cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0456.1
οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ αἰτιστὰ τεθυμένα , καὶ πάντα ἕτοιμα · δεῦτε εἰς τοὺς γάμους . » Γάμοις δὲ τοῖς σωματικοῖς τὴν πνευματικὴν ἰδιότητα παρειχάζειν ἀξιοῖ . Γέγραπται γὰρ , ὅτι « Ὁ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ , ἓν πνεῦμά ἐστιν . » Οὐχὼν συναγελῶντος ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς εἰς πανδαίσυν τὴν νοητὴν , καὶ τῶν θείων μαθημάτων ἀμφιλαφεστάτην ποιουμένου ἡμῖν τὴν παράδεισιν ἀπῆλθομεν γὰρ λέγοντες · « Οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ αἰτιστὰ τεθυμένα · » φέρε τὴν τοῖς ἑορτάζουσι πρέπουσαν ἀναλαβόντες στολὴν , καὶ καθάπερ ἐξ ἀνθέων ἡριδὼν συγκεῖμενον τὸν ἐκ τῆς πολυειδοῦς ἀρετῆς ἀναδοῦμεν στέφανον , καὶ αὐτὸν ἔχοντες χοροστάτην τὸν ἐφ’ ἡμῶν τελούμεν τὴν πανήγυριν , ἀναμελῳδῶντες , λέγωμεν · « Δεῦτε , ἀγαλλιασώμεθα τῷ Κυρίῳ , ἀλαλάξωμεν τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρι ἡμῶν . » Ἀγαλλιοῦνται μὲν γὰρ τῷ κόσμῳ τινὲς τὴν σάρκα καταπαιλίνοντες τῇ τὸν δίκην · πολυτελείᾳ . Τρωφῶσι δὲ καὶ ἑτέρως ἀχαλίναυ ἀτόντες ὀρμαῖς πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν ἐκτωπωτάτων . Ἄλλ’ ἐκτελευτᾷ πρὸς κλᾶσιν ἡ τρυφὴ , καὶ τῆς φιλοσαρχίας τὸ πέρας , ἀπηνὴ καὶ ἀφυκτον αὐτοῖς ἐπαρτήσασα δίκην . « Ὁ γὰρ σπείρων , φησίν , εἰς τὴν σάρκα , ἐκ τῆς σαρκὸς θερίζει φθοράν . » Τοῖς οὕτω βίου εἰωθόσι καὶ ὁ θεσπέσιος προφήτης Ἁμὼς · τὸ ἐξ ἀγάπης δάκρυον ἐπιστάζει , λέγων · « Οἱ καθεύδοντες ἐπὶ κλινῶν ἐλεφαντίνων , καὶ κατασπαταλόντες ἐν ταῖς στρωμαῖς · αὐτῶν , καὶ ἐσθίοντες ἐρίφους ἐκ ποιμνίων , καὶ μοσχάρια ἐκ μέσου βοσκολίων γαλαθηνά , οἱ ἐπιχροτούντες πρὸς τὴν φωνὴν τῶν ὀρχήων , ὡς ἐστώτα ἐλογίσαντο , καὶ οὐχ ὡς φεύγοντα . Οἱ πίνοντες τὸν διυλισμένον οἶνον , καὶ τὰ πρῶτα χῆρα χριόμενοι · καὶ οὐχ ἑπασαν οὐδὲν ἐπὶ τῇ συντριβῇ Ἰωσὴφ . Διὰ τοῦτο νῦν ἀιχμαλωτοὶ ἔσονται ἀπ’ ἀρχῆς δυναστῶν . » Ὅρᾶς ὅποι καταστρέφει τῆς ἐξίτηλου ζωῆς τὸ πέρας ; Αἰχμαλώτους ἔσεσθαι φησι , τοὺς τὰ φεύγοντα τε καὶ παριπτάμενα τοῦ παρόντος βίου πράγματα πεπηγέναι τε καὶ ἑστάναι νομίζοντας , καὶ τὴν τοῖς ἱεροῖς ἀπάθουςαν νόμοις τιμῶντας ζωήν . Ἡμᾶς δὲ τοὺς ἐν Χριστῷ , τῶν οὕτως αἰσχρῶν σπουδασμάτων , καὶ τῆς εἰκίας περιφορᾶς ἀποφέν , λέγων ὁ αὐτοῦ μαθητῆς · « Τεκνία , μὴ ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον , μηδὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ . » Γέγραπται δὲ πάλιν · « Οὐχ οἴδατε , ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἐχθρὰ τοῦ Θεοῦ ἐστιν ; Ὥς ἐὰν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου , ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται . » Ἐξὼ δὲ ἰσὺν κοσμικῶν ἐπιθυμιῶν , καὶ ἀπωτάτω παντὸς ἰόντες πράγματος , τὴν ἐπὶ ταῖς θεδηλοῖς φιλοσαρχίας ἔχοντες γραφήν , ἀγιοὶ μὲν ἐσάμεθα διαστάται · τὴν πᾶνυρον δὲ τῷ Χριστῷ τελούντες πανήγυριν , ἀκούσώμεθα λέγοντος · « Δεῦτε , οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρὸς μου , κληρονομήσατε τὴν ἑτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς τοῦ κόσμου . » Ἀξιόπιστα μὲν οὖν καὶ πέρα λόγου παντὸς καὶ θαύματος τῶν ἀγίων τὰ ἔργα . Γράφει γὰρ πάλιν ὁ πάνσοφος Παῦλος , ὅτι « Ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε , καὶ οὖς οὐκ
Lemmas: ὁ ταῦρος ἐγώ καί ὁ αἰτιστὰ θύω1 , καί πᾶς ἑτοῖμος · δεῦρο εἰς ὁ γάμος . » Γάμος δέ ὁ σωματικός ὁ πνευματικός ἰδιότης παρειχαζω ἀξιόω . γράφω γάρ , ὅτι « ὁ κολλάω ὁ κύριος , εἷς πνεῦμα εἰμί . » Οὐχὼν συναγελῶντος ἐγώ ὁ Θεός καί πατήρ εἰς πανδαισυς ὁ νοητός , καί ὁ θεῖον μάθημα ἀμφιλαφής ποιέω ἐγώ ὁ Παραδείσι ἀπέρχομαι γάρ λέγω · « ὁ ταῦρος ἐγώ καί ὁ αἰτιστὰ θύω1 · » φέρω ὁ ὁ ἑορτάζω πρέπω ἀναλαμβάνω στολή , καί καθάπερ ἐκ ἄνθος Ἔρις σύγκειμαι ὁ ἐκ ὁ πολυειδής ἀρετή ἀναδέω στέφανος , καί αὐτός ἔχω χοροστάτης ὁ ἐπί ἐγώ τελέω ὁ πανήγυρις , ἀναμελῳδῶντες , λέγω · « δεῦτε , ἀγαλλιάω ὁ κύριος , ἀλαλάζω ὁ Θεός ὁ Σωτήρ ἐγώ . » αγαλλιουντ μέν γάρ ὁ κόσμος τις ὁ σάρξ καταπαιλίνοντες ὁ ὁ δίκη · πολυτέλεια . Τρωφῶσι δέ καί ἑτέρως ἀχάλινος ἀτάω ὁρμή πρός πᾶς ὁστισοῦν ὁ ἐκτωπωτάτων . ἄλλος ἐκτελευτάω πρός κλάσις ὁ τρυφή , καί ὁ φιλοσαρκία ὁ πέρας , ἀπηνής καί αφυκτω αὐτός ἐπαρτάω δίκη . « ὁ γάρ σπείρω , φημί , εἰς ὁ σάρξ , ἐκ ὁ σάρξ θερίζω φθορά . » ὁ οὗτος βίος εἴωθα καί ὁ θεσπέσιος προφήτης ἀμάω · ὁ ἐκ ἀγάπη δάκρυ ἐπιστάζω , λέγω · « ὁ καθεύδω ἐπί κλίνη ἐλεφάντινος , καί κατασπαταλώ ἐν ὁ στρωμαῖς · αὐτός , καί ἐσθίω ἔριφος ἐκ ποίμνιον , καί μοσχάριον ἐκ μέσος βοσκολιος γαλαθηνός , ὁ ἐπιχροτούντες πρός ὁ φωνή ὁ ὀρχέομαι , ὡς ἵστημι λογίζομαι , καί οὐ ὡς φεύγω . ὁ πίνω ὁ διυλίζω οἶνος , καί ὁ πρῶτος χήρ χράω · καί οὐ πάσσω οὐδείς ἐπί ὁ συντρίβω Ἰωσήφ . Ζεύς οὗτος νῦν αἰχμάλωτος εἰμί ἀπό ἀρχή δυνάστης . » ὁράω ὅποι καταστρέφω ὁ εξίτηλος ζωή ὁ πέρας ; αἰχμάλωτος εἰμί φημί , ὁ ὁ φεύγω τε καί παριπτάμενα ὁ πάρειμι βίος πρᾶγμα πήγνυμι τε καί ἵστημι νομίζω , καί ὁ ὁ ἱερός ἀπάθουςαν νόμος τιμή ζωή . ἡμός δέ ὁ ἐν Χριστός , ὁ οὕτως αἰσχρός σπούδασμα , καί ὁ ἔοικα περιφορά ἀπόφημι , λέγω ὁ αὐτός μαθητής · « τεκνίον , μή ἀγαπάω ὁ κόσμος , μηδέ ὁ ἐν ὁ κόσμος . » γράφω δέ πάλιν · « οὐχ οἶδα , ὅτι ὁ φίλιος ὁ κόσμος ἐχθρός ὁ Θεός εἰμί ; ὥ ἐάν βούλομαι φίλος εἰμί ὁ κόσμος , ἐχθρός ὁ Θεός καθίστημι . » ἐξίημι δέ ἰσὺν κοσμικός ἐπιθυμία , καί ἀπωτάτω πᾶς εἶμι πρᾶγμα , ὁ ἐπί ὁ θεδηλοῖς φιλοσαρκία ἔχω γραφεύς , ἁγίζω μέν εἰμί διΐστημι · ὁ πᾶνυρον δέ ὁ Χριστός τελέω πανήγυρις , ἀκούω λέγω · « δεῦτε , ὁ εὐλογέω ὁ πατήρ ἐγώ , κληρονομέω ὁ ἑτοιμάζω σύ βασίλειος ἀπό καταβολή ὁ κόσμος . » ἀξιόπιστος μέν οὖν καί πέρα λόγος πᾶς καί θαῦμα ὁ Ἀγίων ὁ ἔργον . γράφος γάρ πάλιν ὁ πάνσοφος Παῦλος , ὅτι « ὀφθαλμός οὐ ὁράω , καί οὖς οὐ