dionysius-halicarnassensis-history.ars-rhetorica-sp 8.13
Ὁ δὲ Διομήδης τί ποτε αὑτῷ βούλεται ἀθυμοῦντι τῷ Ἀγαμέμνονι λοιδορούμενος ἀκαίρως , ὡς ἄν τις οἰηθείη , καὶ ἀσυμφώνως τῇ αὑτοῦ γνώμῃ καὶ ἀνακολούθως τῇ τοῦ προοιμίου θεραπείᾳ ; Ἀτρείδη , σοὶ πρῶτα μαχέσσομαι ἀφραδέοντι , ἣ θέμις ἐστίν , ἄναξ , ἀγορῇ · σὺ δὲ μή τι χολωθῇς . τὸ μὲν προοίμιον ἀνδρὸς πράου , τὴν μέλλουσαν παρρησίαν ὡς ἐπὶ συμφέροντι γενησομένην παραμυθουμένου · ἃ δὲ ἐπιφερει · ἀλκὴν μέν μοι πρῶτον ὀνείδισας ἐν Δαναοῖσιν , φὰς ἔμεν ἀπτόλεμον καὶ ἀνάλκιδα . ταῦτα δὲ πάντα ἴσασ’ Ἀργείων ἠμὲν νέοι ἠδὲ γέροντες . σοὶ δὲ διάνδιχ’ ἔδωκε Κρόνου παῖς ἀγκυλομήτεω . σκῆπτρον μέν τοι δῶκε τετιμῆσθαι περὶ πάντων · ἀλκὴν δ’ οὔ τοι δῶκεν , ὅ τοι κράτος ἐστὶ μέγιστον . πῶς οὖν ταῦτα ἂν ἀλλήλοις συνᾴδοι τὸ ἀτυχοῦντι μνησικακεῖν τῷ Ἀγαμέμνονι τὸν Διομήδην , καὶ 〈 τὸ 〉 ὅτε μὲν ὠνείδισε , πράως ἐνεγκεῖν καὶ τῷ χαλεπαίνοντι Σθενέλῳ ἐπιτιμῆσαι Τέττα , σιωπῇ ἧσο , ἐμῷ δ’ ἐπιπείθεο μύθῳ · οὐ γὰρ ἐγὼ νεμεσῶ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν · ἐνταῦθα δὲ ἀπομνημονεύειν ; εἰ γάρ τις φαίη διὰ τὸ ἠριστευκέναι τὸν Διομήδην ταῦτα ποιεῖν , ἀποφαίνει τὸν ἄνδρα ἀπαίδευτον , οὐ μετρίως τῇ εὐτυχίᾳ χρώμενον . ἀλλὰ τί ταῦτ’ ἐστίν ; αὐτὴ ἡ κατηγορία Ἀγαμέμνονος μεγίστη παρὰ τοῦ Διομήδους τῷ βασιλεῖ συνηγορία ἐστί . βουλόμενος γὰρ αὐτῷ βοηθῆσαι καὶ κατασχεῖν τοὺς Ἕλληνας , ἐν | προσποιήσει τῆς πρὸς αὐτὸν ὀργῆς καὶ παρρησίας ἀναμένειν παραινεῖ , καὶ ὡς ἀγανακτῶν , εἰ οἴεται ὁ Ἀγαμέμνων τοὺς Ἕλληνας πεισθήσεσθαι ἀποπλεῖν , οὕτω πρὸς αὐτὸν παρρησιάζεται , ἐπιφέρων ταῖς λοιδορίαις τὴν ἔντεχνον ὑπόθεσιν · δαιμόνι’ , οὕτω που μάλα ἔλπεαι υἷας Ἀχαιῶν ἀπτολέμους τ’ ἔμεναι καὶ ἀνάλκιδας , ὡς ἀγορεύεις ; καὶ ὅσα ἑξῆς ἐπιλέγει τὸν Ἀγαμέμνονα κελεύων , εἰ βούλεται , ἀποπλεῖν , τοὺς δὲ Ἕλληνας οὐκ 〈 ἂν 〉 ἀνασχέσθαι ἀπελθεῖν φάσκων · ἐπὶ τέλει δὲ νεανικῶς πάνυ ἐπαπειλῶν εἰ δὲ καὶ αὐτοί , φευγόντων . ... νῶι δ’ , ἐγὼ Σθένελός τε , μαχησόμεθ’ , εἰς ὅ κε τέκμωρ Ἰλίου εὕρωμεν · σὺν γὰρ θεῷ εἰλήλουθμεν . τοῦτό σοι τὸ παράδειγμα τοῦ κατηγοροῦντα συναγορεύειν , ἐσχηματισμένῳ τῷ λόγῳ χρώμενον . |
