cyrillus-theology.contra-julianum-lib-1-2 pg076_0329.1
ἐπιθυμήσεις . » Καὶ τοῦ χρήμα δυσέριχτόν ἐστιν , ὡς γε οἶμαι , παντὶ καὶ δυσάλωτον , καὶ οἷον ὑπὲρ τὴν φύσιν . Ἄλλ’ οὕτω φρονεῖν οὐκ ἐξ γεγραφὼς Παῦ-λος ὁ θεσπέσιος : « Τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦ νόμου , ἐν ᾧ ἠσθένει διὰ τῆς σαρκός , ὁ Θεὸς τὸν ἑαυτοῦ πᾶμας Υἱὸν ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας , καὶ περὶ ἁμαρ-τίας , κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν ἐν σαρκί , ἵνα τὸ δι-καίωμα τοῦ νόμου πληρωθῇ ἐν ἡμῖν , τοῖς μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν , ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα . » Οὕκοῦν τοῦ Μονογενοῦς δι’ ἡμᾶς ἐνανθρωπήσαντος ὁ τῆς ἁμαρτίας νόμος κατήργηται ἐν τῇ σαρκί , καὶ ὡσπερ ἀνόπιν ἠνέχθη τὰ καθ’ ἡμᾶς ἀναδρομὴν ἔχοντα τὴν εἰς ὅπερ ἡμεν ἐν ἀρχαῖς δηλονότι , κατευμεγεθούσες καὶ θανάτου , καὶ φθορᾶς , καὶ σαρκικῆς ἡδονῆς , καὶ τῶν ἑτέρων ἐπιθυμιῶν , αἱ τὸν ἀδρανὴν καὶ ἀναλκιν κατεχληζόντο νοῦν , σύντολόν ἔχουσαι τὴν φθορὰν . Εἴρηται μὲν οὖν ἀναγκαίως , οἶμαι , ταῦτα . Ἐπειδὴ δὲ πως ἐν ἐκβολῇ εἴγεγον ἡμῖν τῶν τοιούτων ὁ λό-γος , ἐπανιτέον δὲ εἰς ὃρμον τὴν ἐν ἀρχαῖς . Οὐ γεγό-νασιν ἐν ἀγνοίᾳ καλοῦ τε καὶ πονηροῦ κατὰ τὸν πα-ράδεξον οἱ πρῶτοι . Λογικοὶ γὰρ ὄντες , τοῖς ἀνθρώ-ποις πρέπουσαν ἀπεκληρώσαντο γνώσιν ἀρτίως ἔχου-σαν πρὸς πᾶν εἴδους τῶν ἀναγκαίων αὐτοῖς , καὶ προσπεφυκότων οὕτωδὸς , ἀπορρήντος τοῦ Δημιουρ-γοῦ . Ἄτυράνευτον δὲ τὴν διάνοιαν ἔχοντες ταῖς τῆς σαρκὸς ἡδοναῖς καὶ ταῖς ἐκτόποις ἐπιθυμίαις , δι-ετέλουν ἐν ἀγίᾳ καὶ τρισμακαρίᾳ ζωῇ . Εἰσδραμοῦ-σης δὲ , ὡς ἔφη , τῆς φθορᾶς , καὶ κεκινημένων ἐν τῇ σαρκί , τῶν εἰς φαιλότητα καταφεροσῶν ἡδονῶν , οὐκ ἐν ἀπλῇ τῇ γνώσει γεγόνασι τοῦ κακοῦ , ἀλλ’ ἤδη καὶ διὰ πείρας αὐτῆς κεχώρηκε τὸ ἀρρώστημα . Κἂν εἰ ἐλοιτο τις ταῖς ὑπὲρ σῶμα καὶ αἰσθητὴν νοεραῖς οὐ-σίαις ἐπαρνεῖν