dionysius-halicarnassensis-history.ars-rhetorica-sp 8.14
ὁ δὲ Νέστωρ διαδεξάμενος τὸν λόγον παρὰ τοῦ Διομήδους τί ποιεῖ , θεασώμεθα καὶ τῶν λόγων τὴν τέχνην ἐξετάσωμεν , πρότερον τὴν ἀτοπίαν , ἂν ἁπλῶς ᾖ λεγόμενος ὁ λόγος , καταμαθόντες . ἐπαινεῖ μὲν γὰρ τὸν Διομήδην τῶν εἰρημένων , ἐπαινέσας δὲ οὔ φησι πάντα ἐκτελέσαι τὸν λόγον καὶ τοῦ μὴ ἐκτελέσαι τὰ ῥητέα τὴν ἡλικίαν αἰτιᾶται . ὑπισχνεῖται δὲ αὐτὸς ἐρεῖν καὶ πάντα διεξελεύσεσθαι · εἶτα μακρὰ προοιμιασάμενος καὶ ἐπανατεινάμενος λόγους τινὰς θαυμαστοὺς ὡς ἐρῶν , τοὺς μὲν φύλακας ἐκπέμπει ἐπὶ τὴν φυλακήν , τῷ δὲ Ἀγαμέμνονι συμβουλεύει δαῖτα παρασκευάζειν τοῖς γέρουσι , κἀκεῖ φησὶν πολλῶν λεγόντων τὰ παρὰ τοῦ ἄριστα λέγοντος αἱρήσεσθαι τὸν Ἀγαμέμνονα . ταῦτα οὑτωσὶ μὲν ἀκοῦσαι ἄτοπά ἐστιν . ἀλλ’ εἰδέναι χρή , ὅτι 〈 ὁ 〉 Νέστωρ καὶ αὐτὸς σχηματίζει , καὶ δέχεται μὲν τὰ παρὰ τοῦ Διομήδους εἰρημένα , οὐχ ᾗ γνώμῃ 〈 δὲ ὁ 〉 Διομήδης εἶπεν , ἀλλ’ ὡς αὐτῷ συμφέρει πρὸς τὸν λόγον . ὁ γὰρ Διομήδης χαριζόμενος τῷ Ἀγαμέμνονι ἐπέπληξεν αὐτῷ · ὃ δὲ ἐπῄνεσεν αὐτοῦ τὴν παρρησίαν , ὡς καλῶς αὐτὸν λοιδορησά|μενον τῷ Ἀγαμέμνονι . τί οὖν τοῦτο βούλεται ; παρασκευάσαι βούλεται τὸν Ἀγαμέμνονα ἱκετεῦσαι τὸν Ἀχιλλέα , καὶ διὰ τοῦτο ἀποδέχεται τοῦ νεανίσκου τὴν εἰς τὸν βασιλέα παρρησίαν . ἀτὰρ οὐ τέλος ἵκεο μύθων φησίν , ἦ μὴν καὶ νέος ἐσσί . . . , ἀτὰρ πεπνυμένα βάζεις Ἀργείων βασιλῆας . ... ἀλλ’ ἄγ’ ἐγών , ὡς σεῖο γεραίτερος εὔχομαι εἶναι , ἐξείπω καὶ πάντα διίξομαι . τήρει καὶ τὰ ὀνόματα · τὸ γὰρ ἐξείπω ὥςπερ ἀπορρήτου λόγου ἐξαγόρευσιν ἔχει . οὐδε κε τίς μοι μῦθον ἀτιμήσει , οὐδὲ κρείων Ἀγαμέμνων . εἶτα πάλιν ἐπάγει τὸ σχῆμα ὡς διὰ κοινοῦ δόγματος καθαπτόμενος τοῦ Ἀγαμέμνονος · | ἀφρήτωρ , ἀθέμιστος , ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνος , ὅς πολέμου ἔραται ἐπιδημίου ὀκρυόεντος . εἶτα δείξας τῷ Ἀγαμέμνονι τὴν ὁρμὴν τοῦ λόγου τὸ μὲν ἀποκαλύπτειν τὸν λόγον καὶ σαφῶς ἐλέγχειν αὐτὸν παρίησιν , ἀποπέμπεται δὲ τοὺς νεωτέρους , ὡς ἂν μὴ αἰσχύνοιτο ὁ Ἀγαμέμνων ἐκείνων ἀκουόντων ἐλεγχόμενος · ἀλλ’ ἤτοι νῦν μὲν πειθώμεθα νυκτὶ μελαίνῃ , δόρπα τ’ ἐφοπλισόμεσθα · φυλακτῆρες δὲ ἕκαστοι λεξάσθων παρὰ τάφρον ὀρυκτὴν τείχεος ἐκτός . εἶτα ἀποπέμψας τοὺς νέους ἰδίαν σύνοδον πρὸς τὴν παρρησίαν αὑτῷ μηχανᾶται ἐπιφέρων · κούροισιν μὲν ταῦτ’ ἐπιτέλλομαι · αὐτὰρ ἔπειτα , Ἀτρείδη , σὺ μὲν ἄρχε · σὺ γὰρ βασιλεύτερός ἐσσι · δαίνυ δαῖτα γέρουσιν · ἔοικέ τοι , οὔ τοι ἀεικές .. . . πολλῶν δ’ ἀγρομένων τῷ πείσεαι , ὅς κεν ἀρίστην βουλὴν βουλεύσῃ.