dionysius-halicarnassensis-history.ars-rhetorica-sp 9.6
Ἔστι δὲ καὶ τέταρτον σχῆμα βαθύτατον , τὸ δι’ · ἄλλων πορευόμενον καὶ παντελῶς ἐπ’ ἄλλης ὑποθέσεως τὸν λόγον ποιούμενον ἄλλην περαίνειν . καὶ τούτου Ὅμηρος τὸ παράδειγμα ἔδωκεν καὶ ἔλαθεν τοὺς πολλούς . ἐπὶ γὰρ τῇ ἀποπείρᾳ τοῦ Ἀγαμέμνονος , ἣν ποιεῖται πρὸς τοὺς Ἕλληνας , οἱ κατέχοντες τὸ Ἑλ - ληνικόν εἰσιν Ὀδυσσεὺς καὶ Νέστωρ . καὶ θαυμαστὸν τί ἐν τῷ λόγῳ ἐστί ; διπλοῦν τὸ θαυμαστόν · ἔοικεν ὁ Νέστωρ μηδὲν ἴδιον λέγειν , ἀλλὰ τὰ αὐτὰ λέγειν τῷ Ὀδυσσεῖ , ὥσπερ μαθητὴς τὰ διδασκάλου · καὶ ἀπονέμει αὐτῷ ἔπαινον ὁ Ἀγαμέμνων ὡς κρατοῦντι τῶν Ἑλληνῶν ἐν ταῖς βουλαῖς , ὅ πέρ ἐστιν ἀτοπώτατον . καὶ λέγουσιν οἱ διδάσκαλοι , ὅτι ἐπειδὴ ἐπῃνεσεν τὸν Ὀδυσσέα τὸ πλῆθος , ἵνα μὴ λυποῖτο ὁ γέρων , καὶ ὁ Ἀγαμέμνων τὸν γέροντα · ὡσπερεὶ παιδαρίων ἐν διδασκαλείῳ ἐπιδεικνυμένων καὶ παραμυθίαν τοῦ διδασκάλου ἀπονέμοντος , ἵνα μὴ κλαίῃ τὰ παιδία . ἀλλ’ ἡ τέχνη τίς ; ὅλως ἡ αὐτὴ ὑπόθεσις τῶν λόγων οὐκ ἔστιν Ὀδυσσεῖ καὶ Νέστορι . ἔροιτο ἄν τις · καὶ πῶς οὐχ ἡ αὐτὴ ὑπόθεσις ; τὰ αὐτὰ γὰρ λέγουσιν . τοῦτο ἡ τέχνη ἡ Νέστορος , ὅτι τὰ αὐτὰ λέγων οὐκ εἰς τὴν αὐτὴν ὑπόθεσιν λέγει . ἀλλ’ ἡ τέχνη τίς ; ἐπειδὴ μέλλει χαλεπὴν ὑπόθεσιν πείθειν , πορεύεται διὰ τῆς πεπεικυίας ὑποθέσεως . πεπεισμένοι εἰσὶν οἱ Ἕλληνες ὑπὸ τοῦ Ὀδύσσεως μένειν , καὶ ἤνεγκαν αὐτοῦ τὴν ἐπιτίμησιν καὶ τὴν παραμυθίαν . ἀλλ’ ἔχει χαλεπωτέραν ὑπόθεσιν ὁ γέρων · πορεύεται οὖν δι’ ὧν ἔπεισεν Ὀδυσσεὺς καὶ τὰ αὐτὰ λέγει Ὀδυσσεῖ · ὥςτε γὰρ ἢ παῖδες νεαροὶ χῆραί τε γυναῖκες | ἀλλήλοισιν ὀδύρονται οἶκον δὲ νέεσθαι Ὀδυσσεύς . τὰ αὐτὰ ὁ γέρων · Ὧ πόποι , ἦ δὴ παισὶν ἐοικότες ἀγοράασθε νηπιάχοις . Πῇ δὴ συνθεσίαι τε καὶ ὅρκια βήσεται ἡμῖν ; ἐν πυρὶ δὴ βουλαί τε γενοίατο μήδεά τ’ ἀνδρῶν 〈 Νέστωρ . ἀλλ’ Ὀδυσσεύς 〉 μάλα δή σε , ἄναξ , ἐθέλουσιν Ἀχαιοὶ πᾶσιν ἐλέγχιστον θέμεναι μερόπεσσι βροτοῖσιν . λέγει ἐκεῖνος σημεῖον μαντείας τὸ περὶ τν Κάλχαντα , οὗτος τὰ τῆς ἀστραπῆς · ὥστε διὰ τῶν αὐτῶν πορεύονται . τί οὖν ἐστι τὸ παραλλάττον ; διδάσκει τὸ παραλλάττον τῆς ὑποθέσεως τῶν ἐπαίνων ἡ διαίρεσις . ἐπῃνεσαν οἱ Ἀχαιοὶ καὶ τὸ πλῆθος τὸ κοινὸν τὸν Ὀδυσσέα · πεισθέντες μένουσιν , καὶ τὸ ἔργον τοῦ Ὀδυσσέως λαμπρόν · τοῖσι δ’ ἄφαρ πόλεμος γλυκίων γένετ’ ἠὲ νέεσθαι ἐν νηυσὶ γλαφυρῇσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν . ὁ γέρων ἄλλην ὑπόθεσιν ἔχει · ἐπειδὴ γὰρ πεπεισμένοι ἐν νηυσὶ γλαφυρῇσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν . ὁ γέρων ἄλλην ὑπόθεσιν ἔχει · ἐπειδὴ γὰρ πεπεισμένοι εἰσὶν οἱ Ἕλληνες μένειν , ζητεῖ αὐτοὺς ἐκστρατεῦσαι . οὐδὲν γὰρ ὄφελος τοῦ μένειν ἄνευ τοῦ ταχθῆναι · ὅ περ μάλιστα ὑπόθεσίς ἐστι καὶ ζήτησις τοῦ Ἀγαμέμνονος · ἀλλ’ ἄγετ’ αἴ κέν πως θωρήξομεν υἷας Ἀχαιῶν , πῶς 〈 ἂν 〉 ἄνευ τοῦ Ἀχιλλέως ἐκστρατεύσοιντο . ἔστιν οὖν τοῦ Νέστορος ἡ ὑπόθεσις · κρῖν’ ἄνδρας κατὰ φῦλα , κατὰ φρήτρας , Ἀγάμεμνον · ὣς φρήτρη φρήτρῃφιν ἀρήγει , φῦλα δὲ φύλοις . εἰ δέ κεν ὣς ἔρξῃς καί τοι πείθωνται Ἀχαιοί , γνώσει ἔπειθ’ , ὅς θ’ ἡγεμόνων κακὸς ὅς τέ νυ λαῶν ἠδ’ ὅς κ’ ἐσθλὸς ἔησι · κατὰ σφέας γὰρ μαχέονται . αὕτη ἡ ὑπόθεσίς ἐστιν , ἧς χρείαν ἔχει ὁ Ἀγαμέμνων · αὕτη ἡ ἐπικίνδυνος ὑπόθεσις τῶν λόγων τῷ Νέστορι · ὡς ἐν παρέργῳ δὲ αὐτὴν ἔρριψεν ἄλλο δέ τοι ἐρέω , σὺ δ’ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν ὡς προσθήκην τῷ λόγῳ ποιούμενος · καὶ γίνεται ὥσπερ τέλος τῆς δημηγορίας τῆς πεπεικυίας χρεία δημηγορίας ἀναγκαιοτέρα . διὰ τοῦτο Ἀγαμέμνων τυχων ὧν ἐβούλετο ἐπαινεῖ τν γέροντα · Ἦ μὰν αὐτ’ ἀγορῇ νικᾷς , γέρον , υἷας