dionysius-halicarnassensis-history.de-thucydide 18
ὁ δὲ δὴ περιβόητος ἐπιτάφιος , ὃν ἐν τῇ δευτέρᾳ βύβλῳ διελήλυθε , κατὰ τίνα δή ποτε λογισμὸν ἐν τούτῳ κεῖται τῷ τόπῳ μᾶλλον ἢ οὐκ ἐν ἑτέρῳ ; εἴ τε γὰρ ἐν ταῖς μεγάλαις συμφοραῖς τῆς πόλεως , ἐν αἷς Ἀθηναίων πολλοὶ καὶ ἀγαθοὶ μαχόμενοι διεφθάρησαν , τοὺς εἰωθότας ὀλοφυρμοὺς ἐπʼ αὐτοῖς ἐχρῆν λέγεσθαι , εἴ τʼ ἐπὶ ταῖς μεγάλαις εὐπραγίαις , ἐξ ὧν δόξα τις ἐπιφανὴς ἢ δύναμις ἐγένετο τῇ πόλει , τιμᾶσθαι τοῖς ἐπιταφίοις ἐπαίνοις τοὺς ἀποθανόντας , ἐν ᾗ βούλεταί τις μᾶλλον βύβλῳ ἢ ἐν ταύτῃ τὸν ἐπιτάφιον ἥρμοττεν εἰρῆσθαι · ἐν ταύτῃ μὲν γὰρ οἱ κατὰ τὴν πρώτην τῶν Πελοποννησίων εἰσβολὴν πεσόντες Ἀθηναῖοι κομιδῇ τινες ἦσαν ὀλίγοι , καὶ οὐδʼ οὗτοι λαμπρόν τι πράξαντες ἔργον , ὡς αὐτὸς ὁ Θουκυδίδης γράφει · προειπὼν γὰρ περὶ τοῦ Περικλέους , ὅτι τὴν πόλιν ἐφύλασσε καὶ διʼ ἡσυχίας μάλιστα ὅσον ἐδύνατο εἶχεν · ἱππέας μέντοι τινὰς ἐξέπεμπεν ἀεὶ τοῦ μὴ προδρόμους ἀπὸ τῆς στρατιᾶς ἐσπίπτοντας εἰς τοὺς ἀγροὺς τοὺς ἐγγὺς τῆς πόλεως κακουργεῖν , καὶ ἱππομαχίαν φησὶ γενέσθαι βραχεῖαν ἐν Φρυγίοις τῶν τε Ἀθηναίων τέλει ἑνὶ τῶν ἱππέων καὶ Θεσσαλοῖς μετʼ αὐτῶν πρὸς τοὺς Βοιωτῶν ἱππέας · ἐν ᾗ οὐκ ἔλαττον ἔσχον οἱ Θεσσαλοὶ καὶ Ἀθηναῖοι , μέχρι οὗ προσβοηθησάντων τοῖς Βοιωτοῖς τῶν ὁπλιτῶν τροπὴ ἐγένετο αὐτῶν , καὶ ἀπέθανον τῶν Θεσσαλῶν καὶ Ἀθηναίων οὐ πολλοί · ἀνείλοντο μέντοι αὐτοὺς αὐθημερὸν ἀσπόνδους · καὶ οἱ Πελοποννήσιοι τρόπαιον τῇ ὑστεραίᾳ ἔστησαν . ἐν δὲ τῇ τετάρτῃ βύβλῳ οἱ μετὰ Δημοσθένους περὶ Πύλον ἀγωνισάμενοι πρὸς Λακεδαιμονίων δύναμιν καὶ ἐκ γῆς καὶ ἐκ θαλάττης καὶ νικήσαντες ἐν ἀμφοτέραις ταῖς μάχαις , δι’ οὓς ἡ πόλις αὐχήματος ἐπληρώθη , πολλῷ πλείους τε καὶ κρείττους ἦσαν ἐκείνων . τί δή ποτε οὖν ἐπὶ μὲν τοῖς ὀλίγοις ἱππεῦσι καὶ οὐδεμίαν οὔτε δόξαν οὔτε δύναμιν τῇ πόλει κτησαμένοις τάς τε ταφὰς ἀνοίγει τὰς δημοσίας ὁ συγγραφεὺς καὶ τὸν ἐπιφανέστατον τῶν δημαγωγῶν Περικλέα τὴν ὑψηλὴν τραγῳδίαν ἐκείνην εἰσάγει διατιθέμενον · ἐπὶ δὲ τοῖς πλείοσι καὶ κρείττοσι , διʼ οὓς ὑπέπεσον Ἀθηναίοις οἱ τὸν πόλεμον ἐξενέγκαντες κατʼ αὐτῶν , ἐπιτηδειοτέροις οὖσι ταύτης τῆς τιμῆς τυγχάνειν οὐκ ἐποίησε τὸν ἐπιτάφιον ; ἵνα δὲ πάσας ἀφῶ τὰς ἄλλας μάχας τάς τε κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν , ἐν αἷς