cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0462.1
A σὲν εὐσέβειαν ἐναρμόσάμενοι τε καὶ ἀντεξάγοντες . ἀμείνους μὲν ἔσονται τῆς ἐκείνων σκαιότητος . Ἄτρωτον δὲ καὶ ἀπλήξην τὴν ἑαυτῶν καρδίαν τηρήσαντες , χαριστηρίους ᾠδὰς ἀνάψουσι τῷ Χριστῷ , λέγοντες : « Ἐν σοὶ τοὺς ἔχθροὺς ἡμῶν κερατιώμεν , καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐξουδενώσομεν τοὺς ἐπανισταμένους ἡμῖν . » Χριστοῦ τοιγαροῦν συναποκρίνοντος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν , καὶ εἰς εὐτολίμιαν ἀγιοπρεπεῖ καταθήγοντος τοὺς τοῖς εὐαγγελικοῖς θεσπίσμασι πειθαῖ δεῖν ἡρημένους , καταλήψωμεν τῆς σαρκός , καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ · μνημονεύσωμεν τῆς θείας λεγοῦσης Γραφῆς , « Πορνεία δὲ , καὶ ἀκαθαρσία πᾶσα , καὶ πλεονεξία μηδὲ ὀνομαζέσθω ἐν ὑμῖν , καθὼς πρέπει · αἰσχύνη . Καὶ ἀσέλγεια , καὶ μωρολογία ἢ εὐτραπελία , ἃ οὐκ ἀνήκει , ἀλλὰ μᾶλλον εὐχαριστία . Τοῦτο γὰρ ἴστε γινώσκοντες , ὅτι πᾶς πόρνος , ἢ ἀκάθαρτος , ἢ πλεονέκτης , ὅς ἐστιν εἰδωλολάτρης , οὐκ ἔχει κληρονομίαν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ . » Καὶ πάλιν : « Ἀρ’ οὖν , ἀδελφοί , ὀφειλέται ἐσμεν τῇ σαρκὶ τοῦ κατὰ σάρκα ζῆν . Εἰ γὰρ κατὰ σάρχα ζῆτε , μέλλετε ἀποθνήσκειν · εἰ δὲ τῷ πνεύματι τὰς πράξεις τοῦ σώματος θανατοῦτε , ζήσεσθε . Ὁσοι γὰρ πνεύματι Θεοῦ ἄγονται , οὗτοὶ υἱοὶ Θεοῦ εἰσι . » Γεγράφαθα γὰρ ἐν τέκνοις Θεοῦ , τῆς ἐν Χριστῷ πολιτείας τὸ κάλλος ταῖς ἑαυτῶν διανοίαις εἰσποιήσαντες , καὶ διὰ τῶν εἰς εὐσέβειαν σπουδαζόντων πρὸς αὐτὸν ἐξ μᾶλα διαμορφούμενοι . Ὅτε τοίνυν ἡμῖν οἱ τῆς ἀφθάρτου φύσεως χαρακτῆρες ἐλλάμπονσι , γεγράφαθα δὲ καὶ ἐν τέκνοις Θεοῦ , καὶ ἀδελφότητι πεπλούτηκαμεν , τὴν πρὸς γὲ ἡμῖν τὸν τῶν ὅλων παμβασιλέα Χριστόν , αὐτὴν τὴν οἰκείαν καθιεροῦντες ζώην , φαιδροὶ διαψόμεν . Ἐσόμεθα γὰρ οὕτω διασώται γνήσιοι , πανηγυριζάμεν ἐχόντες αὐτόν . Καὶ ἐπεὶ ἐστὶ τὸ ἐσθάλει λαμπρῶς τοῖς ἑορτάζουσι πρεσβυδέστατον , εἴη ἄν , οἶμαι πού , τὸ καταφαίνδυνεσθαι δεῖν τοῖς ἐξ ἀρετῶν αὐχῆσιν , οὐκ ἀνάρκον . Μᾶλλον δὲ καὶ λίαν δοικὴ τοῖς εὐλαβέλεσιν ἐθέλουσιν εἰς τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων , ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθε Χριστός , κατὰ τὴν τοῦ θεοποιοῦ Παύλου φωνήν . Ἅγια δὲ τῶν ἁγίων εἶναι φαμεν τοὺς τῆς μυστικῆς τελειώσεως τρόπους . Οἷς οὐκ ἄν τις ἐμβάλῃ . Οὐδ’ ἄν ἐγγὺς γένοιτο Θεοῦ , κατὰ διάθεσιν δηλονότι καὶ ἀγιασμὸν , μὴ οὕλὶ πρότερον πάντα ρύπου τὸν ἐξ ἁμαρτίας καὶ σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν , ἐξ μᾶλα διανύψαμεν . Ἐπεὶ δὲ τὰ τοῖς πάλαι τυπικῶς διὰ τοῦ πανσόφου Μωϋσέως θεσπισμένα γέγραπται « πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν , » καὶ πραγματῶν εἰσὶν εἰκόνες πνευματικῶν , πολὺ τὸ ὠφελιμὸν ὠδίνουσαι , φέρε τοῖς ἀκροωμένοις παραγάγωμεν εἰς πληροφορίαν καὶ εἰς ἀπόδειξιν ἐναργὴ τῶν ἀρτίως ἡμῖν εἰρημένων , τὸ ἐν τῇ Ἑξόδῳ γεγραμμένον . Ἔχει δὲ οὕτω : « Καὶ εἶπεν Κύριος πρὸς Μωϋσῆν , λέγων · Ποίησον σεαυτῷ λουτρὸν χαλκοῦν , καὶ βάσιν αὐτῷ χαλκήν , ὥστε νίπτεσθαι . Καὶ θήσεις αὐτὸν ἀνὰ μέσον τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου , καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ θυσιαστηρίου · καὶ ἔνχῃς εἰς αὐτὸν ὕδωρ , καὶ νίψεται Ἀαρὼν καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἐξ αὐτοῦ τὰς
