dionysius-halicarnassensis-history.de-demosthenis-dictione 22
22 ὅταν μέν τινα τῶν Ἰσοκράτους ἀναγινώσκω λόγων , εἴτε τῶν πρὸς τὰ δικαστήρια καὶ τὰς ἐκκλησίας γεγραμμένων ἢ τῶν ἐν ἤθει σπουδαῖος γίνομαι καὶ πολὺ τὸ εὐσταθὲς ἔχω τῆς γνώμης , ὥσπερ οἱ τῶν σπονδείων αὐλημάτων ἢ τῶν Δωρίων τε κἀναρμονίων μελῶν ἀκροώμενοι . ὅταν δὲ τῶν Δημοσθένους τινὰ λάβω λόγων , ἐνθουσιῶ τε καὶ δεῦρο κἀκεῖσε ἄγομαι , πάθος ἕτερον ἐξ ἑτέρου μεταλαμβάνων , ἀπιστῶν , ἀγωνιῶν , δεδιώς , καταφρονῶν , μισῶν , ἐλεῶν , εὐνοῶν , ὀργιζόμενος , φθονῶν , ἅπαντα τὰ πάθη μεταλαμβάνων , ὅσα κρατεῖν πέφυκεν ἀνθρωπίνης γνώμης · διαφέρειν τε οὐδὲν ἐμαυτῷ δοκῶ τῶν τὰ μητρῷα καὶ τὰ κορυβαντικὰ καὶ ὅσα τούτοις παραπλήσιά ἐστι , τελουμένων , εἴτε ὀσμαῖς ἐκεῖνοί γε εἴτε ἤχοις εἴτε τῶν δαιμό - νων πνεύματι αὐτῶν κινούμενοι τὰς πολλὰς καὶ ποικίλας ἐκεῖνοι λαμβάνουσι φαντασίας . καὶ δή ποτε καὶ ἐνεθυμήθην , τί ποτε τοὺς τότε ἀνθρώπους ἀκούοντας αὐτοῦ λέγοντος ταῦτα πάσχειν εἰκὸς ἦν . ὅπου γὰρ ἡμεῖς οἱ τοσοῦτον ἀπηρτημένοι τοῖς χρόνοις καὶ οὐθὲν πρὸς τὰ πράγματα πεπονθότες οὕτως ὑπαγόμεθα καὶ κρατούμεθα καί , ὅποι ποτʼ ἂν ἡμᾶς ὁ λόγος ἄγῃ , πορευόμεθα , πῶς τότε Ἀθηναῖοί τε καὶ οἱ ἄλλοι Ἕλληνες ἤγοντο ὑπὸ τοῦ ἀνδρὸς ἐπὶ τῶν ἀληθινῶν | τε καὶ ἰδίων ἀγώνων , αὐτοῦ λέγοντος ἐκείνου τὰ ἑαυτοῦ μετὰ τῆς ἀξιώσεως , ἧς εἶχε , τὴν αὐτοπάθειαν καὶ τὸ παράστημα τῆς ψυχῆς ἀποδεικνυμένου , κοσμοῦντος ἅπαντα καὶ χρωματίζοντος τῇ πρεπούσῃ ὑποκρίσει , ἧς δεινότατος ἀσκητὴς ἐγένετο , ὡς ἅπαντές τε ὁμολογοῦσι καὶ ἐξ αὐτῶν ἰδεῖν ἔστι τῶν λόγων , ὧν ἄρτι προηνεγκάμην , οὓς οὐκ ἔνι τῷ βουλομένῳ ἐν ἡδονῇ ὡς ἀνάγνωσμα διελθεῖν , ἀλλʼ αὐτοὶ διδάσκουσι , πῶς αὐτοὺς ὑποκρίνεσθαι δεῖ , νῦν μὲν εἰρωνευόμενον , νῦν δὲ ἀγανακτοῦντα , νῦν δὲ νεμεσῶντα , δεδιττόμενόν τε αὖ καὶ θεραπεύοντα καὶ νουθετοῦντα καὶ παρορμῶντα καὶ πάνθʼ , ἃ βούλεται ποιεῖν ἡ λέξις , ἀποδεικνύμενον ἐπὶ τῆς προφορᾶς . εἰ δὴ τὸ διὰ τοσούτων ἐτῶν ἐγκαταμισγόμενον τοῖς βυβλίοις πνεῦμα τοσαύτην ἰσχὺν ἔχει καὶ οὕτως ἀγωγόν ἐστι τῶν ἀνθρώπων , ἦ που τότε ὑπερφυές τι καὶ δεινὸν χρῆμα ἦν ἐπὶ τῶν ἐκείνου λόγων .