| εἶτα ἀναβαλλόμενος , ὡς εἰς τοῦτο ἐρῶν πάλιν ὑπαινίττεται καὶ τὰς ἀνάγκας τοῦ ἱκετεῦσαι δεῖν τὸν Ἀχιλλέα ἐπάγει βιαίως πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα λέγων · μάλα δὲ χρεὼ πάντας Ἀχαιοὺς ἐσθλῆς καὶ πυκινῆς , ὅτι δήιοι ἐγγύθι νηῶν καίουσιν πυρὰ πολλά . τίς ἂν τάδε γηθήσειε ; καὶ ἐπάγει τὴν ἀνάγκην τῆς ἱκετείας , ὡς οὐ δι’ ἀναβολῆς δέον αὐτὴν ἀλλ’ ἤδη γενέσθαι · νὺξ δ’ 〈 ἥδ’ 〉 ἠὲ διαρραίσει στρατὸν ἠὲ σαώσει . ταῦτα εἰπὼν ἐν κοινῷ , ἐπειδὴ καθ’ αὑτοὺς οἱ γέροντες γίνονται , ὥςπερ ἀποδείξας καὶ οὐ δεόμενος μακρῶν λόγων ἀποκαλύπτει τὸ σχῆμα φανερῶς λέγων · οὐ γάρ τις νόον ἄλλον ἀμείνονα τοῦδε νοήσει , οἷον ἐγ νοέω ἠμὲν πάλαι ἠδ’ ἔτι καὶ νῦν ἐξέτι τοῦ , ὅτε διογενεῦς Βρισηίδα κούρην | χωομένου Ἀχιλῆος ἔβης κλισίηθεν ἀπούρας , οὔ τι καθ’ ἡμέτερόν γε νόον · μάλα γάρ τοι ἔγωγε πόλλ’ ἀπεμυθεόμην · σὺ δὲ σῷ μεγαλήτορι θυμῷ εἴξας ἄνδρα φέριστον , ὃν ἀθάνατοί περ ἔτισαν , ἠτίμησας · ἑλὼν γὰρ ἔχεις γέρας . εἶτα ἐπάγει · ἀλλ’ ἔτι καὶ νῦν φρασσώμεσθ’ , ὡς κέν μιν ἀρεσσάμενοι πεπίθοιμεν δώροισίν τ’ ἀγανοῖσιν ἔπεσσί τε μειλιχίοισιν . καὶ πείθεται τούτοις ὁ Ἀγαμέμνων . οὗτός σοι ὁ τρόπος τοῦ καὶ ὡς ἀναβαλλόμενον ἐρεῖν ἤδη λέγειν τὸν ἐσχηματισμένον λόγον .
Lemmas: ὁ δέ Νέστωρ διαδέχομαι ὁ λόγος παρά ὁ Διομήδης τίς ποιέω , θεάομαι καί ὁ λόγος ὁ τέχνη ἐξετάζω , πρότερος ὁ ἀτοπία , εἄν ἁπλόος εἰμί λέγω ὁ λόγος , καταμανθάνω . ἐπαινέω μέν γάρ ὁ Διομήδης ὁ εἴρω , ἐπαινέω δέ οὖον φημί πᾶς ἐκτελέω ὁ λόγος καί ὁ μή ἐκτελέω ὁ ῥητέος ὁ ἡλικία αἰτιάομαι . ὑπισχνέομαι δέ αὐτός εἴρω καί πᾶς διεξέρχομαι · εἶτα μακρός προοιμιάζομαι καί ἐπανατείνω λόγος τις θαυμαστός ὡς ἐράω , ὁ μέν φύλαξ ἐκπέμπω ἐπί ὁ φυλακή , ὁ δέ Ἀγαμέμνων συμβουλεύω δαίς παρασκευάζω ὁ γέρων , ἐκεῖ φημί πολύς λέγω ὁ παρά ὁ ἀγαθός λέγω αἱρέω ὁ Ἀγαμέμνων . οὗτος οὑτωσί μέν ἀκούω ἄτοπος εἰμί . ἀλλά οἶδα χρή , ὅτι 〈 ὁ 〉 Νέστωρ καί αὐτός σχηματίζω , καί δέχομαι μέν ὁ παρά ὁ Διομήδης εἴρω , οὐ ὅς γνώμη 〈 δέ ὁ 〉 Διομήδης εἶπον , ἀλλά ὡς αὐτός συμφέρω πρός ὁ λόγος . ὁ γάρ Διομήδης χαρίζομαι ὁ Ἀγαμέμνων ἐπιπλήσσω αὐτός · ὅς δέ ἐπαινέω αὐτός ὁ παρρησία , ὡς