cyrillus-theology.explanatio-xii-capitulorum pg076_0168.3
Τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τὸ μυστήριον ὁ πάνσοφος Ἰωάννης διασφαλῶς γεγραφήκως · « Καὶ ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο , καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν . » Ταῦτα συνείντες ὀρθῶς οἱ μακάριοι Πατέρες , οἱ κατὰ καιροὺς ἐν τῇ Νικαίῃ συνελθόντες , αὐτὸν ἔφασαν τὸν ἐκ Θεοῦ Πατρὸς φύσιν Λόγον , τὸν δι’ οὗ τὰ πάντα πεποιημένον ὁ Πατήρ , τὸ φῶς τὸ ἐκ τοῦ φωτός , τὸν Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ , σαρκωθῆναι τε καὶ ἐνανθρωπήσαι · τούτἐστιν ἐνωθῆναι σαρκὶ ψυχὴν ἔχουσαν τὴν λογικήν , καὶ ἄνθρωπον γενέσθαι μετὰ τοῦ καὶ ἀπομεῖναι Θεόν . Ὅτι δὲ ἀτρέπτως τε καὶ ἀσυγχύτως τὸ τῆς ἐνώσεως πέπρακται χρέημα , μεμενηκὸς ὡς ἔφη , τὸ Θεοῦ Λόγου τοῦτο ὅπερ ἐστὶ , καὶ εἰ γέγονε σάρξ , ἀναλλοίωτος γὰρ κατὰ φύσιν ἐστίν , οὐδενὶ τῶν ὄντων ἀμφίβολον . Τὸ γὰρ σαρκούσθαι λεγόμενον , οὐκ εἰς σάρκινον τρέπεται φύσιν , ἀλλ’ ἑτερὸν εἰ ἐνοεῖται · « παρ’ αὐτῇ ὑπάρχον , καὶ ἐνωθὲν αὐτῇ . Οὕτω φρονούντες οἱ μάκαριοι Πατέρες , Θεοτόκον ὠνόμασαν τὴν ἁγίαν Παρθένον . Πειστεύεσαι γὰρ ὅτι σαρκωθέντα καὶ ἐνανθρωπήσαντα γεγέννηκε τὸν Υἱόν , τὸν δι’ οὗ τὰ πάντα πεποίηκεν ὁ Πατήρ . Ὁ δὲ τῶν νέων ἡμῖν δυσφημιῶν εὑρετὴς Νεστόριος τοιούδε μαχόμενος δόξη , κατακισθληκεὶς μὲν ὡς οὐχ οὕσιν ἀληθῆ τὴν Θεοτοκὸς φωνήν · ἔφη δὲ οὕτως · Ἡρώτησα , φησὶ , πολλάκις αὐτούς · Τὴν Θεότητα λέγετε γεγεννηθῆναι ἐκ τῆς μακαρίας ; Παρθένου ; Ἀποπτήσιν εὐθὺς πρὸς τὸ ῥῆμα · Καὶ τίς , φησὶ , τοιαύτην βλασφημίαν νοσεῖ , ὡς ἐκείνην τὴν γενησασαν τὸν ναὸν λέγειν παρὰ τοῦ Πνεύματος τὸν Θεὸν ἐν ἐκείνῃ κτισθῆναι ; Εἶτα ὅταν ἐπαγάγωμεν · Τί οὖν ἄτοπον ἡμεῖς λέγομεν , συμβουλευόντες φυγεῖν τὴν φωνήν , καὶ ἔρχεσθαι ἐπὶ τὸ κοινὸν σημαίνον τῶν δύο φύσεων ; Τότε νομιζεται ἐαυτοῖς εἶναι βλάσφημον τὸ λεγόμενον · Ἡ ὁμολόγησον σαφῶς Θεότητα γεγεννηθῆναι ἐκ τῆς μακαρίας Μαρίας , ἢ φεύγων βλάσφημον τὴν φωνήν , εἰ ταῦτά μοι λέγων , ὑποκρύπτει μὴ λέγειν ; Περισταδὼν τούτων ἐκείνῳ , μᾶλλον δὲ ἀναπεθόντες ἀνοσίως τοὺς Θεοτόκον λέγοντας τὴν Παρθένον εἰς τὸ δεῖν ὁμολογεῖν σαρκὸς γενέσθαι καρπὸν γυμνὴν τε καὶ καταμένας τὴν Θεότητος φύσιν , καὶ τῆς ὑπάρξεως τὴν ἀρχὴν ἐκ γυναικὸς ἐσχηκέναι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον ,
