dionysius-halicarnassensis-history.de-compositione-verborum 20
ἔτι τις καταλείπεταί μοι λόγος ὁ περὶ τοῦ πρέποντος . καὶ γὰρ τοῖς ἄλλοις χρήμασιν ἅπασι παρεῖναι δεῖ τὸ πρέπον , καὶ εἴ τι ἄλλο ἔργον ἀτυχεῖ τούτου τοῦ μέρους , καὶ εἰ μὴ τοῦ παντός , τοῦ κρατίστου γε ἀτυχεῖ . περὶ μὲν οὖν ὅλης τῆς ἰδέας ταύτης οὐχ οὗτος ὁ καιρὸς ἀνασκοπεῖν · βαθεῖα γάρ τις αὐτοῦ καὶ πολλῶν δεομένη λόγων ἡ θεωρία . ὅσα δὲ εἰς τοῦτο συντείνει τὸ μέρος ὑπὲρ οὗ τυγχάνω ποιούμενος τὸν λόγον , εἰ μὴ καὶ πάντα μηδὲ τὰ πλεῖστα , ὅσα γε οὖν ἐγχωρεῖ , λεγέσθω . ὁμολογουμένου δὴ παρὰ πᾶσιν ὅτι πρέπον ἐστὶ τὸ τοῖς ὑποκειμένοις ἁρμόττον προσώποις τε καὶ πράγμασιν , ὥσπερ ἐκλογὴ τῶν ὀνομάτων εἴη τις ἂν ἣ μὲν πρέπουσα τοῖς ὑποκειμένοις ἣ δὲ ἀπρεπής , οὕτω δή που καὶ σύνθεσις . παράδειγμα δὲ τούτου χρὴ λαμβάνειν τὴν ἀλήθειαν . ὃ δὲ λέγω , τοιοῦτόν ἐστιν · οὐχ ὁμοίᾳ συνθέσει χρώμεθα ὀργιζόμενοι καὶ χαίροντες , οὐδὲ ὀλοφυρόμενοι καὶ φοβούμενοι , οὐδʼ ἐν ἄλλῳ τινὶ πάθει ἢ κακῷ ὄντες , ὥσπερ ὅταν ἐνθυμώμεθα μηδὲν ὅλως ἡμᾶς ταράττειν μηδὲ παραλυπεῖν . μυρία ἄλλα ἐστὶν ὅσα τις ἂν εἰπεῖν ἔχοι τὰς ἰδέας ἁπάσας ἐκλογίζεσθαι βουλόμενος τοῦ πρέποντος · ἓν δὲ ὃ προχειρότατον ἔχω καὶ κοινότατον εἰπεῖν ὑπὲρ αὐτοῦ , τοῦτʼ ἐρῶ . οἱ αὐτοὶ ἄνθρωποι ἐν τῇ αὐτῇ καταστάσει τῆς ψυχῆς ὄντες ὅταν ἀπαγγέλλωσι πράγματα οἷς ἂν παραγενόμενοι τύχωσιν , οὐχ ὁμοίᾳ χρῶνται συνθέσει περὶ πάντων ἀλλὰ μιμητικοὶ γίνονται τῶν ἀπαγγελλομένων καὶ ἐν τῷ συντιθέναι τὰ ὀνόματα , οὐδὲν ἐπιτηδεύοντες ἀλλὰ φυσικῶς ἐπὶ τοῦτο ἀγόμενοι . ταῦτα δὴ παρατηροῦντα δεῖ τὸν ἀγαθὸν ποιητὴν καὶ ῥήτορα μιμητικὸν εἶναι τῶν πραγμάτων ὑπὲρ ὧν ἂν τοὺς λόγους ἐκφέρῃ , μὴ μόνον κατὰ τὴν ἐκλογὴν τῶν ὀνομάτων ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν σύνθεσιν . ὃ ποιεῖν εἴωθεν ὁ δαιμονιώτατος Ὅμηρος καίπερ μέτρον ἔχων ἓν ὡς καὶ ῥυθμοὺς ὀλίγους , ἀλλʼ ὅμως ἀεί τι καινουργῶν ἐν αὐτοῖς καὶ φιλοτεχνῶν , ὥστε μηδὲν ἡμῖν διαφέρειν γινόμενα τὰ πράγματα ἢ λεγόμενα ὁρᾶν . ἐρῶ δὲ ὀλίγα , οἷς ἄν τις δύναιτο παραδείγμασι χρῆσθαι πολλῶν . ἀπαγγέλλων δὴ πρὸς τοὺς Φαίακας Ὀδυσσεὺς τὴν ἑαυτοῦ πλάνην καὶ τὴν εἰς ᾅδου κατάβασιν εἰπὼν τὰς ὄψεις τῶν ἐκεῖ κακῶν ἀποδίδωσιν . ἐν δὴ τούτοις καὶ τὰ περὶ τὸν Σίσυφον διηγεῖται πάθη , ᾧ φασι τοὺς καταχθονίους θεοὺς ὅρον πεποιῆσθαι τῆς τῶν δεινῶν ἀπαλλαγῆς , ὅταν ὑπὲρ ὄχθου τινὸς ἀνακυλίσῃ πέτρον · τοῦτο δὲ ἀμήχανον εἶναι καταπίπτοντος ὅταν εἰς ἄκρον ἔλθῃ πάλιν τοῦ πέτρου . πῶς οὖν δηλώσει ταῦτα μιμητικῶς κατʼ αὐτὴν τὴν σύνθεσιν τῶν ὀνομάτων , ἄξιον ἰδεῖν · καὶ μὴν Σίσυφον εἰσεῖδον κρατέρʼ ἄλγεʼ ἔχοντα , λᾶαν βαστάζοντα πελώριον ἀμφοτέρῃσιν · ἤτοι ὃ μὲν σκηριπτόμενος χερσίν τε ποσίν τε λᾶαν ἄνω ὤθεσκε ποτὶ λόφον · ἐνταῦθα ἡ σύνθεσίς ἐστιν ἡ δηλοῦσα τῶν γινομένων ἕκαστον , τὸ βάρος τοῦ πέτρου , τὴν ἐπίπονον ἐκ τῆς γῆς κίνησιν , τὸν διερειδόμενον τοῖς κώλοις , τὸν ἀναβαίνοντα πρὸς τὸν ὄχθον , τὴν μόλις ἀνωθουμένην πέτραν · οὐδεὶς ἂν ἄλλως εἴποι . καὶ παρὰ τί γέγονε τούτων ἕκαστον ; οὐ μὰ Δίʼ εἰκῇ γε οὐδʼ ἀπὸ ταὐτομάτου . πρῶτον μὲν ἐν τοῖς δυσὶ στίχοις οἷς ἀνακυλίει τὴν πέτραν , ἔξω δυεῖν ῥημάτων τὰ λοιπὰ τῆς λέξεως μόρια πάντʼ ἐστὶν ἤτοι δισύλλαβα ἢ μονοσύλλαβα · ἔπειτα τῷ ἡμίσει πλείους εἰσὶν αἱ μακραὶ συλλαβαὶ τῶν βραχειῶν ἐν ἑκατέρῳ τῶν στίχων · ἔπειτα πᾶσαι διαβεβήκασιν αἱ τῶν ὀνομάτων ἁρμονίαι διαβάσεις εὐμεγέθεις καὶ διεστήκασι πάνυ αἰσθητῶς , ἢ τῶν φωνηέντων γραμμάτων συγκρουομένων ἢ τῶν ἡμιφώνων τε καὶ ἀφώνων συναπτομένων · ῥυθμοῖς τε δακτύλοις καὶ σπονδείοις τοῖς μηκίστοις καὶ πλείστην ἔχουσι διάβασιν ἅπαντα σύγκειται . τί δή ποτʼ οὖν τούτων ἕκαστον δύναται ; αἱ μὲν μονοσύλλαβοί τε καὶ δισύλλαβοι λέξεις πολλοὺς τοὺς μεταξὺ χρόνους ἀλλήλων ἀπολείπουσαι τὸ χρόνιον ἐμιμήσαντο τοῦ ἔργου · αἱ δὲ μακραὶ συλλαβαὶ στηριγμούς τινας ἔχουσαι καὶ ἐγκαθίσματα τὴν ἀντιτυπίαν καὶ τὸ βαρὺ καὶ τὸ μόλις · τὸ δὲ μεταξὺ τῶν ὀνομάτων ψύγμα καὶ ἡ τῶν τραχυνόντων γραμμάτων παράθεσις τὰ διαλείμματα τῆς ἐνεργείας καὶ τὰς ἐποχὰς καὶ τὸ τοῦ μόχθου μέγεθος · οἱ ῥυθμοὶ δʼ ἐν μήκει θεωρούμενοι τὴν ἔκτασιν τῶν μελῶν καὶ τὸν διελκυσμὸν τοῦ κυλίοντος καὶ τὴν τοῦ πέτρου ἔρεισιν . καὶ ὅτι ταῦτα οὐ φύσεώς ἐστιν αὐτοματιζούσης ἔργα ἀλλὰ τέχνης μιμήσασθαι πειρωμένης τὰ γινόμενα , τὰ τούτοις ἑξῆς λεγόμενα δηλοῖ . τὴν γὰρ ἀπὸ τῆς κορυφῆς ἐπιστρέφουσαν πάλιν καὶ κατακυλιομένην πέτραν οὐ τὸν αὐτὸν ἡρμήνευκε τρόπον , ἀλλʼ ἐπιταχύνας τε καὶ συστρέψας τὴν σύνθεσιν · προειπὼν γὰρ ἐν τῷ αὐτῷ σχήματι ἀλλʼ ὅτε μέλλοι ἄκρον ὑπερβαλέειν ἐπιτίθησι τοῦτο τότʼ ἐπιστρέψασκε κραταιίς · αὖτις ἔπειτα πέδονδε κυλίνδετο λᾶας ἀναιδής . οὐχὶ συγκυλίεται τῷ βάρει τῆς πέτρας ἡ τῶν ὀνομάτων σύνθεσις , μᾶλλον δὲ ἔφθακε τὴν τοῦ λίθου φορὰν τὸ τῆς ἀπαγγελίας τάχος ; ἔμοιγε δοκεῖ . καὶ τίς ἐνταῦθα πάλιν αἰτία ; καὶ γὰρ ταῦτʼ ἦν ἄξιον ἰδεῖν · ὁ τὴν καταφορὰν δηλῶν τοῦ πέτρου στίχος μονοσύλλαβον μὲν οὐδεμίαν , δισυλλάβους δὲ δύο μόνας ἔχει λέξεις . τοῦτʼ οὖν καὶ πρῶτον οὐ διἵστησι τοὺς χρόνους ἀλλʼ ἐπιταχύνει · ἔπειθʼ ἑπτακαίδεκα συλλαβῶν οὐσῶν ἐν τῷ στίχῳ δέκα μέν εἰσι βραχεῖαι συλλαβαί , ἑπτὰ δὲ μακραὶ οὐδʼ αὗται τέλειοι · ἀνάγκη δὴ κατασπᾶσθαι καὶ συστέλλεσθαι τὴν φράσιν τῇ βραχύτητι τῶν συλλαβῶν ἐφελκομένην . ἔτι πρὸς τούτοις οὐδʼ ὄνομα ἀπὸ ὀνόματος ἀξιόλογον εἴληφεν διάστασιν · οὔτε γὰρ φωνήεντι φωνῆεν οὔτε ἡμιφώνῳ ἡμίφωνον ἢ ἄφωνον , ἃ δὴ τραχύνειν πέφυκεν καὶ διἱστάναι τὰς ἁρμονίας , οὐδέν ἐστι παρακείμενον . οὐ δὴ γίνεται διάστασις αἰσθητὴ μὴ διηρτημένων τῶν λέξεων , ἀλλὰ συνολισθαίνουσιν ἀλλήλαις καὶ συγκαταφέρονται καὶ τρόπον τινὰ μία ἐξ ἁπασῶν γίνεται διὰ τὴν τῶν ἁρμονιῶν ἀκρίβειαν . ὃ δὲ μάλιστα τῶν ἄλλων θαυμάζειν ἄξιον , ῥυθμὸς οὐδεὶς τῶν μακρῶν οἳ φύσιν ἔχουσιν πίπτειν εἰς μέτρον ἡρωικόν , οὔτε σπονδεῖος οὔτε βακχεῖος ἐγκαταμέμικται τῷ στίχῳ , πλὴν ἐπὶ τῆς τελευτῆς · οἱ δʼ ἄλλοι πάντες εἰσὶ δάκτυλοι , καὶ οὗτοι παραμεμιγμένας ἔχοντες τὰς ἀλόγους , ὥστε μὴ πολὺ διαφέρειν ἐνίους τῶν τροχαίων . οὐδὲν δὴ τὸ ἀντιπρᾶττον ἐστὶν εὔτροχον καὶ περιφερῆ καὶ καταρρέουσαν εἶναι τὴν φράσιν ἐκ τοιούτων συγκεκροτημένην ῥυθμῶν . πολλά τις ἂν ἔχοι τοιαῦτα δεῖξαι παρʼ Ὁμήρῳ λεγόμενα · ἐμοὶ δὲ ἀποχρῆν δοκεῖ καὶ ταῦτα , ἵνʼ ἐγγένηταί μοι καὶ περὶ τῶν ἄλλων εἰπεῖν . ὧν μὲν οὖν δεῖ στοχάζεσθαι τοὺς μέλλοντας ἡδεῖαν καὶ καλὴν ποιήσειν σύνθεσιν ἔν τε ποιητικῇ καὶ λόγοις ἀμέτροις , ταῦτα κατʼ ἐμὴν δόξαν ἐστὶ τὰ γοῦν κυριώτατα καὶ κράτιστα . ὅσα δὲ οὐχ οἷά τε ἦν , ἐλάττω τε ὄντα τούτων καὶ ἀμυδρότερα καὶ διὰ πλῆθος δυσπερίληπτα μιᾷ γραφῇ , ταῦτʼ ἐν ταῖς καθʼ ἡμέραν γυμνασίαις προσυποθήσομαι καὶ πολλῶν καὶ ἀγαθῶν ποιητῶν τε καὶ συγγραφέων καὶ ῥητόρων μαρτυρίοις χρήσομαι . νυνὶ δὲ τὰ καταλειπόμενα ὧν ὑπεσχόμην καὶ οὐδενὸς ἧττον ἀναγκαῖα εἰρῆσθαι , ταῦτʼ ἔτι προσθεὶς τῷ λόγῳ παύσομαι τίνες εἰσὶ διαφοραὶ τῆς συνθέσεως καὶ τίς ἑκάστης χαρακτὴρ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ , τῶν τε πρωτευσάντων ἐν αὐταῖς μνησθῆναι καὶ δείγματα ἑκάστου παρασχεῖν , ὅταν δὲ ταῦτα λάβῃ μοι τέλος , τότε κἀκεῖνα διευκρινῆσαι τὰ παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀπορούμενα , τί ποτʼ ἐστὶν ὃ ποιεῖ τὴν μὲν πεζὴν λέξιν ὁμοίαν ποιήματι φαίνεσθαι μένουσαν ἐν τῷ τοῦ λόγου σχήματι , τὴν δὲ ποιητικὴν φράσιν ἐμφερῆ τῷ πεζῷ λόγῳ φυλάττουσαν τὴν ποιητικὴν σεμνότητα · σχεδὸν γὰρ οἱ κράτιστα διαλεχθέντες ἢ ποιήσαντες ταῦτʼ ἔχουσιν ἐν τῇ λέξει τἀγαθά . πειρατέον δὴ καὶ περὶ τούτων , ἃ φρονῶ , λέγειν . ἄρξομαι δʼ ἀπὸ τοῦ πρώτου .
Lemmas: ἔτι τις καταλείπω ἐγώ λόγος ὁ περί ὁ πρέπω . καί γάρ ὁ ἄλλος χρῆμα ἅπας πάρειμι δέω ὁ πρέπω , καί εἰ τις ἄλλος ἔργον ἀτυχέω οὗτος ὁ μέρος , καί εἰ μή ὁ πᾶς , ὁ κρατύς γε ἀτυχέω . περί μέν οὖν ὅλος ὁ ἰδέα οὗτος οὐ οὗτος ὁ καιρός ἀνασκοπέω · βαθύς γάρ τις αὐτός καί πολύς δέω λόγος ὁ θεωρία . ὅσος δέ εἰς οὗτος συντείνω ὁ μέρος ὑπέρ ὅς τυγχάνω ποιέω ὁ λόγος , εἰ μή καί πᾶς μηδέ ὁ πολύς , ὅσος γε οὖν ἐγχωρέω , λέγω . ὁμολογέω δή παρά πᾶς ὅτι