφέλεια . ὁ γάρ ἴδιος οἰκειόω διά πᾶς ἀρετή ὁ ὅμοιος ἀποδέχομαι , πᾶς ὁ μή τοιοῦτος ὡς ἀλλότριος νομίζω . συνεθίζω δέ ἐν ὁ νομίζω μηδείς πρός ἐγώ ἔρχομαι ὁ θάνατος · ἐπεί πᾶς ἀγαθός καί κακός ἐν αἴσθησις · στέρησις δέ εἰμί αἴσθησις ὁ θάνατος . ὅθεν γνῶσις ὀρθός ὁ μηδείς ἔρχομαι πρός ἐγώ ὁ θάνατος ἀπολαυστός ποιέω ὁ ὁ ζωή θνητός , οὐ ἤπειρος προστίθημι χρόνος , ἀλλά ὁ ὁ ἀθανασία ἀφαιρέω πόθος .
epicurus.epistula-ad-menoeceum 125
οὐθὲν γάρ ἐστιν ἐν τᾷ ζῆν δεινὸν τῷ κατειληφότι γνησίως τὸ μηδὲν ὑπάρχειν ἐν τῷ μὴ ζῆν δεινόν . ὥστε μάταιος ὁ λέγων δεδιέναι τὸν θάνατον οὐχ ὅτι λυπήσει παρών , ἀλλ’ ὅτι λυπεῖ μέλλων . ὃ γὰρ παρὸν οὐκ ἐνοχλεῖ , προσδοκώμενον κενῶς λυπεῖ . τὸ φρικωδέστατον οὖν τῶν κακῶν ὁ θάνατος οὐθὲν πρὸς ἡμᾶς , ἐπειδήπερ ὅταν μὲν ἡμεῖς ὦμεν , ὁ θάνατος οὐ πάρεστιν , ὅταν δὲ ὁ θάνατος παρῇ , τόθ’ ἡμεῖς οὐκ ἐσμέν . οὔτε οὖν πρὸς τοὺς ζῶντάς ἐστιν οὔτε πρὸς τοὺς τετελευτηκότας , ἐπειδήπερ περὶ οὓς μὲν οὐκ ἔστιν , οἳ δ’ οὐκέτι εἰσίν . Ἀλλ’ οἱ πολλοὶ τὸν θάνατον ὁτὲ μὲν ὡς μέγιστον τῶν κακῶν φεύγουσιν , ὁτὲ δὲ ὡς ἀνάπαυσιν τῶν ἐν τῷ ζῆν 〈 κακῶν αἱροῦνται .
Lemmas: οὐδείς γάρ εἰμί ἐν ὁ ζάω δεινός ὁ καταλαμβάνω γνήσιος ὁ μηδείς ὑπάρχω ἐν ὁ μή ζάω δεινός . ὥστε μάταιος ὁ λέγω δείδω ὁ θάνατος οὐ ὅτι λυπέω πάρειμι , ἀλλά ὅτι λυπέω μέλλω . ὁ γάρ πάρειμι οὐ ἐνοχλέω , προσδοκάω κενός λυπέω . ὁ φρικώδης οὖν ὁ κακός ὁ θάνατος οὐδείς πρός ἐγώ , ἐπεί ὅταν μέν ἐγώ εἰμί , ὁ θάνατος οὐ πάρειμι , ὅταν δέ ὁ θάνατος παρέρχομαι , τότε ἐγώ οὐ εἰμί . οὔτε οὖν πρός ὁ ζω εἰμί οὔτε πρός ὁ τελευτάω , ἐπεί περί ὅς μέν οὐ εἰμί , ὁ δέ οὐκέτι εἰμί . ἀλλά ὁ πολύς ὁ θάνατος ὁτὲ μέν ὡς μέγας ὁ κακός φεύγω , ὁτὲ δέ ὡς ἀνάπαυσις ὁ ἐν ὁ ζάω 〈 κακός αἱρέω .