Lemmas: ὁ μετά σάρξ οἰκονομία ὁ μονογενής υἱός ὁ θεός ὁ μυστήριον ὁ πάνσοφος Ἰωάννης διασφαλῶς γράφω · « καί ὁ λόγος σάρξ γίνομαι , καί σκηνόω ἐν ἐγώ . » Ταΰς συνίημι ὀρθός ὁ μακάριος πατήρ , ὁ κατά καιρός ἐν ὁ Νικαία συνέρχομαι , αὐτός φημί ὁ ἐκ θεός Πατρός φύσις Λόγος , ὁ διά ὅς ὁ πᾶς ποιέω ὁ Πατήρ , ὁ φάος ὁ ἐκ ὁ φάος , ὁ θεός ἀληθινός ἐκ θεός ἀληθινός , σαρκόω τε καί ἐνανθρωπέω · τουτέστιν νοέω σάρξ ψυχή ἔχω ὁ λογικός , καί ἄνθρωπος γίγνομαι μετά ὁ καί ἀπομένω θεός . ὅτι δέ ἄτρεπτος τε καί ἀσύγχυτος ὁ ὁ ἕνωσις πράσσω χρέωμα , μένω ὡς φημί , ὁ θεός Λόγος οὗτος ὅς εἰμί , καί εἰμί γίγνομαι σάρξ , ἀναλλοίωτος γάρ κατά φύσις εἰμί , οὐδείς ὁ εἰμί ἀμφίβολος . Τέ γάρ σαρκόω λέγω , οὐ εἰς σάρκινος τρέπω φύσις , ἀλλά ἕτερος εἰμί νοέω · « παρά αὐτός ὑπάρχω , καί νοέω αὐτός . οὕτως φρονέω ὁ μακάριος πατήρ , Θεοτόκος ὀνομάζω ὁ ἅγιος παρθένος . πειστευεννυμι γάρ ὅτι σαρκόω καί ἐνανθρωπέω γεννάω ὁ υἱός , ὁ διά ὅς ὁ πᾶς ποιέω ὁ Πατήρ . ὁ δέ ὁ νέος ἐγώ δυσφημία εὑρετής Νεστόριος τοιόσδε μάχομαι δόξα , κατακισθληκεὶς μέν ὡς οὐ εἰμί ἀληθής ὁ Θεοτόκος φωνή · φημί δέ οὕτως · ἐρωτάω , φημί , πολλάκις αὐτός · Τά θεότης λέγω γεννάω ἐκ ὁ μακάριος ; Παρθένος ; αποπτησις εὐθύς πρός ὁ ῥῆμα · καί τίς , φημί , τοιοῦτος βλασφημία νοσέω , ὡς ἐκεῖνος ὁ γίγνομαι ὁ ναός λέγω παρά ὁ πνεῦμα ὁ θεός ἐν ἐκεῖνος κτίζω ; εἶτα ὅταν ἐπάγω · τις οὖν ἄτοπος ἐγώ λέγω , συμβουλεύω φεύγω ὁ φωνή , καί ἔρχομαι ἐπί ὁ κοινός σημαίνων ὁ δύο φύσις ; τότε νομίζω ἑαυτοῦ ἔρχομαι βλάσφημος ὁ λέγω · ὁ ὁμολογέω σαφής θεότης γεννάω ἐκ ὁ μακάριος Μαρία , ἢ φεύγω βλάσφημος ὁ φωνή , εἰμί οὗτος ἐγώ λέγω , ὑποκρύπτω μή λέγω ; Περισταδόν οὗτος ἐκεῖνος , μᾶλλον δέ ἀναπείθω ἀνόσιος ὁ Θεοτόκος λέγω ὁ παρθένος εἰς ὁ δεῖ ὁμολογέω σάρξ γίγνομαι καρπός γυμνός τε καί καταμένας ὁ θεότης φύσις , καί ὁ ὕπαρξις ὁ ἀρχή ἐκ γυνή ἔχω ὁ ὁ θεός Λόγος ,