Ἀχαιῶν . αἲ γάρ , Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον , τοιοῦτοι δέκα μοι συμφράδμονες εἶεν Ἀχαιῶν . τῶ κε τάχ’ ἠμύσειε πόλις Πριάμοιο ἄνακτος χερσὶν ὑφ’ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε . ὅτι δὲ αὕτη ἐστὶν ἡ ὑπόθεσις τοῦ Νέστορος , τὸ ἐκστρατεῦσαι , καὶ ὅτι τοῦτο ἐπαινεῖ σχήματι ὁ Ἀγαμέμνων ὡς τυχὼν ὧν ἐβούλετο , τίς ὁ ἔλεγχος καὶ τίς ἡ ἀπόδειξις ; φοβεῖται , μὴ οὐ πείσῃ ὁ Νέστωρ , καὶ βοηθεῖ αὐτῷ , ὅσα δύναται . τί οὖν ἐστι τὸ μὴ ποιοῦν πείθειν τὸν Νέστορα ; ὀργὴ ὑπὲρ Ἀχιλλέως τῶν Ἐλλήνων . παραμυ|θεῖται τὴν ὀργὴν αὐτῶν ὁ Ἀγαμέμνων ὁμολογῶν ἡμαρτηκέναι , καὶ μέμνηται τοῦ Ἀχιλλέως , ἵνα μαλάξῃ αὐτῶν τὸν θυμὸν τὸν ἐπ’ αὐτῷ . ἐπεὶ τί βούλεται τὸ ἀλλά μοι αἰγίοχος Κρονίδης Ζεὺς ἄλγε’ ἔθηκεν , ὅς με μετ’ ἀπρήκτους ἔριδας καὶ νείκεα βάλλει . καὶ γὰρ ἐγὼν Ἀχιλεύς τε μαχεσσάμεθ’ εἵνεκα κούρης ἀντιβίοις ἐπέεσσιν · ἐγὼ δ’ ἦρχον χαλεπαίνων . εἰ δέ ποτ’ ἔς γε μίαν βουλεύσομεν , οὐκέτ’ ἔπειτα Τρωσὶν ἀνάβλησις κακοῦ ἔσσεται οὐδ’ ἠβαιόν . ἐποίησεν αὐτοὺς οἰκτεῖραι , εἰ ὁμολογεῖ τὸ ἁμάρτημα , καὶ ἀπεπλήρωσεν αὐτῶν τὸν θυμόν . εἶτα συναγορεύσας τῷ γέροντι καὶ παραμυθησάμενος , ἀφεὶς ταῦτα ἐπὶ τὸ οἰκειότατον ἔρχεται , ἐπὶ τὸν βασιλέα · νῦν δ’ ἔρχεσθ’ ἐπὶ δεῖπνον , ἵνα ξυνάγωμεν Ἄρηα . ταῦτα κελεύσας ἐπάγει σφίσι καὶ τὴν ἀπειλήν , ἐὰν δή τις χωρίζηται · | ὃν δέ κ’ ἐγὼν ἀπάνευθε μάχης ἐθέλοντα νοήσω μιμνάζειν παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν , οὔ οἱ ἔπειτα ἄρκιον ἐσσεῖται φυγέειν κύνας ἠδ’ οἰωνούς . ὥστε ἄρχεται ἀπὸ ἐπαίνου συναγορεύων τῷ Νέστορι , εἶτα παραμυθεῖται τὸν θυμὸν ὁμολογῶν ἡμαρτηκέναι , εἶτα κελεύει καὶ ἀπειλεῖ βασιλικῶς . αὕτη οὖν ἡ τέχνη τίς ἐστι ; τὸ ἐπ’ ἄλλης ὑποθέσεως πεπεικυίας πρότερον 〈 εἰπόντα 〉 ἐπὶ τέλει ὡς