epicurus.epistula-ad-menoeceum 126
ὁ δὲ σοφὸς οὔτε παραιτεῖται τὸ ζῆν 〉 οὔτε φοβεῖται τὸ μὴ ζῆν · οὔτε γὰρ αὐτῷ προσίσταται τὸ ζῆν οὔτε δοξάζει κακὸν εἶναί τι τὸ μὴ ζῆν . ὥσπερ δὲ τὸ σιτίον οὐ τὸ πλεῖον πάντως ἀλλὰ τὸ ἥδιστον αἱρεῖται , οὕτω καὶ χρόνον οὐ τὸν μήκιστον ἀλλὰ τὸν ἥδιστον καρπίζεται . Ὁ δὲ παραγγέλλων τὸν μὲν νέον καλῶς ζῆν , τὸν δὲ γέροντα καλῶς καταστρέφειν , εὐήθης ἐστὶν οὐ μόνον διὰ τὸ τῆς ζωῆς ἀσπαστόν , ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ τὴν αὐτὴν εἶναι μελέτην τοῦ καλῶς ζῆν καὶ τοῦ καλῶς ἀποθνήσκειν . πολὺ δὲ χείρων καὶ ὁ λέγων καλὸν μὲν μὴ φῦναι , φύντα δ’ ὅπως ὤκιστα πύλας Ἀίδαο περῆσαι .
Lemmas: ὁ δέ σοφός οὔτε παραιτέομαι ὁ ζάω 〉 οὔτε φοβέω ὁ μή ζάω · οὔτε γάρ αὐτός προσίστημι ὁ ζάω οὔτε δοξάζω κακός εἰμί τίς ὁ μή ζάω . ὥσπερ δέ ὁ σιτίον οὐ ὁ πλέως πάντως ἀλλά ὁ ἡδύς αἱρέω , οὕτως καί χρόνος οὐ ὁ μακρός ἀλλά ὁ ἡδύς καρπίζω . ὁ δέ παραγγέλλω ὁ μέν νέος καλός ζάω , ὁ δέ γέρων καλός καταστρέφω , εὐήθης εἰμί οὐ μόνος διά ὁ ὁ ζωή ἀσπαστός , ἀλλά καί διά ὁ ὁ αὐτός ἔρχομαι μέλω ὁ καλός ζάω καί ὁ καλός ἀποθνήσκω . πολύς δέ χείρων καί ὁ λέγω καλός μέν μή φύω , φύω δέ ὅπως ὠκύς πύλη ᾍδης περάω .
epicurus.epistula-ad-menoeceum 127
Εἰ μὲν γὰρ πεποιθὼς τουτό φησν , πῶς οὐκ ἀπέρχεται ἐκ τοῦ ζῆν ; ἐν ἑτοίμῳ γὰρ αὐτῷ τοῦτ’ ἐστίν , εἴπερ ἦν βεβουλευμένον αὐτῷ βεβαίως · εἰ δὲ μωκώμενος , μάταιος ἐν τοῖς οὐκ ἐπιδεχομένοις . Μνημονευτέον δὲ ὡς τὸ μέλλον 〈 οὔτε πάντως ἡμέτερον 〉 οὔτε πάντως οὐχ ἡμέτερον , ἵνα μήτε πάντως προσμένωμεν ὡς ἐσόμενον μήτε ἀπελπίζωμεν ὡς πάντως οὐκ ἐσόμενον . Ἀναλογιστέον δὲ ὡς τῶν ἐπιθυμιῶν αἱ μέν εἰσι φυσικαί , αἱ δὲ κεναί , καὶ τῶν φυσικῶν αἱ μὲν ἀναγκαῖαι , αἱ δὲ φυσι καὶ μόνον · τῶν δὲ ἀναγκαίων αἱ μὲν πρὸς εὐδαιμονίαν εἰσὶν ἀναγκαῖαι , αἱ δὲ πρὸς τὴν τοῦ σώματος ἀοχλησίαν , αἱ δὲ πρὸς αὐτὸ τὸ ζῆν .
