cyrillus-theology.libri-v-contra-nestorium pg076_0062.1
A εἰ τις ἔλοιτο καὶ ἐφ’ ἡμῶν εἰπεῖν , οὐχ ἄνθρωπος τὸ σῶμα καθ’ ἑαυτό , οὐ περιττεύς εἰς λόγους καὶ εἰκαιομῶδος ὀνομάζοιτο ἂν εἰκῶς ; Ἀρνήσεται γὰρ οὐδείς , ὅτι μὴ ἄνθρωπος τὸ σῶμα καθ’ ἑαυτό , σῶμα δὲ μᾶλλον ἀνθρώπου λέγοιτ’ ἂν . Πλὴν οὐ δίκαι διατεμὼν , καὶ ἀνὰ μέρος τιθεὶς ψυχὴν τε καὶ σῶμα , φήσει τις ἂν , ὅτι συγχρηματίζει τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ πρὸς ἕνός ἀνθρώπου δήλωσιν · εἰ γὰρ δὴ οὐχ ἐν κόσμῳ γεγεννημένος ὁ τοιοῦτος λόγος , μᾶλλον δὲ καὶ ἀμαθίας ἐμπλέκεως . Ἄμωφ γε μὴν καθ’ ἑνωσιν φυσικὴν συνενέγκῃ εἰς ἕνός ἀνθρώπου σύστασιν , τότε καὶ ἄνθρωπον ὀνομάσει · καὶ κἂν [ τοῦ οὐχ ἂν ] οὕτω διέξῃ ἀσύμφυλον τε καὶ ἀκαλλῆς εἴπειν . Ἔδει τοίνυν , εἴπερ τις ἦν ὅλως σοφὸς τε καὶ νοῦν εὐγε , σῶμα εἰπεῖν , τὸ ἐκ γυναικός · προσομολογήσαι δὲ ὅτι τῇ καθ’ ὑπό - B στασιν ἑνώσει συνενέχθην τῷ Λόγῳ , Χριστὸν ἕνα καὶ Υἱὸν καὶ Κύριον ἀποτετέλεχε τὸν οὕτως ὄντα θεὸν καὶ ἄνθρωπον · νυνὶ δὲ τοῦτο μεθεὶς , ὀλεᾶι ( 16 ) μὲν τὴν διεστραμμένην τῆς εἰς εὐθὺ διεκπίπτων ὁδοῦ · δύο δὲ ἡμῖν διακηρύττει θεούς , ἕνα μὲν ὡς φύσει καὶ ἀληθείᾳ τὸν ἐκ θεοῦ Πατρὸς Λόγον · ἕτερον δὲ παρ’ αὐτόν , τὸν συγχρηματίζοντα αὐτῷ · ὃν γὰρ τρόπον οὐδεὶς ἂν λέγοιτο τῶν καθ’ ἡμᾶς ἑαυτῷ καὶ μόνῳ συνδιατίθεσθαι τυχόν , ἐτέρῳ δὲ μᾶλλον συνδιατέθεται . Κἂν εἰ τινὰ λέγοι τῶν ἐπὶ τῆς βασιλείας συμβασιλεύειν ἑαυτῷ , ὀφλοῖ ἂν εἰκῶς γελοῖα , καὶ βατταρίζει τὸ ἐφ’ ἑνὸς τε καὶ μόνου τιθεὶς καὶ λέγων ὡς ἐπὶ δυοῖν , οὕτως ἀνύπουτον κομιδῇ τὸ συγχρηματίζειν ὀλεῖσθαι καθ’ ἕνός τε καὶ μόνου δύνασθαι χωρῆν , δύο γὰρ πον πάντως εἶν ἂν · καὶ ὁ μὲν ἔσται κατὰ φύσιν θεός · ὁ δὲ , τάχα πού μόνον τὸ γε συγχρηματίζειν διὰβέβη τε καὶ ἐπίκτητον ἔχων , πρόσφατος ἡμῖν ἀνεδείχθη θεός . Ἄρ’ οὖν ψεύδεταί λέγων , ὁ φύσει τε καὶ ἀληθῶς τῶν ὅλων θεός · « Ἐὰν ἀκούσῃς