cyrillus-theology.quod-unus-sit-christus pg075_0705.2
A Καίτοι πῶς οὐκ ἀδρανοῦς διανοίας ἔλεγχος εἴη ἂν , καὶ μάλα σαφής ; τὸ ταὐτ’ ὂν φάναι , καὶ μὴν καὶ ἑλέσθαι φρονεῖν ; Οὐ γὰρ κοινὸν ἄνθρωπον δέδωκεν ὑπὲρ ἡμῶν ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ , ὡς ἐν μεσίτου τάξει παρειληλημμένον , καὶ κατάπλαστον ἔχοντα τὴν τῆς υἱότητος δόξαν , καὶ σχετικῇ συναφείᾳ τετιμημένον , ἀλλ’ ἐν εἴδει τῷ καθ’ ἡλιξ , δι’ ἡμᾶς γεγονότα , τὸν ὑπὲρ πᾶσαν τὴν κτίσιν , τὸν ἐκ τῆς οὐσίας αὐτοῦ πεφηνότα λόγον , ἵνα καὶ ὁρῷτο τῆς ἁπάντων ζωῆς ἀντάξιος . Ἔστι δὲ , οἶμαι , πῶν λίαν ἐκτοπωτάτων , σαρκὸς κατὰ τὰς Γραφὰς γεγονότος , ὡς ἔφην , τοῦ Μονογενοῦς , καὶ οὐκ ἀπαξιώσαντος τὴν οἰκονομίαν , μονονουχὶ καὶ ἐπιμὴν αὐτῷ πως τῇ ἰδίᾳ δόξῃ μεμαχημένῳ , καὶ σαρκὶ παθεῖν παρὰ τὸ εἰκὸς ἑλομένῳ . Ἀλλ’ ἦν , ὦ γενναῖε , τὸ χρῆμα σωτήριον τῷ κόσμῳ παντί . Ἐπειδὴ δὲ ἠθέλησε διὰ τοῦτο παθεῖν ὁ πέρα τοῦ δύνασθαι παθεῖν , διά τοι τὸ εἶναι φύσει Θεός , τὴν τοῦ παθεῖν ἐεκτικὴν ἠλπίσχετο σάρκα , καὶ ἰδίαν ἀπέρηνεν αὐτὴν , ἵνα καὶ αὐτοῦ λέγοι · τὸ παθεῖν , ὅτι μὴ τὸ ἑτέρου τινός , ἀλλὰ τὸ αὑτοῦ πέπονθε σῶμα . Οὐκοῦν διδόντος τοῦ τρόπου τῆς οἰκονομίας ἀνεγκλήτως αὐτῷ καὶ τὸ , σαρκὶ μὲν ἑλέσθαι παθεῖν , θεότητι δὲ μὴ παθεῖν ( ἦν γὰρ ἐν αὐτῷ Θεός τε ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπος ) , περιττολογοῦσιν οἱ διαναντίας , καὶ τὴν τοῦ μυστηρίου δύναμιν ἀσυνετώτατα κιβδηλεύοντες , οἴονται τάχα που καὶ ἐπαίνου μεστὴν ποιεῖσθαι τὴν ἕνωσιν . Ἐδόκει μὲν γάρ πως προσ‐τρίβεσθαί τινα μῶμον αὐτῷ τὸ καὶ ὅλως ἑλέσθαι σαρκὶ παθεῖν , ἀλλ’ ἦν ἑτέρως εὐκλεές . Ὅτι γάρ ἐστι θανάτου χρείττων καὶ φθορᾶς , ζωὴ καὶ ζωοποιὸς ὑπέρχων , ὁ Θεός , μεμαρτύρηκεν ἡ ἀνάστασις . Ἐγήγερκε γὰρ τὸν ἑαυτοῦ ναόν . Τοιγάρτοι γηπὺν ὁ θεσπέσιος Παῦλος : « Οὐ γὰρ ἐπασχύνομαι τὸ Εὐσαγγέλιον · δύναμις γὰρ Θεοῦ ἐστιν εἰς σωτηρίαν παντὶ τῷ πιστεύοντι . » Καὶ πάλιν · « Οὐ λόγος γὰρ ὁ τοῦ σταυροῦ , τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστὶ , τοῖς δὲ σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστιν · αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς , Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησι , Χριστὸς , Θεοῦ δύναμις καὶ Θεοῦ σοφία . » Καὶ μὴν καὶ αὐτὸς ὁ Υἱὸς , μέλλων ἀναβλύνειν ἐπὶ τὸ σω‐ζον τῷ πάντος ,
