cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0222.1
Δ μεταδιώκοντας βιον ὁρᾶσθαι , οὐ δ' οὗς ἡμῖντα χρή ραθυμοῦντας ἐφθίδεσθαι , ἀλλ' ὅπερ ἂν εἴη τῷ νομοθέτῃ δοκοῦν , ταῦτο περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι σπουδάζοντας . Ἄλλ' δὲ τῶνς ἀλιζέσθαι τὰς θυσιάς κελεύει , λογισμοῦ καὶ φρονήσεως εἰσφέρων σύμβολον . Δεῖ γάρ , οἶμαι , τῷ θείῷ φόβῳ , καθάπερ ἄλι καταπλάττεσθαι τὴν διάνοιαν τῶν ἱερουργούντων Θεῷ , ἵνα μὴ κεχυμένη καὶ διαρρέουσα πρὸς ὑδαρεστέρας ἐπιθυμίας , ραδίως ἐπὶ τῷ χείρονι ἐκφρήται , τῶν ἀμεινόνων ὑπερφρονήσασα . Πῶς δὲ οὐκ ἐπαίνοῦ παντὸς ἀξιώσωμεν τὸ διὰ τοῦ Παύλου βοούμενον : Ὁ λόγος ὑμῶν ἐν χάριτι ἀλλ' ἁρτυημένος ; Ἄλλ' οἶμαι μὴ πρότερον δύνασθαι τοιούτον ὁρᾶσθαι τὸν λόγον , πρὶν ἂν ἡμῖν τὰ κατὰ γνώμην ἔχοι καλῶς . Ἀπὸ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ . Ἀλιζέσθω τοίνυν τῶν εὐσεβούντων ὁ νοῦς ἀπορρίπτης καθάπερ τε περίπτωμα τὴν ἁμαρτίαν · μὴ μαλακιζέσθω , πρὸς ἐκτόπους ἡδονάς . Διὰ τοῦτο καὶ Παῦλος φησιν : Ἐδραῖοι γίνεσθε , ἀμετακίνητοι , περισσεύοντες ἐν τῷ ἔργῳ τῷ Κυρίῳ πάντοτε . Ἐδραῖοι μὲν γὰρ γίνεσθε , λέγων , παντὸς ἐπαίνου ἄξιον μακρὰν τοῦς οὕτω συμπεπτηγὼτας καὶ σφραγισμένους ἔχοντας τὸν νοῦν . Οὗς καὶ αὐτὸς ἡμῶν ὁ πάντων Δεσπότης κατατιμᾶται , διὰ τοῦ προφήτου λέγων ὡς : Ἡγάπησαν κινεῖν πόδας αὐτῶν , καὶ οὐκ ἐφείσαντο , καὶ ὁ Θεὸς οὐκ εὐδόκησεν αὐτοῖς . Οὗ δὲ πόδες ἐνθάδε , μεταβατικὴν τινα σημαίνουσι κίνησιν , καὶ τὴν ἐφ' ἑκάτερα τῆς διανοίας ῥοπήν , τὴν ἐπὶ τε τὰ φαῦλα φημι , καὶ ὅσα τὴν τοῦ θαυμάζεσθαι ψῆφον ἐφ' ἑαυτοῖς ἀπαίτει , ὡς πάντως ὡς πεπηγότες εἰσι οἱ πόδες , ἔχοντες ἤδη τὸ κῆραϊον ἐκτικτῶς , καὶ τὴν ἐπὶ τὸ φαῦλον ὁχνούσας ὁδόν . Τοιούτος ἐστιν ὁ μακάριος Ψαλμωδός , λέγων : Ἐστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου , τὸ στερεὸν καὶ ἀμετακίνητον τῆς ἔξεως διὰ τοῦτοῦ μὲν ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὸ δεῖν ἐν ἔργῳ Κυρίου περισσεύειν , κατὰ τὸ ἐγχωρῶν τῇ φύσει τὴν ἀνθρώπων , ἀμέριστον δὲ τῆς πρὸς τὸ θεῖον φιλίας δι' ἔργων ἀγαθῶν ἀναφαίνειν . Οὐ γὰρ σώφρονος , οἶμαι , διανοίας ἔργον ἐστὶ , ποτὲ μὲν τῶν θείων νόμων ἀποστατεῖν , ποτὲ δὲ πάλιν , ὡςπερ ἐξ ὕπνου διαναστάς , ἀντέχεσθαι τῶν αὐτῶν . Οἱ γὰρ τοιούτοι ταυτὸν μοι δοκοῦσι παθεῖν τοῖς ἀποπλίουσι τῶν ὀλκάδων ἐν θαλάσσῃ μέσῃ καὶ κύμασιν , οἷς ἐνὶ ἀπαλλάττεσθαι τοῦ φόβου , παρατυμούμενοι τὴν ραθυμίαν , ἐπειδὰν ἐν αὐτῷ γένωνται τῷ κακῷ , τότε μάλις ὁρῶσι τὸ χρήσιμον , καὶ πάλιν πρὸς τὴν ὀλκάδα νηχόμενοι , τὴν ὧν ἀποπεπτωκασιν ζητοῦσιν ἀσφάλειαν . Καὶ τοῦ μᾶλλον ἐχρῆν οὐ τοῦ κινδύνου περιμεῖναι τὸ τέλος , ἀλλ' ὡςπερ παρόντα μισεῖν ὡςπερ γὰρ ἂν ἐδουλεύσαντο σωφρονέστερον . Εἰ δὲ παντὶ τῷ φαίνεται μωρίας ἀνάπλεως ὁ τὴν τῶν τοιούτων ἀποδεχόμενος μίμησιν , καὶ θαυμάζων τὰ δικαίως καταγνορούμενα , πῶς οὐ πᾶσαν προφάσει προθυμίαν εἰσφέρων ἀπὸ τῶν θείων ἔχεσθαι νόμων , καὶ ἀδιά
