cyrillus-theology.quod-unus-sit-christus pg075_0660.3
AἘφη γοῦν περὶ αὐτῶν διὰ φωνῆς Ἡσαΐου Θεός · Γνῶτε ὅτι σποδὸς ἡ καρδία αὐτῶν , καὶ σλανῶνται . Ἀλλ’ ὧδε μὲν τὰ ἐκείνων . Οἵ γε μὴν τῶν ἀνοσίων αἱρέσεων εὑρεταὶ γεγονότες , οἱ βέβηλοί τε καὶ ἀποστᾶται , καὶ τῆς θείας ὀόξης τὸ ἀκρατὲς ἑαυτῶν κατεωρύνοντες στόμα , καὶ λαλοῦντες τὰ διιστραμμένα , καταφωραθεῖν ἂν οὐκ ἂν μείσω γραφαῖς τῆς Ἑλλήνων ἀβελτηρίας , ἐξ ἀπονοίας ὠλισθηκότες , ἢ τάχα που καὶ ἐν τοῖς ἐπέκεινα . Κραΐτον γὰρ ἦν αὐτοῖς μὴ ἐπεγνωκέναι τὴν ὁδὸν τῆς ἀληθείας , ἢ ἐπεγνωκόσιν , εἰς τὰ ὀπίσω ἀνακάμψαι ἀπὸ τῆς δοθείσης αὐτοῖς ἁγίας ἐντολῆς . Γέγονε γὰρ αὐτοῖς τὸ τῆς ἀληθοῦς παροιμίας , ὁ Κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα , καὶ ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου . Διεμερίσαντο γὰρ τῆς κατὰ Χριστοῦ δυσηγμίας τὰ ἐγκλήματα , καὶ οἷά τινες λύκοι ὁρμιζες καὶ πικροὶ , διαλυμαίνονται τοῖς ποιμνίοις , ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε , καὶ διαρπάζουσι τὰ αὐτοῦ , πληθύνοντες ἑαυτοῖς · τὰ οὐκ ὄντα αὐτῶν , καθὰ γέγραπται , καὶ βαρύνοντες τὸν κλοιὸν αὐτῶν στιβαρῶς , περὶ ὧν ἂν λέγοιτο καὶ μάλα εἰκότως · « Ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον . ἀλλ’ οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν . » Οὐγαροῦν . Ἀλλ’ εἰς καιρὸν ἡμῖν ὁ περί γε τῶν τοιούτων κρίνεται λόγος . Κατακομίζουσι μὲν γὰρ ἀσύνετως τινὲς τὸν μονογενῆ τοῦ Θεοῦ Λόγον τῆς ὑπερτάτης ὑπεροχῆς , καὶ ὑποβιβάζουσι τῆς ἰσότητος τῆς πρὸς τὸν Πατέρα καὶ Θεὸν , οὐχ ὁμοούσιον εἶναι λέγοντες αὐτὸν , οὔτε μὴν φυσικῇ καὶ ἀπαραλλάκτῳ ταυτότητι στεφανοῦν ἐθείωντες . Ἕτεροι δὲ τοῖς ὀνομασμένοις τὴν αὐτὴν ὥσπερ ἐρχόμενοι τρίβον , καὶ εἰς παγίδα θανάτου , καὶ εἰς πέταυρον ᾄδου κατολισθαίνοντες , τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τοῦ Μονογενοῦς παρευθύνουσι τὸ μυστήριον , καὶ ἀδελφῷ ὥσπερ τοῖς πρώτοις ἐπιτηδεύουσι τὴν ἀπόνοιαν . Οἱ μὲν γὰρ , οὕτω σεσαρκωμένον τὸν ἐκ Θεοῦ Πατρὸς φύντα Λόγον , τῶν τῆς θεότητος ὑψωμάτων μονονουχὶ καταπύροντες , τό γε ἧκον ἐπ’ αὐτοῖς , ἀλοῖεν ἂν · οἱ δὲ , καὶ σεσαρκωμένῳ πολεμεῖν ἐγνώκασι , μονονουχὶ καὶ ἐπιτιμῶντες οἱ θρασεῖς τῇ φιλανθρώπῳ χάριτι , οὐκ ὀρθὰ ῥεβουλεῦσθαι τάχα που διατεινόμενοι , διὰ τὸ ἀνασχέσθαι