Lemmas: εἰμί μέν γάρ πείθω Τουτός φημί , πῶς οὐ ἀπέρχομαι ἐκ ὁ ζάω ; ἐν ἑτοῖμος γάρ αὐτός οὗτος εἰμί , εἴπερ εἰμί βουλεύω αὐτός βέβαιος · εἰμί δέ μωκάομαι , μάταιος ἐν ὁ οὐ ἐπιδέχομαι . μνημονεύω δέ ὡς ὁ μέλλω 〈 οὔτε πάντως ἡμέτερος 〉 οὔτε πάντως οὐ ἡμέτερος , ἵνα μήτε πάντως προσμένω ὡς εἰμί μήτε ἀπελπίζω ὡς πάντως οὐ εἰμί . ἀναλογιστέω δέ ὡς ὁ ἐπιθυμία ὁ μέν εἰμί φυσικός , ὁ δέ κενός , καί ὁ φυσικός ὁ μέν ἀναγκαῖος , ὁ δέ φύσις καί μόνος · ὁ δέ ἀναγκαῖος ὁ μέν πρός εὐδαιμονία εἰμί ἀναγκαῖος , ὁ δέ πρός ὁ ὁ σῶμα ἀοχλησία , ὁ δέ πρός αὐτός ὁ ζάω .
epicurus.epistula-ad-menoeceum 128
τούτων γὰρ ἀπλανὴς θεωρία πᾶσαν αἵρεσιν καὶ φυγὴν ἐπανάγειν οἶδεν ἐπὶ τὴν τοῦ σώματος ὑγίειαν καὶ τὴν 〈 τῆς ψυχῆς 〉 ἀταραξίαν , ἐπεὶ τοῦτο τοῦ μακαρίως ζῆν ἐστι τέλος . τούτου γὰρ χάριν πάντα πράττομεν , ὅπως μήτε ἀλγῶμεν μήτε ταρβῶμεν . ὅταν δὲ ἅπαξ τοῦτο περὶ ἡμᾶς γένηται , λύεται πᾶς ὁ τῆς ψυχῆς χειμών , οὐκ ἔχοντος τοῦ ζῴου βαδίζειν ὡς πρὸς ἐνδέον τι καὶ ζητεῖν ἕτερον ᾧ τὸ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος ἀγαθὸν συμπληρώσεται . τότε γὰρ ἡδονῆς χρείαν ἔχομεν , ὅταν ἐκ τοῦ μὴ παρεῖναι τὴν ἡδονὴν ἀλγῶμεν · ‹ ὅταν δὲ μὴ ἀλγῶμεν , 〉 οὐκέτι τῆς ἡδονῆς δεόμεθα .
Lemmas: οὗτος γάρ ἀπλανής θεωρία πᾶς αἵρεσις καί φυγή ἐπανάγω οἶδα ἐπί ὁ ὁ σῶμα ὑγίεια καί ὁ 〈 ὁ ψυχή 〉 ἀταραξία , ἐπεί οὗτος ὁ μακάριος ζάω εἰμί τέλος . οὗτος γάρ χάρις πᾶς πράσσω , ὅπως μήτε ἀλγέω μήτε ταρβέω . ὅταν δέ ἅπαξ οὗτος περί ἐγώ γίγνομαι , λύω πᾶς ὁ ὁ ψυχή χειμών , οὐ ἔχω ὁ ζῷον βαδίζω ὡς πρός ἐνδέω τίς καί ζητέω ἕτερος ὅς ὁ ὁ ψυχή καί ὁ σῶμα ἀγαθός συμπληρόω . τότε γάρ ἡδονή χρεία ἔχω , ὅταν ἐκ ὁ μή πάρειμι ὁ ἡδονή ἀλγέω · ‹ ὅταν δέ μή ἀλγέω , 〉 οὐκέτι ὁ ἡδονή δέομαι .
epicurus.epistula-ad-menoeceum 129
Καὶ διὰ τοῦτο τὴν ἡδονὴν ἀρχὴν καὶ τέλος λέγομεν εἶναι τοῦ μακαρίως ζῆν . ταύτην γὰρ ἀγαθὸν πρῶτον καὶ συγγενικὸν ἔγνωμεν , καὶ ἀπὸ ταύτης καταρχόμεθα πάσης αἱρέσεως καὶ φυγῆς , καὶ ἐπὶ ταύτην καταντῶμεν ὡς κανόνι τῷ πάθει πᾶν ἀγαθὸν κρίνοντες . Καὶ ἐπεὶ πρῶτον ἀγαθὸν τοῦτο καὶ σύμφυτον , διὰ τοῦτο καὶ οὐ πᾶσαν ἡδονὴν αἱρούμεθα , ἀλλ’ ἔστιν ὅτε πολλὰς ἡδονὰς ὑπερβαίνομεν , ὅταν πλεῖον ἡμῖν τὸ δυσχερὲς ἐκ τούτων ἕπηται · καὶ πολλὰς ἀλγηδόνας ἡδονῶν κρείττους νομίζομεν , ἐπειδὰν μείζων ἡμῖν ἡδονὴ παρακολουθῇ πολὺν χρόνον ὑπομείνασι τὰς ἀλγηδόνας . πᾶσα οὖν ἡδονὴ διὰ τὸ φύσιν ἔχειν οἰκείαν ἀγαθόν , οὐ πᾶσα μέντοι αἱρετή · καθάπερ καὶ ἀλγηδὼν πᾶσα κακόν , οὐ πᾶσα δὲ ἀεὶ φευκτὴ πεφυκυῖα .
