dionysius-halicarnassensis-history.de-demosthenis-dictione 11
11 ἃ δὲ παρὰ τὸν ἰσχνόν τε καὶ ἀκριβῆ καὶ καθαρον καὶ ζηλωτὸν ὅς ἀπὸ τοῦ διαλάμψαντος ἐν αὐτῷ Λυσιακὸς δἂν εἰκότως λέγοιτο , τοιαῦτα . κωλύσε δʼ οὐθέν , ἴσως δὲ καὶ χαριεστέραν ποιήσει τὴν θεω ρίαν τεθεῖσα πρῶτον ἡ Λυσίου λέξις , ᾗ τὴν Δημοσθέ νους ἐοικέναι πείθομαι , διήγησίν τινα περιέχχουσα ὑβριστικήν · ‘Ἄρχιππος γὰρ οὑτοσί , ὦ ἄνδρεςο Αθηναῖοι , ἀπεδύσατο μὲν εἰς τὴν αὐτὴν παλαίστραν , οὗπερ καὶ Τῖσις ὁ φεύγων τὴν δίκην . ὀργῆς δὲ γενομένης ἐς σκώμματά τε αὑτοῖς καὶ ἀντιλογίαν καὶ ἔχθραν καὶ λοιδορίαν κατέστησαν . ἔστιν οὖν Πυθέας ἐραστὴς μὲν τοῦ μειρακίου ( πάντα γὰρ εἰρήσεται τἀληθῆ πρὸς ὑμᾶς ) , ἐπίτροπος δὲ ὑπὸ τοῦ πατρὸς καταλελειμμένος . οὗτος , ἐπειδὴ Τῖσις πρὸς αὐτὸν τὴν ἐν τῇ παλαίστρᾳ λοιδορίαν διηγήσατο , βουλόμενος χαρίζεσθαι καὶ δοκεῖν δεινὸς καὶ ἐπίβουλος εἶναι , ἐκέλευσεν αὐτόν , ὡς ἡμεῖς ἔκ τε τῶν πεπραγμένων ἠσθήμεθα καὶ τῶν εὖ εἰδότων ἐπυθόμεθα , ἐν μὲν τῷ παρόντι διαλλαγῆναι , σκοπεῖν δέ , ὅπως αὐτὸν μόνον που λήψεται . πεισθεὶς δὲ ταῦτα καὶ διαλλαγεὶς καὶ χρώμενος καὶ προσποιούμενος ἐπιτήδειος εἶναι εἰς τοῦτο μανίας τηλικοῦτος ὢν ἀφίστατο , . τʼ ἐτύγχανε μὲν οὖσα ἱπποδρομία Ἀνακείων δʼ αὐτὸν μετʼ ἐμοῦ παρὰ τὴν θύραν παριόντα · γείτονες γὰρ ἀλλήλων τυγχάνουσιν ὄντες · τὸ μὲν πρῶτον συνδειπνεῖν ἐκέλευεν , ἐπειδὴ δὲ οὐκ ἠθέλησεν πὶ κῶμον , λέγων ὅτι μεθʼ αὐτοῦ καὶ τὸ δειπνήσαντες οὖν ἥδη συσκοτάζοντος ἐλθόντες κόπτομεν τὴν θύραν . οἳ δʼ ἡμᾶς ἐκέλευον εἰσιέναι . ἐπειδὴ δὲ ἔνδον ἐγενόμεθα , ἐμὲ μὲν ἐκβάλλουσιν ἐκ τῆς οἰκίας , τουτονὶ δὲ συναρπάσαντες ἔδησαν πρὸς τὸν κίονα , καὶ λαβὼν μάστιγα Τῖσις , ἐντείνας πολλὰς πληγάς , εἰς οἴκημα αὐτὸν καθεῖρξε . καὶ οὐκ ἐξήρκεσεν αὐτῷ ταῦτα μόνον ἐξαμαρτεῖν , ἀλλʼ ἐζηλωκὸς μὲν τῶν νέων τοὺς πονηροτάτους