cyrillus-theology.epistulae-paschales-sive-homiliae-paschales-epist-1-30 pg077_0224.1
τοῦ ἰν , καὶ σπονδὴν τὸ τέταρτον τοῦ ἰν οἴνου τῷ ἀμνῷ τῷ ἑνί . » Ἄλλ’ ἔστι καὶ διὰ τούτων ἡμᾶς εἰδέναι σαφῶς , εἰ καὶ χρόνον οὐδένα προσοχῆς παρατρέχειν ἐχὼν , ὅτε μὴ καθῴκειν ἐν αὐτῷ τιμᾶσθαι Θεόν , τὴν δὲ ἔργων ἀγαθῶν εὐωδίαν , ὡςπερ τινὰ θυσίαν διηνεκῆ παρ’ ἡμῶν προσδεχομένους . Τὸ γὰρ ἀρχομένης μὲν τῆς ἡμέρας τὸν ἕνα σφάζεσθαι κελεύειν ἡμῖν , ἐπὶ σφέλει δὲ τούτων τὸν δεύτερον , τὸν πάντα σημαίνειν ἔοικε χρόνον , διὰ τῶν ἄκρων τὰ μέσα περιλαμβάνον . Οἴνῳ δὲ καὶ ἐλαίῳ τὴν σιμίδαλιν ἀναμύρεσθαι βούλεται , οὐχ ὁλόκληρον αὐτῇ τὸ μέτρον ἐπιχεῖσθαι κελεύων , ἀλλὰ τὸ τέταρτον τοῦ ἰν’ δι’ αὐληγματος ἐκεῖνο διδάσκων , ὅτι περὶ τὴν διηνεκῆ τῷ Θεῷ προσφορὰν τῶν τιμῶν , μᾶλλον δὲ καθάπερ τὸ θύμα τῷ νομοθέτῃ προσαγομένοι θυμηρόμενοι , ἐλεηθήσεσθαι εὐφρανθήσεσθαι , ἐν μὲν τῷ παρόντι βίῳ μικρόν τι τοῦ δώρου κομισάμενοι μέρος ( τὸ γὰρ τέταρτον τοῦ ἐπιχεῖσθαι κελεύει ) , ἐπὶ δὲ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος , πληρεστάτῃς αὐτοῖς ἀποδοθήσεσθαι τῆς χάριτος , ὅτε , καθὰ φησιν ὁ προφήτης , « Εὐφροσύνη αἰώνιος ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτῶν · καὶ ἀπώλετο ἡ λύπη , καὶ ἡ στεναγμός . » Διαβέβηκεν τοίνυν τοῦ νόμου κελεύσεις , μηδαμοῦ τὰς ἐπὶ τὸ χειρόν παρατροπὰς ἀποκλίνειν σφᾶς συγχωρεῖν εἰς ἁμαρτίαν τὸν νοῦν , πῶς οὐ πάντῃ ἐσόμεθα τιμωρίας ὑπεύθυνοι , τῶν οὕτω καλῶς δεδεγμένων ὀλιγωρήσαντες ; Εἰ δὲ σοι τῆς ἀνθρώπου φύσεως περισκεπτομένῃ τὴν ἀδυναμίαν τὴν εἰναὶ πως καταφαίνεται τῆς τοιαύτης ἀγωγῆς ὁ τόνος ( μὴ γὰρ δύνασθαι διαπαντὸς , ἴσως ἔρεις , ἄκμονος δίχα σκληρῶς καὶ ἀμελείκτως διακείσθαι περὶ τοὺς πόνους ) , καὶ τῆς οὕτως ἀκριβοῦς πολιτείας δυσέφικτον εἶναι λέγεις τὸ τέλος , λύσει σοι τὴν ἀπορρίην ὁ νόμος ὑποβαδισκὰς βίου τρόπων ἀναδεικνύς , τοῦ μὲν εἰρημένου καταδεέστερον , πολλῷ δὲ τοὺς ἄλλους ἀναβεβηκός , καὶ ἐξαλλόμενον . Ποῖον δὲ τοῦτόν φημι , πάλιν ἀπὸ τῆς θείας Γραφῆς παραλαβὼν , τὴν εἰκόνα σαφῆ σοι ποιήσω πειράσομαι . Ὅτε γὰρ τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ , ἐν πυρί τε καὶ γνόφῳ , καὶ θυέλλῃ Θεὸς ἐπεφάνη , καὶ τοὺς περὶ τῶν πρακτέων ὥριζε νόμους , ἀναγκαῖον εἶναι νομίσας ὁ πάνσοφος Μωϋσῆς , καὶ διὰ πράγματος ἐναργοῦς ἐπιδείξαι τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ τῆς ἀρεσκούσης τῷ νομοθέτῃ πολιτείας τὸν τύπον , δσον πρὸς τὴν ἐκείνων ἕξιν καὶ διάνοιαν , οὕτω δυναμένην παραδέχεσθαι τὰ τελειότερα , τοιοῦτόν τι διαπράττει · Δαὶ « Ὀρθρίσας γὰρ , φησί , τὸ πρωί , φυσοδόμησε θυσιαστήριον ὑπὸ τὸ ὄρος , καὶ δωδεκα λίθους εἰς τὰς δωδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ · καὶ ἐξαπέστειλε τοὺς νεανίσκους τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ , καὶ ἀνέθηκαν ὁλοκαυτώματα , καὶ ἔθυσαν θυσίαν σωτηρίου τῷ Θεῷ μοσχάρια . Λαβὼν δὲ Μωϋσῆς τὸ ἡμίσιον τοῦ αἵματος , ἐνέχεεν εἰς τὸν κρατήρα , τὸ δὲ ἡμίσιον τοῦ αἵματος προσέχεεν πρὸς τὸ θυσιαστήριον . » Ἄλλ’ εἰδόμεν πάλιν ἕκαστα τῶν γεγραμμένων διαπεύσοντας ἀκριβῶς , οἷας ἡμῖν ὠφελείας ἐκ τούτου ἀναφαίνεται τρόπος ,
