cyrillus-theology.contra-julianum-lib-1-2 pg076_0276.1
μὲν τὸν Πατέρα , Γεννηθῆναι τῶδε τι τυχὸν ἢ τῶδε , παρακομιζόμενα δὲ διὰ τοῦ λόγου πρὸς γένεσιν , ὅπερ ἂν βούληται , μελλήσεμοι δίχα παντός . Ζῶν γὰρ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεργής , χἂν καὶ κατανεύσει μόνον , ἐστὶ τὸ δοκοῦν . Ἔφη δὲ , ὅτι εἰ Ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκευάστος καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου , καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο τοῦ ὕδατος . Ἡ οὖχὼν διαμνημονεύει καὶ μᾶλα σαφῶς Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος ; καὶ κατὰ τρόπους δὲ ἑτέρους ἐν ἁγίᾳ καὶ ὁμοούσιῳ Τριάδι τὴν μίαν καὶ φύσει καὶ ἀληθῶς διακηρύττει Θεότητα . Ὅτι γὰρ τῇ Σοδομίταις ἀφόρητα ἀπορρήματα ἐπηρίει τὸ πῦρ , « Ἔβρεξε , φησίν , ἐπὶ Σόδομα πῦρ καὶ θεῖον Κύριος παρὰ Κυρίου . » Ἄλλὰ γὰρ χάριν εἰς μέσον παρανεγκεῖν ὀλίμει πού , φαίναν ἂν ἔγωγε , τῶν δὲ μάλιστα λυσιτελεστάτων τοῖς ἀντενθεωμένοις . Γέγραπται γὰρ ὡδὲ περὶ τῆς τοῦ ἀνθρώπου κατασκευῆς . « Καὶ εἶπεν ὁ Θεός · Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν . » Εἶτα μετὰ βραχέα . « Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον , κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν . » Εἰκὼν γὰρ ἐστι τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ὁ Υἱός , πρὸς δὲ καὶ ἡμεῖς μιμορφώμεθα , καὶ τοῦτο ἐξαιρετον ἡ ἀνθρώπου φύσις πεπλούτηκεν · ἀναστράπτει γὰρ αὐτὴ τὸ κάλλος τοῦ δημιουργήσαντος . Εἶτα τί φαῖεν ἂν οἱ τοὺς πρὸς ἡμῶν ἀνταντιτάμενοι λόγους , καὶ ὁποπλασμένους μὲν τὴν εὐθέσειαν , διὰ γε τοῦ συνολογεῖν ὡς εἰς Θεὸς εἰς τε καὶ μόνος , οὐ μὴν δτι καὶ γεγέννηκεν ἐξ ἑαυτοῦ τὸν Υἱόν ; πρὸς τίνες ἔφη Θεός , « Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν ; » Ἀρ’ οὖχὶ καταλογίζεται τις ὡς αὐτὴ πρὸς ἑαυτὴν ἡ ἁγία τε καὶ ὁμοούσιος Τριάς , τοὺς περὶ τούτων λόγους ποιεῖται , ὅτον οὐχ ἀκατάσκεπτον τὴν τοῦ ἀνθρώπου κατασκευήν γενέσθαι παρὰ Θεῷ καταδείξει ; ὀελήσαντος τοῦ πανσόφου Μωϋσέως , μονοῦνχι δὲ καὶ προβουλοὺς τετιμημένην . Ἐκφέμεν μὲν γὰρ , ἡ ἀνδοιασμὸν καὶ ἐραύνην τῆς ἐφ’ ὅτιον , οὐχ ἂν ὁ θεῖος καὶ ἄκρητος δεσθεῖν νοῦς . Ἄμα γὰρ τι βεβούληται , καὶ τοῦτό ἐστιν ὀρθῶς καὶ ἀδιαβλήτως ἔχον τετιμηται δι , ὡς ἔφη , καὶ οὐδὲν τισι προβουλοῖς ἡ ἀνθρώπου φύσις . Ἄλλὰ γὰρ μηδὲ τοὺς τῶν ἀδίων ἀποσιγήσωμεν λόγους ; φαῖεν γὰρ ἂν ὅσως πρὸς ταῦτα εὐθὺς : Οὐ γὰρ , ὡσπερ αὐτὸς οἴει καὶ φρονεῖν ἀξίος , τῷ ἰδίῳ Λόγῳ καὶ τῷ Πνεύματι λελάληκεν ὁ Πατήρ , ἀλλὰ τοῖς μεθ’ ἑαυτὸν δευτέροις καὶ ἐν μεῖσονι οὖσι θεοῖς ; καὶ δτι Πῶς οὐχ ἀπαντὰ ἐναργές , δτι καὶ τοῖς τὰ Ἑλλήνων φιλοσοφεῖν εἰωθόσιν , ἕνα μὲν ἐδόκει Θεὸν εἶναι συνολογεῖν , τὸν τῶν ὅλων Δημιουργὸν , καὶ πάντων ἐπέκεινα κατὰ φύσιν , πεποιηθῆναι δὲ παρ’ αὐτοῦ , καὶ παρήχθαι πρὸς γένεσιν ἑτέρους τινὰς θεούς , καθὰ φασιν αὐτοί , νοητοὺς τε καὶ αἰσθητοὺς ; Καὶ γοῦν ἐναργεστάτα φησιν ὁ Πλάτων · « Ἐστιν οὖν κατ’ ἐμὴν δόξαν διαιρετέον , πρῶτον τί τὸν ἀεὶ , γένεσις δὲ οὐχ ἔχον , καὶ τί τὸ γινόμενον , ὁν δὲ οὐδέποτε . Τὸ μὲν οὖν γνώσει μετὰ λόγου περιληπτόν ἐστι κατὰ τὰ αὐτὰ ὂν · τὸ δὲ ἀν δόξῃ μετ’ αἰσθήσεως ἀλόγου , δοξαστὸν γινόμενον , καὶ
