cyrillus-theology.fragmenta-in-sancti-pauli-epistulam-ad-romanos pg074_0474.1
A νεκρῶν ἀναστάσεως τὸ μυστήριον ὡς ἔσται κατὰ καιροὺς Θεοῦ κατανεύοντος , καὶ ἀφάτῳ δυνάμει μεταπλάττοντος εἰς ζωὴν τὸ τῷ θανάτῳ χειραφημένον , προανακεκράχει λέγων : « Ἀναστήσονται οἱ νεκροί , καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις , καὶ ἐκρεφανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ : ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν : » δρόσον , οἶμαι , λέγων τροπικῶς τὴν ζωοποιὸν ἐνέργειαν τοῦ Θεοῦ , καθ’ ἣν καὶ τὰ εἶναι τοῖς οὐκ οὖσι προσνέμει , καὶ τοῖς ἤδη παρεινηγεμένοις εἰς ὑπαρξιν τὸ εὖ εἶναι χαρίζεται . Συνέστηκε γὰρ τὰ πάντα ἐν αὐτῷ , καθάπερ ἀφ’ αὐτοῦ καὶ δι’ αὐτοῦ παρήχθη πρὸς γένεσιν . Ψάλλει δὲ που καὶ ὁ θεσπέσιος Δαβὶδ περὶ τῶν ἐπὶ γῆς πρὸς τὸν τῶν ὅλων Σωτῆρα Θεόν : « Ἀνοίξας τὸ σου τὴν χεῖρα , τὰ σύμπαντα πλησθήσεται χρηστότητος : ἀποστρέψας δὲ σου τὸ πρόσωπον , ταραχθήσονται : ἀντανελὼς τὸ πνεῦμα αὐτῶν , καὶ ἐκλείψουσιν , καὶ εἰς τὸν χοῦν αὐτῶν ἐπιστρέψουσιν . Ἐξαποστελεῖς τὸ Πνεῦμά σου , καὶ κτισθήσονται , καὶ ἀνακαινιεῖς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς . » Πέπονθε μὲν γὰρ ἡ ἀνθρώπινος φύσις τοῦ θείου προσώπου τὴν ἀποστροφὴν ἐν Ἀδὰμ διὰ τὴν παράβασιν : τοιγαροῦτοι μονοῦν ὀλιγῇ συγχέεται καὶ τετάρρακται , καὶ εἰς τὸν ἴδιον ὑπεσάχθη χοῦν , κατεθιδαχὴ τε καὶ εἰς θάνατον καὶ φθορὰν . Ἐπεὶ δὲ γέγονε καθ’ ἡμᾶς ὁ μονογενὴς τοῦ Θεοῦ Λόγος , καὶ τῇ τοῦ ἁγίου Πνεύματος πεπλούτηκαμεν μελέξει , ἀναμορφούμεθα πρὸς τὸ ἐν ἀρχαῖς καὶ οἷον ἀνεκτίσμεθα : κεκλημένα γὰρ εἰς καινότητα ζωῆς , τοῦ τοῦ θανάτου διαδιδράσκοντες κράτος . Καὶ μαρτυρήσει λέγων ὁ σοφώτατος Παῦλος : « Εἰ δὲ τὸ Πνεῦμα τοῦ ἐγείραντος Ἰησοῦν οἰκεῖ ἐν ὑμῖν , ὁ ἐγείρας ἐκ νεκρῶν Χριστὸν Ἰησοῦν ζωοποιήσει καὶ τὰ θνητὰ σώματα ὑμῶν διὰ τοῦ ἐνοικοῦντος αὐτοῦ Πνεύματος ἐν ὑμῖν . » Ὡς τοίνυν ἀνέβιω μὲν ὁ Χριστὸς πατήσας τοῦ θανάτου τὸ κράτος , καὶ γέγονεν ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ὡς ἐφομένων πάντων τοῖς ἰχνεσιν αὐτοῦ , πῶς οὐκ ἀπόλλυκτον κομιδὴ τὸ κατὰ τι γοῦν ὅλως ἐνδοιάζειν ἐπὶ περὶ τοῦ τῆς ἀναστάσεως μυστηρίου ;
