cyrillus-theology.contra-julianum-lib-1-2 pg076_0536.1
A οὐν , ὡς ἔφη , ταῖς τοῦ πρεσβύτου μικροψυχίαις ὁ τῶν ὅλων Θεός , καὶ κατὰ γε τὸ ἐντεῦθεν Χαλδαῖος συνειθεῖ τὸν ὅρκον οἰκονομεῖν . Γίνεται γὰρ , δτι πρὸς δυσμὰς δντος τοῦ ἡλίου , λαμπάδες πυρὸς διὰ μέσον ἤσαν τῶν διχοτομημάτων . Διαμορφοῦτο δὲ πάλιν ὡς ἐν εἴδει πυρὸς ἡ θεία τε καὶ ἀχραντος φύσις · καὶ τοῦτο ἀσιγήτη μέν αὐτός , δεδιώς , οἶμαι , πού , τὸν ἔλεγχον . Προσεργάζεται δὲ χρησίμως ἡμεῖς , πληροφοροῦντες ὅτι παρελήφθη μᾶλλον εἰς ὅρκου χρείαν τὰ διχοτομητά , καὶ οὐ , καθά φησιν αὐτός , τοῖς τῆς μαντείας τρόποις ἐν τάξει γεγόνασι θυσιῶν . Εἰ δὲ ἐπέστη τοῖς θύμασι τὰ τῶν ὄρνέων βδελυρώματα καὶ σαρκοφάγων εἴωθετα , εἴτα ταυτὶ σασθῶμεν ὁ Ἀβραάμ , τί τὸ ξένον , ὦ τῶν ; Οὐ γὰρ ἤν ἀχολούδον τὰ εἰς ὅρκου χρείαν παρελημμένα , παραβριπτεσθαι πρὸς ὑβριν τοῖς τῶν ὄρνέων βδελυρωμάσι , καίτοι τῶν ὅρκων οὔπω τετελεσμένων . Ἐπειδὴ δὲ φησιν , Ἄντι γὰρ ἀλήθειας πίστις ἡλιθιότης δοικεῖ τις εἶναι καὶ ἐμβροντησία , φαμὲν ὅτι Μάλιστα μέν οὖν , ὦ γενναῖε , τὸ πιστεῖ παραδεκτὸν ἀπολυπραγμόνητον εἶναι χρή . Τὸ γὰρ τοῦ βασανιζόμενον , πῶς ἐτι πεπείσθεται ; Πλὴν προσεπενήχθεται τῇ πίστει τὸ ἀληθές · οὐ γὰρ ἤν ὅρκων ἀμεῖνον τὸ ἐπιπτήναι τοῖς θύμασι τὰ μαρὰ καὶ βέβηλα τῶν ὄρνέων , ἀλλ’ ἡν ἡ πίστις ἐδραιώτερα , σύνδρομον ἔχουσα τὴν ἀπὸ γε τῶν ὅρκων ἀσφάλειαν . Συμβολιχῶν δὲ αὐτῷ καὶ οἰκέτην εἶναι φησιν , ἀπὸ τοιούδὲ τινος πράγματος εἰς τὴν ἰδίαν τοῦτον δόξαν ἐνηγεσμένον . Ὁ μέν γὰρ θεσπίσιος Ἀβραάμ , ἀπέλεξεν μέν ἐποιεῖτο τινὰ τῶν κατὰ τὴν ἑτίαν , καὶ νυμφαγωγὴν ἐκέλευσεν τὴν Ἰσαὰκ εἰς τὴν τῶν ποταμῶν Ἰνὼν μέσην , καὶ ἀπὸ τῆς αὐτοῦ συγγενείας ζητῆσαι τὴν σύνοικον . Ὁ δὲ τὸ προστατεγμένον διαπεραίνειν θέλων , ἀριχὸν μενος δὲ , κατὰ γε τὸ τῆ δεσπότῃ δοκοῦν , εἰς Χαρὰν ( πολις δὲ αὐτὴ τοῦ Ἀβραάμ ἡ πρώτη ) , λίην ἀνατείνας , συνάραθαι οἱ πρὸς