cyrillus-theology.glaphyra-in-pentateuchum Gen.3.3.1
α . Τοῖς ἐν Χριστῷ δεδικαιωμένοις , καὶ τὴν πρὸς αὐτὸν ἑνότητα διὰ τοῦ μεταλαχεῖν ἁγίου Πνεύματος ἐν εὐδοκίᾳ Πατρὸς ἐκπεπλουτηκόσιν , ὁ σοφὸς ἐπιστέλλει Παῦλος · Ἡρμοσάμην γὰρ ὑμᾶς ἑνὶ ἀνδρὶ παρθένον ἁγνὴν παραστῆσαι τῷ Χριστῷ . Κλήτορες γὰρ ὥσπερ καὶ νυμφαγωγοὶ γεγόνασιν οἱ μακάριοι μαθηταὶ , τοὺς ἔτι μακρὰν ποιοῦντες ἐγγὺς , καὶ μονονουχὶ κολλῶντες Χριστῷ , καὶ τῇ τοῦ πνεύματος ἑνώσει συνδέοντες . Καὶ παραστήσει μὲν ἑαυτῷ τὴν Ἐκκλησίαν Χριστός · διανιστάντος αὐτὴν , μονονουχὶ δὲ καὶ προσάγοντος , τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς , καὶ τῷ ἰδίῳ κατεγγυῶντος Υἱῷ , πλὴν ὅτι μεσιτευόντων ἁγίων οὐκ ἂν ἐνδοιάσειέ τις . Ὁ μὲν γὰρ θεσπέσιος Δαβὶδ προαναφωνῶν ἡμῖν τὸ μυστήριον , πρὸς αὐτήν πού φησιν · Ἄκουσον , θύγατερ , καὶ ἴδε , καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου , καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ Πατρός σου · ὅτι ἐπεθύμησεν ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου · ὅτι αὐτός ἐστι Κύριός σου , καὶ προσκυνήσεις αὐτῷ . Διωμολόγηκε δὲ καὶ ὁ Παῦλος , καθάπερ ἔφην ἀρτίως , οἷά τινα νύμφην παρασταθῆναι Χριστῷ τοὺς πεπιστευκότας . Ἀλλὰ τὸ οὕτω σεπτὸν καὶ ἀξιάκουστον ἀληθῶς μυστήριον κατίδοι τις ἂν οὐδὲν ἧττον ἡμῶν καὶ τῷδε δὴ πάλιν . Γέγραπται γὰρ , ὅτι καὶ Ἀβραὰμ ἦν πρεσβύτερος προβεβηκὼς ἡμερῶν , καὶ Κύριος εὐλόγησε τὸν Ἀβραὰμ κατὰ πάντα . Καὶ εἶπεν Ἀβραὰμ τῷ παιδὶ αὐτοῦ τῷ πρεσβυτέρῳ τῆς οἰκίας αὐτοῦ , τῷ ἄρχοντι πάντων τῶν αὐτοῦ · Θὲς τὴν χεῖρά σου ἐπὶ τὸν μηρόν μου , καὶ ἐξορκιῶ σε Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ , καὶ τὸν Θεὸν τῆς γῆς , ἵνα μὴ λάβῃς γυναῖκα τῷ υἱῷ μου Ἰσαὰκ ἀπὸ τῶν θυγατέρων τῶν Χαναναίων , μεθ’ ὧν ἐγὼ οἰκῶ ἐν αὐτοῖς . Ἀλλ’ εἰς τὴν γῆν , οὗ ἐγενόμην , πορεύσῃ καὶ εἰς τὴν φυλήν μου . Καὶ λήψῃ γυναῖκα τῷ υἱῷ μου Ἰσαὰκ ἐκεῖθεν . Ταῦτα τοιγαροῦν προστεταχότος τοῦ Ἀβραὰμ , διώμνυτο μὲν ὁ οἰκέτης παραχρῆμα , τῷ μηρῷ δεσπότου τὴν χεῖρα ἐπιτιθείς . Δι’ οὗ παρέσται νοεῖν τὸ μονονουχὶ κατὰ πάσης τῆς ἐσομένης ἐξ αὐτοῦ γονῆς πεποιῆσθαι τὴν ὁρκωμοσίαν . Ἐπαναθέμενος δὲ καμήλοις δέκα πολλὰ τῶν Ἀβραὰμ ἀγαθῶν , ἀφικνεῖται δρομαῖος εἰς τὴν μέσην τῶν ποταμῶν . Καὶ καταίρει μὲν εἰς πόλιν Ναχώρ · ὀκλάζει δὲ τὰς καμήλους ἔξω τῆς πόλεως παρὰ τὸ φρέαρ τοῦ ὕδατος , τὸ προσοψὲ ἡνίκα ἐκπορεύονται αἱ ὑδρευόμεναι . Ἀφικόμενος δὴ οὖν ἐκεῖσε , Θεὸν ἐλιπάρει λοιπὸν ἀνευρῦναι τὴν ὁδὸν , καὶ καταδεῖξαι παρθένον εὐδρανῆ καὶ φιλόξενον , καὶ ὄκνου τοῦ βλέποντος εἰς ἀγάπην κρείττονα . Ἔσται γὰρ , φησὶν , ἡ παρθένος , ᾗ ἐὰν ἐγὼ εἴπω , Ἐπίκλινον τὴν ὑδρίαν σου ἵνα πίω , καὶ εἴπῃ , Πίε , καὶ τὰς καμήλους σου ποτιῶ , ἕως ἂν παύσωνται πίνουσαι , ταύτην ἡτοίμασας τῷ παιδί σου Ἰσαάκ . Ἀλλ’ ἧκεν οὐκ εἰς μακρὰν ἡ καλὴ τῷ εἴδει καὶ εὐπρεπεστάτη παρθένος , φημὶ δὴ , Ῥεβέκκα . Ἐξαιτοῦντι δὲ πιεῖν , προσῆγεν ἑτοίμως . Ἐπηγγέλλετο δὲ καὶ αὐτὰς ποτιεῖν τὰς καμήλους , καὶ εἰς ἔργον ἤγετο τὰ ἐπηγγελμένα . Συμβάλλει δὴ οὖν ὁ οἰκέτης ἐντεῦθεν , ὡς αὕτη λοιπὸν εἴη , καὶ οὐχ ἑτέρα . Τοιγάρτοι ψέλλιά τε καὶ ἐνώτια λαβὼν , προσεκόμιζε τῇ νεάνιδι . Ἡ δὲ οἴκοι παρελθεῖν , ἕπεσθαί τε αὐτῇ παραχρῆμα προσέταττεν . Οὗ γεγονότος , ξενίζεται μὲν αὐτοῦ , λαμπρὰν δὲ διήγησιν τοῦ ἰδίου δεσπότου τὸν πλοῦτον ποιεῖται . Προσετίθει δὲ , ὅτι ἕνα καὶ ἀγαπητὸν ἔχων υἱὸν τὸν Ἰσαὰκ , πάντα δέδωκεν αὐτῷ , καὶ δεσπόζει τῶν ὅλων ὁ νεανίας . Ἐπειδὴ δὲ ἀποτρέχειν ἤθελεν ὁμοῦ τῇ νεάνιδι λοιπὸν ὁ νυμφαγωγὸς , διερωτῶσι Ῥεβέκκαν εἰ συμβαδιεῖται τῷ κεκληκότι , καὶ ἀσπαστὴν ποιήσεται τὴν ἀποδρομήν . Ἡ δὲ κατανεύει προθύμως . Ἀφιγμένην δὲ οὕτως , εἰσοικίζεται μὲν ἐθελοντὴς ἤδη ὁ Ἰσαάκ · παρεκλήθη δὲ οὕτως σφόδρα , καίτοι τεθνεώσης αὐτῷ τῆς