Lemmas: καί διά οὗτος ὁ ἡδονή ἀρχή καί τέλος λέγω ἔρχομαι ὁ μακάριος ζάω . οὗτος γάρ ἀγαθός πρῶτος καί συγγενικός γιγνώσκω , καί ἀπό οὗτος κατάρχω πᾶς αἵρεσις καί φυγή , καί ἐπί οὗτος κατανθίημι ὡς κανών ὁ πάθος πᾶς ἀγαθός κρίνω . καί ἐπεί πρῶτος ἀγαθός οὗτος καί σύμφυτος , διά οὗτος καί οὐ πᾶς ἡδονή αἱρέω , ἀλλά εἰμί ὅτε πολύς ἡδονή ὑπερβαίνω , ὅταν πλέως ἐγώ ὁ δυσχερής ἐκ οὗτος ἕπομαι · καί πολύς ἀλγηδών ἡδονή ἀγαθός νομίζω , ἐπειδάν μέγας ἐγώ ἡδονή παρακολουθέω πολύς χρόνος ὑπομένω ὁ ἀλγηδών . πᾶς οὖν ἡδονή διά ὁ φύσις ἔχω οἰκεῖος ἀγαθός , οὐ πᾶς μέντοι αἱρετός · καθά καί ἀλγηδών πᾶς κακός , οὐ πᾶς δέ ἀεί φευκτός φύω .
epicurus.epistula-ad-menoeceum 130
τῇ μέντοι συμμετρήσει καὶ συμφερόντων καὶ ἀσυμφόρων βλέψει ταῦτα πάντα κρίνειν καθήκει . χρώμεθα γὰρ τῷ μὲν ἀγαθῷ κατά τινας χρόνους ὡς κακῷ , τῷ δὲ κακῷ τοὔμπαλιν ὡς ἀγαθῷ . Καὶ τὴν αὐτάρκειαν δὲ ἀγαθὸν μέγα νομίζομεν , οὐχ ἵνα πάντως τοῖς ὀλίγοις χρώμεθα , ἀλλ’ ὅπως ἐὰν μὴ ἔχωμεν τὰ πολλά , τοῖς ὀλίγοις ἀρκώμεθα , πεπεισμένοι γνησίως ὅτι ἥδιστα πολυτελείας ἀπολαύουσιν οἱ ἥκιστα ταύτης δεόμενοι , καὶ ὅτι τὸ μὲν φυσικὸν πᾶν εὐπόριστόν ἐστι , τὸ δὲ κενὸν δυσπόριστον , ὅτι τε λιτοὶ χυλοὶ ἴσην πολυτελεῖ διαίτῃ τὴν ἡδονὴν ἐπιφέρουσιν ,
Lemmas: ὁ μέντοι συμμέτρησις καί συμφέρω καί ἀσύμφορος βλέψις οὗτος πᾶς κρίνω καθήκω . χράω γάρ ὁ μέν ἀγαθός κατά τις χρόνος ὡς κακός , ὁ δέ κακός ἔμπαλιν ὡς ἀγαθός . καί ὁ αὐτάρκεια δέ ἀγαθός μέγας νομίζω , οὐ ἵνα πάντως ὁ ὀλίγος χράω , ἀλλά ὅπως ἐάν μή ἔχω ὁ πολύς , ὁ ὀλίγος ἀρκέω , πείθω γνήσιος ὅτι ἡδύς πολυτέλεια ἀπολαύω ὁ ἦκα οὗτος δέομαι , καί ὅτι ὁ μέν φυσικός πᾶς εὐπόριστος εἰμί , ὁ δέ κενός δυσπόριστος , ὅτι τε λιτός χυλός ἴσος πολυτελής δίαιτα ὁ ἡδονή ἐπιφέρω ,
epicurus.epistula-ad-menoeceum 131
