cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0392.1
σου . Οὐτω καὶ προσκυνεῖσθαι φάμεν αὐτὸν πρὸς τε ἡμῶν αὐτῶν , καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων , οὐχ εἰς ἀνθρωπότητα ψιλὴν ἀνυπέτως καταβιζόντες , ἐπόμενοι δὲ τῇ θείᾳ Γραφῇ , καὶ φύσει τῇ καθ' ἡμᾶς τῷ ἐκ Θεοῦ φύντα Λόγῳ συνδύντες εἰς ἕν , καὶ εἰς ἕν τι τὸ ἐξ ἀμφοῖν ἀναπλάζοντες , ἵνα μὴ ὡς ἀνθρώπος ἀπλῶς θεοφόρησας νοοῖτο , Θεὸς δὲ μᾶλλον ἐν ἀνθρωπικῶς , καὶ καθ' ἑαυτὸν οἰκονομικῇ , τὴν πρὸς γένη τὴν ἰδίαν σάρκα , καὶ τὴν ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου γέννησιν ὑποδύς . Νοηθεῖ γὰρ ἂν ὧδε τε καὶ οὐχ ἑτέρως Χριστὸς εἷς , καὶ Κύριος εἷς , οὐχ εἰς ἀνθρώπον ἀνὰ μέρος καὶ Θεὸν ἐπιτεμνόμενος μετὰ τὴν ἀρρήτον συμπλοχὴν , ἀλλ' εἰ νοοῖτο τῶν εἰς ἕνότητα συνδεραμηντῶν ἡ φύσις διάφορος , εἰς γὰρ ἕνα παραδεχθεὶς καὶ νοούμενος . ὡςπερ γὰρ ταῖς τῶν λίθων πολυτελεστάταις αὐγὴ τινες ἐναστράπτουσι , τὰ βάθη καταλευκαίνουσαι , καὶ εἰ βουλοῖτο τις ἀποδιελεῖν τῷ λόγῳ τὴν σύγχρισιν , ἕτερον μὲν τοῦ καταθρήσειεν αὐτὴν καθ' ἑαυτὴν τὴν λίθον , ἕτερον δὲ αὐ τὸ ἐν αὐτῇ νιχόμενον φῶς , πλὴν ἐν ἐξ ἀμφοῖν νοεῖται τὸ ὑποκειμένον , καταθρεῖ δὲ πάντως ἡ τομὴ τὸν ἐπ' αὐτῇ λόγον , διιστάσα πρὸς τὸ ἀκαλλὲς τὰ πρὸς ἕνιν συννηγμένα · οὕτω φάμεν καὶ ἐπὶ Χριστοῦ . Συνδεραμηνται γὰρ ἀπορρήτως , καὶ ὡς οὐχ ἂν ἔχοι τις τῇ νοεῖν ἢ φράσαι , πρὸς ἕν τι λοιπὸν τὸ νοούμενον , Θεότης τε ὁμοῦ καὶ ἀνθρωπότης · ἕν ἐν ταύτῳ νοοῖτο καὶ ἄνθρωπος καθ' ἡμᾶς , καὶ Θεὸς ὑπὲρ ἡμᾶς · οὕτω τε μονογενὴς καὶ πρωτότοκος . Καὶ γοῦν ἐξεδόθη μὲν λαχάνων τῶν παρθένων , καὶ ἦν ἐπὶ βρέφος , ἐφρόνει δὲ τὰ Θεοῦ . Καὶ μαρτυρήσει λέγων ὁ μακάριος Ἠσαΐας περὶ αὐτοῦ · « Διότι πρὶν ἢ γνῶναι τὸ παιδίον ἀγαθὸν ἢ κακόν , ἀπείσει πονηρίαν τοῦ ἐξελέσθαι τὸ ἀγαθόν . » Ὅσον μὲν γὰρ ἦκεν εἰς γε τὸν τῆς ἀνθρωπότητος λόγον , οὔπω καιρὸς ἐδόθη τῷ βρέφει τὸ διακρίνειν δύνασθαι τῶν πραγμάτων τὰς φύσεις . Ἄλλ' ἦν , ὡς ἔφην , καὶ ἐν ἀνθρωπότητι Θεός , ἐφεῖς μὲν φύσει τῇ καθ' ἡμᾶς τὴν τῶν ἰδίων ἐρχεσθαι νόμων · ἀνασῶν δὲ μετὰ τούτου τῆς θεότητος τὸ εἰλικρινές . Νοηθεῖ γὰρ ἂν ὧδε τε καὶ οὐχ ἑτέρως , καὶ φύσει Θεὸς τὸ τεχθέν , καὶ ἡ τεκοῦσα Παρθένος μήτηρ ἂν λέγοιτο γενέσθαι λοιπόν , οὐ σαρκὸς καὶ αἵματος ἀπλῶς , καθάπερ ἀμέλει καὶ ἐν' ἡμῶν αἱ καθ' ἡμᾶς μητέρες , Κυρίῳ δὲ μᾶλλον καὶ Θεοῦ τὴν καθ' ἡμᾶς ὁμοίωσιν ὑποδεδυκὸς τ . Ὡς γὰρ ὁ θεσπέσιος γράφει Παῦλος · « Ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ , γεγόνμενον ἐκ γυναικός , γεγόμενον ὑπὸ νόμον . » Οὐ γὰρ πῶ φάμεν ἐν ἀνθρώπῳ γενηθέντι διὰ γυναικός , τὸν τοῦ Θεοῦ καθυπελάσθαι Λόγον , καθάπερ ἀμέλει καὶ ἐν προφήταις ἦν , ψήφῃ δὲ μᾶλλον ὀρθῇ στεφανώσωμεν τὴν Ἰωάννου φωνήν , σοφὸς τε καὶ ἀτρεκῶς εἰρηκὸς τ . Καὶ ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο , καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν . Γεγενήσθαι δὲ σάρκα τὸν Λόγον ὑποληφόμεθα , σαρκὸς τε καὶ αἵματος κεκοινωνηκὸτα · καὶ τοῦτο παραπλησίως