πάρεργον ἐρρίπτειν τὴν οἰκειοτέραν ὑπόθεσιν . ταύτην τὴν τέχνην τίς ἐμιμήσατο καὶ τίς ἐξηγήσατο ; Πλάτων . ἐγκώμιον λέγει ἐν τῷ Συμποσίῳ Ἀλκιβιάδης Σωκράτους . ἐπὶ τέλει τοῦ ἐγκωμίου λέγει πρὸς Ἀγάθωνα ὁ Ἀλκιβιάδης · ὅρα τοίνυν , ὦ | Ἀγάθων , μὴ πάθῃς , ὅ περ οἱ πολλοί . ὁ γὰρ Σωκράτης οὗτος προσποιεῖται ἐραστὴς εἶναι , εἶτα ἐρώμενος ἀναφαίνεται . μὴ οὖν καὶ σὺ τὸ αὐτὸ πάθῃς , ὅ περ καὶ πάντες πεπόνθασιν . ἔτυχεν δὲ ὁ Ἀλκιβιάδης ἐρῶν τοῦ Ἀγάθωνος καὶ ἐβούλετο ὑπὸ μηδενὸς ἄλλου αὐτὸν ἐρᾶσθαι , καὶ ἐπὶ τέλει ἔρριψεν τὴν παραίνεσιν τὴν πρὸς Ἀγάθωνα ὡς ἐπὶ τοῦ ἐγκωμίου λέγων . αὐτὸς ἐξηγεῖται ὁ Σωκράτης τὴν τέχνην · νήφειν μοι δοκεῖς , ὦ Ἀλκιβιάδη · ἐδόκει γάρ μεθύειν ὁ Ἀλκιβιάδης · οὐ γὰρ ἂν κομψῶς γε φησίν τὸ σατυρικὸν δρᾶμα περιέβαλες , εἰ μὴ ἔνηφες . καὶ πάντα ταῦτα εἴρηκας ὑπὲρ τοῦ διαβάλλειν ἐμὲ καὶ Ἀγάθωνα , ἵνα ἐγὼ μὲν σοῦ ἐρῶ καὶ μηδενὸς ἄλ|λου . καὶ γὰρ ἐποίησας αὐτό φησίν ὡς οὐδέν τι , ἐπὶ τέλει αὐτὸ εἰπών , ὡς οὐχ ἕνεκα τούτου πάντα τὰ ἄλλα εἰρηκώς . ἀλλ’ οὐκ ἔλαθες , ἀλλὰ τὸ σατυρικὸν δρᾶμα τοῦτο ἀνεφάνη . οὕτω γάρ τοι γίνεται ἡ τέχνη καὶ παραδίδοται . Πειρασόμεθα οὖν δεῖξαι μετὰ τὰ Ὁμηρικὰ καὶ παρὰ τοῖς ῥήτορσιν καὶ ἐν δημηγορίαις καὶ ἐν δίκαις καὶ ἐν πανηγυρικοῖς λόγοις καὶ ἐν διαλόγοις τὸ αὐτὸ εἶδος γινόμενον .
Lemmas: εἰμί δέ καί τέταρτος σχῆμα βαθύς , ὁ διά · ἄλλος πορεύω καί παντελῶς ἐπί ἄλλος ὑπόθεσις ὁ λόγος ποιέω ἄλλος περαίνω . καί οὗτος Ὅμηρος ὁ παράδειγμα δίδωμι καί λανθάνω ὁ πολύς . ἐπί γάρ ὁ ἀπόπειρα ὁ Ἀγαμέμνων , ὅς ποιέω πρός ὁ Ἕλλην , ὁ κατέχω ὁ ἑλ - λινικός εἰμί Ὀδυσσεύς καί Νέστωρ . καί θαυμαστός τίς ἐν ὁ λόγος εἰμί ; διπλόος ὁ θαυμαστός · ἔοικα ὁ Νέστωρ μηδείς ἴδιος λέγω , ἀλλά ὁ αὐτός λέγω ὁ Ὀδυσσεύς , ὥσπερ μαθητής ὁ διδάσκαλος · καί ἀπονέμω