cyrillus-theology.glaphyra-in-pentateuchum Gen.7.10
Νεφθαλεὶμ στέλεχος ἀνειμένον , ἐπιδιδοὺς τῷ γεννήματι κάλλος . Ἐφαρμόσειεν ἂν , οἶμαί τις , καὶ οὐκ ἀπὸ σκοποῦ , καὶ τόδε δὴ πάλιν αὐτῷ που τάχα τῷ Ἐμμανουὴλ , καὶ μὴν εἰ βούλοιτο , καὶ αὐτοῖς τοῖς ἐν πίστει δεδικαιωμένοις , καὶ ἡγιασμένοις ἐν πνεύματι . Ἐλέγετο μὲν γὰρ πρὸς τὴν τῶν Ἰουδαίων μητέρα , φημὶ δὴ τὴν Ἱερουσαλὴμ , διὰ φωνῆς Ἱερεμίου · Ἐλαίαν ὡραίαν , εὔσκιον τῷ εἴδει , ἐκάλεσε Κύριος τὸ ὄνομά σου . Εἰς φωνὴν περιτομῆς αὐτῆς ἀνήφθη πῦρ ἐπ’ αὐτήν . Μεγάλη ἡ θλίψις ἐπὶ σέ . Ἠχρειώθησαν οἱ κλάδοι αὐτῆς , καὶ Κύριος τῶν δυνάμεων ὁ καταφυτεύσας σε , ἐλάλησεν ἐπὶ σὲ κακά . Ὅτε γὰρ ἔδει τῆς καθηκούσης αὐτὴν ἐπιμελείας τυχεῖν ( σημαίνει γὰρ , οἶμαι , τουτὶ , καὶ ἕτερον οὐδὲν , ἡ περιτομὴ ) , τότε καὶ ἠχρειῶσθαι καὶ ἐμπεπρῆσθαί φησιν αὐτὴν , ὅτι μὴ παρόντα τὸν γεωργὸν ἐπιγινώσκειν ἤθελε , τὸν , οἷά τινι δρεπάνῃ τῇ τομωτάτῃ , τοῦ πνεύματος ἐνεργείᾳ τῶν ἀχρείων ἡμᾶς ἀπαλλάττοντα , τουτέστι , τῶν γεωδεστέρων καὶ σαρκικῶν , ἵνα τὴν εἰς πᾶν ὁτιοῦν τῶν τεθαυμασμένων ἔφεσίν τε καὶ προθυμίαν ἐκτέκωμεν . Ἔστι γοῦν ἀκοῦσαι λέγοντος ἐναργῶς τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ · Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινὴ , καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι . Πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπὸν , αἴρει αὐτό · καὶ πᾶν τὸ καρπὸν φέρον καθαίρει αὐτὸ , ἵνα καρπὸν πλείονα φέρῃ . Ῥίζα μὲν γὰρ οἷά τις , καὶ ἀμπέλου στέλεχος ἐμβεβοθρευμένης ἀσφαλῶς , τῶν εἰς καινότητα ζωῆς ἐνηνεγμένων ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός . Κλημάτων δὲ δίκην ἡμεῖς καθ’ ἕνωσιν τὴν ἐν πνεύματι προσπεφύκαμέν τε καὶ ἀπηρτήμεθα νοητῶς , ἀγάπῃ τῇ εἰς αὐτὸν συνδούμενοι , καὶ ἐνσπαταλῶντες πιότητι τῇ παρ’ αὐτοῦ , καὶ τῇ θείᾳ τρεφόμενοι χάριτι πρὸς καρποφορίαν ἀρετῆς . Ἐπισκέπτεται δὲ τὰ καθ’ ἡμᾶς σὺν Υἱῷ καὶ αὐτὸς ὁ Πατήρ . Ἀλλ’ ἔστι που δῆλον , ὅτι κἂν εἰ ἄμπελος νοοῖτο Χριστὸς , γεωργὸς δὲ ὁ Πατὴρ , ἐν Χριστῷ δὴ πάντως τὸ ἀχρεῖον ἀποκερεῖ , καὶ φροντίδος ἀξιοῖ τὸ ὡς ἄριστα ἔχειν δυνάμενον καὶ καρποφοροῦν ἐν αὐτῷ . Ὅτε τοίνυν ἐχρῆν ἐν ἀμείνοσιν ὁρᾶσθαι γεγενημένην τὴν τῶν Ἰουδαίων μητέρα , τὴν εὔσκιόν τε καὶ ὡραίαν ἐλαίαν , ὡς ὁ προφήτης φησὶ , τότε καὶ ἀπόλωλε , καὶ ἀνήφθη πῦρ ἐν αὐτῇ . Τοιγάρτοι καὶ ὁ σοφὸς Ἰωάννης , Ἤδη δὲ καὶ ἡ ἀξίνη , φησὶ , πρὸς τὴν ῥίζαν τῶν δένδρων κεῖται · πᾶν οὖν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν , ἐκκόπτεται , καὶ εἰς πῦρ βάλλεται . Ὅτι δὲ ἔμελλε ταῖς εἰς λῆξιν ἡκούσαις κακοῦ περιπεσεῖσθαι συμφοραῖς ἡ διαβόητος πόλις . προανεχρησμῴδησε λέγων ὁ προφήτης Ζαχαρίας · Καὶ ἔσται ὁ κοπετὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς κοπετὸς ῥοῶνος ἐν πεδίῳ ἐκκοπτομένου . Καὶ πάλιν ὡς πρὸς αὐτήν · Διάνοιξον , ὁ Λίβανος , τὰς θύρας σου , καὶ καταφαγέτω πῦρ τὰς κέδρους σου . Ὀλολυζέτω πίτυς , διότι πέπτωκε κέδρος . Ὅτι μεγάλως μεγιστᾶνες ἐταλαιπώρησαν . Ὀλολύξατε , δρύες τῆς Βασανίτιδος , ὅτι κατεσπάσθη ὁ δρυμὸς ὁ σύμφυτος . Λίβανος μὲν γὰρ ὄρος ἐστὶ τῇ κέδρῳ κατάκομον . Εὐῶδες δὲ τὸ φυτὸν , καὶ τῶν ὅτι μάλιστα τεθαυμασμένων εἰς κάλλος . Λιβάνῳ δὴ οὖν παρεικάζει τὴν Ἱερουσαλὴμ , οὐκ ἀθαύμαστον ἔχουσαν τὴν τῶν ἱερέων πληθὺν , τό γε ἧκον , φημὶ , πρὸς τὰς ἐκ νόμου τιμάς . Τέθειντο γὰρ ἡγούμενοι , καὶ οἷάπερ ἐν δρυμοῖς ἁδρά τε καὶ εὐθυμηκέστατα ξύλα , τὸ τῶν ἄλλων ἁπάντων ἀνέχοντες μέτρον , καὶ πολὺ τῶν ὑπὸ χεῖρα λαῶν ὑπερκείμενοι . Ἀλλ’ ἐμπέπρησται μὲν Ἱερουσαλὴμ , τουτέστιν , ὁ Λίβανος . Οἱ δὲ ἐν αὐτῇ λαμπροὶ , καὶ περιφανέστατοι , καὶ τὸ ἐν εὐκλείαις ἕχοντες ὕψος , τεθρηνήκασιν ἀλλήλους , πίπτοντές τε καὶ ἀπολλύμενοι , καὶ ὥσπερ τισὶ δρυτόμοις περιπεσόντες εὐσθενεστάτοις τοῖς Ῥωμαίων στρατηγοῖς . Ἀλλ’ ὅ γε Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς , δι’ ὧν ἐκεῖνοι κακοὶ κακῶς ἀπολώλασι , στέλεχος γέγονεν ἀνειμένον . Ἐντρυφᾷ γὰρ ἀεὶ ταῖς ἀκαταλήκτοις εἰς τὸ ἄνω φοραῖς , καὶ ὅλης , ὡς ἔπος εἰπεῖν , τῆς ὑπ’ οὐρανὸν κατευρύνεται . Καὶ αὐτὸ δὴ τοῦτο προανεφώνει σαφῶς ὁ Θεὸς διὰ φωνῆς Ἰεζεχιὴλ οὕτω λέγων · Καὶ λήψομαι ἐκ τῶν ἐπιλέκτων τῆς κέδρου , ἐκ κορυφῆς καρδίας αὐτῶν