πολλοὶ διεφθάρησαν , οὓς πολὺ δικαιότερον ἦν κοσμεῖσθαι τοῖς ἐπιταφίοις ἐπαίνοις ἢ τοὺς περιπόλους τῆς Ἀττικῆς , ἱππεῖς δέκα ἢ πεντεκαίδεκα ὄντας , οἱ ἐν Σικελίᾳ μετὰ Νικίου καὶ Δημοσθένους ἀποθανόντες Ἀθηναίων καὶ τῶν συμμάχων ἔν τε ταῖς ναυμαχίαις ἔν τε τοῖς κατὰ γῆν ἀγῶσι καὶ τὸ τελευταῖον ἐν τῇ δυστήνῳ φυγῇ τετρακισμυρίων οὐκ ἐλάττους ὄντες καὶ οὐδὲ ταφῆς δυνηθέντες τυχεῖν τῆς νομίμου πόσῳ μᾶλλον ἦσαν ἐπιτηδειότεροι τυγχάνειν οἴκτων τε καὶ κόσμων ἐπιταφίων ; ὃ δʼ οὕτως ἠμέληκε τῶν ἀνδρῶν , ὥστε μηδὲ τοῦτο αὐτὸ εἰπεῖν , ὅτι πένθος δημοσίᾳ προὔθετο ἡ πόλις καὶ τοὺς εἰωθότας ἐναγισμοὺς τοῖς ἐπὶ ξένης ἀποθανοῦσιν ἐπετέλεσεν καὶ τὸν ἐροῦντα ἐπʼ αὐτοῖς ἀπέδειξεν , ὃς τῶν τότε ῥητόρων λέγειν ἦν ἱκανώτατος . οὐ γὰρ δὴ εἰκὸς ἦν Ἀθηναίους ἐπὶ μὲν τοῖς πεντεκαίδεκα ἱππεῦσιν δημοσίᾳ πενθεῖν , τοὺς δʼ ἐν Σικελίᾳ πεσόντας , ἐν οἷς , τῶν δʼ ἐκ καταλόγου πλείους οἱ διαφθαρέντες ἢ πεντακισχίλιοι , μηδεμιᾶς ἀξιῶσαι τιμῆς . ἀλλʼ ἔοικεν ὁ συγγραφεὺς ( εἰρήσεται γὰρ ἃ φρονῶ ) τῷ Περικλέους προσώπῳ βουλόμενος ἀποχρήσασθαι καὶ τὸν ἐπιτάφιον ἔπαινον ὡς ὑπʼ ἐκείνου ῥηθέντα συνθεῖναι , ἐπειδὴ κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος ἐτελεύτησεν ἁνὴρ τοῦδε τοῦ πολέμου καὶ οὐδεμιᾷ τῶν μετὰ ταῦτα γενομένων τῇ πόλει συμφορῶν παρεγένετο , εἰς ἐκεῖνο τὸ μικρὸν καὶ οὐκ ἄξιον σπουδῆς ἔργον τὸν ὑπὲρ τὴν ἀξίαν τοῦ πράγματος ἔπαινον ἀποθέσθαι .
Lemmas: ὁ δέ δή περιβόητος ἐπιτάφιος , ὅς ἐν ὁ δεύτερος βύβλος διέρχομαι , κατά τίς δή ποτέ λογισμός ἐν οὗτος κεῖμαι ὁ τόπος μάλα ἤ οὐ ἐν ἕτερος ; εἰ τε γάρ ἐν ὁ μέγας συμφορά ὁ πόλις , ἐν ὅς Ἀθηναῖος πολύς καί ἀγαθός μάχομαι διαφθείρω , ὁ εἴωθα ὀλοφυρμός ἐπί αὐτός χρή λέγω , εἰ τε ἐπί ὁ μέγας εὐπραγία , ἐκ ὅς δόξα τις ἐπιφανής ἤ δύναμις γίγνομαι ὁ πόλις , τιμάω ὁ ἐπιτάφιος ἔπαινος ὁ ἀποθνῄσκω , ἐν ὅς βούλομαι τις μάλα βύβλος ἤ ἐν οὗτος ὁ ἐπιτάφιος ἁρμόζω λέγω · ἐν οὗτος μέν γάρ ὁ κατά ὁ πρῶτος ὁ Πελοποννήσιος εἰσβολή πίπτω Ἀθηναῖος κομιδῇ τις εἰμί ὀλίγος , καί οὐδέ οὗτος λαμπρός τις πράσσω ἔργον , ὡς αὐτός ὁ Θουκυδίδης γράφω · προλέγω γάρ περί ὁ Περικλῆς , ὅτι ὁ πόλις φυλάσσω καί διά ἡσυχία μάλα ὅσος δύναμαι ἔχω · ἱππεύς μέντοι τις ἐκπέμπω ἀεί ὁ μή πρόδρομος ἀπό ὁ στρατιά εἰσπίπτω εἰς ὁ ἀγρός ὁ ἐγγύς ὁ πόλις κακουργέω , καί