cyrillus-theology.contra-julianum-lib-1-2 pg076_0380.1
μηνάμεως · Κἂν εἰ τῆς ἀτέλεις ἀποφεροῦτο τινὰ τῶν ἐν ἀγροῖς θηριμάτων , καὶ ὑπὸ τοῖς ὀμοσίοις γένοιτο λύκους , ἔστω ράθυμος ὁ ποιμὴν · πασχέτω δὲ τοῦτο καὶ ὁ γηπῶνος , μαραινομένων αὐτῷ τῶν ὀρχάτων · ἀναπικτέσθω δὲ καὶ πατέρες ἐπὶ τοῦ ράθυμου , φιλάτεκνοι αὐτοῖς εἰς ἀσφαλῆν ἀλιθισμάτων · ἔστω δὲ ἀτεχνὸς καὶ δεσπότης οἰκέτας ὁρῶν τοὺς γνησιωτάτους τῆς εἰς αὐτοὺς εὐνοίας ἡρειδύκτας , καὶ τὰ τῶν ὅτι μάλιστα δυσμενεστάτων αὐτῷ φρονεῖν ἡρημένους . Ἄλλ’ , οἶμαι , φαῖν τις ἂν εἶναι ταυτὴ τῆς ἑοχάτης ἡλιθιότητος σαφὴ καὶ ἐναργεστάτην ἀπόδειξιν . Εἴτα , πῶς ἂν ἡμῖλος Θεὸς τῶν ὑπ’ αὐτῷ γενομένων , ἀλιωσθῶν εἰς τὸ λυπηρόν ; Ἔδει γὰρ , ἔδει τοὺς δείμασι , καθάπερ τισὶ χαλινούς , περιερεῖν εἰς τὸ εὐθὺ . Τοιούτου τί φησι πρὸς αὐτόν ; « Δεδοὶ ὁ δεσπόσιος · « Ἐν κημῷ καὶ χαλινῷ τὰς σιαγόνας αὐτῶν ἄγατε · τῶν μὴ ἐγγιζόντων πρὸς σέ . » Φιλοπευστοῦντί δέ μοι κάδειν φράζειν . Ἄρα γὰρ , σὲ σφέτας καὶ φροῖν εἶναι θεούς , ἐν αἰτίᾳ ποιηθῆσθαι τινὰς ὁμολογεῖ , μᾶλλον δὲ καὶ ἀγανακτεῖν , εἰ τὸ ὑπ’ αὐτοῖς εἶναι θελεῖν , ἐκφρονέστατα διωδούμενοι μεταβαίνοι πρὸς τὰ βελτίω , καὶ ὑπὸ Θεῷ γινομένοι διληθινῶν τῶν Χριστιανῶν λατρείαν ἀνθηρημένοι , ἢ καὶ πρὸς τοῦτο φροῖν ἀναληψῶν ἔχειν αὐτούς ; Εἰ μὲν οὖν οὐ πολὺς αὐτοῖς λόγος τοῦ τοιούτου , τί μάτην ἐπιτιμᾷ τοῖς ἐκ πλάνης Ἑλληνικῆς ἐλομένοις μεταφοιτῶν πρὸς ἀλήθειαν ; Διὰ τί μὴ μᾶλλον ὁμογνωμονεῖ τοῖς ἑαυτοῦ θεοῖς ; Εἰ γὰρ μὲν εὖ ὁρῶσιν ἐκλείπειν τὸ λυπεῖσθαι διωδόμενοι , τὰ αἰσχῆ παρρησιῶν αὐτῶν , ἢ τάχα που καὶ ἐπιτιμᾷ κατημεληχόσι τοῦ πρέποντος τοῖς ἰδίοις θεοῖς . Εἰ δὲ αὐτὸς παρρησιῶν ὀρθῶς , ἀγανακτῶν καὶ λυπουμένος , πῶς οὐκ ἀληθῆς ἐπαίνει , δτι τὴν ἡμεῖν ψῆφον ἀπεχληρώσατο , καὶ κρεῖττων ἤδη πῶς