Lemmas: δ μεταδιώκω βίος ὁράω , οὖον δέ ὗς ημιειντα χρή ῥαθυμέω φθίω , ἀλλά ὅσπερ εἄν εἰμί ὁ νομοθέτης δοκέω , ταῦτο περί πολύς ποιέω σπουδάζω . ἄλλος δέ τῶνς ἁλίζω ὁ θυσιάς κελεύω , λογισμός καί φρόνησις εἰσφέρω σύμβολον . Δεύς γάρ , οἴομαι , ὁ θεῖον φόβος , καθάπερ Ἆλι καταπλήσσω ὁ διάνοια ὁ ἱερουργέω Θεός , ἵνα μή χέω καί διαρρέω πρός ὑδαρής ἐπιθυμία , ῥᾳδίως ἐπί ὁ χείρων ἐκφρέω , ὁ ἀγαθός ὑπερφρονέω . Πῶς δέ οὐ ἐπαινέω πᾶς ἀξιόω ὁ διά ὁ Παῦλος βοόω : ὁ λόγος σύ ἐν χάρις ἀλλά ἀρτύω ; ἄλλος οἴομαι μή πρότερος δύναμαι τοιοῦτος ὁράω ὁ λόγος , πρίν εἄν ἐγώ ὁ κατά γνώμη ἔχω καλῶς . ἀπό γάρ ὁ περίσσευμα ὁ Καρδία ὁ στόμα λαλέω . ἁλίζω τοίνυν ὁ εὐσεβέω ὁ νόος ἀπορρίπτω καθάπερ τε περίπτωμα ὁ ἁμαρτία · μή μαλακίζομαι , πρός ἔκτοπος ἡδονή . Ζεύς οὗτος καί Παῦλος φημί : εδραίος γίγνομαι , ἀμετακίνητος , περισσεύω ἐν ὁ ἔργον ὁ κύριος πάντοτε . εδραίος μέν γάρ γίγνομαι , λέγω , πᾶς ἔπαινος ἄξιος μακράν ὁ οὗτος συμπίπτω καί σφραγίζω ἔχω ὁ νόος . ὗς καί αὐτός ἐγώ ὁ πᾶς Δεσπότης κατατιματη , διά ὁ προφήτης λέγω ὡς : ἀγαπάω κινέω πούς αὐτός , καί οὐ φείδομαι , καί ὁ θεός οὐ εὐδοκέω αὐτός . οὗ δέ πούς ἐνθάδε , μεταβατικός τις σημαίνω κίνησις , καί ὁ ἐπί ἑκάτερος ὁ διάνοια ῥοπή , ὁ ἐπί τε ὁ φαῦλος φημί , καί ὅσος ὁ ὁ θαυμάζω ψῆφος ἐπί ἑαυτοῦ ἀπαιτέω , ὡς πάντως ὡς πήγνυμι εἰμί ὁ πούς , ἔχω ἤδη ὁ κηραίνω ἐκτικτῶς , καί ὁ ἐπί ὁ φαῦλος οχνουω ὁδός . τοιούτος εἰμί ὁ μακάριος ψαλμωδός , λέγω : ἵστημι ἐπί πέτρα ὁ πούς ἐγώ , ὁ στερεός καί ἀμετακίνητος ὁ ἕξις διά οὗτος μέν ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὁ δήω ἐν ἔργον κύριος περισσεύω , κατά ὁ ἐγχωρέω ὁ φύσις ὁ ἄνθρωπος , ἀμέριστος δέ ὁ πρός ὁ θέω φίλιος διά ἔργον ἀγαθός ἀναφαίνω . οὖον γάρ σώφρων , οἴομαι , διάνοια ἔργον εἰμί , ποτέ μέν ὁ θεῖον νόμος ἀποστατέω , ποτέ δέ πάλιν , ὡς ἐκ ὕπνος διανίσταμαι , ἀντέχω ὁ αὐτός . ὁ γάρ τοιοῦτος τατός ἐγώ δοκέω πάσχω ὁ αποπλιειμι ὁ ὁλκάς ἐν θάλασσα μέσος καί κῦμα , ὅς ἐν ἀπαλλάσσω ὁ φόβος , παρατυμουμενοω ὁ ῥᾳθυμία , ἐπειδάν ἐν αὐτός γίγνομαι ὁ κακός , τότε Μάλις ὁράω ὁ χρήσιμος , καί πάλιν πρός ὁ ὁλκάς νήχω , ὁ ὅς ἀποπίπτω ζητέω ἀσφάλεια . καί ὁ μᾶλλον χρή οὖον ὁ κίνδυνος περιμένω ὁ τέλος , ἀλλά ὡς πάρειμι μισέω ὡς γάρ εἄν δουλεύω σώφρων . εἰμί δέ πᾶς ὁ φαίνω μωρία ἀνάπλεως ὁ ὁ ὁ τοιοῦτος ἀποδέχομαι μίμησις , καί θαυμάζω ὁ δικαίως καταγνορουμην , πῶς οὖον πᾶς πρόφασις προθυμία εἰσφέρω ἀπό ὁ θεῖον ἔχω νόμος , καί ἀδιός