cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0503.1
πράγματα . Ὁ δὲ γε μακάριος προφήτης Δαβὶδ ἡ γλῶσά μου , φησί , μελετήσει τὴν δικαιοσύνην σου , ὅλην ἡμῖν ἡμέραν τὸν ἔπαινόν σου . Ἄλλ᾽ οὗτος μὲν τοῖς ἁγίοις ὁ σκοπός · οἱ δὲ πονηροί , καὶ ἀληθῆμοι , οἱ τὸ μέγα , καὶ σεπτὸν , καὶ βαθὺ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Μονογενοῦς οὐχ εἰδότες μυστήριον , δυσφημοῦσιν ἀφύλακτοι , ἀχαρεῖς καὶ ἀπόλυτον ἀνοῖγοντες στόμα . Οὐκοῦν ἀκούετωσαν λέγοντος πρὸς αὐτοὺς τοῦ προφήτου Ἠσαίου ἡμεῖς δὲ προσαγάγετε ὦδε , υἱοὶ ἄνομοι , σπέρμα μοιχῶν καὶ πόρνῃς · ἐν τίνι ἐτρυφήσατε , καὶ ἐπὶ τίνα ἠνοίξατε τὸ στόμα ὑμῶν ; Οὐχ ὑμεῖς ἐστε τέκνα ἀπωλείας , σπέρμα ἄνομον ; Τέκνα γὰρ ἀπωλείας κατὰ ἀλήθειαν , καὶ ἄνομον σπέρμα , οἱ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς Δεσπότην ἀρνησάμενοι . Ἠγοράσθημεν γὰρ τιμῆς , καὶ οὐ φθαρτοῖς , ἀργυρίῳ , ἢ χρυσίῳ , ἀλλὰ τιμῇ αἵματι , ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Χριστοῦ . Αἷμα δὲ ἀνθρώπου κοινού , καὶ ἕνος τῶν καθ᾽ ἡμᾶς , πῶς ἂν ἐγένετο τῆς οἰκουμένης ἀντάξιον ; Πῶς δὲ καὶ εἰς ὑπὲρ πάντων ἀπέθανεν , ἵνα πάντας σώσῃ ; Πῶς αὐτοῦ γενομένου , οἱ τὸν ἀληθῆ καὶ φύσει Θεὸν ἐπιγραφόμενοι ; Πῶς αὐτοῦ λατρευόντες , οἱ τὸ προσκυνεῖν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα παραιτοῦμενοι ; Ἄλλὰ γὰρ , ὡς ἔφην ἄρτιως , ἀχαριστοῦσι τινες τῷ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν μυστηρίῳ , ἀρνοῦνται τὸν Δεσπότην , ἀποσεινόνται τῆς δουλείας τὸν ζυγόν · ἵνα καὶ περὶ αὐτῶν λέγῃ Χριστὸς διὰ φωνῆς προφήτου Οὐαὶ αὐτοῖς , ὅτι ἀπεδήμησαν ἀπ᾽ ἐμοῦ · σεβλαιοὶ εἰσιν , ὅτι ἠσέβησαν εἰς ἐμέ , ἐγὼ δὲ ἐλυτρωσάμην αὐτούς · αὐτοὶ δὲ κατελάλησαν κατ᾽ ἐμοῦ ψευδή . Καταφεύδονται γὰρ τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν εὐκλείας καὶ ὑπεροχῆς , οἱ τῆς τῶν Φαρισαίων σκαιότητος καὶ ἀνοσιότητος μιμηταί · οἱ Χριστιανοῦ μὲν πρόσωπον περιτιθέντες ἑαυτοῖς , Ἰουδαϊζοῦσι δὲ τὴν διάνοιαν ἔχοντες · οἱ γλῶσσαν ἐπιψηκότες πιχράν καὶ λοβδάν · ἵνα καὶ πρὸς αὐτὴν λέγῃ Χριστὸς τὸ διὰ φωνῆς Ἰερεμίου Ἰδοὺ ἐγὼ πρὸς σὲ τὴν ὑβριστρίαν , λέγει Κύριος . Ἰουδαῖοι μὲν οὖν , οἱ πάλαι , κατεπεφύοντο τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ ἐπεπθῶν , ὡς θῆρες · ὡς λίθοις ἔβαλον ἐνεργετοῦντα καὶ σώζοντα . Εἶτα πρὸς αὐτοὺς ἐφασχεν ὁ Σωτήρ · Πολλὰ καλὰ ἔργα ἔδειξα ὑμῖν ἐκ τοῦ Πατρός μου , διὰ ποῖον αὐτῶν ἔργον λιθάξετέ με ; Οἱ δὲ πρὸς αὐτὸν ἔλεγον · Περὶ καλοῦ ἔργου οὐ λιθαζομένσε , ἀλλὰ περὶ βλασφημίας · ὅτι σὺ , ἄνθρωπος ὤν , ποιεῖς σεαυτὸν Θεόν . Ταῦτα τῶν ἀρχαίων Ἰουδαίων τὰ κατὰ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἐγκλήματα . Οἱ δὲ τῆς ἐκείνων ἀπονίας καὶ ἀνοσιότητος ζηλωταὶ πάλιν ἐγκαλοῦσι , λέγοντες · Διὰ τί σὺ , ἄνθρωπος ὤν , ποιεῖς σεαυτὸν Θεόν ; Ὦ ἀνόητε , καὶ βδελυρώτατε , οὐ σύνηχας τὸ μυστήριον · οὐ γὰρ ἄνθρωπος ὤν , ἐποίησεν ἑαυτὸν Θεόν · ἀλλὰ Θεὸς ὤν φύσει , γέγονεν ἄνθρωπος ἀτρέπτως καὶ ἀσυγχύτως · ὁ τὴν ἐκ Θεοῦ