Lemmas: A νεκρός ἀνάστασις ὁ μυστήριον ὡς εἰμί κατά καιρός Θεός κατανεύω , καί ἄφατος δύναμις μεταπλάσσω εἰς ζωή ὁ ὁ θάνατος χειραφημένον , προανακεκράχει λέγω : « ἀνίστημι ὁ νεκρός , καί ἐγείρω ὁ ἐν ὁ μνημεῖον , καί εκρεφανθησοντ ὁ ἐν ὁ γῆ : ὁ γάρ δρόσος ὁ παρά σύ ἴαμα αὐτός εἰμί : » δρόσος , οἴομαι , λέγω τροπικός ὁ ζωοποιός ἐνέργεια ὁ Θεός , κατά ὅς καί ὁ εἰμί ὁ οὐ εἰμί προσνέμω , καί ὁ ἤδη παραφέρω εἰς ὕπαρξις ὁ εὕω εἰμί χαρίζομαι . συνίστημι γάρ ὁ πᾶς ἐν αὐτός , καθάπερ ἀπό αὐτός καί διά αὐτός παράγω πρός γένεσις . ψάλλω δέ ποῦ καί ὁ θεσπέσιος Δαυίδ περί ὁ ἐπί γῆ πρός ὁ ὁ ὅλος Σωτήρ Θεός : « ἀνοίγω ὁ σύ ὁ χείρ , ὁ σύμπας πίμπλημι χρηστότης : ἀποστρέφω δέ σύ ὁ πρόσωπον , ταράσσω : ἀνταναλίσκω ὁ πνεῦμα αὐτός , καί ἐκλείπω , καί εἰς ὁ χόω αὐτός ἐπιστρέφω . ἐξαποστέλλω ὁ πνεῦμα σύ , καί κτίζω , καί ἀνακαινίζω ὁ πρόσωπον ὁ γῆ . » πάσχω μέν γάρ ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὁ θεῖον πρόσωπον ὁ ἀποστροφή ἐν Ἀδάμ διά ὁ παράβασις : τοιγαρουος μονόω ὀλίγος συγχέω καί ταράσσω , καί εἰς ὁ ἴδιος ὑπεσάχθη χόω , κατεθιδαχὴ τε καί εἰς θάνατος καί φθορά . ἐπεί δέ γίγνομαι κατά ἐγώ ὁ μονογενής ὁ Θεός Λόγος , καί ὁ ὁ ἅγιος πνεῦμα πλουτέω μελέξει , ἀναμορφόω πρός ὁ ἐν ἀρχή καί οἷος ἀνακτίζω : καλέω γάρ εἰς καινότης ζωή , ὁ ὁ θάνατος διαδιδράσκω κράτος . καί μαρτυρέω λέγω ὁ σοφός Παῦλος : « εἰμί δέ ὁ πνεῦμα ὁ ἐγείρω Ἰησοῦς οἰκέω ἐν σύ , ὁ ἐγείρω ἐκ νεκρός Χριστός Ἰησοῦς ζῳοποιέω καί ὁ θνητός σῶμα σύ διά ὁ ἐνοικέω αὐτός πνεῦμα ἐν σύ . » ὡς τοίνυν ἀναβιόω μέν ὁ Χριστός πατέω ὁ θάνατος ὁ κράτος , καί γίγνομαι ἀπαρχή ὁ κοιμάω ὡς ἐφίημι πᾶς ὁ ἴχνος αὐτός , πῶς οὐ απολλυκτω κομιδή ὁ κατά τίς γοῦν ὅλως ἐνδοιάζω ἐπί περί ὁ ὁ ἀνάστασις μυστήριον ;