dionysius-halicarnassensis-history.de-lysia 11
ὥστε εἴ τις ἀξιοίη λόγῳ διδαχθῆναι ταύτην τὴν δύναμιν , ἥ τίς ποτʼ ἐστίν , οὐκ ἂν φθάνοι καὶ ἄλλων πολλῶν καὶ καλῶν πραγμάτων δυσεκλαλήτων ἀπαιτῶν λόγον · λέγω δὲ ἐπὶ κάλλους μὲν σωμάτων , τί δή ποτε τοῦτʼ ἐστίν , ὃ καλοῦμεν ὥραν , ἐπὶ κινήσεως δὲ μελῶν καὶ πλοκῆς φθόγγων , τί λέγεται τὸ εὐάρμοστον , ἐπὶ συμμετρίας δὲ χρόνων , τίς ἡ τάξις καὶ τί τὸ εὔρυθμον , καὶ ἐπὶ παντὸς δὲ συλλήβδην ἔργου τε καὶ πράγματος , τίς ὁ λεγόμενος καιρὸς καὶ ποῦ τὸ μέτριον . αἰσθήσει γὰρ τούτων ἕκαστον καταλαμβάνεται καὶ οὐ λόγῳ . ὥσθʼ ὅπερ οἱ μουσικοὶ παραγγέλλουσι ποιεῖν τοῖς βουλομένοις ἀκούειν ἀκριβῶς ἁρμονίας , ὥστε μηδὲ τὴν ἐλαχίστην ἐν τοῖς διαστήμασι δίεσιν ἀγνοεῖν , τὴν ἀκοὴν ἐθίζειν καὶ μηδὲν ἄλλο ταύτης ἀκριβέστερον ζητεῖν κριτήριον , τοῦτο κἀγὼ τοῖς ἀναγινώσκουσι τὸν Λυσίαν καὶ τίς ἡ παρʼ αὐτῷ χάρις ἐστὶ βουλομένοις μαθεῖν ὑποθείμην ἂν ἐπιτηδεύειν , χρόνῳ πολλῷ καὶ μακρᾷ τριβῇ καὶ ἀλόγῳ πάθει τὴν ἄλογον συνασκεῖν αἴσθησιν . ταύτην μέντοι κρατίστην τε ἀρετὴν καὶ χαρακτηρικωτάτην τῆς Λυσίου λέξεως ἔγωγε τίθεμαι , εἴτε φύσεως αὐτὴν δεῖ καλεῖν εὐτυχίαν εἴτε πόνου καὶ τέχνης ἐργασίαν εἴτε μικτὴν ἐξ ἀμφοῖν ἕξιν ἢ δύναμιν , ᾗ πάντας ὑπερέχει τοὺς λοιποὺς ῥήτορας . καὶ ὅταν διαπορῶ περί τινος τῶν ἀναφερομένων εἰς αὐτὸν λόγων καὶ μὴ ῥᾴδιον ᾖ μοι διὰ τῶν ἄλλων σημείων τἀληθὲς εὑρεῖν , ἐπὶ ταύτην καταφεύγω τὴν ἀρετὴν ὡς ἐπὶ ψῆφον ἐσχάτην . ἔπειτα ἂν μὲν αἱ χάριτες αἱ τῆς λέξεως ἐπικοσμεῖν δοκῶσί μοι τὴν γραφήν , τῆς Λυσίου ψυχῆς αὐτὴν τίθεμαι καὶ οὐδὲν ἔτι πορρωτέρῳ ταύτης σκοπεῖν ἀξιῶ . ἐὰν δὲ μηδεμίαν ἡδονὴν μηδὲ ἀφροδίτην ὁ τῆς λέξεως χαρακτὴρ ἔχῃ , δυσωπῶ καὶ ὑποπτεύω μήποτʼ οὐ Λυσίου ὁ λόγος καὶ οὐκ ἔτι βιάζομαι τὴν ἄλογον αἴσθησιν , οὐδʼ ἐὰν πάνυ δεινὸς εἷναι τὰ γοῦν ἄλλα μοι δοκῇ καὶ περιττῶς ἐξειργασμένος ὁ λόγος , τὸ μὲν εὖ γράφειν πολλοῖς οἰόμενος ὑπάρχειν κατά τινας καὶ ἄλλους ἰδίους λέξεως χαρακτῆρας ( πολυειδὲς γὰρ τοῦτο ) , τὸ δʼ ἡδέως καὶ κεχαρισμένως καὶ ἐπαφροδίτως Λυσίᾳ .