ὁρᾶται τῶν σοφωτάτων θεῶν ; Ἄλλὰ λυπεῖ τὰ χρήμα αὐτοῦς . Σχολὸς δὴ σὺν νοεῖσθω γραμμάτων πεποιθὼς τὴν κατάθεσιν , μὴ δὴ χρήναι λέγων τὸν Θεὸν ἀγανακτεῖν , εἰ δὴ τινες εἰσι τῶν ὑπ’ αὐτῷ πεπραγμένων ἐλαφροὶ καὶ εὐπαρακόμιστοι , καὶ τὴν ἐπ’ αὐτῷ ζωοποιὸν ἀφέντες γνῶσιν , εἰς τὸ τῆς ἀπωλείας πίπτωσι βάρβαρον . Ἄλλ’ γὰρ ἀνθ’ ὅτου , φησίν , οὐ κεκώλυκε , καίτοι τοῦτο δρᾶν ἐδύνατο ; Ἄλλ’ , ὦ κράτιστε , φαῖν τις ἂν , καίτοι πῶς οὐκ ἀπειρεῖ τοῦ κακοῦ , καὶ ὀργὴν ἀπειλῶν , καὶ δίκην ἐπαρτήσας , καὶ πῦρ ἑαυτὸν εἶναι λέγων , καὶ περιστελλόμενος τῷ φόβῳ · τὸ ράθυμον ; Ἄλλ’ ἦν ἀμεῖνον , ὡς ἐξ ἀνάγκης , φησι , καὶ βίας . Εἴτα πῶς τῆς ἀνθρώπου διανοίας τὸ ἐλεύθερον καὶ ἀφειμένον εἰς τὸ δοκοῦν ; Χρῆμα γὰρ ἀδόσποτον ἢ ἀρετή , καθὰ καὶ αὐτοὶ φασιν οἱ Ἑλλήνων λογάδες , ἵνα καὶ τοῖς ἀγαθοῖς τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν εἰκότως ἀκολουθῇ , καὶ τοῖς μὴ τοιούτοις τὰ χρήναι πράττεσθαι δίκας · ἔδει γὰρ εὐδοκίμων δι’ ἀγαθουργίας , ἐθελησαὶ διολύλασι πασόντες εἰς τὰ αἰσχῆ . Προσεπάγει δὲ καὶ φησίν ·
Lemmas: μηνάμεως · κἀν εἰμί ὁ ἀτελής ἀποφέρω τις ὁ ἐν ἀγρός θηριματη , καί ὑπό ὁ ὄμνυμι γίγνομαι λύκος , ἵστημι ράθυμος ὁ ποιμήν · πάσχω δέ οὗτος καί ὁ γηπῶνος , μαραίνω αὐτός ὁ ὄρχατος · αναπικτω δέ καί πατήρ ἐπί ὁ ράθυμος , φιλάτεκνοι αὐτός εἰς ἀσφαλός αλιθισμαω · ἵστημι δέ ἄτεχνος καί δεσπότης οἰκέτης ὁράω ὁ γνήσιος ὁ εἰς αὐτός εὔνοια ηρειδυκτεινω , καί ὁ ὁ ὅτι μάλιστα δυσμενής αὐτός φρονέω ἀρημένος . ἄλλος , οἴομαι , φαίνω τις εἄν εἰμί αὐτός ὁ εοχατεω ἡλιθιότητα σαφής καί ἐναργής ἀπόδειξις . εἴτα̅ , πῶς εἄν ἡμῖλος θεός ὁ ὑπό αὐτός γίγνομαι , ἀλιόω εἰς ὁ λυπηρός ; δέω γάρ , ἐσθίω ὁ δεῖμα , καθάπερ τις χαλινός , περιλέγω εἰς ὁ εὐθύς2 . τοιοῦτος τίς φημί πρός αὐτός ; « δήω ὁ Δεσπόσιος · « ἐν κημός καί χαλινός ὁ σιαγών αὐτός ἀγάω · ὁ μή ἐγγίζω πρός σός . » Φιλοπευστέω δέ ἐγώ κάδης φράζω . ἄρας γάρ , σύ Σφέτας καί φρέω εἰμί θεός , ἐν αἴτιος ποιέω τις ὁμολογέω , μᾶλλον δέ καί ἀγανακτέω , εἰμί ὁ ὑπό αὐτός εἰμί ἐθέλω , ἐκφρονέστατα διωδουμενοω μεταβαίνω πρός ὁ ἀγαθός , καί ὑπό Θεός γίγνομαι διέρχομαι ὁ Χριστιανός λατρεία ἀνθηρημένοι , ἢ καί πρός οὗτος φρέω ἀναλαμβάνω ἔχω αὐτός ; εἰμί μέν οὖν οὖον πολύς αὐτός λόγος ὁ τοιοῦτος , τίς μάτην ἐπιτιμάω ὁ ἐκ πλάνης Ἑλληνικός αἱρέω μεταφοιτάω πρός ἀλήθεια ; Ζεύς τίς μή μᾶλλον ὁμογνωμονέω ὁ ἑαυτοῦ θεός ; εἰμί γάρ μέν εὕω ὁράω ἐκλείπω ὁ λυπέω διωδομενω , ὁ αἶσχος παρρησία αὐτός , ἢ τάχα ποῦ καί ἐπιτιμάω καταμελέω ὁ πρέπω ὁ ἴδιος θεός . εἰμί δέ αὐτός παρρησία ὀρθῶς , ἀγανακτέω καί λυπέω , πῶς οὐ ἀληθής ἐπαινέω , δ ὁ ἐγεί ψῆφος ἀποκληρόω , καί ἀγαθός ἤδη πῶς ὁράω ὁ σοφός θεός ; ἀλλά λυπέω ὁ χρήμα αὔτεος . Σχολὸς δή σύν νοέω γράμμα Πεποιθὼς ὁ κατάθεσις , μή δή χρή λέγω ὁ θεός ἀγανακτέω , εἰμί δή τις εἰμί ὁ ὑπό αὐτός πράσσω ἐλαφρός καί εὐπαρακόμιστος , καί ὁ ἐπί αὐτός ζωοποιός ἀφίημι γνῶσις , εἰς ὁ ὁ ἀπώλεια πίπτω βάρβαρος . ἄλλος γάρ ἀντί ὅστις , φημί , οὖον κωλύω , καίτοι οὗτος δράω δύναμαι ; ἄλλος , εἰμί ἀγαθός , φαίνω τις εἄν , καίτοι πῶς οὐ ἀπεῖπον ὁ κακός , καί ὀργή ἀπειλέω , καί δίκη ἐπαρτάω , καί πῦρ ἑαυτοῦ εἰμί λέγω , καί περιστέλλω ὁ φόβος · ὁ ῥᾴθυμος ; ἄλλος εἰμί ἀγαθός , ὡς ἐκ ἀνάγκη , φημί , καί Βίας . εἴτα̅ πῶς ὁ ἄνθρωπος διάνοια ὁ ἐλεύθερος καί ἀφίημι εἰς ὁ δοκέω ; χρῆμα γάρ αδοσποος ἢ ἀρετή , καθά καί αὐτός φημί ὁ Ἕλλην λογάς , ἵνα καί ὁ ἀγαθός ὁ ἐπαινέω δήω εἰκότως ἀκολουθέω , καί ὁ μή τοιοῦτος ὁ χρή πράσσω δίκη · ἐσθίω γάρ εὐδόκιμος διά αγαθουργία , ἐθέλω διόλλυμι πάσσω εἰς ὁ αἶσχος . προσεπάγω δέ καί φημί ·