dionysius-halicarnassensis-history.de-dinarcho 7
ἔστωσαν δή τινες ἐπιγραφόμενοι λόγοι ὡς ὄντες Δεινάρχου , πολλὴν ἔχοντες πρὸς τὰ Λυσιακὰ ὁμοιότητα . τούτων ὁ βουλόμενος ποιεῖσθαι τὴν διάγνωσιν πρῶτον μὲν τὴν ἰδιότητα τοῦ ἀνδρὸς ἐκείνου θεωρείτω , ἔπειτʼ ἐὰν μὲν ἀρετήν τε καὶ χάριν τοῖς λόγοις ἐπανθοῦσαν ἴδῃ καὶ τὴν τῶν ὀνομάτων ἐκλογὴν ἐνοῦσαν καὶ τὸ μηδὲν ἄψυχον εἶναι τῶν λεγομένων , θαρρῶν λεγέτω τούτους Λυσίου . ἐὰν δὲ μήτε τὸ χάριεν ὅμοιον εὑρίσκῃ μήτε τὸ πιθανὸν καὶ τὸ τῶν ὀνομάτων ἀκριβὲς μήτε τὸ τῆς ἀληθείας ἁπτόμενον , ἐν τοῖς Δεινάρχου λόγοις αὐτοὺς ἐάτω . ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν Ὑπερείδου · ἐὰν τῆς μὲν λέξεως τὸ ἰσχυρόν , τῆς δὲ συνθέσεως τὸ ἁπλοῦν , τῶν δὲ πραγμάτων τὸ εὔκαιρον , τῆς δὲ κατασκευῆς τὸ μὴ τραγικὸν μηδὲ ὀγκῶδες ἔχῃ ( ταῦτα γὰρ μέγιστα ἐκείνου τοῦ ἀνδρὸς ἴδιά ἐστιν ) , Ὑπερείδου λεγέτω . ἐὰν δὲ ἐνδεεστέρως ἐν αὐτοῖς τούτοις ἔχῃ , κἂν τὰ ἄλλα πάντα μὴ φαύλως ᾖ γεγραμμένα , ἐν τοῖς Δεινάρχου πάλιν ἀναγραφέτω . τὸ δʼ αὐτὸ καὶ περὶ Δημοσθένους ὑπολαμβάνομεν . ἐὰν μὲν καὶ ἡ τῆς λέξεως μεγαλοπρέπεια καὶ ἡ τῆς συνθέσεως ἐξαλλαγὴ καὶ τὸ τῶν παθῶν ἔμψυχον καὶ τὸ διὰ πάσης κεραίας διῆκον πικρὸν καὶ νοερὸν τό τε πνεῦμα καὶ ἡ δεινότης πᾶσι παρέπηται , μηθὲν ἔτι τὸ κωλῦον ἔστω ἐν τοῖς Δημοσθένους αὐτοὺς ἀναγράφειν . ἐὰν δʼ ἐλλείπῃ τὸ ἐν ἑκάστῳ τούτων ἄκρον ἢ τὸ διὰ πάσης ἰδέας ὅμοιον , μενέτωσαν ἐν τοῖς Δειναρχείοις . ὡς δὲ καθόλου εἰπεῖν , δύο τρόπους τῆς διαφορᾶς ὡς πρὸς τὰ ἀρχαῖα μιμήσεως εὕροι τις ἄν · ὧν ὃ μὲν φυσικός τέ ἐστι καὶ ἐκ πολλῆς κατηχήσεως καὶ συντροφίας λαμβανόμενος , ὃ δὲ τούτῳ προσεχὴς ἐκ τῶν τῆς τέχνης παραγγελμάτων . περὶ μὲν οὖν τοῦ προτέρου τί ἄν τις καὶ λέγοι ; περὶ δὲ τοῦ δευτέρου τί ἂν ἔχοι τις εἰπεῖν ἢ ὅτι πᾶσι μὲν τοῖς ἀρχετύποις αὐτοφυής τις ἐπιπρέπει χάρις καὶ ὥρα , τοῖς δʼ ἀπὸ τούτων κατεσκευασμένοις , κἂν ἐπʼ ἄκρον μιμήσεως ἔλθωσι , πρόσεστίν τι ὅμως τὸ ἐπιτετηδευμένον καὶ οὐκ ἐκ φύσεως ὑπάρχον . καὶ τούτῳ τῷ παραγγέλματι οὐ ῥήτορες μόνον ῥήτορας διακρίνουσιν ἀλλὰ καὶ ζωγράφοι τὰ Ἀπελλοῦ καὶ τῶν ἐκεῖνον μιμησαμένων καὶ πλάσται τὰ Πολυκλείτου καὶ γλυφεῖς τὰ Φειδίου .
