cyrillus-theology.glaphyra-in-pentateuchum Gen.6.1.4
δ . Ἔθος τῇ θείᾳ Γραφῇ , τοὺς ἀνόπιν ἰόντας τῶν ἀριθμῶν , μετὰ τὴν αὐτοῖς τεταγμένην ἐκπλήρωσιν , τελειότητος ποιεῖσθαι σύμβολα . Οἷόν τί φημι · Τὸν δέκα εἴπερ τις ἀναμετρήσαιτο καὶ ὑπερτρέχειν ἕλοιτο , πάλιν ἐκ μονάδος ἄρξεται , καθάπερ εἰς τέλος καταίρων αὐτόν . Ὁμοίως ἐπὶ τῆς ἑβδομάδος . Ἀρξάμενος γὰρ ἐκ πρώτης , ἄνεισι μὲν ἐφεξῆς ἐπὶ τὴν ἑβδόμην · εἶτα κατακλείσας εἰς τέλος τὸν τῶν ἡμερῶν ἀριθμὸν , ἐπανήξει πάλιν ἐπὶ τὴν πρώτην . Τελειότητος οὖν ἄρα ταύτῃτοι ποιεῖται σημεῖα τοὺς ὧδε ἔχοντας τῶν ἀριθμῶν ὁ ἱερὸς ἡμῖν λόγος . Καὶ γοῦν τῇ τῶν ταλάντων διανομῇ , τὸν εἰς λῆξιν ἥκοντα φιλεργίας τῆς κατὰ Θεὸν , δέκα φησὶν εἰληφέναι τάλαντα καὶ μὴν καὶ ἐπάνω τεθεῖσθαι πόλεων δέκα · ὅτι τῶν εὐδοκιμήσεων τελειότητι πάντη τε καὶ πάντως ἰσομοιρήσει τὰ γέρα , διὰ τούτου καταδεικνὺς ὁ τούτων διανομεὺς , τουτέστι Χριστός · Στεῖραν δέ γε τεκεῖν ἐπτὰ , τῶν ἁγίων τις ἔφη , τὸ ἑπτά που τιθεὶς ἀντὶ τοῦ πολλὰ , καὶ ὅσα τυχὸν εἰς τέλειον ἀριθμὸν καταλογισθεῖεν ἂν ὑπό του τῶν ἀναμετρεῖν ᾑρημένων . Ὅταν τοίνυν λέγηται περὶ τοῦ Ἰωσὴφ , ὅτι ἦν ἐτῶν δέκα καὶ ἑπτὰ , συντεθεῖσθαι δώσομεν τὸν Ἐμμανουὴλ εἰς ἕνα Χριστὸν καὶ Υἱὸν ἐκ δυοῖν τελείοιν , θεότητός τε καὶ ἀνθρωπότητος . Οὐ γάρ τοι παραδεξόμεθα τό τισι δοκοῦν , οἰομένοις ὅτι ψυχῆς λογικῆς ὁ θεῖος ἐκεῖνος κεκένωτο ναὸς , ὃν ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου πεφόρηκεν ὁ Θεὸς Λόγος . Ἀλλ’ ὥσπερ ἦν τέλειος ἐν θεότητι , οὕτω καὶ ἐν ἀνθρωπότητι , πλὴν εἰς ἕνα συγκείμενος ἀποῤῥήτως τε καὶ ὑπὲρ νοῦν . Οὐκοῦν σημαίνει μὲν τὸ τέλειον ἐν θεότητι καὶ ὑπαινίττεταί πως ἡμῖν ὁ δέκα ἀριθμός . Τὸ δὲ οὕτως ἔχον , ἐν ἀνθρωπότητι πάλιν ὑπεμφήνειεν ἂν ὁ ἑπτὰ , μειονεκτούμενος μὲν ὡς ἐν Τριάδι τοῦ δέκα , ἐπενηνεγμένος δὲ αὐτῷ καὶ οἱονεὶ προσκείμενος . Μετὰ γάρ τοι τὸν δέκα ἀριθμὸν συμβέβηκεν ὁ ἑπτά . Ἐν ὑπεροχῇ δὲ Τριάδος , τουτέστι Θεότητος , ὁ ἐκ Πατρὸς Θεὸς Λόγος · ἐν ὑφιζήσει δὲ τὸ ἀνθρώπινον , καὶ Θεοῦ δόξης ἐν μείοσι . Καὶ ὁ μὲν Θεὸς Λόγος νοεῖται προὼν , προσγέγονε δὲ αὐτῷ τὸ ἀνθρώπινον . Οὐκοῦν ἀναγκαίως προτέτακται μὲν ὁ δέκα ἀριθμὸς , ἐπενήνεκταί γε μὴν ὁ ἑπτά . Ἰωσὴφ γὰρ , φησὶν , δέκα καὶ ἑπτὰ ἦν ἐτῶν . Ἄθρει δή μοι πρὸς τούτῳ τὸ πρόσκαιρόν τε καὶ ἄναρχον , ὡς ἔν γε δὴ χρόνῳ , φημὶ , τοῦ Ἐμμανουήλ . Γέγονε μὲν γὰρ ἐτῶν ἀπαρίθμησις ὡς ἐν εἰκόνι τῷ Ἰωσήφ · ἀλλ’ ἐπενήνεκται τὸ ἦν . Κέκληται μὲν γὰρ εἰς γένεσιν τὴν