cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0309.1
εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον . Ὁ τοίνυν τῆς τυραννίδος αὐτῷ τὴν συντέλειαν ἀπειλήσας Θεός , ἔτε δὲ ἡμᾶς γέγονεν ἀνθρώπος , ὡς ἤδη παρόντος καιροῦ , καθ’ ὃν ἔδει πικρὰς ἐξαιτεῖσθαι δίκας τὸν ἀλάζονα καὶ μαιζόνον , ἐκρίνε τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ . Ἐδίκασε γὰρ αὐτὴν τε καὶ ἡμῖν καὶ τὸν μὲν ἀδίκον τε καὶ πλεονέκτην εὑρὼν , σειρὰς ζόφου ταραρώσας , κατὰ τὸ γεγραμμένον , παρἔδωκεν εἰς κρίσιν μεγάλῃς ἡμέρας τηρεῖσθαι κολασθησομένους . Τοὺς δὲ κατὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην τῶν τῆς ἁμαρτίας ἀπέλυσε δεσμῶν , δικαιώσας τῇ πίστει , καὶ πρὸς τὸν ἀρχαῖον αὐθὶς ἀνακομίσας ἁγιασμὸν . Ὡς γὰρ ἐκεῖνον εὐθύνεσθαι δεῖν , ἐφ’ οἷς εἰς ἡμᾶς πεπλημμέληκεν , ἐκ μακρῶν αὐτοῦντε φωνομεῖσα χρόνων , συνήσεις δὲ μᾶλα ἀ τοῖς τοῦ Μελωδοῦ προσχῶν ρήμασιν , ὅτε τὸ κοινὸν ὡσπερ τῆς ἀνθρωπότητος εἰσῆλθόμε προόψιν , προσπίπτων τε ἅμα Θεῷ καὶ λέγων · Ἐξεγέρθητι καὶ πρόσθες τῇ κρίσει μου , ὁ Θεὸς μου , καὶ ὁ Κύριός μου εἰς τὴν δίκην μου . Ὅτι τε πάλιν τῆς μὲν τοῦ διαβόλου τυραννίδος κατεδείκασεν ὁ Σωτήρ , ἐλευθέρως δὲ ἡμᾶς ἀποφήνας , ἐντοῦ κατεχτήσατο , πῶς οὐκ ἂν γένοιτο παντὶ τὸ σαφὲς , βοῶντο ἐν εὐαγγελικοῖς συγγράμμασι · Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ αἰῶνος τούτου · νῦν ὁ ἄρχων τοῦ αἰῶνος τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω , κἀγὼ ὅταν ὑψωθῶ ἐκ γῆς , πάντας ἐλκύσω πρὸς ἐμαυτόν · ἵ λέγων ἀρτίως , οὐχὶ ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας ἀρχίζει πρὸς ἡμᾶς , ἵτοι ἀπεσταλθαι παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός , ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον , νῦν ἔσθ’ κρίσιν εἶναι τοῦ κόσμου · Πρόδηλον ὧν ἄρα , καὶ οὐδαμῶν ἀμφιλογον , ὅτι δεδικαίωκεν ἡμᾶς , κατεψηφίστο δὲ τὴν ἀπόλυσιν τοῦ μαιφόνου θηρός . Ἐκδεδήληται γὰρ ἔξω , τοιούτων , εἰς ἀγρειότητα παντελῆ , καὶ τῆς κατὰ τῶν ἀδικοῦντων ἀρχῆς . Σταυρωθεὶς γὰρ ὑπὲρ πάντων καὶ διὰ πάντας ὁ Ἐμμανουήλ , αἵματι τῷ ἰδίῳ τὴν ἀπάντων ζωὴν ἐξεπρίατο , καὶ συνήψεν δι’ ἑαυτοῦ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ τὸ τῆς ἀρχαίας οἰκειότητος ἀποσκιρτήσαν γένος . Μεσίτης γὰρ ἐστι Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου , κατὰ τὸ γεγραμμένον , ἀρρήτω τινὶ συνῳῷ κεράσας τὸ νοούμενον , ἐν ταύτῃ δὲ ὑπάρχων ἀνθρώπως τε καὶ Θεός · διὰ τε τοῦτο τῆς μὲν τοῦ τεχνόντος οὐσίας φυσικῶς ἐξημμένος , ἡμῶν δὲ ὡς ἀνθρωπος . Οὐ γὰρ ἤν ἕτερος · δύνασθαι διασωθῆναι ποτε τὸ φθεῖρεσθαι πεφυκός , καὶ εἰ πεπηγμένην ἔφεσιν ἀρετῆς ἀναδεικνυτὸ κατελεῦσεν , εἰ μὴ καταδεξάμενος εἰς κο-ινωσίαν τὴν πρὸς αὐτὸ τῆς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς οὐσίας ἀπαύγασμα , τοιούτων ὁ Ἰὸς ἀπάσης τε φθορᾶς ἀμείνων ὑπάρχων καὶ τροπῆς , μᾶλλον δὲ ἀξίον ἔχων παντελῶς τοῖς τοιούτοις τὴν φύσιν . Ἐπ’ οὖν τούτοις ἀπασὶ τὰ τῆς ἡμετέρας ἑορτῆς συνθήματα · καὶ χαίρουσι μὲν οὐρανοί , ἀγαλλιᾶται δὲ τὰ πεδία , κατὰ τὴν τοῦ Ψαλμόντος φωνήν . Συγχαίρει γὰρ τοῖς ἐπὶ γῆς τὰ οὐράνια τάγματα . Καὶ γοῦν ἐξήφθημεν λέγοντας τοὺς ἁγίους ἀγγέλους , ὅτε Χρι -