Lemmas: εἰμί δή τις ἐπιγράφω λόγος ὡς εἰμί Δείναρχος , πολύς ἔχω πρός ὁ Λυσιακός ὁμοιότης . οὗτος ὁ βούλομαι ποιέω ὁ διάγνωσις πρῶτος μέν ὁ ἰδιότης ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος θεωρέω , ἔπειτα ἐάν μέν ἀρετή τε καί χάρις ὁ λόγος ἐπαναθέω ὁράω καί ὁ ὁ ὄνομα ἐκλογή ἔνειμι καί ὁ μηδείς ἄψυχος εἰμί ὁ λέγω , θαρσέω λέγω οὗτος Λύσιος . ἐάν δέ μήτε ὁ χαρίεις ὅμοιος εὑρίσκω μήτε ὁ πιθανός καί ὁ ὁ ὄνομα ἀκριβής μήτε ὁ ὁ ἀλήθεια ἅπτω , ἐν ὁ Δείναρχος λόγος αὐτός ἐάω . ὅμοιος καί ἐπί ὁ Ὑπερείδης · ἐάν ὁ μέν λέξις ὁ ἰσχυρός , ὁ δέ σύνθεσις ὁ ἁπλόος , ὁ δέ πρᾶγμα ὁ εὔκαιρος , ὁ δέ κατασκευή ὁ μή τραγικός μηδέ ὀγκώδης ἔχω ( οὗτος γάρ μέγας ἐκεῖνος ὁ ἀνήρ ἴδιος εἰμί ) , Ὑπερείδης λέγω . ἐάν δέ ἐνδεής ἐν αὐτός οὗτος ἔχω , ἐάν ὁ ἄλλος πᾶς μή φαῦλος εἰμί γράφω , ἐν ὁ Δείναρχος πάλιν ἀναγράφω . ὁ δέ αὐτός καί περί Δημοσθένης ὑπολαμβάνω . ἐάν μέν καί ὁ ὁ λέξις μεγαλοπρέπεια καί ὁ ὁ σύνθεσις ἐξαλλαγή καί ὁ ὁ πάθος ἔμψυχος καί ὁ διά πᾶς κεραία διήκω πικρός καί νοερός ὁ τε πνεῦμα καί ὁ δεινότης πᾶς παρεφίημι , μηδείς ἔτι ὁ κωλύω εἰμί ἐν ὁ Δημοσθένης αὐτός ἀναγράφω . ἐάν δέ ἐλλείπω ὁ ἐν ἕκαστος οὗτος ἄκρον ἤ ὁ διά πᾶς ἰδέα ὅμοιος , μένω ἐν ὁ Δειναρχεῖον . ὡς δέ καθόλου λέγω , δύο τρόπος ὁ διαφορά ὡς πρός ὁ ἀρχαῖος μίμησις εὑρίσκω τις ἄν · ὅς ὁ μέν φυσικός τε εἰμί καί ἐκ πολύς κατήχησις καί συντροφία λαμβάνω , ὁ δέ οὗτος προσεχής ἐκ ὁ ὁ τέχνη παράγγελμα . περί μέν οὖν ὁ πρότερος τίς ἄν τις καί λέγω ; περί δέ ὁ δεύτερος τίς ἄν ἔχω τις λέγω ἤ ὅτι πᾶς μέν ὁ ἀρχέτυπος αὐτοφυής τις ἐπιπρέπω χάρις καί ὥρα , ὁ δέ ἀπό οὗτος κατασκευάζω , ἐάν ἐπί ἄκρον μίμησις ἔρχομαι , πρόσειμι τις ὅμως ὁ ἐπιτηδεύω καί οὐ ἐκ φύσις ὑπάρχω . καί οὗτος ὁ παράγγελμα οὐ ῥήτωρ μόνος ῥήτωρ διακρίνω ἀλλά καί ζωγράφος ὁ Ἀπελλής καί ὁ ἐκεῖνος μιμέομαι καί πλάστης ὁ Πολύκλειτος καί γλυφεύς ὁ Φειδίας .