cyrillus-theology.de-sancta-trinitate-sp pg077_0607.1
ἐπραγματεύετο · ἀποθανόντος δὲ τοῦ ἀληθινοῦ ἀμνοῦ δι' ἡμᾶς , ἠρέστω καταλύεσθαι τὸ τοιοῦτον ἐκεῖνο φῶς . Ἀπολήγειν γὰρ ἐν τῇ τῆς σελήνης ἀνάγκῃ , καὶ δαπανᾶσθαι τὸ ταύτης φῶς . Καὶ τοῦτο ἦν ὅρα τὸ ἐν Ψαλμοῖς ἄδόμενον , « Ἀνατελεῖ ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ δικαιοσύνη , καὶ πλῆθος εἰρήνης , ἕως οὗ ἀνεναιρέσθῃ ἡ σελήνη . » Ἀνέτειλε γὰρ ἐν ταῖς ἡμέραις Χριστοῦ δικαιοσύνη τε καὶ εἰρήνη , καὶ οἱ τῆς νυκτὸς ἄρχων ἀναιρέθη . Ὡς γὰρ ἀνελὼν τὸν ἄνθρωπον , ἀντανεῤῥέθη παρὰ Χριστοῦ . Λαμβάνεται δὲ ἕκαστον πρόβατον κατ' οἰκίας . Δεῖ γὰρ ἕκάστῳ τὸν Χριστὸν ὅλον ἐνοικεῖσθαι . Οἱ δὲ μὴ δυνάμενοι καθ' αὐτοὺς τὸν Χριστὸν λαμβάνειν , καὶ δι' ἐαυτῶν συνιέναι τὸ κατὰ Χριστὸν μυστήριον , δι' ἀσθένειαν καὶ πενίαν διανοίας , ποιούνται κοινωνίαν καὶ τοὺς γείτονας , ἤτοι τοὺς ὁμοπίστους , ἵνα δι' ἀλλήλων εἰς μείζους θεωρίας ἀναταχθῶσι . Ἔστιν δὲ , φησί , τὸ πρόβατον τέλειον · τέλειος γὰρ ὁ Χριστὸς ἐν τῇ θεότητι καὶ ἀνθρωπότητι . Ἄλλα καὶ ἄρσενι αὐτὸς γὰρ ἐστιν ὁ πᾶσιν ἡμῖν ἐντιθεὶς τῆς θεογνωσίας τὰ σπέρματα · ἀλλὰ καὶ ἐνιαύσιον , ἵνα καθ' ἕκαστον ἐνιαυτὸν ἐπιτελεῖται τὸ πάσχα . Λαμβάνεται δὲ ἀπὸ τῶν ἀμνῶν καὶ ἀπὸ τῶν ἐρίφων , ὡς Θεολόγος ἠρμήνευσε . Χρίονται δὲ τῷ αἵματι οἱ σταθμοὶ καὶ ἡ φιλὰ , τοῦτ' ἐστὶ τὸ σῶμα . Τοῦτο γὰρ οἰκία τῆς ψυχῆς , καὶ τοῦτο τὴν ἐκ παραβάσεως ἀπελαύνει νέκρωσιν . Καὶ θύραι δὲ τῆς τοιαύτης οἰκίας αἱ ἐν ἡμῖν αἰσθήσεις · δι' ὧν ταῖς ἀπάντων καρδίαις ἡ τῶν πραγμάτων διακονεῖται ποίησις . Ἐσθίεσθαι δὲ τὰ κρέα προστάττεται ταύτῃ τῇ νυκτί · τοῦτ' ἐστι , κατὰ τὸν ἐνεστῶτα αἰῶνα . Νύκτα γὰρ αὐτὸν καὶ Παῦλος ἐκάλεσε , λέγων · « Ἡ νὺς προέκοψεν , ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγισεν » ἡμέραν ὀνομάζων τὸν αἰῶνα τὸν μέλλοντα . Ἔως μὲν οὖν ἐσμεν ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ , ἐσθίομεν τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ σάρκα διὰ τῆς μεταλήψεως · μεταβαίνοντες δὲ ἐντεῦθεν , τρόπον ἕτερον αὐτὸν μεταληψόμεθα . Πυρὶ δὲ ὀπτίντας ἐσθίειν κελεύει τὰ κρέα · δηλαδὴ τῷ πυρὶ τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ἀγάπης Χριστοῦ . Ἄλλα καὶ ἄρτους ἄζύμους ἐπὶ πικρίδων φαγεῖν · ἤγουν ἄζυμοις καὶ καθαραῖς ἐπιθυμίαις τὴν ἑαυτῶν ψυχὴν ἀποτρέπειν , καὶ ἀμύγδωι φαυλότητος , καὶ προσιέσθαι τὰς ἐκ πειρασμῶν πικρίας . Οὐκ ἔδεσθε δὲ , φησίν , ἀπ' αὐτῶν μὲν . Ἐπὶ γὰρ τὸ ὀμὸν οὐ βάδιος ἦκει τοῖς ὀδούσιν , οὐδ' εἰς πέψιν ἐσθίεται . Ὁμὸν πάντως ἐσθίουσιν οἱ μὴ δι' ἐρεύνης ἀκριβοῦς τὸ κατὰ Χριστὸν μυστήριον καταλεπτύνοντες τοῖς ὀδοῦσι τῆς διανοίας · πυροῦντες τε καὶ δοκιμάζοντες κατὰ τὸ ὑπὸ τοῦ Δαβὶδ εἰρημένον · « Καὶ ἐντὶ μὲ ἐλένη μου ἐκκαυθήσεται πῦρ . » Κωλύει δὲ ἐσθίειν καὶ ἐλμῆμένον ἐν ὕδατι , τὴν ὕδαρεστέραν καὶ ἐκλελυμένην περὶ αὐτοῦ διάλυψιν οὐ καλὴν ἔσεσθαι τροφὴν ὑποφαίνων . Κεφαλὴν δὲ πάλιν τοῖς τοῖς ποσὶ καὶ τοῖς ἐνδοθύνις ἐπιτάττει φαγεῖν , ἵνα ὅλη δι' ὅλου τοῦ κατὰ Χριστὸν μυστηρίου ταῖς διανοίαις ἡμῶν ἡ γνῶσις . Ἐπὶ δ' ἄν κεφαλὴ μὲν ἡ ἀρχὴ τοῦ μυστηρίου , πόδες δὲ , τὸ τέλος . Ἐνδόθσια δὲ οἱ ἀπορρητότεροι καὶ χρυσιώδεστεροι λόγοι . Τὸ
Lemmas: πραγματεύομαι · ἀποθνῄσκω δέ ὁ ἀληθινός ἀμνός διά ἐγώ , ἀρεστέω καταλύω ὁ τοιοῦτος ἐκεῖνος φάος . ἀπολήγω γάρ ἐν ὁ ὁ σελήνη ἀνάγκη , καί δαπανάω ὁ οὗτος φάος . καί οὗτος εἰμί ὁράω ὁ ἐν ψαλμός ἀείδω , « ἀνατέλλω ἐν ὁ ἡμέρα αὐτός δικαιοσύνη , καί πλῆθος εἰρήνη , ἠώς ὅς ἀναιρέω ὁ σελήνη . » ἀνατέλλω γάρ ἐν ὁ ἡμέρα Χριστός δικαιοσύνη τε καί εἰρήνη , καί ὁ ὁ νύξ ἄρχω ἀναιρέω . ὡς γάρ ἀναιρέω ὁ ἄνθρωπος , ἀντανεῤῥέθη παρά Χριστός . λαμβάνω δέ ἕκαστος πρόβατον κατά οἰκίον . Δεύς γάρ ἕκαστος ὁ Χριστός ὅλος ἐνοικέω . ὁ δέ μή δύναμαι κατά αὐτός ὁ Χριστός λαμβάνω , καί διά ἑαυτοῦ συνίημι ὁ κατά Χριστός μυστήριον , διά ἀσθένεια καί πενία