dionysius-halicarnassensis-history.de-thucydide 40
τούτοις ἕτερα προσθεὶς πάλιν ἀμοιβαῖα περίεργα καὶ πικρά , τοὺς Μηλίους ὑποτίθεται λέγοντας , ὅτι κοινὰς τὰς τύχας φέρουσιν οἱ πολέμιοι καὶ τὸ μὲν εἶξαι εὐθὺς ἀνέλπιστον , μετὰ δὲ τοῦ δρωμένου ἔτι καὶ στῆναι ἐλπὶς ὀρθῶς . πρὸς ταῦτα ποιεῖ τὸν Ἀθηναῖον ἀποκρινόμενον λαβυρίνθων σκολιώτερα περὶ τῆς ἐλπίδος ἐπὶ κακῷ τοῖς ἀνθρώποις γινομένης , κατὰ λέξιν οὕτως γράφων · ἐλπὶς δὲ κινδύνου παραμύθιον οὖσα τοὺς μὲν ἀπὸ περιουσίας χρωμένους αὐτῇ κἂν βλάψῃ , οὐ καθεῖλεν · τοῖς δὲ ἐς πᾶν τὸ ὑπάρχον ἀναρριπτοῦσι ( δάπανος γὰρ φύσει ) ἅμα τε γιγνώσκεται σφαλέντων , καὶ ἐν ὅτῳ φυλάξεταί τις αὐτὴν γνωρισθεῖσαν , οὐκ ἐλλείπει . ὅ ὑμεῖς ἀσθενεῖς τε καὶ ἐπὶ σκοπῆς μιᾶς ὄντες μὴ βούλεσθε παθεῖν μηδʼ ὁμοιωθῆναι τοῖς πολλοῖς , οἷς παρὸν ἀνθρωπείως ἔτι σῴζεσθαι , ἐπειδὰν πιεζομένους αὐτοὺς ἐπιλείπωσιν αἱ φανεραὶ ἐλπίδες , ἐπὶ τὰς ἀφανεῖς καθίστανται , μαντικήν τε καὶ χρησμοὺς καὶ ὅσα τοιαῦτα μετʼ ἐλπίδων λυμαίνεται . ταῦτʼ οὐκ οἶδα πῶς ἄν τις ἐπαινέσειεν ὡς προσήκοντα εἰρῆσθαι στρατηγοῖς Ἀθηναίων , ὅτι λυμαίνεται τοὺς ἀνθρώπους ἡ παρὰ τῶν θεῶν ἐλπὶς καὶ οὔτε χρησμῶν ὄφελος οὔτε μαντικῆς τοῖς εὐσεβῆ καὶ δίκαιον προῃρημένοις τὸν βίον . εἰ γάρ τι καὶ ἄλλο , τῆς Ἀθηναίων πόλεως καὶ τοῦτʼ ἐν τοῖς πρώτοις ἐστὶν ἐγκώμιον , τὸ περὶ παντὸς πράγματος καὶ ἐν παντὶ καιρῷ τοῖς θεοῖς ἕπεσθαι καὶ μηδὲν ἄνευ μαντικῆς καὶ χρησμῶν ἐπιτελεῖν . λεγόντων τε τῶν Μηλίων , ὅτι σὺν τῇ παρὰ τῶν θεῶν βοηθείᾳ καὶ Λακεδαιμονίοις πεποίθασιν , οὓς εἰ καὶ διὰ μηδὲν ἄλλο , διὰ γοῦν τὴν αἰσχύνην αὐτοῖς βοηθήσειν καὶ οὐ περιόψεσθαι συγγενεῖς ἀπολλυμένους , αὐθαδέστερον ἔτι τὸν Ἀθηναῖον ἀποκρινόμενον εἰσάγει · τῆς μὲν τοίνυν πρὸς τὸ θεῖον εὐμενείας οὐδʼ ἡμεῖς οἰόμεθα λελείψεσθαι · οὐδὲν γὰρ ἔξω τῆς μὲν ἀνθρωπείας , τῆς δʼ εἰς τὸ θεῖον νεμέσεως τῶν τʼ εἰς σφᾶς αὐτοὺς βουλήσεων δικαιοῦμεν ἢ πράσσομεν . ἡγούμεθα γὰρ τό τε θεῖον δόξῃ τἀνθρώπειόν τε σαφῶς διὰ παντὸς ἀπὸ φύσεως ἀναγκαίως , οὗ ἂν κρατῇ , ἄρχειν · τούτων ὁ νοῦς ἔστι μὲν δυσείκαστος καὶ τοῖς πάνυ δοκοῦσιν ἐμπείρως τοῦ ἀνδρὸς ἔχειν , κατακλείεται δʼ εἰς τοιοῦτόν τι πέρας , ὅτι τὸ μὲν θεῖον δόξῃ γινώσκουσιν ἅπαντες , τὰ δὲ πρὸς ἀλλήλους δίκαια τῷ κοινῷ τῆς φύσεως κρίνουσι νόμῳ · οὗτος δʼ ἔστιν ἄρχειν ὧν ἂν δύνηταί τις κρατεῖν . ἀκόλουθα καὶ ταῦτα τοῖς πρώτοις καὶ οὔτε Ἀθηναίοις οὔτε Ἕλλησι πρέποντα εἰρῆσθαι .