Lemmas: ὁ δέ Διομήδης τίς ποτός ἑαυτοῦ βούλομαι ἀθυμόω ὁ Ἀγαμέμνων λοιδορέω ἄκαιρος , ὡς ἄν τις οἴομαι , καί ἀσυμφώνως ὁ αὐτός γνώμη καί ἀνακόλουθος ὁ ὁ προοίμιον θεραπεία ; Ἀτρείδης , σύ πρῶτος μάχομαι ἀφραδέω , ὅς θέμις εἰμί , ἄναξ , ἀγορά · σύ δέ μή τίς χολόω . ὁ μέν προοίμιον ἀνήρ πρᾶος , ὁ μέλλω παρρησία ὡς ἐπί συμφέρω γίγνομαι παραμυθέομαι · ὁ δέ ἐπιφέρω · ἀλκή μέν ἐγώ πρῶτος ὀνειδίζω ἐν Δαναοί , φημί εἰμί ἀπόλεμος καί ἄναλκις . οὗτος δέ πᾶς οἶδα Ἀργεῖος ἠμὲν νέος ἠδέ γέρων . σύ δέ διάνδιχα δίδωμι Κρόνος παῖς ἀγκυλομήτης . σκῆπτρον μέν ὅς δίδωμι τιμάω περί πᾶς · ἀλκή δέ οὖον ὅς δίδωμι , ὅς ὅς κράτος εἰμί μέγας . πῶς οὖν οὗτος εἄν ἀλλήλων συνᾴδω ὁ ἀτυχέω μνησικακέω ὁ Ἀγαμέμνων ὁ Διομήδης , καί 〈 ὁ 〉 ὅτε μέν ὀνειδίζω , πρᾶος φέρω καί ὁ χαλεπαίνω Σθένελος ἐπιτιμάω Τέττα , σιωπή ἧμαι , ἐμός δέ ἐπιπείθομαι μῦθος · οὖον γάρ ἐγώ νεμεσάω Ἀγαμέμνων ποιμήν λαός · ἐνταῦθα δέ ἀπομνημονεύω ; εἰμί γάρ τις φημί διά ὁ ἀριστεύω ὁ Διομήδης οὗτος ποιέω , ἀποφαίνω ὁ ἀνήρ ἀπαίδευτος , οὖον μέτριος ὁ εὐτυχία χράω . ἀλλά τίς αὐτός εἰμί ; αὐτός ὁ κατηγορία Ἀγαμέμνων μέγας παρά ὁ Διομήδης ὁ βασιλεύς συνηγορία εἰμί . βούλομαι γάρ αὐτός βοηθέω καί κατέχω ὁ Ἕλλην , ἐν | προσποιέω ὁ πρός αὐτός ὀργή καί παρρησία ἀναμένω παραινέω , καί ὡς ἀγανακτέω , εἰμί οἴομαι ὁ Ἀγαμέμνων ὁ Ἕλλην πείθω ἀποπλέω , οὗτος πρός αὐτός παρρησιάζομαι , ἐπιφέρω ὁ λοιδορία ὁ ἔντεχνος ὑπόθεσις · δαιμόνιον , οὗτος ποῦ μάλα ἔλπω υἱός Ἀχαιός ἀπόλεμος τε εἰμί καί ἄναλκις , ὡς ἀγορεύω ; καί ὅσος ἑξῆς ἐπιλέγω ὁ Ἀγαμέμνων κελεύω , εἰμί βούλομαι , ἀποπλέω , ὁ δέ Ἕλλην οὐ 〈 εἄν 〉 ἀνέχω ἀπέρχομαι φάσκω · ἐπί τέλος δέ νεανικός πάνυ ἐπαπειλέω εἰμί δέ καί αὐτός , φεύγω . ... ἐγώ δέ , ἐγώ Σθένελος τε , μάχομαι , εἰς ὅς κε τέκμαρ Ἴλιον εὑρίσκω · σύν γάρ θεός ἔρχομαι . οὗτος σύ ὁ παράδειγμα ὁ κατηγορέω συναγορεύω , σχηματίζω ὁ λόγος χράω . |