Lemmas: A καίτοι πῶς οὐ ἀδρανής διάνοια ἔλεγχος εἰμί εἄν , καί μάλα σαφής ; ὁ τὰ εἰμί φαίνω , καί μήv καί αἱρέω φρονέω ; οὖον γάρ κοινός ἄνθρωπος δίδωμι ὑπέρ ἐγώ ὁ θεός καί Πατήρ , ὡς ἐν μεσίτης τάξις παραλαμβάνω , καί καταπλαστός ἔχω ὁ ὁ υἱότης δόξα , καί σχετικός συνάφεια τιμάω , ἀλλά ἐν εἶδος ὁ κατά ἧλιξ , διά ἐγώ γίγνομαι , ὁ ὑπέρ πᾶς ὁ κτίσις , ὁ ἐκ ὁ οὐσία αὐτός φαίνω λόγος , ἵνα καί ὁράω ὁ ἅπας ζωή Ἀντάξιος . εἰμί δέ , οἴομαι , ποῦ λίαν ἔκτοπος , σάρξ κατά ὁ γραφή γίγνομαι , ὡς φημί , ὁ Μονογενώ , καί οὐ ἀπαξιόω ὁ οἰκονομία , μονονού καί επιμεις αὐτός πως ὁ ἴδιος δόξα μάχομαι , καί σάρξ πάσχω παρά ὁ εἰκός αἱρέω . ἀλλά εἰμί , εἰμί γενναῖος , ὁ χρῆμα σωτήριος ὁ κόσμος πᾶς . ἐπεί δέ ἐθέλω διά οὗτος πάσχω ὁ πέρα ὁ δύναμαι πάσχω , διά ὅς ὁ εἰμί φύσις Θεός , ὁ ὁ πάσχω ἑκτικός ἐλπίζω σάρξ , καί ἴδιος ἀπεράω αὐτός , ἵνα καί αὐτός λέγω · ὁ πάσχω , ὅτι μή ὁ ἕτερος τις , ἀλλά ὁ αὐτός πάσχω σῶμα . οὐκοῦν δίδωμι ὁ τρόπος ὁ οἰκονομία ἀνέγκλητος αὐτός καί ὁ , σάρξ μέν αἱρέω πάσχω , θεότης δέ μή πάσχω ( εἰμί γάρ ἐν αὐτός Θεός τε ὁμοῦ καί ἄνθρωπος ) , περισσολογέω ὁ διαναντίας , καί ὁ ὁ μυστήριον δύναμις ἀσύνετος κιβδηλεύω , οἴομαι τάχα ποῦ καί ἔπαινος μεστός ποιέω ὁ ἕνωσις . Ἐδόκης μέν γάρ πως προστρίβω τις μῶμος αὐτός ὁ καί ὅλως αἱρέω σάρξ πάσχω , ἀλλά εἰμί ἑτέρως εὐκλεής . ὅτι2 γάρ εἰμί θάνατος χρέω καί φθορά , ζωή καί ζωοποιός ὑπερχέω , ὁ Θεός , μαρτυρέω ὁ ἀνάστασις . ἐγείρω γάρ ὁ ἑαυτοῦ ναός . τοιγάρ γηπὺν ὁ θεσπέσιος Παῦλος : « οὖον γάρ ἐπέχω ὁ Εὐσαγγέλιον · δύναμις γάρ Θεός εἰμί εἰς σωτηρία πᾶς ὁ πιστεύω . » καί πάλιν · « οὖον λόγος γάρ ὁ ὁ σταυρός , ὁ μέν ἀπόλλυμι μωρία εἰμί , ὁ δέ σῴζω ἐγώ δύναμις Θεός εἰμί · αὐτός δέ ὁ κλητός , Ἰουδαῖος τε καί Ἕλλην , Χριστός , Θεός δύναμις καί Θεός σοφία . » καί μήv καί αὐτός ὁ υἱός , μέλλω ἀναβάλλω ἐπί ὁ σῴζω ὁ πάντως ,