Lemmas: σύ . οὗτος καί προσκυνέω φημί αὐτός πρός τε ἐγώ αὐτός , καί ὁ ἅγιος ἄγγελος , οὐ εἰς ἀνθρωπότης ψιλός ανυπεταω καταβιβάζω , επόμενος δέ ὁ θεῖος γραφή , καί φύσις ὁ κατά ἐγώ ὁ ἐκ Θεός φύς λόγος συνδύω εἰς εἷς , καί εἰς εἷς τίς ὁ ἐκ ἄμφω ἀναπλάσσω , ἵνα μή ὡς ἄνθρωπος ἀπλόος θεοφορέω νοέω , θεός δέ μᾶλλον ἐν ἀνθρωπικός , καί κατά ἑαυτοῦ οἰκονομικός , ὁ πρός γένος ὁ ἴδιος σάρξ , καί ὁ ἐκ ὁ ἅγιος παρθένος γέννησις ὑποδύω . νοηθεω γάρ εἄν ὧδε τε καί οὐ ἑτέρως Χριστός εἷς , καί Κύριος εἷς , οὐ εἰς ἄνθρωπος ἀνά μέρος καί θεός ἐπιτέμνω μετά ὁ ἄρρητος συμπλοκή , ἀλλά εἰμί νοέω ὁ εἰς ενότητα συνδεραμηντῶν ὁ φύσις διάφορος , εἰς γάρ εἷς παραδείκνυμι καί νοέω . ὡς γάρ ὁ ὁ λίθος πολυτελής αὐγή τις ἐναστράπτω , ὁ βάθος καταλευκαίνω , καί εἰμί βούλομαι τις ἀποδιαιρέω ὁ λόγος ὁ σύγχρισις , ἕτερος μέν ὁ καταθρήσειεν αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ λίθος , ἕτερος δέ αὖος ὁ ἐν αὐτός νίζω φάος , πλήν ἐν ἐκ ἄμφω νοέω ὁ ὑπόκειμαι , καταθρέω δέ πάντως ὁ τομή ὁ ἐπί αὐτός λόγος , διΐστημι πρός ὁ ἀκαλλής ὁ πρός ὅς συνάγω · οὗτος φημί καί ἐπί Χριστός . Συνδεραμηνται γάρ ἀπόρρητος , καί ὡς οὐ εἄν ἔχω τις ὁ νοέω ἢ φράζω , πρός εἷς τίς λοιπός ὁ νοέω , θεότης τε ὁμοῦ καί ἀνθρωπότης · εἷς ἐν ταύτος νοέω καί ἄνθρωπος κατά ἐγώ , καί θεός ὑπέρ ἐγώ · οὗτος τε μονογενής καί πρωτότοκος . καί γοῦν ἐκδίδωμι μέν λάχανον ὁ παρθένος , καί εἰμί ἐπί βρέφος , φρονέω δέ ὁ Θεός . καί μαρτυρέω λέγω ὁ μακάριος Ἠσαΐας περί αὐτός · « διότι πρίν ἢ γιγνώσκω ὁ παιδίον ἀγαθός ἢ κακός , ἀπέρχομαι πονηρία ὁ ἐξαιρέω ὁ ἀγαθός . » ὅσος μέν γάρ ἵημι εἰς γε ὁ ὁ ἀνθρωπότης λόγος , οὔπω καιρός δίδωμι ὁ βρέφος ὁ διακρίνω δύναμαι ὁ πρᾶγμα ὁ φύσις . ἄλλος εἰμί , ὡς φημί , καί ἐν ἀνθρωπότης Θεός , ἐφίημι μέν φύσις ὁ κατά ἐγώ ὁ ὁ ἴδιος ἔρχομαι νόμος · άνασσα δέ μετά οὗτος ὁ θεότης ὁ εἰλικρινής . νοηθεω γάρ εἄν ὧδε τε καί οὐ ἑτέρως , καί φύσις θεός ὁ τίκτω , καί ὁ τίκτω Παρθένος μήτηρ εἄν λέγω γίγνομαι λοιπός , οὖον σάρξ καί αἷμα ἀπλόος , καθάπερ ἀμελέω καί ἐν ἐγώ ὁ κατά ἐγώ μήτηρ , κύριος δέ μᾶλλον καί Θεός ὁ κατά ἐγώ ὁμοίωσις ὑποδύω τ . ὡς γάρ ὁ θεσπέσιος γράφω Παῦλος · « ἐξαποστέλλω ὁ θεός ὁ υἱός αὐτός , γίγνομαι ἐκ γυνή , γίγνομαι ὑπό νόμος . » οὖον γάρ πῶ φημί ἐν ἄνθρωπος γίγνομαι διά γυνή , ὁ ὁ Θεός καθυπελαω Λόγος , καθάπερ ἀμελέω καί ἐν προφήτης εἰμί , Ψηφή δέ μᾶλλον ὀρθός στεφανόω ὁ Ἰωάννης φωνή , σοφός τε καί ἀτρεκής εἴρω τ . καί ὁ Λόγος σάρξ γίγνομαι , καί σκηνόω ἐν ἐγώ . γίγνομαι δέ σάρξ ὁ Λόγος ὑπολαμβάνω , σάρξ τε καί αἷμα κοινωνέω · καί οὗτος παραπλήσιος