dionysius-halicarnassensis-history.de-dinarcho 1
περὶ Δεινάρχου τοῦ ῥήτορος οὐδὲν εἰρηκὼς ἐν τοῖς περὶ τῶν ἀρχαίων γραφεῖσιν διὰ τὸ μήτε εὑρετὴν ἰδίου γεγονέναι χαρακτῆρος τὸν ἄνδρα , ὥσπερ τὸν Λυσίαν καὶ τὸν Ἰσοκράτην καὶ τὸν Ἰσαῖον , μήτε τῶν εὑρημένων ἑτέροις τελειωτήν , ὥσπερ τὸν Δημοσθένη καὶ τὸν Αἰσχίνη καὶ τὸν Ὑπερείδην ἡμεῖς κρίνομεν , ὁρῶν δὲ καὶ τοῦτον τὸν ἄνδρα παρὰ πολλοῖς ἠξιωμένον ὀνόματος ἐπὶ δεινότητι λόγων καὶ ἀπολελοιπότα δημοσίους τε καὶ ἰδίους λόγους οὔτε ὀλίγους οὔτʼ εὐκαταφρονήτους , ἡγησάμην δεῖν μὴ παραλιπεῖν αὐτόν , ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ βίου καὶ τοῦ χαρακτῆρος αὐτοῦ διελθεῖν καὶ διορίσαι τούς τε γνησίους καὶ ψευδεῖς λόγους πάντων ἢ τῶν γε πλείστων ἀναγκαιότερον οἶμαι τοῖς μὴ ἐκ περιζώματος ἀσκοῦσι ῥητορικήν . ἅμα δὲ ὁρῶν οὐδὲν ἀκριβὲς οὔτε Καλλίμαχον οὔτε τοὺς ἐκ Περγάμου γραμματικοὺς περὶ αὐτοῦ γράψαντας , ἀλλὰ παρὰ τὸ μηδὲν ἐξετάσαι περὶ αὐτοῦ τῶν ἀκριβεστέρων ἡμαρτηκότας , ὡς μὴ μόνον ἐψεῦσθαι πολλὰ ἀλλὰ καὶ λόγους τοὺς οὐδὲν μὲν αὐτῷ προσήκοντας ὡς Δεινάρχου τούτῳ προστίθεσθαι , τοὺς δʼ ὑπʼ αὐτοῦ γραφέντας ἑτέρων εἶναι λέγειν · ἀλλὰ Δημήτριος ὁ Μάγνης , ὃς ἔδοξε γενέσθαι πολυἵστωρ , ἐν τῇ περὶ τῶν ὁμωνύμων πραγματείᾳ λέγων καὶ περὶ τούτου τοῦ ἀνδρὸς καὶ ὑπόληψιν παρασχών , ὡς περὶ αὐτοῦ λέξων τι ἀκριβές , διεψεύσθη τῆς δόξης . οὐθὲν δὲ κωλύει καὶ τὰς λέξεις παραθέσθαι τοῦ ἀνδρός . ἔστι δὲ τὰ ὑπʼ αὐτοῦ γραφέντα τάδε · Δεινάρχοις δʼ ἐνετύχομεν τέτταρσιν · ὧν ἐστιν ὃ μὲν ἐκ τῶν ῥητόρων τῶν Ἀττικῶν , ὃ δὲ τὰς περὶ Κρήτην συναγήοχε μυθολογίας , ὃ δὲ πρεσβύτερος μὲν ἀμφοῖν τούτοιν , Δήλιος δὲ τὸ γένος , πεπραγματευμένος τοῦτο μὲν ἔπος , τοῦτο δὲ πράγματα , τέταρτος δὲ ὁ περὶ Ὁμήρου λόγον συντεθεικώς . ἐθέλω δὲ πρὸς μέρος περὶ ἑκάστου διελθεῖν , καὶ πρῶτον περὶ τοῦ ῥήτορος . ἔστι τοίνυν οὗτος κατά γε τὴν ἐμὴν δόξαν οὐδὲν ἀπολείπων τῆς Ὑπερείδου χάριτος , ὥστʼ εἰπεῖν · καὶ νύ κεν ἢ παρέλασσεν . ἐνθύμημα γὰρ φέρει πειστικὸν καὶ σχῆμα παντοδαπόν , πιθανότητός γε μὴν οὕτως εὖ ἥκει , ὥστε παριστάνειν τοῖς ἀκούουσι , μὴ ἄλλως γεγονέναι τὸ πρᾶγμα ἢ ὡς αὐτὸς λέγει . καὶ νομίσειεν ἄν τις εὐήθεις εἶναι τοὺς ὑπολαβόντας τὸν λόγον τὸν κατὰ Δημοσθένους εἶναι τούτου · πολὺ γὰρ ἀπέχει τοῦ χαρακτῆρος . ἀλλʼ ὅμως τοσοῦτον σκότους ἐπιπεπόλακεν , ὥστε τοὺς μὲν ἄλλους αὐτοῦ λόγους σχεδόν που ὑπὲρ ἑξήκοντα καὶ ἑκατὸν ὄντας πάντας ἀγνοεῖν συμβέβηκε , τὸν δὲ μὴ γραφέντα ὑπʼ αὐτοῦ μόνον ἐκείνου νομίζεσθαι . ἡ δὲ λέξις ἐστὶ τοῦ Δεινάρχου κυρίως ἠθική , πάθος κινοῦσα , σχεδὸν τῇ πικρίᾳ μόνον καὶ τῷ τόνῳ τοῦ Δημοσθενικοῦ χαρακτῆρος λειπομένη , τοῦ δὲ πιθανοῦ καὶ κυρίου μηδὲν ἐνδέουσα .
