cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0473.1
κεκληρονομηκέν ὀνομα . Ὁ γὰρ ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ἀρρήτως τε καὶ ὑπὲρ νοῦν ἀναλάμψας Λόγος , ἡ εἰκών , τὸ ἀπαύγασμα τῆς δόξης αὐτοῦ , ὁ σύντροφος καὶ συναεθὴς Ἰὺς , καὶ τῇ κατὰ πᾶν ὁτιοῦν ἰσότητι καὶ ὁμοιότητι διαπρεπῶν , γέγονε σάρξ , τοὔστι , τέλειος ἄνθρωπος · καὶ οὐ μεθεὶς ὅπερ ἦν ( ἀμήχανον γὰρ · ἔνεστι γὰρ αὐτῷ φυσικῶς τὸ ἀτρέπτως καὶ ἀναλλοιώτως ἔχειν ) , ἐν προσλήψει δὲ μᾶλλον γενοὺς σαρκὸς καὶ αἵματος , καὶ τὴν τοῦ δούλου μορφὴν ὡς ἰδίαν ἔχων , ὁ κατὰ φύσιν καὶ ἀληθῶς ἐλεύθερος , ἆτε δὴ καὶ τῆς ἀνωτάτω πασῶν οὐσίας ἐκπεφυκώς , ἡ τὸ κατὰ πάντων ἔνεστι κράτος ( ὑποκάθηται γὰρ τῇ τοῦ ποιήσαντος δόξαν τὰ δὲ οὐκ ὄντων ἐνηνεγμένα πρὸς τὸ εἶναι τε καὶ ὑφεστάναι ) , ἄνθρωπος γενοὺς , καὶ οὐκ εἰς ἄνθρωπον ἐλθὼν , ἔχουν ἀνθρώπων εαυτῷ συνάφας , κατὰ τὴν τινων ἐκαιοδουλίαν , οὐδὲς ἡ ἦτον ἦν , ὡς ἔφη , ἐν ταῖς τῆς ἰδίας θεότητος ὑπεροχαῖς · πλὴν συνανεστράφη τοῖς ἐπὶ τῆς γῆς , ὡς εἰς ἐξ ἡμῶν · οὐ γὰρ ἦν δύνασθαι τινα γυμνὴ καὶ ἀκράτω τῇ τῆς θεότητος δόξῃ προσβλεπεῖν . Οὐδεὶς γὰρ δύναται , φησίν , [ ἰδεῖν ] τὸ πρόσωπόν μου καὶ ζῆσεται.(1 . ) Εἰ γάρ τῆς ἡλίου βολὰς τοῖς τοῦ σώματος ὀφθαλμοῖς οὐκ ἄν τις λάβοι τὸ σῶλας ( ἐγκόπτεται γὰρ ἡ τῆς ὀπτικῆς αἰσθήσεως δύναμις , καὶ παραχωρεῖ τὸ νυχὴν ταῖς τοῦ φωτὸς ἀφορταῖς ἐμβολαῖς ) , πῶς ἂν ἐνεγκεῖν γυμνὴ πρὸς ἡμᾶς ἀφιγμένον τῇ τῆς θεότητος δόξῃ τὸν Υἱόν ; Οὐδὼν περιστείλας εὖ μᾶλα , καὶ ὡς ὁδεὶν αὐτὸς , τῆς ἐνούσης αὐτῷ λαμπρότητος τὸ ἀπρόσιτον φῶς , καὶ τὴν πρὸς ἡμᾶς ὁμοίωσιν ὑπελθὼν , συνεπατάξαμεν ἡμῖν , ἵνα θεομοὺς ἰδίως ὑπενεγκών , εὐθὺ μὲν ἀπάσης ἀρετῆς ἀναπεῖση τρέχει , ἀπονιψαμένους δὲ τῇ παρ’ αὐτοῦ χάριτι τῶν ἀρχαίων αἰτιαμάτων τοὺς μύπους , εαυτῷ συνάψῃ δι’ ἀγιασμοῦ . Νενομοθέτηκεν γοῦν , οὐ κατὰ τοὺς παλαιὰ Μωϋσῆς , τὰ ἐν τύποις καὶ σκιάς μεταπλάττοντος δὲ μᾶλλον ἐκεῖνα πρὸς τὸ ἐναργέστερον , καὶ μεθίστας εἰς ἀλήθειαν τὰ τοῖς ἀρχαίοις αἰνυγματωδῶς διηγορευμένα , κέκληκε πρὸς τὴν διὰ πίστεως χάριν , καὶ πρὸ γε τῶν ἄλλων τῶν Ἰσραήλ . Οἱ δὲ , καίτοι δὸν προσήκασθαι μὲν τῶν δι’ αὐτοῦ πηρυγμάτων τὴν δυνήν , ἐλέσθαι δὲ κατακολουθεῖν αὐτῷ , καὶ τῶν παρ’ αὐτοῦ χαρισμάτων ἀρπάσαι τὴν μεθεξιν , πίστει τε τιμήσαι τὸν δι’ ἡμᾶς γενομένον καθ’ ἡμᾶς , τοῦτο μὲν οὐκ ἐδρῶν οὐ τάλανες · ἐπεπλῶν δὲ θηριοπεπώς , ἀσύφηνλόν τινα καὶ ψυχρόν ἐκ παραπαίουστος νοῦ προείπας λόγον . Ἐφασκον γὰρ , ὅτι Ἰησοῦ καλοῦ ἔργου οὐ λιθάζομέν σε , ἀλλὰ περὶ βλασφημίας · ὅτι σὺ , ἄνθρωπος ὤν , ποιεῖς σεαυτὸν Θεόν . Ἀσύνετε Φαρισαῖς , οὐκ ἐπεῖδον λέγοντός τινος τῶν ἁγίων προφητῶν · Ἰδοὺ ἡ Παρθένος ἐν