Lemmas: πρᾶγμα . ὁ δέ γε μακάριος προφήτης Δαυίδ ὁ γλῶσσα ἐγώ , φημί , μελετάω ὁ δικαιοσύνη σύ , ὅλος ἐγώ ἡμέρα ὁ ἔπαινος σύ . ἄλλος οὗτος μέν ὁ ἅγιος ὁ σκοπός · ὁ δέ πονηρός , καί ἀληθέω , ὁ ὁ μέγας , καί σεπτός , καί βαθύς ὁ ἐνανθρώπησις ὁ Μονογενώ οὐ οἶδα μυστήριον , δυσφημέω ἀφύλακτος , ἀχαρεύς καί ἀπόλυτος ἀνοίγω στόμα . οὐκοῦν ἀκούω λέγω πρός αὐτός ὁ προφήτης Ἠσαΐας ἐγώ δέ προσάγω ὧδε , υἱός ἄνομος , σπέρμα μοιχός καί πόρνη · ἐν τίς τρυφάω , καί ἐπί τίς ἀνοίγνυμι ὁ στόμα σύ ; οὐχ σύ εἰμί τέκνον ἀπώλεια , σπέρμα ἄνομος ; τέκνον γάρ ἀπώλεια κατά ἀλήθεια , καί ἄνομος σπέρμα , ὁ ὁ ἀγοράζω αὐτός δεσπότης ἀρνέομαι . ἀγοράζω γάρ τιμή , καί οὖον φθαρτός , ἀργύριον , ἢ χρυσίον , ἀλλά τιμή αἷμα , ὡς ἀμνός ἄμωμον καί ἄσπιλος Χριστός . αἷμα δέ ἄνθρωπος κοινός , καί ἕνος ὁ κατά ἐγώ , πῶς εἄν γίγνομαι ὁ οἰκέω ἀντάξιος ; Πῶς δέ καί εἰς ὑπέρ πᾶς ἀποθνῄσκω , ἵνα πᾶς σῴζω ; Πῶς αὐτός γίγνομαι , ὁ ὁ ἀληθής καί φύσις θεός ἐπιγράφω ; Πῶς αὐτός λατρεύω , ὁ ὁ προσκυνέω ὁ κτίζω παρά ὁ κτίζω παραιτέομαι ; ἀλλά γάρ , ὡς φημί ἄρτιος , ἀχαριστέω τις ὁ ὁ σωτήρ ἐγώ μυστήριον , ἀρνέομαι ὁ δεσπότης , ἀποσείω ὁ δουλεία ὁ ζυγόν · ἵνα καί περί αὐτός λέγω Χριστός διά φωνή προφήτης οὐαί αὐτός , ὅτι ἀποδημέω ἀπό ἐγώ · σεβλαιοὶ εἰμί , ὅτι ἀσεβέω εἰς ἐγώ , ἐγώ δέ λυτρόω αὐτός · αὐτός δέ καταλαλέω κατά ἐγώ ψευδής . καταφευδοντ γάρ ὁ ὁ Σωτήρ ἐγώ εὔκλεια καί ὑπεροχή , ὁ ὁ ὁ Φαρισαῖος σκαιότης καί ἀνοσιότης μιμητής · ὁ Χριστιανός μέν πρόσωπον περιτίθημι ἑαυτοῦ , ἰουδαΐζω δέ ὁ διάνοια ἔχω · ὁ γλῶσσα ἐπιψάω πιχραω καί λοβδάν · ἵνα καί πρός αὐτός λέγω Χριστός ὁ διά φωνή Ἰερεμίας ἰδέ ἐγώ πρός σύ ὁ ὑβρίστρια , λέγω Κύριος . Ἰουδαῖος μέν οὖν , ὁ πάλαι , καταφύω ὁ πᾶς ἐγώ Σωτήρ Χριστός ἐπιπίπτω , ὡς θήρ · ὡς λίθος βάλλω ἐνεργέω καί σῴζω . εἶτα πρός αὐτός πάσχω ὁ Σωτήρ · Πολύς καλός ἔργον δείκνυμι σύ ἐκ ὁ πατήρ ἐγώ , διά ποῖος αὐτός ἔργον λιθάζω ἐγώ ; ὁ δέ πρός αὐτός λέγω · περι καλός ἔργον οὖον λιθάζω , ἀλλά περί βλασφημία · ὅτι σύ , ἄνθρωπος εἰμί , ποιέω σαυτοῦ Θεός . οὗτος ὁ ἀρχαῖος Ἰουδαῖος ὁ κατά ὁ Σωτήρ ἐγώ ἔγκλημα . ὁ δέ ὁ ἐκεῖνος ἀπονία καί ἀνοσιότης ζηλωτής πάλιν ἐγκαλέω , λέγω · Ζεύς τίς σύ , ἄνθρωπος εἰμί , ποιέω σαυτοῦ Θεός ; ὦ ἀνόητος , καί βδελυρός , οὖον συνάγω ὁ μυστήριον · οὖον γάρ ἄνθρωπος εἰμί , ποιέω ἑαυτοῦ Θεός · ἀλλά θεός εἰμί φύσις , γίγνομαι ἄνθρωπος ἄτρεπτος καί ἀσύγχυτος · ὁ ὁ ἐκ Θεός