cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0264.1
μάνον , μηδαμῶς ἔχοι τὸ δύνασθαι διαπρέπαιν ἄγαθός , ἀκάθαρτον τὸ τῆνικαῖ καὶ βδελυρᾶτον , καὶ τὴ γὰρ οὐχὶ τῶν τοιούτων , λελογίσθαι παρὰ Θεῷ ; Τὴν δὲ ἐπὶ τοῖς ἀμείνοις λῆθην ἀποκρουόμενοι , καὶ ὡσπερ τινὰς περιττωμάτων ἐκδρομὰς τὰ ἄντεῦθεν ἀπομένοντες πταίσματα , ἐλεύθερον μὲν ἀπάσης φαυλότητος , γυμνὸν δὲ τῶν ἄν πονηρίας κακῶν , τὸν ἄρσενα καὶ γονιμώτατον ἐν ἑαυτοῖς διατηρήσομεν νοῦν . Οὕτωσι λοιπὸν τὴν μὲν ἐκ τῆς ἁμαρτίας παλαιωσιν ἐξοίχοι τῆς ἑαυτῶν ψυχῆς ποιησάμενοι , εἰς δὲ τὴν ἐκ τῆς ἀκακίας νηπιότητα μεταστοιχειώμενοι , παραστήσόμεθα μετὰ παρρησίας τῷ Θεῷ · οὐχ αὐτοὶ δὲ πάντως ἑαυτοὺς προσοίσόμεν , ὡσπερ οὐν οὐδὲ τὸ ἀρτίτοκον βρέφος ἑαυτὸ προσήγει τῷ Θεῷ . Προοίσει δὲ ἡμᾶς ὁ διὰ τῆς πίστεως ἀναγεννήσας B Χριστός , ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν θυσίαν ἀναφέρων τῷ Πατρὶ · καὶ προσοίσει κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν , τουτιστὶ μετὰ τὸν ἑνομοὺν ἡ σαββατισμὸν . Οὕτω γὰρ ἐστι τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν παρουσίας ὁ καιρός · ἐπεὶ καὶ τέλος νόμου καὶ προφητῶν ὁ Χριστός . Διὰ ταύτην , οἶμαι , τὴν αἰτίαν , μᾶλλον δὲ κριβιέστερον εἰπεῖν , ἡ ὀγδόη , παρ’ ἡμῖν Κυριακὴ κατονομάζεται , ὡς εἰς τέλος μὲν ἤδη τὸν τοῦ νόμου καιρὸν κατακλείδους · ἀρχὴν δὲ ἡμῖν Κυριακὸν εἰσφέρουσα χρόνον , ἐν οἷς γέγονε τὰ πάντα καινά . Ὡσπερ οὖν ἀμέλει καὶ ὁ Παῦλός φησι : « Ὅστε εἰ τις ἐν Χριστῷ καινὴ κτίσις , τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν , ἰδοὺ γέγονε τὰ πάντα καινά . » Τούτων ἡμῖν εἰσκομίζεων τῶν θεωρημάτων τὸν τύπον οἴσοιαι τὴν κατὰ σάρκα περιτομὴν , ἡν ὀγδόη μὲν ἐπιτελουμένην , καὶπὴν ἐπιν , C ἡμέρα , εἰς ὀβὴν δὲ ἀγούσα[ν ] τὰ νεογνὰ τῷ Θεῷ . Προσαρτυρεῖται δὲ τοῖς εἰρημένοις καὶ ὁ σοφώτατος Παῦλος , ὁ τῶν τοῦ Σωτῆρος μυστηρίων