καθ’ ἡμᾶς νοουμένην , καὶ εἰς ἐτῶν ἀριθμὸν διὰ τὸ ἀνθρώπινον , καίτοι Θεὸς ὢν ὁ Λόγος . Ἀλλ’ ἕψεται πάντως τὸ ἦν αὐτῷ . Νοεῖται γὰρ καὶ ἔστιν ἀληθῶς τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ συναΐδιος , καὶ , ὡς ὁ θεσπέσιός φησιν Ἰωάννης , Ἐν ἀρχῇ ἧν ὁ Λόγος , καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεὸν , καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος . Οὐκοῦν ἐρῶ εἰσαῦθις · Δέκα μὲν καὶ ἑπτὰ ἐτῶν ἦν Ἰωσὴφ ὁ θεσπέσιος , τὰς δὲ τοῦ πατρὸς ἀγέλας συνεποίμαινε τοῖς ἀδελφοῖς , τοῖς ἀπὸ Ζελφᾶς , φημὶ , καὶ Βάλλας , τουτέστι , τοῖς ἐκ θεραπαινῶν . Γεγονὼς γὰρ ἄνθρωπος ὁ ἐκ Θεοῦ Λόγος , τὴν τῶν Ἰουδαίων ἄνω τε καὶ κάτω περιέθει χώραν , συναγείρων ὥσπερ εἰς ἀγάπησιν τὴν πρὸς Θεὸν καὶ Πατέρα ἀπολωλότα πρόβατα οἴκου Ἰσραήλ . Ὡς γὰρ ὁ μακάριος γράφει Παῦλος , Θεὸς ἦν ἐν Χριστῷ , κόσμον ἑαυτῷ καταλλάσσων . Ἐποίμαινε τοίνυν τοῖς εἰς δουλείαν γεγεννημένοις ὁ Ἐμμανουὴλ , καὶ τοῖς οἱονεί πως ἐκ δύο παιδισκῶν , νόθην , καὶ οὐκ ἐλευθέραν λαχοῦσι τὴν γένεσιν . Μετὰ γάρ τοι τὴν τοῦ Ἱεροβοὰμ βασιλείαν , ἀπήρκασι μὲν τῆς Ἱερουσαλὴμ αἱ δέκα φυλαὶ , κατῴχοντο δὲ καὶ κατῳκήκασιν ἐν τῇ Σαμαρείᾳ , παραφέροντος εἰς τοῦτο τοῦ Ἱεροβοάμ . Πεπλάνηνται δὲ καὶ προσκεκυνήκασι ταῖς δαμάλεσι ταῖς χρυσαῖς ἐκεῖ . Ὅθεν καὶ διὰ φωνῆς Ἰεζεκιὴλ , ὡς δύο γυναῖκας ἐκπεπορνευμένας κατῃτιᾶτο Θεὸς , οὕτω λέγων · Υἱὲ ἀνθρώπου , δύο γυναῖκες ἦσαν θυγατέρες μητρὸς μιᾶς , καὶ ἐξεπόρνευσαν ἐν τῇ Αἰγύπτῳ , ἐν τῇ νεότητι αὐτῶν ἐπόρνευσαν , καὶ ἔπεσον οἱ μαστοὶ αὐτῶν . Ἐκεῖ διεπαρθενεύθησαν . Τὰ δὲ ὀνόματα αὐτῶν , Ὀόλλα ἡ πρεσβυτέρα , καὶ Ὀολίβα ἡ ἀδελφὴ αὐτῆς . Καὶ ἐγένοντό μοι , καὶ ἔτεκον υἱοὺς καὶ θυγατέρας · καὶ τὰ ὀνόματα αὐτῶν , Σαμάρεια ἡ Ὀόλλα , καὶ Ἱερουσαλὴμ ἡ Ὀολίβα . Συνεποίμαινε τοίνυν καθ’ ἡμᾶς γεγονὼς ὁ Υἱὸς τοῖς ἐκ δουλείας ἅμα καὶ ἐκ πορνείας γεγεννημένοις . Καθηγοῦνται γὰρ ἔτι τῶν ἐξ Ἰσραὴλ οἱ κατὰ νόμον προεστηκότες , καίτοι διδάσκοντος ἤδη καὶ μυσταγωγοῦντος Χριστοῦ τοὺς προσιόντας αὐτῷ , καὶ εἰς τὴν τῆς ἀληθείας ἀποκομίζοντος τρίβον . Αὕτη δὲ ἦν αὐτός . Τοιγάρτοι καὶ ἔφασκεν · Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός . Ἀλλ’ οἱ μὲν Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι καὶ τὴν τῆς νομοθεσίας ἔχοντες δόξαν , κατέβοσκον εἰς τριβόλους , εἰς ἀκάνθας , εἰς πλάνησιν , εἰς διδασκαλίας καὶ ἐντάλματα ἀνθρώπων · ὁ δὲ εἰς νομὴν ἀγαθὴν , καὶ εἰς πόαν ὥσπερ εὐανθεστάτην , τῶν εὐαγγελικῶν