dionysius-halicarnassensis-history.de-demosthenis-dictione 51
ταυτί μοι δοκεῖ μηνύματα τῆς συνθέσεως εἶναι τῆς Δημοσθένους ⟨ ἀνυφαίρετα ⟩ καὶ χαρακτηρικά , ἐξ ὧν ἄν τις αὐτὴν διαγνοίη πᾶσαν , ἐξετάζειν βουληθείς . εἰ δέ τις ὑποτεύξεται πρὸς ταῦτα θαυμάζειν λέγων , εἰ καὶ κακοδαίμων οὕτως ἦν ὁ τηλικοῦτος ἀνήρ , ὥσθʼ , ὅτε γράφοι τοὺς λόγους , ἄνω καὶ κάτω στρέφειν τὰ μόρια τῆς λέ ξεως καὶ τὰ ἐκ τούτων συντιθέμενα κῶλα , ἐμμελείας τε καὶ ῥυθμοὺς καὶ μέτρα , μουσικῆς οἰκεῖα θεωρίας πράγματα καὶ ποιητικῆς , εἰς τὴν πολιτικὴν ἐναρμόττων φράσιν , ᾗ τούτων οὐδενὸς μέτεστιν , πρῶτον μὲν ἐκεῖνο ἐνθυμηθήτω , ὅτι ὁ τοσαύτης δόξης ἠξιωμένος ἀνὴρ ἐπὶ λόγοις , ὅσης οὐδεὶς τῶν πρότερον , αἰώνια συνταττόμενος ἔργα καὶ τῷ πάντα βασανίζοντι χρόνῳ παραδιδούς , οὐδὲν ἐκ τοῦ ἐπιτυχόντος ἔγραφεν . ἀλλʼ ὥσπερ τῆς ἐν τοῖς νοήμασιν οἰκονομίας πολλὴν ἐποιεῖτο δόσιν , οὕτω καὶ τῆς ἐν τοῖς ὀνόμασιν ἁρμοιίυας , ὁρῶν γε δὴ τούτους τοὺς θαυμαζομένους ἐπὶ σοφίᾳ καὶ κρατίστων λόγων ποιητὰς νομιζομένους Ἰσοκράτην καὶ Πλάτωνα γλυπτοῖς καὶ τορευτοῖς ἐοικότας ἐκφέροντας ροντας λόγους , ἐνθυμούμενος δʼ , ὅτι τοῦ λέγειν εὖ διττὴ ἡ διαίρεσίς ἐστιν , εἴς τε τὸν πραγματικὸν τόπον καὶ εἰς τὸν λεκτικόν , καὶ τούτων πάλιν ἀμφοτέρων εἰς τὰς ἴσας διαιρεθέντων τομάς , τοῦ πραγματικοῦ μὲν εἴς τε τὴν παρασκευήν , ἣν οἱ παλαιοὶ καλοῦσιν εὕρεσιν , καὶ εἰς τὴν χρῆσιν τῶν παρεσκευασμένων , ἣν προσαγορεύουσιν οἰκονομίαν , τοῦ λεκτικοῦ δὲ εἴς τε τὴν ἐκλογὴν τῶν ὀνομάτων καὶ εἰς τὴν σύνθεσιν τῶν ἐκλεγέντων , ἐν ἑκατέρῳ τούτων πλείω μοῖραν ἔχει τὰ δεύτερα τῶν προτέρων · τὸ μὲν οἰκονομικὸν ἐν τῷ πραγματικῷ , τὸ δὲ συνθετικὸν ἐν τῷ λεκτικῷ . περὶ ὧν οὐ καιρὸς ἐν τῷ παρόντι μηκύνειν . ταῦτα γὰρ ἐννοηθείη ἄν , εἴ τις μὴ κομιδῇ σκαιὸς ἢ δύσερις , καὶ οὐκ ἂν θαυμάσειεν , εἰ φροντὶς ἐγένετο Δημοσθένει μελῶν καὶ ῥυθμῶν καὶ σχημάτων , καὶ τῶν ἄλλων πάντων , οἷς ἡδεῖα καὶ καλὴ γίνεται σύνθεσις . τοὐναντίον γὰρ μᾶλλον ὑπολάβοι τιςἂν ἀνὴρ μήτε ὀλιγόπονος μήτε ἁψίκορος μήτε ἀκρόσοφος ἄπορον εἶναι καὶ ἀμήχανον , ἢ μηδεμίαν ἐπιμέλειαν πεποιῆσθαι τὸν ῥήτορα τῆς ἁρμονίας τῶν λόγων ἢ φαύλην τινά , βουλόμενον μνημεῖα τῆς ἑαυτοῦ διανοίας ἀθάνατα καταλιπεῖν . οὐ γὰρ δή τοι πλάσται μὲν καὶ γραφεῖς ἐν ὕλῃ φθαρτῇ χειρῶν εὐστοχίας ἐνδεικνύμενοι τοσούτους εἰσφέρονται πόνους , ὥστε καὶ φλέβια καὶ πτίλα καὶ χνοῦς καὶ τὰ τούτοις ὅμοια εἰς ἄκρον ἐξεργάζεσθαι καὶ κατατήκειν εἰς ταῦτα τὰς τέχνας , πολιτικὸς δʼ ἄρα δημιουργός , πάντας ὑπεράρας τοὺς καθʼ αὐτὸν φύσει τε καὶ πόνῳ , τῶν ἐλαχίστων τινὸς εἰς τὸ εὖ λέγειν , εἰ δὴ καὶ ταῦτα ἐλάχιστα , ὠλιγώρησε .