τὴν βάσανον , ὅτι τὸ εἰδέναι καλόν , καὶ πρὸς γε τοῦτο , τὸ ἐμπειλὴν ἐνεστὶ πού πάντως αὐ-ταῖς , ἀραρῶς ἔρει . Οὐ μὴν ὅτι καὶ ἐμπαιδῶς , καὶ δι’ αὐτῆς τῆς πείρας , καὶ οἷον ἐξηγημένως , καθάπερ ἀμέλει καὶτῇ ἡμῶν αὐτῶν συμβεβηκέναι φαμέν . Ἐν γὰρ τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις , οἱ μὲν ἐπὶ τὴν ἑαυτῶν τηροῦντες ἀρχήν , εὐλεξά , καὶ τρισμακαρίαν , καὶ τὴν ἐν παντὶ θαύματι τριβούση ζωήν , ὁλοτρόπως μὲν εἰς τὸ ἀγαθὸν τετραμμένοι τε καὶ βλέποντα τὸν οἰκεῖον ἔχοντες νοῦν , κατακιδδηλούμενος δὲ τὸ μὴ οὕτως ἔχον . Οὐ γὰρ εἰσιν ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ κακοῦ , πλὴν ἀτυραννεύ-τως καὶ ἐλευθέρως . Οἱ δὲ ὅθ τοῦ ἰδίου ἀπολιπόντες οἰ-κητήριον , καὶ τῶν ἀμεινόνων ὀλιγωρήσαντες , ἀνὸ-ησμένοι δὲ τὰ αἰσχύ , καὶ τοῦ τὸν τοῦ κακοῦ γνώσιν καὶ πρὸ αὐτῶν ἔχοντες τῶν ὁλισθημάτων , ἐναργέστε-ρον ἐσχήκασιν καὶ διὰ πείρας αὐτῆς . Ἄλλὰ γὰρ , εἰ δοκεῖ , τὸν νοῦν προσεπμεδοῦντες εἰς ἀλήθειαν , τὴν ἐπὶ γε , φημί , τοῖς προκειμένοις ἡμῖν θεωρήμασι , φέρε τὸν λόγον ἀναδιδάζωμεν , καὶ εἰς τὰ παντὸς ἐπ-έκεινα νοῦ . Ἄρα γὰρ τὴν θεῖαν τε καὶ ὑπερχασμιον φύσιν , τὴν οὕτω σεπτὴν καὶ πάνγαμον , καλοῦ τε καὶ πονηροῦ τὴν γνώσιν οὐκ ἔχειν δώσομεν ; Εἶτα , πῶς νομοθετεῖ , καὶ ἀποφράζει μὲν τὰ αἰσχά , καὶ τοῖς τῶν πλημμελημάτων καταδεικνύει τρόπους , ἀποφέρει δὲ πρὸς τὰ βελτίω , καὶ τὰ δι’ ὧν ἂν γένοιτο βιω-ναι λαμπρῶς , καὶ τὴν ἐκκριτον ἀληθῶς , ἐπ’ αὐτῷ δι
Lemmas: ἐπιθυμέω . » καί ὁ χρήμα δυσέριχτόν εἰμί , ὡς γε οἴομαι , πᾶς καί δυσάλωτος , καί οἷος ὑπέρ ὁ φύσις . ἄλλος οὗτος φρονέω οὐ ἐκ γράφω Παῦλος ὁ θεσπέσιος : « ὁ γάρ ἀδύνατος ὁ νόμος , ἐν ὅς ἀσθενέω διά ὁ σάρξ , ὁ θεός ὁ ἑαυτοῦ πῆμα υἱός ἐν ὁμοίωμα σάρξ ἁμαρτία , καί περί ἁμαρτία , κατακρίνω ὁ ἁμαρτία ἐν σάρξ , ἵνα ὁ δικαίωμα ὁ νόμος πληρόω ἐν ἐγώ , ὁ μή κατά σάρξ περιπατέω , ἀλλά κατά πνεῦμα . » οὐκοῦν ὁ Μονογενώ διά ἐγώ ἐνανθρωπέω