cyrillus-theology.de-incarnatione-unigeniti pg075_0640.1
Eusebius sub initium Evangelice praeparationis , pro en πειθοῖ σοφίας λόγοις , legit πειθοῖ ἀνθρωπίνης σοφίας λόγον , id est in persuasione verborum huma - ne sapientiae . In eo conventi Eusebius cum Origene , quod uterque πειθοῖ substantive legat , non πειθοῖ ; adjective . Et sane a verbo πειθω , verbale πειθός de - duci nulla ratione potest , quod etiam adnotarunt viri docti . Mihi vero multum dinque de hoc loco cogitanti conjectura quaedam in mentem venit , quam ego theologia examinandam reverterer propono . Putarim itaque ita aliquando scriptum fuisse εν πειθοῖ , atque haec dictionem ad finem lineae positam fuisse cum adiecta ei nota quodam quae est signia transversum duobis punctis interjectum , signifi - cans , id est , quod hodie notiamus per i . ; deinde ad marginem appositum fuisse σοφίας λόγοις , ut sit glossema et interpretatio τοῦ , εν πειθοῖ , ad quam vocem adiecta nota quam modo diximus ( quae tre - quenter in cod . Græcis mis . occurrit , ) lecta fuit pro littera sigma , ϛ ; atque ita ex πειθοῖ factum esse πειθοῖς . Facit ad probandum meam coniectu - ram locus Originis modo citatus , qui τὴν πειθῶ interpretaτι τὴν ἀπὸ διαλεκτικῆς , ita uti arbitror significatione sub hac appellatione etiam τὴν ῥητορικὴν ( Zeno enim illam pugno , haec manu explicatἀποδείξει Πνεύματος . Θεὸς οὖν ὑπάρχων καὶ τῶν ὅλων Κύριος , κατὰ τὰς Γραφάς , ὁ Μονογενής , ἐπέφανεν ἡμῖν . ᾿Αρθη γὰρ ἐπὶ γῆς , καὶ ἐπελάμψε τοῖς ἐν σκότῳ , γενόμενος ἄνθρωπος , οὐ βοκήσας μὴ γένοιτο · μανία γὰρ τοῦτο φρονεῖν ἢ λέγειν · οὔτε μὴν εἰς σάρκα παρενεχθεὶς κατὰ μετάστασιν καὶ τροπὴν · ἀναίλοίωτος γὰρ , καὶ ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχων , ὁ ἐκ Θεοῦ Λόγος · ἀλλ᾿ οὐδὲ ὁμόχρονον τῇ σαρκὶ τὴν ὕπαρξιν ἔχων · αὐτὸς γάρ ἐστι τῶν αἰώνων ὁ ποιητής · οὔτε μὴν ὡς λόγος ἀνυπόστατος , οὐδὲ ὡς ῥῆμα ψιλὸν ἐν ἀνθρώπῳ γεγονώς · ὁ γάρ τοι καλῶν τὰ οὐκ ὄντα ποτὲ πρὸς ὕπαρξίν τε καὶ γένεσιν , προϋφέστηκεν ἀναγκαίως · αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ ζωὴ παρυκὼς ἐκ ζωῆς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ὄντος · τε καὶ νοουμένου κατ᾿ ἰδίαν ὑπόστασιν · ἀλλ᾿ οὐδὲ μόνην ἠλπισάγετο σάρκα , ψυχῆς ἐρήμην τῆς λογικῆς , γεγέννηται δὲ κατ᾿ ἀλήθειαν ἐκ γυναικὸς , καὶ πέρηνεν ἄνθρωπος ὁ ζῶν καὶ ὑπάρχων , καὶ συναΐους τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ Θεός · Λόγος , μορφὴν δούλου λαβὼν , καὶ ἔστιν ὥσπερ ἐν θεότητι τέλειος , οὕτω καὶ ἐν ἀνθρωπότητι τέλειος , οὐκ ἐκ μόνης θεότητος καὶ σαρκὸς εἰς ἕνα Χριστὸν καὶ Κύριον καὶ Υἱὸν συγκείμενος , ἀλλ᾿ ἐκ δυοῖν τελείοις , ἀνθρωπότητος δὴ λέγω καὶ θεότητος , εἰς ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν παραδέξιος συνδούμενος . # B Τίνα δὴ οὖν τέτοκεν ἡ ἁγία Παρθένος ; τὸν ἄνθρωπον , ἢ τὸν ἐκ Θεοῦ Λόγον ; # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #
