dioscorides.fragmenta 2.5
Πρίαμος δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ καὶ ὀνειδίζει τοῖς υἱοῖς ἀναλίσκουσι τὰ μὴ νενομισμένα , Ἀρνῶν ἠδ’ ἐρίφων ἐπιδήμιοι ἁρπακτῆρες . [ Φιλόχορος δὲ ἱστορεῖ καὶ κεκωλύσθαι Ἀθήνησιν ἀπέκτου ἀρνὸς μηδένα γεύεσθαι , ἐπιλιπούσης ποτὲ τῆς τῶν ζῴων τούτων γενέσεως . ] Ἑλλήσποντον δὲ Ὅμηρος ἰχθυόεντα προσαγορεύων , καὶ τοὺς Φαίακας πλωτικωτάτους ποιῶν , καὶ ἐν τῇ Ἰθάκῃ εἰδὼς λιμένας πλείους καὶ νήσους προσεχεῖς πολλὰς , ἐν αἷς ἰχθύων ἐγίνετο πλῆθος καὶ ἀγρίων ὀρνίθων , καὶ εὐδαιμονίαν δὲ καταριθμῶν τὸ τὴν θάλασσαν ἰχθῦς παρέχειν , ὅμως τούτων οὐδὲν οὐδένα ποιεῖ προσφερόμενον · καὶ μὴν οὐδ’ ὀπώραν παρατίθησί τινι , καίπερ οὖσαν πολλὴν , καὶ ἥδιστα ταύτης μνημονεύων καὶ πάντα χρόνον παρασκευάζων ἀθάνατον . « Ὄγχνη γὰρ , φησὶν , ἐπ’ ὄγχνῃ » καὶ τὰ ἑξῆς . Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ στεφανουμένους οὐδὲ μυρουμένους ποιεῖ , ὥσπερ οὐδὲ θυμιῶντας , ἀλλὰ πάντων τούτων ἀπολύων τοὺς ἀνθρώπους εἰς εὐτέλειαν καὶ αὐτάρκειαν ἐξαιρεῖται τοὺς πρὸ τοῦ . Καὶ θεοῖς δὲ ἁπλῆν ἀποδίδωσι δίαιταν , νέκταρ καὶ ἀμβροσίαν . Καὶ τοὺς ἀνθρώπους δὲ ποιεῖ τιμῶντας αὐτοὺς ἀπὸ τῆς διαίτης , ἀφελὼν λιβανωτὸν καὶ σμύρναν καὶ στεφάνους καὶ τὴν περὶ ταῦτα τρυφήν . Καὶ τῆς ἁπλῆς δὲ ταύτης διαίτης οὐκ ἀπλήστως ἀπολαύοντας παρίστησιν , ἀλλ’ ὡς οἱ κράτιστοι τῶν ἰατρῶν ἀφαιροῦσι τὰς πλησμονάς . Αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο , καὶ τὴν ἐπιθυμίαν πληρώσαντες οἱ μὲν ἐξώρμων ἐπὶ μελέτην ἀθλητικὴν , δίσκοισι τερπόμενοι καὶ αἰγανέαις , τῇ παιδιᾷ τὰ πρὸς σπουδὴν ἐκμελετῶντες · οἱ δὲ κιθαρῳδῶν ἠκροῶντο τὰς ἡρωικὰς πράξεις ἐν μέλει καὶ ῥυθμῷ ποιούντων . Διὸ οὐδὲν θαυμαστὸν , τοὺς οὕτω τεθραμμένους ἀφλεγμάντους εἶναι τὰ σώματα καὶ τὰς ψυχάς . Ἐνδεικνύμενος οὖν καὶ εὐταξίαν ὡς ὑγιεινόν ἐστι καὶ εὔχρηστον καὶ κοινὸν , τὸν σοφώτατον Νέστορα πεποίηκε Μαχάονι τῷ ἰατρῷ τετρωμένῳ τὸν δεξιὸν ὦμον προσφέροντα οἶνον , ταῖς φλεγμοναῖς ἐναντιώτατον ὄντα – καὶ τοῦτον Πράμνειον , ὃν ἴδμεν παχὺν καὶ πολύτροφον — οὐ διψήσεως ἄκος , ἀλλ’ ἐμφορήσεως ἕνεκα · πεπωκότι γοῦν παρακελεύεται συνεχῶς τοῦτο ποιεῖν · « Σὺ μὲν , φησὶ , καθήμενος πῖνε.»Καὶ ἐπιξύοντα τυρὸν αἴγειον . ἐπὶ δὲ κρόμυον ποτοῦ ὄψον . Ἵνα πλεῖον πίνῃ , καίτοι ἀλλαχοῦ λέγων τὸν οἶνον ἐκλύειν τὴν ἰσχὺν καὶ ἀπογυιοῦν . Περὶ δὲ τοῦ Ἕκτορος Ἑκάβη , οἰομένη μένειν αὐτὸν τὸ καταλειπόμενον τῆς ἡμέρας , παρακαλεῖ πιεῖν σπείσαντα , προτρεπομένη εἰς θυμηδίαν . Ὁ δ’ ὑπερτίθεται , πρὸς πρᾶξιν ἐξιών . Καὶ ἡ μὲν ἀπερισπάστως ἐπαινεῖ τὸν οἶνον , ὁ δὲ μετὰ ἄσθματος ἥκων ἀπωθεῖται · καὶ ἡ μὲν ἀξιοῖ σπείσαντα πιεῖν , ὁ δὲ καθῃμαγμένος ἀσεβὲς ἡγεῖτο . Οἶδε δὲ ὁ Ὅμηρος καὶ τὸ ὠφέλιμον καὶ τὸ σύμμετρον τοῦ οἴνου , οἷς τὸν χανδὸν ἕλκοντα αὐτὸν βλάπτεσθαι φησί . Καὶ κράσεων δὲ γένη διάφορα ἐπίσταται · οὐκ ἂν γὰρ Ἀχιλλεὺς τὸ ζωρότερον κεραίρειν διέστειλε , μὴ οὔσης τινὸς καθημερινῆς κράσεως . Ἴσως οὖν οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὸν εὐδιαφόρητον ἄνευ στερεμνίου σιτίου μίγματος , ὃ τοῖς ἰατροῖς διὰ τὴν τέχνην ἐστὶ δῆλον · τοῖς γοῦν καρδιακοῖς μετὰ οἴνου σιτῶδες ἀναμίσγουσί τι πρὸς κατοχὴν τῆς δυνάμεως . Ἀλλ’ ἐκεῖνος τῷ μὲν Μαχάονι μετ’ ἀλφίτου καὶ τυροῦ δέδωκε τὸν οἶνον , τὸν δ’ Ὀδυσσέα ποιεῖ συνάπτοντα τὴν ἀπὸ τῶν σιτίων καὶ οἴνων ὠφέλειαν · Ὀς δέ κ’ ἀνὴρ οἴνοιο κορεσσάμενος καὶ ἐδωδῆς . Τῷ δὲ κωθωνιζομένῳ δίδωσι τὸν ἡδύποτον , οὕτω καλέσας αὐτόν · Ἐν δὲ πίθοι οἴνοιο παλαιοῦ ἡδυπότοιο . Ποιεῖ δὲ Ὅμηρος καὶ τὰς τὰς κόρας καὶ τὰς γυναῖκας λουούσας τοὺς ξένος , ὡς οὔτε φλεγμονὴν οὔτε ἀκρασίαν τῶν εὖ βεβιωκότων καὶ σωφρόνως ἁπτομένας . Ἀρχαῖον δὲ τοῦτο ἔθος . Λούουσι γοῦν καὶ αἱ Κωκάλου θυγατέρες , ὡς νενομισμένον , τὸν Μίνω παραγενόμενον