cyrillus-theology.de-incarnatione-unigeniti pg075_0628.1
καὶ ἀρίστης βουλῆς τὸ ἀπρεπὲς καθυφίζουσι , καὶ ὥσπερ ἐνὸν αὐτοῖς τὰ ἐμείνω φρονεῖν , καὶ τοῖς τῆς σοφίας ἐπιτιμῶσι σκέμμασι . Μὴ γὰρ δὴ χρῆναι λέγουσιν ὡδίνα καὶ τόκον τὸν ἐκ γόνα κὃς καταγράφειν ἡμᾶς τοῦ Μονογενοῦς , οἴεσθαι δὲ μᾶλλον τὴν τοῦ Λόγου φύσιν εἰς τὸ σαθρὸν δὴ τοῦτο μετεστοιχειῶσθαι σῶμα , καὶ τροπὴν φαντάζονται τοῦ τροπὴν οὐκ εἰδότος . Ἐρήρεισται γὰρ ἡ Θεοῦ φύσις ἐν ἰδίοις ἀγαθοῖς , καὶ ἀκατάσειστον ἔχει τὴν ἐφ’ οἷς ἐστι διαμονήν . Φύσις μὲν γὰρ ἡ γενητὴ , καὶ χρόνῳ παρενεχθεῖσα πρὸς ὕπαρξιν , πάθοι ἂν τὴν ἀλλοίωσιν , καὶ οὐκ ἔξω λόγου τοῦ καθήκοντός τε καὶ ἀληθοῦς τὸ χρῆμα κείσεται . Τὸ γὰρ ἀρχὴν ὅλως τοῦ εἶναι λαχὼν , οἱονεί πως ἤδη καὶ συνεσπαρμένον ἔχει τὸ ἀλλοιοῦσθαι δεῖν . Θεὸς δὲ ὁ παντὸς ἐπέκεινα νοῦ , γενέσεως καὶ φθορᾶς τὴν ὕπαρξιν ἔχων ἐξῃρημένην τε καὶ ὑπερίσχυσαν , ἀμείνων ἔσται καὶ τροπῆς , καὶ ὥσπερ τῷ τῆς ἰδίας φύσεως λόγῳ , παντὸς οἶμαί που τοῦ κεκλημένου πρὸς γένεσιν ὑπερανέστηκε καὶ ὑπερῴκεται , καὶ τοῦτο ἀσυγκρίτοις διαφοραῖς , οὕτω κἀν τοῖς εἰωθόσι συμβαίνειν τοῖς δι’ αὐτοῦ γεγονόσιν , ὑπερανεστήξει πάλιν , παθεῖν οὐκ εἰδὼς τὸ πεφυκὸς ἀδικεῖν . Οὐκοῦν , ἐν ἀγαθοῖς μὲν τὸ θεῖον ἀμεταπτώτοις ἐστί . Τὰ δέ γε τῆς κτίσεως , ἐν ἀλλοιώσει καὶ τροπαῖς , ἀγχίθυρον ἔχοντα τὴν παραφθοράν . Καὶ τοῦτο γινώσκων εὖ μάλα , καὶ ὡς ἄριστα φιλοσόφων ὁ προφήτης Ἱερεμίας ἀνεφώνει πρὸς Θεὸν , ὅτι « Σὺ καθήμενος τὸν αἰῶνα , καὶ ἡμεῖς ἀπολλύμενοι τὸν αἰῶνα » καθεδεῖται γὰρ ὥσπερ ἐν ἰδίοις θάκοις τὸ θεῖον ἀεὶ , βασιλεῦον καὶ κατακρατοῦντων ὅλων , καὶ ὑπὸ μηδενὸς τῶν παθῶν τυραννούμενον . Ἡμεῖς δὲ τὴν φύσιν εὐτροχωτάτην τε καὶ εὐπαράχορον κομιδῇ πρὸς ἀλλοίωσιν ἔχοντες καὶ τροπὴν , ἀπολλύμεθα τὸν αἰῶνα , τουτέστιν , ἐν παντὶ καιρῷ καὶ χρόνῳ , φθαρτοί τέ ἐσμεν καὶ τραπτοί . Οὔτ’ οὖν τὸ θεῖον ἐν παρατροπαῖς γένοιτ’ ἄν ποτε τῆς ἰδίας ἑβραιότητος ἐξωσθὲν ὑπό του τῶν παθῶν , οὔτ’ ἂν ἡ φθαρτή τε καὶ ἀλλοιουμένη , τουτέστιν ἡ γενητὴ , καταπλουτήσειεν ἂν οὐσιώδη τὴν ἀτρεψίαν , οὐδ’ ἂν ἐπαυχήσειε τοῖς τῆς θείας φύσεως ἀγαθοῖς ὡς ἰδίοις ἡ κτίσις . Ἀκούσεται γὰρ εὐλόγως · « Τί γὰρ ἔχεις , ὃ οὐκ ἔλαβες ; » Ὅτι δέ ἐστιν ἄτρεπτο ; μὲν καὶ ἀναλλοίωτος παντελῶς ἡ τοῦ λόγου φύσις , ἀλλοιωτὴ δὲ παντελῶς ἡ γενητὴ , καταθρήσαι τις ἂν καὶ λίαν εὐκόλως , ἀναμελῳδοῦντος ἐν Πνεύματι τοῦ μακαρίου Δαβίδ · « Οἱ οὐρανοὶ ἀπολοῦνται , σὺ δὲ διαμενεῖς , καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται , καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἐλίξεις αὐτοὺς , καὶ ἀλλαγήσονται . Σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ , καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι . » Ποῖ τοιγαροῦν μεμένηκεν ὁ αὐτὸς ὁ ἐκ Θεοῦ Λόγος , εἴπερ ἐστὶν ἀτρεκὲς εἰπεῖν , Πάνυ μὲν οὖν .
Lemmas: καί ἀγαθός βουλή ὁ ἀπρεπής καθυφιζεω , καί ὥσπερ ἔνειμι αὐτός ὁ μένω φρονέω , καί ὁ ὁ σοφία ἐπιτιμάω σκέμμα . μή γάρ δή χρή λέγω ὠδίς καί τόκος ὁ ἐκ γονή γυνή καταγράφω ἐγώ ὁ Μονογενώ , οἴομαι δέ μᾶλλον ὁ ὁ Λόγος φύσις εἰς ὁ σαθρός δή οὗτος μεταστοιχειόω σῶμα , καί τροπή φαντάζω ὁ τροπή οὐ οἶδα . ἐρείδω γάρ ὁ θεός φύσις ἐν ἴδιος ἀγαθός , καί ἀκατάσειστος ἔχω ὁ ἐπί ὅς εἰμί διαμονή . Φύσις μέν γάρ ὁ γενητός , καί χρόνος παραφέρω πρός ὕπαρξις , πάσχω ἄν ὁ ἀλλοίωσις , καί οὐ ἔξω λόγος ὁ καθήκον τε καί ἀληθής ὁ χρῆμα κεῖμαι . Τέ γάρ ἀρχή ὅλος ὁ ἔρχομαι λαγχάνω , οἱονεί πως ἤδη καί συσπείρω ἔχω ὁ ἀλλοιόω δεῖ . θεός δέ ὁ πᾶς ἐπέκεινα νόος , γένεσις καί φθορά ὁ ὕπαρξις ἔχω ἐκλέγω τε καί υπερισχύω , ἀγαθός εἰμί καί τροπή , καί ὥσπερ ὁ ὁ ἴδιος φύσις λόγος , πᾶς οἴομαι ποῦ ὁ καλέω πρός γένεσις ὑπερανίσταμαι καί ὑπεροικέω , καί οὗτος ἀσύγκριτος διαφορά , οὕτως ἐν ὁ εἴωθα συμβαίνω ὁ διά αὐτός γίγνομαι , ὑπερανέχω πάλιν , πάσχω οὐ οἶδα ὁ φύω ἀδικέω . οὐκοῦν , ἐν ἀγαθός μέν ὁ θεῖος ἀμετάπτωτος εἰμί . Τά δέ γε ὁ κτίσις , ἐν ἀλλοίωσις καί τροπή , ἀγχίθυρος ἔχω ὁ παραφθορά . καί οὗτος γιγνώσκω εὖ μάλα , καί ὡς ἀγαθός φιλόσοφος ὁ προφήτης Ἱερεμίας ἀναφωνέω πρός θεός , ὅτι « σύ κάθημαι ὁ αἰών , καί ἐγώ ἀπόλλυμι ὁ αἰών » καθέζομαι γάρ ὥσπερ ἐν ἴδιος θᾶκος ὁ θεῖος ἀεί , βασιλεύω καί κατακρατέω ὅλος , καί ὑπό μηδείς ὁ πάθος τυραννεύω . Ἡμεῖς δέ ὁ φύσις εὔτροχος τε καί εὐπαράχορον κομιδή πρός ἀλλοίωσις ἔχω καί τροπή , ἀπόλλυμι ὁ αἰών , τουτέστι , ἐν πᾶς καιρός καί χρόνος , φθαρτός τε εἰμί καί τραπτοί . οὔτε οὖν ὁ θεῖος ἐν παρατροπή γίγνομαι ἄν ποτέ ὁ ἴδιος ἑβραῖος ἐξωθέω ὑπό τις ὁ πάθος , οὔτε ἄν ὁ φθαρτός τε καί ἀλλοιόω , τουτέστι ὁ γενητός , καταπλουτέω ἄν οὐσιώδης ὁ ἀτρεψία , οὐδέ ἄν ἐπαυχέω ὁ ὁ θεῖος φύσις ἀγαθός ὡς ἴδιος ὁ κτίσις . ἀκούω γάρ εὔλογος · « τις γάρ ἔχω , ὁ οὐ λαμβάνω ; » Ὅτι δέ εἰμί άτρεπτος ; μέν καί ἀναλλοίωτος παντελής ὁ ὁ λόγος φύσις , ἀλλοιωτός δέ παντελής ὁ γενητός , καταθρέω τις ἄν καί λίαν εὔκολος , ἀναμελῳδοῦντος ἐν πνεῦμα ὁ μακάριος Δαβίδ · « ὁ οὐρανός ἀπόλλυμι , σύ δέ διαμένω , καί πᾶς ὡς ἱμάτιον παλαιόω , καί ὡσεί περιβόλαιον ἑλίσσω αὐτός , καί ἀλλάσσω . σύ δέ ὁ αὐτός εἰμί , καί ὁ ἔτος σύ οὐ ἐκλείπω . » ποῖ τοιγάρ μένω ὁ αὐτός ὁ ἐκ θεός Λόγος , εἴπερ εἰμί ἀτρεκής λέγω , πάνυ μέν οὖν .