dionysius-halicarnassensis-history.de-compositione-verborum-epitome 9
Ἀλλὰ μὴν ὅτι γε καὶ μετασκευὰς δέχεται τῶν κώλων ἔνια , τοτὲ μὲν προσθήκας λαμβάνοντα οὐκ ἀναγκαίας ὡς πρὸς τὸν νοῦν , τοτὲ δὲ ἀφαιρέσεις ἀτελῆ ποιούσας τὴν διάνοιαν ἕνεκα τοῦ τὴν ἁρμονίαν ἡδεῖαν καὶ καλὴν γενέσθαι , φανερόν . τίς γὰρ οὐκ ἂν ὁμολογήσειεν ἐν τῷ τοῦ Δημοσθένους τῷὁ γὰρ οἷς ἂν ἐγὼ ληφθείην , ταῦτα πράττων καὶ κατασκευαζόμενος , οὗτος ἐμοὶ πολεμεῖ , κἂν μήπω βάλλῃ μηδὲ τοξεύῃ οὐχὶ τοῦ ἀναγκαίου χάριν προσκεῖσθαι τὸ μηδὲ τοξεύῃ , ἀλλ’ ἵνα τὸ τελευταῖον κῶλον τὸκἂν μήπω βάλλῃ τραχύτερον τοῦ δέοντος ὂν καὶ οὐχ ἡδὺ ἀκουσθῆναι τῇ προσθήκῃ ταύτῃ γένηται χαριέστερον ; καὶ ἔτι ἐν τῷ ἐπιταφίῳ τοῦ Πλάτωνος , ἔνθα φησίν · ἔργων γὰρ εὖ πραχθέντων λόγῳ καλῶς ῥηθέντι μνήμη καὶ κόσμος γίνεται τοῖς πράξασι παρὰ τῶν ἀκουσάντων · ἐνταῦθα γὰρ τὸπαρὰ τῶν ἀκουσάντων παραπλήρωμα τῆς λέξεως πρὸς οὐδὲν ἀναγκαῖον λέγεται , ἀλλ’ ἵνα τὸ τελευταῖον κῶλοντοῖς πράξασι πάρισόν τε καὶ ἐφάμιλλον τοῖς πρὸ αὐτοῦ γένηται . καὶ δὴ καὶ τὸ τοῦ Αἰσχίνουἐπὶ σεαυτὸν καλεῖς , ἐπὶ τοὺς νόμους καλεῖς , ἐπὶ τὴν δημοκρατίαν καλεῖς , τρίκωλον πάνυ ἐπαινούμενον , τῆς αὐτῆς ἰδέας ἔχεται · ὃ γὰρ οἷόν τε ἦν ἑνὶ κώλῳ περιληφθῆναι τόνδε τὸν τρόπονἐπὶ σεαυτὸν καὶ τοὺς νόμους καὶ τὴν δημοκρατίαν καλεῖς , τοῦτο εἰς τρία διῄρηται . τῆς μὲν δὴ προσθέσεως ἐν τοῖς κώλοις οὗτος ὁ τρόπος · τῆς δὲ ἀφαιρέσεως , ὅταν τῶν ἀναγκαίων τι λεχθῆναι λυπεῖν μέλλῃ καὶ διοχλεῖν τὴν ἀκρόασιν , ἀφαιρεθὲν χαριεστέραν ποιεῖ τὴν ἁρμονίαν · οἷα ἐστὶν ἐν μὲν τοῖς μέτροις τὰ Σοφόκλεια ταυτί · Μύω τε καὶ δέδορκα κἀξανίσταμαι , πλέον φυλάσσων αὐτὸς ἢ φυλάσσομαι · ἐνταυθοῖ γὰρ ὁ δεύτερος στίχος ἐκ δυεῖν σύγκειται κώλων οὐχ ὅλων · τελεία γὰρ ἡ λέξις ἦν οὕτως ἐξενεχθεῖσα·πλεῖον φυλάσσων αὐτὸς ἑτέρους ἢ φυλασσόμενος ὑφ’ ἑτέρων · τὸ δὲ μέτρον ἠδικεῖτο , καὶ οὐκ ἂν ἔσχεν ἣν νυνὶ χάριν ἔχει . ἐν δὲ τοῖς πεζοῖς λόγοις τὰ τοιαῦτα·ἐγὼ δ’ ὅτι μέν τινων κατηγοροῦντα πάντας ἀφαιρεῖσθαι τὴν ἀτέλειαν τῶν ἀδίκων ἐστίν , ἐάσω · μεμείωται γὰρ κἀνταῦθα τῶν πρώτων δυεῖν κώλων ἑκάτερον · αὐτοτελῆ δὲ ἂν ἦν , εἴ τις αὐτὰ οὕτως ἐξήνεγκεν·ἐγὼ δ’ ὅτι μέν τινων κατηγοροῦντα ὡς οὐκ ἐπιτήδειοι ἔχειν τὴν ἀτέλειαν , πάντας ἀφαιρεῖσθαι καὶ τοὺς δικαίως αὐτῆς τυχόντας τῶν ἀδίκων ἐστίν , ἐάσω · ἀλλ’ οὐκ ἐδόκει τῷ Δημοσθένει πλείονα ποιεῖσθαι πρόνοιαν τῆς ἀκριβείας τῶν κώλων ἢ τῆς εὐρυθμίας . Τὰ δ’ αὐτὰ εἰρήσθω μοι καὶ περὶ τῶν καλουμένων περιόδων · καὶ γὰρ ταύτας χρὴ ταῖς τε προηγουμέναις καὶ ταῖς ἑπομέναις οἰκείως συναρμόττειν , ὅταν ἐν περιόδοις προσήκῃ τὸν λόγον ἐκφέρειν . οὐ γὰρ δὴ πανταχῇ γε τὸ ἐμπερίοδον χρήσιμον .
