cyrillus-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-ivii pg075_0399.3
A Ὅτι , καθάπερ ἔφησιν εἰπὼν , οὐχὶ τοῖς σωμάτων νόμοις ὑπεζεῦχθαι τὸ ἀσώματον , ὑπονοεῖν εὐσεβὲς , οὐδὲ ἐπεί τοι μετὰ πάθος καὶ μερισμὸν ἀποτίκτει · τὸ σῶμα , τέκος ἂν ἀπαραλλάκτως ὡδὶ τὸ ἀσώματον · ἀλλ’ ὥσπερ ἐστὶ κατά γε τὸν τοῦ εἶναι λόγον ἑτεροίως ἔχον παρὰ τὸ σῶμα , καὶ τὸν τῆς γεννήσεως τρόπον ἕξει που πάντως αὐτῷ πρέποντά τε καὶ ἴδιον . Καὶ ἐπειδήπερ ἐν χρόνῳ τὸ σῶμα γεννᾷ , τέξεταί που πάντως οὐχ ὁμοίως τὸ ἀσώματον . Ἕκαστον γὰρ , B οἶμαι , τῶν ὄντων , οὐχὶ τοῖς ἑτέρου πάντως , ἀλλ’ ἰδίοις τισὶν ὑποκείσεται νόμοις · καὶ κοινὸν μὲν τοῖς οὖσι τὸ εἶναι , διανέμει δ’ οὖν ὅμως ἡ φύσις ἑκάστῳ τὴν ἑτερότητα , θεσμοῖς ἰδίοις ἐξείργουσα πρὸς τὸ μὴ οὕτως ἔχειν εἰσάπαν , ὥσπερ ἂν εἴη τὸ ἕτερον · ὑπεζεύχθω δὴ οὖν ἔθεσι μὲν καὶ νόμοις τοῖς τῶν σωμάτων , τὰ σώματα , καὶ γεννάτω καθ’ ἑαυτὰ , καὶ πασχέτω τοὺς μερισμούς [ γρ . μερισμούς ] , ἀνείσθω δὲ τὸ ἀσώματον εἰς ἰδίους αὖ λόγους , καὶ γεννάτω καθ’ ἑαυτὸ , πάθους καὶ τομῆς ἐλευθέραν ἔχον τὴν φύσιν . Καὶ εἰ ἐφίκοιτο μὲν ὁ νοῦς εἰς τὸ διειδέναι δύνασθαι , τίνα μὲν τρόπον τὸ σῶμα γεννᾷ , συνίησι δὲ οὐκέτι τὴν τῆς ἀσωμάτου φύσεως γέννησιν , τί μὴ μᾶλλον ἑαυτὸν ἀμαθίας γράψεται ; Τὸ δὲ δὴ μεῖζόν τε καὶ ἄμεινον ἢ κατὰ σῶμα , πολὺ μᾶλλον δὲ ἀσυγκρίτως ὑπερκείμενον , εἰς τὸν τοῦ χείρονος καταβιάζεται τόπον , καὶ τὰ μηδαμόθεν αὐτῷ προσήκοντα πάθη προσάπτων , οὐκ ἐρυθριᾷ . Καὶ εἰ , ὅπερ ἡμῖν οὐ συνεἶναι ῥᾷον , ἢ ἀνέφικτον εἰδέναι , τοῦτο δὴ πάντως καὶ ἀναιρήσομεν ; Ἐπειδὴ δὲ τί κατὰ φύσιν ἐστὶν ὁ Πατὴρ , οὐκ ἄν τις ἐκμάθοι , μείων γὰρ , οἶμαι , τοῦ τοιοῦδε πᾶς νοῦς , δυσεσβούντων ἀναιδέστερον , καὶ μηδὲ αὐτὸν εἶναι λεγόντων , ἢ γοῦν , ἐπεί τοι τῶν ὄντων δημιουργικῶς ἀπαθὲς οὐδὲν , διατεινέσθων ὅτι πείσεταί τι καὶ αὐτὸς εἰς ἰδίαν φύσιν , καὶ τοῖς τῶν γεννητῶν ὑποπεσεῖται θεσμοῖς , ἀγέννητος ὤν . Ἀλλ’ , οἶμαι , λόγος οὐδεὶς καταθήσειεν ἂν εἴς γε δὴ τοῦτο Θεόν · μένει δὲ πάντως ἐρηρεισμένος , ἐν οἷς εἶναι πεπίστευται .