πρέπω εἰμί ὁ ὁ ὑπόκειμαι ἁρμόζω πρόσωπον τε καί πρᾶγμα , ὥσπερ ἐκλογή ὁ ὄνομα εἰμί τις ἄν ὁ μέν πρέπω ὁ ὑπόκειμαι ὁ δέ ἀπρεπής , οὕτως δή που καί σύνθεσις . παράδειγμα δέ οὗτος χρή λαμβάνω ὁ ἀλήθεια . ὅς δέ λέγω , τοιοῦτος εἰμί · οὐ ὅμοιος σύνθεσις χράω ὀργίζω καί χαίρω , οὐδέ ὀλοφύρομαι καί φοβέω , οὐδέ ἐν ἄλλος τις πάθος ἤ κακός εἰμί , ὥσπερ ὅταν ἐνθυμέομαι μηδείς ὅλος ἐγώ ταράσσω μηδέ παραλυπέω . μυρίος ἄλλος εἰμί ὅσος τις ἄν λέγω ἔχω ὁ ἰδέα ἅπας ἐκλογίζομαι βούλομαι ὁ πρέπω · εἷς δέ ὅς πρόχειρος ἔχω καί κοινός λέγω ὑπέρ αὐτός , οὗτος λέγω . ὁ αὐτός ἄνθρωπος ἐν ὁ αὐτός κατάστασις ὁ ψυχή εἰμί ὅταν ἀπαγγέλλω πρᾶγμα ὅς ἄν παραγίγνομαι τυγχάνω , οὐ ὅμοιος χράω σύνθεσις περί πᾶς ἀλλά μιμητικός γίγνομαι ὁ ἀπαγγέλλω καί ἐν ὁ συντίθημι ὁ ὄνομα , οὐδείς ἐπιτηδεύω ἀλλά φυσικός ἐπί οὗτος ἄγω . οὗτος δή παρατηρέω δέω ὁ ἀγαθός ποιητής καί ῥήτωρ μιμητικός εἰμί ὁ πρᾶγμα ὑπέρ ὅς ἄν ὁ λόγος ἐκφέρω , μή μόνος κατά ὁ ἐκλογή ὁ ὄνομα ἀλλά καί κατά ὁ σύνθεσις . ὅς ποιέω εἴωθα ὁ δαιμόνιος Ὅμηρος καίπερ μέτρον ἔχω εἷς ὡς καί ῥυθμός ὀλίγος , ἀλλά ὅμως ἀεί τις καινουργέω ἐν αὐτός καί φιλοτεχνέω , ὥστε μηδείς ἐγώ διαφέρω γίγνομαι ὁ πρᾶγμα ἤ λέγω ὁράω . λέγω δέ ὀλίγος , ὅς ἄν τις δύναμαι παράδειγμα χράω πολύς . ἀπαγγέλλω δή πρός ὁ Φαίαξ Ὀδυσσεύς ὁ ἑαυτοῦ πλάνη καί ὁ εἰς ᾅδης κατάβασις λέγω ὁ ὄψις ὁ ἐκεῖ κακός ἀποδίδωμι . ἐν δή οὗτος καί ὁ περί ὁ Σίσυφος διηγέομαι πάθος , ὅς φημί ὁ καταχθόνιος θεός ὅρος ποιέω ὁ ὁ δεινός ἀπαλλαγή , ὅταν ὑπέρ ὄχθος τις ἀνακυλίνδω πέτρος · οὗτος δέ ἀμήχανος εἰμί καταπίπτω ὅταν εἰς ἄκρον ἔρχομαι πάλιν ὁ πέτρος . πῶς οὖν δηλόω οὗτος μιμητικός κατά αὐτός ὁ σύνθεσις ὁ ὄνομα , ἄξιος ὁράω · καί μήν Σίσυφος εἰσοράω κρατερός ἄλγος ἔχω , λᾶας βαστάζω πελώριος ἀμφότερος · ἤτοι ὁ μέν σκηρίπτομαι χείρ τε πούς τε λᾶας ἄνω ὠθέω πρός λόφος · ἐνταῦθα ὁ σύνθεσις εἰμί ὁ δηλόω ὁ γίγνομαι ἕκαστος , ὁ βάρος ὁ πέτρος , ὁ ἐπίπονος ἐκ ὁ γῆ κίνησις , ὁ διερείδομαι ὁ κῶλον , ὁ ἀναβαίνω