dionysius-halicarnassensis-history.de-demosthenis-dictione 2
2 ἡ δὲ ἑτέρα λέξις ἡ λιτὴ καὶ ἀφελὴς καὶ δοκοῦσα κατασκευήν τε καὶ ἰσχὺν τὴν πρὸς ἰδιώτην ἔχειν λόγον καὶ ὁμοιότητα πολλοὺς μὲν ἔσχε καὶ ἀγαθοὺς ἄνδρας προστάτας συγγραφεῖς τε καὶ φιλοσόφους καὶ ῥήτορας . καὶ γὰρ οἱ τὰς γενεαλογίας ἐξενέγκαντες καὶ οἱ τὰς τοπικὰς ἱστορίας πραγματευσάμενοι καὶ οἱ τὰ φυσικὰ φιλοσοφήσαντες καὶ οἱ τῶν ἠθικῶν διαλόγων ποιηταί , ὧν ἦν τὸ Σωκρατικὸν διδασκαλεῖον πᾶν ἔξω Πλάτωνος , καὶ οἱ τοὺς δημηγορικοὺς ἢ δικανικοὺς συνταττόμενοι λόγους ὀλίγου δεῖν πάντες ταύτης ἐγένοντο τῆς προαιρέσεως . ἐτελείωσε δʼ αὐτὴν καὶ εἰς ἄκρον ἤγαγε τῆς ἰδίας ἀρετῆς Λυσίας ὁ Κεφάλου , κατὰ τοὺς αὐτοὺς χρόνους ἰοργίᾳ τε καὶ Θουκυδίδῃ γενόμενος . τίς δὲ ἦν ἡ προαίρεσις αὐτοῦ καὶ τίς ἡ δύναμις , ἐν τῇ πρὸ ταύτης δεδήλωται γραφῇ καὶ οὐδὲν δεῖ νῦν πάλιν ὑπὲρ τῶν αὐτῶν λέγειν . ἀρκέσει δὲ τοσοῦτο μόνον εἰπεῖν , ὅτι τὴν διαπασῶν ἁρμονίαν οὗτοι πρὸς ἀλλήλους οἱ ἄνδρες ἡρμόσαντο , τὰς ἀκρότητας ἀμφοτέρας τῆς λέξεως , αἳ πλεῖστον ἀλλήλων ἀπέχουσι , δαιμονίᾳ σπουδῇ προελόμενοί τε καὶ τελειώσαντες . καὶ ὅνπερ ἡ νήτη πρὸς ὑπάτην ἐν μουσικῇ λόγον ἔχει , τοῦτον ἡ Λυσίου λέξις ἐν πολιτικῇ διαλέκτῳ πρὸς τὴν Θουκυδίδου . ἣ μὲν γὰρ καταπλήξασθαι δύναται τὴν διάνοιαν , ἣ δὲ ἡδῦναι , καὶ ἣ μὲν συστρέψαι καὶ συντεῖναι τὸν νοῦν , ἣ δὲ ἀνεῖναι καὶ μαλάξαι , καὶ εἰς πάθος ἐκείνη προαγαγεῖν , εἰς δὲ ἦθος αὕτη καταστῆσαι . πλὴν ἀλλὰ καὶ τὸ μὲν βιάσασθαι καὶ προσαναγκάσαι τι τῆς Θουκυδίδου λέξεως ἴδιον , τὸ δʼ ἀπατῆσαι καὶ κλέψαι τὰ πράγματα τῆς Λυσίου . καὶ ἡ μὲν νεωτεροποιία καὶ τὸ τολμηρὸν τῆς τοῦ συγγραφέως οἰκεῖον ἰδέας , ἡ δʼ ἀσφάλεια καὶ τὸ ἀκίνδυνον τῆς τοῦ ῥήτορος . ὅτι οὐκ ἐν ἐπιτηδεύσει φαίνεται ἀνεπιτήδευτον εἶναι θέλει . κατεσκεύασται μὲν οὖν ἑκατέρα καὶ εἰς ἄκρον γε ἥκει τῆς ἰδίας κατασκευῆς · ῥέπει δὲ ἣ μὲν ἐπὶ τὸ μᾶλλον ἢ πέφυκεν εἶναι δοκεῖν , ἣ δὲ ἐπὶ τὸ ἧττον . παραδειγμάτων δὲ καὶ ταύτης τῆς λέξεως οὐθὲν ἐν τῷ παρόντι οἶμαι δεῖν . δύο μὲν δὴ χαρακτῆρες οὗτοι λέξεως , τοσοῦτον ἀλλήλων διάφοροι κατὰ τὰς ἀγωγάς , καὶ ἄνδρες οἱ πρωτεύσαντες ἐν αὐτοῖς , οὓς διεξῆλθον , δεινοὶ μὲν ἐν τοῖς αὑτῶν ἔργοις ἀμφότεροι , καθʼ ὃ δὲ ἴσοι ἀλλήλων ἦσαν , ἀτελεῖς .