ἀποκνιῶ , καὶ καταφυτεύσω ἐγὼ ἐπὶ ὄρος ὑψηλὸν , καὶ κρεμάσω αὐτὸ ἐν ὄρει μετεώρῳ τοῦ Ἰσραήλ . Καὶ καταφυτεύσω , καὶ ἐξοίσει βλαστὸν , καὶ ποιήσει καρπὸν , καὶ ἔσται εἰς κέδρον μεγάλην , καὶ ἀναπαύσεται ὑποκάτω αὐτοῦ πᾶν θηρίον , καὶ πᾶν πετεινὸν ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ ἀναπαύσεται . Καὶ τὰ κλήματα αὐτοῦ ἀποκατασταθήσεται , καὶ γνώσονται πάντα τὰ ξύλα τοῦ πεδίου , ὅτι ἐγὼ Κύριος , ὁ ταπεινῶν ξύλον ὑψηλὸν , καὶ ὑψῶν ξύλον ταπεινὸν , καὶ ξηραίνων ξύλον χλωρὸν , καὶ ἀναθάλλων ξύλον ξηρόν . Ἐγὼ Κύριος ἐλάλησα , καὶ ποιήσω . Συνίης οὖν ὅτι τὰ ἐπίλεκτα τῆς κέδρου λαβὼν , καταπεφύτευκεν ἡμῖν τὸ τῆς ζωῆς ξύλον ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ , τουτέστι Χριστόν . Ἐπίλεκτα δὲ τῆς κέδρου φησὶ τὴν Ἰούδα φυλὴν , τὴν κατάρχουσαν ἀεὶ , καὶ τῶν ἄλλων εὐκλεεστέραν · ἐξ ἧς ἀνέφυ καὶ Ἰεσσαὶ , καὶ Δαβὶδ , καὶ ἡ ἁγία Παρθένος , ἢ τὸν Ἰησοῦν ἐκτέτοκεν . Ὅτι δὲ καὶ ἐπὶ ξύλου κεκρέμασται δι’ ἡμᾶς τὸ ἐκ τῆς ἀπολέκτου κέδρου ληφθὲν , καὶ φυτόν ἐστι καλόν τε καὶ εὐανθέστατον , πῶς ἔστιν ἀμφιβάλλειν ; Ἀνεβλαστήσαμεν δὲ καὶ ἡμεῖς διὰ βουλῆς τοῦ Πατρὸς , τὰ πάλαι ξηρὰ καὶ καρπὸν οὐκ ἔχοντα ξύλα , ξηρῶν γεγονότων καὶ αὐανθέντων τρόπον τινὰ τῶν ὡς ἐν ὑγρότητι καὶ ζωῇ τοῦ νόμου , τουτέστι , τῶν ἐξ Ἰσραήλ . Καὶ οἱ μὲν ἦσαν ὑψηλοὶ , ταπεινοὶ δὲ ἡμεῖς καὶ κατεῤῥιμμένοι . Ἀλλ’ ὑψώθημεν ἐν Χριστῷ διὰ πίστεως . Οἱ δὲ τῆς ἀρχαίας κατώλισθον δόξης , καὶ γεγόνασι ταπεινοί . Θεὸς οὖν ἐστιν ὁ τῶν ὅλων Κύριος , ὁ καὶ ἰδίοις νεύμασι ταπεινῶν τὰ ὑψηλὰ , καὶ ἀνακομίζων ὑψοῦ τὰ ταπεινὰ , καὶ ξηραίνων ξύλον χλωρὸν , καὶ ἀναθάλλων ξύλον ξηρόν . Ὅτι γὰρ ἢ ἀκάνθης καὶ τριβόλου διενεγκόντες οὐδὲν , οἱ ἐκ τῆς ἀρχαίας Συναγωγῆς μονονουχὶ καὶ τῆς ἁγίας ἀποκείρονται γῆς , ἀντανέφυ δὲ ὥσπερ ἡ τῶν ἐν πίστει πληθὺς , καὶ τοῖς τῶν δένδρων εὐοσμοτάτοις παρεικάζεται , μαθήσῃ , λέγοντος τοῦ Θεοῦ · Καὶ ποιήσω τὴν ἔρημον εἰς ἕλη , καὶ τὴν γῆν ἐν ὑδραγωγοῖς . Θήσω εἰς τὴν ἄνυδρον γῆν κέδρον , καὶ πύξον , καὶ μυρσίνην , καὶ κυπάρισσον , καὶ λεύκην . Καὶ μεθ’ ἕτερα · Καὶ ἔσται ἀντὶ τῆς στοιβῆς ἀναβήσεται κυπάρισσος , ἀντὶ δὲ τῆς κονύζης ἀναβήσεται μυρσίνη . Διὰ μὲν γὰρ τῆς κέδρου νοήσεις τὴν εἰς ἀφθαρσίαν ἐλπίδα τῶν πεπιστευκότων · σήπεσθαι γὰρ οὐκ οἶδεν ἡ κέδρος . Διὰ δὲ τῆς πύξου , τὸ μήτε ἐν κουφότητι νοῦ , μήτε μὴν ἐν ἐλαφρίᾳ φρενῶν , τοὺς ἐν Χριστῷ νοεῖσθαι πρέπον . Συνετοὶ γὰρ ἄπαντες , ἐπείτοι νοῦν ἔχουσι τὸν Χριστόν . Ναστὸν δὲ ξύλον τὸ πύξινον , καὶ πολλὴν ἔχον ἐν ἑαυτῷ τὴν πύκνωσιν . Διὰ δὲ τῆς μύρτου , τὸ εὔοσμον ἐν ἁγιασμῷ , καὶ τὸ ἀειθαλὲς ἐν χάριτι . Διὰ δέ γε τῆς κυπαρίσσου , τὸ ὑψηλὸν καὶ εὐῶδες . Ὑψηλὸν δέ φημι κατά γε τὴν ἀρετὴν καὶ τὸ ὡς ἐν δόγμασι περιφανές . Διὰ δὲ τῆς λεύκης , τὸ οἱονεὶ λαμπρόν τε καὶ ἔκλευκον εἰς δικαιοσύνην . Λαμπροὶ γὰρ οἱ ἐν Χριστῷ , τῇ παρ’ αὐτοῦ καταγλαϊζόμενοι χάριτι . Στέλεχος δὴ οὖν ἀνειμένον Νεφθαλεὶμ , ἢ αὐτὸς ὁ Χριστὸς , ἢ οἱ Χριστοῦ γνώριμοι . Ἐπειδὴ δέ φησι · Ἐπιδιδοὺς τῷ γεννήματι κάλλος · ὑποδηλώσειεν ἂν , ὡς ἐγᾦμαι , τοιοῦτόν τι πάλιν . Ἐν ἀρχαῖς μὲν γὰρ ὁ Χριστὸς , ἐν τῷ καθ’ ἡμᾶς ὁρώμενος σχήματι , ὅτι Θεὸς κατὰ φύσιν ἐστὶ , καὶ εἰ γέγονε σὰρξ , οὐκ ἐπιστεύετο . Καὶ γοῦν λιθόλευστον μὲν ποιεῖν οἱ Ἰουδαῖοι ἀπετόλμων , ἐπίκλημα καὶ γραφὴν ἐπιῤῥιπτοῦντες αὐτῷ τὸ , Ὅτι σὺ , ἄνθρωπος ὢν , ποιεῖς σεαυτὸν Θεόν . Εὑρήσομεν δὲ καὶ αὐτοὺς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους κατατεθηπότας μὲν ὡς τερατουργὸν , πλὴν οὔπω σαφῶς τὸ περὶ αὐτοῦ συνιέντας μυστήριον . Τοιγάρτοι κατηυνάζετο μὲν ἡ θάλασσα , καὶ πνευμάτων ἀγρίων ἀνεκόπτετο φορὰ , Χριστοῦ γενέσθαι προστάττοντος . Οἱ δὲ , φησὶ , διελογίζοντο ἐν ἑαυτοῖς λέγοντες · Ποταπός ἐστιν οὗτος , ὅτι καὶ ἡ θάλασσα , καὶ οἱ ἄνεμοι ὑπακούουσιν αὐτῷ ; Ὁρᾷς ὅπως , ὅπερ ἦν κατὰ φύσιν , τουτέστι Θεὸς , καὶ εἰ γέγονε σὰρξ , οὔπω τοῖς κατὰ κόσμον ἐγνωρίζετο , καὶ ἦν ἐν δόξαις ταῖς οὔπω λαμπραῖς ; Ἐπειδὴ δὲ πρὸς ἐπίδοσιν ἐν ἡμῖν ἡ περὶ αὐτοῦ κεχώρηκε γνῶσις , ἐπιστεύθη λοιπὸν , ὅτι Θεὸς κατὰ φύσιν ἐστὶ , καὶ αὐτῷ πᾶν γόνυ κάμψει , προσκυνούσης αὐτὸν τῆς ὑπ’ οὐρανόν . Οὐκοῦν προϊούσης εἰς τελειότητα τῆς περὶ αὐτοῦ γνώσεως ἐν ἡμῖν , ὡραῖος ὢν κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων , τότε δὴ , τότε διαγινώσκεται . Εἰ δὲ δὴ καὶ ἐφ’ ἡμῶν νοοῖτο τυχὸν τὸ , Ἐπιδιδοὺς τῷ γεννήματι κάλλος , οὐκ ἀσυμφανὴς ὁ λόγος . Προκόπτοντες γὰρ ἀεὶ κατὰ ἀρετὴν , καὶ τῶν ἀμεινόνων ἐφικνούμενοι , ἤτοι τοῖς ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι , κατὰ τὴν τοῦ μακαρίου Παύλου φωνὴν , εἰς κάλλος ἀεὶ τὸ περιφανέστερον ἀναθρώσκομεν · κάλλος δέ φημι τὸ πνευματικὸν , ἵνα καὶ ἡμῖν λέγηται λοιπόν · Ἐπεθύμησεν ὁ Βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου .
Lemmas: Νεφθαλίμ στέλεχος ἀνίημι , ἐπιδίδωμι ὁ γέννημα κάλλος . ἐφαρμόζω εἄν , οἴομαι τις , καί οὐ ἀπό σκοπός , καί ὅδε δή πάλιν αὐτός ποῦ τάχα ὁ Ἐμμανουήλ , καί μήv εἰμί βούλομαι , καί αὐτός ὁ ἐν πίστις δικαιόω , καί ἁγίζω ἐν πνεῦμα . λέγω μέν γάρ πρός ὁ ὁ Ἰουδαῖος μήτηρ , φημί δή ὁ Ἱεροσόλυμα , διά φωνή Ἱερεμίας · Ἐλαία ὡραῖος , εὔσκιος ὁ εἶδος , καλέω Κύριος ὁ ὄνομα σύ . εἰς φωνή περιτομή αὐτός ἀνάπτω πῦρ ἐπί αὐτός . Μεγάλη ὁ θλῖψις ἐπί σός . ἀχρειόω ὁ κλάδος αὐτός , καί Κύριος ὁ δύναμις ὁ καταφυτεύω σύ , λαλέω ἐπί σύ κακός . ὅτε γάρ ἐσθίω ὁ καθήκω αὐτός ἐπιμέλεια τυγχάνω ( σημαίνω γάρ , οἴομαι , οὗτος , καί ἕτερος οὐδείς , ὁ περιτομή ) , τότε καί ἀχρειόω καί ἐμπίμπρημι φημί αὐτός , ὅτι μή πάρειμι ὁ γεωργός ἐπιγιγνώσκω ἐθέλω , ὁ , οἷος τις δρεπάνη ὁ τόμος , ὁ πνεῦμα ἐνέργεια ὁ ἀχρεῖος ἐγώ ἀπαλλάσσω , τουτέστι , ὁ γεώδης καί σαρκικός , ἵνα ὁ εἰς πᾶς ὁστισοῦν ὁ θαυμάζω ἔφεσις τε καί προθυμία ἐκτίκτω . εἰμί γοῦν ἀκούω λέγω ἐναργής ὁ πᾶς ἐγώ Σωτήρ Χριστός · ἐγώ εἰμί ὁ ἄμπελος ὁ ἀληθινός , καί ὁ Πατήρ ἐγώ ὁ γεωργός εἰμί . Πᾶν κλῆμα ἐν ἐγώ μή φέρω καρπός , ἀείρω αὐτός · καί πᾶς ὁ καρπός φέρω καθαίρω αὐτός , ἵνα καρπός πλείων φέρω . ῥίζα μέν γάρ οἷος τις , καί ἄμπελος στέλεχος ἐμβοθρεύω ἀσφαλῶς , ὁ εἰς καινότης ζωή φέρω ὁ Κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός . κλῆμα δέ δίκη ἐγώ κατά ἕνωσις ὁ ἐν πνεῦμα προσφύω τε καί ἀπαρτάω νοητός , ἀγάπη ὁ εἰς αὐτός συνδέω , καί ἐνσπαταλάω πιότης ὁ παρά αὐτός , καί ὁ θεῖος τρέφω χάρις