πρός ὁ ὄχθος , ὁ μόλις ἀνωθέω πέτρα · οὐδείς ἄν ἄλλος λέγω . καί παρά τίς γίγνομαι οὗτος ἕκαστος ; οὐ μά Ζεύς εἰκῇ γε οὐδέ ἀπό αὐτόματος . πρῶτος μέν ἐν ὁ δύο στίχος ὅς ἀνακυλίω ὁ πέτρα , ἔξω δύο ῥῆμα ὁ λοιπός ὁ λέξις μόριον πᾶς εἰμί ἤτοι δισύλλαβος ἤ μονοσύλλαβος · ἔπειτα ὁ ἥμισυς πολύς εἰμί ὁ μακρός συλλαβή ὁ βραχύς ἐν ἑκάτερος ὁ στίχος · ἔπειτα πᾶς διαβαίνω ὁ ὁ ὄνομα ἁρμονία διάβασις εὐμεγέθης καί διΐστημι πάνυ αἰσθητός , ἤ ὁ φωνήεις γράμμα συγκρούω ἤ ὁ ἡμίφωνος τε καί ἄφωνος συνάπτω · ῥυθμός τε δάκτυλος καί σπονδεῖον ὁ μήκιστος καί πολύς ἔχω διάβασις ἅπας σύγκειμαι . τίς δή ποτέ οὖν οὗτος ἕκαστος δύναμαι ; ὁ μέν μονοσύλλαβος τε καί δισύλλαβος λέξις πολύς ὁ μεταξύ χρόνος ἀλλήλων ἀπολείπω ὁ χρόνιος μιμέομαι ὁ ἔργον · ὁ δέ μακρός συλλαβή στηριγμός τις ἔχω καί ἐγκάθισμα ὁ ἀντιτυπία καί ὁ βαρύς καί ὁ μόλις · ὁ δέ μεταξύ ὁ ὄνομα ψυγμα καί ὁ ὁ τραχύνω γράμμα παράθεσις ὁ διάλειμμα ὁ ἐνέργεια καί ὁ ἐποχή καί ὁ ὁ μόχθος μέγεθος · ὁ ῥυθμός δέ ἐν μῆκος θεωρέω ὁ ἔκτασις ὁ μέλος καί ὁ διελκυσμός ὁ κυλίω καί ὁ ὁ πέτρος ἔρεισις . καί ὅτι οὗτος οὐ φύσις εἰμί αὐτοματίζω ἔργον ἀλλά τέχνη μιμέομαι πειράω ὁ γίγνομαι , ὁ οὗτος ἑξῆς λέγω δηλόω . ὁ γάρ ἀπό ὁ κορυφή ἐπιστρέφω πάλιν καί κατακυλίω πέτρα οὐ ὁ αὐτός ἑρμηνεύω τρόπος , ἀλλά ἐπιταχύνω τε καί συστρέφω ὁ σύνθεσις · προλέγω γάρ ἐν ὁ αὐτός σχῆμα ἀλλά ὅτε μέλλω ἄκρος ὑπερβάλλω ἐπιτίθημι οὗτος τότε ἐπιστρέφω κραταιΐς · αὖθις ἔπειτα πέδονδε κυλίνδω λᾶας ἀναιδής . οὐ συγκυλίω ὁ βάρος ὁ πέτρα ὁ ὁ ὄνομα σύνθεσις , μάλα δέ φθάνω ὁ ὁ λίθος φορά ὁ ὁ ἀπαγγελία τάχος ; ἐγώ δοκέω . καί τίς ἐνταῦθα πάλιν αἰτία ; καί γάρ οὗτος εἰμί ἄξιος ὁράω · ὁ ὁ καταφορά δηλόω ὁ πέτρος στίχος μονοσύλλαβος μέν οὐδείς , δισύλλαβος δέ δύο μόνος ἔχω λέξις . οὗτος οὖν καί πρῶτος οὐ διίστημι ὁ χρόνος ἀλλά ἐπιταχύνω · ἔπειτα ἑπτακαίδεκα συλλαβή εἰμί ἐν ὁ στίχος δέκα μέν εἰμί βραχύς συλλαβή , ἑπτά δέ μακρός οὐδέ οὗτος τέλειος · ἀνάγκη δή κατασπάω καί συστέλλω