Lemmas: κληρονομέω ὄνομα . ὁ γάρ ἐκ ὁ οὐσία ὁ Θεός καί πατήρ ἄρρητος τε καί ὑπέρ νόος ἀναλάμπω Λόγος , ὁ εἰκών , ὁ ἀπαύγασμα ὁ δόξα αὐτός , ὁ σύντροφος καί συναεθὴς Ἰὺς , καί ὁ κατά πᾶς ὁστισοῦν ἰσότης καί ὁμοιότης διαπρεπής , γίγνομαι σάρξ , ἔτος , τέλειος ἄνθρωπος · καί οὖον μεθίημι ὅσπερ εἰμί ( ἀμήχανος γάρ · ἔνειμι γάρ αὐτός φυσικός ὁ ἄτρεπτος καί ἀναλλοίωτος ἔχω ) , ἐν πρόσληψις δέ μᾶλλον γένος σάρξ καί αἷμα , καί ὁ ὁ δοῦλος μορφή ὡς ἴδιος ἔχω , ὁ κατά φύσις καί ἀληθής ἐλεύθερος , ἄατος δή καί ὁ ἄνω2 πᾶς οὐσία ἐκφύω , ὁ ὁ κατά πᾶς ἔνειμι κράτος ( ὑποκάθημαι γάρ ὁ ὁ ποιέω δόξα ὁ δέ οὐ εἰμί φέρω πρός ὁ εἰμί τε καί ὑφίστημι ) , ἄνθρωπος γένος , καί οὐ εἰς ἄνθρωπος ἔρχομαι , χόω ἄνθρωπος ἑαυτοῦ συναφή , κατά ὁ τίνω ἐκαιοδουλίαν , οὐδή ὁ εἰμί εἰμί , ὡς φημί , ἐν ὁ ὁ ἴδιος θεότης ὑπεροχή · πλήν συναναστρέφω ὁ ἐπί ὁ γῆ , ὡς εἰς ἐκ ἐγώ · οὖον γάρ εἰμί δύναμαι τις γυμνός καί ἄκρατος ὁ ὁ θεότης δόξα προσβλέπω . οὐδείς γάρ δύναμαι , φημί , [ ὁράω ] ὁ πρόσωπον ἐγώ καί ζῆσεται.(1 . ) εἰμί γάρ ὁ ἥλιος βολή ὁ ὁ σῶμα ὀφθαλμός οὐ ἄν τις λαμβάνω ὁ σῶλος ( ἐγκόπτω γάρ ὁ ὁ ὀπτικός αἴσθησις δύναμις , καί παραχωρέω ὁ νυχή ὁ ὁ φάος ἀφορταῖς ἐμβολή ) , πῶς εἄν φέρω γυμνός πρός ἐγώ ἀφικνέομαι ὁ ὁ θεότης δόξα ὁ υἱός ; οὐδών περιστέλλω εὕω μῆλον , καί ὡς ὁδεὶν αὐτός , ὁ ἔνειμι αὐτός λαμπρότης ὁ ἀπρόσιτος φάος , καί ὁ πρός ἐγώ ὁμοίωσις ὑπέρχομαι , συμπατάσσω ἐγώ , ἵνα θεομοὺς ἰδίως ὑποφέρω , εὐθύς2 μέν ἀπασάω ἀρετή ἀναπείθω τρέχω , ἀπονίζω δέ ὁ παρά αὐτός χάρις ὁ ἀρχαῖος αἰτίαμα ὁ μύπους , ἑαυτοῦ συνάπτω διά ἁγιασμός . νομοθετέω γοῦν , οὖον κατά ὁ παλαιός Μωϋσῆς , ὁ ἐν τύπος καί σκιά μεταπλάσσω δέ μᾶλλον ἐκεῖνος πρός ὁ ἐναργής , καί Μεθίστας εἰς ἀλήθεια ὁ ὁ ἀρχαῖος αἰνυγματωδῶς διαγορεύω , καλέω πρός ὁ διά πίστις χάρις , καί πρό γε ὁ ἄλλος ὁ Ἰσραήλ . ὁ δέ , καίτοι δίδωμι προσίημι μέν ὁ διά αὐτός πηρυγμάτων ὁ δυνήν , αἱρέω δέ κατακολουθέω αὐτός , καί ὁ παρά αὐτός χάρισμα ἁρπάζω ὁ μέθεξις , πίστις τε τιμάω ὁ διά ἐγώ γίγνομαι κατά ἐγώ , οὗτος μέν οὐ ἕδρα οὖον τάλας · πέπλος δέ θηριοπεπώς , ἀσύφηνλόν τις καί ψυχρός ἐκ παραπαίουστος νόος προλέγω λόγος . φάσκω γάρ , ὅτι Ἰησοῦς καλός ἔργον οὖον λιθάζω σύ , ἀλλά περί βλασφημία · ὅτι σύ , ἄνθρωπος εἰμί , ποιέω σαυτοῦ Θεός . ἀσύνετος Φαρισαῖς , οὐ ἐφοράω λέγω3 τις ὁ ἅγιος προφήτης · ἰδέ ὁ Παρθένος ἐν