Lemmas: 2 ὁ δέ ἕτερος λέξις ὁ λιτός καί ἀφελής καί δοκέω κατασκευή τε καί ἰσχύς ὁ πρός ἰδιώτης ἔχω λόγος καί ὁμοιότης πολύς μέν ἔχω καί ἀγαθός ἀνήρ προστάτης συγγραφεύς τε καί φιλόσοφος καί ῥήτωρ . καί γάρ ὁ ὁ γενεαλογία ἐκφέρω καί ὁ ὁ τοπικός ἱστορία πραγματεύομαι καί ὁ ὁ φυσικός φιλοσοφέω καί ὁ ὁ ἠθικός διάλογος ποιητής , ὅς εἰμί ὁ Σωκρατικός διδασκαλεῖον πᾶς ἔξω Πλάτων , καί ὁ ὁ δημηγορικός ἤ δικανικός συντάσσω λόγος ὀλίγος δέω πᾶς οὗτος γίγνομαι ὁ προαίρεσις . τελειόω δέ αὐτός καί εἰς ἄκρον ἄγω ὁ ἴδιος ἀρετή Λυσίας ὁ Κέφαλος , κατά ὁ αὐτός χρόνος ἰοργίᾳ τε καί Θουκυδίδης γίγνομαι . τίς δέ εἰμί ὁ προαίρεσις αὐτός καί τίς ὁ δύναμις , ἐν ὁ πρό οὗτος δηλόω γραφή καί οὐδείς δέω νῦν πάλιν ὑπέρ ὁ αὐτός λέγω . ἀρκέω δέ τοσοῦτος μόνος λέγω , ὅτι ὁ διαπασάω ἁρμονία οὗτος πρός ἀλλήλων ὁ ἀνήρ ἁρμόζω , ὁ ἀκρότης ἀμφότερος ὁ λέξις , ὅς πολύς ἀλλήλων ἀπέχω , δαιμόνιος σπουδή προαιρέω τε καί τελειόω . καί ὅς ὁ νήτη πρός ὑπάτη ἐν μουσικός λόγος ἔχω , οὗτος ὁ Λύσιος λέξις ἐν πολιτικός διάλεκτος πρός ὁ Θουκυδίδης . ὁ μέν γάρ καταπλήσσω δύναμαι ὁ διάνοια , ὁ δέ ἡδύνω , καί ὁ μέν συστρέφω καί συντείνω ὁ νόος , ὁ δέ ἀνίημι καί μαλάσσω , καί εἰς πάθος ἐκεῖνος προάγω , εἰς δέ ἦθος οὗτος καθίστημι . πλήν ἀλλά καί ὁ μέν βιάζω καί προσαναγκάζω τις ὁ Θουκυδίδης λέξις ἴδιος , ὁ δέ ἀπατάω καί κλέπτω ὁ πρᾶγμα ὁ Λύσιος . καί ὁ μέν νεωτεροποιία καί ὁ τολμηρός ὁ ὁ συγγραφεύς οἰκεῖος ἰδέα , ὁ δέ ἀσφάλεια καί ὁ ἀκίνδυνος ὁ ὁ ῥήτωρ . ὅτι οὐ ἐν ἐπιτήδευσις φαίνω ἀνεπιτήδευτος εἰμί ἐθέλω . κατασκευάζω μέν οὖν ἑκάτερος καί εἰς ἄκρον γε ἥκω ὁ ἴδιος κατασκευή · ῥέπω δέ ὁ μέν ἐπί ὁ μάλα ἤ φύω εἰμί δοκέω , ὁ δέ ἐπί ὁ ἥσσων . παράδειγμα δέ καί οὗτος ὁ λέξις οὐδείς ἐν ὁ πάρειμι οἴομαι δέω . δύο μέν δή χαρακτήρ οὗτος λέξις , τοσοῦτος ἀλλήλων διάφορος κατά ὁ ἀγωγή , καί ἀνήρ ὁ πρωτεύω ἐν αὐτός , ὅς διεξέρχομαι , δεινός μέν ἐν ὁ ἑαυτοῦ ἔργον ἀμφότερος , κατά ὅς δέ ἴσος ἀλλήλων εἰμί , ἀτελής .