cyrillus-theology.dialogus-cum-nestorio-sp pg076_0146.2
17 . Ἐπεὶδὴ δὲ ἔνεστι καὶ ἐτέρωθεν τοῦτο θεωρεῖσθαι , ὡς οὐχ ἄνθρωπος νοεῖσθαι διὰ τοῦτο ὀφείλει κατὰ τὸν τούτων ὑπονοῖαν : μετὰ τὸ πράξαι τοὺς ᾿Ιουδαίους·ποῦτο , ὅπερ ἐνταῦθα αὐτοῖς ἐμμέρετο ὁ Κύριος , λέγω δὴ τὸ σωτήριον πάθος , εἰ ἄρα ὡς ἄνθρωπον ἀποκτεῖναιτες κατεκρίθησαν , τότε γὰρ ἂν δυνήθει λόγον ἔχειν τὸ ὑπ᾿ αὐτῶν λεγόμενον : ἢ δὲ ὡς κατὰ Δεσπότου καὶ Κυρίου τολμήσαντες κατεδικάσθησαν , δῆλον ὡς ματαῖαν ὑπόνοιαν ἑαυτοῖς ἐπλάσαντο , ἄνθρωπον νομίσαντες εἶναι , κἂν ἐνοικεῖν εἰς αὐτὸν τὸν Λόγον λέγωσιν . Ὁ μὲν οὖν μακάριος Παῦλος περὶ τῶν σταυρωσάντων διαλεγόμενος , κυριοκτόνους αὐτοὺς ἐναργῶς παρίστησιν , αὐτάς λέξας γράφων οὕτως : « Εἰ γὰρ ἔγνωσαν , οὐχ ἂν τὸν Κύριον τῆς δόξης ἐσταύρωσαν . » Καὶ αὐτὸς δὲ Κύριος ἐν τῇ τοῦ ἀμπελῶνος παραβολῇ ἀπεσταλμένοι φησι τὸν οἰκοδεσπότην τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργούς : « καὶ ὁν μὲν ἔδειραν , φησίν , ὃν δὲ ἀπέκτειναν , ὃν ἐλιθοβόλησαν , οἱ γεωργοὶ δηλονότι : ὑστέρον δὲ ἀπεσταλμένοι φησιν αὐτὸν τὸν υἱόν , ὃν οἱ γεωργοὶ θεασάμενοι εἴπον πρὸς ἑαυτούς : « Οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος , δεῦτε , ἀποκτείνωμεν αὐτόν , καὶ σχόμεν αὐτοῦ τὴν κληρονομίαν : καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος , καὶ ἀπέκτειναν . » Εἰ τοίνυν ὁ μὲν ᾿Απόστολος Κύριον τῆς δόξης τὸν ἐσταυρωμένὸν ὁμολογεῖ , αὐτὸς δὲ Ὁ Σωτὴρ τοὺς μὲν προφήτας δούλους ἀπεσταλμένους διδάσκει , ἑαυτὸν δὲ τοῦ Δεσπότου τῶν δούλων Υἱόν , τίς ἔτι τολμήσει λέγειν ὡς ἄνθρωπος ἦν ὁ λέγων , « Νῦν δὲ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι , » καὶ οὐχὶ μᾶλλον Θεὸς ἐνηθρωπηκώς ; Καὶ μάλισθ᾿ ὅταν καὶ τὰ θεοπρεπεῖ ἔργα τῇ ἀνθρώπου προσῳρίᾳ λεγόμενα ἀκούῃ μέλλοντα γίνεσθαι : « Ἔρχεται γὰρ ὥρα , καὶ νῦν ἐστιν , ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου : καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσουσι . » Καὶ , « Ὅταν ἔλθῃ , φησίν , ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ , καὶ πάντες οἱ ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ , τότε καθίσει ἐπὶ θρόνῳ δόξης αὐτοῦ , τὴν δικαίαν ἅπασιν ἐπιφύρων κρίσιν . » Καὶ , « Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανόν , εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβὰς , ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου . »
Lemmas: 17 . ἐπειδή δέ ἔνειμι καί ἑτέρωθεν οὗτος θεωρέω , ὡς οὐ ἄνθρωπος νοέω διά οὗτος ὀφείλω κατά ὁ οὗτος ὑπόνοια : μετά ὁ πράσσω ὁ ᾿Ιουδαίους·ποῦτο , ὅς ἐνταῦθα αὐτός μείρομαι ὁ κύριος , λέγω δή ὁ σωτήριος πάθος , εἰμί ἄρα ὡς ἄνθρωπος ἀποκτείνω κατακρίνω , τότε γάρ ἄν δύναμαι λόγος ἔχω ὁ ὑπό αὐτός λέγω : ἢ δέ ὡς κατά Δεσπότου καί κύριος τολμάω καταδικάζω , δῆλος ὡς μάταιος ὑπόνοια ἑαυτοῦ πλάσσω , ἄνθρωπος νομίζω ἔρχομαι , κἀν ἐνοικέω εἰς αὐτός ὁ Λόγος λέγω . ὁ μέν οὖν μακάριος Παῦλος περί ὁ σταυρόω διαλέγω , κυριοκτόνος αὐτός ἐναργής παρίστημι , αὐτός λέγω γράφω οὕτως : « εἰμί γάρ γιγνώσκω , οὐ ἄν ὁ κύριος ὁ δόξα σταυρόω . » καί αὐτός δέ κύριος ἐν ὁ ὁ ἀμπελών παραβολή ἀποστέλλω φημί ὁ οἰκοδεσπότης ὁ δοῦλος αὐτός πρός ὁ γεωργός : « καί ὅς μέν δέρω , φημί , ὅς δέ ἀποκτείνω , ὅς λιθοβολέω , ὁ γεωργός δηλονότι : ὕστερος δέ ἀποστέλλω φημί αὐτός ὁ υἱός , ὅς ὁ γεωργός θεάομαι λέγω πρός ἑαυτοῦ : « οὗτος εἰμί ὁ κληρονόμος , δεῦρο , ἀποκτείνω αὐτός , καί σχῶ αὐτός ὁ κληρονομία : καί λαμβάνω αὐτός ἐκβάλλω ἔξω ὁ ἀμπελών , καί ἀποκτείνω . » εἰμί τοίνυν ὁ μέν Απόστολος κύριος ὁ δόξα ὁ σταυρόω ὁμολογέω , αὐτός δέ ὁ Σωτήρ ὁ μέν προφήτης δοῦλος ἀποστέλλω διδάσκω , ἑαυτοῦ δέ ὁ Δεσπότου ὁ δοῦλος υἱός , τίς ἔτι τολμάω λέγω ὡς ἄνθρωπος εἰμί ὁ λέγω , « Νῦν δέ ζητέω ἐγώ ἀποκτείνω , » καί οὐ μᾶλλον θεός ἐνανθρωπέω ; καί μάλιστα ὅταν καί ὁ θεοπρεπής έργο ὁ ἄνθρωπος προσῳρίᾳ λέγω ἀκούω μέλλω γίγνομαι : « ἔρχομαι γάρ ὥρα , καί νῦν εἰμί , ὅτε ὁ νεκρός ἀκούω ὁ φωνή ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος : καί ὁ ἀκούω ζάω . » καί , « ὅταν ἔρχομαι , φημί , ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος ἐν ὁ βασίλεια αὐτός , καί πᾶς ὁ ἄγγελος μετά αὐτός , τότε καθίζω ἐπί θρόνος δόξα αὐτός , ὁ δίκαιος ἅπας επιφυρω κρίσις . » καί , « οὐδείς ἀναβαίνω εἰς ὁ οὐρανός , εἰμί μή ὁ ἐκ ὁ οὐρανός καταβαίνω , ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος . »