cyrillus-theology.libri-v-contra-nestorium pg076_0102.1
Ἀνθρώπος ὁ μονογενὴς τοῦ Θεοῦ Λόγος , ἐμελλε τε χάριτι Θεοῦ διὰ τῆς ἰδίας σαρκὸς ὑπὲρ πάντες γεύσασθαι θανάτου , καὶ δυσάντητον αὐτοῦ παραλύειν κράτος , ζωοποιήσας ὡς Θεὸς τὸν ἴδιον ναόν , σκέπτεται τὴν εὐχὴν ὡς ἄνθρωπος , καὶ συνευδοκήσει οἱ βούλεται τὸν Πατέρα , τὴν αὐτοῦ φύσιν μετασχευάζοντι πρὸς τὸ ἀπ’ ἀρχῆς , καὶ ἀνανεοῦντι πρὸς ἀφθαρσίαν , καὶ τῶν τοῦ θανάτου βρόχων ἀποφαίνοντι κρεῖττονα · λελομένης δηλονότι τῆς ἀρχαίας ἐκείνης ἀρᾶς , καὶ τῆς ἐπὶ τῷ πρωτοπλάτῳ δίκης . Οὐκοῦν ἱπείδηπαρ καὶ ἐν σαρκὶ καθορώμενος , ἤδη εἶναι Θεοῦ κηρύττεται φύσει τε καὶ ἀληθείᾳ , « Δόξασόν σου , φησίν , ὁ Πάτερ , τὸν Υἱόν , » ὡς ἄνθρωπον , καὶ θανατούτου κρείττονος , καὶ θορὰς ἀπορήσας , ἵνα ὡς Θεὸ πιστεύηται , ζωὴ κατὰ φύσιν ὑπάρχων ὡς Θεός , κατὰ γε τὸν τῆς ἰδίας φύσεως λόγον · τότε γὰρ σε καὶ ὁ Υἱὸς δοξάσει . Δόξα ἀληθῶς τῷ Θεῷ καὶ Πατρί , τδ , πιστευέσθαι πρὸς ἡμῶν , ὅτι Θεὸς ὤν διηνέκως , καὶ ζωή , καὶ ζωοποιός , ἴσον τε καὶ ὁμοιον ἑαυτῷ , κατὰ πᾶν ὅτιοῦν , ἀπορρήτως τε καὶ ὑπὲρ νοῦν , ἐκτέτοκε τὸν Υἱόν , ὃς οὐκ ἐν μειώσει , καὶ ἐν σαρκὶ [ Ἰσ . καὶ ἐν σαρκὶ ] γέγονεν · ἀλλὰ τῆς ἐνοῦσης αὐτῷ φυσικῆς εὐγενείας , ἀδιαλύτῳ παντελῶς τῷ ὑπερφύει καὶ ἐξαιρετῳ διαφώτῳ κάλλος , ζωὴ καὶ αὐτὸς ὑπάρχων ὡς ἐκ ζωῆς , πάντα τε ἰσχύων καὶ ἀμογητὶ κατορθῶν , καὶ τοῖς ὑπὸ θάνατον καὶ φθορὰν τὴν ἀφθαρσίαν δωροῦντος . Οὐκοῦν κἂν εἰ δοξάζεσθαι λέγεται παρὰ τοῦ Πατρὸς ὁ Υἱός , τὸ τῆς ἀνθρωποτητος ἀναλογίζου μέτρον · μὴ διαστήμης εἰς δύο μετὰ τὴν ἕνωσιν , τὸν ἕνα Χριστὸν καὶ Υἱὸν καὶ Κύριον · ἀλλ’ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὁμοίως ( 26 ) , καὶ τῆς δόξης Κύριον καὶ Θεόν , καὶ δόξαν δεχόμενον ἀνθρωπίνως . Ἐννέει γὰρ ὅτι , καίτοι φύσει τε ἀληθείᾳ , Θεὸς τε καὶ βασιλεὺς τῶν ὅλων ὑπάρχων καὶ Κύριος , κεχειρονοτεῖσθαι λέγεται βασιλεύς , ὅτε καθ’ ἡμᾶς γενομενος ἄνθρωπος τεταπείνωκεν ἑαυτόν , καὶ γέγονεν ὑπήκοος τῷ Θεῷ καὶ Πατρί , καὶ μεθ’ ἡμῶν ὑπὸ νόμον . Θορυβήσεις δὲ οὐκ κατ’ οὐδένα τρόπον τοὺς σοφούς τε καὶ ἐπιστήμονας , καὶ ἰδρυμένους ἐν πίστει , τὰ τοῖς τῆς κενώσεως πρέποντα μέτροις · ἀλλ’ ἐξ αὐτῶν τε ὅμως , καὶ τῶν τῇ θείᾳ πρεπόντων φύσει , Θεὸν ὄντα τὸν αὐτὸν καὶ ἄνθρωπον ἐπιγινώσκουσι τὸν Υἱόν . Ἄλλα γὰρ ὑγιαίνουσι μὲν οὐ προσέρχεται λόγοις · ἀπενευυμὴς δὲ λαν εἰς τὸ ἐξήνιον , ἀσυνέτως ἑαυτῷ περιαιτίζεται , καὶ τὰ αὐτῷ καὶ μόνῳ δοκοῦντά τε καὶ εὖ ἔχειν ὑπειλημμένα φρονεῖν ἀξίω . Διαλύσει δὲ καὶ ἑτέρους πρὸς οὓς ἔφη διστάς εἰς δύο τὸν ἕνα Κύριον Ἡσοῦν τὸν Χριστόν , καὶ αὐτὸ τὸ θεῖον ἡμῶν συκοφαντῶν μυστήριον , ἀπὸ γε τοῦ μὴ ἀνέχεσθαι μεθ’ ἡμῶν ὁμολογεῖν , ὅτι καθ’ ἕνα [ ἰσ . ὅτι οὐ καθ’ ἕνα ] τῶν ἁγίων προφητῶν , ἤγουν ἀποστόλων καὶ εὐαγγελιστῶν θεοφόρος ἦν ἄνθρωπος ὁ Χριστός · Θεὸς δὲ μᾶλλον γενομένος ἄνθρωπος , μετέσχηκέ τε κατὰ
Lemmas: Ἄνθρωπος ὁ μονογενής ὁ Θεός Λόγος , μέλλω τε χάρις Θεός διά ὁ ἴδιος σάρξ ὑπέρ πᾶς γεύω θάνατος , καί δυσάντητος αὐτός παραλύω κράτος , ζῳοποιέω ὡς θεός ὁ ἴδιος ναός , σκέπτομαι ὁ εὐχή ὡς ἄνθρωπος , καί συνευδόκησις ὁ βούλομαι ὁ πατήρ , ὁ αὐτός φύσις μετασχευάζοντι πρός ὁ ἀπό ἀρχή , καί ἀνανεόω πρός ἀφθαρσία , καί ὁ ὁ θάνατος βρόχος ἀποφαίνω ἀγαθός · λάπτω δηλονότι ὁ ἀρχαῖος ἐκεῖνος ἀρά , καί ὁ ἐπί ὁ πρωτοπλάτῳ δίκη . οὐκοῦν ἱπείδηπαρ καί ἐν σάρξ καθοράω , ἤδη εἰμί Θεός κηρύσσω φύσις τε καί ἀλήθεια , « δοξάζω σύ , φημί , ὁ πατήρ , ὁ υἱός , » ὡς ἄνθρωπος , καί θανατόω ἀγαθός , καί Θοραί ἀπορέω , ἵνα ὡς Θεός πιστεύω , ζωή κατά φύσις ὑπάρχω ὡς Θεός , κατά γε ὁ ὁ ἴδιος φύσις λόγος · τότε γάρ σύ καί