dionysius-halicarnassensis-history.ars-rhetorica-sp 7.4
Τούτων δὲ τῶν ἀφορμῶν τάχα ἄν τινες καὶ εἰς τὸν πανηγυρικὸν λόγον ἁρμόζοιεν , τοιούτων προσώπων πανηγυριζόντων καὶ τοιούτων ποιοτήτων ἐμπεριειλημμένων . τοιαύτης δὲ τῆς προκαταστάσεως γενομένης ὑποβλητέον καὶ τὸν περὶ τῶν πανηγύρεων καθόλου λόγον ἔπαινον ἔχοντα τῶν προκαταστησαμένων , ὅτι τῶν πολέμων καὶ τῶν πρὸς ἀλλήλους διαφορῶν καταπαύσαντες τὰς πό|λεις συνήγαγον ὥςπερ εἰς μίαν πόλιν τὴν πατρίδα πάντων , ὡς κοινῇ συνελθόντας θύειν καὶ ἑορτάζειν λήθην ἁπάντων τῶν πρότερον ποιησαμένους · καὶ οὐ ταῦτα ἀπέχρησε μόνον , ἀλλὰ καὶ θεάματα καὶ ἀκροάματα μυρία ἐπὶ μυρίοις προέθεσαν , οὐκ εἰς ψυχαγωγίαν μόνον , ἀλλὰ καὶ πρὸς ὠφέλειαν · διὰ μὲν τῶν μουσικῶν ἀκροαμάτων παιδεύοντες ἡμᾶς , διὰ δὲ τῶν γυμνικῶν συνασκοῦντες εἰς τοὺς πολέμους . καλὸν μὲν οὖν καὶ τοῖς ἐπιδημοῦσι σπουδάζειν περὶ τὴν θέαν , πολὺ δὲ κάλλιον τοῖς ἀγωνιζομένοις αὐτοῖς . τοῖς μὲν γὰρ πρόσκαιρος ἡ τέρψις , τοῖς δὲ ἀθάνατος ἡ δόξα · καὶ παραχρῆμα μὲν γίνεται ἑκάστῳ τούτων εὐφημεῖσθαι καὶ δακτυλοδεικτεῖσθαι ἐπὶ τοῖς καλλίστοις , νικᾶν , στεφανοῦσθαι , ἀναγορεύεσθαι , διὰ μιᾶς πράξεως καὶ νίκης οὐ μιᾶς πόλεως γενόμενον ἀλλὰ σχεδὸν ἁπάσης τῆς οἰκουμένης · ἕκαστος γὰρ τῶν παρόντων τῆς ἀρετῆς ἀποδεχόμενος τῇ εὐνοίᾳ ὡς πολίτην αὑτοῦ προσοικειοῦται , τὸ τοῦ Ὁμήρου δὴ τοῦτο · ἐρ|χόμενον δὲ ἀνὰ τὴν πανήγυριν θεὸν ὣς εἰσορόωσιν , οὐ μόνον γε ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν πανήγυριν , ὁπόταν αὐτὸν ἴδωσι μόνον . καὶ ἀγωνιζομένῳ ταῦτα καθ’ ἕκαστον ἀγῶνα · παυσαμένῳ δὲ παραμένουσιν τὸν βίον σύμπαντα οἱ καρποὶ 〈 οἱ 〉 ἀπὸ τῆς νίκης , τὴν περιουσίαν τοῦ βίου ἄφθονον παρέχοντες · μετὰ δὲ τὴν τελευτὴν ἡ μνήμη 〈 ἡ 〉 ἀπὸ τῶν ἀνδριάντων καὶ τῶν εἰκόνων εἰς τὸ ἀνάγραπτον ἔχειν τὴν δόξαν οὐκ ἐν ταῖς μνήμαις σῳζομένην μόνον , ἀλλὰ καὶ διὰ τῶν συγγραμμάτων συμπαραμένουσαν ἅπαντι τῷ χρόνῳ .
Lemmas: οὗτος δέ ὁ ἀφορμή τάχα ἄν τις καί εἰς ὁ πανηγυρικός λόγος ἁρμόζω , τοιοῦτος πρόσωπον πανηγυρίζω καί τοιοῦτος ποιότης ἐμπεριλαμβάνω . τοιοῦτος δέ ὁ προκατάστασις γίγνομαι ὑποβλητέος καί ὁ περί ὁ πανήγυρις καθόλου λόγος ἔπαινος ἔχω ὁ προκαθίστημι , ὅτι ὁ Πολέμων καί ὁ πρός ἀλλήλων διαφορά καταπαύω ὁ πολέω συνάγω ὅς εἰς εἷς πόλις ὁ πατρίς πᾶς , ὡς κοινός συνέρχομαι θύω καί ἑορτάζω λήθη ἅπας ὁ πρότερος ποιέω · καί οὖον οὗτος ἀποχράω μόνος , ἀλλά καί θέαμα καί ἀκρόαμα μυρίος ἐπί μυρίος προτίθημι , οὐ εἰς ψυχαγωγία μόνος , ἀλλά καί πρός ὠφέλεια · διά μέν ὁ μουσικός ἀκρόαμα παιδεύω ἐγώ , διά δέ ὁ γυμνικός συνασκέω εἰς ὁ πόλεμος . καλός μέν οὖν καί ὁ ἐπιδημέω σπουδάζω περί ὁ θέα , πολύς δέ καλός ὁ ἀγωνίζομαι αὐτός . ὁ μέν γάρ πρόσκαιρος ὁ τέρψις , ὁ δέ ἀθάνατος ὁ δόξα · καί παραχρῆμα μέν γίγνομαι ἕκαστος οὗτος εὐφημέω καί δακτυλοδεικτέω ἐπί ὁ καλός , νικάω , στεφανόω , ἀναγορεύω , διά εἷς πρᾶξις καί Νίκη οὖον εἷς πόλις γίγνομαι ἀλλά σχεδόν ἅπας ὁ οἰκέω · ἕκαστος γάρ ὁ πάρειμι ὁ ἀρετή ἀποδέχομαι ὁ εὔνοια ὡς πολίτης αὐτός προσοικειόω , ὁ ὁ Ὅμηρος δή οὗτος · ἔργω δέ ἀνά ὁ πανήγυρις θεός ὡς εἰσοράω , οὖον μόνος γε ἀλλά καί μετά ὁ πανήγυρις , ὁπόταν αὐτός ὁράω μόνος . καί ἀγωνίζομαι οὗτος κατά ἕκαστος ἀγών · παύω δέ παραμένω ὁ βίος σύμπας ὁ καρπός 〈 ὁ 〉 ἀπό ὁ Νίκη , ὁ περιουσία ὁ βίος ἄφθονος παρέχω · μετά δέ ὁ τελευτή ὁ μνήμη 〈 ὁ 〉 ἀπό ὁ ἀνδριάς καί ὁ εἰκών εἰς ὁ ἀνάγραπτος ἔχω ὁ δόξα οὐ ἐν ὁ μνήμη σῴζω μόνος , ἀλλά καί διά ὁ σύγγραμμα συμπαραμένω ἅπας ὁ χρόνος .