dionysius-halicarnassensis-history.de-thucydide 47
ἤδη δʼ ἔγωγε κἀκεῖνο ἐνεθυμήθην , ὅτι παραμυθούμενος τὴν ὀργὴν τὴν κατειληφυῖαν αὐτοὺς ἐπὶ ταῖς παρούσαις συμφοραῖς , ὧν αἱ πλείους παράλογοί τε συνέβησαν αὐτοῖς καὶ ἀπροσδόκητοι , καὶ παρακαλῶν τὰς συμφορὰς γενναίως ὑφίστασθαι μὴ ἀφανίζοντας τὴν τῆς πόλεως ἀξίωσιν , ἀπαλγήσαντας δὲ τὰ ἴδια τοῦ κοινοῦ τῆς σωτηρίας ἀντιλαμβάνεσθαι , καὶ μετὰ τοῦτο διεξελθών , ὅτι τὴν κατὰ θάλατταν ἀρχὴν βεβαίως ἔχοντες οὔτε ὑπὸ βασιλέως οὔτε ὑπὸ Λακεδαιμονίων οὔτε ὑπʼ ἄλλου ἀνθρώπων ἔθνους οὐδενὸς καταλυθήσονται ( ὧν ἡ πίστις οὐχ ἡ παροῦσα ἦν ἀλλʼ ἡ μέλλουσα , οὐδʼ ἐν τῇ προνοίᾳ τὸ βέβαιον ἔχουσα ἀλλʼ ἐν ταῖς ἐλπίσιν ) , ἔπειτα τούτων ἐπιλαθόμενος ἀξιοῖ μὴ πιστεύειν τῇ ἐλπίδι , ἧς ἐν τῷ ἀπόρῳ ἡ ἰσχύς . ἐναντία γὰρ δὴ ταῦτα ἀλλήλοις , εἴ γε δὴ τὸ μὲν λυποῦν τὴν αἴσθησιν εἶχεν ἤδη παροῦσαν , τῆς δʼ ὠφελείας ἡ δήλωσις ἔτι ἀπῆν . ἀλλʼ ὥσπερ ταῦτα οὐκ ἐπαινῶ οὔτε κατὰ τὸ πραγματικὸν μέρος οὔτε κατὰ τὸ λεκτικόν , οὕτως ἐκεῖνα τεθαύμακα ὡς νενοημένα τε ἀκριβῶς καὶ ἡρμηνευμένα περιττῶς καὶ συγκείμενα ἡδέως · καὶ γὰρ οἷς μὲν αἵρεσις γεγένηται τὰ ἄλλα εὐτυχοῦσι , πολλὴ ἄνοια πολεμῆσαι · εἰ δʼ ἀναγκαῖον ἦν ἢ εἴξαντας εὐθὺς τοῖς πέλας ὑπακοῦσαι ἢ κινδυνεύσαντας περιγενέσθαι , ὁ φυγὼν τὸν κίνδυνον τοῦ ὑποστάντος μεμπτότερος · καὶ ἐγὼ μὲν ὁ αὐτός εἰμι καὶ οὐκ ἐξίσταμαι , ὑμεῖς δὲ μεταβάλλετε , ἐπειδὴ ξυνέβη ὑμῖν πεισθῆναι μὲν ἀκεραίοις , μεταμέλειν δὲ κακουμένοις . καὶ ἔτι ἐκεῖνα · δουλοῖ γὰρ φρόνημα τὸ αἰφνίδιον καὶ τὸ ἀπροσδόκητον καὶ τὸ πλείστῳ παραλόγῳ ξυμβαῖνον · ὅμως δὲ πόλιν μεγάλην οἰκοῦντας καὶ ἐν ἤθεσιν ἀντιπάλοις αὐτῇ τεθραμμένους χρεὼν καὶ τὰς συμφορὰς ἐθέλειν ὑφίστασθαι καὶ τὴν ἀξίωσιν μὴ ἀφανίζειν · ἐν ἴσῳ γὰρ οἱ ἄνθρωποι δικαιοῦσι τῆς τε ὑπαρχούσης δόξης αἰτιᾶσθαι , ὅστις ἂν μαλακίᾳ ἐλλείπῃ , καὶ τῆς μὴ προσηκούσης μισεῖν τὸν θρασύτητι ὀρεγόμενον . καὶ ἔτι τὰ διεγείροντα τὰς ψυχὰς τῶν Ἀθηναίων ἐπὶ τὸ φρόνημα τὸ πάτριον ταυτί · τῆς τε πόλεως ὑμᾶς εἰκὸς τῷ τιμωμένῳ ἀπὸ τοῦ ἄρχειν , ᾧ ὑπὲρ ἅπαντας ἀγάλλεσθε , βοηθεῖν καὶ μὴ φεύγειν τοὺς πόνους , ἢ μηδὲ τὰς τιμὰς διώκειν · μηδὲ νομίσαι περὶ ἑνὸς μόνου , δουλείας ἀντʼ ἐλευθερίας , ἀγωνίζεσθαι , ἀλλὰ καὶ ἀρχῆς στερήσεως καὶ κινδύνου ὧν ἐν τῇ ἀρχῇ ἀπήχθεσθε . ἧς οὐδʼ ἐκστῆναι ἔτι ὑμῖν ἔστιν , εἴ τις καὶ τόδε ἐν τῷ παρόντι δεδιὼς ἀπραγμοσύνῃ ἀνδραγαθίζεται . ὡς τυραννίδα γὰρ ἤδη ἔχετε αὐτήν , ἣν λαβεῖν μὲν ἄδικον δοκεῖ εἶναι , ἀφεῖναι δὲ ἐπικίνδυνον , καὶ τὰ τούτοις ὅμοια , ὅσα τάς τε ἐξαλλαγὰς τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν σχημάτων μετρίας ἔχει καὶ οὔτε περιέργους οὔτε δυσπαρακολουθήτους .
