demonax-philosophy.fragmenta archytas_mullach_fpg2_0456.1
φαιδρότερος καὶ πρὸς τὸ μέλλον εὐέλπιδας . — ( 5 ) Lucianus vit . Demonact . c . 7-10 : Οὐδεπώποτε γοῦν ὤρθη κεχραγὼς ἢ ὑπερδιατεινόμενος ἢ ἀγανακτῶν οὐδ’ εἰ ἐπιμεινὼν τῷ δεῖν , ἀλλὰ τῶν μὲν ἀμαρτημάτων καὐήπτετο , τοῖς δὲ ἀμαρτάνουσι συνεγίνωσκε , καὶ τὸ παράδειγμα παρὰ τῶν ἰατρῶν ἡξίου λαμβάνειν τὰ μὲν νοσήματα ἰαομένων , δρῆγ τὸς τοὺς νοσούντας οὐ χρωμένων · ἠγεῖτο γὰρ ἀνθρώπου μέν εἶναι τὸ ἀμαρτάνειν , θεοῦ δὲ ἢ ἀνδρὸς ἰσοῦθου ἢ πταιοῦντα ἐπανορθοῦν . Τοιούτω δὴ βίῳ χρώμενος εἰς ἑαυτὸν μὲν οὐδεὸς ἐδειτο , φίλοις δὲ συνέπραττε τὰ εἰκότα , καὶ τοὺς μὲν εὐτυχεῖν δοκοῦντας αὐτῶν ὑπεμίνυσκον ὡς ἐπ’ ὀλιγοχρονίους τοὺς δοκοῦντι ἀγαθοὺς ἐπαιρομένους , τοὺς δὲ πτεῖναι δυσομένους ἢ φυγὴν δυσχεραίνοντας ἢ γῆρας ἢ νόσον αἰτιωμένους , σὺν γλῶττι παρεμυθεῖτο οὐχ ὁρῶντας ὅτι μετὰ μικρὸν αὐτοῖς παύσεται μὲν τὰ ἀνιῶντα , λήθη δὲ τις ἀγαθῶν καὶ κακῶν καὶ ἐλευθερία μακρὰ πάντας ἐν ὀλίγῳ καταλήψεται . Ἐμελε δὲ αὐτῷ καὶ ἀδελφοὺς σπασιαζόντας διαλλάττειν καὶ γυναιξὶ πρὸς τοὺς γεγαμηκότας εἰρήνην προταυτεῦειν · καὶ πού καὶ δήμιους ταραττομένους ἐμμελῶς διελύθη καὶ τοὺς πλείστους αὐτῶν ἐπαίσεν ὑπουργεῖν τῇ πατρίδι τὰ μέτρια . Τοιούτος τις ἦν ὁ τρόπος τῆς φιλοσοφίας αὐτοῦ , πρᾶος καὶ ἡμερος καὶ φαιδρός . Μόνον αὐτὸν ἡνία φίλου νόσος ἢ θάνατος , ὡς ἂν καὶ τὸ μέγιστον τῶν ἐν ἀνθρώποις · ἀγαθῶν τὴν φιλίαν ἠγούμενον · καὶ διὰ τοῦτο φίλος μὲν ἦν ἅπας , καὶ οὐκ ἔστιν ὅντινα οὐχ οἰκτείς ἐνόμιζεν , ἀνθρωπῶν γὰρ ὄντα . Πλὴν δὲ ἢ ἕκαστον ἔχαρπε συνῶν ἐνίοις αὐτῶν , μόνους ἐξιστάμενος ὅποσοι ἂν ἐδίδουν αὐτῷ ὑπὲρ τὴν τῆς θεραπείας ἐλπίδα διαμαρτάνειν . Καὶ πάντα ταῦτα μετὰ Χαρίτων καὶ Ἀρροδίτης αὐτῆς ἐπραττέ τε καὶ ἐλεγεν , ὡς δέ , τὸ κοινικὸν ἐκεῖνο , τὴν Πειθὼ τοὺς χείλεσιν αὐτοῦ ἐπικαθίσθαι . Eupolis apud Diod . Sic . lib . XII cap . 40 : Περιχλῆς οὐλύμπιος Ἱστρατεί , ἐδρόντος , συνεχικῶν τὴν Ἑλλάδα . Πειθὼ τις ἐπεκάλυπτε ἐπὶ τοῖς χείλεσιν · Οὕτως ἐχέλει καὶ μόνος τῶν ῥητόρων Τὸ κέντρον ἔγχατέλειπε τοῖς ἀκροαμένοις . — ( 6 ) Lucianus vit . Demonact . c . 