cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0484.1
A ἐκεῖνο καθ' αὐτοὺς ἐννοήσωμεν , πηνη τε καὶ ὅπως τελείσθαι δεῖν τὸν ἐπὶ τὸ Πάσχα νόμον προστέταχεν ὁ Μωϋσῆς , ἡγοῦν δι' ἐκείνου Θεοῦ , μηνὶ καθ' Ἑβραῖους τῷ πρώτῳ , καὶ ἡρνοῦ ἐγγελάωντος καιροῦ , ὅτε φυλλάδι νέα καὶ ἀρτιφανεῖ τὰ ἐν δρυμοῖς καὶ κήποις σπερανοῦνται φυτά , καὶ καρπῶν ἀπόδοσιν ἐπαγγελλεται , χλοοφορεῖ δὲ σύμπαν πεδίον , καὶ κομᾶ μέν λητοῖς ἡ ἀρόσιμος γῆ , πολυτρόποις δὲ χρωμάτων ἰδεαῖς καταποικιλεται τὰ εὐσώματα τῶν ἀνθέων , ἀμολ δὲ μητέρας περιερχόμενοι μ ἀπαλοὶ , ἡδὺ τε καὶ τρυφερὸν βληχόμενοι . Εἶτα πῶς οὐχ ἂν γένοιτο τῶν ἀτοπωτάτων , εὐανθὴ μὲν ἀπασαν ὁρᾶσθαι τὴν γῆν , ἐν ἀκαρπία δὲ τῇ πνευματικῇ τὸ θεοειδὲς ἐπὶ γῆς καὶ ἐξαίρετον ζῷον , φημὶ τὸν ἄνθρωπον , καὶ ἀναπόδηλον ἔχοντα τῆς ἁμαρτίας τὸ κατηφές ; Οὐκοῦν , καθά φησι τὸ Γράμμα , τὰ ἱερὰν , ἔχγον ἀποθέμενοι πάντα , καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν , δι' ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκειμένον ἡμῖν ἀγῶνα , μὴ τοῖς ἰδρώσιν ἐπιστυγάζοντες , ἀλλὰ τῶν ἐντεῦθεν ἐφιεμένοι γερῶν . Οὐ γὰρ ἐστιν , οὐδ' ἐστιν , ἀφλιερχεῖν ἐθέλοντας , ἐφικέσθαι τινὸς ἀγαθοῦ καὶ ἀξιαγάστου πράγματος . Ὅκνη δὲ τις πεδήσας τὸν νοῦν , πῶς ἂν γένοιτο σεπτὸς , ἡγοῦν τὴν ἐφ' ἀπαστοῖς ἀρίστοις οἷά τινα στέφανον ἀναδέξασθαι ; ἄψομεν ; Ἄκουε δὲ λέγοντος τοῦ Παροιμιαστοῦ : « Ἐως πότε , ὀκνηρέ , κατάκεισαι ; πότε δὲ ἐξ ὑπνου ἐγερθήση ; ὀλίγον μὲν ὑπνῶς , ὀλίγον δὲ νυστάξεις , ὀλίγον δὲ ἐναγκαλίζῃ χειρὶ στήθη · εἶτα παραγίνεται σοὶ ὡσπερ κακὸς ὁδηγὸς ἡ πενία . » Καταβιβᾶ δὲ καὶ ἐτέρως εἰς ἔφεσιν ἀρετῆς , τὰ τῶν ζωύφων μικρὰ τε καὶ εὐτελῆ πρὸς παράδειγμα λαβών . « Ἰοι γὰρ , ἔφη , πρὸς τὸν μύρμηκα , ὀκνηρέ . Ζήλωσον ἰδὼν τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ , καὶ γενου ἐκείνου σοφώτερος . Ἐκεῖνος