ὅταν ἅπαν τὸ ἀλγοῦν κατ’ ἔνδειαν ἐξαιρεθῇ , καὶ μᾶζα καὶ ὕδωρ τὴν ἀκροτάτην ἀποδίδωσιν ἡδονήν , ἐπειδὰν ἐνδέων τις αὐτὰ προσενέγκηται . τὸ συνεθίζειν οὖν ἐν ταῖς ἁπλαῖς καὶ οὐ πολυτελέσι διαίταις καὶ ὑγιείας ἐστὶ συμπληρωτικὸν καὶ πρὸς τὰς ἀναγκαίας τοῦ βίου χρήσεις ἄοκνον ποιεῖ τὸν ἄνθρωπον καὶ τοῖς πολυτελέσιν ἐκ διαλειμμάτων προσερχομένοις κρεῖττον ἡμᾶς διατίθησι καὶ πρὸς τὴν τύχην ἀφόβους παρασκευάζει . Ὅταν οὖν λέγωμεν ἡδονὴν τέλος ὑπάρχειν , οὐ τὰς τῶν ἀσώτων ἡδονὰς καὶ τὰς ἐν ἀπολαύσει κειμένας λέγομεν , ὥς τινες ἀγνοοῦντες καὶ οὐχ ὁμολογοῦντες ἢ κακῶς ἐκδεχόμένοι νομίζουσιν , ἀλλὰ τὸ μήτε ἀλγεῖν κατὰ σῶμα μήτε ταράττεσθαι κατὰ ψυχήν ·
Lemmas: ὅταν ἅπας ὁ ἀλγέω κατά ἔνδεια ἐξαιρέω , καί μᾶζα καί ὕδωρ ὁ ἄκρος ἀποδίδωμι ἡδονή , ἐπειδάν ἐνδέω τις αὐτός προσφέρω . ὁ συνεθίζω οὖν ἐν ὁ ἁπλόος καί οὐ πολυτελής δίαιτα καί ὑγίεια εἰμί συμπληρωτικός καί πρός ὁ ἀναγκαῖος ὁ βίος χρῆσις ἄοκνος ποιέω ὁ ἄνθρωπος καί ὁ πολυτελής ἐκ διάλειμμα προσέρχομαι ἀγαθός ἐγώ διατίθημι καί πρός ὁ τύχη ἄφοβος παρασκευάζω . ὅταν οὖν λέγω ἡδονή τέλος ὑπάρχω , οὐ ὁ ὁ ἄσωτος ἡδονή καί ὁ ἐν ἀπόλαυσις κεῖμαι λέγω , ὅς τις ἀγνοέω καί οὐ ὁμολογέω ἢ κακῶς ἐκδέχομαι νομίζω , ἀλλά ὁ μήτε ἀλγέω κατά σῶμα μήτε ταράσσω κατά ψυχή ·
epicurus.epistula-ad-menoeceum 132
οὐ γὰρ πότοι καὶ κῶμοι συνείροντες οὐδ’ ἀπολαύσεις παίδων καὶ γυναικῶν οὐδ’ ἰχθύων καὶ τῶν ἄλλων , ὅσα φέρει πολυτελὴς τράπεζα , τὸν ἡδὺν γεννᾷ βίον , ἀλλὰ νήφων λογισμὸς καὶ τὰς αἰτίας ἐξερευνῶν πάσης αἱρέσεως καὶ φυγῆς καὶ τὰς δόξας ἐξελαύνων , ἐξ ὧν πλεῖστος τὰς ψυχὰς καταλαμβάνει θόρυβος . Τούτων δὲ πάντων ἀρχὴ καὶ τὸ μέγιστον ἀγαθὸν φρόνησις . διὸ καὶ φιλοσοφίας τιμιώτερον ὑπάρχει φρόνησις , ἐξ ἧς αἱ λοιπαὶ πᾶσαι πεφύκασιν ἀρεταί , διδάσκουσα ὡς οὐκ ἔστιν ἡδέως ζῆν ἄνευ τοῦ φρονίμως καὶ καλῶς καὶ δικαίως 〈 οὐδὲ φρονίμως καὶ καλῶς καὶ δικαίως 〉 ἄνευ τοῦ ἡδέως . συμπεφύκασι γὰρ αἱ ἀρεταὶ τῷ ζῆν ἡδέως , καὶ τὸ ζῆν ἡδέως τούτων ἐστὶν ἀχώριστον .