ἱππομαχία φημί γίγνομαι βραχύς ἐν Φρύγιος ὁ τε Ἀθηναῖος τέλος εἷς ὁ ἱππεύς καί Θεσσαλός μετά αὐτός πρός ὁ Βοιωτός ἱππεύς · ἐν ὅς οὐ ἐλαχύς ἔχω ὁ Θεσσαλός καί Ἀθηναῖος , μέχρι ὅς προσβοηθέω ὁ Βοιωτός ὁ ὁπλίτης τροπή γίγνομαι αὐτός , καί ἀποθνῄσκω ὁ Θεσσαλός καί Ἀθηναῖος οὐ πολύς · ἀναιρέω μέντοι αὐτός αὐθημερόν ἄσπονδος · καί ὁ Πελοποννήσιος τρόπαιον ὁ ὑστεραῖος ἵστημι . ἐν δέ ὁ τέταρτος βύβλος ὁ μετά Δημοσθένης περί Πύλος ἀγωνίζομαι πρός Λακεδαιμόνιος δύναμις καί ἐκ γῆ καί ἐκ θάλασσα καί νικάω ἐν ἀμφότερος ὁ μάχη , διά ὅς ὁ πόλις αὔχημα πληρόω , πολύς πολύς τε καί κρατύς εἰμί ἐκεῖνος . τίς δή ποτέ οὖν ἐπί μέν ὁ ὀλίγος ἱππεύς καί οὐδείς οὔτε δόξα οὔτε δύναμις ὁ πόλις κτάομαι ὁ τε ταφή ἀνοίγνυμι ὁ δημόσιος ὁ συγγραφεύς καί ὁ ἐπιφανής ὁ δημαγωγός Περικλῆς ὁ ὑψηλός τραγῳδία ἐκεῖνος εἰσάγω διατίθημι · ἐπί δέ ὁ πολύς καί κρατύς , διά ὅς ὑποπίπτω Ἀθηναῖος ὁ ὁ πόλεμος ἐκφέρω κατά αὐτός , ἐπιτήδειος εἰμί οὗτος ὁ τιμή τυγχάνω οὐ ποιέω ὁ ἐπιτάφιος ; ἵνα δέ πᾶς ἀφίημι ὁ ἄλλος μάχη ὁ τε κατά γῆ καί κατά θάλασσα , ἐν ὅς πολύς διαφθείρω , ὅς πολύς δίκαιος εἰμί κοσμέω ὁ ἐπιτάφιος ἔπαινος ἤ ὁ περίπολος ὁ Ἀττική , ἱππεύς δέκα ἤ πεντεκαίδεκα εἰμί , ὁ ἐν Σικελία μετά Νικίας καί Δημοσθένης ἀποθνῄσκω Ἀθηναῖος καί ὁ σύμμαχος ἐν τε ὁ ναυμαχία ἐν τε ὁ κατά γῆ ἀγών καί ὁ τελευταῖος ἐν ὁ δύστηνος φυγή τετρακισμύριοι οὐ ἐλαχύς εἰμί καί οὐδέ ταφή δύναμαι τυγχάνω ὁ νόμιμος πόσος μάλα εἰμί ἐπιτήδειος τυγχάνω οἶκτος τε καί κόσμος ἐπιτάφιος ; ὁ δέ οὕτως ἀμελέω ὁ ἀνήρ , ὥστε μηδέ οὗτος αὐτός λέγω , ὅτι πένθος δημοσίᾳ προθέω ὁ πόλις καί ὁ εἴωθα ἐναγισμός ὁ ἐπί ξένη ἀποθνῄσκω ἐπιτελέω καί ὁ λέγω ἐπί αὐτός ἀποδείκνυμι , ὅς ὁ τότε ῥήτωρ λέγω εἰμί ἱκανός . οὐ γάρ δή ἔοικα εἰμί Ἀθηναῖος ἐπί μέν ὁ πεντεκαίδεκα ἱππεύς δημοσίᾳ πενθέω , ὁ δέ ἐν Σικελία πίπτω , ἐν ὅς , ὁ δέ ἐκ κατάλογος πολύς ὁ διαφθείρω ἤ πεντακισχίλιοι , μηδείς ἀξιόω τιμή . ἀλλά ἔοικα ὁ συγγραφεύς ( λέγω γάρ ὅς φρονέω ) ὁ Περικλῆς πρόσωπον βούλομαι ἀποχράω καί ὁ ἐπιτάφιος ἔπαινος ὡς ὑπό ἐκεῖνος λέγω συντίθημι , ἐπειδή κατά ὁ δεύτερος ἔτος τελευτάω ἀνήρ ὅδε ὁ πόλεμος καί οὐδείς ὁ μετά οὗτος γίγνομαι ὁ πόλις συμφορά παραγίγνομαι , εἰς ἐκεῖνος ὁ μικρός καί οὐ ἄξιος σπουδή ἔργον ὁ ὑπέρ ὁ ἀξία ὁ πρᾶγμα ἔπαινος ἀποτίθημι .