Lemmas: Εὔφη γοῦν περί αὐτός διά φωνή Ἠσαΐας Θεός · γιγνώσκω ὅτι σποδός ὁ καρδία αὐτός , καί σλανῶνται . ἀλλά ὧδε μέν ὁ ἐκεῖνος . ὁ γε μήv ὁ ἀνόσιος αἵρεσις εὑρετής γίγνομαι , ὁ βέβηλος τε καί ἀποστάτης , καί ὁ θεῖος ὀόξης ὁ ἀκρατής ἑαυτοῦ κατεωρύνοντες στόμα , καί λαλέω ὁ διιστρεφω , καταφωράω εἄν οὐ εἄν μένω γραφεύς ὁ Ἕλλην ἀβελτηρία , ἐκ ἀπόνοια ὀλισθάνω , ἢ τάχα ποῦ καί ἐν ὁ ἐπέκεινα . Κράιτον γάρ εἰμί αὐτός μή ἐπιγιγνώσκω ὁ ὁδός ὁ ἀλήθεια , ἢ ἐπιγιγνώσκω , εἰς ὁ ὀπίσω ἀνακάμπτω ἀπό ὁ δίδωμι αὐτός ἅγιος ἐντολή . γίγνομαι γάρ αὐτός ὁ ὁ ἀληθής παροιμία , ὁ Κύων ἐπιστρέφω ἐπί ὁ ἴδιος ἐξέραμα , καί ὗς λούω εἰς κύλισμα βόρβορος . διαμερίζω γάρ ὁ κατά Χριστός δυσηγμίας ὁ ἔγκλημα , καί οἷος τις λύκος ὁρμίζω καί πικρός , διαλυμαίνομαι ὁ ποίμνιον , ὑπέρ ὅς Χριστός ἀποθνῄσκω , καί διαρπάζω ὁ αὐτός , πληθύνω ἑαυτοῦ · ὁ οὐ εἰμί αὐτός , καθά γράφω , καί βαρύνω ὁ κλοιός αὐτός στιβαρός , περί ὅς εἄν λέγω καί μάλα εἰκότως · « ἐς ἐγώ ἐξέρχομαι . ἀλλά οὐ εἰμί ἐκ ἐγώ . » Οὐγαροῦν . ἀλλά εἰς καιρός ἐγώ ὁ περί γε ὁ τοιοῦτος κρίνω λόγος . κατακομίζω μέν γάρ ἀσύνετος τις ὁ μονογενής ὁ Θεός Λόγος ὁ υπέρτατος ὑπεροχή , καί ὑποβιβάζω ὁ ἰσότης ὁ πρός ὁ πατήρ καί Θεός , οὐ ὁμοούσιος εἰμί λέγω αὐτός , οὔτε μήv φυσικός καί ἀπαράλλακτος ταυτότης στεφανόω θειόω . ἕτερος δέ ὁ ὀνομάζω ὁ αὐτός ὥσπερ ἐρχόμενος τρίβω , καί εἰς παγίς θάνατος , καί εἰς πέτευρον ἀείδω κατολισθάνω , ὁ μετά σάρξ οἰκονομία ὁ Μονογενώ παρευθύνω ὁ μυστήριον , καί ἀδελφός ὥσπερ ὁ πρῶτος ἐπιτηδεύω ὁ ἀπόνοια . ὁ μέν γάρ , οὗτος σαρκόω ὁ ἐκ Θεός πατήρ φύς Λόγος , ὁ ὁ θεότης ὕψωμα μονονού καταπυρόω , ὁ γε ἥκω ἐπί αὐτός , ἀλέω εἄν · ὁ δέ , καί σαρκόω πολεμέω γιγνώσκω , μονονού καί ἐπιτιμάω ὁ θρασύς ὁ φιλάνθρωπον χάρις , οὐ ὀρθός ρεβουλευεπομαι τάχα ποῦ διατείνω , διά ὁ ἀνέχω