cyrillus-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-ivii pg075_0489.4
A Οὐκ ἀκονιτὶ μὲν , ὦ γαθέ · τὸ γάρ τοι χρῆμα δυσδιεξίτητον μὲν , πλὴν ἐξ ἀναγκαίων λογισμῶν , φιλοβημεῖν εὖ μάλα παρέσται τἀληθές . Πρῶτον μὲν γὰρ , εἰ τῇδε φρονεῖν ἐγνώκασιν , ἀφαιρούντων αὐτοῦ , καὶ πρό γε τῶν ἄλλων , τὴν τῆς θεότητος δόξαν , καὶ ἥκιστα μὲν Υἱὸν , πάντα δὲ μᾶλλον ὁμολογούντων , ἢ τοῦτο , Ἰουδαίοις δὲ ὡς πατρωμένοις ἀναδεικνύμενοι σύμφρονες , καὶ καταλευόντων ἤδη , τῆς εἰς αὐτὸν εὐσεβείας εἰσάπαν ἠφειδηκότες . Ἐλομένῳ δὲ τὰς αἰτίας ἀναπυνθάνεσθαι τῆς οὕτω ἀκράτου καὶ δεινῆς ἀπονοίας , φάσκοντί τε · « Πολλὰ καλὰ ἔργα ἔδειξα ὑμῖν ἀπὸ τοῦ Πατρός μου · διὰ ποῖον αὐτῶν ἐμὲ λιθάζετε ; » βοώντων ἀφιλοθέως · « Περὶ καλοῦ ἔργου οὐ λιθάζομέν σε , ἀλλὰ περὶ βλασφημίας , ὅτι σὺ , κτίσμα ὢν , ποιεῖς σεαυτὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ . » Προσεκτέον δὲ ἡμῖν , οὐχὶ τοῖς εἰς τοῦτο πεσοῦσιν ἐμβροντησίας , οὐδὲ τοῖς ὧδε τὸν νοῦν κατηῤῥωστηκόσι καὶ παρειμένοις τὴν φρένα , καὶ κατεφθορόσι τὸν λογισμὸν , ἀλλ’ οἷς ἂν αὐτὸς ἐναυλίζοιτο διὰ τοῦ Πνεύματος ὁ Χριστὸς , τὴν τοῦ μυστηρίου γνῶσιν ἀκαπήλευτον ἐντιθείς . Υἱὸν δὲ ἡμῖν ὁ θεοκλυτήσας Παῦλος ὠνόμασε τὸν Μονογενῆ , καὶ μὴν καὶ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν τοῦ Πατρὸς , καὶ ἐν χαρακτῆρος δέχεται τάξει , διὰ τὸ εἰσάπαν , οἶμαί που , περικαλλὲς , καὶ ὡς ἔνι μάλιστα λεπτὸν καὶ ἠκριβωμένον εἰς ἐμφέρειαν . Ἀσωμάτῳ [ γρ . Ἐνσωμάτῳ ] δὲ πρὸς ἀσώματον , τί ἂν γένοιτο τὸ ἰσοτιμοῦν , νοοῖτο δ’ ἂν ὅπω ; τὸ ταυτοειδὲς , πῶς οὐκ ἄξιον ἰδεῖν ; Τὸ γὰρ ἀπωτάτω σώματος , σχηματισμῶν οὐκ ἀνέχεται καὶ διαμορφώσεως · τὰ σωμάτων ἴδια , πῶς ἂν εἰσδέξαιτο ; Ὥσπερ γὰρ , κατά γε τὸ αὐτῷ μοι καλῶς ἔχειν δοκοῦν , οὐκ ἂν ἐνυπάρξαι πώποτε τὰ τῶν ἀσωμάτων ἴδια σώματι τοῖς ἁπτοῖς τε καὶ αἰσθητοῖς · οὕτως ἀντιδίκτω παντελῶς εἶεν ἂν τοῖς αἰσθήσεως ἀνωτέρω , καὶ ἐν ἀσωμάτῳ φύσει , τὰ ὅσαπερ ἂν τοῖς αἰσθητοῖς ἐπισυμβαίνῃ σώμασιν . Ἢ διανοῇ τι καὶ λέγειν ἂν ἔχοις αὐτὸς παρὰ τοῦτο ἕτερον ;