παιδευμάτων τὴν εὐφυᾶ καὶ ἀξιάγαστον γνῶσιν . Καὶ οἱ μὲν ἦσαν ποιμένες ῥᾴθυμοί τε καὶ ἀναπεπτωκότες , καὶ πρός γε τούτοις , λημμάτων ἡττώμενοι , καὶ φιλοκέρδειαν νοσοῦντες ἐσχάτην · τὸ γάλα κατεσθίοντες , τὰ ἔρια περιβαλλόμενοι , καὶ τὸ παχὺ σφάζοντες , κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν · μισθωτοὶ καὶ ἀγέρωχοι , καὶ ὀλίγου παντελῶς ἀξιοῦντες λόγου τὸ χρῆναι πονεῖν ὑπὲρ τῶν προβάτων . Ἀλλ’ ὥσπερ οἱ ἀπὸ Ζελφᾶς τε καὶ Βάλλας , ψόγον πονηρὸν κατήγαγον ἐπὶ τὸν Ἰωσὴφ , οὕτω καὶ τῶν ἀνοσίων Φαρισαίων ἡ δυστροπωτάτη πληθὺς διαβεβλήκασι τὸν Ἐμμανουὴλ , καὶ συκοφαντεῖν ἀπετόλμων τὴν δόξαν αὐτοῦ · Σαμαρείτην , καὶ οἰνοπότην , καὶ δαιμονῶντα πρὸς τούτοις , καὶ ταῖς τοῦ Βεελζεβοὺλ ἐνεργείαις ἐπικουρούμενον εἴς γε τὸ δύνασθαι , φημὶ , τὰ πονηρὰ τῶν ἠῤῥωστηκότων ἐξελαύνειν πνεύματα , δυσσεβῶς ὀνομάζοντες . Τοιγάρτοι καὶ διὰ φωνῆς προφήτου τῆς τῶν Ἰουδαίων ἀθυροστομίας κατεκεκράγει λέγων αὐτὸς ὁ Ἐμμανουήλ · Οὐαὶ αὐτοῖς , ὅτι ἀπεπήδησαν ἀπ’ ἐμοῦ . Δείλαιοί εἰσιν , ὅτι ἠσέβησαν εἰς ἐμέ . Ἐγὼ δὲ ἐλυτρωσάμην αὐτούς · αὐτοὶ δὲ κατελάλησαν ψευδῆ κατ’ ἐμοῦ . Καὶ πάλιν · Πεσοῦνται ἐν ῥομφαίᾳ οἱ ἄρχοντες αὐτῶν , δι’ ἀπαιδευσίαν γλώττης αὐτῶν . Πεφλυάρηκε τοίνυν κατὰ Χριστοῦ τῶν Φαρισαίων τὸ στῖφος , τὸ θρασύ τε καὶ ἀνελεύθερον . Καὶ τοῦτο , οἶμαι , ἐστὶ τὸ κατενεγκεῖν τοὺς ἀδελφοὺς ψόγον πονηρὸν κατὰ Ἰωσήφ . Ἀλλ’ ἠγαπᾶτο , φησὶν , παρὰ τοῦ πατρὸς , ὅτι υἱὸς γήρως ἦν αὐτῷ . Γεγόνασι μὲν γὰρ καὶ ἕτεροι ποιμένες , καλοί τε καὶ ἀγαθοὶ , πρὸ τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἀναδείξεως τῆς ἐν κόσμῳ καὶ μετὰ σαρκός · καὶ πρό γε τῶν ἄλλων Μωσῆς ὁ θεσπέσιος , καὶ οἱ καθεξῆς τὰς λογικὰς ἀγέλας διαποιμαίνοντες . Πλὴν διαφερόντως ἠγάπησε τὸν Υἱὸν ὁ Πατήρ , καίτοι τελευταῖον ὄντα μετὰ τοὺς ἄλλους , καὶ ἐν ἐσχάτοις τοῦ αἰῶνος γεγονότα καιροῖς . Ἁρμόσει μὲν οὖν τῷ Ἰακὼβ υἱὸν γήρως ἔχειν τὸν Ἰωσήφ . Θεὸς δὲ ἀγήρως , ἄναρχός τε καὶ ἀναυξὴς , καὶ ἀεὶ παντέλειος . Ταύτῃτοι σοφῶς τῆς τοῦ πρέποντος θήρας ἀφαμαρτεῖν οὐκ ἐφιέντες τὸν λόγον , γήρως ὥσπερ υἱὸν γεγεννῆσθαί φαμεν τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ τὸν Ἐμμανουὴλ , ὡς ἐν χρόνοις γεγονότα τοῖς τελευταίοις τοῦ αἰῶνος , δηλονότι τοῦ ἐνεστῶτος , καὶ ἐπεί τοι μετ’ αὐτὸν ἕτερος οὐδείς . Οὐ γὰρ ἐν ἑτέρῳ σώζεσθαι προσδοκῶμεν . Ἀρκέσει δὴ μόνος , ὅτι μηδὲ ἐν ἄλλῳ κεῖσθαί φαμεν τὴν τοῦ κόσμου σωτηρίαν καὶ ζωήν . Αὐτὸς οὖν ἡμᾶς εἰς