11 : Τοιγαροῦν καὶ Ἀθηναῖον δὲ τὸ σῶμας ὅμιλος καὶ οἱ ἐν τέλει ὑπερφυῶς ἐθαύμαζον αὐτὸν καὶ διετέλουν ὡς τινὰ τῶν κρειττόνων προσδέλποντες . Καίτοι ἐν ἀρχῇ προσέσχον τοῖς πολλοῖς αὐτῶν καὶ μῖσος οὐ μεῖον [ τοῦ Σωκράτους ] παρὰ τοῖς πλήθεσιν ἐκτέταστο ἐπὶ τε τῇ παρρησίᾳ καὶ ἐλευθερίᾳ , καὶ τινες ἐπ’ αὐτὸν συνέστησαν Ἄνυτος καὶ Μελήτιος τὰ αὐτὰ κατηγοροῦντες ὅπερ κάκεινον οἱ τότε , ὅτι οὔτε θύων ὤρθη πώποτε οὔτε ἐμυήθη μόνος ἀπάντων τῶν Ἑλευσινίων · πρὸς δὲπερ ἀνδρείως μάλισα στερανοσαμένους καὶ καθαρὸν ἱμάτιον ἀναλαβὼν καὶ παρελθὼν εἰς τὴν ἐκκλησίαν τὰ μὲν ἐμμαλούς , τὰ δὲ καὶ τραχυτέρων ἢ κατὰ τὴν ἑαυτοῦ προαιρέσιν ἀπελογήσατο · πρὸς μὲν γὰρ τὸ μὴ τεθύναι πώποτε τὸν Ἀπόλλων , Μὴ θαυμάζετε , ἔφη , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , εἰ μὴ πρότερον αὐτῇ ἔθυσσα , οὐδὲ γὰρ δεῖσθαι αὐτὴν τῶν παρ’ ἐμοῦ θυσιῶν ὑπελάμβανον . Πρὸς δὲ θάτερον , τὸ τῶν μυστηρίων , ταύτην ἔφη ἔχειν αἰτίαν τοῦ μὴ καινοῦσθαι · σφίσι τῆς τέλετῆς , ὅτι , ἂν τε φαῦλα ἢ τὰ μυστήρια , οὐ σιωπητέατα πρὸς τοὺς μηδέπω μεμυημένους , ἀλλ’ ἀποτρέψει αὐτοὺς τῶν ὀργίων , ἂν τε καλὰ , πᾶσιν αὐτὰ ἐξαγορεύσειν ὑπὸ φιλανθρωπίας · ὥστε τοὺς Ἀθηναίους ἤδη λίθους ἐπ’ αὐτὸν ἐν ταῖν χειροῖν ἔχοντας πράους αὐτῷ καὶ θεοὺς γενέσθαι αὐτὶκα καὶ τὸ ἀπ’ ἐκείνου ἀρξάμενος τιμᾶν καὶ αἰδεῖσθαι καὶ τὰ τελευταία θαυμάζειν , καίτοι εὐθὺς ἐν ἀρχῇ τῶν πρὸς αὐτοὺς λόγων τραχυτέρω ἐχρήσατο τῷ προσομίῳ · Ἄνδρες γάρ , ἔφη , Ἀθηναῖοι , ἐμὲ μὲν ὁρῶντες ἐστεφανωμένον ὑμεῖς ἤδη κάμε καταθῦσαι , τὸ γὰρ πρότερον οὐκ ἐκαλλιεργάσατε . — ( 7 ) Lu - cianus vit . Demonact . c . 63 : εἰδὼ δὲ ἐπὶ ὀλίγου δόσαντα τῶν ἐκάνθῶ ἀνὸσος , ἄλυπος , οὐδὲνα ἐνοχλήσας τι ἢ αἰτήσας , φίλος χρήσιμος , ἐχθρὸν οὐδένα οὐδεπώποτε ἐσχηκώς · καὶ τοσούτων ἔρωτα ἔσχον πρὸς αὐτὸν Ἀθηναῖοι τε αὐτοὶ καὶ ἅπασα ἡ Ἑλλάς , ὥστε παριόντι ὑπεξανίστασθαι μὲν τοὺς ἄρχοντας , σιωπὴν δὲ γίνεσθαι παρὰ πάντων . Τὸ τελευταῖον δὲ ἤδη ὑπέργηρος ὡν ἀκλῆτος εἰς ἣν τύχοι παριὼν οἰκίαν ἐδείπνει καὶ ἐκάθευδε , τῶν ἐνοικοῦντων θεοῦ τινα ἐπιφάνειαν ἠγοιμένων τὸ πρᾶγμα καὶ τινὰ ἀγαθὸν δαίμονα εἰσεληλυθότιν αὐτοῖς εἰς τὴν οἰκίαν . Παριόντα δὲ αἱ ἀρτοπόλιδες ἀνθεῖλον πρὸς αὐτὰς ἐκάστη ἀείουσα παρ’ αὐτῆς λαμβάνειν τῶν ἄρτων , καὶ τοῦτο εὐτυχίαν ἔαντῆς ἢ δεδιωκυία ἦστο . Καὶ μὴν καὶ οἱ παῖδες ὁπόσας προσέφερον αὐτῷ πατέρα ὀνομάζοντες .