Lemmas: A ὅτι2 , καθάπερ ἐφίημι εἶπον , οὐ ὁ σῶμα νόμος ὑποζεύγνυμι ὁ ἀσώματος , ὑπονοέω εὐσεβής , οὐδέ ἐπεί ὅς μετά πάθος καί μερισμός ἀποτίκτω · ὁ σῶμα , τέκος εἄν ἀπαραλλάκτως ὡδί ὁ ἀσώματος · ἀλλά ὥσπερ εἰμί κατά γε ὁ ὁ εἰμί λόγος ἑτεροῖος ἔχω παρά ὁ σῶμα , καί ὁ ὁ γέννησις τρόπος ἔχω ποῦ πάντως αὐτός πρέπω τε καί ἴδιος . καί ἐπεί ἐν χρόνος ὁ σῶμα γεννάω , τίκτω ποῦ πάντως οὐ ὁμοίως ὁ ἀσώματος . ἕκαστος γάρ , B οἴομαι , ὁ εἰμί , οὐ ὁ ἕτερος πάντως , ἀλλά ἴδιος τις ὑπόκειμαι νόμος · καί κοινός μέν ὁ εἰμί ὁ εἰμί , διανέμω δέ οὖν ὅμως ὁ φύσις ἕκαστος ὁ ἑτερότης , θεσμός ἴδιος ἐξείργω πρός ὁ μή οὕτως ἔχω εἰσάπαν , ὥσπερ εἄν εἰμί ὁ ἕτερος · ὑποζεύγνυμι δή οὖν ἔθος μέν καί νόμος ὁ ὁ σῶμα , ὁ σῶμα , καί γεννάω κατά ἑαυτοῦ , καί πάσχω ὁ μερισμός [ γρ . μερισμός ] , ἀνίημι δέ ὁ ἀσώματος εἰς ἴδιος αὖος λόγος , καί γεννάω κατά ἑαυτοῦ , πάθος καί τομή ἐλεύθερος ἔχω ὁ φύσις . καί εἰμί ἐφικνέομαι μέν ὁ νόος εἰς ὁ διειδέναι δύναμαι , τίς μέν τρόπος ὁ σῶμα γεννάω , συνίημι δέ οὐκέτι ὁ ὁ ἀσώματος φύσις γέννησις , τίς μή μᾶλλον ἑαυτοῦ ἀμαθία γράφω ; ὁ δέ δή μέγας τε καί ἀγαθός ἢ κατά σῶμα , πολύς μᾶλλον δέ ἀσύγκριτος ὑπέρκειμαι , εἰς ὁ ὁ χείρων καταβιάζω τόπος , καί ὁ μηδαμόθεν αὐτός προσήκω πάθος προσάπτω , οὐ ἐρυθριάω . καί εἰμί , ὅσπερ ἐγώ οὖον συνίημι ῥᾳδίως , ἢ ἀνέφικτος οἶδα , οὗτος δή πάντως καί ἀναιρέω ; ἐπεί δέ τίς κατά φύσις εἰμί ὁ πατήρ , οὐ ἄν τις ἐκμανθάνω , μείων γάρ , οἴομαι , ὁ τοιόσδε πᾶς νόος , δυσεσβούντων ἀναιδής , καί μηδέ αὐτός εἰμί λέγω , ἢ γοῦν , ἐπεί ὅς ὁ εἰμί δημιουργικός ἀπαθής οὐδείς , διατείνω ὅτι πάσχω τίς καί αὐτός εἰς ἴδιος φύσις , καί ὁ ὁ γεννητής ὑποπίπτω θεσμός , ἀγέννητος εἰμί . ἀλλά , οἴομαι , λόγος οὐδείς κατατίθημι εἄν εἰς γε δή οὗτος Θεός · μένω δέ πάντως ἐρείδω , ἐν ὅς εἰμί πιστεύω .