γὰρ γεωργίου μὲν ν ὑπάρχοντος , μήτε ὑπὸ δεσπότῃν ὄν , μήτε τὸν ἀναγκάζοντα ἔχων , ἐτοιμάζεται Θέρους τὴν τροφήν , πολλὴν τε ἐν τῷ ἀμητῷ ποιεῖται τὴν παράθεσιν . » Ἡ πορεύθητι πρὸς τὴν μέλισσαν , καὶ μάθε , ἐργάτης ἐστὶ , τὴν τε ἐργασίαν ὡς σεμνὴν ποιεῖται . Ποθεινὴ δὲ ἐστὶ πᾶσα καὶ ἐπίδοξος . Οὐκοῦν ἀξιόληπτοι μέν εἰσιν ἂν τοῖς ἀνδρίζεσθαι μεμελητηκόσιν , οἱ δι' εὐσέβειαν πόνου · δῖνος γε μὴν ὁ ἐπὶ γε τοῖς ἀρίστοις τῶν ἀνδραγαθημάτων ἀπόπεμπτός τε καὶ συγνητός . Συμβήσεται γὰρ τὸ ἐν ἐνδείᾳ γενέσθαι πάντη τε καὶ πάντως ἀγαθοῦ παντὸς τοῖς ἀφιλεργεῖν εἰωθόσιν . Ἐμμεθον δὲ , καὶ γερῶν τῶν ἀνωθεν ἀμορθησεν ἂν ἡκιστά γε , τὸ τληπαλεῖν ἐλέσθαι δι' ἀρετὴν . Ἀληθὲς δὲ ὅτι τὸ χρήμα ἐστι , καὶ ἐν τῶν καθ' ἡμᾶς πραγμάτων ἀταλαιπώρον ἰδεῖν . Πῶς γὰρ ὁ γηπὸνος ἀμυλαφὴ συλλέξει καρπόν , συνθῶσας ἄρα τὰ χεῖρε , καὶ τὸ ἀροῦν ἐτι παρααἰτούμενος , καὶ τὸν ἐπὶ ταῖς σκαπαῖς ἰδρώνα μεθεῖς ; Οὐχ ὅταν οὕτω διατεθῇ , ἀγροὶ μέν λητῶν ἀπομένουσιν ἔρημοι , γυμνὰ δὲ ὡρίμων τὰ ἐν παραδείσῳ ο φυτά , ὀρχοὶ δὲ ἀμπέλων ἀργοὶ καὶ ἀστάχυλοι , καθάπερ ἐν γραφαῖς ἐστηξουσιν , οὐδενὸς ἐνόντος
Lemmas: A ἐκεῖνος κατά αὐτός ἐννοέω , πήνη τε καί ὅπως τελέω δήω ὁ ἐπί ὁ Πάσχα νόμος προστάσσω ὁ Μωϋσῆς , ἤγουν διά ἐκεῖνος Θεός , μείς κατά Ἑβραῖος ὁ πρῶτος , καί ἀρνέομαι ἐγγελάω καιρός , ὅτε φυλλάς νέος καί ἀρτιφανής ὁ ἐν δρυμός καί κῆπος σπερανουντ φυτός , καί καρπός ἀπόδοσις ἐπαγγέλλω , χλοοφορεω δέ σύμπας πεδίον , καί κομάω μέν Λητοὶς ὁ ἀρόσιμος γῆ , πολύτροπος δέ χρῶμα ἰδέα καταποικίλλω ὁ εὐσώματος ὁ ἄνθος , ἀμολ δέ μήτηρ περιέρχομαι μ ἁπαλός , ἡδύς τε καί τρυφερός βλήχομαι . εἶτα πῶς οὐ εἄν γίγνομαι ὁ ἄτοπος , Εὐάνθη μέν ἅπας ὁράω ὁ γῆ , ἐν ἀκαρπία δέ ὁ πνευματικός ὁ θεοειδής ἐπί γῆ καί ἐξαίρω ζῷον , φημί ὁ ἄνθρωπος , καί αναποδηλος ἔχω ὁ ἁμαρτία ὁ κατηφής ; οὐκοῦν , καθά φημί ὁ Γράμμα , ὁ ἱερά , ἔγχος ἀποτίθημι πᾶς , καί ὁ εὐπερίστατος ἁμαρτία , διά ὑπομονή τρέχω ὁ πρόκειμαι ἐγώ ἀγών , μή ὁ ἱδρόω ἐπιστυγάζοντες , ἀλλά ὁ ἐντεῦθεν ἐφίημι γέρας . οὖον γάρ εἰμί , οὐδέ εἰμί , ἀφλιερχεῖν ἐθέλω , ἐφικνέομαι τις ἀγαθός καί ἀξιάγαστος πρᾶγμα . ὀκνέω δέ τις πεδάω ὁ νόος , πῶς εἄν γίγνομαι σεπτός , ἤγουν ὁ ἐπί ἄπαστον ἀγαθός οἷος τις στέφανος ἀναδέχομαι ; ἅπτω ; Ἄκουος δέ λέγω ὁ παροιμιαστής : « Ἠώς πότε , ὀκνηρός , κατάκειμαι ; πότε δέ ἐκ ὕπνος ἐγείρω ; ὀλίγος μέν ὑπνόω , ὀλίγος δέ νυστάζω , ὀλίγος δέ ἐναγκαλίζομαι χείρ στῆθος · εἶτα παραγίγνομαι σύ ὡς κακός ὁδηγός ὁ πενία . » καταβιβάζω δέ καί ἑτέρως εἰς ἔφεσις ἀρετή , ὁ ὁ ζωυφαω μικρός τε καί εὐτελής πρός παράδειγμα λαμβάνω . « ἔρχομαι γάρ , φημί , πρός ὁ μύρμηξ , ὀκνηρός . ζηλόω εἶδον ὁ ὁδός αὐτός , καί γίγνομαι ἐκεῖνος σοφός . ἐκεῖνος γάρ Γεώργιος μέν Ν ὑπάρχω , μήτε ὑπό δεσπότης εἰμί , μήτε ὁ ἀναγκάζω ἔχω , ἑτοιμάζω Θέρος ὁ τροφή , πολύς τε ἐν ὁ ἄμητος ποιέω ὁ παράθεσις . » ὁ πορεύω πρός ὁ μέλισσα , καί μανθάνω , ἐργάτης εἰμί , ὁ τε ἐργασία ὡς σεμνός ποιέω . Ποθεινή δέ εἰμί πᾶς καί ἐπίδοξος . οὐκοῦν ἀξιόληπτος μέν εἰμί εἄν ὁ ἀνδρίζω μέλω , ὁ διά εὐσέβεια πόνος · δῖνος γε μήv ὁ ἐπί γε ὁ ἀγαθός ὁ ἀνδραγάθημα ἀπόπεμπτος τε καί συγνητός . συμβαίνω γάρ ὁ ἐν ἔνδεια γίγνομαι πάντῃ τε καί πάντως ἀγαθός πᾶς ὁ ἀφιλεργέω εἴωθα . Ἐμμεθον δέ , καί γέρας ὁ ἄνωθεν ἀμορθησεν εἄν ἥκιστος γε , ὁ τληπαλεῖν αἱρέω διά ἀρετή . ἀληθής δέ ὅτι ὁ χρήμα εἰμί , καί ἐν ὁ κατά ἐγώ πρᾶγμα ἀταλαίπωρος ὁράω . Πῶς γάρ ὁ γηπόνος ἀμυλαφὴ σύλλεξις καρπός , συντίθημι ἄρα ὁ χείρ , καί ὁ ἀρόω ἔτι παραιτέομαι , καί ὁ ἐπί ὁ σκάπη ιδρώνω μεθίημι ; οὐχ ὅταν οὗτος διατίθημι , ἀγρός μέν λῄτη ἀπομένω ἐρῆμος , γυμνός δέ ὥριμος ὁ ἐν παράδεισος ὁ φυτός , ὄρχος δέ ἄμπελος ἀργός καί ἀστάχυλοι , καθάπερ ἐν γραφεύς ἵστημι , οὐδείς ἔνειμι