dionysius-halicarnassensis-history.ars-rhetorica-sp 9.13
Οὕτω κινδυνεύει , ὅ περ ὑπεστησάμεθα ἐν ἀρχῇ τῶν λόγων 〈 ἀποδείξειν 〉 , τοσοῦτον ἀποδεῖν ἀληθὲς εἶναι τὸ μὴ εἶναί τι ἐσχηματισμένον , ὥςτε τὸ ἐναντίον αὐτὸ οὐδεὶς λόγος ἀσχημάτιστος . καὶ πάλιν ἐπανέλθωμεν ἐπὶ τὴν ἀρχὴν τοῦ λόγου , ἣν ἐξ ἀρχῆς ὑπεθέμεθα , ὅτι τοῦ ἀγῶνος ὄντος τῷ ῥήτορι διπλοῦ , τοῦ πράγματος καὶ τοῦ ἤθους , 〈 καὶ 〉 τούτου κρατοῦντος , ἡ περὶ τῶν ἠθῶν διοίκησις ἀεὶ ἐσχηματισμένους τοὺς λόγους ἔχει . Πολλὰ σχήματα παρ’ Ὁμήρῳ , πάμπολλα καὶ ἐν ἄλλαις ὑποθέσεσιν ἄλλα διοικουμένῳ · ἐπεὶ καὶ ὁ τῆς Βρισηίδος λόγος οὐκ ἀσχημάτιστος , ὅτε ἤκουσα παρὰ τοῦ Ἀγαμέμνονος , θεασαμένη τὸν Πάτροκλον κείμενον ἐπιπίπτει τῷ σώματι καὶ θρη|νεῖ Πάτροκλον . καί οἴεται ὁ ἀκροατής , ὅτι Πάτροκλον θρηνεῖ · ἐνδείκνυται δὲ ὁ ποιητὴς σοφίαν γυναικὸς ἐν ἀκμῇ καιροῦ ἀπαιτούσης τὰς γαμικὰς ὑποσχέσεις καὶ διὰ τοῦτο θρήνου δίκην λεγούσης πρὸς Ἀχιλλέα · Πάτροκλ’ ἐμοὶ δειλῇ πλεῖστον κεχαρισμένε θυμῷ , ζωὸν μέν σε ἔλειπον ἐγὼ κλισίηθεν ἰοῦσα · νῦν δέ σε τεθνειῶτα κιχάνομαι , ὄρχαμε λαῶν , ἀνιοῦσ’ . ὥς μοι δέχεται κακὸν ἐκ κακοῦ αἰεί . ταῦτα προοίμια θρηνούσης . εἶτα τὸ προοίμιον περαίνει ἐπιδεικνυμένη τὸν θρῆνον ὡς ἀπόδειξιν τοῦ δικαίου [ θρήνου ] · ἄνδρα μέν , ᾧ ἔδοσάν με πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ , εἶδον πρὸ πτόλιος δεδαϊγμένον ὀξέι χαλκῷ , τρεῖς τε κασιγνήτους , οὕς μοι μία γείνατο μήτηρ , κηδείους , οἳ πάντες ὀλέθριον ἦμαρ ἐπέσπον . | ταῦτα ἤδη Ἀχιλλέως καθάπτεται , ὅτι τὸν ἄνδρα αὐτῆς ἀποκτείνας ἔχει αὐτὴν συνοικοῦσαν , καὶ δεῖ αὐτῇ πολλῆς παραμυθίας . εἶτα συνθηκῶν ἀνάμνησις · οὐδὲ μὲν οὐδέ μ’ ἔασκες , ὅτ’ ἄνδρ’ ἐμὸν ὠκὺς Ἀχιλλεὺς ἔκτεινεν , πέρσεν δὲ πόλιν θείοιο Μύνητος , κλαίειν , ἀλλά μ’ ἔφασκες Ἀχιλλῆος θείοιο κουριδίην ἄλοχον θήσειν ἄξειν τ’ ἐνὶ νηυσὶν ἐς Φθίην , δαίσειν δὲ γάμον μετὰ Μυρμιδόνεσσι . καὶ τὸ τέλος τοῦ ἐπιλόγου τὸ κέντρον τῆς ἀπαιτήσεως ἐπάγει τῶ σ’ ἄμοτον κλαίω τεθνηότα μείλιχον αἰεί , ὡς ἂν ἀκούων ταῦτα Ἀχιλλεὺς δικαιολογουμένης εἴπῃ · ἀλλὰ μὴ κλαῖε , γύναι , ἐκεῖνα βέβαια γενήσεται .