ἐν τῇ πόλει , νεωστὶ δὲ τὰ πατρῷα παρειληφὼς καὶ προσποιούμενος . νέος καὶ πλούσιος εἶναι , πάλιν τοὺς οἰκέτας ἐκέλευσεν ἡμέρας ἤδη γενομένης πρὸς τὸν κίονα αὐτὸν δήσαντας μαστιγοῦν . οὕτω δὲ τοῦ σώματος ἥδη πονήρως διακειμένου Ἀντίμαχον μεταπεμψάμενος τῶν μὲν γεγενημένων οὐθὲν εἶπεν . ἔλεγε δʼ ὡς αὐτὸς μὲν δειπνῶν τύχοι , οὗτος δὲ μεθύων ἔλθοι , ἐκκόψας δὲ τὴν θύραν καὶ εἰσελθὼν κακῶς λέγοι αὐτὸν καὶ τὸν Ἀντίμαχον καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῶν . Ἀντίμαχος δὲ ὠργίζετο μὲν αὐτοῖς ὡς μεγάλα ἡμαρτηκόσιν , ὅμως δὲ μάρτυρας παρακαλέσας ἠρώτα αὐτόν , πῶς εἰσέλθοι . ὃ δὲ κελεύτων σαντος σιδος καὶ τῶν οἰκείων ἔφασκε . συμβουλευόνδὲ τῶν εἰσελθόντων ὡς τάχιστα λῦσαι καὶ τὰ γεγενημένα δεινὰ νομιζόντων εἷναι ἀπέδοσαν αὐτὸν τοῖς ἀδελφοῖς . οὐ δυναμένου δὲ βαδίζειν , ἐκόμισαν αὐτὸν εἰς τὸ Δεῖγμα ἐν κλίνη καὶ ἐπέδειξαν πολλοῖς μὲν Ἀθηναίων πολλοῖς δὲ καὶ τῶν ἄλλων ξένων οὕτως διακείμενον , ὥστε τούς ἰδόντας μὴ μόνον τοῖς ποιήσασιν ὀργίζεσθαι ἀλλὰ καὶ τῆς πόλεως κατηγορεῖν , ὅτι οὐ δημοσίᾳ οὐδὲ παραχρῆμα τοὺς τὰ τοιαῦτα ἐξαμαρτάνοντας τιμωρεῖται.ʼ
Lemmas: 11 ὅς δέ παρά ὁ ἰσχνός τε καί ἀκριβής καί καθαρός καί ζηλωτός ὅς ἀπό ὁ διαλάμπω ἐν αὐτός Λυσιακός ἄν ἔοικα λέγω , τοιοῦτος . κωλύω δέ οὐδείς , ἴσως δέ καί χαρίεις ποιέω ὁ θέω Ριάν τίθημι πρῶτος ὁ Λύσιος λέξις , ὅς ὁ δημόω νους ἔοικα πείθω , διήγησις τις περιέχω ὑβριστικός · Ἄρχιππος γάρ οὗτος , ὦ ἄνδρος Ἀθηναῖος , ἀποδύω μέν εἰς ὁ αὐτός παλαίστρα , οὗπερ καί Τῖσις ὁ φεύγω ὁ δίκη . ὀργή δέ γίγνομαι εἰς σκῶμμα τε ἑαυτοῦ καί ἀντιλογία καί ἔχθρα καί λοιδορία καθίστημι . εἰμί οὖν Πυθέας ἐραστής μέν ὁ μειράκιον ( πᾶς γάρ λέγω ἀληθής πρός σύ ) , ἐπίτροπος δέ ὑπό ὁ πατήρ καταλείπω . οὗτος , ἐπειδή Τῖσις πρός αὐτός ὁ ἐν ὁ παλαίστρα λοιδορία διηγέομαι , βούλομαι