cyrillus-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-ivii pg075_0539.1
AΑ . Εἶναι δὴ οὖν ἀνάγκη νοεῖν , πρὸ τῆς πρὸς Α σάρξα συνδρομῆς , οὐκ ἐν τῇ τοῦ δούλου μορφῇ τὸν ἐκ Θεοῦ πεφηνυτὰ Δόγον , ἀλλ’ ἐν κυριότητι φυσικῇ , καὶ ἐν ἰδίοις ὑψώμασιν , οἷς ἀπείπερ ἐμφιλοχωρεῖν διὰ τὴν εἰς ἡμᾶς ἀγάπησιν οὐ λίαν ἐδόκει , κεχρημάτικα δοῦλος , ἵν’ ὥσπερ αὐτὸς ἐν τοῖς παρὰ φύσιν ἐθελοντὴς δι’ ἡμᾶς , οὕτως καὶ ἡμεῖς ἐν τοῖς ὑπὲρ φύσιν πρόθυμοι δι’ αὐτόν · καθάκετο γὰρ εἰς κένωσιν , οὐχὶ τῇ κενώσει διδοὺς τὸ χρῆναι νικᾷν τὴν ἔμφυτόν τε αὐτοῦ καὶ ἀπαραποίητον ἐθέαν , ἀλλ’ ἵνα τὸ ἐν ὑφέσει καὶ κάτω , τουτέστιν ἡμεῖς , ἀναβρώσκειν ὑψοῦ δι’ αὐτὸν ἰσχύσωμεν . Οὐ γάρτοι τὸ χεῖρον ἐκβιάσεταί ποτε τὸ ὑπερτεροῦν , ἐφέτα . δὲ μᾶλλον τῷ νικῶντι καὶ προὔχοντι τὸ ἀσυγκρίτως ἡττώμενον . Ἄμαθες οὖν λίαν τὸ οἴεσθαι δεῖν αὐτὸν ἐκδεδιάσθαι τοῖς καθ’ ἡμᾶς , ὡς σὺν ἡμῖν δι’ ἡμᾶς ἀπομεῖναι κάτω · σοφὸν δὲ καὶ ἀληθὲς , τὸ διανοεῖσθαι καὶ λέγειν , πρὸς τὸ θεῖον αὐτοῦ καὶ ἀπόῤῥητον , κάλλος ἀναφοιτῆσαι τὸ κατεινῶν , τῇ ὑπερτάτῃ δόξῃ νικώμενον . Ὅνπερ γὰρ τρόπον παθεῖν μὲν αὐτῷ συνέβη τὸν κατὰ σάρκα θάνατον διὰ τὴν τῷ θανάτῳ κάτεχον σάρξα , ζωὴ δὲ ὢν κατὰ φύσιν , ἀνεκόμισε πρὸς τὸ οἰκεῖον αὐτὴν , οὐδὲν εἰς ἰδίαν ὑπομείνας φύσιν , κατασείσας δὲ μᾶλλον τοῦ θανάτου τὸ κράτος · οὕτω φαμὲν , ὅτι παθεῖν μὲν αὐτῷ τὴν δουλείαν συμβέβηκεν οἰκονομικῶς . Ἐπειδὴ δὲ κατὰ φύσιν ἐστὶ Θεὸς καὶ Κύριος , παραχωρεῖ τὸ λυποῦν , καὶ ταῖς τῆς δόξης ὑπερβολαῖς ἡττώμενον τὸ ἐκ τῆς δουλείας κατηφάνιστα δυσελές . Οὐκοῦν , εἰ μεμένηκεν ἐν νενικοῖς , κατὰ γε , φημὶ , τὴν σάρκα , μένει ἐν δούλοις . C Εἰ δὲ ἀνέθορέ τε καὶ ἀνέβη πρὸς τὸ ἐν ἀρχαῖς , φημὶ δὴ τὸ ζῇν , οἰκονομικῶς · τῷ θανάτῳ τὸ δόξαι νικᾷν ἐπειδὸς , ἀνοιχήσεται δηλονότι καὶ πρὸς τὸ ἕτερον , τουτέστι , τὸ ἐν κυριότητι φυσικῇ διαφανὲς , τῇ μετὰ σαρκὸς οἰκονομίᾳ τὸ ἐν καιρῷ δοὺς ἰσχῦσαι βραχεῖ , κατά γε τῆς δουλείας τὸν τρόπον . Ταύτῃτοι καὶ ἰσοκλεὴς καὶ ὁμόθρονος ὢν ὡς Υἱὸς Πατρὶ , καὶ Θεὸς Θεῷ , μονονουχὶ καὶ εἰς ἀρχὰς τῆς οὕτω τεριφανοῦς καὶ ὑπαρκοσμίου δόξης ἀναδιδάζεσθαι δοκεῖ , φάσκον τος πρὸς αὐτὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός · « Κάθου ἐκ δεξιῶν μου , ἕως ἂν θολοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον σῶν παδύν σου . » Ὃ γὰρ ἂν ὑπεστράφει ἐν ἑαυτῇ κατευνάζουσα πρὸς τὸ εὐπειθὲς ἡ θεία τε καὶ ἀπόρῥητος φύσις , τουτὶ δὴ πάντως τοῖς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ὑποφέρεται ποσὶν , οὐκ ἀνθρωπίνως ἐνηργηκότος , D οὐδὲ ἐπείτοι γέγονε σὰρξ , διὰ τοῦτο κρατεῖν τῶν ἠπειθηκότων ἰσχύοντος , ἀλλ’ ὅτι τῆς ἀνθρωπότητος τὸ σμικροπρεπὲς εἰς τὸ τῆς ἀνωτάτω καὶ ὑπερτάτης φύσεως ἀναθεὶς ἀξίωμα , καὶ τοῖς τῆς θεότητος ῥώκοις ἐνεδρύσας ἑαυτὸν , καὶ μετὰ σαρκὸς ὁ μονογενὴς τοῦ Θεοῦ Λόγος καταπυριεύσει τῶν ὅλων οὐ δίχα Πατρός . Ὃ γὰρ ἂν ὁρῷτο παρὰ Πατρὸς , τοῦτο δὴ πάντως ἐστὶν ἐνέργημα τοῦ Υἱοῦ · καὶ ὅπερ ἂν λέγοιτο διαπεραίνεσθαι δι’ Υἱοῦ , τοῦτο δὴ πάντως ἐστὶ κατόρθωμα τοῦ Πατρός . Πάντα γὰρ δι’ ἀμφοῖν ἐν ἴσῳ , ἐνεργοῦντος μὲν τοῦ Πατρὸς , ἔχοντος δὲ δι’ Υἱοῦ καὶ σὺν αὐτῷ ἐν Πνεύματι τὴν ἐφ’ ὅτῳ οὖν τῶν δρωμένων ἐνέργειάν τε καὶ θέλησιν .
Lemmas: Αὖ . εἰμί δή οὖν ἀνάγκη νοέω , πρό ὁ πρός Α σάρξα συνδρομή , οὐ ἐν ὁ ὁ δοῦλος μορφή ὁ ἐκ Θεός πεφηνυτὰ Δόγος , ἀλλά ἐν κυριότης φυσικός , καί ἐν ἴδιος ὕψωμα , ὅς ἄπειμι ἐμφιλοχωρέω διά ὁ εἰς ἐγώ ἀγάπησις οὖον λίαν δοκέω , χρηματίζω δοῦλος , ἵνα ὥσπερ αὐτός ἐν ὁ παρά φύσις ἐθελοντής διά ἐγώ , οὕτως καί ἐγώ ἐν ὁ ὑπέρ φύσις πρόθυμος διά αὐτός · καθάκετο γάρ εἰς κένωσις , οὐ ὁ κένωσις δίδωμι ὁ χρή νικάω ὁ ἔμφυτος τε αὐτός καί ἀπαραποίητος θέα , ἀλλά ἵνα ὁ ἐν ὕφεσις καί κάτω , τουτέστιν ἐγώ , ἀναβιβρώσκω ὑψόω διά αὐτός ἰσχύω . οὖον γάρ ὁ χείρων ἐκβιάζω ποτός ὁ υπερτερώ , ἐφέτης . δέ μᾶλλον ὁ Νίκη καί προέχω ὁ ἀσύγκριτος ἡσσάομαι . άμαθος οὖν λίαν ὁ οἴομαι δήω αὐτός εκδεδιοιδανω ὁ κατά ἐγώ , ὡς σύν ἐγώ διά ἐγώ ἀπομένω κάτω · σοφός