cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0383.1
ἔστι , τῆς Ἐκκλησίας , ἣν αὐτὸς ἡμῶν ὁ Σωτὴρ διἐπηξάτο , τῶν ἀρχαίων ἐκεῖνων παρωχημένων καιρῶν , καθ’ οὓς ἐκράτει θάνατος , πεπαλαιωκέ τε τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς ἡ ἁμαρτία , καὶ δλὴν κατὰ κράτος αἰρήσαιν τὴν ὑπ’ οὐρανὸν ὁ τῆς ἀνομίας εὐρέτης ἐπαιpei - λεῖ λέγων · « Τὴν πᾶσαν γῆν καταλήψομαι τῇ χειρὶ ὡς νουσιάν , καὶ ὡς καταλεπιάσω ὡς ἀρῶ · καὶ οὐκ ἔσται ὃς διαφεύξεται με , ἢ ἀντίστη μοι . » Ἄλλ’ ἦσαν ἐκεῖνοι κόμπος ἀπλῶς , καὶ ἀλαζονίας ἐγχλήματα τῆς καθ’ ἡμῶν πλεονεξίας οἱ λόγοι . Καὶ τῆς ἐλπίδος ἡμαρτηκώς , διὰ πραγμάτων ἠλέγχετο . Σωθώμεθα γὰρ ἐν Χριστῷ , καθάπερ ἔφην ἄρτιως , ἀναδειομένης ἡμῖν τῆς ἀγίας σκηνῆς καιροῖς τοῖς καθῆκουσι , καθ’ οὓς εἰς καινότητα ζωῆς μετασποιχεώμεθα , τὸν παλαιὸν βιπτοῦντες ἄνθρωπον σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις . Ἐκδείξειεν ἄν εὖ μᾶλα καὶ αὐτὸς ὁ τρόπος τῆς κατασκευῆς τῆς ὁρχάδος ἐκείνης σκηνῆς , τῶν διὰ Χριστοῦ θεοπημάτων προεισθέντα χρησίμως τὸν τοῦ νόμου καιρόν , μεθ’ ὃν ἤν ἀκόλουθον , τὸν ἀμείω λοιπὸν ὁρᾶσθαι καὶ ἀγιώτερον , καὶ τελειοτέραν ἔχοντα πρὸς Θεὸν τὴν οικειότητα . Οὐκοῦν νομομαθὴς ὡν ὁ Παῦλος καὶ πεπαιδευμένος κατὰ ἀκρίβειαν , ὡς αὐτὸς πού φησι , τῆς ἀρχαίας σκηνῆς καταγραφέντω τὸ σχῆμα , λέγων οὕτω · « Σκηνὴν γὰρ κατασκευασθῆν πρώτην , ἐν ἧ ἡ τε λυχνία καὶ ἡ τράπεζα , καὶ ἡ πρόθεσις τῶν ἄρτων , ἥτις λέγεται Ἁγία . Μετὰ δὲ τὸ δεύτερον καταπέτασμα , σκηνὴ λεγομένη Ἁγία ἁγίων , χρυσοῦν ἔχουσα θυμιαστήριον ἑ , καὶ τὴν κιβωτὸν τὴν περιεκκαλυμμένην πάντοθεν χρυσίῳ , ἐν ἧ στάμνος χρυσὴ ἔχουσα τὸ μάννα , καὶ ἡ ῥάβδος Ἁαρὼν ἡ βλαστήσασα , καὶ αἱ πλάκες τῆς διαθήκης . Ὅρῆς ὅτι προτεθεῖστο τῆς δευτέρας καὶ ἔσωτάτης σκηνῆς ἡ ἐν πρώταις εἰσδολαῖς , ἐν ἧ καὶ τὸ ἱερὸν κατεῖθιστο γένος , τὰς δι’ αιμάτων ποιείσθαι προσαγωγὰς , καὶ τῆς κατὰ νόμον λατρείας ἀποπεραίνειν τοὺς τύπους . Ἄλλ’ ἡ δευτέρα τῆς πρώτης ἀγιωτέρα . Τοιγάρτοι καὶ ὀνομάζετο τὰ Ἁγία τῶν ἁγίων . Τίς οὖν ὁ λόγος τοῦ τῆς δευτέρας προκείσθαι τὴν πρώτην , καὶ τῆς ἔσωτάτης προεισδολὴν ἑ ὡσπερ τινὰ τετᾶχθαι τὴν ἐξωτερὰν , σαφηνιεῖ πάλιν ὁ σοφώτατος Παῦλος . Ἔφη γὰρ οὕτω · « Τούτων δὲ οὕτω κατεσκευασμένων , εἰς μὲν τὴν πρώτην σκηνὴν διαπαντὸς εἰσάσιν οἱ ἱερεῖς τὰς λατρείας ἐπιτελοῦντες · εἰς δὲ τὴν δευτέραν ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ μόνος ὁ ἀρχιερεὺς , οὐ χωρὶς αἵματος , ὃ προσφέρει ὑπὲρ ἑαυτοῦ , καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων · τοῦτο δηλοῦντος τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου , μὴ πως πεφανερῶσθαι τὴν τῶν ἁγίων ὁδόν , ἕτι τῆς πρώτῆς σκηνῆς ἔχούσης στάσιν . » Βάσιμος μὲν γὰρ , ἔφη , ἡ πρώτη πολλοῖς · ἀπράσιτος δὲ ἡ δευτέρα καὶ ἔσωτάτω , τὰ Ἁγία τῶν ἁγίων . Μόνος γὰρ εἰσὼν ἑ ἑτοῦς εἰσάπασ ὁ τῶν ἱερῶν ὡς ταγματων ἡγούμενος , « οὐ χωρὶς αἵματος , » κατὰ τὸ γεγραμμένον . Πρόδρομος γὰρ ὑπὲρ ἡμῶν « εἰσῆλθεν