Lemmas: εἰς ὁ αἰών χρόνος . ὁ τοίνυν ὁ τυραννίς αὐτός ὁ συντέλεια ἀπειλέω Θεός , ἵημι δέ ἐγώ γίγνομαι ἄνθρωπος , ὡς ἤδη πάρειμι καιρός , κατά ὅς ἐσθίω πικρός ἐξαιτέω δίκη ὁ ἀλαζών καί μαιζόνον , κρίνω ὁ οἰκέω ἐν δικαιοσύνη . δικάζω γάρ αὐτός τε καί ἐγώ καί ὁ μέν ἄδικος τε καί πλεονέκτης εὑρίσκω , σειρά ζόφος ταραρώσας , κατά ὁ γράφω , παραδίδωμι εἰς κρίσις μέγας ἡμέρα τηρέω κολάζω . ὁ δέ κατά πᾶς ὁ οἰκέω ὁ ὁ ἁμαρτία ἀπολύω δεσμός , δικαιόω ὁ πίστις , καί πρός ὁ ἀρχαῖος αὐθίς ἀνακομίζω ἁγιασμός . ὡς γάρ ἐκεῖνος εὐθύνω δήω , ἐπί ὅς εἰς ἐγώ πλημμελέω , ἐκ μακρός ἀϋτέω φωνέω χρόνος , συνίημι δέ μῆλον ὅς ὁ ὁ μελωδός προσχέω ῥῆμα , ὅτε ὁ κοινός ὡς ὁ ἀνθρωπότης εἰσέρχομαι πρόοψις , προσπίπτω τε ἅμα Θεός καί λέγω · ἐξεγείρω καί προστίθημι ὁ κρίσις ἐγώ , ὁ θεός ἐγώ , καί ὁ κύριος ἐγώ εἰς ὁ δίκη ἐγώ . ὅτι2 τε πάλιν ὁ μέν ὁ διάβολος τυραννίς καταδικάζω ὁ Σωτήρ , ἐλεύθερος δέ ἐγώ ἀποφαίνω , ἐντός κατέχω , πῶς οὐ εἄν γίγνομαι πᾶς ὁ σαφής , βοάω ἐν εὐαγγελικός σύγγραμμα · νῦν κρίσις εἰμί ὁ αἰών οὗτος · νῦν ὁ ἄρχω ὁ αἰών οὗτος ἐκβάλλω ἔξω , ἐγώ ὅταν ὑψόω ἐκ γῆ , πᾶς ἕλκω πρός ἐμαυτοῦ · ἵ λέγω ἄρτιος , οὐ οὗτος ἕνεκα ὁ αἴτιος αρχίζω πρός ἐγώ , ἴτω ἀποστέλλω παρά ὁ Θεός καί πατήρ , ἵνα κρίνω ὁ κόσμος , νῦν ἔστω κρίσις εἰμί ὁ κόσμος · πρόδηλος ὅς ἄρα , καί οὐδαμός ἀμφιλογέω , ὅτι δικαιόω ἐγώ , καταψηφίζομαι δέ ὁ ἀπόλυσις ὁ μαιφονος θήρ . Ἐκδεδήληται γάρ ἔξω , τοιοῦτος , εἰς ἀγρεῖος παντελής , καί ὁ κατά ὁ ἀδικέω ἀρχή . σταυρόω γάρ ὑπέρ πᾶς καί διά πᾶς ὁ Ἐμμανουήλ , αἷμα ὁ ἴδιος ὁ ἀπαντάω ζωή ἐκπρίασθαι , καί συνάπτω διά ἑαυτοῦ ὁ Θεός καί πατήρ ὁ ὁ ἀρχαῖος οἰκειότης αποσκιρτώ γένος . Μεσίτης γάρ εἰμί Θεός καί ἄνθρωπος , κατά ὁ γράφω , ἄρρητος τις συνῳῷ κεράννυμι ὁ νοέω , ἐν οὗτος δέ ὑπάρχω ἄνθρωπος τε καί Θεός · διά τε οὗτος ὁ μέν ὁ τεχνάομαι οὐσία φυσικός ἐξάπτω , ἐγώ δέ ὡς ἄνθρωπος . οὖον γάρ ἐάν ἕτερος · δύναμαι διασῴζω ποτός ὁ φθείρω φύω , καί εἰμί πήσσω ἔφεσις ἀρετή ἀναδείκνυμι καταλεύω , εἰμί μή καταδέχομαι εἰς κοινόω ὁ πρός αὐτός ὁ ὁ Θεός καί πατήρ οὐσία ἀπαύγασμα , τοιοῦτος ὁ ἰός ἀπασάω τε φθορά ἀγαθός ὑπάρχω καί τροπή , μᾶλλον δέ ἄξιος ἔχω παντελῶς ὁ τοιοῦτος ὁ φύσις . ἐπί οὖν οὗτος ἅπας ὁ ὁ ἡμέτερος ἑορτή σύνθημα · καί χαίρω μέν οὐρανός , ἀγαλλιάω δέ ὁ πεδίον , κατά ὁ ὁ Ψαλμόντος φωνή . συγχαίρω γάρ ὁ ἐπί γῆ ὁ οὐράνιος τάγμα . καί γοῦν ἐξάπτω λέγω ὁ ἅγιος ἄγγελος , ὅτε Χρις -