cyrillus-theology.contra-julianum-lib-1-2 pg076_0283.1
κρύπτει λόγον , > κατὰ τὸ γεγραμμένον , καὶ πᾶς A περὶ αὐτοῦ λόγος ἀσθενεῖ , καὶ τῆς ἀξίας κατόπιν ἔρχεται . Ἔστι γὰρ ἀπάσης ἔννοιᾶς ἐπέκεινα , βλέπωμεν δὲ δι’ ἑσπόρου καὶ ἐν ἀνίγματι τὰ περὶ αὐτοῦ , καθά φησιν ὁ πάνσοφος Παῦλος . Πορφύριος δὲ φησιν ἐν βιβλίῳ τετάρτῳ Φιλοσόφων Ἱστορίας · Δοξάσαι τε τὸν Πλάτωνα , καὶ μὴν καὶ φράσαι καλῶν περὶ ἀνδρὸς Θεοῦ , δρομα δὲ αὐτῷ μηδὲν ἐξαριθμήτειν , μηδὲ τινὸςιν ἀνθρωπίνην αὐτὸν καταλαβεῖν , τὰς δὲ λεγομένας προσηγορίας ἀπὸ τῶν ὑστέρων καταχρηστικῶς αὐτοῦ κατηγορεῖν . Εἰ δὲ ὅλως ἐκ τῶν παρ’ ἡμῖν ὀνομάτων χρή τι τολμᾶσθαι λέγειν περὶ αὐτοῦ , μᾶλλον τὴν τοῦ ἑνὸς προσηγορίαν καὶ τὴν τἀγαθὸν τακτέον ἐπ’ αὐτοῦ . Τὸ μὲν γὰρ , ἐμφαίνει τὴν περὶ αὐτὸν ἀπλότητα καὶ διὰ τοῦτο αὐτάρκειαν . Χρῆζει γὰρ οὐδενός , οὐ μερῶν , οὐχ οὐσίας , οὐ δυνάμεων , οὐχ ἐνεργειῶν , ἀλλ’ ἔστι πάντων τούτων αἴτιος , τἀγαθὸν δὲ παρίστησιν , ἐτι ἀπ’ αὐτοῦ , πᾶν δ τι περ ἀγαθὸν ἔστιν , ἀπομιμουμένων , κατὰ τὰ δυνατὰ , τῶν ἄλλων τὴν ἐκείνου , χρή φάναι , ἰδιότητα καὶ δι’ αὐτῆς σωζομένων . Ὁ δὲ γε τρισμέγιστος Ἑρμῆς οὕτως πῶ ; φησι · Θεὸν νοῆσαι μὲν χαλεπόν , γράφειν δὲ ἀδύνατον , εἰ καὶ νοῆσαι δυνατὸν · τὸ γὰρ ἀσώματον σώματι σημαῖναι ἀδύνατον · καὶ τὸ τέλειον τῷ ἀτελεῖ καταλαμβάνεσθαι οὐ δυνατὸν , καὶ τὸ αἰδίον τῷ ὀλιγοχωρίῳ συγγενεσθαι δύσκολον · τὸ μὲν γὰρ ἀεὶ ἔστι , τὸ δὲ παύρεχεται καὶ τὸ μὲν ἀληθὲς ἔστι , τὸ δὲ ὑπὸ φαντασίας σκιάζεται . Ὦσφ οὖν τὸ ἀσθενέστερον τοῦ ἰσχυρωτέρου , καὶ τὸ ἔλαττον τοῦ κρείττονος διέστηκε , τοσούτῳ τὸ σῶμα τοῦ θελοῦ καὶ ἀδιανότου . Εἰ τις οὖν σώματος ὀφθαλμὸν , ἐξερεῖσθω τοῦ σώματος , ἐλὶ τὴν ὄψιν τοῦ καλοῦ καὶ ἀραπίστου , καὶ αὐωρηθήτω , καὶ σχῆμα , μὴ σῶμα , μὴ ἰδὲας ζητῶν Θεῶσασθαι , ἀλλ’ ἐκεῖνο μᾶλλον τὸ τοῦτον ποιητικόν , τὸ ἡσύχον καὶ γαληνόν , τὸ ἑδραῖον , τὸ ἀτρεπτον , τὸ αὐτὸ πάντα καὶ μόρον , τὸ ἐν , τὸ αὐτὸ ἐξ ἑαυτοῦ , τὸ αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ , τὸ ἑαυτῷ ὅμοιον , δ · μήτε ἄλλῳ ὅμοιόν ἐστι , μήτε ἑαυτῷ ἀνόμοιον , καὶ πάλιν ὁ αὐτός . Μὴδὲν οὖν περὶ ἐκεῖνον πώποτε τοῦ ἑνὸς καὶ μόνοῦ ἀγαθοῦ ἐννοούμενος ἀδυνατον εἴπης · ἡ πᾶσα γὰρ δύναμις αὐτὸς ἐστι , μηδὲ ἐν τινὶ αὐτὸν διανοηθῆς εἶναι , μηδὲ πάλιν κατ’ ἐκτός · τινος · αὐτὸς γὰρ ἀπέραντος ὤν , πάντων ἐστὶ πέρας , καὶ ὑπὸ μηδενὸς ἐμπεριεχόμενος πάντα ἐμπεριέχει · ἐπεὶ τὶς διαφορά ἐστι τῶν σωμάτων πρὸς τὸ ἀσώματον , καὶ τῶν γεννητῶν πρὸς τὸ ἀγέννητον , καὶ τῶν ἀνάγκῃ ὑποκειμένων , πρὸς τὸ αὐτεξούσιον , ἢ τῶν ἐπιγείων πρὸς τὰ ἐπουράνια , καὶ τῶν φθαρτῶν πρὸς τὰ ἀθῖτα ; οὐχ ὅτι τὸ μέν αὐτεξούσιόν ἐστι , τὸ δὲ ἀνάγκῃ ὑποκείμενον , τὰ δὲ κάτω ἀτελῆ ὄντα φθαρτὰ ἐστιν ; Ἄλλα μὴν καὶ Σοφοκλῆς οὕτως φησὶ περὶ Θεοῦ ·
