cyrillus-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-ivii pg075_0432.1
A Ujmos ἂν εἴη ψιλή τε καὶ ὁμαλὴ τοῖς ἐθέλουσιν ὀρθῶς νοεῖν , ἀναφέρουσα πρὸς τὸ ἀληθές . Σύνες οὖν , ὦ τᾶν , τὸ ὡς ἂν χάριτος τάξει λαβεῖν τὸ ὄνομα τὸ ὑαδρ πᾶν ὄνομα , τουτέστιν ἡ λαλουμένη κένωσις , καὶ ἡ πρὸς ἡμᾶς οἰκονομικὴ τοῦ Λόγου ταπείνωσις . Εἰ δὲ ἐν τοῖς τῆς κενώσεως μέτροις εὑρίσκεται τὸ λαβεῖν , ἐξεστηκότα που πάντως τοῦ χρῆναι λαβεῖν τὰ πρὸ τῆς κενώσεως ὁρᾶται λοιπὸν , διά γέ τοι τὸ κεκτῆσθαι φυσικῶς ὅπερ ἦν , τουτέστι , τὸ ἐν μορφῇ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός . Καὶ εἰ τεταπείνωκεν ἑαυτὸν , ἐξ ἀνῳκισμένου τινὸς καὶ ὑπερανέχοντος πράγματος ἐπὶ τὸ μεῖον ἐλθὼν , ὑπονοστήσει που πάντως εἰς ὅπερ ἦν ὑψούμενος , οὐκ εἰς ἀλλοτρίαν ἀναθρόσκων τιμήν τε καὶ δόξαν , ἀλλ’ ὡς εἰς ἰδίαν ἐν ἀρχαῖς . Εἰ δὲ δὴ ποιοῖντο περὶ πολλοῦ τὸ ἰσχυρίζεσθαι δεῖν , ὡς εἰς ἀσυνήθη τιμήν τε καὶ δόξαν ἀναπεφοίτηκεν ὁ Υἱὸς , τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα λαβὼν ὡς δοτὸν παρὰ τοῦ Πατρὸς , οὐδὲν ἔτι τὸ ἀντετεῖνον , κατά γε τὸν ἐν εἰκότι λόγον , ἀντίστροφον ἤδη πειρᾶσθαι νοεῖν τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τὸ μυστήριον , καὶ μετατετράφθαι τὸ χρῆμα πρὸς πᾶν τοὐναντίον . Ἐρῶ δὲ καὶ ὅπως . Εἰ γὰρ μὴ ἐστὶ κένωσις τῷ Υἱῷ τὸ λαβεῖν , εὕρημα δὲ μᾶλλον αὐτῷ τῶν οὐδαμῶς προσπεφυκότων , οὐσιωδῶς κενωθέντι συμβέβηκε , κένωσις μὲν εἴη ἂν κατά γε τὸ ἀληθέστερον , ὁ πρὸ τῆς κενώσεως καιρὸς , ὑπεροχῆς δὲ καὶ δόξης , ὁ καθ’ ὃν οὐκ οἶδ’ ὅπως κεκενῶσθαι λέγεται , καίτοι κατακτώμενος τὰ ὑπὲρ φύσιν τε καὶ μέτρον τὸ ἐνὸν αὐτῷ , καὶ τοῖς ἀσυγκρίτως ὑπερκειμένοις ἢ πρότερον ἦν , ἀδοκήτως ἐπιπηδῶν . Ἄφαρεν οὖν , ὅτι κατά γε τὸ ὀρθῶς ἔχειν καὶ αὐτῷ σοι δοκοῦν , D πρέποι ἂν δὴ τότε δεδόσθαι νομίζειν τὸ ὄνομα τῷ Υἱῷ τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα , ὅτε καὶ σχῆμα τὸ καθ’ ἡμᾶς ὁποῖος , ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν , εἰς Υἱὸν ἐγράφετο Θεοῦ , θετὸς μεθ’ ἡμῶν καὶ δι’ ἡμᾶς , ὁ γνήσιος , ἵνα καὶ ἡμεῖς δι’ αὐτὸν , υἱοὶ τῆς ὑπὲρ φύσιν εὐκαλαῖς ἐπιδραττόμενοι κοινωνοί . Ἢ οὐκ οἴει κατευθὺ τοῦ πρέποντος διαστείχειν ἡμῖν τὸν ἐπὶ τῷδε λόγον ;