εἰς Σικελίαν . Τῆς μέθης δὲ κατατρέχων ὁ ποιητὴς , τὸν τηλικοῦτον Κύκλωπα ὑπὸ μικροῦ σώματος διὰ ταύτην ἀπολλύμενον παρίστησι , καὶ Εὐρυτίωνα τὸν Κένταυρον · τούς τε παρὰ Κίρκῃ λέοντας ποιεῖ καὶ λύκους , ταῖς ἡδοναῖς ἐπακολουθήσαντας . Τὸν δὲ Ὀδυσσέα σώζει , τῷ Ἑρμοῦ λόγῳ πεισθέντα · διὸ καὶ ἀπαθὴς γίνεται . Ἐλπήνορα δὲ , πάροινον ὄντα καὶ τρυφερὸν , κατακρημνίζει . Καὶ Ἀντίνοος δὲ , λέγων πρὸς Ὀδυσσέα « Οἶνός σε τρώει μελιηδής » , αὐτὸς οὐκ ἀπείχετο τοῦ πώματος · διὸ καὶ τρωθεὶς ἀπώλετο , ἔτι κρατῶν τὸ ποτήριον . Ποιεῖ δὲ καὶ τοὺς Ἕλληνας ἐν τῷ ἀπόπλῳ μεθύοντας , διὸ καὶ στασιάζοντας · ὅθεν καὶ ἀπόλλυνται . Ἱστορεῖ δὲ καὶ τὸν δεινότατον Αἰνείαν τῶν Τρώων ἐν τῷ βουλεύεσθαι , διὰ τὴν ἐν τῇ μέθῃ παρρησίαν καὶ τὰς ἀπειλὰς , ἃς Τρωσὶν ὑπέσχετο οἰνοποτάζων , ὑπομείναντα τὴν Ἀχιλλέως ὁρμὴν καὶ μικροῦ παραπολλύμενον . Καὶ Ἀγαμέμνων δὲ λέγει που περὶ αὑτοῦ . Ἀλλ’ ἐπεὶ ἀασάμην , φρεσὶ λευγαλέῃσι πιθήσας , ἤ οἴνῳ μεθύων , ἤ μ’ ἔβλαψαν θεοὶ αὐτοί . Εἰς τὴν αὐτὴν τιθεὶς πλάστιγγα τὴν μέθην τῇ μανίᾳ . — Οὕτω δὲ τὰ ἔπη ταῦτα προηνέγκατο Διοσκουρίδης ὁ Ἰσοκράτους μαθητής . — Καὶ ὁ Ἀχιλλεὺς δ’ ὀνειδίζων τῷ Ἀγαμέμνονι , φησίν . Οἰνοβαρὲς , ὄμματ’ ἔχων . Ταῦτ’ εἶπε τὸ Θέσσαλον σόφισμα ( i . e . Myrtilus , unus e dipnosophistis ) .
Lemmas: Πρίαμος δέ παρά ὁ ποιητής καί ὀνειδίζω ὁ υἱός ἀναλίσκω ὁ μή νομίζω , Ἄρναι ἠδέ ἔριφος ἐπιδήμιος ἁρπακτήρ . [ Φιλόχορος δέ ἱστορέω καί κωλύζω Ἀθήνησιν ἄπεκτος ἀρήν μηδείς γεύω , ἐπιλείπω ποτέ ὁ ὁ ζῷον οὗτος γένεσις . ] Ἑλλήσποντος δέ Ὅμηρος ἰχθυόεις προσαγορεύω , καί ὁ Φαίαξ πλωτικός ποιέω , καί ἐν ὁ Ἰθάκη οἶδα λιμήν πολύς καί νῆσος προσεχής πολύς , ἐν ὅς ἰχθύς γίνομαι πλῆθος καί ἄγριος ὄρνις , καί εὐδαιμονία δέ καταριθμέω ὁ ὁ θάλασσα ἰχθύς παρέχω , ὅμως οὗτος οὐδείς οὐδείς ποιέω προσφέρω · καί μήν οὐδέ ὀπώρα παρατίθημι τις , καίπερ εἰμί πολύς , καί ἡδύς οὗτος μνημονεύω καί πᾶς χρόνος παρασκευάζω ἀθάνατος . « ὄγχνη γάρ , φημί , ἐπί ὄγχνη » καί ὁ ἑξῆς . ἀλλά μήν οὐδέ στεφανόω οὐδέ μυρόω ποιέω , ὥσπερ οὐδέ θυμιάω , ἀλλά πᾶς οὗτος ἀπολύω ὁ ἄνθρωπος εἰς εὐτέλεια καί αὐτάρκεια ἐξαιρέω ὁ πρό ὁ . καί θεός δέ ἁπλόος ἀποδίδωμι δίαιτα , νέκταρ καί ἀμβρόσιος . καί ὁ ἄνθρωπος δέ ποιέω τιμάω αὐτός ἀπό ὁ δίαιτα , ἀφαιρέω λιβανωτός καί σμύρνα καί στέφανος καί ὁ περί οὗτος τρυφή . καί ὁ ἁπλόος δέ οὗτος δίαιτα οὐ ἄπληστος ἀπολαύω παρίστημι , ἀλλά ὡς ὁ ἀγαθός ὁ ἰατρός ἀφαιρέω ὁ πλησμονή . ἀτάρ ἐπεί πόσις καί ἐδητύς ἐκ ἔρος ἵημι , καί ὁ ἐπιθυμία πληρόω ὁ μέν ἐξορμάω ἐπί μέλω ἀθλητικός , δίσκος τέρπω καί αἰγανέη , ὁ παιδιά ὁ πρός σπουδή ἐκμελετάω · ὁ δέ κιθαρῳδός ἀκροάομαι ὁ ἡρωικός πρᾶξις ἐν μέλος καί ῥυθμός ποιέω . Διὸ οὐδείς θαυμαστός , ὁ οὕτως τρέφω ἀφλέγμαντος ἔρχομαι ὁ σῶμα καί ὁ ψυχή . ἐνδείκνυμι οὖν καί εὐταξία ὡς ὑγιεινός εἰμί καί εὔχρηστος καί κοινός , ὁ σοφός Νέστωρ ποιέω Μαχάων ὁ ἰατρός τιτρώσκω ὁ δεξιός ὦμος προσφέρω οἶνος , ὁ φλεγμονή ἐναντίος εἰμί – καί οὗτος Πράμνειος , ὅς οἶδα παχύς καί πολύτροφος — οὐ δίψησις ἄκος , ἀλλά ἐμφόρησις ἕνεκα · πίνω γοῦν παρακελεύομαι συνεχῶς οὗτος ποιέω · « σύ μέν , φημί , κάθημαι πῖνε.»Καὶ ἐπιξύω τυρός αἴγειος . ἐπί δέ κρόμυον ποτόν ὄψον . ἵνα πλέως πίνω , καίτοι ἀλλαχοῦ λέγω ὁ οἶνος ἐκλύω ὁ ἰσχύς καί ἀπογυιόω . περι δέ ὁ Ἕκτωρ Ἑκάβη , οἴομαι μένω αὐτός ὁ καταλείπω ὁ ἡμέρα , παρακαλέω πίνω σπένδω , προσρέπω εἰς θυμηδία . ὁ δέ ὑπερτίθημι , πρός πρᾶξις ἐξέρχομαι . καί ὁ μέν ἀπερίσπαστος ἐπαινέω ὁ οἶνος , ὁ δέ μετά ἆσθμα ἥκω ἀπωθέω · καί ὁ μέν ἀξιόω σπένδω πίνω , ὁ δέ καθαιμάσσω ἀσεβής ἡγέομαι . οἶδα δέ ὁ Ὅμηρος καί ὁ ὠφέλιμος καί ὁ σύμμετρος ὁ οἶνος , ὅς ὁ χανδόν ἕλκω αὐτός βλάπτω φημί . καί κρᾶσις δέ γένος διάφορος ἐπίσταμαι · οὐ ἄν γάρ Ἀχιλλεύς ὁ ζωρός κεραίρω διαστέλλω , μή