πρός καρποφορία ἀρετή . ἐπισκέπτομαι δέ ὁ κατά ἐγώ σύν υἱός καί αὐτός ὁ Πατήρ . ἀλλά εἰμί ποῦ δῆλος , ὅτι κἀν εἰμί ἄμπελος νοέω Χριστός , γεωργός δέ ὁ πατήρ , ἐν Χριστός δή πάντως ὁ ἀχρεῖος ἀποκείρω , καί φροντίς ἀξιόω ὁ ὡς ἀγαθός ἔχω δύναμαι καί καρποφορέω ἐν αὐτός . ὅτε τοίνυν χρή ἐν ἀγαθός ὁράω γίγνομαι ὁ ὁ Ἰουδαῖος μήτηρ , ὁ εὔσκιος τε καί ὡραῖος ἐλαία , ὡς ὁ προφήτης φημί , τότε καί ἀπόλλυμι , καί ἀνάπτω πῦρ ἐν αὐτός . τοιγάρ καί ὁ σοφός Ἰωάννης , ἤδη δέ καί ὁ ἀξίνη , φημί , πρός ὁ ῥίζα ὁ δένδρον κεῖμαι · πᾶς οὖν δένδρον μή ποιέω καρπός καλός , ἐκκόπτω , καί εἰς πῦρ βάλλω . ὅτι2 δέ μέλλω ὁ εἰς λῆξις ἥκω κακός περιπίπτω συμφορά ὁ διαβόητος πόλις . προαναχρησμῳδέω λέγω ὁ προφήτης Ζαχαρίας · καί εἰμί ὁ κοπετός ὁ Ἱεροσόλυμα ὡς κοπετός ῥοών ἐν πεδίον ἐκκόπτω . καί πάλιν ὡς πρός αὐτός · διανοίγω , ὁ Λίβανος , ὁ θύρα σύ , καί κατεσθίω πῦρ ὁ κέδρος σύ . ὀλολύζω πίτυς , διότι πίπτω κέδρος . ὅτι2 μέγας μεγιστάν ταλαιπωρέω . ὀλολύζω , δρῦς ὁ Βασανῖτις , ὅτι κατασπάω ὁ δρυμός ὁ σύμφυτος . Λίβανος μέν γάρ ὄρος εἰμί ὁ κέδρος κατάκομος . εὐώδης δέ ὁ φυτόν , καί ὁ ὅτι μάλιστα θαυμάζω εἰς κάλλος . Λίβανος δή οὖν παρεικάζω ὁ Ἱεροσόλυμα , οὐ ἀθαύμαστος ἔχω ὁ ὁ ἱερός πληθύς , ὁ γε ἥκω , φημί , πρός ὁ ἐκ νόμος τιμή . τίθημι γάρ ἡγέομαι , καί οἷος ἐν δρυμός ἁδρός τε καί εὐθυμηκέστατα ξύλον , ὁ ὁ ἄλλος ἅπας ἀνέχω μέτρον , καί πολύς ὁ ὑπό χείρ λαός ὑπέρκειμαι . ἀλλά ἐμπίμπρημι μέν Ἱεροσόλυμα , τουτέστιν , ὁ Λίβανος . ὁ δέ ἐν αὐτός λαμπρός , καί περιφανής , καί ὁ ἐν εὔκλεια ἔχω ὕψος , θρηνέω ἀλλήλων , πίπτω τε καί ἀπόλλυμι , καί ὥσπερ τις δρυτόμος περιπίπτω εὐσθενής ὁ Ῥωμαῖος στρατηγός . ἀλλά ὅς γε Κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , διά ὅς ἐκεῖνος κακός κακῶς ἀπόλλυμι , στέλεχος γίγνομαι ἀνίημι . ἐντρυφάω γάρ ἀεί ὁ ἀκατάληκτος εἰς ὁ ἄνω φορός , καί ὅλος , ὡς ἔπος εἶπον , ὁ ὑπό οὐρανός κατευρύνω . καί αὐτός δή οὗτος προαναφωνέω σαφῶς ὁ θεός διά φωνή Ἰεζεχιήλ οὗτος λέγω · καί λαμβάνω ἐκ ὁ ἐπίλεκτος ὁ κέδρος , ἐκ κορυφή Καρδία αὐτός ἀποκνίζω , καί καταφυτεύω ἐγώ ἐπί