cyrillus-theology.libri-v-contra-nestorium pg076_0057.1
ἦν ἄνθρωπος , καὶ οὐχ αὐτὸς ὁ Λόγος γέγονε σάρξ · [ οὐ ψιλὸς , φησίν , ἄνθρωπος ὁ Χριστός , ἀλλὰ καὶ Θεός . ] Ἡμεῖς δέ , ὦ βέλτιστε , φαίνω ἂν ἐγώγε , κἂν λέγωμεν αὐτὸν ἄνθρωπον τε ὅμως καὶ Θεόν , οὐκ ἀνὰ μέρος τιθέντες τὰ τοιαῦτα φαμὲν · τὸν αὐτὸν δὲ μᾶλλον εἰδότες καὶ πρὸ τῆς ἐνανθρωπήσεως Υἱὸν καὶ Θεὸν καὶ Λόγον τοῦ Πατρός · ἄνθρωπον δὲ μετὰ τοῦτο καθ’ ἡμᾶς γεγενημένον , καὶ σασαρχωμένον . Ὁ δὲ διἰσχυριζόμενος μὴ δεῖν αὐτὸν ἄνθρωπον νοεῖσθαι ψιλὸν , ἀλλὰ Θεὸν καὶ ἄνθρωπον , ἀπονέμει μὲν τὸν ἀκάθικτον στέφανον , καὶ τὰ ἕτερα τῶν παθῶν , ἰδίως ἀνθρώπῳ καὶ ἀνὰ μέρος · προσκυνεῖ δὲ ὁμολογεῖ σύν τῇ Θεότητι τούτων · καὶ ἔτι δυσσεβέστατον , ὡς οὐχ ὄντα μὲν κατὰ τὸ εἶδος Θεὸν ἀληθῶς καὶ Υἱόν · συνἦγορον δὲ γεγενημένα τῆς αὐθεντείας τοῦ Λόγου . Ὅτι γὰρ διέστησιν ἐναργῶς , σαφηνίζει πάλιν τὸ σύν τῇ Θεότητι προσκυνεῖσθαι δεῖν αὐτὸν ὁμολογεῖν . Τὸ γὰρ ἑτέρῳ συμπροσκυνούμενον , ἐπεὶν πού πάντως ἐστὶ παρ’ ἐκεῖνο μαθ’ οὐ προσκυνεῖσθαι λέγεται . Ἡμεῖς δέ , μὴ προσκυνήσαι τιμὴν εἰθίσμεθα τὸν Ἐμμανουήλ , οὐ διιστάντες τοῦ Λόγου τὸ ἐνωθὲν αὐτῷ καθ’ ὑπόστασιν σῶμα . Τί δ’ ἂν νοοῖτο , τὸ τῆς ὑσίας συνήγορον αὐθεντείας , βασανιζέιν ἀξίον · ἄρα γὰρ καὶ αὐτὸς ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός , καθ’ ἕνα τῶν ἁγίων ἀποστόλων καὶ εὐαγγελιστῶν ἕτερον τῷ κόσμῳ διεκήρυξε Χριστόν , ἤγουν Υἱὸν καὶ Κύριον , ὡς θεϊὰν ἔχοντα τὴν ἐφ’ ἁπανὶ αὐθεντείαν , ἤγουν ἐξουσίαν , συνηγόρευσε δὲ καὶ αὐτὸς τῇ ἑτέρῳ δόξῃ ; Καίτοι τῶν θεηγόρων ὁ χορός , Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν ἐκ σπέρματος Δαβὶδ κατὰ σάρκα τῷ κόσμῳ διακηρύττωσι · καὶ τῆς πίστεως ἡμῶν ὁ τρόπος διὰ τῆς εἰς αὐτὸν ὁμολογίας ἔρχεται · δικαιούμεθα δὲ πιστεύοντες , οὐχ ὡς ἕνα τῶν καθ’ ἡμᾶς ἀνθρώπων ἀπλῶς , ἀλλ’ εἰς τὴν φύσει τε καὶ ἀληθῶς ὄντα Θεόν . Καὶ γοῦν ἄθεα μὲν τὰ ἔθνη διετέλου κατὰ τὸν κόσμον , Χριστὸν οὐχ εἰδὼτα ποτέ , καθὰ φησίν ὁ μακάριος Παῦλος · ἐπειδὴ δὲ ἐγνώρισαν , οὐ μεμενῆκασιν ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ κατὰ φύσιν ὄντος Θεοῦ . Οὐκοῦν διδασκέτω τῇ τινὸς δόξῃ καὶ αὐθεντείᾳ συνηγόρευσε ν ὁ Χριστός , καίτοι τῶν προσόντων αὐτῷ τὴν πίστιν ἐφ’ ἑαυτῷ μὲν αὐτῶν · ἀναθεῖλε δὲ ταύτην ἐν αὐτῷ [ sc . ἑαυτῷ ] τῷ Πατρί , Καὶ γοῦν ἔλεγεν · « Πιστεύετε εἰς ἐμέ , καὶ εἰς τὸν Θεὸν πιστεύετε · καὶ πάλιν · « Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ , οὐ πιστεύει εἰς ἐμέ , ἀλλ’ εἰς τὸν πέμψαντά με · καὶ ὁ θεωρῶν ἐμέ , θεωρεῖ τὸν πέμψαντά με . » Ἄλλ’ ἴσως τὸ συνηγορεῖν κατὰ τὸ αὐτὸ δοκοῦν , τάχα πού ὑπεμνήσθην ἂν τὸ ἰσηγορεῖν · ἐφ’ ἧν γάρ , καίτοι τῆς λέξεως ἑτέραν ἔχούσης τὴν δήλωσιν . Εἴτα πῶς ἰσηγορήσειεν ἂν ἄνθρωπος Θεῷ κατὰ σέ , καὶ τὰς ἐκ τῶν Ἰουδαίων παροινίας διενεγκῶν ; Φέρει γὰρ τὸν ἐκείνῳ πρέποντα καταβριθασμένον λόγον . Πρέπει δ’ ἂν εἰπεῖν τῷ γε ὄντι Θεῷ κατὰ φύσιν · Εἰμὶ μὲν ἄθρωπος , ἀναφής , καὶ τοῦ παθεῖν ἀνώτερος , καὶ μὴν καὶ ἀχώματος , ζωὴ καὶ ζωοποιός , καὶ ἐπάνω πάντων ὡς Θεός . Ὁ δὲ τὴν ἰδίαν ἡμῖν , ὅπως ἂν ἔχοι φύσιν ἐξηγούμενος , ἔφη ἂν εἰκῶς · Ὀρατὸς εἰμί , καὶ ἅπτος · παθητός , καὶ ὑπὸ φθορᾶν , καὶ ὑπὸ Θεῷ . Ἀρ’
Lemmas: εἰμί ἄνθρωπος , καί οὐ αὐτός ὁ Λόγος γίγνομαι σάρξ · [ οὖον ψιλός , φημί , ἄνθρωπος ὁ Χριστός , ἀλλά καί Θεός . ] ἐγώ δέ , εἰμί ἀγαθός , φαίνω εἄν ἐγώ , κἀν λέγω αὐτός ἄνθρωπος τε ὅμως καί Θεός , οὐ ἀνά μέρος τίθημι ὁ τοιοῦτος φημί · ὁ αὐτός δέ μᾶλλον οἶδα καί πρό ὁ ἐνανθρώπησις υἱός καί θεός καί Λόγος ὁ πατήρ · ἄνθρωπος δέ μετά οὗτος κατά ἐγώ γίγνομαι , καί σασαρχωμένον . ὁ δέ διισχυρίζομαι μή δήω αὐτός ἄνθρωπος νοέω ψιλός , ἀλλά θεός καί ἄνθρωπος , ἀπονέμω μέν ὁ ακαθικτω στέφανος , καί ὁ ἕτερος ὁ πάθος , ἰδίως ἄνθρωπος καί ἀνά μέρος · προσκυνέω δέ ὁμολογέω σῦς ὁ θεότης οὗτος · καί ἔτι δυσσεβής , ὡς οὐ εἰμί μέν κατά ὁ εἶδος θεός ἀληθής καί υἱός · συνήγορος δέ γίγνομαι ὁ αὐθεντία ὁ Λόγος . ὅτι2 γάρ διίστημι ἐναργής , σαφηνίζω πάλιν ὁ σῦς ὁ θεότης προσκυνέω