Lemmas: περί Δείναρχος ὁ ῥήτωρ οὐδείς λέγω ἐν ὁ περί ὁ ἀρχαῖος γράφω διά ὁ μήτε εὑρετής ἴδιος γίγνομαι χαρακτήρ ὁ ἀνήρ , ὥσπερ ὁ Λυσίας καί ὁ Ἰσοκράτης καί ὁ Ἰσαῖος , μήτε ὁ εὑρίσκω ἕτερος τελειωτής , ὥσπερ ὁ Δημοσθένης καί ὁ Αἰσχίνης καί ὁ Ὑπερείδης ἐγώ κρίνω , ὁράω δέ καί οὗτος ὁ ἀνήρ παρά πολύς ἀξιόω ὄνομα ἐπί δεινότης λόγος καί ἀπολείπω δημόσιος τε καί ἴδιος λόγος οὔτε ὀλίγος οὔτε εὐκαταφρόνητος , ἡγέομαι δέω μή παραλείπω αὐτός , ἀλλά καί περί ὁ βίος καί ὁ χαρακτήρ αὐτός διέρχομαι καί διορίζω ὁ τε γνήσιος καί ψευδής λόγος πᾶς ἤ ὁ γε πολύς ἀναγκαῖος οἴομαι ὁ μή ἐκ περίζωμα ἀσκέω ῥητορική . ἅμα δέ ὁράω οὐδείς ἀκριβής οὔτε Καλλίμαχος οὔτε ὁ ἐκ Πέργαμον γραμματικός περί αὐτός γράφω , ἀλλά παρά ὁ μηδείς ἐξετάζω περί αὐτός ὁ ἀκριβής ἁμαρτάνω , ὡς μή μόνος ψεύδω πολύς ἀλλά καί λόγος ὁ οὐδείς μέν αὐτός προσήκω ὡς Δείναρχος οὗτος προστίθημι , ὁ δέ ὑπό αὐτός γράφω ἕτερος εἰμί λέγω · ἀλλά Δημήτριος ὁ Μάγνης , ὅς δοκέω γίγνομαι πολυίστωρ , ἐν ὁ περί ὁ ὁμώνυμος πραγματεία λέγω καί περί οὗτος ὁ ἀνήρ καί ὑπόληψις παρέχω , ὡς περί αὐτός λέγω τις ἀκριβής , διαψεύδω ὁ δόξα . οὐδείς δέ κωλύω καί ὁ λέξις παρατίθημι ὁ ἀνήρ . εἰμί δέ ὁ ὑπό αὐτός γράφω ὅδε · Δείναρχος δέ ἐντυγχάνω τέσσαρες · ὅς εἰμί ὁ μέν ἐκ ὁ ῥήτωρ ὁ Ἀττικός , ὅς δέ ὁ περί Κρήτη συνάγω μυθολογία , ὁ δέ πρέσβυς μέν ἄμφω οὗτος , Δήλιος δέ ὁ γένος , πραγματεύομαι οὗτος μέν ἔπος , οὗτος δέ πρᾶγμα , τέταρτος δέ ὁ περί Ὅμηρος λόγος συντίθημι . ἐθέλω δέ πρός μέρος περί ἕκαστος διέρχομαι , καί πρῶτος περί ὁ ῥήτωρ . εἰμί τοίνυν οὗτος κατά γε ὁ ἐμός δόξα οὐδείς ἀπολείπω ὁ Ὑπερείδης χάρις , ὥστε λέγω · καί νῦν ἄν ἤ παρελαύνω . ἐνθύμημα γάρ φέρω πειστικός καί σχῆμα παντοδαπός , πιθανότης γε μήν οὕτως εὖ ἥκω , ὥστε παριστάνω ὁ ἀκούω , μή ἄλλος γίγνομαι ὁ πρᾶγμα ἤ ὡς αὐτός λέγω . καί νομίζω ἄν τις εὐήθης εἰμί ὁ ὑπολαμβάνω ὁ λόγος ὁ κατά Δημοσθένης εἰμί οὗτος · πολύς γάρ ἀπέχω ὁ χαρακτήρ . ἀλλά ὅμως τοσοῦτος σκότος ἐπιπολάζω , ὥστε ὁ μέν ἄλλος αὐτός λόγος σχεδόν που ὑπέρ ἑξήκοντα καί ἑκατόν εἰμί πᾶς ἀγνοέω συμβαίνω , ὁ δέ μή γράφω ὑπό αὐτός μόνος ἐκεῖνος νομίζω . ὁ δέ λέξις εἰμί ὁ Δείναρχος κύριος ἠθικός , πάθος κινέω , σχεδόν ὁ πικρία μόνος καί ὁ τόνος ὁ Δημοσθενικός χαρακτήρ λείπω , ὁ δέ πιθανός καί κύριος μηδείς ἐνδέω .