Lemmas: ὥστε εἰ τις ἀξιόω λόγος διδάσκω οὗτος ὁ δύναμις , ὅς τις ποτέ εἰμί , οὐ ἄν φθάνω καί ἄλλος πολύς καί καλός πρᾶγμα δυσεκλάλητος ἀπαιτέω λόγος · λέγω δέ ἐπί κάλλος μέν σῶμα , τίς δή ποτέ οὗτος εἰμί , ὅς καλέω ὥρα , ἐπί κίνησις δέ μέλος καί πλοκή φθόγγος , τίς λέγω ὁ εὐάρμοστος , ἐπί συμμετρία δέ χρόνος , τίς ὁ τάξις καί τίς ὁ εὔρυθμος , καί ἐπί πᾶς δέ συλλήβδην ἔργον τε καί πρᾶγμα , τίς ὁ λέγω καιρός καί ποῦ ὁ μέτριος . αἴσθησις γάρ οὗτος ἕκαστος καταλαμβάνω καί οὐ λόγος . ὥστε ὅς ὁ μουσικός παραγγέλλω ποιέω ὁ βούλομαι ἀκούω ἀκριβής ἁρμονία , ὥστε μηδέ ὁ ἐλαχύς ἐν ὁ διάστημα δίεσις ἀγνοέω , ὁ ἀκοή ἐθίζω καί μηδείς ἄλλος οὗτος ἀκριβής ζητέω κριτήριον , οὗτος ἐγώ ὁ ἀναγιγνώσκω ὁ Λυσίας καί τίς ὁ παρά αὐτός χάρις εἰμί βούλομαι μανθάνω ὑποτίθημι ἄν ἐπιτηδεύω , χρόνος πολύς καί μακρός τριβή καί ἄλογος πάθος ὁ ἄλογος συνασκέω αἴσθησις . οὗτος μέντοι κρατύς τε ἀρετή καί χαρακτηρικός ὁ Λύσιος λέξις ἐγώ τίθημι , εἴτε φύσις αὐτός δέω καλέω εὐτυχία εἴτε πόνος καί τέχνη ἐργασία εἴτε μικτός ἐκ ἄμφω ἕξις ἤ δύναμις , ὅς πᾶς ὑπερέχω ὁ λοιπός ῥήτωρ . καί ὅταν διαπορέω περί τις ὁ ἀναφέρω εἰς αὐτός λόγος καί μή ῥᾴδιος εἰμί ἐγώ διά ὁ ἄλλος σημεῖον ἀληθής εὑρίσκω , ἐπί οὗτος καταφεύγω ὁ ἀρετή ὡς ἐπί ψῆφος ἔσχατος . ἔπειτα ἐάν μέν ὁ χάρις ὁ ὁ λέξις ἐπικοσμέω δοκέω ἐγώ ὁ γραφή , ὁ Λύσιος ψυχή αὐτός τίθημι καί οὐδείς ἔτι πρόσῳ οὗτος σκοπέω ἀξιόω . ἐάν δέ μηδείς ἡδονή μηδέ ἀφροδίτη ὁ ὁ λέξις χαρακτήρ ἔχω , δυσωπέω καί ὑποπτεύω μήποτε οὐ Λύσιος ὁ λόγος καί οὐ ἔτι βιάζω ὁ ἄλογος αἴσθησις , οὐδέ ἐάν πάνυ δεινός ἵημι ὁ γοῦν ἄλλος ἐγώ δοκέω καί περισσός ἐξεργάζομαι ὁ λόγος , ὁ μέν εὖ γράφω πολύς οἴομαι ὑπάρχω κατά τις καί ἄλλος ἴδιος λέξις χαρακτήρ ( πολυειδής γάρ οὗτος ) , ὁ δέ ἡδύς καί κεχαρισμένως καί ἐπαφρόδιτος Λυσίας .