dionysius-halicarnassensis-history.de-demosthenis-dictione 17
17 εἰσαγέσθω δὲ πρῶτος Ἰσοκράτης , καὶ τούτου λαμβανέσθω λέξις ἐκ τοῦ περὶ τῆς εἰρήνης λόγου χαριέστατα δοκοῦσα ἔχειν , ἣν αὐτὸς ἐν τῷ περὶ τῆς ἀντιδόσεως λόγῳ προφέρεται μέγα ἐπʼ αὐτῇ φρονῶν , δι᾿ ἧς συγκρίνει τὴν ἐπὶ τῶν προγόνων πολιτείαν τῇ τότε καθεστώσῃ καὶ τὰς πράξεις τὰς παλαιὰς ἀντιπαρατίθησι ταῖς νέαις , τὰς μὲν ἀρχαίας ἐπαινῶν τὰς δʼ ἐν τῷ καθʼ ἑαυτὸν χρόνῳ μεμφόμενος , τῆς τε μεταβολῆς τῆς ἐπὶ τὰ χείρω τοὺς δημαγωγοὺς ἀποφαίνων αἰτίους ὡς οὐ τὰ κράτιστα εἰσηγουμένους ἀλλὰ τὰ πρὸς ἡδονὴν τῷ πλήθει δημηγοροῦντας . μακροτέρας δʼ οὔσης τῆς συγκρίσενς αὐτὰ τὰ κυριώτατα ὑπʼ ἐμοῦ παρείληπται . ἔστι δὲ ταυτί · ‘Τίς γὰρ ἂν ἄλλοθεν ἐπελθὼν καὶ μὴ | συνδιεφθαρμένος ἡμῖν ἀλλʼ ἐξαίφνης ἐπιστὰς τοῖς γιγνομένοις οὐκ ἂν μαίνεσθαι καὶ παραφρονεῖν ἡμᾶς νομίσειεν ; οἳ φιλοτιμούμεθα μὲν ἐπὶ τοῖς τῶν προγόνων ἔργοις καὶ τὴν πόλιν ἐκ τῶν τότε πραχθέντων ἐγκωμιάζειν ἀξιοῦμεν , οὐδὲν δὲ τῶν αὐτῶν ἐκείνοις πράττομεν ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον . οἳ μὲν γὰρ ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων τοῖς βαρβάροις πολεμοῦντες διετέλεσαν , ἡμεῖς δὲ τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας τὸν βίον ποριζομένους ἐκεῖθεν ἀναστήσαντες ἐπὶ τοὺς Ἕλληνας ἠγάγομεν . κἀκεῖνοι μὲν ἐλευθεροῦντες τὰς πόλεις τὰς Ἑλληνίδας καὶ βοηθοῦντες αὐταῖς τῆς ἡγεμονίας ἠξιώθησαν , ἡμεῖς δὲ καταδουλούμενοι καὶ τἀναντία τοῖς τότε πράττοντες ἀγανακτοῦμεν . εἰ μὴ τὴν αὐτὴν τιμὴν ἐκείνοις ἑξομεν . οἳ τοσοῦτον ἀπολελείμμεθα καὶ τοῖς ἔργοις καὶ ταῖς διανοίαις τῶν κατʼ ἐκεῖνον τὸν χρόνον γενομένων , ὅσον οἳ μὲν ὑπὲρ τῆς τῶν Ἑλλήνων σωτηρίας τήν τε πατρίδα τὴν ἑαυτῶν ἐκλιπεῖν ἐτόλμησαν καὶ | μαχόμενοι καὶ ναυμαχοῦντες τοὺς βαρβάρους ἐνίκησαν , ἡμεῖς δʼ οὐδʼ ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας πλεονεξίας κινδυνεύειν ἀξιοῦμεν , ἀλλʼ ἄρχειν μὲν ἁπάντων ζητοῦμεν στρατεύειν δʼ οὐκ ἐθέλομεν , καὶ πόλεμον μὲν μικροῦ δεῖν πρὸς πάντας ἀνθρώπους ἀναιρούμεθα , πρὸς δὲ τοῦτον οὐχ ἡμᾶς αὐτοὺς ἀσκοῦμεν ἀλλʼ ἀνθρώπους τοὺς μὲν ἀπόλιδας τούς δʼ αὐτομόλους τοὺς δʼ ἐκ τῶν ἄλλων κακουργιῶν συνερρυηκότας , οἷς ὁπόταν τινὲς διδῶσι πλείω μισθόν , μετʼ ἐκείνων ἐφʼ ἡμᾶς ἀκολουθήσουσιν · ἀλλʼ ὅμως οὕτως αὐτοὺς ἀγαπῶμεν , ὥσθʼ ὑπὲρ μὲν τῶν παίδων τῶν ἡμετέρων , εἴπερ τινὲς ἐξαμαρτάνοιεν , οὐκ ἂν ἐθελήσαιμεν δίκας ὑποσχεῖν , ὑπὲρ δὲ τῆς ἐκείνων ἁρπαγῆς καὶ βίας καὶ παρανομίας μελλόντων τῶν ἐγκλημάτων ἐφʼ ἡμᾶς ἥκειν οὐχ ὅπως ἀγανακτοῦμεν ἀλλὰ καὶ χαίρομεν , ὅταν ἀκούσωμεν αὐτοὺς τοιοῦτόν τι διαπεπραγμένους . εἰς τοῦτο δὲ μωρίας ἐληλύθαμεν , ὥστʼ αὐτοὶ μὲν ἐνδεεῖς ἐσμεν τῶν καθʼ ἡμέραν , ξενοτροφεῖν δὲ ἐπικεχειρήκαμεν καὶ τοὺς συμμάχους τοὺς ἡμετέρους αὐτῶν ἰδίᾳ λυμαινόμεθα καὶ δασμολογοῦμεν , ἵνα τοῖς ἁπάντων κοινοῖς ἀνθρώπων ἐχθροῖς τὸν μισθὸν ἐκπορίζωμεν . τοσούτῳ δὲ χείρους ἐσμὲν τῶν προγόνων , οὐ μόνον τῶν εὐδοκιμησάντων ἀλλὰ καὶ τῶν μισηθέντων , ὅσον ἐκεῖνοι μὲν εἰ πολεμεῖν πρός τινας ψηφίσαιντο , μεστῆς οὔσης ἀργυρίου καὶ χρυσίου τῆς ἀκροπόλεως ὅμως ὑπὲρ τῶν δοξάντων τοῖς αὑτῶν σώμασιν ᾤοντο δεῖν κινδυνεύειν , ἡμεῖς δʼ εἰς τοσαύτην ἀπορίαν ἐληλυθότες καὶ τοσοῦτοι τὸ πλῆθος ὄντες , ὥσπερ βασιλεὺς ὁ μέγας μισθωτοῖς χρώμεθα τοῖς στρατοπέδοις . καὶ τότε μέν , εἰ τριήρεις ἐπληροῦμεν , τοὺς μὲν ξένους καὶ τοὺς δούλους ναύτας ἐνεβιβάζομεν τοὺς δὲ πολίτας μεθʼ ὅπλων ἐξεπέμπομεν , νῦν δὲ τοῖς μὲν ξένοις ὁπλίταις χρώμεθα τοὺς δὲ πολίτας ἐλαύ|νειν ἀναγκάζομεν , ὥσθ᾿ , ὁπόταν ἀποβαίνωσιν εἰς τὴν τῶν πολεμίων , οἱ μὲν ἄρχειν τῶν Ἑλλήνων ἀξιοῦντες ὑπηρέσιον ἔχοντες ἐκβαίνουσιν , οἱ δὲ τοιοῦτοι τὰς φύσεις ὄντες , οἵους ὀλίγῳ πρότερον διῆλθον , μεθʼ ὅπλων κινδυνεύουσιν . ἀλλὰ γὰρ καὶ τὰ κατὰ τὴν πόλιν ἰδὼν ἄν τις καλῶς διοικούμενα καὶ περὶ τῶν ἄλλων θαρσήσειεν ; ἀλλʼ οὐκ ἂν ἐπʼ αὐτοῖς τούτοις μάλιστʼ ἀγανακτήσειεν ; οἵτινες αὐτόχθονες μὲν εἶναι φαμὲν καὶ τὴν πόλιν ταύτην προτέραν οἰκισθῆναι τῶν ἄλλων , προσῆκον δʼ ἡμᾶς εἶναι παράδειγμα τοῦ καλῶς τε καὶ τεταγμένως πολιτεύεσθαι χεῖρον καὶ ταραχωδέστερον τὴν ἡμετέραν αὐτῶν διοικοῦμεν τῶν ἄρτι τὰς πόλεις οἰκιζόντων . καὶ σεμνυνόμεθα μὲν καὶ μεγαλοφρονοῦμεν ἐπὶ τῷ βέλτιον τῶν ἄλλων γεγονέναι , ῥᾷον δὲ μεταδίδομεν τοῖς βουλομένοις ταύτης τῆς εὐγενείας ἢ Τριβαλλοί τε καὶ Λευκανοὶ τῆς δυσγενείας.ʼ |
Lemmas: 17 εἰσάγω δέ πρῶτος Ἰσοκράτης , καί οὗτος λαμβάνω λέξις ἐκ ὁ περί ὁ εἰρήνη λόγος χαρίεις δοκέω ἔχω , ὅς αὐτός ἐν ὁ περί ὁ ἀντίδοσις λόγος προφέρω μέγας ἐπί αὐτός φρονέω , διά ὅς συγκρίνω ὁ ἐπί ὁ πρόγονος πολιτεία ὁ τότε καθίστημι καί ὁ πρᾶξις ὁ παλαιός ἀντιπαρατίθημι ὁ νέος , ὁ μέν ἀρχαῖος ἐπαινέω ὁ δέ ἐν ὁ κατά ἑαυτοῦ χρόνος μέμφομαι , ὁ τε μεταβολή ὁ ἐπί ὁ κακός ὁ δημαγωγός ἀποφαίνω αἴτιος ὡς οὐ ὁ κρατύς εἰσηγέομαι ἀλλά ὁ πρός ἡδονή ὁ πλῆθος δημηγορέω . μακρός δέ εἰμί ὁ συγκρίνω αὐτός ὁ κύριος ὑπό ἐγώ παραλαμβάνω . εἰμί δέ οὗτος · Τίς γάρ ἄν ἄλλοθεν ἐπέρχομαι καί μή | συνδιαφθείρομαι ἐγώ ἀλλά ἐξαίφνης ἐφίστημι ὁ γίγνομαι οὐ ἄν μαίνομαι καί παραφρονέω ἐγώ νομίζω ; ὅς φιλοτιμέομαι μέν ἐπί ὁ ὁ πρόγονος ἔργον καί ὁ πόλις ἐκ ὁ τότε πράσσω ἐγκωμιάζω ἀξιόω , οὐδείς δέ ὁ αὐτός ἐκεῖνος πράσσω ἀλλά πᾶς ἐναντίος . ὁ μέν γάρ ὑπέρ ὁ Ἕλλην ὁ βάρβαρος πολεμέω διατελέω , ἐγώ δέ ὁ ἐκ ὁ Ἀσία ὁ βίος πορίζω ἐκεῖθεν ἀνίστημι ἐπί ὁ Ἕλλην ἄγω . ἐκεῖνος μέν ἐλευθερόω ὁ πόλις ὁ Ἑλληνίς καί βοηθέω αὐτός ὁ ἡγεμονία ἀξιόω , ἐγώ δέ καταδουλόω καί ἐναντίος ὁ τότε πράσσω ἀγανακτέω . εἰ μή ὁ αὐτός τιμή ἐκεῖνος ἔχω . ὅς τοσοῦτος ἀπολείπω καί ὁ ἔργον καί ὁ διάνοια ὁ κατά ἐκεῖνος ὁ χρόνος γίγνομαι , ὅσος ὁ μέν ὑπέρ ὁ ὁ Ἕλλην σωτηρία ὁ τε πατρίς ὁ ἑαυτοῦ ἐκλείπω τολμάω καί | μάχομαι καί ναυμαχέω ὁ βάρβαρος νικάω , ἐγώ δέ οὐδέ ὑπέρ ὁ ἡμέτερος πλεονεξία κινδυνεύω ἀξιόω , ἀλλά ἄρχω μέν ἅπας ζητέω στρατεύω δέ οὐ ἐθέλω , καί πόλεμος μέν μικρός