cyrillus-theology.libri-v-contra-nestorium pg076_0085.1
λόγους · διαλογίζου τὴν κένωσιν · τὴν εἰς τὴν τοῦ Δούλου μορφὴν καταφοίτησιν . Οὐ δὴ προκάλει φαμὲν καὶ εἰς ἀξίωμα δραμεῖν τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον , εἰ καχρηματίκεν ἡμῶν ἀρχιερεὺς , καθιεῖσθαι δὲ μᾶλλον καὶ διὰ τοῦτο πρὸς κένωσιν · ἐπεὶ πῶς κεκένωται , καὶ ὑ[π]εταπεινώθη λέγεται , καὶ τοῦ ἀνθρώπου ἦτον , καὶ ὑπάρχων ἐν μορφῇ καὶ ἰσότητι κατὰ πᾶν ὁμοῖον πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Γεννήτορα ; πῶς δὲ καὶ προέκοψε κατὰ βραχύ , καὶ τοῦτο , καθὰ φησιν αὐτός , εἰς τὸ τῆς ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα ; ποίαν εἰς τοῦτο δεχόμενος τὴν ἐπίδοσιν ; Εἰ μὲν οὖν τὴν σώματος , ἔρξομαι πάλιν · Ἄρα γὰρ ἡ σώματος αὔξησις πρὸς τὴν τῆς ἱερωσύνης ἀναχωρίζει δόξαν ; Οὐκοῦν ἔστω τὸ χρήμα κοινόν · καὶ ὁ οὖς οὕτω κατὰ πάντας ἴσω λόγος τοῦ προκείμενος σωματικῶς · ἀλλὰ μὴν οὐχ ἄπασιν τοῖς εἰς αὔξησιν τὴν σωματικὴν ἀναφορᾶν εἰωθόσι τὸ ἱεράσθαι πρέπει · πῶς οὖν ἡμῖν εἰς ἀπόδειξιν ὡν ἔφησ παρατιθεῖς οὐχ ἐρυθρίσῃς , τὸ διὰ φωνῆς εἰρημένον τοῦ θεοποιοῦ Λουκᾶ · « Ἦτοῦς δὲ προέκοντες ἡλικία καὶ σοφία καὶ χάριτι ; » Ἄλλ’ ὡς [ ἴσ . εἰς ] σοφίαν φῆς γενέσθαι τὴν ἐπίδοσιν · καὶτοι πῶς τοῦτο οὐχ ἀμαθές ; Πεισθεῖσιν γὰρ ἂν νηδύος αὐτῆς καὶ μητρὸς τῆς παρθενικῆς θεὸν ὄντα τὴν Ἐμμανουήλ , ἀνθρώπων προελθεῖν , πλήρη τοῦ πάντος σοφίας καὶ χάριτος τῆς ἐνούσης αὐτῷ φυσικῶς . Ποίαν εἰς ἐπίδοσιν τὴν ἐπίδοσιν ὁ ἐν ᾧ πάντες εἰσιν οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας , ὁ τῆς ἀνωθεν χάριτος συνδοτήρ τῷ Θεῷ καὶ Πατρί ; Πῶς οὖν ἄρα προκῶπτεν εἴρηται ; Συμμετροῦντος , ὡς γε οἶμαι , τοῦ Θεοῦ Λόγου , τῇ τοῦ ἰδίου σώματος αὐξῆ τε καὶ ἡλικίᾳ , τῶν ἰνδόντων αὐτῷ θεοπερετεστάτων ἀγαθῶν τὴν ἐκφανσιν . Ἐννοῶμεν γὰρ ὅτι , καὶτοι καθ’ ἡμᾶς γεγονὼς ἄνθρωπος , λανθάνειν ἐποιοῦσεν ἐν ἀρχῇς , καὶ ὡς ἀφόρητα καὶ σεσιγμένως τὴν τοῦ μυστηρίου δύναμιν κατὰ βραχύ διοικούμενος · καὶ πρὸς γε τοῦτο ἡμᾶς αὐτὸς ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ πιστώσεται λέγων · « Ἰακωβὸ ὁ παῖς μου , ἀντιλήψομαι αὐτόν · Ἰσραὴλ ὁ ἐκλεκτὸς μου , προσεδέξατο αὐτὸν ἡ ψυχή μου · ἔδωκα τὸ πνεῦμά μου ἐπ’ αὐτόν · κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν ἐξοίσει · οὐ κεκράζεται , οὐδὲ ἀνοίσει , οὐδὲ ἀκούσθησεται ἡ φωνὴ αὐτοῦ ἔξω · κάλαμον συντεθλασμένον οὐ συντρίψει · καὶ λίνον τυφόμενον οὐ σβέσει . » Ἐπετεῖμα δὲ πού καὶ αὐτοῖς τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις , ἵνα μὴ φανερὸν αὐτὸν ποιῶσιν . Οὐκοῦν ἐδείχθη ὡς ἄπασιν ἀπὸς τε χρήμα καὶ ξένον , καὶ περιεργίας ἀξιον , εἰ βρέφος ὧν ἔτι , θεοπερετὴ τῆς σοφίας ἐποίει τὴν ἐνδείξιν · κατὰ βραχύ γε καὶ ἀναλ’ γως τῇ τοῦ σώματος ἡλικίᾳ κατευρύνων αὐτήν , ἐμφανὴ τὰ ἄπασιν καθιστῶν , προκῶπτεν ἂν λέγοιτο , καὶ μᾶλα εἰκῶς . Πῶς οὖν ἄρα κατὰ μικρὸν προέκοψεν εἰς ἱερωσύνην , κατὰ ἀρετήν , εἴπε μοι , τελειούμενος ; εἶτα πῶς ἂν ἡ πόθεν ἔνδοξάμει τις , ὅτι τὸ ἁμαρτητὸς , τοῦ τελείως ἔχοντος κατὰ ἀρετήν , ὑπὸ μῶμον ἔσται , καὶ οὐχ εἰς ἄπαν τεθαυμασμένον , μᾶλλον δὲ τάχα που καὶ ὑπὸ γραφὴν ἁμαρτίας ; Ἄλλὰ μὴν ἀληθές , ὡς οὐ πεποίηκεν ἁμαρτίαν , οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι
Lemmas: λόγος · διαλογίζομαι ὁ κένωσις · ὁ εἰς ὁ ὁ Δοῦλος μορφή καταφοίτησις . οὖον δή προκαλέω φημί καί εἰς ἀξίωμα τρέχω ὁ ὁ Θεός Λόγος , εἰμί καταχρηματίζω ἐγώ ἀρχιερεύς , καθίζω δέ μᾶλλον καί διά οὗτος πρός κένωσις · ἐπεί πῶς κενόω , καί υ[π]εταπεινοεω λέγω , καί ὁ ἄνθρωπος εἰμί , καί ὑπάρχω ἐν μορφή καί ἰσότης κατά πᾶς ὅμοιος πρός ὁ ἑαυτοῦ Γεννήτωρ ; πῶς δέ καί προκόπτω κατά βραχύς , καί οὗτος , καθά φημί αὐτός , εἰς ὁ ὁ ἀρχιερωσύνη ἀξίωμα ; ποῖος εἰς οὗτος δέχομαι ὁ ἐπίδοσις ; εἰμί μέν οὖν ὁ σῶμα , ἔργω πάλιν · ἄρας γάρ ὁ σῶμα αὔξησις πρός ὁ ὁ ἱερωσύνη ἀναχωρίζω δόξα ; οὐκοῦν ἵστημι ὁ χρήμα κοινός · καί ὁ οὖς οὗτος κατά πᾶς ἴσος λόγος ὁ πρόκειμαι σωματικός · ἀλλά μήv οὐ ἅπας ὁ εἰς αὔξησις ὁ σωματικός ἀναφορά εἴωθα ὁ ἱεράομαι πρέπω · πῶς οὖν ἐγώ εἰς ἀπόδειξις ὡς φημί παρατίθημι οὐ ερυθρισος , ὁ διά φωνή εἴρω ὁ θεοποιέω Λουκᾶς · « ἔτος δέ προέχω ἡλικία καί σοφία καί χάρις ; » ἄλλος ὡς [ ἴς . εἰς ] σοφία φημί γίγνομαι ὁ ἐπίδοσις · καίτοι πῶς οὗτος οὐ ἀμαθής ; πείθω γάρ εἄν νηδύς αὐτός καί μήτηρ ὁ παρθενική θεός εἰμί ὁ Ἐμμανουήλ , ἄνθρωπος προέρχομαι , πλήρης ὁ πάντως σοφία καί χάρις ὁ ἔνειμι αὐτός φυσικός . Ποίας εἰς ἐπίδοσις ὁ ἐπίδοσις ὁ ἐν ὅς πᾶς εἰμί ὁ θησαυρός ὁ σοφία , ὁ ὁ ἄνωθεν χάρις συνδοτήρ ὁ Θεός καί πατήρ ; Πῶς οὖν ἄρα προκόπτω εἴρω ; Συμμετρέω , ὡς γε οἴομαι , ὁ Θεός Λόγος , ὁ ὁ ἴδιος σῶμα αὐξάνω τε καί ἡλικία , ὁ ἰνδόντων αὐτός θεοπερετεστάτων ἀγαθός ὁ ἔκφανσις . ἐννοέω γάρ ὅτι , καίτοι κατά ἐγώ γίγνομαι ἄνθρωπος , λανθάνω ποιέω ἐν ἀρχή , καί ὡς ἀφόρητος καί σεσιγμένως ὁ ὁ μυστήριον δύναμις κατά βραχύς διοικέω · καί πρός γε οὗτος ἐγώ αὐτός ὁ θεός καί πατήρ πιστόω λέγω · « Ιάκωβος ὁ παῖς ἐγώ , ἀντιλαμβάνω αὐτός · Ἰσραήλ ὁ ἐκλεκτός ἐγώ , προσδέχομαι αὐτός ὁ ψυχή ἐγώ · δίδωμι ὁ πνεῦμα ἐγώ ἐπί αὐτός · κρίσις ὁ ἔθνος ἐκφέρω · οὖον κεκράζω , οὐδέ ἄνοισις , οὐδέ ἀκούω ὁ φωνή αὐτός ἔξω · κάλαμος συντεθλαίνω οὖον συντρίβω · καί λίνον τύφω οὖον σβέννυμι . » Ἐπετεῖμα δέ πού καί αὐτός ὁ ἅγιος ἀπόστολος , ἵνα μή φανερός αὐτός ποιέω . οὐκοῦν δείκνυμι ὡς ἅπας ἀπός τε χρήμα καί ξένος , καί περιεργία ἀσιος , εἰμί βρέφος ὅς ἔτι , θεοπερετὴ ὁ σοφία ποιέω ὁ ἔνδειξις · κατά βραχύς γε καί ἀναλα Γώς ὁ ὁ σῶμα ἡλικία κατευρύνω αὐτός , ἐμφαίνω ὁ ἅπας καθιστάω , προκόπτω εἄν λέγω , καί μῆλον ἵημι . Πῶς οὖν ἄρα κατά μικρός προκόπτω εἰς ἱερωσύνη , κατά ἀρετή , εἶπον ἐγώ , τελειόω ; εἶτα πῶς εἄν ὁ πόθεν ἔνδοξάμει τις , ὅτι ὁ ἁμαρτάνω , ὁ τέλειος ἔχω κατά ἀρετή , ὑπό μῶμος εἰμί , καί οὐ εἰς ἅπας θαυμάζω , μᾶλλον δέ τάχα ποῦ καί ὑπό γραφή ἁμαρτία ; ἀλλά μήv ἀληθής , ὡς οὖον ποιέω ἁμαρτία , οὐδέ εὑρίσκω δόλος ἐν ὁ στόμα