μου , οὐχ ἔσται ἐν σοὶ θεὸς πρόσφατος , οὐδὲ προσκυνήσεις θεῷ ἀλλοτρίῳ ; » Εἰτα πῶς προσκεκυνῆκαμεν τῷ Χριστῷ , καὶ αὐτῷ κάμψει πᾶν γόνυ ; πῶς δὲ καὶ σέβειν αὐτὸν ὁμολογεῖς ; καὶ τοῦ δεδοίκας , ὡς ἔφης , τὸ ἀνθρωπολᾶτης εἶναι δοκεῖν . Ἄλλ’ ἔχει τινα καθάπερ οὖν ὀλεῖα σοφὸν ἐπὶ τῷδε λόγον · ὡς γὰρ τῷ λαβόντι συναφθεὶς , συγχρηματίζει θεός · πῶς ἐλήφθη φράσον , ἢ τίνα συνήπται τρόπον ; Εἰ μὲν οὖν καθ’ ἑνωσιν ἀληθῆ , τὴν καθ’ ὑπόστασιν λέγω , παύσαι μερίζων τὸ ἡνωμένον · ἐπὶ καιροῦ δὲ σίμαι , C καὶ πρὸς γε ἡμῶν εἰρήσεται διατεμνοντὶ σοι τὸ ἀτμητον , « Ὁ οὖν θεὸς συνέζευξεν , ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω . » Εἰ δὲ γε τὴν λήψιν , ἢγον τὴν συνάφειαν , ἔξωθεν τε καὶ σχετικὴν εἶναι φῆς , πῶς ἠγνόηκας , ὅτι καὶ ἐν ἡμῖν ἐστὶ θεός , καὶ ἡμεῖς αὐτῷ συναπτόμεθα σχετικῶς ; καὶ κοινωνοὶ τῆς θείας αὐτοῦ γεγόναμεν φύσεως ; Ἄλλοι γοῦν ὁ θεοπλάστος Δαβὶδ · « Ἐκώλλησεν ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου · » συγχρηματιοῦμεν οὖν ἄρα καὶ ἡμεῖς , τῷ κατὰ φύσιν θεῷ , θεοὶ κατ’ αὐτόν , κάμψει καὶ ἡμῖν πᾶν γόνυ . Τί προσ -
Lemmas: A εἰμί τις αἱρέω καί ἐπί ἐγώ εἶπον , οὐ ἄνθρωπος ὁ σῶμα κατά ἑαυτοῦ , οὖον περισσός εἰς λόγος καί εἰκαιομῶδος ὀνομάζω εἄν ἵημι ; ἀρνέομαι γάρ οὐδείς , ὅτι μή ἄνθρωπος ὁ σῶμα κατά ἑαυτοῦ , σῶμα δέ μᾶλλον ἄνθρωπος λέγω εἄν . πλήν οὖον δίκη διατέμνω , καί ἀνά μέρος τίθημι ψυχή τε καί σῶμα , φημί τις εἄν , ὅτι συγχρηματίζω ὁ σῶμα ὁ Ψυχή πρός εἷς ἄνθρωπος δήλωσις · εἰμί γάρ δή οὐ ἐν κόσμος γεννάω ὁ τοιοῦτος λόγος , μᾶλλον δέ καί ἀμαθία ἐμπλέκεως . Ἄμωφ γε μήv κατά ἔνειμι φυσικός συμφέρω εἰς εἷς ἄνθρωπος σύστασις , τότε καί ἄνθρωπος ὀνομάζω · καί κἀν [ ὁ οὐ εἄν ] οὗτος διέξειμι ἀσύμφυλος τε καί ἀκαλλής εἶπον . δέω τοίνυν , εἴπερ τις εἰμί ὅλως σοφός τε καί νόος εὖγε , σῶμα εἶπον , ὁ ἐκ γυνή · προσομολογέω δέ ὅτι ὁ κατά ὑπό - B στάσις