Lemmas: οὗτος ἐγώ δοκέω μήνυμα ὁ σύνθεσις εἰμί ὁ Δημοσθένης ⟨ ἀνυφαίρετος ⟩ καί χαρακτηρικός , ἐκ ὅς ἄν τις αὐτός διαγιγνώσκω πᾶς , ἐξετάζω βούλομαι . εἰ δέ τις ὑποτυγχάνω πρός οὗτος θαυμάζω λέγω , εἰ καί κακοδαίμων οὕτως εἰμί ὁ τηλικοῦτος ἀνήρ , ὥστε , ὅτε γράφω ὁ λόγος , ἄνω καί κάτω στρέφω ὁ μόριον ὁ λέα ξις καί ὁ ἐκ οὗτος συντίθημι κῶλον , ἐμμέλεια τε καί ῥυθμός καί μέτρον , μουσικός οἰκεῖος θεωρία πρᾶγμα καί ποιητικός , εἰς ὁ πολιτικός ἐναρμόζω φράσις , ὅς οὗτος οὐδείς μέτειμι , πρῶτος μέν ἐκεῖνος ἐνθυμέομαι , ὅτι ὁ τοσοῦτος δόξα ἀξιόω ἀνήρ ἐπί λόγος , ὅσος οὐδείς ὁ πρότερος , αἰώνιος συντάσσω ἔργον καί ὁ πᾶς βασανίζω χρόνος παραδίδωμι , οὐδείς ἐκ ὁ ἐπιτυγχάνω γράφω . ἀλλά ὥσπερ ὁ ἐν ὁ νόημα οἰκονομία πολύς ποιέω δόσις , οὕτως καί ὁ ἐν ὁ ὄνομα αρμοιιυς , ὁράω γε δή οὗτος ὁ θαυμάζω ἐπί σοφία καί κρατύς λόγος ποιητής νομίζω Ἰσοκράτης καί Πλάτων γλυπτός καί τορευτός ἔοικα ἐκφέρω Ρόντας λόγος , ἐνθυμέομαι δέ , ὅτι ὁ λέγω εὖ δισσός ὁ διαίρεσις εἰμί , εἰς τε ὁ πραγματικός τόπος καί εἰς ὁ λεκτικός , καί οὗτος πάλιν ἀμφότερος εἰς ὁ ἴσος διαιρέω τομή , ὁ πραγματικός μέν εἰς τε ὁ παρασκευή , ὅς ὁ παλαιός καλέω εὕρεσις , καί εἰς ὁ χρῆσις ὁ παρασκευάζω , ὅς προσαγορεύω οἰκονομία , ὁ λεκτικός δέ εἰς τε ὁ ἐκλογή ὁ ὄνομα καί εἰς ὁ σύνθεσις ὁ ἐκλέγω , ἐν ἑκάτερος οὗτος πολύς μοῖρα ἔχω ὁ δεύτερος ὁ πρότερος · ὁ μέν οἰκονομικός ἐν ὁ πραγματικός , ὁ δέ συνθετικός ἐν ὁ λεκτικός . περί ὅς οὐ καιρός ἐν ὁ πάρειμι μηκύνω . οὗτος γάρ ἐννοέω ἄν , εἰ τις μή κομιδῇ σκαιός ἤ δύσερις , καί οὐ ἄν θαυμάζω , εἰ φροντίς γίγνομαι Δημοσθένης μέλος καί ῥυθμός καί σχῆμα , καί ὁ ἄλλος πᾶς , ὅς ἡδύς καί καλός γίγνομαι σύνθεσις . ἐναντίος γάρ μάλα ὑπολαμβάνω τις ἀνήρ μήτε ὀλιγόπονος μήτε ἁψίκορος μήτε ἀκρόσοφος ἄπορος εἰμί καί ἀμήχανος , ἤ μηδείς ἐπιμέλεια ποιέω ὁ ῥήτωρ ὁ ἁρμονία ὁ λόγος ἤ φαῦλος τις , βούλομαι μνημεῖον ὁ ἑαυτοῦ διάνοια ἀθάνατος καταλείπω . οὐ γάρ δή τοι πλάστης μέν καί γραφεύς ἐν ὕλη φθαρτός χείρ εὐστοχία ἐνδείκνυμι τοσοῦτος εἰσφέρω πόνος , ὥστε καί φλέβιον καί πτίλον καί χνόος καί ὁ οὗτος ὅμοιος εἰς ἄκρος ἐξεργάζομαι καί κατατήκω εἰς οὗτος ὁ τέχνη , πολιτικός δέ ἄρα δημιουργός , πᾶς ὑπεραίρω ὁ κατά ἑαυτοῦ φύσις τε καί πόνος , ὁ ἐλαχύς τις εἰς ὁ εὖ λέγω , εἰ δή καί οὗτος ἐλαχύς , ὀλιγωρέω .