δήω αὐτός ὁμολογέω . ὁ γάρ ἕτερος συμπροσκυνέω , ἔπω πού πάντως εἰμί παρά ἐκεῖνος μά οὖον προσκυνέω λέγω . ἐγώ δέ , μή προσκυνέω τιμή ἐθίζω ὁ Ἐμμανουήλ , οὖον διίστημι ὁ Λόγος ὁ νοέω αὐτός κατά ὑπόστασις σῶμα . τις δέ εἄν νοέω , ὁ ὁ Ὑσιαί συνήγορος αὐθεντία , βασανίζω ἄξιος · ἄρα γάρ καί αὐτός ὁ Κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , κατά εἷς ὁ ἅγιος ἀπόστολος καί εὐαγγελιστής ἕτερος ὁ κόσμος διακηρύσσω Χριστός , ἤγουν υἱός καί κύριος , ὡς θεῖος ἔχω ὁ ἐπί ἁπανὶ αὐθεντεία , ἤγουν ἐξουσία , συναγορεύω δέ καί αὐτός ὁ ἕτερος δόξα ; καίτοι ὁ θεηγόρος ὁ χορός , Ἰησοῦς Χριστός ὁ ἐκ σπέρμα Δαυίδ κατά σάρξ ὁ κόσμος διακηρύσσω · καί ὁ πίστις ἐγώ ὁ τρόπος διά ὁ εἰς αὐτός ὁμολογία ἔρχομαι · δικαιόω δέ πιστεύω , οὐ ὡς εἷς ὁ κατά ἐγώ ἄνθρωπος ἀπλόος , ἀλλά εἰς ὁ φύσις τε καί ἀληθής εἰμί Θεός . καί γοῦν ἄθεος μέν ὁ ἔθνος διατελέω κατά ὁ κόσμος , Χριστός οὐ οἶδα ποτός , καθά φημί ὁ μακάριος Παῦλος · ἐπεί δέ γνωρίζω , οὖον μένω ἐν ἄγνοια ὁ κατά φύσις εἰμί Θεός . οὐκοῦν διδάσκω ὁ τις δόξα καί αὐθεντεία συναγορεύω Ν ὁ Χριστός , καίτοι ὁ πρόσειμι αὐτός ὁ πίστις ἐπί ἑαυτοῦ μέν αὐτός · ανατέλλω δέ οὗτος ἐν αὐτός [ sc . ἑαυτοῦ ] ὁ πατήρ , καί γοῦν λέγω · « πιστεύω εἰς ἐγώ , καί εἰς ὁ θεός πιστεύω · καί πάλιν · « ὁ πιστεύω εἰς ἐγώ , οὖον πιστεύω εἰς ἐγώ , ἀλλά εἰς ὁ πέμπω ἐγώ · καί ὁ θεωρός ἐγώ , θεωρέω ὁ πέμπω ἐγώ . » ἄλλος ἴσως ὁ συνηγορέω κατά ὁ αὐτός δοκέω , τάχα πού ὑπομιμνήσκω εἄν ὁ ἰσηγορέω · ἐπί ἧμαι γάρ , καίτοι ὁ λέξις ἕτερος ἔχω ὁ δήλωσις . εἴτα̅ πῶς ἰσηγορέω εἄν ἄνθρωπος Θεός κατά σός , καί ὁ ἐκ ὁ Ἰουδαῖος παροινία διαφέρω ; φέρω γάρ ὁ ἐκεῖνος πρέπω καταβριθασμένον λόγος . πρέπω δέ εἄν εἶπον ὁ γε εἰμί Θεός κατά φύσις · εἰμί μέν ἄνθρωπος , ἀναφής , καί ὁ πάσχω ἀνώτερος , καί μήv καί ἀχώματος , ζωή καί ζωοποιός , καί ἐπάνω πᾶς ὡς Θεός . ὁ δέ ὁ ἴδιος ἐγώ , ὅπως εἄν ἔχω φύσις ἐξηγέομαι , φημί εἄν ἵημι · ὁρατός εἰμί , καί Ἄπτος · παθητός , καί ὑπό φθορά , καί ὑπό Θεός . Ἀρά