Lemmas: ὁ ἐν , καί σπονδή ὁ τέταρτος ὁ ἐν οἶνος ὁ ἀμνός ὁ εἷς . » ἄλλος εἰμί καί διά οὗτος ἐγώ οἶδα σαφῶς , εἰμί καί χρόνος οὐδείς προσοχή παρατρέχω ἔχω , ὅτε μή καθίημι ἐν αὐτός τιμάω Θεός , ὁ δέ ἔργον ἀγαθός εὐωδία , ὡς τις θυσία διηνεκής παρά ἐγώ προσδέχομαι . ὁ γάρ ἄρχω μέν ὁ ἡμέρα ὁ εἷς σφάζω κελεύω ἐγώ , ἐπί σφέλει δέ οὗτος ὁ δύο , ὁ πᾶς σημαίνω ἔοικα χρόνος , διά ὁ ἄκρος ὁ μέσος περιλαμβάνω . Οἶνος δέ καί ἔλαιον ὁ σιμίδαλις αναμυρω βούλομαι , οὐ ὁλόκληρος αὐτός ὁ μέτρον ἐπιχέω κελεύω , ἀλλά ὁ τέταρτος ὁ ἵνα διά αὐληγματος ἐκεῖνος διδάσκω , ὅτι περί ὁ διηνεκής ὁ Θεός προσφορά ὁ τιμή , μᾶλλον δέ καθάπερ ὁ θύμα ὁ νομοθέτης προσάγω θυμηρομενω , ἐλεέω εὐφραίνω , ἐν μέν ὁ πάρειμι βίος μικρός τίς ὁ δῶρον κομίζω μέρος ( ὁ γάρ τέταρτος ὁ ἐπιχέω κελεύω ) , ἐπί δέ ὁ μέλλω αἰών , πλήρης αὐτός ἀποδίδωμι ὁ χάρις , ὅτε , καθά φημί ὁ προφήτης , « Εὐφροσύνη αἰώνιος ὑπέρ κεφαλή αὐτός · καί ἀπόλλυμι ὁ λύπη , καί ὁ στεναγμός . » διαβαίνω τοίνυν ὁ νόμος κελεύω , μηδαμοῦ ὁ ἐπί ὁ χείρων παρατροπή ἀποκλίνω σφεῖς συγχωρέω εἰς ἁμαρτία ὁ νόος , πῶς οὖον πάντῃ εἰμί τιμωρία ὑπεύθυνος , ὁ οὗτος καλῶς δέχομαι ὀλιγωρέω ; εἰμί δέ σύ ὁ ἄνθρωπος φύσις περί-σκέπτομαι ὁ ἀδυναμία ὁ εἰμί πως καταφαίνω ὁ τοιοῦτος ἀγωγή ὁ τόνος ( μή γάρ δύναμαι διαπαντός , ἴσως εἴρω , ἄκμων δίχα σκληρός καί ἀμελείκτως διάκειμαι περί ὁ πόνος ) , καί ὁ οὕτως ἀκριβής πολιτεία δυσέφικτος εἰμί λέγω ὁ τέλος , λύω σύ ὁ ἀπόριος ὁ νόμος υποβαδισκαω βίος τρόπος ἀναδείκνυμι , ὁ μέν εἴρω καταδεής , πολύς δέ ὁ ἄλλος ἀναβαίνω , καί ἐξάλλομαι . Ποῖον δέ οὗτος φημί , πάλιν ἀπό ὁ θεῖος γραφή παραλαμβάνω , ὁ εἰκών σαφής σύ ποιέω πειράζω . ὅτε γάρ ὁ υἱός Ἰσραήλ , ἐν πῦρ τε καί γνόφος , καί θύελλα θεός φαίνω , καί ὁ περί ὁ πρακτέος ὁρίζω νόμος , ἀναγκαῖος εἰμί νομίζω ὁ πάνσοφος Μωϋσῆς , καί διά πρᾶγμα ἐναργής ἐπιδείκνυμι ὁ υἱός Ἰσραήλ ὁ ἀρέσκω ὁ νομοθέτης πολιτεία ὁ τύπος , δίδωμι πρός ὁ ἐκεῖνος ἕξις καί διάνοια , οὗτος δύναμαι παραδέχομαι ὁ τέλειος , τοιοῦτος τίς διαπράσσω · δαί « ὀρθρίζω γάρ , φημί , ὁ πρωί , φυσοδόμησε θυσιαστήριον ὑπό ὁ ὄρος , καί δώδεκα λίθος εἰς ὁ δώδεκα φυλή ὁ Ἰσραήλ · καί ἐξαποστέλλω ὁ νεανίσκος ὁ υἱός Ἰσραήλ , καί ἀνατίθημι ὁλοκαύτωμα , καί θύω θυσία σωτήριος ὁ Θεός μοσχάριον . λαμβάνω δέ Μωϋσῆς ὁ ἡμίσιος ὁ αἷμα , ἐγχέω εἰς ὁ κρατήρ , ὁ δέ ἡμίσιος ὁ αἷμα προσχέω πρός ὁ θυσιαστήριον . » ἄλλος ὁράω πάλιν ἕκαστος ὁ γράφω διαπυνθάνομαι ἀκριβῶς , οἶς ἐγώ ὠφέλεια ἐκ οὗτος ἀναφαίνω τρόπος ,