dionysius-halicarnassensis-history.de-thucydide 55
μυρία παραδείγματα φέρειν δυναίμην ἂν ἐκ τῶν τοῦ Δημοσθένους λόγων τῶν τε δημηγορικῶν καὶ τῶν δικανικῶν , ἃ παρὰ τὸν Θουκυδίδου κατεσκεύασται χαρακτῆρα τὸν ἐν τῇ κοινῇ καὶ συνήθει διαλέκτῳ τὴν ἐξαλλαγὴν ἔχοντα . ἀλλʼ ἵνα μὴ μακρότερος τοῦ δέοντος ὁ λόγος γένοιτό μοι , τούτοις ἀρκεσθεὶς ἱκανοῖς οὖσι βεβαιῶσαι τὸ προκείμενον οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι τοῖς ἀσκοῦσι τοὺς πολιτικοὺς λόγους ὑποτίθεσθαι τοῖς γε δὴ τὰς κρίσεις ἀδιαστρόφους ἔτι φυλάσσουσι , Δημοσθένει συμβούλῳ χρησαμένους , ὃν ἁπάντων ῥητόρων κράτιστον γεγενῆσθαι πειθόμεθα , ταύτας μιμεῖσθαι τὰς κατασκευάς , ἐν αἷς ἥ τε βραχύτης καὶ ἡ δεινότης καὶ ἡ ἰσχὺς καὶ ὁ τόνος καὶ ἡ μεγαλοπρέπεια καὶ αἱ συγγενεῖς ταύταις ἀρεταὶ πᾶσιν ἀνθρώποις εἰσὶ φανεραί · τὰς δὲ αἰνιγματώδεις καὶ δυσκαταμαθήτους καὶ γραμματικῶν ἐξηγήσεων δεομένας καὶ πολὺ τὸ βεβασανισμένον καὶ τὸ σολοικοφανὲς ἐν τοῖς σχηματισμοῖς ἐχούσας μήτε θαυμάζειν μήτε μιμεῖσθαι . ἵνα δὲ συνελὼν εἴπω , ἀμφότερα μὲν ἐπʼ ἴσης ζηλωτὰ εἶναι , τά τε μὴ σαφῶς εἰρημένα ὑπὸ τοῦ συγγραφέως καὶ τὰ προσειληφότα σὺν ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς τὴν σαφήνειαν , οὐκ ἔχει λόγον · ἀνάγκη δὲ ὁμολογεῖν κρείττονα τῶν ἀτελεστέρων εἶναι τὰ τελειότερα καὶ τῶν ἀφανεστέρων τά γʼ ἐμφανέστερα . τί οὖν μαθόντες ἅπασαν τὴν διάλεκτον τοῦ συγγραφέως ἐπαινοῦμεν καὶ βιαζόμεθα λέγειν , ὅτι τοῖς καθʼ ἑαυτὸν οὖσιν ἀνθρώποις αὐτὰ ὁ Θουκυδίδης ἔγραψε συνήθη πᾶσι καὶ γνώριμα ὄντα , ἡμῶν δὲ λόγος αὐτῷ τῶν ὕστερον ἐσομένων οὐκ ἦν , οἳ δʼ ἐκβάλλομεν ἐκ τῶν δικαστηρίων καὶ τῶν ἐκκλησιῶν ἅπασαν τὴν Θουκυδίδου λέξιν ὡς ἄχρηστον , ἀλλʼ οὐχ ὁμολογοῦμεν τὸ διηγηματικὸν μέρος αὐτῆς πλὴν ὀλίγων πάνυ θαυμαστῶς ἔχειν καὶ εἰς πάσας εἶναι τὰς χρείας εὔθετον , τὸ δὲ δημηγορικὸν οὐχ ἅπαν εἰς μίμησιν ἐπιτήδειον εἶναι , ἀλλʼ ὅσον ἐστὶν αὐτοῦ μέρος γνωσθῆναι μὲν ἅπασιν ἀνθρώποις εὔπορον , κατασκευασθῆναι δʼ οὐχ ἅπασι δυνατόν ; τούτων ἡδίω μὲν εἶχόν σοι περὶ Θουκυδίδου γράφειν , ὦ βέλτιστε Κόιντε Αἴλιε Τουβέρων , οὐ μὴν ἀληθέστερα .
Lemmas: μυρίος παράδειγμα φέρω δύναμαι ἄν ἐκ ὁ ὁ Δημοσθένης λόγος ὁ τε δημηγορικός καί ὁ δικανικός , ὅς παρά ὁ Θουκυδίδης κατασκευάζω χαρακτήρ ὁ ἐν ὁ κοινός καί συνήθης διάλεκτος ὁ ἐξαλλαγή ἔχω . ἀλλά ἵνα μή μακρός ὁ δέω ὁ λόγος γίγνομαι ἐγώ , οὗτος ἀρκέω ἱκανός εἰμί βεβαιόω ὁ πρόκειμαι οὐ ἄν ὀκνέω ὁ ἀσκέω ὁ πολιτικός λόγος ὑποτίθημι ὁ γε δή ὁ κρίσις ἀδιάστροφος ἔτι φυλάσσω , Δημοσθένης σύμβουλος χράω , ὅς ἅπας ῥήτωρ κρατύς γίγνομαι πείθω , οὗτος μιμέομαι ὁ κατασκευή , ἐν ὅς ὁ τε βραχύτης καί ὁ δεινότης καί ὁ ἰσχύς καί ὁ τόνος καί ὁ μεγαλοπρέπεια καί ὁ συγγενής οὗτος ἀρετή πᾶς ἄνθρωπος εἰμί φανερός · ὁ δέ αἰνιγματώδης καί δυσκαταμάθητος καί γραμματικός ἐξήγησις δέω καί πολύς ὁ βασανίζω καί ὁ σολοικοφανής ἐν ὁ σχηματισμός ἔχω μήτε θαυμάζω μήτε μιμέομαι . ἵνα δέ συναιρέω λέγω , ἀμφότερος μέν ἐπί ἴσος ζηλωτός εἰμί , ὁ τε μή σαφής λέγω ὑπό ὁ συγγραφεύς καί ὁ προσλαμβάνω σύν ὁ ἄλλος ἀρετή ὁ σαφήνεια , οὐ ἔχω λόγος · ἀνάγκη δέ ὁμολογέω κρατύς ὁ ἀτελής εἰμί ὁ τέλειος καί ὁ ἀφανής ὁ γε ἐμφανής . τίς οὖν μανθάνω ἅπας ὁ διάλεκτος ὁ συγγραφεύς ἐπαινέω καί βιάζω λέγω , ὅτι ὁ κατά ἑαυτοῦ εἰμί ἄνθρωπος αὐτός ὁ Θουκυδίδης γράφω συνήθης πᾶς καί γνώριμος εἰμί , ἐγώ δέ λόγος αὐτός ὁ ὕστερον εἰμί οὐ εἰμί , ὁ δέ ἐκβάλλω ἐκ ὁ δικαστήριον καί ὁ ἐκκλησία ἅπας ὁ Θουκυδίδης λέξις ὡς ἄχρηστος , ἀλλά οὐ ὁμολογέω ὁ διηγηματικός μέρος αὐτός πλήν ὀλίγος πάνυ θαυμαστός ἔχω καί εἰς πᾶς εἰμί ὁ χρεία εὔθετος , ὁ δέ δημηγορικός οὐ ἅπας εἰς μίμησις ἐπιτήδειος εἰμί , ἀλλά ὅσος εἰμί αὐτός μέρος γιγνώσκω μέν ἅπας ἄνθρωπος εὔπορος , κατασκευάζω δέ οὐ ἅπας δυνατός ; οὗτος ἡδύς μέν ἔχω σύ περί Θουκυδίδης γράφω , ὦ ἀγαθός Κόϊντος Αἴλιος Τουβέρων , οὐ μήν ἀληθής .