Lemmas: φαιδρός καί πρός ὁ μέλλω εὔελπις . — ( 5 ) Lucianus vit . Demonact . c . 7-10 : οὐδεπώποτε γοῦν ὄρνυμι χράω ἢ ὑπερδιατείνομαι ἢ ἀγανακτέω οὐδέ εἰμί Επιμείνων ὁ δεῖ , ἀλλά ὁ μέν ἁμάρτημα καυαπτω , ὁ δέ ἁμαρτάνω συγγιγνώσκω , καί ὁ παράδειγμα παρά ὁ ἰατρός ἀξιόω λαμβάνω ὁ μέν νόσημα ἰάομαι , δρῆγ τός ὁ νοσέω οὐ χράω · ἀγάω γάρ ἄνθρωπος μέν ἔρχομαι ὁ ἁμαρτάνω , θεός δέ ἢ ἀνήρ ἰσοῦθου ἢ πταίω ἐπανορθόω . τοιοῦτος δή βίος Χράομαι εἰς ἑαυτοῦ μέν οὖδας δήω , φίλος δέ συμπράσσω ὁ ἔοικα , καί ὁ μέν εὐτυχέω δοκέω αὐτός υπεμινυσκω ὡς ἐπί ὀλιγοχρόνιος ὁ δοκέω ἀγαθός ἐπαίρω , ὁ δέ πτεῖναι δύο ἢ φυγή δυσχεραίνω ἢ γῆρας ἢ νόσος αἰτιάομαι , σύν γλωττίς παραμυθέομαι οὐ ὁράω ὅτι μετά μικρός αὐτός παύω μέν ὁ ἀνιάω , λήθη δέ τις ἀγαθός καί κακός καί ἐλευθερία μακρός πᾶς ἐν ὀλίγος καταλαμβάνω . μέλω δέ αὐτός καί ἀδελφός σπασιαζόντας διαλλάσσω καί γυνή πρός ὁ γαμέω εἰρήνη προταυτευεν · καί ποῦ καί δήμιος ταράσσω ἐμμελής διαλύω καί ὁ πλεῖστος αὐτός παίω ὑπουργέω ὁ πατρίς ὁ μέτριος . τοιούτος τις εἰμί ὁ τρόπος ὁ φιλοσοφία αὐτός , πρᾶος καί ἥμερος καί φαιδρός . Μόνος αὐτός ἡνία φίλος νόσος ἢ θάνατος , ὡς ἄν καί ὁ μέγας ὁ ἐν ἄνθρωπος · ἀγαθός ὁ φίλιος ἡγέομαι · καί διά οὗτος φίλος μέν εἰμί ἅπας , καί οὐ εἰμί ὅστις οὐ οἰκτείς νομίζω , ἄνθρωπος γάρ εἰμί . πλήν δέ ἢ ἕκαστος ἔχαρπε σύνειμι ἔνιοι αὐτός , μόνος ἐξίστημι ὁπόσος ἄν δίδωμι αὐτός ὑπέρ ὁ ὁ θεραπεία ἐλπίς διαμαρτάνω . καί πᾶς οὗτος μετά Χαρίτων καί αρροδιος αὐτηες͂ς πράσσω τε καί λέγω , ὡς δέ , ὁ κυνικός ἐκεῖνος , ὁ Πειθώ ὁ χεῖλος αὐτός ἐπικαθίζω . Eupolis apud Diod . Sic . lib . XII cap . 40 : περιχλεω ὀλύμπιος Ἱστρατεί , δράω , συνεχικως ὁ Ἑλλάς . Πειθώ τις ἐπικαλύπτω ἐπί ὁ χεῖλος · οὕτως χελεύς καί μόνος ὁ ῥήτωρ Τέ κέντρον εγκαταλείπω ὁ ἀκροάομαι . — ( 6 ) Lucianus vit . Demonact . c . 