αἰῶνας ποιμανεῖ , κατὰ τὴν τοῦ Ψάλλοντος φωνὴν , καὶ ὑπ’ αὐτῷ κεισόμεθα τῷ ἀγαπητῷ , πεφηνότι μὲν ἐν ἐσχάτοις τοῦ αἰῶνος καιροῖς , καθάπερ ἔφην ἀρτίως , μετὰ σαρκὸς , προϋφεστηκότι δὲ ὡς Θεῷ . Φαμὲν γὰρ εἶναι τῷ Πατρὶ συναΐδιον . Οὐκοῦν ἠγαπᾶτο μὲν παρὰ τοῦ πατρὸς διαφερόντως ὁ Ἰωσήφ · χιτῶνα δὲ αὐτῷ ποικίλον ἐδίδου , γέρας ὥσπερ ἐξαίρετον , καὶ τῆς ἐνούσης φιλοστοργίας μήνυσιν ἐναργῆ τὸ χρῆμα τιθείς . Ἀλλ’ ἦν καὶ τοῦτο τοῖς ἀδελφοῖς βασκανίας ἐρέθισμα , καὶ φθόνου πρόφασις · καθὼς καὶ αὐτὸ τῶν πραγμάτων διδάξει τὸ πέρας . Ἐπεμαίνοντο δὲ καὶ οἱ Φαρισαῖοι τῷ ἠγαπημένῳ , τουτέστι Χριστῷ , διά τοι τὸ παρὰ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ποικιλότροπόν τινα κατημφιέσθαι δόξαν . Τεθαύμαστο γὰρ κατὰ πολλοὺς , οἶμαι , τρόπους · τοῦτο μὲν ὡς ζωοποιὸς , τοῦτο δὲ ὡς φῶς καὶ καταφωτίζειν οἷός τε τοὺς ἐν σκότῳ , ὡς λεπροὺς καθαρίζων , καὶ νεκροὺς κἂν ἤδη δυσωδοῦντας ῥᾷστα ἐγείρων , ὡς θαλάσσαις ἐπιτιμῶν , καὶ αὐτοῖς ἐπ’ ἐξουσίας ἐποχούμενος κύμασι . Καὶ γοῦν ἤδη πως Ἰουδαῖοι διηπορηκότες , καὶ τῷ τῆς βασκανίας πυρὶ λοιπὸν ἀφορήτως κατατρυχόμενοι , πρὸς ἀλλήλους ἔλεγον · Τί ποιοῦμεν ; ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος πολλὰ σημεῖα ποιεῖ . Αἴνιγμα δὴ οὖν ὁ παμποίκιλος ἡμῖν χιτών ἐστι τῆς πολυειδοῦς εὐκλείας , ἢν ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ περιθεῖναι λέγεται τῷ Υἱῷ καθ’ ἡμᾶς γενομένῳ διὰ τὸ ἀνθρώπινον . Ἐπεὶ τό γε ἧκον εἰς ἰδίαν φύσιν , αὐτός ἐστιν ὁ τῆς δόξης Κύριος · κἂν εἰ λέγοι τυχὸν οἰκονομικῶς διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς ὁμοίωσιν · Πάτερ , δόξασόν σου τὸν Υἱόν . Παρεθήγοντο δὴ οὖν εἰς λύπας οἱ ἐκ θεραπαινῶν , ἐφ’ οἷς ἔφην ἀρτίως . Καὶ πρός γε δὴ τούτοις , ὕποπτοι γεγόνασι διὰ τὴν τῶν ἐνυπνίων ἀφήγησιν . Προαναμανθάνοντες γὰρ , ὡς αὐτοὶ μὲν ἔσονται κατὰ καιροὺς ὑπὸ πόδας , καὶ προσκυνηταί · ὁ δὲ λίαν δὴ ὑπερκείσεται , καὶ εἰς τοῦτο δόξης ἀναδραμεῖται λοιπὸν , ὡς καὶ αὐτοῖς γενέσθαι προσκυνητὸν τοῖς γεγεννηκόσιν · ἐπέτριζον ἤδη τοὺς ὀδόντας αὐτῶν , καὶ τὰς ἐπὶ τὸ χρῆναι φονᾷν εἰσεδέχοντο γνώμας . Παρωξύνοντο δὲ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι , καὶ λελύπηντο οὐ μικρῶς , μανθάνοντες ὅτι καὶ αὐτοὺς ὑπερκείσεται τοὺς ἁγίους Πατέρας ὁ Ἐμμανουὴλ , καὶ προσκυνητὸς ἔσται παντὶ τῷ λαῷ , μᾶλλον δὲ ἁπάσῃ τῇ γῇ . Καὶ τοῦτο συνιέντες ἔφασκον · Οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος , δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν , καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ · καίτοι τοῦ μακαρίου Δαβὶδ ἀναφανδὸν λέγοντος ἐνηνθρωπηκότι τῷ Μονογενεῖ · Πάντα τὰ ἔθνη ὅσα ἐποίησας , ἥξουσι καὶ προσκυνήσουσιν ἐνώπιόν σου , Κύριε · ἄλλοτε δ’ αὖ καὶ αὐτῶν τῶν ἐξ Ἰσραὴλ τὸν ἐπὶ Χριστῷ φθόνον καὶ τὴν ἀνοσίαν ὀργὴν καταφανῆ τιθέντος καὶ λέγοντος · Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν , ὀργιζέσθωσαν λαοί . Ἀποχρώντως δὴ οὖν τὸν ἀπηνῆ καὶ ἀτίθασσον τῶν Ἰουδαίων καταδείξαντες φθόνον , ἐπὶ καιροῦ λέγωμεν τὰ δύσοιστά τε καὶ μιαιφόνα τολμήματα , πανταχῆ τὸν τῆς ἱστορίας παραθλίβοντες λόγον , καὶ εἰς αὐτὸν τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Μονογενοῦς ἀναθέοντες τὸν σκοπόν . Ἀνακομίζει γὰρ αὖθις εἰς τοῦτο ἡμᾶς ὁ λόγος .
Lemmas: δ . ἔθος ὁ θεῖος γραφή , ὁ ἀνόπιν εἶμι ὁ ἀριθμός , μετά ὁ αὐτός τάσσω ἐκπλήρωσις , τελειότης ποιέω σύμβολον . οἷος τίς φημί · ὁ δέκα εἴπερ τις ἀναμετρέω καί ὑπερτρέχω αἱρέω , πάλιν ἐκ μόνος ἄρχω , καθάπερ εἰς τέλος καταίρω αὐτός . ὅμοιος ἐπί ὁ ἑβδομάς . ἄρχω γάρ ἐκ πρῶτος , ἀνέρχομαι μέν ἐφεξῆς ἐπί ὁ ἕβδομος · εἶτα κατακλείω εἰς τέλος ὁ ὁ ἡμέρα ἀριθμός , ἐπανήκω πάλιν ἐπί ὁ πρῶτος . τελειότης οὖν ἄρα ταύτῃτοι ποιέω σημεῖον ὁ ὧδε ἔχω ὁ ἀριθμός ὁ ἱερός ἐγώ λόγος . καί γοῦν ὁ ὁ τάλαντον διανομή , ὁ εἰς λῆξις ἥκω φιλεργία ὁ κατά θεός , δέκα φημί λαμβάνω τάλαντον καί μήv καί ἐπάνω τίθημι πόλις δέκα · ὅτι ὁ εὐδοκίμησις τελειότης πάντῃ τε καί πάντως ἰσομοιρέω ὁ γέρας , διά οὗτος καταδείκνυμι ὁ οὗτος διανομεύς , τουτέστι Χριστός · στεῖρα δέ γε τίκτω ἑπτά , ὁ ἅγιος τις φημί , ὁ ἑπτά ποῦ τίθημι ἀντί ὁ πολύς , καί ὅσος τυγχάνω εἰς τέλειος ἀριθμός καταλογίζομαι εἄν ὑπό ὁ ὁ ἀναμετρέω αἱρέω . ὅταν τοίνυν λέγω περί ὁ Ἰωσήφ , ὅτι εἰμί ἔτος δέκα καί ἑπτά , συντίθημι δίδωμι ὁ Ἐμμανουήλ εἰς εἷς Χριστός καί υἱός ἐκ δύο τέλειος , θεότης τε καί ἀνθρωπότης . οὖον γάρ ὅς παραδέχομαι ὁ τις δοκέω , οἴομαι ὅτι Ψυχή λογικός ὁ θεῖος ἐκεῖνος κενόω ναός , ὅς ἐκ ὁ ἅγιος παρθένος φορέω ὁ θεός Λόγος . ἀλλά ὥσπερ εἰμί τέλειος ἐν θεότης , οὗτος καί ἐν ἀνθρωπότης , πλήν εἰς εἷς σύγκειμαι ἀπόρρητος τε καί ὑπέρ νόος . οὐκοῦν σημαίνω μέν ὁ τέλειος ἐν θεότης καί ὑπαινίσσομαι πως ἐγώ ὁ δέκα ἀριθμός . ὁ δέ οὕτως ἔχω , ἐν ἀνθρωπότης πάλιν ὑπεμφαίνω εἄν ὁ ἑπτά , μειονεκτέω μέν ὡς ἐν Τριάς ὁ δέκα , ἐπιφέρω δέ αὐτός καί οἱονεί πρόσκειμαι . μετά γάρ ὅς ὁ δέκα ἀριθμός συμβαίνω ὁ ἑπτά . ἐν ὑπεροχή δέ Τριάς , τουτέστι θεότης , ὁ ἐκ πατήρ θεός Λόγος · ἐν ὑφίζησις δέ ὁ ἀνθρώπινος , καί Θεός δόξα ἐν μείων . καί ὁ μέν θεός Λόγος νοέω προέρχομαι , προσγίγνομαι δέ αὐτός ὁ ἀνθρώπινος . οὐκοῦν ἀναγκαῖος προτάσσω μέν ὁ δέκα ἀριθμός , ἐπιφέρω γε μήv ὁ ἑπτά . Ἰωσήφ γάρ , φημί , δέκα καί ἑπτά εἰμί ἔτος . ἀθρέω δή ἐγώ πρός οὗτος ὁ πρόσκαιρος τε καί ἄναρχος , ὡς ἐν γε δή χρόνος , φημί , ὁ Ἐμμανουήλ . γίγνομαι μέν γάρ ἔτος ἀπαρίθμησις ὡς ἐν εἰκών ὁ Ἰωσήφ · ἀλλά ἐπιφέρω ὁ εἰμί . καλέω μέν γάρ εἰς γένεσις ὁ κατά ἐγώ νοέω , καί εἰς ἔτος ἀριθμός διά ὁ ἀνθρώπινος , καίτοι θεός εἰμί ὁ Λόγος . ἀλλά ἕπω πάντως ὁ εἰμί αὐτός . νοέω γάρ καί εἰμί ἀληθής ὁ Θεός καί πατήρ συναΐδιος , καί , ὡς ὁ θεσπέσιος φημί Ἰωάννης , ἐν ἀρχή ἧμαι ὁ Λόγος , καί ὁ Λόγος εἰμί πρός ὁ θεός , καί θεός εἰμί ὁ Λόγος . οὐκοῦν εἴρω εἰσαῦθις · δέκα μέν καί ἑπτά ἔτος εἰμί Ἰωσήφ ὁ θεσπέσιος , ὁ δέ ὁ πατήρ ἀγέλη συμποιέω ὁ ἀδελφός , ὁ ἀπό Ζελφά , φημί , καί Βάλλας , τουτέστι , ὁ ἐκ θεράπαινα . γίγνομαι γάρ ἄνθρωπος ὁ ἐκ Θεός Λόγος , ὁ ὁ Ἰουδαῖος ἄνω τε καί κάτω περιθέω χώρα , συναγείρω ὥσπερ εἰς ἀγάπησις ὁ πρός θεός καί πατήρ ἀπόλλυμι πρόβατον οἶκος Ἰσραήλ . ὡς γάρ ὁ μακάριος γράφω Παῦλος , θεός εἰμί ἐν Χριστός , κόσμος ἑαυτοῦ καταλλάσσω . ποιμαίνω τοίνυν ὁ εἰς δουλεία γεννάω ὁ Ἐμμανουήλ , καί ὁ οἱονεί πως ἐκ δύο παιδίσκη , νόθος , καί οὐ ἐλεύθερος λαγχάνω ὁ γένεσις . μετά γάρ ὅς ὁ ὁ Ἱεροβοάμ βασίλειος , ἀπαίρω μέν ὁ Ἱεροσόλυμα ὁ δέκα φυλή , κατοίχομαι δέ καί κατοικέω ἐν ὁ Σαμάρεια , παραφέρω εἰς οὗτος ὁ Ἱεροβοάμ . πλανάω δέ καί προσκυνέω ὁ δάμαλις ὁ χρύσεος ἐκεῖ . ὅθεν καί διά φωνή Ἰεζεκιήλ , ὡς δύο γυνή ἐκπορνεύω καταιτιάομαι θεός , οὗτος λέγω · υἱός ἄνθρωπος , δύο γυνή εἰμί θυγάτηρ μήτηρ εἷς , καί ἐκπορνεύω ἐν ὁ Αἴγυπτος , ἐν ὁ νεότης αὐτός πορνεύω , καί πίπτω ὁ μαστός αὐτός . ἐκεῖ διαπαρθενεύω . ὁ δέ ὄνομα αὐτός , Ὀόλλα ὁ πρέσβυς , καί οολιψ ὁ ἀδελφή αὐτός . καί γίγνομαι ἐγώ , καί τίκτω υἱός καί θυγάτηρ · καί ὁ ὄνομα αὐτός , Σαμάρεια ὁ Ὀόλλα , καί Ἱεροσόλυμα ὁ οολιψ . Συνεποίμαινε τοίνυν κατά ἐγώ γίγνομαι ὁ υἱός ὁ ἐκ δουλεία ἅμα καί ἐκ πορνεία γεννάω . Καθηγέομαι γάρ ἔτι ὁ ἐκ Ἰσραήλ ὁ κατά νόμος προίστημι , καίτοι διδάσκω ἤδη καί μυσταγωγέω Χριστός ὁ πρόσειμι αὐτός , καί εἰς ὁ ὁ ἀλήθεια ἀποκομίζω τρίβω . Ἄτη δέ εἰμί αὐτός . τοιγάρ καί φάσκω · ἐγώ εἰμί ὁ ὁδός . ἀλλά ὁ μέν Γραμματεύς καί Φαρισαῖος καί ὁ ὁ νομοθεσία ἔχω δόξα , καταβόσκω