cyrillus-theology.de-sancta-trinitate-sp pg077_0638.1
Διὰ τὴν αἴσθησιν , περὶ ἣν ἡ κακία ἐνεργεῖται : πενταδικὴ γὰρ ἡ αἴσθησις . Χιλιάδες δὲ τὰ τῆς κακίας ἀποτελέσματα , διὰ τὸ χεῖσθαι λίαν καθ' ἡμῶν . Ὅτι δὲ ταῖς φαντασίαις καὶ τοῖς νοήμασι τῶν αἰσθητῶν ἀποκέχρηται καθ' ἡμῶν ὁ νοητὸς Σενναχηρίμ , ἐπηρεδῶν καὶ ἥφαιών τὰς ψυχὰς τῶν ἀλικοιμένων , τῷ χωρίζειν αὐτὰς τῆς πηγῆς τῶν ἀγαθῶν , παντὶ πολὺ δῆλον . Διὰ γὰρ τῶν φαντασιῶν τυπούμενα τὰ σχήματα καὶ τὰ εἴδη τῶν αἰσθητῶν , πολλάκις ἀναπομένουσι τῇ ψυχῇ , καὶ δεσμοῦσι καὶ κατασύρουσιν εἰς τὴν σύγχυσιν τῶν παθῶν , ἣς ὁ Σενναχηρίμ οὗτος βασιλεύει . Ἡ Βαβυλὼν γὰρ σύγχυσιν ἐρμηνεύεται . Ὑποστρέφει δὲ μετ' αἰσχύνης τῇ ᾧδῇ ᾧ ἦλθεν , ὡς γέγραπται · πῶς οὖδὲ ἐστιν αὐτὰ τὰ φυσικὰ πάθη , τὸ ἐσθίειν , τὸ πίνειν , τὸ ὑπνοῦν , καὶ ὅσα πρὸς σύστασιν τοῦ σώματος : ἃ τῷ μὲν ὑπὲρ τὴν χρείαν τρόπον τῆς χρήσεως ἄγουσιν εἰς ἡμᾶς τὸν διάβολον : τῷ δὲ κατὰ τὴν χρείαν τρόπον τῆς χρήσεως , δι' αὐτῶν αὐθὶς ἀποστρέφουσιν αὐτόν , φεύγοντα εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ : ἣτις ἐστὶν ἡ παγὶς τῆς κακίας ἔκεις , ὡν φεύγοντα ἀναιροῦσιν οἱ υἱοὶ αὐτοῦ , καὶ φεύγουσιν εἰς Ἀρμενίαν . Υἱοὺς δὲ αὐτοῦ νοήσομεν τοὺς ἐξ αὐτοῦ ἐκτομομένους πονηροὺς λογισμούς , ὧν' ἂν διαίρεται , ὅτε συγχρησόμεθα τούτοις εἰς ἀγαθόν : καὶ δι' ὧν ἐσπούδαζεν εἴλειν , διὰ τούτων ἀνέλωμεν αὐτόν . Οἱ καὶ φεύγουσιν εἰς παράθεσιν ἀναπαύσεως . Ἀρμενία γὰρ ἐρμηνεύεται παράθεσις ἀναπαύσεως . Παρατιθέμεθα γὰρ ἡμᾶς ἀναπαύσει λοιπόν . Ἄλλα ταῦτα μὲν οὕτως . Ποταμὸς δὲ διорίζων διὰ τῆς πόλεως , ἡ κατὰ τὴν φυσικὴν θεωρίαν γνῶσις τῶν αἰσθητῶν , ἣν σαφέστερον εἴπομεν : ἣτις διαρχομένη διὰ μέσης τῆς ψυχῆς , μεθόριον τῶν ἄκρων γίνεται , νοῦ καὶ αἰσθήσεως , δι' ἑαυτῆς συνάπτουσα τὸν νοῦν τῇ αἰσθήσει . Ἡ γὰρ γνῶσις τῶν αἰσθητῶν , καθ' ὃ μὲν εἰς εἴδος τυποῦται τοῖς σχήμασι τῶν αἰσθητῶν , κοινωνεῖ τῷ νῷ . Καὶ ἡ συνθήκη δὲ τῶν λέξεων δηλοῖ τὴν σύνοδον τοῦ νοῦ καὶ τῆς αἰσθήσεως . Γνῶσις γὰρ τῶν αἰσθητῶν . Καὶ ἡ μὲν γνῶσις οἰκεῖα τῷ νῷ : τὰ δὲ αἰσθητά , οἰκεῖα τῇ αἰσθήσει .