ὁ υἱός δοξάζω . Δόξα ἀληθής ὁ Θεός καί πατήρ , τδ , πιστεύω πρός ἐγώ , ὅτι θεός εἰμί διηνεκώς , καί ζωή , καί ζωοποιός , ἴσος τε καί ὅμοιος ἑαυτοῦ , κατά πᾶς ὁσ́τσιοῦν , ἀπόρρητος τε καί ὑπέρ νόος , ἐκτίκτω ὁ υἱός , ὅς οὐ ἐν μειόω , καί ἐν σάρξ [ Ἴς . καί ἐν σάρξ ] γίγνομαι · ἀλλά ὁ ἔνειμι αὐτός φυσικός εὐγένεια , ἀδιάλυτος παντελῶς ὁ ὑπερφύω καί ἐξαίρω διάφωτος κάλλος , ζωή καί αὐτός ὑπάρχω ὡς ἐκ ζωή , πᾶς τε ἰσχύω καί ἀμογητί κατορθόω , καί ὁ ὑπό θάνατος καί φθορά ὁ ἀφθαρσία δωρέω . οὐκοῦν κἀν εἰμί δοξάζω λέγω παρά ὁ πατήρ ὁ υἱός , ὁ ὁ ανθρωποτητη ἀναλογίζομαι μέτρον · μή διΐστημι εἰς δύο μετά ὁ ἕνωσις , ὁ εἷς Χριστός καί υἱός καί κύριος · ἀλλά εἷς καί ὁ αὐτός ὁμοίως ( 26 ) , καί ὁ δόξα κύριος καί Θεός , καί δόξα δέχομαι ἀνθρώπινος . ἐννέω γάρ ὅτι , καίτοι φύσις τε ἀλήθεια , θεός τε καί βασιλεύς ὁ ὅλος ὑπάρχω καί Κύριος , κεχειρονοτεω λέγω βασιλεύς , ὅτε κατά ἐγώ γίγνομαι ἄνθρωπος ταπεινόω ἑαυτοῦ , καί γίγνομαι ὑπήκοος ὁ Θεός καί πατήρ , καί μετά ἐγώ ὑπό νόμος . θορύβηση δέ οὐ κατά οὐδείς τρόπος ὁ σοφός τε καί ἐπιστήμων , καί ιδρυμένος ἐν πίστις , ὁ ὁ ὁ κένωσις πρέπω μέτρον · ἀλλά ἐκ αὐτός τε ὅμως , καί ὁ ὁ θεῖος πρέπω φύσις , θεός εἰμί ὁ αὐτός καί ἄνθρωπος ἐπιγιγνώσκω ὁ υἱός . ἄλλος γάρ ὑγιαίνω μέν οὖον προσέρχομαι λόγος · απενευυμεις δέ λάω εἰς ὁ ἐξήνιος , ἀσύνετος ἑαυτοῦ περιαιτιζω , καί ὁ αὐτός καί μόνος δοκέω τε καί εὕω ἔχω ὑπολαμβάνω φρονέω ἄξιος . διαλύω δέ καί ἕτερος πρός ὅς φημί διιστημι εἰς δύο ὁ εἷς κύριος εἶμαι ὁ Χριστός , καί αὐτός ὁ θέω ἐγώ συκοφάντης μυστήριον , ἀπό γε ὁ μή ἀνέχω μετά ἐγώ ὁμολογέω , ὅτι κατά εἷς [ ἴς . ὅτι οὖον κατά εἷς ] ὁ ἅγιος προφήτης , ἤγουν ἀπόστολος καί εὐαγγελιστής θεοφόρος εἰμί ἄνθρωπος ὁ Χριστός · θεός δέ μᾶλλον γίγνομαι ἄνθρωπος , μετέχω τε κατά