Lemmas: οὐ γάρ πότος καί κῶμος συνείρω οὐδέ ἀπόλαυσις παῖς καί γυνή οὐδέ ἰχθύς καί ὁ ἄλλος , ὅσος φέρω πολυτελής τράπεζα , ὁ ἡδύς γεννάω βίος , ἀλλά νήφω λογισμός καί ὁ αἰτία ἐξερευνάω πᾶς αἵρεσις καί φυγή καί ὁ δόξα ἐξελαύνω , ἐκ ὅς πλεῖστος ὁ ψυχή καταλαμβάνω θόρυβος . Τ́ουτον δέ πᾶς ἀρχή καί ὁ μέγας ἀγαθός φρόνησις . διό καί φιλοσοφία τίμιος ὑπάρχω φρόνησις , ἐκ ὅς ὁ λοιπός πᾶς φύω ἀρετή , διδάσκω ὡς οὐ εἰμί ἡδύς ζάω ἄνευ ὁ φρόνιμος καί καλός καί δίκαιος 〈 οὐδέ φρόνιμος καί καλός καί δίκαιος 〉 ἄνευ ὁ ἡδύς . συμφύω γάρ ὁ ἀρετή ὁ ζάω ἡδύς , καί ὁ ζάω ἡδύς οὗτος εἰμί ἀχώριστος .
epicurus.epistula-ad-menoeceum 133
Ἐπεὶ τίνα νομίζεις εἶναι κρείττονα τοῦ καὶ περὶ θεῶν ὅσια δοξάζοντος καὶ περὶ θανάτου διὰ παντὸς ἀφόβως ἔχοντος καὶ τὸ τῆς φύσεως ἐπιλελογισμένου τέλος , καὶ τὸ μὲν τῶν ἀγαθῶν πέρας ὡς ἔστιν εὐσυμπλήρωτόν τε καὶ εὐπόριστον διαλαμβάνοντος , τὸ δὲ τῶν κακῶν ὡς ἢ χρόνους ἢ πόνους ἔχει βραχεῖς ; τὴν δὲ ὑπό τινων δεσπότιν εἰσαγομένην πάντων † ἀγγέλλοντος * * ( 〈 λέγει ἐν ἄλλοις γίνεσθαι ἃ μὲν κατ’ ἀνάγκην 〉 , ἃ δὲ ἀπὸ τύχης , ἃ δὲ παρ’ ἡμᾶς , διὰ τὸ τὴν μὲν ἀνάγκην ἀνυπεύθυνον εἶναι , τὴν δὲ τύχην ἄστατον ὁρᾶν , τὸ δὲ παρ’ ἡμᾶς ἀδέσποτον , ᾧ καὶ τὸ μεμπτὸν καὶ τὸ ἐναντίον παρακολουθεῖν πέφυκεν ) —
Lemmas: ἐπεί τίς νομίζω ἔρχομαι ἀγαθός ὁ καί περί θεός ὅσιος δοξάζω καί περί θάνατος διά πᾶς ἄφοβος ἔχω καί ὁ ὁ φύσις ἐπιλογίζομαι τέλος , καί ὁ μέν ὁ ἀγαθός πέρας ὡς εἰμί εὐσυμπλήρωτος τε καί εὐπόριστος διαλαμβάνω , ὁ δέ ὁ κακός ὡς ἢ χρόνος ἢ πόνος ἔχω βραχύς ; ὁ δέ ὑπό τις δεσπότις εἰσάγω πᾶς † ἀγγέλλω * * ( 〈 λέγω ἐν ἄλλος γίγνομαι ὅς μέν κατά ἀνάγκη 〉 , ὅς δέ ἀπό τύχη , ὅς δέ παρά ἐγώ , διά ὁ ὁ μέν ἀνάγκη ἀνυπεύθυνος ἔρχομαι , ὁ δέ τύχη ἄστατος ὁράω , ὁ δέ παρά ἐγώ ἀδέσποτος , ὅς καί ὁ μεμπτός καί ὁ ἐναντίος παρακολουθέω φύω ) —
epicurus.epistula-ad-menoeceum 134
ἐπεὶ κρεῖττον ἦν τῷ περὶ θεῶν μύθῳ κατακολουθεῖν ἢ τῇ τῶν φυσικῶν εἱμαρμένῃ δουλεύειν · ὁ μὲν γὰρ ἐλπίδα παραιτήσεως ὑπογράφει θεῶν διὰ τιμῆς , ἣ δὲ ἀπαραίτητον ἔχει τὴν ἀνάγκην — τὴν δὲ τύχην οὔτε θεὸν ὡς οἱ πολλοὶ νομίζουσιν ὑπολαμβάνων — οὐθὲν γὰρ ἀτάκτως θεῷ πράττεται ἀβέβαιον οὔτε αἰτίαν — 〈 οὐκ 〉 οἴεται μὲν γὰρ ἀγαθὸν ἢ κακὸν ἐκ ταύτης πρὸς τὸ μακαρίως ζῆν ἀνθρώποις δίδοσθαι , ἀρχὰς μέντοι μεγάλων ἀγαθῶν ἢ κακῶν ὑπὸ ταύτης χορηγεῖσθαι —
Lemmas: ἐπεί ἀγαθός εἰμί ὁ περί θεός μῦθος κατακολουθέω ἢ ὁ ὁ φυσικός μείρομαι δουλεύω · ὁ μέν γάρ ἐλπίς παραίτησις ὑπογράφω θεός διά τιμή , ὁ δέ ἀπαραίτητος ἔχω ὁ ἀνάγκη — ὁ δέ τύχη οὔτε θεός ὡς ὁ πολύς νομίζω ὑπολαμβάνω — οὐδείς γάρ ἄτακτος θεός πράσσω ἀβέβαιος οὔτε αἰτία — 〈 οὐ 〉 οἴομαι μέν γάρ ἀγαθός ἢ κακός ἐκ οὗτος πρός ὁ μακάριος ζάω ἄνθρωπος δίδωμι , ἀρχή μέντοι μέγας ἀγαθός ἢ κακός ὑπό οὗτος χορηγέω —
epicurus.epistula-ad-menoeceum 135
κρεῖττον εἶναι νομίζων εὐλογίστως ἀτυχεῖν ἢ ἀλογίστως εὐτυχεῖν — βέλτιον γὰρ ἐν ταῖς πράξεσι τὸ καλῶς κριθὲν 〈 μὴ ὀρθωθῆναι ἢ τὸ μὴ καλῶς κριθὲν 〉 ὀρθωθῆναι διὰ ταύτην . Ταῦτα οὖν καὶ τὰ τούτοις συγγενῆ μελέτα πρὸς σεαυτὸν ἡμέρας καὶ νυκτὸς πρός 〈 τε 〉 τὸν ὅμοιον σεαυτῷ , καὶ οὐδέποτε οὔθ’ ὕπαρ οὔτ’ ὄναρ διαταραχθήσῃ , ζήσῃ δὲ ὡς θεὸς ἐν ἀνθρώποις . οὐθὲν γὰρ ἔοικε θνητῷ ζῴῳ ζῶν ἄνθρωπος ἐν ἀθανάτοις ἀγαθοῖς .
Lemmas: ἀγαθός ἔρχομαι νομίζω εὐλόγιστος ἀτυχέω ἢ ἀλόγιστος εὐτυχέω — ἀγαθός γάρ ἐν ὁ πρᾶξις ὁ καλός κρίνω 〈 μή ὀρθόω ἢ ὁ μή καλός κρίνω 〉 ὀρθόω διά οὗτος . Ταΰς οὖν καί ὁ οὗτος συγγενής μελέτη πρός σεαυτοῦ ἡμέρα καί νύξ πρός 〈 τε 〉 ὁ ὅμοιος σεαυτοῦ , καί οὐδέποτε οὔτε ὕπαρ οὔτε ὄναρ διαταράσσω , ζάω δέ ὡς θεός ἐν ἄνθρωπος . οὐδείς γάρ ἔοικα θνητός ζῷον ζάω ἄνθρωπος ἐν ἀθάνατος ἀγαθός .