αὐτός ἔπαινος ὁ Ἀγαμέμνων ὡς κράτος ὁ Ἕλλην ἐν ὁ βουλή , ὅς περ εἰμί ἄτοπος . καί λέγω ὁ διδάσκαλος , ὅτι ἐπεί ἐπαινέω ὁ Ὀδυσσεύς ὁ πλῆθος , ἵνα μή λυπέω ὁ γέρων , καί ὁ Ἀγαμέμνων ὁ γέρων · ὡσπερεί παιδάριον ἐν διδασκαλεῖον ἐπιδείκνυμι καί παραμυθία ὁ διδάσκαλος ἀπονέμω , ἵνα μή καλέω ὁ παιδίον . ἀλλά ὁ τέχνη τίς ; ὅλως ὁ αὐτός ὑπόθεσις ὁ λόγος οὐ εἰμί Ὀδυσσεύς καί Νέστωρ . ἔρομαι ἄν τις · καί πῶς οὐ ὁ αὐτός ὑπόθεσις ; ὁ αὐτός γάρ λέγω . οὗτος ὁ τέχνη ὁ Νέστωρ , ὅτι ὁ αὐτός λέγω οὐ εἰς ὁ αὐτός ὑπόθεσις λέγω . ἀλλά ὁ τέχνη τίς ; ἐπεί μέλλω χαλεπός ὑπόθεσις πείθω , πορεύω διά ὁ πείθω ὑπόθεσις . πείθω εἰμί ὁ Ἕλλην ὑπό ὁ Οδύσσεως μένω , καί φέρω αὐτός ὁ ἐπιτίμησις καί ὁ παραμυθία . ἀλλά ἔχω χαλεπός ὑπόθεσις ὁ γέρων · πορεύω οὖν διά ὅς πείθω Ὀδυσσεύς καί ὁ αὐτός λέγω Ὀδυσσεύς · ἵημι γάρ ἢ παῖς νεαρός χήρα τε γυνή | ἀλλήλων ὀδύρομαι οἶκος δέ νέομαι Ὀδυσσεύς . ὁ αὐτός ὁ γέρων · ἵημι πόποι , εἰμί δή παῖς ἔοικα ἀγοράομαι νηπίαχος . πη δή συνθεσία τε καί ὅρκιος βαίνω ἐγώ ; ἐν πῦρ δή βουλή τε γίγνομαι μῆδος τε ἀνήρ 〈 Νέστωρ . ἀλλά Ὀδυσσεύς 〉 μάλα δή σύ , ἄναξ , ἐθέλω Ἀχαιός πᾶς ἐλεγχής θέω μέροψ βροτός . λέγω ἐκεῖνος σημεῖον μαντεῖος ὁ περί τ Κάλχας , οὗτος ὁ ὁ ἀστραπή · ὥστε διά ὁ αὐτός πορεύω . τίς οὖν εἰμί ὁ παραλλάσσω ; διδάσκω ὁ παραλλάσσω ὁ ὑπόθεσις ὁ ἔπαινος ὁ διαίρεσις . ἐπαινέω ὁ Ἀχαιός καί ὁ πλῆθος ὁ κοινός ὁ Ὀδυσσεύς · πείθω μένω , καί ὁ ἔργον ὁ Ὀδυσσεύς λαμπρός · ὅς δέ ἄφαρ πόλεμος γλυκύς γενέτης ἤ νέομαι ἐν ναῦς γλαφυρός φίλος εἰς πατρίς γαῖα . ὁ γέρων ἄλλος ὑπόθεσις ἔχω · ἐπεί γάρ πείθω ἐν ναῦς γλαφυρός φίλος εἰς πατρίς γαῖα . ὁ γέρων ἄλλος ὑπόθεσις ἔχω · ἐπεί γάρ πείθω εἰμί ὁ Ἕλλην μένω , ζητέω αὐτός ἐκστρατεύω . οὐδείς γάρ ὄφελος ὁ μένω ἄνευ ὁ τάσσω · ὅς περ μάλιστα ὑπόθεσις εἰμί καί ζήτησις ὁ Ἀγαμέμνων · ἀλλά ἄγω ἀεί ἄν πως θωρήσσω υἱός Ἀχαιός , πῶς 〈 εἄν 〉 ἄνευ ὁ Ἀχιλλεύς ἐκστρατεύω . εἰμί οὖν ὁ Νέστωρ ὁ ὑπόθεσις · κρίνω ἀνήρ κατά φῦλον , κατά φράτρα , Ἀγαμέμνων · ὡς φρατρία φράτρα ἀρήγω , φῦλον δέ φῦλον . εἰμί δέ ἄν ὡς ἔρδω καί ὅς πείθω Ἀχαιός , γνῶσις ἔπειτα , ὅς ὁ ἡγεμών κακός ὅς τε νῦ λαός ἤδη ὅς καί ἐσθλός ἔησι · κατά σφεῖς γάρ μάχομαι . οὗτος ὁ ὑπόθεσις εἰμί , ὅς χρεία ἔχω ὁ Ἀγαμέμνων · οὗτος ὁ ἐπικίνδυνος ὑπόθεσις ὁ λόγος ὁ Νέστωρ · ὡς ἐν πάρεργον δέ αὐτός ῥίπτω ἄλλος δέ ὅς εἴρω , σύ δέ ἐν φρήν βάλλω σός ὡς προσθήκη ὁ λόγος ποιέω · καί γίγνομαι ὥσπερ τέλος ὁ δημηγορία ὁ πείθω χρεία δημηγορία ἀναγκαῖος . διά οὗτος Ἀγαμέμνων τυγχάνω ὅς βούλομαι ἐπαινέω τ γέρων · ἦς μήν αὐτω ἀγορά νικάω , γέρων , υἱός Ἀχαιός . ἀεί γάρ , Ζεύς τε πατήρ καί Ἀθηναῖος καί Ἀπόλλων , τοιοῦτος δέκα ἐγώ συμφράδμων ἄγω Ἀχαιός . ὁ κε τάχα ἠμύω πόλις Πρίαμος ἄναξ χείρ ὑπό ἡμέτερος ἁλίσκομαι τε πέρθω τε . ὅτι δέ οὗτος εἰμί ὁ ὑπόθεσις ὁ Νέστωρ , ὁ ἐκστρατεύω , καί ὅτι οὗτος ἐπαινέω σχῆμα ὁ Ἀγαμέμνων ὡς τυγχάνω ὅς βούλομαι , τίς ὁ ἔλεγχος καί τίς ὁ ἀπόδειξις ; φοβέω , μή οὖον πείθω ὁ Νέστωρ , καί βοηθέω αὐτός , ὅσος δύναμαι . τίς οὖν εἰμί ὁ μή ποιέω πείθω ὁ Νέστωρ ; ὀργή ὑπέρ Ἀχιλλεύς ὁ Ἕλλην . παραμυθέομαι ὁ ὀργή αὐτός ὁ Ἀγαμέμνων ὁμολογέω ἁμαρτάνω , καί μιμνήσκω ὁ Ἀχιλλεύς , ἵνα μαλάσσω αὐτός ὁ θυμός ὁ ἐπί αὐτός . ἐπεί τίς βούλομαι ὁ ἀλλά ἐγώ αἰγίοχος Κρονίδης Ζεύς ἄλγος τίθημι , ὅς ἐγώ μετά ἄπρακτος Ἔρις καί νεῖκος βάλλω . καί γάρ ἐγώ Ἀχιλλεύς τε μάχομαι ἕνεκα κόρη ἀντίβιος ἔπος · ἐγώ δέ ἄρχω χαλεπαίνω . εἰμί δέ πρός εἰς γε εἷς βουλεύω , οὐκέτι ἔπειτα Τρώς ἀνάβλησις κακός εἰμί οὐδέ ἠβαιός . ποιέω αὐτός οἰκτείρω , εἰμί ὁμολογέω ὁ ἁμάρτημα , καί ἀποπληρόω