Lemmas: A οὐ ἀκονιτί μέν , εἰμί ἀγαθός · ὁ γάρ ὅς χρῆμα δυσδιεξίτητος μέν , πλήν ἐκ ἀναγκαῖος λογισμός , φιλοβημεῖν εὕω μάλα πάρειμι ἀληθής . Πρῶτος μέν γάρ , εἰμί ὅδε φρονέω γιγνώσκω , ἀφαιρέω αὐτός , καί πρό γε ὁ ἄλλος , ὁ ὁ θεότης δόξα , καί ἥκιστος μέν υἱός , πᾶς δέ μᾶλλον ὁμολογέω , ἢ οὗτος , Ἰουδαῖος δέ ὡς πατρωμένοις ἀναδείκνυμι σύμφρων , καί καταλεύω ἤδη , ὁ εἰς αὐτός εὐσέβεια εἰσάπαν ἀφειδέω . αἱρέω δέ ὁ αἴτιος ἀναπυνθάνομαι ὁ οὗτος ἄκρατος καί δεινός ἀπόνοια , φάσκω τε · « Πολύς καλός ἔργον δείκνυμι σύ ἀπό ὁ πατήρ ἐγώ · διά ποῖος αὐτός ἐγώ λιθάζω ; » βοῦς ἀφιλόθεος · « περι καλός ἔργον οὖον λιθάζω σύ , ἀλλά περί βλασφημία , ὅτι σύ , κτίσμα εἰμί , ποιέω σαυτοῦ υἱός ὁ Θεός . » προσεκτέος δέ ἐγώ , οὐ ὁ εἰς οὗτος πίπτω ἐμβροντησία , οὐδέ ὁ ὧδε ὁ νόος κατηῤῥωστηκόσι καί παρίημι ὁ φρήν , καί καταφθείρω ὁ λογισμός , ἀλλά ὅς εἄν αὐτός ἐναυλίζω διά ὁ πνεῦμα ὁ Χριστός , ὁ ὁ μυστήριον γνῶσις ἀκαπήλευτος ἐντίθημι . υἱός δέ ἐγώ ὁ θεοκλυτέω Παῦλος ὀνομάζω ὁ Μονογενεύς , καί μήv καί εἰκών καί ὁμοίωσις ὁ πατήρ , καί ἐν χαρακτήρ δέχομαι τάξις , διά ὁ εἰσάπαν , οἴομαι ποῦ , περικαλλής , καί ὡς ἐν μάλιστα λεπτόν καί ἀκριβόω εἰς ἐμφέρεια . ἀσώματος [ γρ . ἐνσωματόω ] δέ πρός ἀσώματος , τίς εἄν γίγνομαι ὁ ἰσοτιμόω , νοέω δέ εἄν ὅπω ; ὁ ταὐτοειδής , πῶς οὐ ἄξιος ὁράω ; ὁ γάρ ἀπωτάτω σῶμα , σχηματισμός οὐ ἀνέχω καί διαμόρφωσις · ὁ σῶμα ἴδιος , πῶς εἄν εἰσδέχομαι ; ὥσπερ γάρ , κατά γε ὁ αὐτός ἐγώ καλῶς ἔχω δοκέω , οὐ εἄν ἐνυπάρχω πώποτε ὁ ὁ ἀσώματος ἴδιος σῶμα ὁ ἁπτός τε καί αἰσθητός · οὕτως αντιδικτον παντελῶς ἄγω εἄν ὁ αἴσθησις ἀνωτέρω , καί ἐν ἀσώματος φύσις , ὁ ὅσος εἄν ὁ αἰσθητός ἐπισυμβαίνω σῶμα . ἤ διανοέομαι τίς καί λέγω εἄν ἔχω αὐτός παρά οὗτος ἕτερος ;