Lemmas: Eusebius sub initium Evangelice praeparationis , pro en πειθώ σοφία λόγος , legit πειθώ ἀνθρώπινος σοφία λόγος , id est in persuasione verborum huma - ne sapientiae . In eo conventi Eusebius cum Origene , quod uterque πειθώ substantive legat , non πειθώ ; adjective . Et sane a verbo πείθω , verbale πειθός de - duci nulla ratione potest , quod etiam adnotarunt viri docti . Mihi vero multum dinque de hoc loco cogitanti conjectura quaedam in mentem venit , quam ego theologia examinandam reverterer propono . Putarim itaque ita aliquando scriptum fuisse εν πειθώ , atque haec dictionem ad finem lineae positam fuisse cum adiecta ei nota quodam quae est signia transversum duobis punctis interjectum , signifi - cans , id est , quod hodie notiamus per i . ; deinde ad marginem appositum fuisse σοφία λόγος , ut sit glossema et interpretatio ὁ , εν πειθώ , ad quam vocem adiecta nota quam modo diximus ( quae tre - quenter in cod . Græcis mis . occurrit , ) lecta fuit pro littera sigma , ϛ ; atque ita ex πειθώ factum esse πειθώ . Facit ad probandum meam coniectu - ram locus Originis modo citatus , qui ὁ πειθώ interpretaτι ὁ ἀπό διαλεκτικός , ita uti arbitror significatione sub hac appellatione etiam ὁ ῥητορική ( Zeno enim illam pugno , haec manu explicatαποδεικνυμι πνεῦμα . θεός οὖν ὑπάρχω καί ὁ ὅλος κύριος , κατά ὁ γραφή , ὁ Μονογενής , ἐπιφαίνω ἐγώ . ᾿Αρθη γάρ ἐπί γῆ , καί ἐπιλαμβάνω ὁ ἐν σκότος , γίγνομαι ἄνθρωπος , οὐ βοκήσας μή γίγνομαι · μανία γάρ οὗτος φρονέω ἢ λέγω · οὔτε μήν εἰς σάρκα παραφέρω κατά μετάστασις καί τροπή · ἀναίλοίωτος γάρ , καί ἀεί κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως ἔχω , ὁ ἐκ θεός Λόγος · ἀλλά οὐδέ ὁμόχρονος ὁ σάρξ ὁ ὕπαρξις ἔχω · αὐτός γάρ εἰμί ὁ αἰών ὁ ποιητής · οὔτε μήν ὡς λόγος ἀνυπόστατος , οὐδέ ὡς ῥῆμα ψιλός ἐν ἄνθρωπος γίγνομαι · ὁ γάρ τοι καλός ὁ οὐ εἰμί ποτέ πρός ὕπαρξις τε καί γένεσις , προυφίστημι ἀναγκαῖος · αὐτός γάρ εἰμί ὁ ζωή πάροικος ἐκ ζωή ὁ θεός καί Πατρός εἰμί · τε καί νοέω κατά ἴδιος ὑπόστασις · ἀλλά οὐδέ μόνος ἐλπίζω σάρκα , ψυχή ἐρῆμος ὁ λογικός , γεννάω δέ κατά ἀλήθεια ἐκ γυνή , καί πέρνημι ἄνθρωπος ὁ ζάω καί ὑπάρχω , καί συναιος ὁ θεός καί πατήρ θεός · Λόγος , μορφή δοῦλος λαμβάνω , καί εἰμί ὥσπερ ἐν θεότης τέλειος , οὕτως καί ἐν ἀνθρωπότης τέλειος , οὐ ἐκ μόνος θεότης καί σάρξ εἰς εἷς Χριστός καί κύριος καί υἱός σύγκειμαι , ἀλλά ἐκ δύο τέλειος , ἀνθρωπότης δή λέγω καί θεότης , εἰς εἷς καί ὁ αὐτός παραδείκνυμι συνδέω . # B Τίνα δή οὖν τίκτω ὁ ἅγιος Παρθένος ; ὁ ἄνθρωπος , ἢ ὁ ἐκ θεός Λόγος ; # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #