dionysius-halicarnassensis-history.de-demosthenis-dictione 13
ταῦτʼ οὐ καθαρὰ καὶ ἀκριβῆ καὶ σαφῆ καὶ διὰ 13 τῶν κυρίων τε καὶ κοινῶν ὀνομάτων κατεσκευασμένα ὥσπερ τὰ Λυσίου ; ἐμοὶ μὲν γὰρ ὑπάρχειν δοκεῖ . τί δέ ; οὐχὶ σύντομα καὶ στρογγύλα καὶ ἀληθείας μεστὰ καὶ τὴν ἀφελῆ καὶ ἀκατάσκευον ἐπιφαίνοντα φύσιν , καθάπερ ἐκεῖνα ; πάντων μὲν οὖν μάλιστα . οὐχὶ δὲ καὶ πιθανὰ καὶ ἐν ἤθει λεγόμενά τινι καὶ τὸ πρέπον τοῖς ὑποκειμένοις προσώποις τε καὶ πράγμασι φυλάττοντα ; ἡδονῆς δὲ ἄρα καὶ πειθοῦς καὶ χαρίτων καιροῦ τε καὶ τῆς ἄλλης ἀπάσης τῆς τοῖς Λυσιακοῖς ἐπανθούσης ἀρετῆς οὐχὶ πολλὴ μοῖρα ; οὐκ ἔνεστʼ ἄλλως εἰπεῖν . εἰ γοῦν μὴ διὰ τῆς ἐπιγραφῆς , οὗ τινός ἐστιν , ἑκάτερος τῶν λόγων γνώριμος ἦν , ἀλλʼ ἀνεπιγράφοις περιετύχομεν αὐτοῖς , οὐ πολλούς ἂν ἡμῶν οἴομαι διαγνῶναι ῥᾳδίως , πό | τερος Δημοσθένους ἐστὶν ἢ Λυσίου · τοσαύτην οἱ χαρακτῆρες ὁμοιότητα πρὸς ἀλλήλους ἔχουσι . τοιοῦτός ἐστι καὶ ὁ πρὸς Ἀπολλόδωρον ὑπὲρ Φορμίωνος καὶ ὁ κατʼ Ὀλυμπιοδώρου βλάβης καὶ ὁ πρὸς Βοιωτὸν ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος ἥ τε πρὸς Εὐβουλίδην ἔφεσις καὶ ἡ πρὸς Μακάρτατον διαδικασία καὶ οἱ ἄλλοι πάντες οἱ ἰδιωτικοὶ λόγοι οὐ πολλῷ πλείους τῶν εἴκοσιν ὄντες . οἷς γε δὴ κατὰ τὸ παρὸν ἐντετυχηκὼς γνώση , ὁποῖα λέγω . καὶ τῶν δημοσίων δὲ ἀγώνων πολλὰ μέρη τούτῳ κατεσκεύασται τῷ χαρακτῆρι . ἔφερον δʼ ἂν ἐξ ἑκάστου τὰ παραδείγματα , εἰ μὴ πλείων ἔμελλε τοῦ μετρίου γενήσεσθαι ὁ λόγος . ἐν οἷς δῆλός ἐστι περὶ καλλιλογίαν καὶ σεμνότητα καὶ πάσας τὰς ἐπιθέτους κατασκευὰς οὐ μᾶλλον ἐσπουδακὼς ἢ περὶ τὴν ἀκρίβειαν . ὁ δὲ πρὸς τὴν ἐπιστολὴν καὶ τοὺς πρέσβεις τοὺς παρὰ Φιλίππου ῥηθεὶς λόγος , ὃν ἐπιγράφει Καλλίμαχος ὑπὲρ Ἁλοννήσου , ὁ τὴν ἀρχὴν τήνδε ἔχων · Ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , οὐκ ἔστιν , ὅπως αἱ αἰτίαι , ἂς Φίλιππος αἰτιᾶταιʼ ὅλος ἐστὶν ἀκριβὴς καὶ λεπτὸς καὶ τὸν Λυσιακὸν χαρακτῆρα ἐκμέμακται εἰς ὄνυχα , ἐξαλλαγῆς δὲ ἢ σεμνολογίας ἢ δεινότητος ἢ τῶν ἄλλων τινός , ἃ τῇ Δημοσθένους δυνάμει παρακολουθεῖν πέφυκεν , ὀλίγην ἐπίδειξιν ἔχει . τίς οὖν ἐστι κἀν τούτοις ἡ διαφορά ; καὶ πῶς ἂν διαγνοίη τις , ὅταν εἰς τὸν ἀναγκαῖον καταβῇ χαρακτῆρα ὁ Δημοσθένης , πῇ κρείττων ἐστὶ Λυσίου καὶ κατὰ τὴν λέξιν ; ἀξιοῖς γὰρ δὴ καὶ τοῦτο μαθεῖν . φυσική τις ἐπιτρέχει τοῖς Λυσίου λόγοις εὐστομία καὶ χάρις , ὥσπερ ἔφην καὶ πρότερον , ἧ προὔχει πλὴν Δημοσθένους τῶν ἄλλων ῥητόρων . αὕτη μέντοι , καθάπερ νότιός τις αὖρα , μέχρι προοιμίου καὶ διηγήσεως αὐτὸν ἄγει , ὅταν δʼ εἰς τοὺς ἀποδεικτικούς ἔλθῃ λόγους , ἀμυδρά τις γίνεται καὶ ἀσθενής , ἐν δὲ δὴ τοῖς παθητικοῖς εἰς τέλος ἀποσβέννυται · τόνος γὰρ οὐ πολύς αὐτῇ πρόσεστιν οὐδʼ ἰσχύς . παρὰ δὲ τῷ Δημοσθένει πολὺς μὲν ὁ τόνος , αὐτάρκης δʼ ἡ χάρις , ὥστε κἀν ταύτῃ τῷ διαρκεῖ καὶ μετρίῳ νικᾶν κἀν ἐκείνῳ τῷ παντὶ προέχειν . τοῦτο παρατήρημα δεύτερον , ᾧ διαγνοίη τις ἂν τὴν Δημοσθένους διάλεκτον , ὅταν εἰς ταῦτα τἀναγκαῖα συνάγηται . οὐ γὰρ ὥσπερ τὴν ἐξαλλαγὴν καὶ περιττολογίαν καὶ πάντας τοὺς ἐπιθέτους ἐκδύεται κόσμους , οὕτως καὶ τὸ μέγεθος καὶ τὸν τόνον , ἀλλʼ ἔστιν αὐτῆς ἀναφαίρετος οὗτος εἴτʼ ἄρα συγγενὴς εἴτε ἀσκήσει παρὼν εἰς ῥῆσιν . ἐπιτάσεις μέντοι καὶ ἀνέσεις λαμβάνει τινὰς ἀναλόγους . καὶ ταῦτʼ ἤδη γνώριμα οἷς λέγω , καὶ οὐθὲν δεόμεθα παραδειγμάτων .
Lemmas: οὗτος οὐ καθαρός καί ἀκριβής καί σαφής καί διά 13 ὁ κύριος τε καί κοινός ὄνομα κατασκευάζω ὥσπερ ὁ Λύσιος ; ἐγώ μέν γάρ ὑπάρχω δοκέω . τίς δέ ; οὐ σύντομος καί στρογγύλος καί ἀλήθεια μεστός καί ὁ ἀφελής καί ἀκατάσκευος ἐπιφαίνω φύσις , καθά ἐκεῖνος ; πᾶς μέν οὖν μάλα . οὐ δέ καί πιθανός καί ἐν ἦθος λέγω τις καί ὁ πρέπω ὁ ὑπόκειμαι πρόσωπον τε καί πρᾶγμα φυλάσσω ; ἡδονή δέ ἄρα καί πειθώ καί χάρις καιρός τε καί ὁ ἄλλος ἅπας ὁ ὁ Λυσιακός ἐπαναθέω ἀρετή οὐ πολύς μοῖρα ; οὐ ἔνειμι ἄλλος λέγω . εἰ γοῦν μή διά ὁ ἐπιγραφή , ὅς τις εἰμί , ἑκάτερος ὁ λόγος γνώριμος εἰμί , ἀλλά ἀνεπίγραφος περιτυγχάνω αὐτός , οὐ πολύς ἄν ἐγώ οἴομαι διαγιγνώσκω ῥᾴδιος , πός | τέρος Δημοσθένης εἰμί ἤ Λύσιος · τοσοῦτος ὁ χαρακτήρ ὁμοιότης πρός ἀλλήλων ἔχω . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ πρός Ἀπολλόδωρος ὑπέρ Φορμίων καί ὁ κατά Ὀλυμπιόδωρος βλάβη καί ὁ πρός Βοιωτός ὑπέρ ὁ ὄνομα ὁ τε πρός Εὐβουλίδης ἔφεσις καί ὁ πρός Μακάρτατος διαδικασία καί ὁ ἄλλος πᾶς ὁ ἰδιωτικός λόγος οὐ πολύς πολύς ὁ εἴκοσι εἰμί . ὅς γε δή κατά ὁ πάρειμι ἐντυγχάνω γιγνώσκω , ὁποῖος λέγω . καί ὁ δημόσιος δέ ἀγών πολύς μέρος οὗτος κατασκευάζω ὁ χαρακτήρ . φέρω δέ ἄν ἐκ ἕκαστος ὁ παράδειγμα , εἰ μή πολύς μέλλω ὁ μέτριος γίγνομαι ὁ λόγος . ἐν ὅς δῆλος εἰμί περί καλλιλογία καί σεμνότης καί πᾶς ὁ ἐπίθετος κατασκευή οὐ μάλα σπουδάζω ἤ περί ὁ ἀκρίβεια . ὁ δέ πρός ὁ ἐπιστολή καί ὁ πρέσβυς ὁ παρά Φίλιππος λέγω λόγος , ὅς ἐπιγράφω Καλλίμαχος ὑπέρ Ἁλόννησος , ὁ ὁ ἀρχή ὅδε ἔχω · ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , οὐ εἰμί , ὅπως ὁ αἰτία , ὅς Φίλιππος αἰτιάομαι ὅλος εἰμί ἀκριβής καί λεπτός καί ὁ Λυσιακός χαρακτήρ ἐκμάσσω εἰς ὄνυξ , ἐξαλλαγή δέ ἤ σεμνολογία ἤ δεινότης ἤ ὁ ἄλλος τις , ὅς ὁ Δημοσθένης δύναμις παρακολουθέω φύω , ὀλίγος ἐπίδειξις ἔχω . τίς οὖν εἰμί ἐν οὗτος ὁ διαφορά ; καί πῶς ἄν διαγιγνώσκω τις , ὅταν εἰς ὁ ἀναγκαῖος καταβαίνω χαρακτήρ ὁ Δημοσθένης , πῇ κρατύς εἰμί Λύσιος καί κατά ὁ λέξις ; ἀξιόω γάρ δή καί οὗτος μανθάνω . φυσικός τις ἐπιτρέχω ὁ Λύσιος λόγος εὐστομία καί χάρις , ὥσπερ φημί καί πρότερος , ἧ προυσσω πλήν Δημοσθένης ὁ ἄλλος ῥήτωρ . οὗτος μέντοι , καθά νότιος τις αὔρα , μέχρι προοίμιον καί διήγησις αὐτός ἄγω , ὅταν δέ εἰς ὁ ἀποδεικτικός ἔρχομαι λόγος , ἀμυδρός τις γίγνομαι καί ἀσθενής , ἐν δέ δή ὁ παθητικός εἰς τέλος ἀποσβέννυμι · τόνος γάρ οὐ πολύς αὐτός πρόσειμι οὐδέ ἰσχύς . παρά δέ ὁ Δημοσθένης πολύς μέν ὁ τόνος , αὐτάρκης δέ ὁ χάρις , ὥστε ἐν οὗτος ὁ διαρκής καί μέτριος νικάω ἐν ἐκεῖνος ὁ πᾶς προέχω . οὗτος παρατήρημα δεύτερος , ὅς διαγιγνώσκω τις ἄν ὁ Δημοσθένης διάλεκτος , ὅταν εἰς οὗτος ἀναγκαῖος συνάγω . οὐ γάρ ὥσπερ ὁ ἐξαλλαγή καί περισσολογία καί πᾶς ὁ ἐπίθετος ἐκδύω κόσμος , οὕτως καί ὁ μέγεθος καί ὁ τόνος , ἀλλά εἰμί αὐτός ἀναφαίρετος οὗτος εἴτε ἄρα συγγενής εἴτε ἀσκέω πάρειμι εἰς ῥῆσις . ἐπίτασις μέντοι καί ἄνεσις λαμβάνω τις ἀνάλογος . καί οὗτος ἤδη γνώριμος ὅς λέγω , καί οὐδείς δέω παράδειγμα .