Lemmas: μέν ὁ πατήρ , γεννάω ὅδε τίς τυγχάνω ἢ ὅδε , παρακομίζω δέ διά ὁ λόγος πρός γένεσις , ὅσπερ εἄν βούλομαι , μέλλω δίχα πᾶς . ζάω γάρ ὁ Λόγος ὁ Θεός καί ἐνεργής , εἷς καί κατανεύω μόνος , εἰμί ὁ δοκέω . φημί δέ , ὅτι εἰμί ὁ δέ γῆ εἰμί ἀόρατος καί ἀκατασκεύαστος καί σκότος ἐπάνω ὁ ἄβυσσος , καί πνεῦμα Θεός ἐπιφέρω ὁ ὕδωρ . ὁ οὖχὼν διαμνημονεύω καί μῆλον σαφῶς πατήρ καί υἱός καί ἅγιος πνεῦμα ; καί κατά τρόπος δέ ἕτερος ἐν ἅγιος καί ὁμοούσιος Τριάς ὁ εἷς καί φύσις καί ἀληθής διακηρύσσω θεότης . ὅτι2 γάρ ὁ Σοδομίτης ἀφόρητος ἀπόρρημα ἐπαίρω ὁ πῦρ , « βρέχω , φημί , ἐπί Σόδομα πῦρ καί θέω Κύριος παρά κύριος . » ἀλλά γάρ χάρις εἰς μέσος παραφέρω ὄλλυμι πού , φαίνω εἄν ἔγωγε , ὁ δέ μάλιστα λυσιτελής ὁ ἀντείνω . γράφω γάρ ὧδε περί ὁ ὁ ἄνθρωπος κατασκευή . « καί εἶπον ὁ Θεός · ποιέω ἄνθρωπος κατά εἰκών ἡμέτερος καί κατά ὁμοίωσις . » εἶτα μετά βραχύς . « καί ποιέω ὁ θεός ὁ ἄνθρωπος , κατά εἰκών Θεός ποιέω αὐτός . » Εἰκών γάρ εἰμί ὁ Θεός καί πατήρ ὁ υἱός , πρός δέ καί ἐγώ μιμορφοω , καί οὗτος ἐξαίρω ὁ ἄνθρωπος φύσις πλουτέω · ἀναστράπτω γάρ αὐτός ὁ κάλλος ὁ δημιουργέω . εἶτα τίς φημί εἄν ὁ ὁ πρός ἐγώ ανταντιταμενος λόγος , καί οποπλασμενος μέν ὁ εὐθύς , διά γε ὁ συνολογεω ὡς εἰς θεός εἰς τε καί μόνος , οὖον μήv δ καί γεννάω ἐκ ἑαυτοῦ ὁ υἱός ; πρός τίς φημί Θεός , « ποιέω ἄνθρωπος κατά εἰκών ἡμέτερος καί κατά ὁμοίωσις ; » ἀρά οὐ καταλογίζομαι τις ὡς αὐτός πρός ἑαυτοῦ ὁ ἅγιος τε καί ὁμοούσιος Τριάς , ὁ περί οὗτος λόγος ποιέω , ὅτῳ οὐ ἀκατάσκεπτος ὁ ὁ ἄνθρωπος κατασκευή γίγνομαι παρά Θεός καταδεικνύω ; ὄλλυμι ὁ πάνσοφος Μωϋσῆς , μονοῦς δέ καί προβουλή τιμάω . ἔκφημι μέν γάρ , ὁ ανδοιασμος καί εραυνη ὁ ἐπί ὅστις , οὐ εἄν ὁ θεῖος καί ἄκρητος δένω νόος . Ἄμη γάρ τίς βούλομαι , καί οὗτος εἰμί ὀρθῶς καί ἀδιάβλητος ἔχω τιμάω Ζεύς , ὡς φημί , καί οὐδείς τις προβουλή ὁ ἄνθρωπος φύσις . ἀλλά γάρ μηδέ ὁ ὁ ἀδίων ἀποσιγάω λόγος ; φημί γάρ εἄν ὅσος πρός οὗτος εὐθύς : οὖον γάρ , ὡς αὐτός οἴομαι καί φρονέω Ἀξιός , ὁ ἴδιος Λόγος καί ὁ πνεῦμα λαλέω ὁ Πατήρ , ἀλλά ὁ μετά ἑαυτοῦ δύο καί ἐν μέσος εἰμί θεός ; καί δ Πῶς οὐ ἀπαντάω ἐναργής , δ καί ὁ ὁ Ἕλλην φιλοσοφέω εἴωθα , εἷς μέν δοκέω θεός εἰμί συνολογεω , ὁ ὁ ὅλος Δημιουργός , καί πᾶς ἐπέκεινα κατά φύσις , ποιέω δέ παρά αὐτός , καί παράγω πρός γένεσις ἕτερος τις θεός , καθά φημί αὐτός , νοητός τε καί αἰσθητός ; καί γοῦν ἐναργής φημί ὁ Πλάτων · « εἰμί οὖν κατά ἐμός δόξα διαιρετέον , πρῶτος τίς ὁ ἀεί , γένεσις δέ οὐ ἔχω , καί τίς ὁ γίγνομαι , εἰμί δέ οὐδέποτε . ὁ μέν οὖν γνῶσις μετά λόγος περιληπτός εἰμί κατά ὁ αὐτός εἰμί · ὁ δέ εἰς δόξα μετά αἴσθησις ἄλογος , δοξαστός γίγνομαι , καί