Lemmas: A Ujmos εἄν εἰμί ψιλός τε καί ὁμαλός ὁ ἐθέλω ὀρθῶς νοέω , ἀναφέρω πρός ὁ ἀληθής . συνίημι οὖν , εἰμί ὅς , ὁ ὡς εἄν χάρις τάξις λαμβάνω ὁ ὄνομα ὁ ὑαδρ πᾶς ὄνομα , τουτέστιν ὁ λαλέω κένωσις , καί ὁ πρός ἐγώ οἰκονομικός ὁ Λόγος ταπείνωσις . εἰμί δέ ἐν ὁ ὁ κένωσις μέτρον εὑρίσκω ὁ λαμβάνω , ἐξίστημι ποῦ πάντως ὁ χρή λαμβάνω ὁ πρό ὁ κένωσις ὁράω λοιπός , διά γε ὅς ὁ κτάομαι φυσικός ὅσπερ εἰμί , τουτέστι , ὁ ἐν μορφή ὁ Θεός καί πατήρ . καί εἰμί ταπεινόω ἑαυτοῦ , ἐκ ἀνοικίζω τις καί ὑπερανέχω πρᾶγμα ἐπί ὁ μείων ἔρχομαι , ὑπονόστησις ποῦ πάντως εἰς ὅσπερ εἰμί ὑψόω , οὐ εἰς ἀλλότριος αναθροσκω τιμή τε καί δόξα , ἀλλά ὡς εἰς ἴδιος ἐν ἀρχή . εἰμί δέ δή ποιέω περί πολύς ὁ ἰσχυρίζομαι δήω , ὡς εἰς ἀσυνήθης τιμή τε καί δόξα ἀναφοιτάω ὁ υἱός , ὁ ὑπέρ πᾶς ὄνομα λαμβάνω ὡς δοτός παρά ὁ πατήρ , οὐδείς ἔτι ὁ ἀντιτείνω , κατά γε ὁ ἐν εἰκός λόγος , ἀντίστροφος ἤδη πειράω νοέω ὁ μετά σάρξ οἰκονομία ὁ μυστήριον , καί μετατρέπω ὁ χρῆμα πρός πᾶς ἐναντίος . εἴρω δέ καί ὅπως . εἰμί γάρ μή εἰμί κένωσις ὁ υἱός ὁ λαμβάνω , εὕρημα δέ μᾶλλον αὐτός ὁ οὐδαμῶς προσφύω , οὐσιωδῶς κενόω συμβαίνω , κένωσις μέν εἰμί εἄν κατά γε ὁ ἀληθής , ὁ πρό ὁ κένωσις καιρός , ὑπεροχή δέ καί δόξα , ὁ κατά ὅς οὐ οἶδα ὅπως κενόω λέγω , καίτοι κατακτείνω ὁ ὑπέρ φύσις τε καί μέτρον ὁ ἐν-εἰμί αὐτός , καί ὁ ἀσύγκριτος ὑπέρκειμαι ἢ πρότερος εἰμί , ἀδοκήτως ἐπιπηδάω . ἄφαρος οὖν , ὅτι κατά γε ὁ ὀρθῶς ἔχω καί αὐτός σύ δοκέω , D πρέπω εἄν δή τότε δίδωμι νομίζω ὁ ὄνομα ὁ υἱός ὁ ὑπέρ πᾶς ὄνομα , ὅτε καί σχῆμα ὁ κατά ἐγώ ὁποῖος , ὡς εἷς ἐκ ἐγώ , εἰς υἱός γράφω Θεός , θετός μετά ἐγώ καί διά ἐγώ , ὁ γνήσιος , ἵνα καί ἐγώ διά αὐτός , υἱός ὁ ὑπέρ φύσις εὐκαλαῖς ἐπιδράσσομαι κοινωνός . ἤ οὐ οἴομαι κατευθύ ὁ πρέπω διαστείχω ἐγώ ὁ ἐπί ὅδε λόγος ;