cyrillus-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-ivii pg075_0486.1
ad naturam illam descendere , cujus ignobilitatem Τί γὰρ ὅλως ἔδει , φήσαιμ’ ἂν ἔγωγε , καὶ μάλα εἰκότως , καθικέσθαι πρὸς φύσιν , ἧς τὸ ἄβοξόν τε καὶ σμικροπρεπὲς ὑποδύναι , φορτικὸν καὶ δυσδιακόσμιον ἦν τῷ γε ἅπαξ ἐκ θεοῦ φύντι Θεῷ ; καὶ τῶν καθ’ ἡμᾶς λόγων ἡ παραίνησις εἴκησ’ ἣν αὐτῷ πρέπουσά τε καὶ ἀναγκαία , πρὸς τὸ ἀσινὲς καὶ ἀκίβδηλον διασῶσαι δύνασθαι τὸ ἐν θεότητι κάλλος , πῶς ἂν οὐχὶ καὶ πρὸ γε τούτου πολὺ , τὸ ἐνωθῆναι σαρκὶ , καὶ τὴν οὕτως ἀκαλλεστάτην ἀνατλῆναι ταπείνωσιν ; Ἀλλ’ οὐκ ἂν , οἶμαι , τίς ἐμβροντησίας εἰς τοῦτο προήκοι ποτὲ , ὡς μὴ ὑπεράγασθαι σφόδρα τοῦ Μονογενοῦς , οὐχ ἁρπάσαντος μὲν δι’ ἡμᾶς τὸ ἐν μορφῇ καὶ ἰσότητι τοῦ Πατρὸς ἐκπρεπὲς ἀξίωμα καὶ ὑπέρτατον , ἑλομένου δὲ παθεῖν τὴν ἐν σαρκὶ κίνωσιν , καὶ σὺν αὐτῇ τοὺς αὐτῷ πρέποντάς τε καὶ ἐοικότας λόγους , καὶ τὸ χρῆμα ἡγεῖσθαι παρ’ οὐδὲν , ὅτ’ ἂν ἡμῖν εὖ μάλα διαπεραίνοιτο τὸ ἀλωβήτως ἔχειν , ἀναφοιτώντας εἰς τὸ ἐν ἀρχαῖς τῆς φύσεως , καὶ ἀνακτιζομένης ἐν αὐτῷ πρὸς καινότητα ζωῆς , δι’ ἁγιασμοῦ ἐν Πνεύματι , Διατρανοῖ γοῦν ὁ Παῦλος τῆς ἐνανθρωπήσεως τὴν αἰτίαν , οὐκ ἀγγέλων ἐπείληφθαι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον εἰπὼν , ἀλλὰ σπέρματος Ἀβραὰμ , ὃ δῦεν ὤφειλε κατὰ πάντα τοῖς ἀδελφοῖς ὁμοιωθῆναι , ἵνα ἐλεήμων γένηται καὶ πιστὸς ἀρχιερεὺς τὰ πρὸς τὸν Θεόν . Καὶ πάλιν · Ἐπειδὴ γὰρ τὰ παιδία κεκοινώνηκεν αἵματος καὶ σαρκὸς , καὶ αὐτὸς παραπλησίως μετέσχε τῶν αὐτῶν , ἵνα διὰ τοῦ θανάτου καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου , τουτέστι , τὸν διάβολον . Καὶ τί τοῦτο λέγω ; καίτοι τοῖς ἐθέλουσι μετὸν , ἀναφανδὸν ἐπαίνει ἀνακεκραγότος Χριστοῦ πρὸς τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς Πατέρα Θεόν · Ὁ θυσίαν καὶ προσφορὰν οὐκ ἠθέλησας , ἀλοαντώματα καὶ περὶ ἁμαρτίας οὐκ ηὐδάκησας , τότε εἶπον · Ἰδοὺ ἤκα , τοῦ πεποιῆσθαι , ὁ Θεὸς , τὸ θέλημά σου . Καὶ ποῖον ἦν ἄρα τὸ σοφὸν εἰς ἡμᾶς καὶ σωτήριον θέλημα τοῦ Πατρός ; τὸ καταργεῖσθαι θάνατον ἐν θανάτῳ Χριστοῦ , καὶ πρός γε τούτῳ , τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν τῆς ἁμαρτίας εὑρετὴν καὶ τεχνίτην ἐν ἀρχαῖς , καὶ δι’ αἵματος τοῦ ἁγίου τὴν ἀπάντων γενέσθαι λύτρωσιν . Καὶ γοῦν ὁ θεσπέσιος Παῦλος ἐποτίθελει πάλιν ὡδὶ περὶ τοῦ Υἱοῦ · Καὶ διὰ τοῦτο Διαθήκης Καινῆς μεσίτης ἐστὶν , ὅπως θανάτου γενομένου εἰς ἀπολύτρωσιν τῶν ἐπὶ τῇ πρώτῃ Διαθήκῃ παραδάσεων , τὴν ἐπαγγελίαν λάβωσιν οἱ κεκλημένοι τῆς αἰωνίου κληρονομίας . Διαθήκη γὰρ ἐπὶ νεκροῖς βεβαία , ἐπεὶ μή ποτε ἰσχύει , ἕως ἂν ζῇ ὁ διατιθέμενος . Τεθνάναι δὲ εἴπερ ἔδει τὸν Υἱὸν , πρὸς τὴν τῆς οἰκονομίας καρτόρδωσιν , οὐκ ὄντος ἀσυντελοῦς τοῦ δεῖν ἑλέσθαι τὸν θάνατον , πῶς οὐκ ἀναγκαῖον καὶ χρειῶδες ἦν τῷ θανάτῳ , ἢ πρὸς ἡντιναοῦν ἀποκλίνων ἀναισχυντίαν ;