Lemmas: Ζεύς ὁ αἴσθησις , περί ὅς ὁ κακία ἐνεργέω : πενταδικός γάρ ὁ αἴσθησις . Χιλιάς δέ ὁ ὁ κακία ἀποτέλεσμα , διά ὁ χέω λίαν κατά ἐγώ . ὅτι2 δέ ὁ φαντασία καί ὁ νόημα ὁ αἰσθητής ἀποχράω κατά ἐγώ ὁ νοητός Σαναχάριβος , ἐπηρεδῶν καί Ἀφαία ὁ ψυχή ὁ ἀλικοιμένων , ὁ χωρίζω αὐτός ὁ πηγή ὁ ἀγαθός , πᾶς πολύς δῆλος . Ζεύς γάρ ὁ φαντασία τυπόω ὁ σχῆμα καί ὁ εἶδος ὁ αἰσθητής , πολλάκις ἀναπίνω ὁ Ψυχή , καί δεσμέω καί κατασύρω εἰς ὁ σύγχυσις ὁ πάθος , ἥς ὁ Σαναχάριβος οὗτος βασιλεύω . ὁ Βαβυλών γάρ σύγχυσις ἑρμηνεύω . ὑποστρέφω δέ μετά αἰσχύνη ὁ ᾠδή ὅς ἔρχομαι , ὡς γράφω · πῶς οὐδέ εἰμί αὐτός ὁ φυσικός πάθος , ὁ ἐσθίω , ὁ πίνω , ὁ ὑπνόω , καί ὅσος πρός σύστασις ὁ σῶμα : ὁ ὁ μέν ὑπέρ ὁ χρεία τρόπος ὁ χρῆσις ἄγω εἰς ἐγώ ὁ διάβολος : ὁ δέ κατά ὁ χρεία τρόπος ὁ χρῆσις , διά αὐτός αὐθίς ἀποστρέφω αὐτός , φεύγω εἰς ὁ γῆ αὐτός : ὅστις εἰμί ὁ παγίς ὁ κακία ἔκω , ὡς φεύγω ἀναιρέω ὁ υἱός αὐτός , καί φεύγω εἰς Ἀρμένιος . υἱός δέ αὐτός νοέω ὁ ἐκ αὐτός ἐκτέμνω πονηρός λογισμός , ἄναξ εἄν διαίρω , ὅτε συγχράομαι οὗτος εἰς ἀγαθός : καί διά ὅς σπουδάζω εἴλω , διά οὗτος ἀναιρέω αὐτός . ὁ καί φεύγω εἰς παράθεσις ἀνάπαυσις . Ἀρμένιος γάρ ἑρμηνεύω παράθεσις ἀνάπαυσις . παρατίθημι γάρ ἐγώ ἀναπαύω λοιπός . ἄλλος οὗτος μέν οὕτως . Ποταμός δέ δίζω διά ὁ πόλις , ὁ κατά ὁ φυσικός θεωρία γνῶσις ὁ αἰσθητής , ὅς σαφής εἶπον : ὅστις διάρχω διά μέσος ὁ Ψυχή , μεθόριος ὁ ἄκρος γίγνομαι , νόος καί αἴσθησις , διά ἑαυτοῦ συνάπτω ὁ νόος ὁ αἴσθησις . ὁ γάρ γνῶσις ὁ αἰσθητής , κατά ὅς μέν εἰς εἶδος τυπόω ὁ σχῆμα ὁ αἰσθητής , κοινωνέω ὁ νάω . καί ὁ συνθήκη δέ ὁ λέξις δηλόω ὁ σύνοδος ὁ νόος καί ὁ αἴσθησις . Γνῶσις γάρ ὁ αἰσθητής . καί ὁ μέν γνῶσις οἰκεῖος ὁ νάω : ὁ δέ αἰσθητής , οἰκεῖος ὁ αἴσθησις .