μητρός . Μακρὸς μὲν οὖν καὶ πολὺς τῆς ἱστορίας ὁ λόγος . Πλὴν ἐπιτεμόντες ὡς ἔνι ταύτην , διαρκῶς εἰρήκαμεν . Ἡκέτω δὲ οὖν τῆς θεωρίας ἡ δύναμις ἐπὶ τὸ λίαν εὐτεχνὲς , καὶ τὸν τοῦ μυστηρίου τύπον ἀναδεικνύτω πάλιν . ὡς ἐν ἀμυδραῖς μὲν ἔτι σκιαῖς , πλὴν ὠδίνοντα τὴν ἀλήθειαν .
Lemmas: ὅς . ὁ ἐν Χριστός δικαιόω , καί ὁ πρός αὐτός ἑνότης διά ὁ μεταλαγχάνω ἅγιος πνεῦμα ἐν εὐδοκία πατήρ ἐκπλουτέω , ὁ σοφός ἐπιστέλλω Παῦλος · ἁρμόζω γάρ σύ εἷς ἀνήρ παρθένος ἁγνός παρίστημι ὁ Χριστός . Κλήτωρ γάρ ὥσπερ καί νυμφαγωγός γίγνομαι ὁ μακάριος μαθητής , ὁ ἔτι μακράν ποιέω ἐγγύς , καί μονονού κολλάω Χριστός , καί ὁ ὁ πνεῦμα ἕνωσις συνδέω . καί παρίστημι μέν ἑαυτοῦ ὁ ἐκκλησία Χριστός · διανίστημι αὐτός , μονονού δέ καί προσάγω , ὁ Θεός καί πατήρ , καί ὁ ἴδιος κατεγγυάω υἱός , πλήν ὅτι μεσιτεύω ἅγιος οὐ εἄν ἐνδοιάζω τις . ὁ μέν γάρ θεσπέσιος Δαυίδ προαναφωνέω ἐγώ ὁ μυστήριον , πρός αὐτός πού φημί · ἀκούω , θυγάτηρ , καί ὁράω , καί κλίνω ὁ οὖς σύ , καί ἐπιλήθω ὁ λαός σύ καί ὁ οἶκος ὁ πατήρ σύ · ὅτι ἐπιθυμέω ὁ βασιλεύς ὁ κάλλος σύ · ὅτι αὐτός εἰμί κύριος σύ , καί προσκυνέω αὐτός . διομολογεω δέ καί ὁ Παῦλος , καθάπερ φημί ἄρτιος , οἷος τις νύμφη παρίστημι Χριστός ὁ πιστεύω . ἀλλά ὁ οὗτος σεπτός καί ἀξιάκουστος ἀληθής μυστήριον καθοράω τις εἄν οὐδείς κακός ἐγώ καί ὅδε δή πάλιν . γράφω γάρ , ὅτι καί Ἀβραάμ εἰμί πρέσβυς προβαίνω ἡμέρα , καί Κύριος εὐλογέω ὁ Ἀβραάμ κατά πᾶς . καί εἶπον Ἀβραάμ ὁ παῖς αὐτός ὁ πρέσβυς ὁ οἰκίον αὐτός , ὁ ἄρχω πᾶς ὁ αὐτός · τίθημι ὁ χείρ σύ ἐπί ὁ μηρός ἐγώ , καί ἐξορκίζω σύ κύριος ὁ θεός ὁ οὐρανός , καί ὁ θεός ὁ γῆ , ἵνα μή λαμβάνω γυνή ὁ υἱός ἐγώ Ἰσαάκ ἀπό ὁ θυγάτηρ ὁ Χαναναῖος , μετά ὅς ἐγώ οἰκέω ἐν αὐτός . ἀλλά εἰς ὁ γῆ , ὅς γίγνομαι , πορεύω καί εἰς ὁ Φυλή ἐγώ . καί λαμβάνω γυνή ὁ υἱός ἐγώ Ἰσαάκ ἐκεῖθεν . οὗτος τοιγάρ προστάσσω ὁ Ἀβραάμ , διόμνυμι μέν