χαρίζω καί δοκέω δεινός καί ἐπίβουλος εἰμί , κελεύω αὐτός , ὡς ἐγώ ἐκ τε ὁ πράσσω αἰσθάνομαι καί ὁ εὖ οἶδα πυνθάνομαι , ἐν μέν ὁ πάρειμι διαλλάσσω , σκοπέω δέ , ὅπως αὐτός μόνος που λαμβάνω . πείθω δέ οὗτος καί διαλλάσσω καί χράω καί προσποιέω ἐπιτήδειος εἰμί εἰς οὗτος μανία τηλικοῦτος εἰμί ἀφίστημι , . τε τυγχάνω μέν εἰμί ἱπποδρομία Ἀνάκειον δέ αὐτός μετά ἐγώ παρά ὁ θύρα παρέρχομαι · γείτων γάρ ἀλλήλων τυγχάνω εἰμί · ὁ μέν πρῶτος συνδειπνέω κελεύω , ἐπειδή δέ οὐ ἐθέλω πεῖ κῶμος , λέγω ὅτι μετά ἑαυτοῦ καί ὁ δειπνέω οὖν ἤδη συσκοτάζω ἔρχομαι κόπτω ὁ θύρα . ὁ δέ ἐγώ κελεύω εἰσέρχομαι . ἐπειδή δέ ἔνδον γίγνομαι , ἐγώ μέν ἐκβάλλω ἐκ ὁ οἰκία , οὗτος δέ συναρπάζω δέω πρός ὁ κίων , καί λαμβάνω μάστιξ Τῖσις , ἐντείνω πολύς πληγή , εἰς οἴκημα αὐτός κατείργω . καί οὐ ἐξαρκέω αὐτός οὗτος μόνος ἐξαμαρτάνω , ἀλλά ζηλόω μέν ὁ νέος ὁ πονηρός ἐν ὁ πόλις , νεωστί δέ ὁ πατρῷος παραλαμβάνω καί προσποιέω . νέος καί πλούσιος εἰμί , πάλιν ὁ οἰκέτης κελεύω ἡμέρα ἤδη γίγνομαι πρός ὁ κίων αὐτός δέω μαστιγόω . οὕτως δέ ὁ σῶμα ἤδη πονηρός διάκειμαι Ἀντίμαχος μεταπέμπω ὁ μέν γίγνομαι οὐδείς λέγω . λέγω δέ ὡς αὐτός μέν δειπνέω τυγχάνω , οὗτος δέ μεθύω ἔρχομαι , ἐκκόπτω δέ ὁ θύρα καί εἰσέρχομαι κακός λέγω αὐτός καί ὁ Ἀντίμαχος καί ὁ γυνή αὐτός . Ἀντίμαχος δέ ὀργίζω μέν αὐτός ὡς μέγας ἁμαρτάνω , ὅμως δέ μάρτυς παρακαλέω ἐρωτάω αὐτός , πῶς εἰσέρχομαι . ὁ δέ κελεύω Σάντος Σίδος καί ὁ οἰκεῖος φάσκω . συμβουλεύω ὁ εἰσέρχομαι ὡς ταχύς λύω καί ὁ γίγνομαι δεινός νομίζω εἰμί ἀποδίδωμι αὐτός ὁ ἀδελφός . οὐ δύναμαι δέ βαδίζω , κομίζω αὐτός εἰς ὁ Δεῖγμα ἐν κλίνη καί ἐπιδείκνυμι πολύς μέν Ἀθηναῖος πολύς δέ καί ὁ ἄλλος ξένος οὕτως διάκειμαι , ὥστε ὁ ὁράω μή μόνος ὁ ποιέω ὀργίζω ἀλλά καί ὁ πόλις κατηγορέω , ὅτι οὐ δημοσίᾳ οὐδέ παραχρῆμα ὁ ὁ τοιοῦτος ἐξαμαρτάνω τιμωρέω