δέ καί ἀληθής , ὁ διανοέομαι καί λέγω , πρός ὁ θέω αὐτός καί ἀπόρρητος , κάλλος ἀναφοιτάω ὁ κατειναω , ὁ υπέρτατος δόξα νικάω . ὅσπερ γάρ τρόπος πάσχω μέν αὐτός συμβαίνω ὁ κατά σάρξ θάνατος διά ὁ ὁ θάνατος κατέχω σάρξα , ζωή δέ εἰμί κατά φύσις , ἀνακομίζω πρός ὁ οἰκέω αὐτός , οὐδείς εἰς ἴδιος ὑπομένω φύσις , κατασείω δέ μᾶλλον ὁ θάνατος ὁ κράτος · οὗτος φημί , ὅτι πάσχω μέν αὐτός ὁ δουλεία συμβαίνω οἰκονομικός . ἐπεί δέ κατά φύσις εἰμί θεός καί Κύριος , παραχωρέω ὁ λυπέω , καί ὁ ὁ δόξα ὑπερβολή ἡσσάομαι ὁ ἐκ ὁ δουλεία κατηφάνιστα δυσελές . οὐκοῦν , εἰμί μένω ἐν νικάω , κατά γε , φημί , ὁ σάρξ , μένω ἐν δοῦλος . C εἰμί δέ ἀναθρῴσκω τε καί ἀναβαίνω πρός ὁ ἐν ἀρχή , φημί δή ὁ ζάω , οἰκονομικός · ὁ θάνατος ὁ δόξα νικάω ἐπειδὸς , ἀνοίγω δηλονότι καί πρός ὁ ἕτερος , τουτέστι , ὁ ἐν κυριότης φυσικός διαφανής , ὁ μετά σάρξ οἰκονομία ὁ ἐν καιρός δίδωμι ἰσχύω βραχύς , κατά γε ὁ δουλεία ὁ τρόπος . Ταύτῃτοι καί ἰσοκλεής καί ὁμόθρονος εἰμί ὡς υἱός πατήρ , καί θεός Θεός , μονονού καί εἰς ἀρχή ὁ οὗτος τεριφανος καί ὑπαρκοσμίου δόξα ἀναδιδάσκω δοκέω , φάσκω ὅς πρός αὐτός ὁ Θεός καί πατήρ · « κάθημαι ἐκ δεξιός ἐγώ , ἠώς εἄν θολός ἐχθρός σύ ὑποπόδιον σός παδύν σύ . » ὅς γάρ εἄν ὑποστρέφω ἐν ἑαυτοῦ κατευνάζω πρός ὁ εὐπειθής ὁ θεῖος τε καί ἀπόρρητος φύσις , οὗτος δή πάντως ὁ ὁ Σωτήρ ἐγώ ὑποφέρω πούς , οὐ ἀνθρώπινος ἐνεργέω , D οὐδέ ἐπείτοι γίγνομαι σάρξ , διά οὗτος κρατέω ὁ ἀπειθέω ἰσχύω , ἀλλά ὅτι ὁ ἀνθρωπότης ὁ σμικροπρεπὲς εἰς ὁ ὁ ἄνω2 καί υπέρτατος φύσις ἀνατίθημι ἀξίωμα , καί ὁ ὁ θεότης ῥώκομαι ενεδρυσος ἑαυτοῦ , καί μετά σάρξ ὁ μονογενής ὁ Θεός Λόγος καταπυριαγρευω ὁ ὅλος οὖον δίχα πατήρ . ὅς γάρ εἄν ὁράω παρά πατήρ , οὗτος δή πάντως εἰμί ἐνέργημα ὁ υἱός · καί ὅσπερ εἄν λέγω διαπεραίνω διά υἱός , οὗτος δή πάντως εἰμί κατόρθωμα ὁ πατήρ . Πάν γάρ διά ἄμφω ἐν ἴσος , ἐνεργέω μέν ὁ πατήρ , ἔχω δέ διά υἱός καί σύν αὐτός ἐν πνεῦμα ὁ ἐπί ὅστις οὖν ὁ δράω ἐνέργεια τε καί θέλησις .