cyrillus-theology.expositio-in-psalmos pg069_0503.2
( A f . 224 b , I f . 208 ) Ταῦτα ἀρμόττει τῷ Χριστῷ διὰ τὸ τῆς ἀνθρωπότητος μέτρον . « Ἄθρει γὰρ μοι πάλιν τὸν ὑπάρχοντα μέν ἐν μορφῇ καὶ ἰσότητι τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς Θεὸν Λόγον , τὸν ἐκ τῆς οὐσίας αὐτοῦ παγηνότα , σύνθρονόν τε αὐτῷ καὶ συγκατάρχοντα τῶν ὅλων , ὡς ἐν ὑφέσει τε ὄντα καὶ ἐν μείωσιν διὰ σοι τὴν πρὸς ἡμᾶς ὁμοίωσιν , καὶ ἀνθρωπίνως μᾶλλον διὰ τὴν χάνωσιν , ἤγουν θεοπρεπῶς , τοὺς πρὸς γε τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα ποιούμενον λόγους : « Ἐλέησόν με γάρ , φησίν , καὶ ἀνάστησόν με . » Καίτοι πῶς οὐχ ἅπαξιν ἀναρτῆς ὡς αὐτὸς ἑστίν κατὰ φύσιν τὸ ἕλεος τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός ; αὐτὸς δὲ ὁμοίως ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωὴ , κατὰ τὴν αὐτοῦ φωνήν . « Ἄλλ’ ἤν ἀναγκαῖον πᾶσαν αὐτὸν πληρώσαι δικαιοσύνην · καὶ εἰπεὶ γέγονεν ἄνθρωπος , τὸ τῆς ἀνθρωπότητος μὴ παραμεῖσθαι ὁμικροπρεπές , μήτε μὴν τοὺς αὐτῇ πρόσκοντας ἀπαξιώσαι λόγους , διὰ τὸ τῆς οἰκονομίας ἀτεχνῆς . Φαμὲν δὲ ὅτι τὸν ἕλεον , καὶ συνεξευγεμένως αὐτῷ τὴν ἀνάστασιν , οὐχ ἑαυτῷ μᾶλλον , ἀλλ’ ἡμῖν αἰτεῖ τοὺς ἐν χρείᾳ καθιεστηκόσιν ἐλέου καὶ ἀναστάσεως . « Ὡσπερ γὰρ εἰσελθούσης εἰς τὸν κόσμον τῆς ἁμαρτίας , συνεσιώλατο καθάπερ ἰδίᾳ μητρὶ , καὶ ὁ δι’ αὐτὴν τε καὶ δι’ αὐτῆς ἀναφύς θάνατος · οὕτως ἐξωθεῖσης ἐκ τοῦ κόσμου τῆς ἁμαρτίας , συνεξῆλατο καὶ ὁ θάνατος . Δικαιούμεθα γὰρ ἐν Χριστῷ κατοικητήριον τῆς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός . Λύσιν οὖν ὁ θάνατος ἔχει τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ , δι’ οὗ καὶ ἐγὼ πρὸς ἀφθαρσίαν καὶ ζωὴν ἀνέβαλεν ἡ ἀνθρώπου φύσις . Ὅταν τοίνυν ἀναστήσῃς με , φησίν , ὦ Πάτερ , τότε καὶ ἀνταποδώσω αὐτοῖς , ὅλην δὲ ὅτι περὶ εἰς αὐτὸν πεπαρωνηκασίν . Ἐπιτίθησι δ’ ὅμως , ὡς ἐκ τῆς καθ’ ἡμᾶς ὁμικροπρεπείας ἀναφορᾶς πάλιν ( 1 ) . » [ εἰς τὸ ] θεοπρεπές . Οὐ γὰρ ἔφη πρὸς τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς Πατέρα , ὅτι « Ὅταν ἀναστήσῃς με , τότε καὶ ἀνταποδώσεις αὐτοῖς , ἀλλ’ ὡς αὐτὸς ἐσάμενος τῶν ὁλων κριτὴς καὶ ἐστι καὶ νοεῖται Θεός , « Ἀνταποδώσω , φησίν , αὐτοῖς . » Ὡς γὰρ αὐτὸς τῷ παλίν φησίν , « Ὁ Πατὴρ κρίνει οὐδέν , ἀλλὰ τὴν πᾶσαν κρίσιν δέδωκεν τῷ Υἱῷ , ἵνα πάντες τιμῶσι τὸν Υἱόν , καθὼς τιμῶσι τὸν Πατέρα . » « Ὅτι δὲ τοῦ Πατρὸς ἀναστήσαι λεγόμενον τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν ἐκ νεκρῶν , δι’ αὐ -