Lemmas: ad naturam illam descendere , cujus ignobilitatem τις γάρ ὅλως ἐσθίω , φημί εἄν ἔγωγε , καί μάλα εἰκότως , καθικνέομαι πρός φύσις , ὅς ὁ ἄβοξόν τε καί σμικροπρεπὲς ὑποδύνω , φορτικός καί δυσδιακόσμιον εἰμί ὁ γε ἅπαξ ἐκ θεός φύς Θεός ; καί ὁ κατά ἐγώ λόγος ὁ παραίνησις εἴκω ὅς αὐτός πρέπω τε καί ἀναγκαῖος , πρός ὁ ἀσινής καί ἀκίβδηλος διασῴζω δύναμαι ὁ ἐν θεότης κάλλος , πῶς εἄν οὐ καί πρό γε οὗτος πολύς , ὁ νοέω σάρξ , καί ὁ οὕτως ἀκαλλής ἀνατλῆναι ταπείνωσις ; ἀλλά οὐ εἄν , οἴομαι , τίς ἐμβροντησία εἰς οὗτος προήκω ποτέ , ὡς μή ὑπεράγω σφόδρα ὁ Μονογενώ , οὐ ἁρπάζω μέν διά ἐγώ ὁ ἐν μορφή καί ἰσότης ὁ πατήρ ἐκπρεπής ἀξίωμα καί ὐπέρτατος , αἱρέω δέ πάσχω ὁ ἐν σάρξ κινέω , καί σύν αὐτός ὁ αὐτός πρέπω τε καί ἔοικα λόγος , καί ὁ χρῆμα ἡγέομαι παρά οὐδείς , ὅτι εἄν ἐγώ εὕω μάλα διαπεραίνω ὁ ἀλώβητος ἔχω , ἀναφοιτάω εἰς ὁ ἐν ἀρχή ὁ φύσις , καί ἀνακτίζω ἐν αὐτός πρός καινότης ζωή , διά ἁγιασμός ἐν πνεῦμα , διατρανόω γοῦν ὁ Παῦλος ὁ ἐνανθρώπησις ὁ αἴτιος , οὐ ἄγγελος ἐπιλαμβάνω ὁ ὁ Θεός Λόγος εἶπον , ἀλλά σπέρμα Ἀβραάμ , ὅς δύω ὀφείλω κατά πᾶς ὁ ἀδελφός ὁμοιόω , ἵνα ἐλεήμων γίγνομαι καί πιστός ἀρχιερεύς ὁ πρός ὁ Θεός . καί πάλιν · ἐπεί γάρ ὁ παιδίον κοινωνέω αἷμα καί σάρξ , καί αὐτός παραπλήσιος μετέχω ὁ αὐτός , ἵνα διά ὁ θάνατος καταργέω ὁ ὁ κράτος ἔχω ὁ θάνατος , τουτέστι , ὁ διάβολος . καί τίς οὗτος λέγω ; καίτοι ὁ ἐθέλω μέτειμι , ἀναφανδά ἐπαινέω ἀνακράζω Χριστός πρός ὁ ἐν ὁ οὐρανός πατήρ Θεός · ὁ θυσία καί προσφορά οὐ ἐθέλω , ἀλοαντώματα καί περί ἁμαρτία οὐ αὐδάω , τότε εἶπον · ἰδέ ἦκα , ὁ ποιέω , ὁ θεός , ὁ θέλημα σύ . καί ποῖος εἰμί ἄρα ὁ σοφός εἰς ἐγώ καί σωτήριος θέλημα ὁ πατήρ ; ὁ καταργέω θάνατος ἐν θάνατος Χριστός , καί πρός γε οὗτος , ὁ ἁμαρτία καί ὁ ὁ ἁμαρτία εὑρετής καί τεχνίτης ἐν ἀρχή , καί διά αἷμα ὁ ἅγιος ὁ ἀπαντάω γίγνομαι λύτρωσις . καί γοῦν ὁ θεσπέσιος Παῦλος εποτιεθελω πάλιν ὡδί περί ὁ υἱός · καί διά οὗτος διαθήκη Καινή μεσίτης εἰμί , ὅπως θάνατος γίγνομαι εἰς ἀπολύτρωσις ὁ ἐπί ὁ πρῶτος διαθήκη παραδάσεων , ὁ ἐπαγγελία λαμβάνω ὁ καλέω ὁ αἰώνιος κληρονομία . διαθήκη γάρ ἐπί νεκρός βέβαιος , ἐπεί μή ποτός ἰσχύω , ἠώς εἄν ζῶ ὁ διατίθημι . θνήσκω δέ εἴπερ ἐσθίω ὁ υἱός , πρός ὁ ὁ οἰκονομία καρτόρδωσιν , οὐ εἰμί ἀσυντελής ὁ δήω αἱρέω ὁ θάνατος , πῶς οὐ ἀναγκαῖος καί χρειώδης εἰμί ὁ θάνατος , ἢ πρός ὁστισοῦν ἀποκλίνω ἀναισχυντία ;