ὄρος ὑψηλός , καί κρεμάννυμι αὐτός ἐν ὄρος μετέωρος ὁ Ἰσραήλ . καί καταφυτεύω , καί ἐκφέρω βλαστός , καί ποιέω καρπός , καί εἰμί εἰς κέδρος μέγας , καί ἀναπαύω ὑποκάτω αὐτός πᾶς θηρίον , καί πᾶς πετεινός ὑπό ὁ σκιά αὐτός ἀναπαύω . καί ὁ κλῆμα αὐτός ἀποκαθίστημι , καί γιγνώσκω πᾶς ὁ ξύλον ὁ πεδίον , ὅτι ἐγώ Κύριος , ὁ ταπεινός ξύλον ὑψηλός , καί ὕψος ξύλον ταπεινός , καί ξηραίνω ξύλον χλωρός , καί ἀναθάλλω ξύλον ξηρός . ἐγώ Κύριος λαλέω , καί ποιέω . συνίημι οὖν ὅτι ὁ ἐπίλεκτος ὁ κέδρος λαμβάνω , καταφυτεύω ἐγώ ὁ ὁ ζωή ξύλον ὁ θεός καί πατήρ , τουτέστι Χριστός . Ἐπίλεκτος δέ ὁ κέδρος φημί ὁ Ἰούδας φυλή , ὁ κατάρχω ἀεί , καί ὁ ἄλλος εὐκλεής · ἐκ ὅς ἀναφύω καί Ἰεσσαί , καί Δαυίδ , καί ὁ ἅγιος Παρθένος , ἢ ὁ Ἰησοῦς ἐκτίκτω . ὅτι2 δέ καί ἐπί ξύλον κρεμάννυμι διά ἐγώ ὁ ἐκ ὁ ἀπολεκτέω κέδρος λαμβάνω , καί φυτός εἰμί καλός τε καί εὐανθής , πῶς εἰμί ἀμφιβάλλω ; ἀναβλαστάνω δέ καί ἐγώ διά βουλή ὁ πατήρ , ὁ πάλαι ξηρός καί καρπός οὐ ἔχω ξύλον , ξηρός γίγνομαι καί αὐαίνω τρόπος τις ὁ ὡς ἐν ὑγρότης καί ζωή ὁ νόμος , τουτέστι , ὁ ἐκ Ἰσραήλ . καί ὁ μέν εἰμί ὑψηλός , ταπεινός δέ ἐγώ καί καταλέγω . ἀλλά ὑψόω ἐν Χριστός διά πίστις . ὁ δέ ὁ ἀρχαῖος κατολισθάνω δόξα , καί γίγνομαι ταπεινός . θεός οὖν εἰμί ὁ ὁ ὅλος Κύριος , ὁ καί ἴδιος νεῦμα ταπεινός ὁ ὑψηλός , καί ἀνακομίζω ὑψόω ὁ ταπεινός , καί ξηραίνω ξύλον χλωρός , καί ἀναθάλλω ξύλον ξηρός . ὅτι2 γάρ ἢ ἄκανθα καί τρίβολος διαφέρω οὐδείς , ὁ ἐκ ὁ ἀρχαῖος συναγωγή μονονού καί ὁ ἅγιος ἀποκείρω γῆ , ἀνταναφύω δέ ὥσπερ ὁ ὁ ἐν πίστις πληθύς , καί ὁ ὁ δένδρον εὔοσμος παρεικάζω , μανθάνω , λέγω ὁ Θεός · καί ποιέω ὁ ἐρῆμος εἰς ἕλος , καί ὁ γῆ ἐν ὑδραγωγός . τίθημι εἰς ὁ ἄνυδρος γῆ κέδρος , καί πύξος , καί μυρσίνη , καί κυπάρισσος , καί λεύκη . καί μετά ἕτερος · καί εἰμί ἀντί ὁ στοιβή ἀναβαίνω κυπάρισσος , ἀντί δέ ὁ κόνυζα ἀναβαίνω μυρσίνη . Ζεύς μέν γάρ ὁ κέδρος νοέω ὁ εἰς ἀφθαρσία ἐλπίς ὁ πιστεύω · σήπω γάρ οὐ οἶδα ὁ κέδρος . Ζεύς δέ ὁ πύξος , ὁ μήτε ἐν κουφότης νόος , μήτε μήv ἐν ἐλαφρία φρήν , ὁ ἐν Χριστός νοέω πρέπω . Συνετός γάρ ἀπάντομαι , ἐπείτοι νόος ἔχω ὁ Χριστός . Ναστός δέ ξύλον ὁ πύξινος , καί πολύς ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ πύκνωσις . Ζεύς δέ ὁ μύρτος , ὁ εὔοσμος ἐν ἁγιασμός , καί ὁ ἀειθαλής ἐν χάρις . Ζεύς δέ γε ὁ κυπάρισσος , ὁ ὑψηλός καί εὐώδης . ὑψηλός δέ φημί κατά γε ὁ ἀρετή καί ὁ ὡς ἐν δόγμα περιφανής . Ζεύς δέ ὁ λεύκη , ὁ οἱονεί λαμπρός τε καί ἔκλευκος εἰς δικαιοσύνη . λαμπρός γάρ ὁ ἐν Χριστός , ὁ παρά αὐτός καταγλαΐζω χάρις . στέλεχος δή οὖν ἀνίημι Νεφθαλίμ , ἢ αὐτός ὁ Χριστός , ἢ ὁ Χριστός γνώριμος . ἐπεί δέ φημί · ἐπιδίδωμι ὁ γέννημα κάλλος · ὑποδηλόω εἄν , ὡς ἐγώ , τοιοῦτος τίς πάλιν . ἐν ἀρχή μέν γάρ ὁ Χριστός , ἐν ὁ κατά ἐγώ ὁράω σχῆμα , ὅτι θεός κατά φύσις εἰμί , καί εἰμί γίγνομαι σάρξ , οὐ πιστεύω . καί γοῦν λιθόλευστος μέν ποιέω ὁ Ἰουδαῖος ἀποτολμάω , ἐπίκλημα καί γραφή ἐπιλέγω αὐτός ὁ , ὅτι2 σύ , ἄνθρωπος εἰμί , ποιέω σαυτοῦ Θεός . εὑρίσκω δέ καί αὐτός ὁ ἅγιος ἀπόστολος καταθήπω μέν ὡς τερατουργός , πλήν οὔπω σαφῶς ὁ περί αὐτός συνίημι μυστήριον . τοιγάρ κατευνάζω μέν ὁ θάλασσα , καί πνεῦμα ἄγριος ἀνακόπτω φορά , Χριστός γίγνομαι προστάσσω . ὁ δέ , φημί , διαλογίζομαι ἐν ἑαυτοῦ λέγω · ποταπός εἰμί οὗτος , ὅτι καί ὁ θάλασσα , καί ὁ ἄνεμος ὑπακούω αὐτός ; ὁράω ὅπως , ὅσπερ εἰμί κατά φύσις , τουτέστι θεός , καί εἰμί γίγνομαι σάρξ , οὔπω ὁ κατά κόσμος γνωρίζω , καί εἰμί ἐν δόξα ὁ οὔπω λαμπρός ; ἐπεί δέ πρός ἐπίδοσις ἐν ἐγώ ὁ περί αὐτός χωρέω γνῶσις , πιστεύω λοιπός , ὅτι θεός κατά φύσις εἰμί , καί αὐτός πᾶς γόνυ κάμπτω , προσκυνέω αὐτός ὁ ὑπό οὐρανός . οὐκοῦν πρόειμι εἰς τελειότης ὁ περί αὐτός γνῶσις ἐν ἐγώ , ὡραῖος εἰμί κάλλος παρά ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , τότε δή , τότε διαγιγνώσκω . εἰμί δέ δή καί ἐπί ἐγώ νοέω τυγχάνω ὁ , ἐπιδίδωμι ὁ γέννημα κάλλος , οὐ ἀσυμφανής ὁ λόγος . προκόπτω γάρ ἀεί κατά ἀρετή , καί ὁ ἀγαθός ἐφικνέομαι , ἤτοι ὁ ἔμπροσθεν ἐπεκτείνω , κατά ὁ ὁ μακάριος Παῦλος φωνή , εἰς κάλλος ἀεί ὁ περιφανής ἀναθρῴσκω · κάλλος δέ φημί ὁ πνευματικός , ἵνα καί ἐγώ λέγω λοιπός · ἐπιθυμέω ὁ Βασιλεύς ὁ κάλλος σύ .