Lemmas: A Σεν εὐσέβεια ἐναρμόζω τε καί ἀντεξάγω . ἀγαθός μέν εἰμί ὁ ἐκεῖνος σκαιότης . ἄτρωτος δέ καί ἀπολήγω ὁ ἑαυτοῦ Καρδία τηρέω , χαριστήριος ἀοιδή ἀνάπτω ὁ Χριστός , λέγω : « ἐν σύ ὁ ἐχθρός ἐγώ κερατιόω , καί ἐν ὁ ὄνομα σύ ἐξουδενόω ὁ ἐπανίστημι ἐγώ . » Χριστός τοιγάρ συναποκρίνω ὁ ἀγαπάω αὐτός , καί εἰς ευτολιεις ἀγιοπρεπής κατατίθημι ὁ ὁ εὐαγγελικός θέσπισμα πειθός δήω ἀρημένος , καταλαμβάνω ὁ σάρξ , καθαρίζω ἑαυτοῦ ἀπό πᾶς μολυσμός · μνημονεύω ὁ θεῖος λέγω γραφή , « πορνεία δέ , καί ἀκαθαρσία πᾶς , καί πλεονεξία μηδέ ὀνομάζω ἐν σύ , καθώς πρέπω · αἰσχύνη . καί ἀσέλγεια , καί μωρολογία ἢ εὐτραπελία , ὁ οὐ ἀνήκω , ἀλλά μᾶλλον εὐχαριστία . οὗτος γάρ οἶδα γιγνώσκω , ὅτι πᾶς πόρνος , ἢ ἀκάθαρτος , ἢ πλεονέκτης , ὅς εἰμί εἰδωλολάτρης , οὐ ἔχω κληρονομία ἐν ὁ βασίλεια ὁ Χριστός καί Θεός . » καί πάλιν : « ἀρά οὖν , ἀδελφός , ὀφειλέτης εἰμί ὁ σάρξ ὁ κατά σάρξ ζῶ . εἰμί γάρ κατά σάρχα ζῶ , μέλλω ἀποθνήσκω · εἰμί δέ ὁ πνεῦμα ὁ πρᾶξις ὁ σῶμα θανατόω , ζῶ . ὅσος γάρ πνεῦμα Θεός ἄγω , οὗτος υἱός Θεός εἰμί . » Γεγράφαθα γάρ ἐν τέκνον Θεός , ὁ ἐν Χριστός πολιτεία ὁ κάλλος ὁ ἑαυτοῦ διάνοια εἰσποιέω , καί διά ὁ εἰς εὐσέβεια σπουδάζω πρός αὐτός ἐκ μῆλον διαμορφόω . ὅτε τοίνυν ἐγώ ὁ ὁ ἄφθαρτος φύσις χαρακτήρ ἐλλάμπω , γράφω δέ καί ἐν τέκνον Θεός , καί ἀδελφότης πλουτέω , ὁ πρός γε ἐγώ ὁ ὁ ὅλος παμβασιλεύς Χριστός , αὐτός ὁ οἰκεῖος καθιερόω ζῶ , φαιδρός διάπτω . εἰμί γάρ οὗτος διασῴζω γνήσιος , πανηγυρίζω ἔχω αὐτός . καί ἐπεί εἰμί ὁ εἰσέρχομαι λαμπρῶς ὁ ἑορτάζω πρεσβυδέστατον , εἰμί ἄν , οἴομαι πού , ὁ καταφαινδυνω δήω ὁ ἐκ ἀρετή αὔχησις , οὐ ἄναρχος . μᾶλλος δέ καί λίαν δοικὴ ὁ εὐλαβέλεσιν ἐθέλω εἰς ὁ Ἅγιον ὁ ἅγιος , ὅπου πρόδρομος ὑπέρ ἐγώ εἰσέρχομαι Χριστός , κατά ὁ ὁ θεοποιέω Παῦλος φωνή . ἅγιον δέ ὁ ἅγιος εἰμί φημί ὁ ὁ μυστικός τελείωσις τρόπος . οἷς οὐ ἄν τις ἐμβάλλω . οὐ ἄν ἐγγύς γίγνομαι Θεός , κατά διάθεσις δηλονότι καί ἁγιασμός , μή ὕω πρότερος πᾶς ῥύπος ὁ ἐκ ἁμαρτία καί σαρκικός ἐπιθυμία , ἐκ μῆλον διανύω . ἐπεί δέ ὁ ὁ πάλαι τυπικός διά ὁ πάνσοφος Μωϋσῆς θεσπισμένος γράφω « πρός νουθεσία ἐγώ , » καί πραγματᾶς εἰμί εἰκών πνευματικός , πολύς ὁ ὠφέλιμος ὠδίνω , φέρω ὁ ἀκροάομαι παράγω εἰς πληροφορία καί εἰς ἀπόδειξις ἐναργής ὁ ἄρτιος ἐγώ εἴρω , ὁ ἐν ὁ Ἔξοδος γράφω . ἔχις δέ οὗτος : « καί εἶπον Κύριος πρός Μωϋσῆς , λέγω · Ποίησος σεαυτοῦ λουτρόν χάλκεος , καί βάσις αὐτός χάλκεος , ὥστε νίζω . καί τίθημι αὐτός ἀνά μέσος ὁ σκηνή ὁ μαρτύριον , καί ἀνά μέσος ὁ θυσιαστήριον · καί ἐνέχω εἰς αὐτός ὕδωρ , καί νίζω Ἀαρών καί ὁ υἱός αὐτός ἐκ αὐτός ὁ