αὐτός ὁ θυμός . εἶτα συναγορεύω ὁ γέρων καί παραμυθέομαι , ἀφίημι οὗτος ἐπί ὁ οἰκεῖος ἔρχομαι , ἐπί ὁ βασιλεύς · νῦν δέ ἔρχομαι ἐπί δεῖπνον , ἵνα συνάγω Ἄρης . οὗτος κελεύω ἐπάγω ὅς καί ὁ ἀπειλή , ἐάν δή τις χωρίζω · | ὅς δέ καί ἐγώ ἀπάνευθε μάχη ἐθέλω νοέω μίμνω παρά ναῦς κορωνίς , οὖον ὁ ἔπειτα ἄρκιον εἰμί φεύγω κύω ἤδη οἰωνός . ὥστε ἄρχω ἀπό ἔπαινος συναγορεύω ὁ Νέστωρ , εἶτα παραμυθέομαι ὁ θυμός ὁμολογέω ἁμαρτάνω , εἶτα κελεύω καί ἀπειλέω βασιλικός . οὗτος οὖν ὁ τέχνη τίς εἰμί ; ὁ ἐπί ἄλλος ὑπόθεσις πείθω πρότερος 〈 εἶπον 〉 ἐπί τέλος ὡς πάρεργον ῥίπτω ὁ οἰκεῖος ὑπόθεσις . οὗτος ὁ τέχνη τίς μιμέομαι καί τίς ἐξηγέομαι ; Πλάτων . ἐγκώμιον λέγω ἐν ὁ συμπόσιον Ἀλκιβιάδης Σωκράτης . ἐπί τέλος ὁ ἐγκώμιον λέγω πρός Ἀγάθων ὁ Ἀλκιβιάδης · ὁράω τοίνυν , εἰμί | Ἀγάθων , μή πάσχω , ὅς περ ὁ πολύς . ὁ γάρ Σωκράτης οὗτος προσποιέω ἐραστής εἰμί , εἶτα ἐράω ἀναφαίνω . μή οὖν καί σύ ὁ αὐτός πάσχω , ὅς περ καί πᾶς πάσχω . τυγχάνω δέ ὁ Ἀλκιβιάδης ἐράω ὁ Ἀγάθων καί βούλομαι ὑπό μηδείς ἄλλος αὐτός ἐράω , καί ἐπί τέλος ῥίπτω ὁ παραίνεσις ὁ πρός Ἀγάθων ὡς ἐπί ὁ ἐγκώμιον λέγω . αὐτός ἐξηγέομαι ὁ Σωκράτης ὁ τέχνη · νήφω ἐγώ δοκέω , εἰμί Ἀλκιβιάδης · δοκέω γάρ μεθύω ὁ Ἀλκιβιάδης · οὖον γάρ εἄν κομψός γε φημί ὁ σατυρικός δρᾶμα περιβάλλω , εἰμί μή νήφω . καί πᾶς οὗτος εἴρω ὑπέρ ὁ διαβάλλω ἐγώ καί Ἀγάθων , ἵνα ἐγώ μέν σύ εἴρω καί μηδείς ἄλλος . καί γάρ ποιέω αὐτός φημί ὡς οὐδείς τίς , ἐπί τέλος αὐτός εἶπον , ὡς οὐ ἕνεκα οὗτος πᾶς ὁ ἄλλος εἴρω . ἀλλά οὐ λανθάνω , ἀλλά ὁ σατυρικός δρᾶμα οὗτος ἀναφαίνω . οὗτος γάρ ὅς γίγνομαι ὁ τέχνη καί παραδίδωμι . πειράζω οὖν δείκνυμι μετά ὁ ὁμηρικός καί παρά ὁ ῥήτωρ καί ἐν δημηγορία καί ἐν δίκη καί ἐν πανηγυρικός λόγος καί ἐν διάλογος ὁ αὐτός εἶδος γίγνομαι .