καλῶς αὐτός λοιδορέω ὁ Ἀγαμέμνων . τίς οὖν οὗτος βούλομαι ; παρασκευάζω βούλομαι ὁ Ἀγαμέμνων ἱκετεύω ὁ Ἀχιλλεύς , καί διά οὗτος ἀποδέχομαι ὁ νεανίσκος ὁ εἰς ὁ βασιλεύς παρρησία . ἀτάρ οὖον τέλος ἱκνέομαι μῦθος φημί , εἰμί μήv καί νέος εἰμί . . . , ἀτάρ πνέω βάζω Ἀργεῖος βασιλεύς . ... ἀλλά ἄγω ἐγώ , ὡς σῦς γεραιός εὔχομαι εἰμί , ἐξεῖπον καί πᾶς διικνέομαι . τηρέω καί ὁ ὄνομα · ὁ γάρ ἐξεῖπον ὅς ἀπόρρητος λόγος ἐξαγόρευσις ἔχω . οὐ κε τίς ἐγώ μῦθος ἀτιμάω , οὐδέ κρείων Ἀγαμέμνων . εἶτα πάλιν ἐπάγω ὁ σχῆμα ὡς διά κοινός δόγμα καθάπτω ὁ Ἀγαμέμνων · | ἀφρήτωρ , ἀθέμιστος , ἀνέστιος εἰμί ἐκεῖνος , ὅς πόλεμος ἔραμαι ἐπιδήμιος ὀκρυόεις . εἶτα δείκνυμι ὁ Ἀγαμέμνων ὁ ὁρμή ὁ λόγος ὁ μέν ἀποκαλύπτω ὁ λόγος καί σαφῶς ἐλέγχω αὐτός παρίημι , ἀποπέμπω δέ ὁ νέος , ὡς εἄν μή αἰσχύνω ὁ Ἀγαμέμνων ἐκεῖνος ἀκούω ἐλέγχω · ἀλλά ἤτοι νῦν μέν πείθω νύξ μέλας , δόρπον τε ἐφοπλίζω · φυλακτήρ δέ ἕκαστος λέγω παρά τάφρος ὀρυκτός τεῖχος ἐκτός . εἶτα ἀποπέμπω ὁ νέος ἴδιος σύνοδος πρός ὁ παρρησία ἑαυτοῦ μηχανάομαι ἐπιφέρω · κόρος μέν αὐτός ἐπιτέλλω · ἀτάρ ἔπειτα , Ἀτρείδης , σύ μέν ἄρχω · σύ γάρ βασίλειος εἰμί · δαίνυμι δαίς γέρων · ἔοικα ὅς , οὖον ὅς ἀεικής .. . . πολύς δέ ἀγείρω ὁ πείθω , ὅς ἄν ἀγαθός βουλή βουλεύω εἶτα ἀναβάλλω , ὡς εἰς οὗτος ἐράω πάλιν ὑπαινίσσομαι καί ὁ ἀνάγκη ὁ ἱκετεύω δήω ὁ Ἀχιλλεύς ἐπάγω βίαιος πρός ὁ Ἀγαμέμνων λέγω · μάλα δέ χρεώ πᾶς Ἀχαιός ἐσθλός καί πυκνός , ὅτι δάιος ἐγγύθι ναός καίω πυρά πολύς . τίς εἄν ὅδε γηθέω ; καί ἐπάγω ὁ ἀνάγκη ὁ Ἱκεσία , ὡς οὖον διά ἀναβολή δήω αὐτός ἀλλά ἤδη γίγνομαι · νύξ δέ 〈 ἤδη 〉 ἤ διαρραίω στρατός ἤ σῴζω . οὗτος εἶπον ἐν κοινός , ἐπεί κατά ἑαυτοῦ ὁ γέρων γίγνομαι , ὅς ἀποδείκνυμι καί οὖον δήω μακρός λόγος ἀποκαλύπτω ὁ σχῆμα φανερῶς λέγω · οὖον γάρ τις νόος ἄλλος ἀγαθός ὅδε νοέω , οἷος ἐκ νοέω ἠμὲν πάλαι ἤδη ἔτι καί νῦν ἐξέτι ὁ , ὅτε διογενής Βρισηΐς κόρη | χώομαι Ἀχιλλεύς βαίνω κλισίηθεν ἀπαυράω , οὖον τίς κατά ἡμέτερος γε νόος · μάλα γάρ ὅς ἔγωγε πολύς ἀπομυθέομαι · σύ δέ σός μεγαλήτωρ θυμός ἔοικα ἀνήρ ἀγαθός , ὅς ἀθάνατος περ τίνω , ἀτιμάω · αἱρέω γάρ ἔχω γέρας . εἶτα ἐπάγω · ἀλλά ἔτι καί νῦν φράσσω , ὡς ἄν ὅς ἀρέσκω πείθω δῶρον τε ἀγανός ἔπος τε Μειλίχιος . καί πείθω οὗτος ὁ Ἀγαμέμνων . οὗτος σύ ὁ τρόπος ὁ καί ὡς ἀναβάλλω εἴρω ἤδη λέγω ὁ σχηματίζω λόγος .