σέω τις καθημερινός κρᾶσις . ἴσος οὖν οὐ γινώσκω αὐτός εὐδιαφόρητος ἄνευ στερέμνιος σιτίον μίγμα , ὁ ὁ ἰατρός διά ὁ τέχνη εἰμί δῆλος · ὁ γοῦν καρδιακός μετά οἶνος σιτώδης ἀναμίσγω τίς πρός κατοχή ὁ δύναμις . ἀλλά ἐκεῖνος ὁ μέν Μαχάων μετά ἄλφιτον καί τυρός δίδωμι ὁ οἶνος , ὁ δέ Ὀδυσσεύς ποιέω συνάπτω ὁ ἀπό ὁ σιτίον καί οἶνος ὠφέλεια · ὅς δέ καί ἀνήρ οἶνος κορέννυμι καί ἐδωδή . ὁ δέ κωθωνίζω δίδωμι ὁ ἡδύποτος , οὕτως καλέω αὐτός · ἐν δέ πίθος οἶνος παλαιός ἡδύποτος . ποιός δέ Ὅμηρος καί ὁ ὁ κόρη καί ὁ γυνή λούω ὁ ξένος , ὡς οὔτε φλεγμονή οὔτε ἀκρασία ὁ εὖ βιόω καί σωφρόνως ἅπτω . ἀρχαῖος δέ οὗτος ἔθος . λούω γοῦν καί ὁ Κώκαλος θυγάτηρ , ὡς νομίζω , ὁ Μίνως παραγίγνομαι εἰς Σικελία . ὁ μέθη δέ κατατρέχω ὁ ποιητής , ὁ τηλικοῦτος Κύκλωψ ὑπό μικρός σῶμα διά οὗτος ἀπόλλυμι παρίστημι , καί Εὐρυτίων ὁ Κένταυρος · ὁ τε παρά Κίρκη λέων ποιέω καί λύκος , ὁ ἡδονή ἐπακολουθέω . ὁ δέ Ὀδυσσεύς σῴζω , ὁ Ἑρμῆς λόγος πείθω · διό καί ἀπαθής γίγνομαι . Ἐλπήνωρ δέ , πάροινος εἰμί καί τρυφερός , κατακρημνίζω . καί Ἀντίνοος δέ , λέγω πρός Ὀδυσσεύς « Οἶνος σύ τιτρώσκω μελιηδής » , αὐτός οὐ ἀπέχω ὁ πῶμα · διό καί τιτρώσκω ἀπόλλυμι , ἔτι κράτος ὁ ποτήριον . ποιός δέ καί ὁ Ἑλληνᾶς ἐν ὁ ἀπόπλοος μεθύω , διό καί στασιάζω · ὅθεν καί ἀπόλλυμι . ἱστορέω δέ καί ὁ δεινός Αἰνείας ὁ Τρώς ἐν ὁ βουλεύω , διά ὁ ἐν ὁ μέθη παρρησία καί ὁ ἀπειλή , ὅς Τρώς ὑπισχνέομαι οἰνοποτάζω , ὑπομένω ὁ Ἀχιλλεύς ὁρμή καί μικρός παραπόλλυμι . καί Ἀγαμέμνων δέ λέγω ποῦ περί αὐτός . ἀλλά ἐπεί ἀάω , φρήν λευγαλέος πείθω , ἤ οἶνος μεθύω , ἤ εἷς βλάπτω θεός αὐτός . εἰς ὁ αὐτός τίθημι πλάστιγξ ὁ μέθη ὁ μανία . — οὕτως δέ ὁ ἔπος οὗτος προφέρω Διοσκουρίδης ὁ Ἰσοκράτης μαθητής . — καί ὁ Ἀχιλλεύς δέ ὀνειδίζω ὁ Ἀγαμέμνων , φημί . οἰνοβαρής , ὄμμα ἔχω . ταῦτα λέγω ὁ Θέσσαλος σόφισμα ( i . e . Myrtilus , unus e dipnosophistis ) .