Lemmas: ἤδη δέ ἐγώ ἐκεῖνος ἐνθυμέομαι , ὅτι παραμυθέομαι ὁ ὀργή ὁ καταλαμβάνω αὐτός ἐπί ὁ πάρειμι συμφορά , ὅς ὁ πολύς παράλογος τε συμβαίνω αὐτός καί ἀπροσδόκητος , καί παρακαλέω ὁ συμφορά γενναῖος ὑφίστημι μή ἀφανίζω ὁ ὁ πόλις ἀξίωσις , ἀπαλγέω δέ ὁ ἴδιος ὁ κοινός ὁ σωτηρία ἀντιλαμβάνω , καί μετά οὗτος διεξέρχομαι , ὅτι ὁ κατά θάλασσα ἀρχή βέβαιος ἔχω οὔτε ὑπό βασιλεύς οὔτε ὑπό Λακεδαιμόνιος οὔτε ὑπό ἄλλος ἄνθρωπος ἔθνος οὐδείς καταλύω ( ὅς ὁ πίστις οὐ ὁ πάρειμι εἰμί ἀλλά ὁ μέλλω , οὐδέ ἐν ὁ πρόνοια ὁ βέβαιος ἔχω ἀλλά ἐν ὁ ἐλπίς ) , ἔπειτα οὗτος ἐπιλανθάνω ἀξιόω μή πιστεύω ὁ ἐλπίς , ὅς ἐν ὁ ἄπορος ὁ ἰσχύς . ἐναντίος γάρ δή οὗτος ἀλλήλων , εἰ γε δή ὁ μέν λυπέω ὁ αἴσθησις ἔχω ἤδη πάρειμι , ὁ δέ ὠφέλεια ὁ δήλωσις ἔτι ἄπειμι . ἀλλά ὥσπερ οὗτος οὐ ἐπαινέω οὔτε κατά ὁ πραγματικός μέρος οὔτε κατά ὁ λεκτικός , οὕτως ἐκεῖνος θαυμάζω ὡς νοέω τε ἀκριβής καί ἑρμηνεύω περισσός καί σύγκειμαι ἡδύς · καί γάρ ὅς μέν αἵρεσις γίγνομαι ὁ ἄλλος εὐτυχέω , πολύς ἄνοια πολεμέω · εἰ δέ ἀναγκαῖος εἰμί ἤ εἴκω εὐθύς ὁ πέλας ὑπακούω ἤ κινδυνεύω περιγίγνομαι , ὁ φεύγω ὁ κίνδυνος ὁ ὑφίστημι μεμπτός · καί ἐγώ μέν ὁ αὐτός εἰμί καί οὐ ἐξίστημι , σύ δέ μεταβάλλω , ἐπειδή συμβαίνω σύ πείθω μέν ἀκέραιος , μεταμέλομαι δέ κακόω . καί ἔτι ἐκεῖνος · δουλόω γάρ φρόνημα ὁ αἰφνίδιος καί ὁ ἀπροσδόκητος καί ὁ πολύς παράλογος συμβαίνω · ὅμως δέ πόλις μέγας οἰκέω καί ἐν ἦθος ἀντίπαλος αὐτός τρέφω χρεών καί ὁ συμφορά ἐθέλω ὑφίστημι καί ὁ ἀξίωσις μή ἀφανίζω · ἐν ἴσος γάρ ὁ ἄνθρωπος δικαιόω ὁ τε ὑπάρχω δόξα αἰτιάομαι , ὅστις ἄν μαλακία ἐλλείπω , καί ὁ μή προσήκω μισέω ὁ θρασύτης ὀρέγω . καί ἔτι ὁ διεγείρω ὁ ψυχή ὁ Ἀθηναῖος ἐπί ὁ φρόνημα ὁ πάτριος οὗτος · ὁ τε πόλις σύ ἔοικα ὁ τιμάω ἀπό ὁ ἄρχω , ὅς ὑπέρ ἅπας ἀγάλλω , βοηθέω καί μή φεύγω ὁ πόνος , ἤ μηδέ ὁ τιμή διώκω · μηδέ νομίζω περί εἷς μόνος , δουλεία ἀντί ἐλευθερία , ἀγωνίζομαι , ἀλλά καί ἀρχή στέρησις καί κίνδυνος ὅς ἐν ὁ ἀρχή ἀπεχθάνομαι . ὅς οὐδέ ἐξίστημι ἔτι σύ εἰμί , εἰ τις καί ὅδε ἐν ὁ πάρειμι δείδω ἀπραγμοσύνη ἀνδραγαθίζομαι . ὡς τυραννίς γάρ ἤδη ἔχω αὐτός , ὅς λαμβάνω μέν ἄδικος δοκέω εἰμί , ἀφίημι δέ ἐπικίνδυνος , καί ὁ οὗτος ὅμοιος , ὅσος ὁ τε ἐξαλλαγή ὁ ὄνομα καί ὁ σχῆμα μέτριος ἔχω καί οὔτε περίεργος οὔτε δυσπαρακολούθητος .