τοῦτο παρεκάλεσεν τὸν Θεόν . Εὖ μέν γὰρ ἠπίστατο δεδιώς ἔχοντα τὸν ἑαυτοῦ δεσπότην εἰς φιλοτιμίαν τὰς ἐπὶ γε τοῖς ἐξ ἀλλοδαπῆς ἠκούσι παρ’ αὐτῷ . Ὑμοσὴ δὲ καὶ ἀρθονωτάτην ἐξήτει κόρην , ὡς ἂν μὴ ἐτερογνώμων εὐρεθεῖσα πως , τῇ τοῦ πρεσβύτου φθὼν διαλυμῶν . Καὶ καθ’ ἕτερον δὲ τρόπον , φίλον πως ἀλ καὶ πολυευκτον τοῖς κατὰ γε τὴν ἑτίαν οἰκέταις , ἀγαθὴ καὶ ἡμερωτάτη δέσποινα , καὶ εὖ ἔχουσα τὰ εἰς φιλοτιμίαν · ἡ δι δὲ ἀκριδὴς καὶ βάσανος , φευκτὴ τε καὶ ἀπεστυγμένη . Ἐπειδὴ δὲ τὸ καρδίας εἰδέναι πρέποι ἂν μόνῳ τῷ ἐπὶ πάντα Θεῷ , ἐδεῖτο πλειστάκις καταδειξαι οἱ παρθένον ἀγαθὴν καὶ φιλόξενον , καὶ τοῖς τοῦ δεσπότου συμβαίνουσαν τρόποις . Εὐχόμενος τοίνυν ἐπεὶ ταύτην εἶναι τὴν ζητουμένην ἤν ἂν αἰτήσας πιεῖν , ἀφθονώτατα λάδου . Καὶ γὰρ ἤν πως ἐντεῦθεν διατεχθῆ ρασθαὶ τοῦ γυναικοῦ τὴν γνώμην , καὶ ὡς τινὰς ἀρραβῶνας τῶν ἔσεσθαι προσδοκωμένων τὸ χρήμα λαβεῖν . Κατέδειξε τοίνυν αὐτῷ τὴν κόρην ὁ καρδίας εἰδὼς καὶ νεφρούς . Οὐκοῦν μὴ λεγέτω συμβολιχῶν τὸν αἰτῶσαντα δι’ εὐχῆς καταδειχθῆναι παρὰ Θεοῦ τὴν ὁμόφρονα τῷ δεσπότῃ , φημὶ δὴ τοῦ Ἀβραάμ καὶ τῷ
Lemmas: A ὀν , ὡς φημί , ὁ ὁ πρεσβύτης μικροψυχία ὁ ὁ ὅλος Θεός , καί κατά γε ὁ ἐντεῦθεν Χαλδαῖος συνίημι ὁ Ὅρκος οἰκονομέω . γίγνομαι γάρ , δ πρός δυσμή δίς ὁ ἥλιος , λαμπάς πυρός διά μέσος ἀσάω ὁ διχοτόμημα . Διαμορφόω δέ πάλιν ὡς ἐν εἶδος πυρός ὁ θεῖος τε καί ἄχραντος φύσις · καί οὗτος ασίγητος μέν αὐτός , δείδω , οἴομαι , πού , ὁ ἔλεγχος . Προσεργάζομαι δέ χρήσιμος ἐγώ , πληροφορέω ὅτι παραλαμβάνω μᾶλλον εἰς Ὅρκος χρεία ὁ διχοτομητά , καί οὖον , καθά φημί αὐτός , ὁ ὁ μαντεῖος τρόπος ἐν τάξις γίγνομαι θυσία . εἰμί δέ ἐφίστημι ὁ θῦμα ὁ ὁ ὄρνις βδελυρώματα καί σαρκοφάγος εἴωθα , εἴτα̅ οὗτος σῴζω ὁ Ἀβραάμ , τίς ὁ ξένος , εἰμί ὁ ; οὖον γάρ ἐάν αχολουδω ὁ εἰς Ὅρκος χρεία παραλαμβάνω , παραβριπετομαι πρός ὕβρις ὁ ὁ ὄρνις βδελυρωμάσι , καίτοι ὁ Ὅρκος οὔπω τελέω . ἐπεί δέ φημί , Αἴας γάρ αλήθεια πίστις ηλιθιοτω δοικω τις εἰμί καί ἐμβροντησία , φημί ὅτι μάλιστα μέν οὖν , εἰμί γενναῖος , ὁ πίστις παραδεκτός ἀπολυπραγμόνητος εἰμί χρή . ὁ γάρ ὁ βασανίζω , πῶς ἔτι πείθω ; πλήν προσεπιφέρω ὁ πίστις ὁ ἀληθής · οὖον γάρ ἐάν Ὅρκος ἀγαθός ὁ ἐπιπέτομαι ὁ θῦμα ὁ μαρά καί βέβηλος ὁ ὄρνις , ἀλλά ἐάν ὁ πίστις ἐδραίος , σύνδρομος ἔχω ὁ ἀπό γε ὁ Ὅρκος ἀσφάλεια . συμβολιχω δέ αὐτός καί οἰκέτης εἰμί φημί , ἀπό τοιόσδε τις πρᾶγμα εἰς ὁ ἴδιος οὗτος δόξα φέρω . ὁ μέν γάρ θεσπιθεος Ἀβραάμ , ἀπολέγω μέν ποιέω τις ὁ κατά ὁ τίας , καί νυμφαγωγός κελεύω ὁ Ἰσαάκ εἰς ὁ ὁ ποταμός Ἴς μέσος , καί ἀπό ὁ αὐτός συγγένεια ζητέω ὁ σύνοικος . ὁ δέ ὁ προστάσσω διαπεραίνω ἐθέλω , ἐρείκω μένος δέ , κατά γε ὁ τῆ δεσπότης δοκέω , εἰς Χαρά ( πόλις δέ αὐτός ὁ Ἀβραάμ ὁ πρῶτος ) , λίαν ἀνατείνω , συναίρω ὁ πρός οὗτος παρακαλέω ὁ Θεός . εὕω μέν γάρ ἐπίσταμαι δείδω ἔχω ὁ ἑαυτοῦ δεσπότης εἰς φιλοτιμία ὁ ἐπί γε ὁ ἐκ ἀλλοδαπός ἥκω παρά αὐτός . Ὑμοσὴ δέ καί ἀρθονωτάτην ἐξαιτέω κόρη , ὡς εἄν μή ἐτερογνώμων εὑρίσκω πως , ὁ ὁ πρεσβύτης φθάνω διαλυμῶν . καί κατά ἕτερος δέ τρόπος , φίλος πως ἀλ καί πολυευκτω ὁ κατά γε ὁ τίας οἰκέτης , ἀγαθός καί ἥμερος δέσποινα , καί εὕω ἔχω ὁ εἰς φιλοτιμία · ὁ Ζεύς δέ Ακρίδης καί βάσανος , φευκτός τε καί ἀπεστυγμένη . ἐπεί δέ ὁ Καρδία οἶδα πρέπω εἄν μόνος ὁ ἐπί πᾶς Θεός , δήω πλειστάκις καταδείκνυμι ὁ παρθένος ἀγαθός καί φιλόξενος , καί ὁ ὁ δεσπότης συμβαίνω τρόπος . εὔχομαι τοίνυν ἐπεί οὗτος εἰμί ὁ ζητέω ἐάν εἄν αἰτέω πίνω , ἄφθονος Λαδούς . καί γάρ ἐάν πως ἐντεῦθεν διατάσσω ῥᾴδιος ὁ γυναικόω ὁ γνώμη , καί ὡς τις ἀρραβών ὁ εἰμί προσδοκάω ὁ χρήμα λαμβάνω . καταδείκνυμι τοίνυν αὐτός ὁ κόρη ὁ Καρδία εἰδοί καί νεφρός . οὐκοῦν μή λέγω συμβολιχω ὁ αἰτέω διά εὐχή καταδείκνυμι παρά Θεός ὁ ὁμόφρων ὁ δεσπότης , φημί δή ὁ Ἀβραάμ καί ὁ