cyrillus-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-ivii pg075_0402.3
A Ὅτι λόγου μὲν ἡ ἐκ νοῦ πρὸς τὸ ἔξω φορὰ , καὶ τὸ ἀπαθὲς τῆς γεννήσεως , καὶ μὴν ὅτι τὸ γεννηθὲν οὐ διατεμήσεται · μενεῖ δὲ μᾶλλον αὐτό τε ἐν τῷ γεννήσαντι νῷ , καὶ τὸν γεννήσαντα νοῦν ἕξει που πάντως ἐν ἑαυτῷ , διαρκέστατά τε μάλα σαφῶς ἐκδείξειεν ἂν , καὶ πρός γε δὴ τούτοις ὅτι συμφυᾶ τε ἀμέσως καὶ συνυφεστῶσαν ἔχει τὴν ὡς ἐννοίας ὕπαρξιν . Τὸ δέ γε τῶν ὄντων τισὶν ἀναγκαίως ἐμφῦναι τὸ χρῶμα λέγειν , καὶ ὡς οὐκ ἂν ἔχοιεν ἑκάτερον ἑκατέρου , κατὰ σῷον αὐτῶν , τὸ πρεσβύτερον , ἀναγκαιοτάτην λαχόντα συνύπαρξιν · ἰσοδρομήσει γὰρ πάντως · εἰς ἰσόχρονον ἀρχὴν · τὸ μὲν τῆς θείας γεννήσεως τίς ἂν νοοῖτο πρὸς ἡμῶν ὁ τρόπος , οὔκ οἶμαι σαφηνιεῖν , ἐκεῖνο δὲ μᾶλλον , ὡς εἴπερ ἐστὶ Πατὴρ ὁ Θεὸς , οὐκ ἐν χρόνῳ τὸ εἶναι τοῦθ’ ὅπερ ἐστὶν εὑράμενος · ἔστι γὰρ ἀεὶ κατὰ ταυτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχων , καὶ τροπῆς ἀμείνων τῆς ἐπ’ ἀμφοῖν νοουμένης · παντελέσις γὰρ , οὔτε τῆς εἰς ὁτιοῦν τῶν ἀγαθῶν πληρώσεως ὑπάρχων ἐπιβεὴς , οὔτε μὴν τὸν ἐπὶ τοῖς πεφυκόσι λυπεῖν ὑπομένων βλαβόν · συνεισχρίνεσαί που πάντως αὐτῷ καὶ ἡ τεχθέντος δήλωσίς τε ὁμοῦ καὶ ὕπαρξις , οὐχ ὑστερίζουσα κατὰ χρόνον , οὔτε μὴν κατόπιν ἰοῦσα τῆς τοῦ τακόντος δόξης εἰά γε τὸ χρῆναι πάντη τε καὶ πάντως ἐπὶ Θεοῦ συνσπινοεῖσθαί τε καὶ συνυπάρχειν ἀεὶ , Υἱὸν μὲν Πατρὶ , Πατέρα δὲ αὖ τῷ Υἱῷ , πρὸς ἄναρχον ἀρχαιότητα μαρτυρουμένῳ δι’ ἑαυτὸν , εἰ καὶ ἔστι γεννητὸς , ὡς ἐκ Πατρὸς κατὰ φύσιν . Ἀπαύγασμα δὲ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ὀνομάζων ἡμῖν τὸν Υἱὸν ὁ θεσπέσιος Παῦλος , καὶ μὴν ὅτι καὶ χαρακτήρ ἐστι τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ , κατασφραγιεῖ δή που , καθάπερ ὁμομάτων αἰσθήσεσιν ἐγχρίμπτον ἀεὶ , ἢ γοῦν καθ’ ἕτερόν τινα τρόπον προσβολῆς ὁμιλοῦν τοῖς σώμασι · τὸ , τί κατὰ φύσιν ἐστὶν ἡ προλεῖσά τε καὶ ἐξαστράπτουσα ῥίζα τε αὐτοῦ καὶ γένεσις , ἐφῆκε νοεῖν . Συντετάχθω δὲ ὁ λόγος , εἰς παράδειγμα λαβὼν τὴν ἡλίου φύσιν , καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ προχεομένην αὐτήν . Τί γὰρ κατὰ φύσιν ἐκεῖνος , τὸ ἐξ αὐτοῦ προϊέμενον σέ -
