dionysius-halicarnassensis-history.de-demosthenis-dictione 3
3 τρίτη λέξεως ἦν ἡ μικτή τε καὶ σύνθετος ἐκ τούτων τῶν δυεῖν , ἣν ὁ μὲν πρῶτος ἁρμοσάμενος καὶ καταστήσας εἰς τὸν νῦν ὑπάρχοντα κόσμον εἴτε Θρασύ|μαχος ὁ Καλχηδόνιος ἦν , ὡς οἴεται Θεόφραστος , εἴτε ἄλλος τις , οὐκ ἔχω λέγειν . οἱ δὲ ἐκδεξάμενοι καὶ ἀναθρέψαντες καὶ οὐ πολὺ ἀποσχόντες τοῦ τελειῶσαι ῥητόρων μὲν Ἰσοκράτης ὁ Ἀθηναῖος ἐγένετο , φιλοσόφων δὲ λάτων ὁ Σωκρατικός · τούτων γὰρ ἀμήχανον εὑρεῖν τῶν ἀνδρῶν ἑτέρους τινὰς ἔξω Δημοσθένους ἢ τἀναγκαῖα καὶ χρήσιμα κρεῖττον ἀσκήσαντας ἢ τὴν καλλιλογίαν καὶ τὰς ἐπιθέτους κατασκευὰς βέλτιον ἀποδειξαμένους . ἡ μὲν οὖν Θρασυμάχου λέξις , εἰ δὴ πηγή τις ἦν ὄντως τῆς μεσότητος , αὐτὴν τὴν προαίρεσιν ἔοικεν ἔχειν σπουδῆς ἀξίαν · κέκραται γὰρ εὖ πως καὶ αὐτὸ τὸ χρήσιμον εἴληφεν ἑκατέρας . δυνάμει δὲ ὡς οὐκ ἴσῃ τῇ βουλήσει κέχρηται , παράδειγμα ἐξ ἑνὸς τῶν δημηγορικῶν λόγων τάδε · ‘Ἐβουλόμην μέν , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , μετασχεῖν ἐκείνου τοῦ χρόνου τοῦ παλαιοῦ καὶ τῶν πραγμάτων , ἡνίκα | σιωπᾶν ἀπέχρη τοῖς νεωτέροις , τῶν τε πραγμάτων οὐκ ἀναγκαζόντων ἀγορεύειν καὶ τῶν πρεσβυτέρων ὀρθῶς τὴν πόλιν ἐπιτροπευόντων . ἐπειδὴ δʼ εἰς τοιοῦτον ἡμᾶς ἀνέθετο χρόνον ὁ δαίμων , ὥστε . τῆς πόλεως ἀκούειν , τὰς δὲ συμφορὰς αὐτούς καὶ τούτων τὰ μέγιστα μὴ θεῶν ἔργα εἶναι μηδὲ τῆς τύχης ἀλλὰ τῶν ἐπιμεληθέντων , ἀνάγκη λέγειν . ἢ γὰρ ἀναίσθητος ἢ καρτερικώτατός ἐστιν , ὅστις ἐνεξαμαρτάνειν ἑαυτὸν ἔτι παρέξει τοῖς βουλομένοις καὶ τῆς ἑτέρων ἐπιβουλῆς τε καὶ κακίας αὐτὸς ὑποσχήσει τὰς αἰτίας . ἅλις γὰρ ἡμῖν ὁ παρελθὼν χρόνος καὶ ἀντὶ μὲν εἰρήνης ἐν πολέμῳ γενέσθαι καὶ κινδύνῳ , εἰς τόνδε τὸν χρόνον τὴν μὲν παρελθοῦσαν ἡμέραν ἀγαπῶσι , τὴν δʼ ἐπιοῦσαν δεδιόσιν , ἀντὶ δʼ ὁμονοίας εἰς ἔχθραν καὶ ταραχὰς πρὸς ἀλλήλους ἀφικέσθαι . καὶ τούς