11 : τοιγάρ καί Ἀθηναῖος δέ ὁ Σώμας ὅμιλος καί ὁ ἐν τέλος ὑπερφυής θαυμάζω αὐτός καί διατελέω ὡς τις ὁ ἀγαθός προσδέλποντες . καίτοι ἐν ἀρχή προσέχω ὁ πολύς αὐτός καί μῖσος οὐ μείων [ ὁ Σωκράτης ] παρά ὁ πλῆθος κτείνω ἐπί τε ὁ παρρησία καί ἐλευθερία , καί τις ἐπί αὐτός συνίστημι Ἄνυτος καί Μελήτιος ὁ αὐτός κατηγορέω ὅς ἐκεῖνος ὁ τότε , ὅτι οὔτε θύω ὄρνυμι πώποτε οὔτε μυάω μόνος ἀπαντάω ὁ ελευσίνιος · πρός δέ ἀνδρεῖος μαλίζω στερανοσαμένους καί καθαρός ἱμάτιον ἀναλαμβάνω καί παρέρχομαι εἰς ὁ ἐκκλησία ὁ μέν ἐμμαλούς , ὁ δέ καί τραχύς ἢ κατά ὁ ἑαυτοῦ προαίρεσις ἀπολογέομαι · πρός μέν γάρ ὁ μή θύνω πώποτε ὁ Ἀπόλλων , Μή θαυμάζω , φημί , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , εἰμί μή πρότερος αὐτός θύω , οὐδέ γάρ δέω αὐτός ὁ παρά ἐγώ θυσία ὑπολαμβάνω . πρός δέ ἕτερος , ὁ ὁ μυστήριον , οὗτος φημί ἔχω αἰτία ὁ μή καινόω · σφεῖς ὁ τελετή , ὅτι , εἄν τε φαῦλος ἢ ὁ μυστήριο , οὐ σιωπητέος πρός ὁ μηδέπω μυέω , ἀλλά ἀποτρέπω αὐτός ὁ ὄργιον , εἄν τε καλός , πᾶς αὐτός ἐξαγόρευσις ὑπό φιλανθρωπία · ὥστε ὁ Ἀθηναῖος ἤδη λίθος ἐπί αὐτός ἐν ὁ χείρ ἔχω πρᾶος αὐτός καί θεός γίγνομαι αὐτίκα καί ὁ ἀπό ἐκεῖνος ἄρχω τιμάω καί αἰδέομαι καί ὁ τελευταῖος θαυμάζω , καίτοι εὐθύς ἐν ἀρχή ὁ πρός αὐτός λόγος τραχύς χράω ὁ προσομίῳ · Ανδρές γάρ , φημί , Ἀθηναῖος , ἐγώ μέν ὁράω στεφανόω σύ ἤδη κάμνω καταθύω , ὁ γάρ πρότερος οὐ καλλιεργάζω . — ( 7 ) Lu - cianus vit . Demonact . c . 63 : οἶδα δέ ἐπί ὀλίγος δίδωμι ὁ κανθός άνοσος , ἄλυπος , οὐδείς ἐνοχλέω τίς ἢ αἰτέω , φίλος χρήσιμος , ἐχθρός οὐδείς οὐδεπώποτε ἔχω · καί τοσοῦτος ἔρως ἔχω πρός αὐτός Ἀθηναῖος τε αὐτός καί ἅπας ὁ Ἑλλάς , ὥστε παρέρχομαι ὑπεξανίσταμαι μέν ὁ ἄρχω , σιωπή δέ γίγνομαι παρά πᾶς . Τέ τελευταῖος δέ ἤδη ὑπέργηρος ὅς άκλητος εἰς ὅς τυγχάνω παρέρχομαι οἰκία δειπνέω καί καθεύδω , ὁ ἐνοικέω θεός τις ἐπιφάνεια ἡγέομαι ὁ πρᾶγμα καί τις ἀγαθός δαίμων εἰσέρχομαι αὐτός εἰς ὁ οἰκία . πάρειμι δέ ὁ ἀρτοπόλιδες ἀνθεῖλον πρός αὐτός ἐκάδιος ἀείδω παρά αὐτηες͂ς λαμβάνω ὁ ἄρτος , καί οὗτος εὐτυχία ἐάω ἢ διώκω ἦστο . καί μήν καί ὁ παῖς ὁπόσος προσφέρω αὐτός πατέρας ὀνομάζω .