ὁ οἰκέτης παραχρῆμα , ὁ μηρός δεσπότης ὁ χείρ ἐπιτίθημι . διά ὅς πάρειμι νοέω ὁ μονονού κατά πᾶς ὁ εἰμί ἐκ αὐτός γονεύς ποιέω ὁ ὁρκωμοσία . Ἐπανατίθημι δέ κάμηλος δέκα πολύς ὁ Ἀβραάμ ἀγαθός , ἀφικνέομαι δρομαῖος εἰς ὁ μέσος ὁ ποταμός . καί καταίρω μέν εἰς πόλις Ναχώρ · ὀκλάζω δέ ὁ κάμηλος ἔξω ὁ πόλις παρά ὁ φρέαρ ὁ ὕδωρ , ὁ προσοράω ἡνίκα ἐκπορεύω ὁ ὑδρεύω . ἀφικνέομαι δή οὖν ἐκεῖσε , θεός λιπαρέω λοιπός ἀνευρύνω ὁ ὁδός , καί καταδείκνυμι παρθένος ὑδραίνω καί φιλόξενος , καί ὄκνος ὁ βλέπω εἰς ἀγάπη ἀγαθός . εἰμί γάρ , φημί , ὁ παρθένος , ὅς ἐάν ἐγώ εἶπον , ἐπικλίνω ὁ ὑδρία σύ ἵνα πίνω , καί εἶπον , πίνω , καί ὁ κάμηλος σύ ποτίζω , ἠώς εἄν παύω πίνω , οὗτος ἑτοιμάζω ὁ παῖς σύ Ἰσαάκ . ἀλλά ἵημι οὐ εἰς μακράν ὁ κάλως ὁ εἶδος καί εὐπρεπής παρθένος , φημί δή , Ῥεβέκκα . Ἐξαιτέω δέ πίνω , προσάγω ἑτοίμως . ἐπαγγέλλω δέ καί αὐτός ποτίζω ὁ κάμηλος , καί εἰς ἔργον ἄγω ὁ ἐπαγγέλλω . συμβάλλω δή οὖν ὁ οἰκέτης ἐντεῦθεν , ὡς οὗτος λοιπός εἰμί , καί οὐ ἕτερος . τοιγάρ ψέλιον τε καί ἐνώτιον λαμβάνω , προσκομίζω ὁ νεᾶνις . ὁ δέ οἴκοι παρέρχομαι , ἕπομαι τε αὐτός παραχρῆμα προστάσσω . οὗ γίγνομαι , ξενίζω μέν αὐτός , λαμπρός δέ διήγησις ὁ ἴδιος δεσπότης ὁ πλοῦτος ποιέω . προστίθημι δέ , ὅτι εἷς καί ἀγαπητός ἔχω υἱός ὁ Ἰσαάκ , πᾶς δίδωμι αὐτός , καί δεσπόζω ὁ ὅλος ὁ νεανίας . ἐπεί δέ ἀποτρέχω ἐθέλω ὁμοῦ ὁ νεᾶνις λοιπός ὁ νυμφαγωγός , διερωτάω Ῥεβέκκα εἰμί συμβαδίζω ὁ καλέω , καί ἀσπαστός ποιέω ὁ ἀποδρομή . ὁ δέ κατανεύω προθύμως . ἀφικνέομαι δέ οὕτως , εἰσοικίζω μέν ἐθελοντής ἤδη ὁ Ἰσαάκ · παρακαλέω δέ οὕτως σφόδρα , καίτοι θνῄσκω αὐτός ὁ μήτηρ . Μακρός μέν οὖν καί πολύς ὁ ἱστορία ὁ λόγος . πλήν ἐπιτέμνω ὡς ἐν οὗτος , διαρκής εἴρω . ἥκω δέ οὖν ὁ θεωρία ὁ δύναμις ἐπί ὁ λίαν εὐτεχνής , καί ὁ ὁ μυστήριον τύπος ἀναδείκνυμι πάλιν . ὡς ἐν ἀμυδρός μέν ἔτι σκιά , πλήν ὠδίνω ὁ ἀλήθεια .