Lemmas: κρύπτω λόγος , > κατά ὁ γράφω , καί πᾶς A περί αὐτός λόγος ἀσθενής , καί ὁ ἄξιος κατόπιν ἔρχομαι . εἰμί γάρ ἀπασάω ἔννοια ἐπέκεινα , βλέπω δέ διά σπόρος καί ἐν ἀνίγματι ὁ περί αὐτός , καθά φημί ὁ πάνσοφος Παῦλος . Πορφύριος δέ φημί ἐν βιβλίον τέταρτος φιλόσοφος ἱστορίη · δοξάζω τε ὁ Πλάτων , καί μήv καί φράζω καλός περί ἀνήρ Θεός , δρομάς δέ αὐτός μηδείς ἐξαριθμέω , μηδέ τινὸςιν ἀνθρώπινος αὐτός καταλαμβάνω , ὁ δέ λέγω προσηγορία ἀπό ὁ ὕστερος καταχρηστικός αὐτός κατηγορέω . εἰμί δέ ὅλως ἐκ ὁ παρά ἐγώ ὄνομα χρή τίς τολμάω λέγω περί αὐτός , μᾶλλον ὁ ὁ εἷς προσηγορία καί ὁ ἀγαθός τακτέον ἐπί αὐτός . ὁ μέν γάρ , ἐμφαίνω ὁ περί αὐτός απλότητα καί διά οὗτος αὐτάρκεια . χρῄζω γάρ οὐδείς , οὖον μέρος , οὐ οὐσία , οὖον δύναμις , οὐ ἐνέργεια , ἀλλά εἰμί πᾶς οὗτος αἴτιος , ἀγαθός δέ παρίστημι , ἔτι ἀπό αὐτός , πᾶς δ τίς περ ἀγαθός εἰμί , ἀπομιμέομαι , κατά ὁ δυνατός , ὁ ἄλλος ὁ ἐκεῖνος , χρή φαίνω , ἰδιότης καί διά αὐτός σώζω . ὁ δέ γε τρισμέγιστος Ἑρμῆς οὕτως πῶ ; φημί · θεός νοέω μέν χαλεπός , γράφω δέ ἀδύνατος , εἰμί καί νοέω δυνατός · ὁ γάρ ἀσώματος σῶμα σημαίνω ἀδύνατος · καί ὁ τέλειος ὁ ἀτελής καταλαμβάνω οὖον δυνατός , καί ὁ ἀΐδιος ὁ ολιγοχωριζω συγγίγνομαι δύσκολος · ὁ μέν γάρ ἀεί εἰμί , ὁ δέ παρέχω καί ὁ μέν ἀληθής εἰμί , ὁ δέ ὑπό φαντασία σκιάζω . Ὦσφ οὖν ὁ ἀσθενής ὁ ἰσχυρός , καί ὁ μικρός ὁ ἀγαθός διΐστημι , τοσοῦτος ὁ σῶμα ὁ θέλω καί αδιανοος . εἰμί τις οὖν σῶμα ὀφθαλμός , ἐξερέω ὁ σῶμα , Ελί ὁ ὄψις ὁ καλός καί ἀραπίστου , καί ἀωρέω , καί σχῆμα , μή σῶμα , μή ἰδέα ζητέω Θεόω , ἀλλά ἐκεῖνος μᾶλλον ὁ οὗτος ποιητικός , ὁ ἥσυχος καί γαληνός , ὁ ἑδραῖος , ὁ ἄτρεπτος , ὁ αὐτός πᾶς καί μόρον , ὁ ἐν , ὁ αὐτός ἐκ ἑαυτοῦ , ὁ αὐτός ἐν ἑαυτοῦ , ὁ ἑαυτοῦ ὅμοιος , δ · μήτε ἄλλος ὁμοῖος εἰμί , μήτε ἑαυτοῦ ἀνόμοιος , καί πάλιν ὁ αὐτός . μηδείς οὖν περί ἐκεῖνος πώποτε ὁ εἷς καί μόνος ἀγαθός ἐννοέω ἀδύνατος εἶπον · ὁ πᾶς γάρ δύναμις αὐτός εἰμί , μηδέ ἐν τις αὐτός διανοέομαι εἰμί , μηδέ πάλιν κατά ἐκτός · τις · αὐτός γάρ ἀπέραντος εἰμί , πᾶς εἰμί πέρας , καί ὑπό μηδείς ἐμπεριέχω πᾶς ἐμπεριέχω · ἐπεί τις διαφορά εἰμί ὁ σῶμα πρός ὁ ἀσώματος , καί ὁ γεννητής πρός ὁ ἀγέννητος , καί ὁ ἀνάγκη ὑπόκειμαι , πρός ὁ αὐτεξούσιος , ἢ ὁ ἐπίγειος πρός ὁ ἐπουράνιος , καί ὁ φθαρτός πρός ὁ ἀθῖτα ; οὐ ὅτι ὁ μέν αὐτεξούσιος εἰμί , ὁ δέ ἀνάγκη ὑπόκειμαι , ὁ δέ κάτω ἀτελής εἰμί φθαρτός εἰμί ; ἄλλος μήv καί Σοφοκλῆς οὕτως φημί περί Θεός ·