ταμίᾶς εἰσὶν βουὼν : « Οὐ γὰρ ὁ ἐν τῷ φανερῷ Ἰουδαῖός ἐστιν · οὐδὲ ἡ ἐν τῷ φανερῷ ἐν σαρκὶ περιτομή , ἀλλ’ ὁ ἐν τῷ κρυπτῷ Ἰουδαῖος , καὶ περιτομὴ καρδίας , οὐ γράμματι , οὐ ὁ ἔπαινος οὐκ ἐξ ἀνθρώπων , ἀλλ’ ἐκ τοῦ Θεοῦ . Ἐπιστελλέτω δὲ πάλιν ἐτέρως περὶ τῶν αὐτῶν οὕτω λέγων : « Βλέπετε τοὺς κύνας , βλέπετε τοὺς κακοὺς ἔργάτας , βλέπετε τὴν κατατομήν . Ἡμεῖς γάρ ἐσμεν ἡ περιτομὴ οἱ πνεύματι Θεῷ λατρεύοντες , καὶ καυχώμενοι ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ , καὶ οὐκ ἐν σαρκὶ πεποιθότες . » Καύχημα μὲν γὰρ τῆς κατὰ σάρκα περιτομῆς , εἰ μόνη·νοοῖτο , καὶ τὸ ἐκ τῆς θεωρίας οὐκ ἔχουσα κάλλος , οὐδέν , οἶμαι , παρὰ τοῖς εὖ φρονοῦσιν ἐνδοθεῖν ποτέ . Ὅτε δὲ τῆς ἐν πνεύματι περιτομῆς εἰσφέρει τὸν τύπον , καὶ τὸν ἐν καρδίᾳ καθαρισμὸν ὁποσημαίνουσα φαίνεται , τότε δὴ τις ἐπαινέσει μὲν ἴσως ὡς ἀρίστα σχηματίζουσαν τὸν ἰ ἐν λεπτή , θεωρίᾳ · χειρίμου · ἀποφοιτήσει δὲ δηλοῦντι τὸ παθεῖν , τὸν ἐν καρδίᾳ μελετήσας καθαρισμόν . Ὅ δὴ καὶ δρᾶν ἐπείγεσθαι τοῖς Ἰουδαίοις προφητικὸς συνεβοήλευς λόγος , ἔχων οὕδ’ : « Τάδε λέγει Κύριος · Νεώσατε αὐτοῖς νεύματα , καὶ μὴ σπεῖρετε ἐπ’ ἀκάνθας . Περιτμήθητε τῷ Θεῷ , καὶ περιτεμεῖσθε τὴν σκλη -
Lemmas: μανός , μηδαμῶς ἔχω ὁ δύναμαι διαπρέπω ἀγαθός , ἀκάθαρτος ὁ τῆνικαῖ καί βδελυρᾶτον , καί ὅς γάρ οὐ ὁ τοιοῦτος , λογίζομαι παρά Θεός ; ὁ δέ ἐπί ὁ αμεινοος λήθη ἀποκρούω , καί ὡς τις περίσσωμα ἐκδρομή ὁ ἀνατίθημι απομένων πταῖσμα , ἐλεύθερος μέν ἀπασάω φαυλότης , γυμνός δέ ὁ ἄν πονηρία κακός , ὁ ἄρσην καί γόνιμος ἐν ἑαυτοῦ διατηρέω νόος . οὕτως λοιπός ὁ μέν ἐκ ὁ ἁμαρτία παλαιόω ἐξοίχομαι ὁ ἑαυτοῦ Ψυχή ποιέω , εἰς δέ ὁ ἐκ ὁ ἀκακία νηπιότης μεταστοιχειώνω , παρίστημι μετά παρρησία ὁ Θεός · οὐ αὐτός δέ πάντως ἑαυτοῦ προσφέρω , ὡς ὀν οὐδέ ὁ ἀρτίτοκος βρέφος ἑαυτοῦ προσάγω ὁ Θεός . προφέρω δέ ἐγώ ὁ διά ὁ πίστις ἀναγεννάω B Χριστός , ἑαυτοῦ ὑπέρ ἐγώ θυσία ἀναφέρω ὁ πατήρ · καί προσφέρω κατά ὁ ὄγδοος ἡμέρα , τουτιειμι μετά ὁ ἑνομοὺν ὁ σαββατισμός . οὕτως γάρ εἰμί ὁ ὁ Σωτήρ ἐγώ παρουσία ὁ καιρός · ἐπεί καί τέλος νόμος καί προφήτης ὁ Χριστός . Ζεύς οὗτος , οἴομαι , ὁ αἴτιος , μᾶλλον δέ κριβιέστερον εἶπον , ὁ ὄγδοος , παρά ἐγώ Κυριακός κατονομάζω , ὡς εἰς τέλος μέν ἤδη ὁ ὁ νόμος καιρός κατακλειδιδωμι · ἀρχή δέ ἐγώ κυριακός εἰσφέρω χρόνος , ἐν ὅς γίγνομαι ὁ πᾶς καινός . ὡς οὖν ἀμελέω καί ὁ Παῦλος φημί : « ὅστε εἰμί τις ἐν Χριστός καινός κτίσις , ὁ ἀρχαῖος παρέρχομαι , ἰδού γίγνομαι ὁ πᾶς καινός . » οὗτος ἐγώ εἰσκομίζω ὁ θεώρημα ὁ τύπος οἴομαι ὁ κατά σάρξ περιτομή , ἐάν ὄγδοος μέν ἐπιτελέω , καπή ἐπι , C ἡμέρα , εἰς ὀβὴν δέ ἄγω ] ὁ νεογνός ὁ Θεός . προσαρτυρεω δέ ὁ εἴρω καί ὁ σοφός Παῦλος , ὁ ὁ ὁ Σωτήρ μυστήριον ταμίας εἰμί βοῦα : « οὖον γάρ ὁ ἐν ὁ φανερός Ἰουδαῖος εἰμί · οὐδέ ὁ ἐν ὁ φανερός ἐν σάρξ περιτομή , ἀλλά ὁ ἐν ὁ κρυπτός Ἰουδαῖος , καί περιτομή Καρδία , οὖον γράμμα , οὖον ὁ ἔπαινος οὐ ἐκ ἄνθρωπος , ἀλλά ἐκ ὁ Θεός . ἐπιστέλλω δέ πάλιν ἑτέρως περί ὁ αὐτός οὗτος λέγω : « βλέπω ὁ κύω , βλέπω ὁ κακός ἐργάτης , βλέπω ὁ κατατομή . ἐγώ γάρ εἰμί ὁ περιτομή ὁ πνεῦμα Θεός λατρεύω , καί καυχάομαι ἐν Χριστός Ἰησοῦς , καί οὐ ἐν σάρξ πείθω . » καύχημα μέν γάρ ὁ κατά σάρξ περιτομή , εἰμί μονη·νοιημι , καί ὁ ἐκ ὁ θεωρία οὐ ἔχω κάλλος , οὐδείς , οἴομαι , παρά ὁ εὕω φρονέω ἐνδίδομαι ποτός . ὅτε δέ ὁ ἐν πνεῦμα περιτομή εἰσφέρω ὁ τύπος , καί ὁ ἐν Καρδία καθαρισμός οποσημαινω φαίνω , τότε δή τις ἐπαινέω μέν ἴσως ὡς ἀγαθός σχηματίζω ὁ εἷς ἐν λεπτός , θεωρία · χειρίμου · αποφοιτώ δέ δηλόω ὁ πάσχω , ὁ ἐν Καρδία μελετάω καθαρισμός . ὅς δή καί δράω ἐπείγω ὁ Ἰουδαῖος προφητικός συνεβοήλευς λόγος , ἔχω οὐδέ : « ὅδε λέγω Κύριος · νεόω αὐτός νεῦμα , καί μή σπείρω ἐπί ἄκανθα . περιτέμνω ὁ Θεός , καί περιτέμνω ὁ σκέλλω -