Lemmas: ( A f . 224 b , I f . 208 ) οὗτος ἁρμόττω ὁ Χριστός διά ὁ ὁ ἀνθρωπότης μέτρον . « ἀθρέω γάρ ἐγώ πάλιν ὁ ὑπάρχω μέν ἐν μορφή καί ἰσότης ὁ Θεός καί πατήρ θεός Λόγος , ὁ ἐκ ὁ οὐσία αὐτός παγηνός , σύνθρονος τε αὐτός καί συγκατάρχω ὁ ὅλος , ὡς ἐν ὕφεσις τε εἰμί καί ἐν μείωσις διά σύ ὁ πρός ἐγώ ὁμοίωσις , καί ἀνθρώπινος μᾶλλον διά ὁ χάσκω , ἤγουν θεοπρεπῶς , ὁ πρός γε ὁ ἑαυτοῦ πατήρ ποιέω λόγος : « ἐλεάω ἐγώ γάρ , φημί , καί ἀνίστημι ἐγώ . » καίτοι πῶς οὐ ἄπαξις ἀναρτέω ὡς αὐτός εἰμί κατά φύσις ὁ ἕλος ὁ Θεός καί πατήρ ; αὐτός δέ ὁμοίως ὁ ἀνάστασις καί ὁ ζωή , κατά ὁ αὐτός φωνή . « ἄλλος ἐάν ἀναγκαῖος πᾶς αὐτός πληρόω δικαιοσύνη · καί εἶπον γίγνομαι ἄνθρωπος , ὁ ὁ ἀνθρωπότης μή παραμένω ὁμικροπρεπές , μήτε μήv ὁ αὐτός πρόσκοντας ἀπαξιόω λόγος , διά ὁ ὁ οἰκονομία ἀτεχνέω . φημί δέ ὅτι ὁ ἔλεος , καί συνεξευγεμένως αὐτός ὁ ἀνάστασις , οὐ ἑαυτοῦ μᾶλλον , ἀλλά ἐγώ αἰτέω ὁ ἐν χρεία καθίστημι ἔλεος καί ἀνάστασις . « ὡς γάρ εἰσέρχομαι εἰς ὁ κόσμος ὁ ἁμαρτία , συνεσιώλατο καθάπερ ἴδιος μήτηρ , καί ὁ διά αὐτός τε καί διά αὐτός ἀναφύω θάνατος · οὕτως ἐξωθέω ἐκ ὁ κόσμος ὁ ἁμαρτία , συνεξέρχομαι καί ὁ θάνατος . δικαιόω γάρ ἐν Χριστός κατοικητήριος ὁ ὁ Θεός καί πατήρ . Λύσις οὖν ὁ θάνατος ἔχω ὁ ἀνάστασις ὁ Χριστός , διά ὅς καί ἐγώ πρός ἀφθαρσία καί ζωή ἀναβάλλω ὁ ἄνθρωπος φύσις . ὅταν τοίνυν ἀνίστημι ἐγώ , φημί , εἰμί πατήρ , τότε καί ἀνταποδίδωμι αὐτός , ὅλος δέ ὅτι περί εἰς αὐτός παροινέω . ἐπιτίθημι δέ ὅμως , ὡς ἐκ ὁ κατά ἐγώ ομικροπρεπεια ἀναφορά πάλιν ( 1 ) . » [ εἰς ὁ ] θεοπρεπής . οὖον γάρ φημί πρός ὁ ἐν ὁ οὐρανός πατήρ , ὅτι « ὅταν ἀνίστημι ἐγώ , τότε καί ἀνταποδίδωμι αὐτός , ἀλλά ὡς αὐτός ἵζω ὁ ὁλον κριτής καί εἰμί καί νοέω Θεός , « ἀνταποδίδωμι , φημί , αὐτός . » ὡς γάρ αὐτός ὁ πάλιν φημί , « ὁ πατήρ κρίνω οὐδείς , ἀλλά ὁ πᾶς κρίσις δίδωμι ὁ υἱός , ἵνα πᾶς τιμάω ὁ υἱός , καθώς τιμάω ὁ πατήρ . » « ὅτι2 δέ ὁ πατήρ ἀνίστημι λέγω ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς ἐκ νεκρός , διά αὖος -