Lemmas: A ὅτι2 λόγος μέν ὁ ἐκ νόος πρός ὁ ἔξω φορά , καί ὁ ἀπαθής ὁ γέννησις , καί μήv ὅτι ὁ γεννάω οὖον διατέμνω · μένω δέ μᾶλλον αὐτός τε ἐν ὁ γεννάω νάω , καί ὁ γεννάω νόος ἔχω ποῦ πάντως ἐν ἑαυτοῦ , διαρκής τε μάλα σαφῶς ἐκδείκνυμι εἄν , καί πρός γε δή οὗτος ὅτι συμφυής τε ἀμέσως καί συνυφίστημι ἔχω ὁ ὡς ἔννοια ὕπαρξις . ὁ δέ γε ὁ εἰμί τις ἀναγκαῖος ἐμφύω ὁ χρῶμα λέγω , καί ὡς οὐ εἄν ἔχω ἑκάτερος ἑκάτερος , κατά σῶς αὐτός , ὁ πρέσβυς , ἀναγκαῖος λαγχάνω συνύπαρξις · ἰσοδρομέω γάρ πάντως · εἰς ἰσόχρονος ἀρχή · ὁ μέν ὁ θεῖος γέννησις τίς εἄν νοέω πρός ἐγώ ὁ τρόπος , οὐ οἴομαι σαφηνίζω , ἐκεῖνος δέ μᾶλλον , ὡς εἴπερ εἰμί πατήρ ὁ θεός , οὐ ἐν χρόνος ὁ εἰμί οὗτος ὅσπερ εἰμί εὑρίσκω · εἰμί γάρ ἀεί κατά ευτός καί ὡσαύτως ἔχω , καί τροπή ἀγαθός ὁ ἐπί ἄμφω νοέω · παντελής γάρ , οὔτε ὁ εἰς ὁστισοῦν ὁ ἀγαθός πλήρωσις ὑπάρχω ἐπιβαίνω , οὔτε μήv ὁ ἐπί ὁ φύω λυπέω ὑπομένω βλάπτω · συνεισχρίνεσαί ποῦ πάντως αὐτός καί ὁ τίκτω δήλωσις τε ὁμοῦ καί ὕπαρξις , οὐ ὑστερίζω κατά χρόνος , οὔτε μήv κατόπιν εἶμι ὁ ὁ τήκω δόξα εἶα γε ὁ χρή πάντῃ τε καί πάντως ἐπί Θεός συνσπινοεω τε καί συνυπάρχω ἀεί , υἱός μέν πατήρ , πατήρ δέ αὖος ὁ υἱός , πρός ἄναρχος ἀρχαιότης μαρτυρέω διά ἑαυτοῦ , εἰμί καί εἰμί γεννητός , ὡς ἐκ πατήρ κατά φύσις . ἀπαύγασμα δέ ὁ δόξα ὁ Θεός καί πατήρ ὀνομάζω ἐγώ ὁ υἱός ὁ θεσπέσιος Παῦλος , καί μήv ὅτι καί χαρακτήρ εἰμί ὁ ὑπόστασις αὐτός , κατασφραγίζω δή ποῦ , καθάπερ ομοματη αἴσθησις ἐγχρίμπτω ἀεί , ἢ γοῦν κατά ἕτερος τις τρόπος προσβολή ὁμιλέω ὁ σῶμα · ὁ , τίς κατά φύσις εἰμί ὁ προλέγω τε καί ἐξαστράπτω ῥίζα τε αὐτός καί γένεσις , ἐφίημι νοέω . συντάσσω δέ ὁ λόγος , εἰς παράδειγμα λαμβάνω ὁ ἥλιος φύσις , καί ὁ ἐκ αὐτός προχέω αὐτός . τις γάρ κατά φύσις ἐκεῖνος , ὁ ἐκ αὐτός προΐημι σός -