διάνοια , ποιέω κοινωνία καί ὁ γείτων , ἤτοι ὁ ομοπιστος , ἵνα διά ἀλλήλων εἰς μείζων θεωρία ἀνατάσσω . ἔρτις δέ , φημί , ὁ πρόβατον τέλειος · τέλειος γάρ ὁ Χριστός ἐν ὁ θεότης καί ἀνθρωπότης . ἄλλος καί ἄρσην αὐτός γάρ εἰμί ὁ πᾶς ἐγώ ἐντίθημι ὁ θεογνωσία ὁ σπέρμα · ἀλλά καί ἐνιαύσιος , ἵνα κατά ἕκαστος ἐνιαυτός ἐπιτελέω ὁ πάσχα . λαμβάνω δέ ἀπό ὁ ἀμνός καί ἀπό ὁ ἔριφος , ὡς Θεολόγος ερμηνεύω . χρίω δέ ὁ αἷμα ὁ σταθμός καί ὁ φιλώ , οὗτος εἰμί ὁ σῶμα . οὗτος γάρ οἰκίον ὁ Ψυχή , καί οὗτος ὁ ἐκ παράβασις ἀπελαύνω νέκρωσις . καί θύρα δέ ὁ τοιοῦτος οἰκίον ὁ ἐν ἐγώ αἴσθησις · διά ὅς ὁ ἀπαντάω Καρδία ὁ ὁ πρᾶγμα διακονέω ποίησις . ἐσθίω δέ ὁ κρέας προστάσσω οὗτος ὁ νύξ · οὗτος εἰμί , κατά ὁ ἐνίστημι αἰών . Νύξ γάρ αὐτός καί Παῦλος καλέω , λέγω · « ὁ ὗς προκόπτω , ὁ δέ ἡμέρα ἐγγίζω » ἡμέρα ὀνομάζω ὁ αἰών ὁ μέλλω . ἔως μέν οὖν εἰμί ἐν ὅδε ὁ κόσμος , ἐσθίω ὁ ἅγιος ὁ Χριστός σάρξ διά ὁ μετάληψις · μεταβαίνω δέ ἐντεῦθεν , τρόπος ἕτερος αὐτός μεταλαμβάνω . πῦρ δέ ὀπτίντας ἐσθίω κελεύω ὁ κρέας · δηλαδή ὁ πῦρ ὁ πνεῦμα καί ὁ ἀγάπη Χριστός . ἄλλος καί ἄρτος ἄζυμος ἐπί πικρίς ἐσθίω · ἤγουν ἄζυμος καί καθαρός ἐπιθυμία ὁ ἑαυτοῦ ψυχή ἀποτρέπω , καί ἀμύγδωι φαυλότης , καί προσίημι ὁ ἐκ πειρασμός πικρία . οὐ ἐσθίω δέ , φημί , ἀπό αὐτός μέν . ἐπί γάρ ὁ ὁμός οὖον βάδιος ἥκω ὁ ὀδούς , οὐδέ εἰς πέψις ἐσθίω . ὁμός πάντως ἐσθίω ὁ μή διά ἔρευνα ἀκριβής ὁ κατά Χριστός μυστήριον καταλεπτύνω ὁ ὀδούς ὁ διάνοια · πυρόω τε καί δοκιμάζω κατά ὁ ὑπό ὁ Δαυίδ εἴρω · « καί εἰμί ἐγώ ἑλένη ἐγώ ἐκκαίω πῦρ . » κωλύω δέ ἐσθίω καί λαμβάνω ἐν ὕδωρ , ὁ ὑδαρής καί ἐκλύω περί αὐτός διάλυψιν οὖον καλός εἰμί τροφή ὑποφαίνω . Κεφαλή δέ πάλιν ὁ ὁ πούς καί ὁ ἐνδίδωμι ἐπιτάσσω ἐσθίω , ἵνα ὅλος διά ὅλος ὁ κατά Χριστός μυστήριον ὁ διάνοια ἐγώ ὁ γνῶσις . ἐπί δέ ἄν κεφαλή μέν ὁ ἀρχή ὁ μυστήριον , πούς δέ , ὁ τέλος . Ἐνδόσθια δέ ὁ ἀπόρρητος καί χρυσίδης λόγος . ὁ