Lemmas: 22 ὅταν μέν τις ὁ Ἰσοκράτης ἀναγιγνώσκω λόγος , εἴτε ὁ πρός ὁ δικαστήριον καί ὁ ἐκκλησία γράφω ἤ ὁ ἐν ἦθος σπουδαῖος γίγνομαι καί πολύς ὁ εὐσταθής ἔχω ὁ γνώμη , ὥσπερ ὁ ὁ σπονδεῖος αὔλημα ἤ ὁ Δώριος τε ἐναρμόνιος μέλος ἀκροάομαι . ὅταν δέ ὁ Δημοσθένης τις λαμβάνω λόγος , ἐνθουσιάω τε καί δεῦρο ἐκεῖσε ἄγω , πάθος ἕτερος ἐκ ἕτερος μεταλαμβάνω , ἀπιστέω , ἀγωνιάω , δείδω , καταφρονέω , μισέω , ἐλεέω , εὐνοέω , ὀργίζω , φθονέω , ἅπας ὁ πάθος μεταλαμβάνω , ὅσος κρατέω φύω ἀνθρώπινος γνώμη · διαφέρω τε οὐδείς ἐμαυτοῦ δοκέω ὁ ὁ μητρῷος καί ὁ κορυβαντικός καί ὅσος οὗτος παραπλήσιος εἰμί , τελέω , εἴτε ὀσμή ἐκεῖνος γε εἴτε ἦχος εἴτε ὁ δαιμό - νόος πνεῦμα αὐτός κινέω ὁ πολύς καί ποικίλος ἐκεῖνος λαμβάνω φαντασία . καί δή ποτέ καί ἐνθυμέομαι , τίς ποτέ ὁ τότε ἄνθρωπος ἀκούω αὐτός λέγω οὗτος πάσχω ἔοικα εἰμί . ὅπου γάρ ἐγώ ὁ τοσοῦτος ἀπαρτάω ὁ χρόνος καί οὐδείς πρός ὁ πρᾶγμα πάσχω οὕτως ὑπάγω καί κρατέω καί , ὅποι ποτέ ἄν ἐγώ ὁ λόγος ἄγω , πορεύω , πῶς τότε Ἀθηναῖος τε καί ὁ ἄλλος Ἕλλην ἄγω ὑπό ὁ ἀνήρ ἐπί ὁ ἀληθινός | τε καί ἴδιος ἀγών , αὐτός λέγω ἐκεῖνος ὁ ἑαυτοῦ μετά ὁ ἀξίωσις , ὅς ἔχω , ὁ αὐτοπάθεια καί ὁ παράστημα ὁ ψυχή ἀποδείκνυμι , κοσμέω ἅπας καί χρωματίζω ὁ πρέπω ὑπόκρισις , ὅς δεινός ἀσκητής γίγνομαι , ὡς ἅπας τε ὁμολογέω καί ἐκ αὐτός ὁράω εἰμί ὁ λόγος , ὅς ἄρτι προφέρω , ὅς οὐ ἔνειμι ὁ βούλομαι ἐν ἡδονή ὡς ἀνάγνωσμα διέρχομαι , ἀλλά αὐτός διδάσκω , πῶς αὐτός ὑποκρίνομαι δέω , νῦν μέν εἰρωνεύομαι , νῦν δέ ἀγανακτέω , νῦν δέ νεμεσάω , δειδίσσομαι τε αὖ καί θεραπεύω καί νουθετέω καί παρορμάω καί πάντῃ , ὅς βούλομαι ποιέω ὁ λέξις , ἀποδείκνυμι ἐπί ὁ προφορά . εἰ δή ὁ διά τοσοῦτος ἔτος ἐγκαταμίγνυμαι ὁ βιβλίον πνεῦμα τοσοῦτος ἰσχύς ἔχω καί οὕτως ἀγωγός εἰμί ὁ ἄνθρωπος , ἦ που τότε ὑπερφυής τις καί δεινός χρῆμα εἰμί ἐπί ὁ ἐκεῖνος λόγος .