εἰς τρίβολος , εἰς ἄκανθα , εἰς πλάνης , εἰς διδασκαλία καί ἔνταλμα ἄνθρωπος · ὁ δέ εἰς νομή ἀγαθός , καί εἰς πόα ὥσπερ εὐανθής , ὁ εὐαγγελικός παίδευμα ὁ εὐφυής καί ἀξιάγαστος γνῶσις . καί ὁ μέν εἰμί ποιμήν ῥᾴθυμος τε καί ἀναπίπτω , καί πρός γε οὗτος , λῆμμα ἡσσάομαι , καί φιλοκέρδεια νοσέω ἔσχατος · ὁ γάλα κατεσθίω , ὁ ἔριον περιβάλλω , καί ὁ παχύς σφάζω , κατά ὁ ὁ προφήτης φωνή · μισθωτός καί ἀγέρωχος , καί ὀλίγος παντελῶς ἄξιος λόγος ὁ χρή πονέω ὑπέρ ὁ πρόβατον . ἀλλά ὥσπερ ὁ ἀπό Ζελφά τε καί Βάλλας , ψόγος πονηρός κατάγω ἐπί ὁ Ἰωσήφ , οὗτος καί ὁ ἀνόσιος Φαρισαῖος ὁ δυστρόπως πληθύς διαβάλλω ὁ Ἐμμανουήλ , καί συκοφαντέω ἀποτολμάω ὁ δόξα αὐτός · Σαμαρείτης , καί οἰνοπότης , καί δαιμονάω πρός οὗτος , καί ὁ ὁ Βεελζεβούλ ἐνέργεια ἐπικουρέω εἰς γε ὁ δύναμαι , φημί , ὁ πονηρός ὁ ῥώννυμι ἐξελαύνω πνεῦμα , δυσσεβῶς ὀνομάζω . τοιγάρ καί διά φωνή προφήτης ὁ ὁ Ἰουδαῖος ἀθυροστομία κατακράζω λέγω αὐτός ὁ Ἐμμανουήλ · οὐαί αὐτός , ὅτι ἀποπηδάω ἀπό ἐγώ . δείλαιος εἰμί , ὅτι ἀσεβέω εἰς ἐγώ . ἐγώ δέ λυτρόω αὐτός · αὐτός δέ καταλαλέω ψευδής κατά ἐγώ . καί πάλιν · πίπτω ἐν ῥομφαία ὁ ἄρχω αὐτός , διά ἀπαιδευσία γλῶσσα αὐτός . φλυαρέω τοίνυν κατά Χριστός ὁ Φαρισαῖος ὁ στῖφος , ὁ θρασύς τε καί ἀνελεύθερος . καί οὗτος , οἴομαι , εἰμί ὁ καταφέρω ὁ ἀδελφός ψόγος πονηρός κατά Ἰωσήφ . ἀλλά ἀγαπάω , φημί , παρά ὁ πατήρ , ὅτι υἱός γῆρας εἰμί αὐτός . γίγνομαι μέν γάρ καί ἕτερος ποιμήν , καλός τε καί ἀγαθός , πρό ὁ ὁ Σωτήρ ἐγώ ἀνάδειξις ὁ ἐν κόσμος καί μετά σάρξ · καί πρό γε ὁ ἄλλος Μωσῆς ὁ θεσπέσιος , καί ὁ καθεξῆς ὁ λογικός ἀγέλη διαποιμαίνω . πλήν διαφερόντως ἀγαπάω ὁ υἱός ὁ Πατήρ , καίτοι τελευταῖος εἰμί μετά ὁ ἄλλος , καί ἐν ἔσχατος ὁ αἰών γίγνομαι καιρός . ἁρμόζω μέν οὖν ὁ Ἰακώβ υἱός γῆρας ἔχω ὁ Ἰωσήφ . θεός δέ ἀγήραος , ἄναρχος τε καί ἀναυξής , καί ἀεί παντέλειος . Ταύτῃτοι σοφός ὁ ὁ πρέπω θήρ ἀφαμαρτάνω οὐ ἐφίημι ὁ λόγος , γῆρας ὥσπερ υἱός γεννάω φημί ὁ Θεός καί πατήρ ὁ Ἐμμανουήλ , ὡς ἐν χρόνος γίγνομαι ὁ τελευταῖος ὁ αἰών , δηλονότι ὁ ἐνίστημι , καί ἐπεί ὅς μετά αὐτός ἕτερος οὐδείς . οὖον γάρ ἐν ἕτερος σῴζω προσδοκάω . ἀρκέω δή μόνος , ὅτι μηδέ ἐν ἄλλος κεῖμαι φημί ὁ ὁ κόσμος σωτηρία καί ζωή . αὐτός οὖν ἐγώ εἰς αἰών ποιμαίνω , κατά ὁ ὁ Ψάλλων φωνή , καί ὑπό αὐτός κεῖμαι ὁ ἀγαπητός , φαίνω μέν ἐν ἔσχατος ὁ αἰών καιρός , καθάπερ φημί ἄρτιος , μετά σάρξ , προϋφίστημι δέ ὡς Θεός . φημί γάρ εἰμί ὁ πατήρ συνηΐδιος . οὐκοῦν