dionysius-halicarnassensis-history.de-isaeo 11
τίς ἂν οὖν οὐκ ἂν ὁμολογήσειε τὸν μὲν Λυσίου νέον καὶ ἰδιώτην καὶ ἀπράγμονα ἀρχέτυπόν τινα εἶναι τῆς ἀληθείας διαφέροντα ἐκείνης οὐδʼ ὁτιοῦν , τὸν ἕτερον δὲ ἀπόγραφόν τινα καὶ οὐ λανθάνοντα ὅτι πέπλασται ῥητορικῇ τέχνῃ ; καὶ γὰρ αἱ λέξεις καὶ τὰ νοήματα παρʼ ἐκείνῳ μὲν τὸ αὐτοφυές , παρὰ δὲ τούτῳ τὸ κατασκευαστὸν ἀποφαίνουσιν . ὃ μέν γε ἀρχῇ κέχρηται , ὅτι νέος τε καὶ ἄπειρος εἴη πραγμάτων καὶ οὐδὲν δεόμενος εἰς δικαστήριον εἰσιέναι . καὶ ἐπιφέρει πάνυ ἠθικῶς · ἐγὼ οὖν σε ἀξιῶ μὴ εὕρεμα ἡγεῖσθαι τὴν ἡλικίαν τὴν ἐμήν . καὶ τὸ μετὰ τοῦτο , ὡς φύσιν εἶχε γενέσθαι τε καὶ ῥηθῆναι , λέγει · ὡς ἐπὶ διαιτητὰς ἠξίουν τοὺς κοινοὺς ἐλθεῖν φίλους κἄν δόξῃς ἀληθῆ λέγειν ἐκείνοις , οὐδέν σοι δεήσει πραγμάτων , ἀλλὰ λαβὼν ἄπει τὰ σαυτοῦ . καὶ τὰ λοιπὰ ἐν ἤθει χρηστᾷ διεξελθὼν τελευτῶν ἐπιτίθησι · ταῦτʼ ἐμοῦ προκαλουμένου οὐδεπώποτε ἠθέλησε συνελθεῖν . ὁ δὲ Ἰσαῖος τουτὶ μὲν τὸ μέρος τὸ · παρὰ τὴν ἑαυτοῦ γνώμην ἠναγκάσθαι λέγειν ἐν δικαστηρίῳ νέον ὄντα ἐπὶ τελευτῇ τοῦ προοιμίου τίθησιν . ἄρχεται δὲ ἀπὸ διανοίας οὐ φαύλης μὰ Δία οὐδὲ ἰδιωτικῆς , ἀνιαρότερον εἶναι λέγων πρὸς τοιούτους ἀπέχθεσθαι , μεθʼ ὧν ἀνάγκην εἶναι τῶν τιμιωτάτων κοινωνεῖν . ἔπειτα ἀπολύεταί τι τῶν μελλόντων αὐτὸν λυπεῖν , τὸ δὴ πολλοὺς ὄντας τοὺς δημότας πρὸς αὐτὸν ἀντιδικεῖν . συντίθησί τε τὰ ὀνόματα οὐ φαύλως μὰ Δία οὐδʼ ὡς ἄν ἰδιώτης · ἀδικοῦμαι γὰρ ὑπὸ τῶν δημοτῶν , φησίν , οὓς περιορᾶν μὲν οὐ ῥᾴδιον ἀποστεροῦντας , ἀπέχθεσθαι δʼ ἀηδές , μεθʼ ὧν ἀνάγκη καὶ συνθύειν καὶ συνουσίας κοινὰς ποιεῖσθαι . ἡ γὰρ ἀηδὴς ἀπέχθεια καὶ αἱ κοιναὶ συνουσίαι τεχνικώτερον σύγκεινται μᾶλλον ἤ ἀφελέστερον , καὶ ἔτι τὸ πολλῶν μοι καὶ δυσκόλων συμπιπτόντων οὐχ ἡγούμην δεῖν κατοκνῆσαι διʼ ὑμῶν πειρᾶσθαι τυγχάνειν τῶν δικαίων . ἥκιστα γὰρ ἰδιώτης ἂν οὕτως · οὐχ ἡγούμην δεῖν κατοκνῆσαι οὐδέ γε τὸ δι’ ὑμῶν πειρᾶσθαι τυγχάνειν τῶν δικαίων , ἀλλʼ ἐκείνως πως μᾶλλον · τοσούτων γέ μοι συμπιπτόντων δυσκόλων ἐφʼ ὑμᾶς ἠνάγκασμαι καταφυγεῖν , ἵνα τῶν δικαίων τύχω διʼ ὑμῶν .
