dionysius-halicarnassensis-history.de-isocrate 2
ἡ δὲ λέξις , ᾗ κέχρηται , τοιοῦτόν τινα χαρακτῆρα ἔχει . καθαρὰ μέν ἐστιν οὐχ ἧττον τῆς Λυσίου καὶ οὐδὲν εἰκῇ τιθεῖσα ὄνομα τήν τε διάλεκτον ἀκριβοῦσα ἐν τοῖς πάνυ τὴν κοινὴν καὶ συνηθεστάτην . καὶ γὰρ αὕτη πέφευγεν ἀπηρχαιωμένων καὶ σημειωδῶν ὀνομάτων τὴν ἀπειροκαλίαν , κατὰ δὲ τὴν τροπικὴν φράσιν ὀλίγον τι διαλλάττει τῆς Λυσίου καὶ κέκραται συμμέτρως , τό τε σαφὲς ἐκείνῃ παραπλήσιον ἔχει καὶ τὸ ἐναργές , ἠθική τέ ἐστι καὶ πιθανὴ καὶ πρέπουσα . στρογγύλη δὲ οὐκ ἔστιν , ὥσπερ ἐκείνη , καὶ συγκεκροτημένη καὶ πρὸς ἀγῶνας δικανικοὺς εὔθετος , ὑπτία δέ ἐστι μᾶλλον καὶ κεχυμένη πλουσίως , οὐδὲ δὴ σύντομος οὕτως , ἀλλὰ καὶ κατασκελὴς καὶ βραδυτέρα τοῦ μετρίου . διʼ ἣν δὲ αἰτίαν τοῦτο πάσχει , μετὰ μικρὸν ἐρῶ . οὐδὲ τὴν σύνθεσιν ἐπιδείκνυται τὴν φυσικὴν καὶ ἀφελῆ καὶ ἐναγώνιον , ὥσπερ ἡ Λυσίου , ἀλλὰ πεποιημένην μᾶλλον εἰς σεμνότητα πομπικὴν καὶ ποικίλην καὶ πῇ μὲν εὐπρεπεστέραν ἐκείνης πῇ δὲ περιεργοτέραν . ὁ γὰρ ἀνὴρ οὗτος τὴν εὐέπειαν ἐκ παντὸς διώκει καὶ τοῦ γλαφυρῶς λέγειν στοχάζεται μᾶλλον ἢ τοῦ ἀφελῶς , τῶν τε γὰρ φωνηέντων τὰς παραλλήλους θέσεις ὡς ἐκλυούσας τὰς ἁρμονίας τῶν ἤχων καὶ τὴν λειότητα τῶν φθόγγων λυμαινομένας περιίσταται , περιόδῳ τε καὶ κύκλῳ περιλαμβάνειν τὰ νοήματα πειρᾶται ῥυθμοειδεῖ πάνυ καὶ οὐ πολὺ ἀπέχοντι τοῦ ποιητικοῦ μέτρου , ἀναγνώσεώς τε μᾶλλον οἰκειότερός ἐστιν ἢ χρήσεως . τοιγάρτοι τὰς μὲν ἐπιδείξεις τὰς ἐν ταῖς πανηγύρεσι καὶ τὴν ἐκ χειρὸς θεωρίαν φέρουσιν αὐτοῦ οἱ λόγοι , τοὺς δὲ ἐν ἐκκλησίαις καὶ δικαστηρίοις ἀγῶνας οὐχ ὑπομένουσι . τούτου δὲ αἴτιον , ὅτι πολὺ τὸ παθητικὸν ἐν ἐκείνοις εἶναι δεῖ · τοῦτο δὲ ἥκιστα δέχεται περίοδος . αἵ τε παρομοιώσεις καὶ παρισώσεις καὶ τὰ ἀντίθετα καὶ πᾶς ὁ τῶν τοιούτων σχημάτων κόσμος πολύς ἐστι παρʼ αὐτῷ καὶ λυπεῖ πολλάκις τὴν ἄλλην κατασκευὴν προσιστάμενος ταῖς ἀκοαῖς .
Lemmas: ὁ δέ λέξις , ὅς χράω , τοιοῦτος τις χαρακτήρ ἔχω . καθαρός μέν εἰμί οὐ ἥσσων ὁ Λύσιος καί οὐδείς εἰκῇ τίθημι ὄνομα ὁ τε διάλεκτος ἀκριβόω ἐν ὁ πάνυ ὁ κοινός καί συνήθης . καί γάρ οὗτος φεύγω ἀπαρχαιόομαι καί σημειώδης ὄνομα ὁ ἀπειροκαλία , κατά δέ ὁ τροπικός φράσις ὀλίγος τις διαλλάσσω ὁ Λύσιος καί κεράννυμι σύμμετρος , ὁ τε σαφής ἐκεῖνος παραπλήσιος ἔχω καί ὁ ἐναργής , ἠθικός τε εἰμί καί πιθανός καί πρέπω . στρογγύλος δέ οὐ εἰμί , ὥσπερ ἐκεῖνος , καί συγκροτέω καί πρός ἀγών δικανικός εὔθετος , ὕπτιος δέ εἰμί μάλα καί χέω πλούσιος , οὐδέ δή σύντομος οὕτως , ἀλλά καί κατασκελής καί βραδύς ὁ μέτριος . διά ὅς δέ αἰτία οὗτος πάσχω , μετά μικρός λέγω . οὐδέ ὁ σύνθεσις ἐπιδείκνυμι ὁ φυσικός καί ἀφελής καί ἐναγώνιος , ὥσπερ ὁ Λύσιος , ἀλλά ποιέω μάλα εἰς σεμνότης πομπικός καί ποικίλος καί πῇ μέν εὐπρεπής ἐκεῖνος πῇ δέ περίεργος . ὁ γάρ ἀνήρ οὗτος ὁ εὐέπεια ἐκ πᾶς διώκω καί ὁ γλαφυρός λέγω στοχάζομαι μάλα ἤ ὁ ἀφελής , ὁ τε γάρ φωνήεις ὁ παράλληλος θέσις ὡς ἐκλύω ὁ ἁρμονία ὁ ἦχος καί ὁ λειότης ὁ φθόγγος λυμαίνομαι περιίστημι , περίοδος τε καί κύκλος περιλαμβάνω ὁ νόημα πειράω ῥυθμοειδής πάνυ καί οὐ πολύς ἀπέχω ὁ ποιητικός μέτρον , ἀνάγνωσις τε μάλα οἰκεῖος εἰμί ἤ χρῆσις . τοιγάρ ὁ μέν ἐπίδειξις ὁ ἐν ὁ πανήγυρις καί ὁ ἐκ χείρ θεωρία φέρω αὐτός ὁ λόγος , ὁ δέ ἐν ἐκκλησία καί δικαστήριον ἀγών οὐ ὑπομένω . οὗτος δέ αἴτιος , ὅτι πολύς ὁ παθητικός ἐν ἐκεῖνος εἰμί δέω · οὗτος δέ ἦκα δέχομαι περίοδος . ὁ τε παρομοίωσις καί παρίσωσις καί ὁ ἀντίθετος καί πᾶς ὁ ὁ τοιοῦτος σχῆμα κόσμος πολύς εἰμί παρά αὐτός καί λυπέω πολλάκις ὁ ἄλλος κατασκευή προσίστημι ὁ ἀκοή .