ὁ φράσις ὁ βραχύτης ὁ συλλαβή ἐφέλκω . ἔτι πρός οὗτος οὐδέ ὄνομα ἀπό ὄνομα ἀξιόλογος λαμβάνω διάστασις · οὔτε γάρ φωνήεις φωνήεις οὔτε ἡμίφωνος ἡμίφωνος ἤ ἄφωνος , ὅς δή τραχύνω φύω καί διίστημι ὁ ἁρμονία , οὐδείς εἰμί παράκειμαι . οὐ δή γίγνομαι διάστασις αἰσθητός μή διαρτάω ὁ λέξις , ἀλλά συνολισθαίνω ἀλλήλων καί συγκαταφέρω καί τρόπος τις εἷς ἐκ ἅπας γίγνομαι διά ὁ ὁ ἁρμονία ἀκρίβεια . ὅς δέ μάλα ὁ ἄλλος θαυμάζω ἄξιος , ῥυθμός οὐδείς ὁ μακρός ὅς φύσις ἔχω πίπτω εἰς μέτρον ἡρωϊκός , οὔτε σπονδεῖος οὔτε βάκχειος ἐγκαταμίγνυμαι ὁ στίχος , πλήν ἐπί ὁ τελευτή · ὁ δέ ἄλλος πᾶς εἰμί δάκτυλος , καί οὗτος παραμείγνυμι ἔχω ὁ ἄλογος , ὥστε μή πολύς διαφέρω ἔνιοι ὁ τροχαῖος . οὐδείς δή ὁ ἀντιπράσσω εἰμί εὔτροχος καί περιφερής καί καταρρέω εἰμί ὁ φράσις ἐκ τοιοῦτος συγκροτέω ῥυθμός . πολύς τις ἄν ἔχω τοιοῦτος δείκνυμι παρά Ὅμηρος λέγω · ἐγώ δέ ἀποχράω δοκέω καί οὗτος , ἵνα ἐγγίγνομαι ἐγώ καί περί ὁ ἄλλος λέγω . ὅς μέν οὖν δέω στοχάζομαι ὁ μέλλω ἡδύς καί καλός ποιέω σύνθεσις ἐν τε ποιητικός καί λόγος ἄμετρος , οὗτος κατά ἐμός δόξα εἰμί ὁ γοῦν κύριος καί κρατύς . ὅσος δέ οὐ οἷος τε εἰμί , ἐλαχύς τε εἰμί οὗτος καί ἀμυδρός καί διά πλῆθος δυσπερίληπτος εἷς γραφή , οὗτος ἐν ὁ κατά ἡμέρα γυμνασία προσυποτίθημι καί πολύς καί ἀγαθός ποιητής τε καί συγγραφεύς καί ῥήτωρ μαρτύριον χράω . νυνί δέ ὁ καταλείπω ὅς ὑπέχω καί οὐδείς ἥσσων ἀναγκαῖος λέγω , οὗτος ἔτι προστίθημι ὁ λόγος παύω τίς εἰμί διαφορά ὁ σύνθεσις καί τίς ἕκαστος χαρακτήρ ὡς ἐπί ὁ πολύς , ὁ τε πρωτεύω ἐν αὐτός μιμνῄσκω καί δεῖγμα ἕκαστος παρέχω , ὅταν δέ οὗτος λαμβάνω ἐγώ τέλος , τότε ἐκεῖνος διευκρινέω ὁ παρά ὁ πολύς ἀφοράω , τίς ποτέ εἰμί ὅς ποιέω ὁ μέν πεζός λέξις ὅμοιος ποίημα φαίνω μένω ἐν ὁ ὁ λόγος σχῆμα , ὁ δέ ποιητικός φράσις ἐμφερής ὁ πεζός λόγος φυλάσσω ὁ ποιητικός σεμνότης · σχεδόν γάρ ὁ κρατύς διαλέγω ἤ ποιέω οὗτος ἔχω ἐν ὁ λέξις ἀγαθός . πειράω δή καί περί οὗτος , ὅς φρονέω , λέγω . ἄρχω δέ ἀπό ὁ πρῶτος .