Lemmas: ἀλλά μήv ὅτι γε καί μετασκευή δέχομαι ὁ κῶλον ἔνιοι , τοτέ μέν προσθήκη λαμβάνω οὐ ἀναγκαῖος ὡς πρός ὁ νόος , τοτέ δέ ἀφαίρεσις ἀτελής ποιέω ὁ διάνοια ἕνεκα ὁ ὁ ἁρμονία ἡδύς καί καλός γίγνομαι , φανερός . τίς γάρ οὐ εἄν ὁμολογέω ἐν ὁ ὁ Δημοσθένης ὅς γάρ ὅς εἄν ἐγώ λαμβάνω , οὗτος πράσσω καί κατασκευάζω , οὗτος ἐγώ πολεμέω , κἀν μήπω βάλλω μηδέ τοξεύω οὐ ὁ ἀναγκαῖος χάρις πρόσκειμαι ὁ μηδέ τοξεύω , ἀλλά ἵνα ὁ τελευταῖος κῶλον τοκάω μήπω βάλλω τραχύς ὁ δήω εἰμί καί οὐ ἡδύς ἀκούω ὁ προσθήκη οὗτος γίγνομαι χαρίεις ; καί ἔτι ἐν ὁ ἐπιτάφιος ὁ Πλάτων , ἔνθα φημί · ἔργον γάρ εὕω πράσσω λόγος καλῶς εἴρω μνήμη καί κόσμος γίγνομαι ὁ πράσσω παρά ὁ ἀκούω · ἐνταῦθα γάρ τὸπαρὰ ὁ ἀκούω παραπλήρωμα ὁ λέξις πρός οὐδείς ἀναγκαῖος λέγω , ἀλλά ἵνα ὁ τελευταῖος κῶλος πράσσω πάρισος τε καί ἐφάμιλλος ὁ πρό αὐτός γίγνομαι . καί δή καί ὁ ὁ Αἰσχίνουἐπὶ σαυτοῦ καλέω , ἐπί ὁ νόμος καλέω , ἐπί ὁ δημοκρατία καλέω , τρίκωλος πάνυ ἐπαινέω , ὁ αὐτός ἰδέα ἔχω · ὅς γάρ οἷος τε εἰμί εἷς κῶλον περιλαμβάνω ὅδε ὁ τρόπος σαυτοῦ καί ὁ νόμος καί ὁ δημοκρατία καλέω , οὗτος εἰς τρεῖς διαιρέω . ὁ μέν δή πρόσθεσις ἐν ὁ κῶλον οὗτος ὁ τρόπος · ὁ δέ ἀφαίρεσις , ὅταν ὁ ἀναγκαῖος τίς λέγω λυπέω μέλλω καί διοχλέω ὁ ἀκρόασις , ἀφαιρέω χαρίεις ποιέω ὁ ἁρμονία · οἷος εἰμί ἐν μέν ὁ μέτρον ὁ Σοφόκλειος οὗτος · μύω τε καί δέρκομαι ἐξανίστημι , πλέω φυλάσσω αὐτός ἢ φυλάσσω · ἐνταυθοῖ γάρ ὁ δύο στίχος ἐκ δύο σύγκειμαι κῶλον οὐ ὅλος · τέλειος γάρ ὁ λέξις εἰμί οὕτως ἐκφέρω φυλάσσω αὐτός ἕτερος ἢ φυλάσσω ὑπό ἕτερος · ὁ δέ μέτρον ἀδικέω , καί οὐ εἄν ἔχω ὅς νυνί χάρις ἔχω . ἐν δέ ὁ πεζός λόγος ὁ τοιαῦτα·ἐγὼ δέ ὅτι μέν τίνω κατηγορέω πᾶς ἀφαιρέω ὁ ἀτέλεια ὁ ἄδικος εἰμί , ἐάω · μειόω γάρ ἐνταῦθα ὁ πρῶτος δύο κῶλον ἑκάτερος · αὐτοτελής δέ εἄν εἰμί , εἰμί τις αὐτός οὕτως ἐκφέρω δέ ὅτι μέν τίνω κατηγορέω ὡς οὐ ἐπιτήδειος ἔχω ὁ ἀτέλεια , πᾶς ἀφαιρέω καί ὁ δικαίως αὐτός τυγχάνω ὁ ἄδικος εἰμί , ἐάω · ἀλλά οὐ δοκέω ὁ Δημοσθένης πλείων ποιέω πρόνοια ὁ ἀκρίβεια ὁ κῶλον ἢ ὁ εὐρυθμία . ὁ δέ αὐτός εἴρω ἐγώ καί περί ὁ καλέω περίοδος · καί γάρ οὗτος χρή ὁ τε προηγούμενος καί ὁ ἕπομαι οἰκεῖος συναρμόζω , ὅταν ἐν περίοδος προσήκω ὁ λόγος ἐκφέρω . οὖον γάρ δή πανταχῇ γε ὁ ἐμπερίοδος χρήσιμος .