Lemmas: οὗτος ἕτερος προστίθημι πάλιν ἀμοιβαῖος περίεργος καί πικρός , ὁ Μήλιος ὑποτίθημι λέγω , ὅτι κοινός ὁ τύχη φέρω ὁ πολέμιος καί ὁ μέν εἴκω εὐθύς ἀνέλπιστος , μετά δέ ὁ δράω ἔτι καί ἵστημι ἐλπίς ὀρθός . πρός οὗτος ποιέω ὁ Ἀθηναῖος ἀποκρίνω λαβύρινθος σκολιός περί ὁ ἐλπίς ἐπί κακός ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι , κατά λέξις οὕτως γράφω · ἐλπίς δέ κίνδυνος παραμύθιον εἰμί ὁ μέν ἀπό περιουσία χράω αὐτός ἐάν βλάπτω , οὐ καθαιρέω · ὁ δέ εἰς πᾶς ὁ ὑπάρχω ἀναρρίπτω ( δάπανος γάρ φύσις ) ἅμα τε γιγνώσκω σφάλλω , καί ἐν ὅστις φυλάσσω τις αὐτός γνωρίζω , οὐ ἐλλείπω . ὅς σύ ἀσθενής τε καί ἐπί σκοπή εἷς εἰμί μή βούλομαι πάσχω μηδέ ὁμοιόω ὁ πολύς , ὅς πάρειμι ἀνθρώπειος ἔτι σῴζω , ἐπειδάν πιέζω αὐτός ἐπιλείπω ὁ φανερός ἐλπίς , ἐπί ὁ ἀφανής καθίστημι , μαντικός τε καί χρησμός καί ὅσος τοιοῦτος μετά ἐλπίς λυμαίνομαι . οὗτος οὐ οἶδα πῶς ἄν τις ἐπαινέω ὡς προσήκω λέγω στρατηγός Ἀθηναῖος , ὅτι λυμαίνομαι ὁ ἄνθρωπος ὁ παρά ὁ θεός ἐλπίς καί οὔτε χρησμός ὄφελος οὔτε μαντικός ὁ εὐσεβής καί δίκαιος προαιρέω ὁ βίος . εἰ γάρ τις καί ἄλλος , ὁ Ἀθηναῖος πόλις καί οὗτος ἐν ὁ πρῶτος εἰμί ἐγκώμιον , ὁ περί πᾶς πρᾶγμα καί ἐν πᾶς καιρός ὁ θεός ἕπομαι καί μηδείς ἄνευ μαντικός καί χρησμός ἐπιτελέω . λέγω τε ὁ Μήλιος , ὅτι σύν ὁ παρά ὁ θεός βοήθεια καί Λακεδαιμόνιος πείθω , ὅς εἰ καί διά μηδείς ἄλλος , διά γοῦν ὁ αἰσχύνη αὐτός βοηθέω καί οὐ περιοράω συγγενής ἀπόλλυμι , αὐθάδης ἔτι ὁ Ἀθηναῖος ἀποκρίνω εἰσάγω · ὁ μέν τοίνυν πρός ὁ θεῖος εὐμένεια οὐδέ ἐγώ οἴομαι λείπω · οὐδείς γάρ ἔξω ὁ μέν ἀνθρώπειος , ὁ δέ εἰς ὁ θεῖος νέμεσις ὁ τε εἰς σφεῖς αὐτός βούλησις δικαιόω ἤ πράσσω . ἡγέομαι γάρ ὁ τε θεῖος δόξα ἀνθρώπειος τε σαφής διά πᾶς ἀπό φύσις ἀναγκαῖος , ὅς ἄν κρατέω , ἄρχω · οὗτος ὁ νόος εἰμί μέν δυσείκαστος καί ὁ πάνυ δοκέω ἔμπειρος ὁ ἀνήρ ἔχω , κατακλείω δέ εἰς τοιοῦτος τις πέρας , ὅτι ὁ μέν θεῖος δόξα γιγνώσκω ἅπας , ὁ δέ πρός ἀλλήλων δίκαιος ὁ κοινός ὁ φύσις κρίνω νόμος · οὗτος δέ εἰμί ἄρχω ὅς ἄν δύναμαι τις κρατέω . ἀκόλουθος καί οὗτος ὁ πρῶτος καί οὔτε Ἀθηναῖος οὔτε Ἕλλην πρέπω λέγω .