Lemmas: εἰμί , ὁ ἐκκλησία , ὅς αὐτός ἐγώ ὁ Σωτήρ διαπήγνυμι , ὁ ἀρχαῖος ἐκεῖνος παρωχημένος καιρός , κατά ὅς κρατέω θάνατος , παλαιόω τε ὁ ἐπί ὁ γῆ ὁ ἁμαρτία , καί δή κατά κράτος αἱρέω ὁ ὑπό οὐρανός ὁ ὁ ἀνομία Εὑρέτης ἐπαιpei - λάω λέγω · « ὁ πᾶς γῆ καταλαμβάνω ὁ χείρ ὡς νουσιάν , καί ὡς καταλεπιαειδω ὡς ἀρόω · καί οὐ εἰμί ὅς διαφεύγω ἐγώ , ἢ ἀνθίστημι ἐγώ . » ἄλλος εἰμί ἐκεῖνος κόμπος ἀπλόος , καί ἀλαζονίας ἔγκλημα ὁ κατά ἐγώ πλεονεξία ὁ λόγος . καί ὁ ἐλπίς ἁμαρτάνω , διά πρᾶγμα ἐλέγχω . Σωθώμεθα γάρ ἐν Χριστός , καθάπερ φημί ἄρτιος , ἀναδέω ἐγώ ὁ Ἀγίας σκηνή καιρός ὁ καθήκω , κατά ὅς εἰς καινότης ζωή μετασποιχεω , ὁ παλαιός βιπτοῦντες ἄνθρωπος σύν ὁ πάθημα καί ὁ ἐπιθυμία . Ἐκδείκνυμι ἄν εὕω μῆλον καί αὐτός ὁ τρόπος ὁ κατασκευή ὁ ὁρχάδος ἐκεῖνος σκηνή , ὁ διά Χριστός θεοπημα προείδω χρήσιμος ὁ ὁ νόμος καιρός , μετά ὅς ἐάν ἀκόλουθος , ὁ ἀμείω λοιπός ὁράω καί ἄγιος , καί τέλειος ἔχω πρός θεός ὁ οἰκειότης . οὐκοῦν νομομαθής ὡς ὁ Παῦλος καί παιδεύω κατά ἀκρίβεια , ὡς αὐτός πού φημί , ὁ ἀρχαῖος σκηνή καταγράφω ὁ σχῆμα , λέγω οὗτος · « σκηνή γάρ κατασκευάζω πρῶτος , ἐν ἧ ὁ τε λυχνία καί ὁ τράπεζα , καί ὁ πρόθεσις ὁ ἄρτος , ὅστις λέγω Ἁγία . μετά δέ ὁ δύο καταπέτασμα , σκηνή λέγω Ἁγία ἅγιος , χρύσεος ἔχω θυμιαστήριον ὅς , καί ὁ κιβωτός ὁ περικαλύπτω πάντοθεν χρυσίον , ἐν ἧ στάμνος χρύσεος ἔχω ὁ μάννα , καί ὁ ῥάβδος Ἀαρών ὁ βλαστάνω , καί ὁ πλάξ ὁ διαθήκη . ὁράω ὅτι προτίθημι ὁ δύο καί εσώτατος σκηνή ὁ ἐν πρῶτος εἰσδολαῖς , ἐν ἧ καί ὁ ἱερόν κατατίθημι γένος , ὁ διά αἷμα ποιέω προσαγωγή , καί ὁ κατά νόμος λατρεία ἀποπεραίνω ὁ τύπος . ἄλλος ὁ δύο ὁ πρῶτος ἄγιος . τοιγάρ καί ὀνομάζω ὁ Ἁγία ὁ ἅγιος . Τῖς οὖν ὁ λόγος ὁ ὁ δύο πρόκειμαι ὁ πρῶτος , καί ὁ εσώτατος προεισδολὴν ὅς ὡς τις τάσσω ὁ ἐξωτερὰν , σαφηνίζω πάλιν ὁ σοφός Παῦλος . φημί γάρ οὗτος · « οὗτος δέ οὗτος κατασκευάζω , εἰς μέν ὁ πρῶτος σκηνή διαπαντός οἶδα ὁ ἱερεύς ὁ λατρεία ἐπιτελέω · εἰς δέ ὁ δύο ἅπαξ ὁ ἐνιαυτός μόνος ὁ ἀρχιερεύς , οὖον Χωρὶς αἷμα , ὅς προσφέρω ὑπέρ ἑαυτοῦ , καί ὁ ὁ λαός ἀγνόημα · οὗτος δηλόω ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος , μή πως φανερόω ὁ ὁ ἅγιος ὁδός , ἔτι ὁ πρῶτος σκηνή ἔχω στάσις . » βάσιμος μέν γάρ , φημί , ὁ πρῶτος πολύς · απρασιος δέ ὁ δύο καί εἴδομαι , ὁ Ἁγία ὁ ἅγιος . Μόνος γάρ ἴσος ὅς ἐτός εἰσάπας ὁ ὁ ἱερός ὡς τάγμα ἡγέομαι , « οὖον Χωρὶς αἷμα , » κατά ὁ γράφω . Πρόδρομος γάρ ὑπέρ ἐγώ « εἰσέρχομαι