Lemmas: οὕτως κινδυνεύω , ὅς περ ὑφίστημι ἐν ἀρχή ὁ λόγος 〈 ἀποδείκνυμι 〉 , τοσοῦτος ἀποδέω ἀληθής εἰμί ὁ μή εἰμί τίς σχηματίζω , ἵημι ὁ ἐναντίος αὐτός οὐδείς λόγος ἀσχημάτιστος . καί πάλιν ἐπανέρχομαι ἐπί ὁ ἀρχή ὁ λόγος , ὅς ἐκ ἀρχή ὑποτίθημι , ὅτι ὁ ἀγών εἰμί ὁ ῥήτωρ διπλόος , ὁ πρᾶγμα καί ὁ ἦθος , 〈 καί 〉 οὗτος κράτος , ὁ περί ὁ ἠθέω διοίκησις ἀεί σχηματίζω ὁ λόγος ἔχω . Πολύς σχῆμα παρά Ὅμηρος , παμπολύς καί ἐν ἄλλος ὑπόθεσις ἄλλος διοικέω · ἐπεί καί ὁ ὁ Βρισηΐ ̈ς λόγος οὐ ἀσχημάτιστος , ὅτε ἀκούω παρά ὁ Ἀγαμέμνων , θεάομαι ὁ Πάτροκλος κεῖμαι ἐπιπίπτω ὁ σῶμα καί θρηνέω Πάτροκλος . καί οἴομαι ὁ ἀκροατής , ὅτι Πάτροκλος θρηνέω · ἐνδείκνυμι δέ ὁ ποιητής σοφία γυνή ἐν ἀκμή καιρός ἀπαιτέω ὁ γαμικός ὑπόσχεσις καί διά οὗτος θρῆνος δίκη λέγω πρός Ἀχιλλεύς · Πάτροκλος ἐγώ δειλός πλεῖστος χαρίζομαι θυμός , ζωός μέν σύ λείπω ἐγώ κλισίηθεν εἶμι · νῦν δέ σύ τίθνεινομαι κιχάνω , ὄρχαμος λαός , ἀνέρχομαι . ὅς ἐγώ δέχομαι κακός ἐκ κακός ἀεί . οὗτος προοίμιον θρηνέω . εἶτα ὁ προοίμιον περαίνω ἐπιδείκνυμι ὁ θρῆνος ὡς ἀπόδειξις ὁ Δίκαιος [ θρῆνος ] · ἀνήρ μέν , ὅς δίδωμι ἐγώ πατήρ καί πότνια μήτηρ , εἶδον πρό πόλις δαΐζω ὀξύς χαλκός , τρεῖς τε κασίγνητος , ὅς ἐγώ εἷς γείνομαι μήτηρ , κήδειος , ἕ πᾶς ὀλέθριος ἦμαρ ἐφέπω . | οὗτος ἤδη Ἀχιλλεύς καθάπτω , ὅτι ὁ ἀνήρ αὐτός ἀποκτείνω ἔχω αὐτός συνοικέω , καί δεῖ αὐτός πολύς παραμυθία . εἶτα συνθήκη ἀνάμνησις · οὐδέ μέν οὐδέ εἷς ἐάω , ὅτι ἀνήρ ἐμός ὠκύς Ἀχιλλεύς κτείνω , πέρθω δέ πόλις θεῖος Μύνης , καλέω , ἀλλά εἷς φάσκω Ἀχιλλεύς θεῖος κουρίδιος ἄλοχος τίθημι ἄγω τε ἐν ναῦς εἰς Φθία , δαίνυμι δέ γάμος μετά Μυρμιδών . καί ὁ τέλος ὁ ἐπίλογος ὁ κέντρον ὁ ἀπαίτησις ἐπάγω ὁ σός ἄμοτον καλέω θνῄσκω μείλιχος ἀεί , ὡς εἄν ἀκούω οὗτος Ἀχιλλεύς δικαιολογέω εἶπον · ἀλλά μή καλέω , γυνή , ἐκεῖνος βέβαιος γίγνομαι .