δέω πρός πᾶς ἄνθρωπος ἀναιρέω , πρός δέ οὗτος οὐ ἐγώ αὐτός ἀσκέω ἀλλά ἄνθρωπος ὁ μέν ἄπολις ὁ δέ αὐτόμολος ὁ δέ ἐκ ὁ ἄλλος κακουργία συρρέω , ὅς ὁπόταν τις δίδωμι πολύς μισθός , μετά ἐκεῖνος ἐπί ἐγώ ἀκολουθέω · ἀλλά ὅμως οὕτως αὐτός ἀγαπάω , ὥστε ὑπέρ μέν ὁ παῖς ὁ ἡμέτερος , εἴπερ τις ἐξαμαρτάνω , οὐ ἄν ἐθέλω δίκη ὑπέχω , ὑπέρ δέ ὁ ἐκεῖνος ἁρπαγή καί βία καί παρανομία μέλλω ὁ ἔγκλημα ἐπί ἐγώ ἥκω οὐ ὅπως ἀγανακτέω ἀλλά καί χαίρω , ὅταν ἀκούω αὐτός τοιοῦτος τις διαπράσσω . εἰς οὗτος δέ μωρία ἔρχομαι , ὥστε αὐτός μέν ἐνδεής εἰμί ὁ κατά ἡμέρα , ξενοτροφέω δέ ἐπιχειρέω καί ὁ σύμμαχος ὁ ἡμέτερος αὐτός ἴδιος λυμαίνομαι καί δασμολογέω , ἵνα ὁ ἅπας κοινός ἄνθρωπος ἐχθρός ὁ μισθός ἐκπορίζω . τοσοῦτος δέ κακός εἰμί ὁ πρόγονος , οὐ μόνος ὁ εὐδοκιμέω ἀλλά καί ὁ μισέω , ὅσος ἐκεῖνος μέν εἰ πολεμέω πρός τις ψηφίζω , μεστός εἰμί ἀργύριον καί χρυσίον ὁ ἀκρόπολις ὅμως ὑπέρ ὁ δοκέω ὁ ἑαυτοῦ σῶμα οἴομαι δέω κινδυνεύω , ἐγώ δέ εἰς τοσοῦτος ἀπορία ἔρχομαι καί τοσοῦτος ὁ πλῆθος εἰμί , ὥσπερ βασιλεύς ὁ μέγας μισθωτός χράω ὁ στρατόπεδον . καί τότε μέν , εἰ τριήρης πληρόω , ὁ μέν ξένος καί ὁ δοῦλος ναύτης ἐμβιβάζω ὁ δέ πολίτης μετά ὅπλον ἐκπέμπω , νῦν δέ ὁ μέν ξένος ὁπλίτης χράω ὁ δέ πολίτης ἐλαύνω ἀναγκάζω , ὥστε , ὁπόταν ἀποβαίνω εἰς ὁ ὁ πολέμιος , ὁ μέν ἄρχω ὁ Ἕλλην ἀξιόω ὑπηρέσιον ἔχω ἐκβαίνω , ὁ δέ τοιοῦτος ὁ φύσις εἰμί , οἷος ὀλίγος πρότερος διέρχομαι , μετά ὅπλον κινδυνεύω . ἀλλά γάρ καί ὁ κατά ὁ πόλις ὁράω ἄν τις καλός διοικέω καί περί ὁ ἄλλος θαρσέω ; ἀλλά οὐ ἄν ἐπί αὐτός οὗτος μάλα ἀγανακτέω ; ὅστις αὐτόχθων μέν εἰμί φημί καί ὁ πόλις οὗτος πρότερος οἰκίζω ὁ ἄλλος , προσήκω δέ ἐγώ εἰμί παράδειγμα ὁ καλός τε καί τεταγμένως πολιτεύω κακός καί ταραχώδης ὁ ἡμέτερος αὐτός διοικέω ὁ ἄρτι ὁ πόλις οἰκίζω . καί σεμνύνω μέν καί μεγαλοφρονέω ἐπί ὁ ἀγαθός ὁ ἄλλος γίγνομαι , ῥᾴδιος δέ μεταδίδωμι ὁ βούλομαι οὗτος ὁ εὐγένεια ἤ Τριβαλλός τε καί Λευκανός ὁ δυσγενείας.ʼ |