μὲν ἄλλους τὸ πλῆθος τῶν ἀγαθῶν ὑβρίζειν τε ποιεῖ καὶ στασιάζειν , ἡμεῖς δὲ μετὰ μὲν τῶν ἀγαθῶν ἐσωφρονοῦμεν , ἐν δὲ τοῖς κακοῖς ἐμάνημεν , ἃ τοὺς ἄλλους σωφρονίζειν εἴωθεν . τί δῆτα μέλλοι τις ἂν γεγωνίσκειν , ὅτῳ γε λυπεῖσθαι ἐπὶ τοῖς παροῦσι καὶ νομίζειν ἔχειν τι τοιοῦτον , ὡς μηδὲν ἔτι τοιοῦτον ἔσται ; πρῶτον μὲν οὖν τοὺς διαφερομένους πρὸς ἀλλήλους καὶ τῶν ῥητόρων καὶ τῶν ἄλλων ἀποδείξω γε παρὰ λόγον πεπονθότας πρὸς ἀλλήλους , ὅπερ ἀνάγκη τοὺς ἄνευ γνώμης φιλονικοῦντας πάσχειν · οἰόμενοι γὰρ ἐναντία λέγειν ἀλλήλοις οὐκ αἰσθάνονται τὰ αὐτὰ πράττοντες οὐδὲ τὸν τῶν ἑτέρων λόγον ἐν τῷ σφετέρῳ λόγῳ ἐνόντα . σκέψασθε γὰρ ἐξ ἀρχῆς , ζητοῦσιν ἑκάτεροι . πρῶτον μὲν ἡ πάτριος πολιτεία ταραχὴν αὐτοῖς παρέχει ῥᾴστη γνωσθῆναι καὶ κοινοτάτη τοῖς πολίταις οὖσα πᾶσιν . ὁπόσα μὲν οὖν ἐπέκεινα τῆς ἡμετέρας γνώμης ἐστίν , ἀκούειν ἀνάγκη λέγειν τῶν παλαιοτέρων , ὁπόσα δʼ αὐτοὶ ἐπεῖδον οἱ πρεσβύτεροι , ταῦτα δὲ παρὰ τῶν εἰδότων πυνθάνεσθαι.ʼ τοιαύτη μὲν οὖν τις ἡ Θρασυμάχειος ἑρμηνεία , μέση τοῖν δυεῖν καὶ εὔκρατος καὶ εἰς ἀμφοτέρους τοὺς χαρακτῆρας ἐπίκαιρον ἀφετήριον .
Lemmas: 3 τρίτος λέξις εἰμί ὁ μικτός τε καί σύνθετος ἐκ οὗτος ὁ δύο , ὅς ὁ μέν πρῶτος ἁρμόζω καί καθίστημι εἰς ὁ νῦν ὑπάρχω κόσμος εἴτε Θρασύμαχος ὁ Καλχηδόνιος εἰμί , ὡς οἴομαι Θεόφραστος , εἴτε ἄλλος τις , οὐ ἔχω λέγω . ὁ δέ ἐκδέχομαι καί ἀνατρέφω καί οὐ πολύς ἀπέχω ὁ τελειόω ῥήτωρ μέν Ἰσοκράτης ὁ Ἀθηναῖος γίγνομαι , φιλόσοφος δέ λάτος ὁ Σωκρατικός · οὗτος γάρ ἀμήχανος εὑρίσκω ὁ ἀνήρ ἕτερος τις ἔξω Δημοσθένης ἤ ἀναγκαῖος καί χρήσιμος κρατύς ἀσκέω ἤ ὁ καλλιλογία καί ὁ ἐπίθετος κατασκευή ἀγαθός ἀποδείκνυμι . ὁ μέν οὖν Θρασύμαχος λέξις , εἰ δή πηγή τις εἰμί ὄντως ὁ μεσότης , αὐτός ὁ προαίρεσις ἔοικα ἔχω σπουδή ἄξιος · κεράννυμι γάρ εὖ πως καί αὐτός ὁ χρήσιμος λαμβάνω ἑκάτερος . δύναμις δέ ὡς οὐ ἴσος ὁ βούλησις χράω , παράδειγμα ἐκ εἷς ὁ δημηγορικός λόγος ὅδε · ‘εβουλομεις μέν , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , μετέχω ἐκεῖνος ὁ χρόνος ὁ παλαιός καί ὁ πρᾶγμα , ἡνίκα | σιωπάω ἀποχράω ὁ νεώτερος , ὁ τε πρᾶγμα οὐ ἀναγκάζω ἀγορεύω καί ὁ πρέσβυς ὀρθός ὁ πόλις ἐπιτροπεύω . ἐπειδή δέ εἰς τοιοῦτος ἐγώ ἀνατίθημι χρόνος ὁ δαίμων , ὥστε . ὁ πόλις ἀκούω , ὁ δέ συμφορά αὐτός καί οὗτος ὁ μέγας μή θεός ἔργον εἰμί μηδέ ὁ τύχη ἀλλά ὁ ἐπιμελέομαι , ἀνάγκη λέγω . ἤ γάρ ἀναίσθητος ἤ καρτερικός εἰμί , ὅστις ἐνεξαμαρτάνω ἑαυτοῦ ἔτι παρέχω ὁ βούλομαι καί ὁ ἕτερος ἐπιβουλή τε καί κακία αὐτός ὑπέχω ὁ αἰτία . ἅλις γάρ ἐγώ ὁ παρέρχομαι χρόνος καί ἀντί μέν εἰρήνη ἐν πόλεμος γίγνομαι καί κίνδυνος , εἰς ὅδε ὁ χρόνος ὁ μέν παρέρχομαι ἡμέρα ἀγαπάω , ὁ δέ ἐπέρχομαι δείδω , ἀντί δέ ὁμόνοια εἰς ἔχθρα καί ταραχή πρός ἀλλήλων ἀφικνέομαι . καί ὁ μέν ἄλλος ὁ πλῆθος ὁ ἀγαθός ὑβρίζω τε ποιέω καί στασιάζω , ἐγώ δέ μετά μέν ὁ ἀγαθός σωφρονέω , ἐν δέ ὁ κακός μαίνομαι , ὅς ὁ ἄλλος σωφρονίζω εἴωθα . τίς δῆτα μέλλω τις ἄν γεγωνίσκω , ὅστις γε λυπέω ἐπί ὁ πάρειμι καί νομίζω ἔχω τις τοιοῦτος , ὡς μηδείς ἔτι τοιοῦτος εἰμί ; πρῶτος μέν οὖν ὁ διαφέρω πρός ἀλλήλων καί ὁ ῥήτωρ καί ὁ ἄλλος ἀποδείκνυμι γε παρά λόγος πάσχω πρός ἀλλήλων , ὅς ἀνάγκη ὁ ἄνευ γνώμη φιλονικέω πάσχω · οἴομαι γάρ ἐναντίος λέγω ἀλλήλων οὐ αἰσθάνομαι ὁ αὐτός πράσσω οὐδέ ὁ ὁ ἕτερος λόγος ἐν ὁ σφέτερος λόγος ἔνειμι . σκοπέω γάρ ἐκ ἀρχή , ζητέω ἑκάτερος . πρῶτος μέν ὁ πάτριος πολιτεία ταραχή αὐτός παρέχω ῥᾴδιος γιγνώσκω καί κοινός ὁ πολίτης εἰμί πᾶς . ὁπόσος μέν οὖν ἐπέκεινα ὁ ἡμέτερος γνώμη εἰμί , ἀκούω ἀνάγκη λέγω ὁ παλαιός , ὁπόσος δέ αὐτός ἐφοράω ὁ πρέσβυς , οὗτος δέ παρά ὁ οἶδα πυνθάνομαι τοιοῦτος μέν οὖν τις ὁ Θρασυμάχειος ἑρμηνεία , μέσος ὁ δύο καί εὔκρατος καί εἰς ἀμφότερος ὁ χαρακτήρ ἐπίκαιρος ἀφετήριος .