cyrillus-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-ivii pg075_0473.5
A Τί δὲ δὴ ἕτερον , ἢ ὅπερ ἐστὶν ἀληθὲς ; εἰπεῖν · Οἱ δὲ ἐχθροὶ ἡμῶν ὀνόητοι ; Νοῦς γὰρ σοφίᾳ τῇ ἄνωθεν , ἢ ἐκ τοῦ τῶν φώτων καταχεῖται Πατρὸς , οὐ καταλαμπόμενος , παχύς τέ ἐστι καὶ μέλας , καὶ τὴν ἐκ τῆς δυσμαθείας ἀχλὺν διεκδραμεῖν οὐχ οἷός τε . Καί μοι δοκεῖ , τὴν οὕτως ἀπηχθημένην καταναρκῆσαι νόσον , ἀναμέλψαι τε οὕτω πρὸς Θεὸν τὸν θεοπάσιον Δαείδ · « Φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου , μή ποτε ὑπνώσω εἰς θάνατον . » Ἄγε δὴ οὖν , γοργῷ τε καὶ ἀνανήφοντι νῷ , τὴν τῶν προκειμένων ἐκβασανίζοντες γνῶσιν , καὶ καθάπερ αἱ κυνῶν εὑροίη τε καὶ καλαὶ , τὴν ἄοπτον ἔτι καὶ τοῖς πολλοῖς οὐχ ἁλώσιμον ἰχνηλατῶμεν ἀλήθειαν . Ἐκτίσθαι μὲν γὰρ ἑαυτὸν ὁμολογουμένως εἴρηκεν ὁ Υἱὸς , οὐ μὴν ἀναίτιως τοῦτό γε ἔφη παθεῖν , πρὸς ἔργα δὲ μᾶλλον αὐτοῦ , καὶ ἀρχὴν ὁδῶν αὐτοῦ , δῆλον δὲ ὅτι τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός . Οὐκοῦν ἡ κτίσις ἐν τούτοις κατασημήνειεν ἂν , οὐ τὴν ἐξ οὐκ ὄντων ποθὲν , ἀλλὰ τὴν τοῦ ὄντος τε καὶ ὑφεστηκό ‐ A tura ? Quod enim ejusdem est generis , semper am ‐ cum est , neque vero creatum distat a creato , in quantum sunt creata . Alicantio enim fere in iis quae diversi generis sunt aut speciei cerni solet , non in iis quae unam et eadem natura sortita sunt defi ‐ nitionem . Quomodo ergo creaturae insidet per Spiri ‐ tum ? quidnam addit aut largitur , aut quam ad sub ‐ limitatem spiritalem transfert , aut quid ipsi melius — inprimi ? Quomodo vero cum ipse nobis non ante ‐ cellat , ( factus enim est nobiscum , ut ipsi certe aintt , ) seipsum exinanisse dicitur , aut quali de ‐ missione opus fuit , ut , seipsum velut e fastigiis illis creatura superloribus demittens , mundo coniungerc ‐ tur , et mundi pars fieret , nisi supra mundum et creaturam esset ?
Lemmas: A τις δέ δή ἕτερος , ἢ ὅσπερ εἰμί ἀληθής ; εἶπον · ὁ δέ ἐχθρός ἐγώ ὄνος ; Νοῦς γάρ σοφία ὁ ἄνωθεν , ἢ ἐκ ὁ ὁ φάος καταχέω πατήρ , οὖον καταλάμπω , παχύς τε εἰμί καί μέλας , καί ὁ ἐκ ὁ δυσμαθής ἀχλύς διεκτρέχω οὐ οἷος τε . καί ἐγώ δοκέω , ὁ οὕτως ἀπεχθάνομαι καταναρκάω νόσος , ἀναμέλπω τε οὗτος πρός θεός ὁ θεοπάσιον Δαεῖδ · « φωτίζω ὁ ὀφθαλμός ἐγώ , μή ποτός ὑπνόω εἰς θάνατος . » ἄγω δή οὖν , γοργός τε καί ἀνανήφω νάω , ὁ ὁ πρόκειμαι ἐκβασανίζω γνῶσις , καί καθάπερ ὁ κύω εὑρίσκω τε καί κάλαις , ὁ ἄοπτος ἔτι καί ὁ πολύς οὐ ἁλώσιμος ἰχνηλατέω ἀλήθεια . κτίζω μέν γάρ ἑαυτοῦ ὁμολογουμένως εἴρω ὁ υἱός , οὖον μήv ἀναίτιος οὗτος γε φημί πάσχω , πρός ἔργον δέ μᾶλλον αὐτός , καί ἀρχή ὁδός αὐτός , δῆλος δέ ὅτι ὁ Θεός καί πατήρ . οὐκοῦν ὁ κτίσις ἐν οὗτος κατασημαίνω εἄν , οὖον ὁ ἐκ οὐ εἰμί ποθεν , ἀλλά ὁ ὁ εἰμί τε καί ὑφίστημι ‐ A tura ? Quod enim ejusdem est generis , semper am ‐ cum est , neque vero creatum distat a creato , in quantum sunt creata . Alicantio enim fere in iis quae diversi generis sunt aut speciei cerni solet , non in iis quae unam et eadem natura sortita sunt defi ‐ nitionem . Quomodo ergo creaturae insidet per Spiri ‐ tum ? quidnam addit aut largitur , aut quam ad sub ‐ limitatem spiritalem transfert , aut quid ipsi melius — inprimi ? Quomodo vero cum ipse nobis non ante ‐ cellat , ( factus enim est nobiscum , ut ipsi certe aintt , ) seipsum exinanisse dicitur , aut quali de ‐ missione opus fuit , ut , seipsum velut e fastigiis illis creatura superloribus demittens , mundo coniungerc ‐ tur , et mundi pars fieret , nisi supra mundum et creaturam esset ?