cyrillus-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-ivii pg075_0569.5
Τί δέ ; οὐχὶ καὶ αὐτοὺς τοὺς τοῦ Θεοῦ λόγους , Πνεύματος εἶναί φησιν ἡ Γραφή ; Ἡσαΐας μὲν γὰρ ὁ θεσπέσιος , τὴν ἐξαίσιον ἡμῖν καὶ φρικωδεστάτην ἐκείνην θεοπτίαν ἀφηγούμενος , « Εἶδον , φησὶ , τὸν Κύριον Σαβαὼθ καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου . » Καὶ τὰ διὰ μέσου τούτοις ἐπενεγκὼν , « Ἤκουσα , φησὶ , Κυρίου Σαβαὼθ λέγοντος · Τίνα ἀποστείλω ; καὶ τίς πορεύσεται πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον ; Καὶ εἶπα · Ἰδοὺ ἐγὼ , ἀπόστειλόν με . Καὶ εἶπε · Πορεύου , καὶ εἰπὲ τῷ λαῷ τούτῳ · Ἀκοῇ ἀκούσετε , καὶ οὐ μὴ ἴδητε . » Ἀλλ’ ὁ μὲν θεσπέσιος Ἰωάννης περὶ τοῦ Μονογενοῦς φησι , « Ταῦτα δὲ εἶπεν Ἡσαΐας , ἡνίκα εἶδε τὴν δόξαν αὐτοῦ , καὶ ἐλάλησε περὶ αὐτοῦ . » Στέφανός γε μὴν ὁ σοφώτατος Ἰουδαῖος , ἔφη προσλαλῶν · « Σκληροτράχηλοι καὶ ἀπερίτμητοι καρδίαις καὶ τοῖς ὠσὶν , ὑμεῖς ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτετε . » Ἆρ’ οὐκ ἐναργὲς ἤδη πως , ὡς ἐτερότητι μὲν τῇ καθ’ ὁπόστασιν ἰδικὴν , τί μέν ἐστι Πατὴρ , τί δὲ καὶ Υἱὸς , τί δὲ δὴ καὶ τὸ Πνεῦμα , πρὸς ἡμῶν εὖ μάλα διαγινώσκεται ; συμβάσει γε μὴν Unde Dominus noster Jesus Christus , de omni , opinor , fidelii et probo : « Veniemus , inquit , ego et Pater , et mansionem apud eum faciemus . » Et : « In hoc cognoscimus quod in nobis est , ex Spiritu quem dedit nobis . » Incolam enim et hospitem naturalem ac verum Deum habemus , non alienum et distinctum substantialiter ab ipso Spiritum accipientes , sed eum qui ex ipso , et in ipso , et proprius est ejus , et aequali cum ipso dominatione praeditus , Dominusque nuncupatus , ac Filii loco assumptus ob identitatem naturalem . « Unus enim est Deus Pater , ex quo omnia , et unus Dominus Jesus Christus , per quem omnia . » Unus autem cum sit Dominus , secundum Scripturas , Dominus Spiritus est . An non verum est quod dico ?
Lemmas: τις δέ ; οὐ καί αὐτός ὁ ὁ Θεός λόγος , πνεῦμα εἰμί φημί ὁ γραφή ; Ἠσαΐας μέν γάρ ὁ θεσπέσιος , ὁ ἐξαίσιος ἐγώ καί φρικώδης ἐκεῖνος θεοπτία ἀφηγέομαι , « εἶδον , φημί , ὁ κύριος Σαβαώθ κάθημαι ἐπί θρόνος ὑψηλός καί ἐπαίρω . » καί ὁ διά μέσος οὗτος ἐπιφέρω , « ἀκούω , φημί , κύριος Σαβαώθ λέγω · τίς ἀποστέλλω ; καί τίς πορεύω πρός ὁ λαός οὗτος ; καί εἶπον · ἰδέ ἐγώ , ἀποστέλλω ἐγώ . καί εἶπον · Πόρευος , καί εἶπον ὁ λαός οὗτος · ἀκοή ἀκούω , καί οὖον μή ὁράω . » ἀλλά ὁ μέν θεσπέσιος Ἰωάννης περί ὁ Μονογενώ φημί , « οὗτος δέ εἶπον Ἠσαΐας , ἡνίκα ὁράω ὁ δόξα αὐτός , καί λαλέω περί αὐτός . » Στέφανος γε μήv ὁ σοφός Ἰουδαῖος , φημί προσλαλέω · « σκληροτράχηλος καί ἀπερίτμητος Καρδία καί ὁ οὖς , σύ ἀεί ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ἀντιπίπτω . » ἆρα οὐ ἐναργής ἤδη πως , ὡς ἔτερος μέν ὁ κατά οποστασις ἰδικός , τίς μέν εἰμί πατήρ , τίς δέ καί υἱός , τίς δέ δή καί ὁ πνεῦμα , πρός ἐγώ εὕω μάλα διαγιγνώσκω ; σύμβασις γε μήv Unde Dominus noster Jesus Christus , de omni , opinor , fidelii et probo : « Veniemus , inquit , ego et Pater , et mansionem apud eum faciemus . » Et : « In hoc cognoscimus quod in nobis est , ex Spiritu quem dedit nobis . » Incolam enim et hospitem naturalem ac verum Deum habemus , non alienum et distinctum substantialiter ab ipso Spiritum accipientes , sed eum qui ex ipso , et in ipso , et proprius est ejus , et aequali cum ipso dominatione praeditus , Dominusque nuncupatus , ac Filii loco assumptus ob identitatem naturalem . « Unus enim est Deus Pater , ex quo omnia , et unus Dominus Jesus Christus , per quem omnia . » Unus autem cum sit Dominus , secundum Scripturas , Dominus Spiritus est . An non verum est quod dico ?