ἀγαπάω μέν παρά ὁ πατήρ διαφερόντως ὁ Ἰωσήφ · χιτών δέ αὐτός ποικίλος δίδωμι , γέρας ὥσπερ ἐξαίρω , καί ὁ ἔνειμι φιλοστοργία μήνυσις ἐναργής ὁ χρῆμα τίθημι . ἀλλά εἰμί καί οὗτος ὁ ἀδελφός βασκανία ἐρέθισμα , καί φθόνος πρόφασις · καθώς καί αὐτός ὁ πρᾶγμα διδάσκω ὁ πέρας . Ἐπεμαίνοντο δέ καί ὁ Φαρισαῖος ὁ ἀγαπάω , τουτέστι Χριστός , διά ὅς ὁ παρά Θεός καί πατήρ ποικιλότροπος τις καταμφιέννυμι δόξα . θαυμάζω γάρ κατά πολύς , οἴομαι , τρόπος · οὗτος μέν ὡς ζωοποιός , οὗτος δέ ὡς φάος καί καταφωτίζω οἷος τε ὁ ἐν σκότος , ὡς λεπρός καθαρίζω , καί νεκρός κἀν ἤδη δυσωδέω ῥᾳδίως ἐγείρω , ὡς θάλασσα ἐπιτιμάω , καί αὐτός ἐπί ἐξουσία ἐποχέομαι κῦμα . καί γοῦν ἤδη πως Ἰουδαῖος διαπορέω , καί ὁ ὁ βασκανία πῦρ λοιπός ἀφόρητος κατατρύχω , πρός ἀλλήλων λέγω · τις ποιέω ; ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος πολύς σημεῖον ποιέω . αἴνιγμα δή οὖν ὁ παμποίκιλος ἐγώ χιτών εἰμί ὁ πολυειδής εὔκλεια , εἄν ὁ θεός καί πατήρ περιτίθημι λέγω ὁ υἱός κατά ἐγώ γίγνομαι διά ὁ ἀνθρώπινος . ἐπεί ὁ γε ἥκω εἰς ἴδιος φύσις , αὐτός εἰμί ὁ ὁ δόξα Κύριος · κἀν εἰμί λέγω τυγχάνω οἰκονομικός διά ὁ πρός ἐγώ ὁμοίωσις · πατήρ , δοξάζω σύ ὁ υἱός . παραθήγω δή οὖν εἰς λύπη ὁ ἐκ θεράπαινα , ἐπί ὅς φημί ἄρτιος . καί πρός γε δή οὗτος , ὕποπτος γίγνομαι διά ὁ ὁ ἐνύπνιος ἀφήγησις . Προαναμανθάνοντες γάρ , ὡς αὐτός μέν εἰμί κατά καιρός ὑπό πούς , καί προσκυνητής · ὁ δέ λίαν δή ὑπέρκειμαι , καί εἰς οὗτος δόξα ἀνατρέχω λοιπός , ὡς καί αὐτός γίγνομαι προσκυνητός ὁ γεννάω · πετρίζω ἤδη ὁ ὀδούς αὐτός , καί ὁ ἐπί ὁ χρή φονάω εἰσδέχομαι γνώμη . παροξύνω δέ καί ὁ Ἰουδαῖος , καί λυπέω οὖον μικρός , μανθάνω ὅτι καί αὐτός ὑπέρκειμαι ὁ ἅγιος Πατέρας ὁ Ἐμμανουήλ , καί προσκυνητός εἰμί πᾶς ὁ λαός , μᾶλλον δέ ἅπας ὁ γῆ . καί οὗτος συνίημι φάσκω · οὗτος εἰμί ὁ κληρονόμος , δεῦρο ἀποκτείνω αὐτός , καί κατέχω ὁ κληρονομία αὐτός · καίτοι ὁ μακάριος Δαυίδ ἀναφανδά λέγω ἐνανθρωπέω ὁ Μονογενής · Πάν ὁ ἔθνος ὅσος ποιέω , ἥκω καί προσκυνέω ἐνώπιον σύ , κύριος · ἄλλοτε δέ αὖος καί αὐτός ὁ ἐκ Ἰσραήλ ὁ ἐπί Χριστός φθόνος καί ὁ ἀνόσιος ὀργή καταφανής τίθημι καί λέγω · ὁ Κύριος βασιλεύω , ὀργίζω λαός . ἀποχρώντως δή οὖν ὁ ἀπηνής καί ατιταχυς ὁ Ἰουδαῖος καταδείκνυμι φθόνος , ἐπί καιρός λέγω ὁ δύσοιστος τε καί μιαιφόνος τόλμημα , πανταχῇ ὁ ὁ ἱστορία παραθλίβω λόγος , καί εἰς αὐτός ὁ ἐνανθρώπησις ὁ Μονογενώ ἀνατίθημι ὁ σκοπός . ἀνακομίζω γάρ αὖθις εἰς οὗτος ἐγώ ὁ λόγος .