Lemmas: τίς ἄν οὖν οὐ ἄν ὁμολογέω ὁ μέν Λύσιος νέος καί ἰδιώτης καί ἀπράγμων ἀρχέτυπος τις εἰμί ὁ ἀλήθεια διαφέρω ἐκεῖνος οὐδέ ὁστισοῦν , ὁ ἕτερος δέ ἀπόγραφος τις καί οὐ λανθάνω ὅτι πλάσσω ῥητορικός τέχνη ; καί γάρ ὁ λέξις καί ὁ νόημα παρά ἐκεῖνος μέν ὁ αὐτοφυής , παρά δέ οὗτος ὁ κατασκευαστός ἀποφαίνω . ὅς μέν γε ἀρχή χράω , ὅτι νέος τε καί ἄπειρος εἰμί πρᾶγμα καί οὐδείς δέω εἰς δικαστήριον εἰσέρχομαι . καί ἐπιφέρω πάνυ ἠθικός · ἐγώ οὖν σύ ἀξιόω μή εὕρεμα ἡγέομαι ὁ ἡλικία ὁ ἐμός . καί ὁ μετά οὗτος , ὡς φύσις ἔχω γίγνομαι τε καί λέγω , λέγω · ὡς ἐπί διαιτητής ἀξιόω ὁ κοινός ἔρχομαι φίλος ἐάν δοκέω ἀληθής λέγω ἐκεῖνος , οὐδείς σύ δέω πρᾶγμα , ἀλλά λαμβάνω ἀπέρχομαι ὁ σεαυτοῦ . καί ὁ λοιπός ἐν ἦθος χρηστός διεξέρχομαι τελευτάω ἐπιτίθημι · οὗτος ἐγώ προκαλέω οὐδεπώποτε ἐθέλω συνέρχομαι . ὁ δέ Ἰσαῖος οὗτος μέν ὁ μέρος ὁ · παρά ὁ ἑαυτοῦ γνώμη ἀναγκάζω λέγω ἐν δικαστήριον νέος εἰμί ἐπί τελευτή ὁ προοίμιον τίθημι . ἄρχω δέ ἀπό διάνοια οὐ φαῦλος μά Ζεύς οὐδέ ἰδιωτικός , ἀνιαρός εἰμί λέγω πρός τοιοῦτος ἀπέχθομαι , μετά ὅς ἀνάγκη εἰμί ὁ τίμιος κοινωνέω . ἔπειτα ἀπολύω τις ὁ μέλλω αὐτός λυπέω , ὁ δή πολύς εἰμί ὁ δημότης πρός αὐτός ἀντιδικέω . συντίθημι τε ὁ ὄνομα οὐ φαῦλος μά Ζεύς οὐδέ ὡς ἄν ἰδιώτης · ἀδικέω γάρ ὑπό ὁ δημότης , φημί , ὅς περιοράω μέν οὐ ῥᾴδιος ἀποστερέω , ἀπέχθομαι δέ ἀηδής , μετά ὅς ἀνάγκη καί συνθύω καί συνουσία κοινός ποιέω . ὁ γάρ ἀηδής ἀπέχθεια καί ὁ κοινός συνουσία τεχνικός σύγκειμαι μάλα ἤ ἀφελής , καί ἔτι ὁ πολύς ἐγώ καί δύσκολος συμπίπτω οὐ ἡγέομαι δέω κατοκνέω διά σύ πειράω τυγχάνω ὁ δίκαιος . ἦκα γάρ ἰδιώτης ἄν οὕτως · οὐ ἡγέομαι δέω κατοκνέω οὐδέ γε ὁ διά σύ πειράω τυγχάνω ὁ δίκαιος , ἀλλά ἐκεῖνος πως μάλα · τοσοῦτος γε ἐγώ συμπίπτω δύσκολος ἐπί σύ ἀναγκάζω καταφεύγω , ἵνα ὁ δίκαιος τυγχάνω διά σύ .