ἕνωσις συμφέρω ὁ Λόγος , Χριστός εἷς καί υἱός καί κύριος ἀποτετέλεχε ὁ οὕτως εἰμί θεός καί ἄνθρωπος · νυνί δέ οὗτος μεθίημι , ὄλλυμι ( 16 ) μέν ὁ διαστρέφω ὁ εἰς εὐθύς2 διεκπίτνω ὁδός · δύο δέ ἐγώ διακηρύσσω θεός , εἷς μέν ὡς φύσις καί ἀλήθεια ὁ ἐκ θεός πατήρ Λόγος · ἕτερος δέ παρά αὐτός , ὁ συγχρηματίζω αὐτός · ὅς γάρ τρόπος οὐδείς εἄν λέγω ὁ κατά ἐγώ ἑαυτοῦ καί μόνος συνδιατίθημι τυγχάνω , ἔς δέ μᾶλλον συνδιατίθημι . κἀν εἰμί τις λέγω ὁ ἐπί ὁ βασίλεια συμβασιλεύω ἑαυτοῦ , ὄφλω εἄν ἵημι γελοῖος , καί βατταρίζω ὁ ἐπί εἷς τε καί μόνος τίθημι καί λέγω ὡς ἐπί δύο , οὕτως ανυποω κομιδή ὁ συγχρηματίζω ὄλλυμι κατά εἷς τε καί μόνος δύναμαι χωρέω , δύο γάρ πως πάντως εἶμαι εἄν · καί ὁ μέν εἰμί κατά φύσις θεός · ὁ δέ , τάχα πού μόνος ὁ γε συγχρηματίζω διαβαίνω τε καί Ἐπίκτητος ἔχω , πρόσφατος ἐγώ ἀναδείκνυμι θεός . ἄρα οὖν ψεύδω λέγω , ὁ φύσις τε καί ἀληθής ὁ ὅλος θεός · « ἐάν ἀκούω ἐγώ , οὐ εἰμί ἐν σύ θεός πρόσφατος , οὐδέ προσκυνέω θεός ἀλλότριος ; » εἶτα πῶς προσκυνέω ὁ Χριστός , καί αὐτός κάμπτω πᾶς γόνυ ; πῶς δέ καί σέβω αὐτός ὁμολογέω ; καί ὁ δείδω , ὡς φημί , ὁ ανθρωπολατω εἰμί δοκέω . ἄλλος ἔχω τις καθάπερ οὖν ὄλλυμι σοφός ἐπί ὅδε λόγος · ὡς γάρ ὁ λαμβάνω συνάπτω , συγχρηματίζω θεός · πῶς λαμβάνω φράζω , ἢ τίς συνάπτω τρόπος ; εἰμί μέν οὖν κατά ἔνειμι ἀληθής , ὁ κατά ὑπόστασις λέγω , παύω μερίζω ὁ ἑνόω · ἐπί καιρός δέ σίμαι , C καί πρός γε ἐγώ εἴρω διατέμνω σύ ὁ ἄτμητος , « ὁ οὖν θεός συζεύγνυμι , ἄνθρωπος μή χωρίζω . » εἰμί δέ γε ὁ λῆψις , ἄγω ὁ συνάφεια , ἔξωθεν τε καί σχετικός εἰμί φημί , πῶς ἀγνοέω , ὅτι καί ἐν ἐγώ εἰμί θεός , καί ἐγώ αὐτός συνάπτω σχετικός ; καί κοινωνός ὁ θεῖος αὐτός γίγνομαι φύσις ; ἄλλος γοῦν ὁ θεόπλαστος Δαυίδ · « Ἐκώλλησεν ὁ ψυχή ἐγώ ὀπίσω σύ · » συγχρηματίζω οὖν ἄρα καί ἐγώ , ὁ κατά φύσις θεός , θεός κατά αὐτός , κάμπτω καί ἐγώ πᾶς γόνυ . τις προς -