ὁ ὁ ἁμαρτία νόμος καταργέω ἐν ὁ σάρξ , καί ὡς ἀνόπιν φέρω ὁ κατά ἐγώ ἀναδρομή ἔχω ὁ εἰς ὅσπερ ἠμέν ἐν ἀρχή δηλονότι , κατευμεγεθούσες καί θάνατος , καί φθορά , καί σαρκικός ἡδονή , καί ὁ ἕτερος ἐπιθυμία , ὁ ὁ ἀδρανός καί ἄναλκις κατεχληζόντο νόος , σύντολόν ἔχω ὁ φθορά . ἔρομαι μέν οὖν ἀναγκαῖος , οἴομαι , οὗτος . ἐπεί δέ πως ἐν ἐκβολή ἔργω ἐγώ ὁ τοιοῦτος ὁ λόγος , ἐπανιτέον δέ εἰς ὅρμος ὁ ἐν ἀρχή . οὖον γίγνομαι ἐν ἄγνοια καλός τε καί πονηρός κατά ὁ παροράω ὁ πρῶτος . λογικός γάρ εἰμί , ὁ ἄνθρωπος πρέπω ἀποκληρόω γνῶσις ἄρτιος ἔχω πρός πᾶς εἶδος ὁ ἀναγκαῖος αὐτός , καί προσφύω οὗτος , ἀπορραίνω ὁ Δημιουργός . ατυρανευος δέ ὁ διάνοια ἔχω ὁ ὁ σάρξ ἡδονή καί ὁ ἔκτοπος ἐπιθυμία , διατελέω ἐν ἅγιος καί τρισμακάριος ζωή . Εἰσδραμοῦ-σης δέ , ὡς φημί , ὁ φθορά , καί κινέω ἐν ὁ σάρξ , ὁ εἰς φαιλοτηταω καταφέρω ἡδονή , οὐ ἐν ἁπλόος ὁ γνῶσις γίγνομαι ὁ κακός , ἀλλά ἤδη καί διά πείρω αὐτός χωρέω ὁ ἀρρώστημα . κἀν εἰμί αἱρέω τις ὁ ὑπέρ σῶμα καί αἰσθητός νοερός οὐσία ἐπαίρω ὁ βάσανος , ὅτι ὁ οἶδα καλός , καί πρός γε οὗτος , ὁ ἐμπειλὴν ἔνειμι πού πάντως αὐτός , ἀραρίσκω ἔρομαι . οὖον μήv ὅτι καί ἐμπεδής , καί διά αὐτός ὁ πείρω , καί οἷος ἐξάγω , καθάπερ ἀμελέω Καίτη ἐγώ αὐτός συμβαίνω φημί . ἐν γάρ ὁ ἅγιος ἄγγελος , ὁ μέν ἐπί ὁ ἑαυτοῦ τηρέω ἀρχή , εὐλεξά , καί τρισμακάριος , καί ὁ ἐν πᾶς θαῦμα τρίβω ζωή , ὁλοτρόπως μέν εἰς ὁ ἀγαθός τρέπω τε καί βλέπω ὁ οἰκέω ἔχω νόος , κατακιδδηλουμην δέ ὁ μή οὕτως ἔχω . οὖον γάρ εἰμί ἐν ἄγνοια ὁ κακός , πλήν ἀτυράννευτος καί ἐλεύθερος . ὁ δέ ὅθι ὁ ἴδιος ἀπολείπω οἰκητήριον , καί ὁ ἀγαθός ὀλιγωρέω , ἀναπαύω δέ ὁ αἰσχύ , καί ὁ ὁ ὁ κακός γνῶσις καί πρό αὐτός ἔχω ὁ ολίσθημα , ἐναργής ἔχω καί διά πείρω αὐτός . ἀλλά γάρ , εἰμί δοκέω , ὁ νόος προσεπμεδοῦντες εἰς ἀλήθεια , ὁ ἐπί γε , φημί , ὁ πρόκειμαι ἐγώ θεώρημα , φέρω ὁ λόγος ἀναδίδωμι , καί εἰς ὁ πᾶς ἐπιπίνω νόος . ἄρας γάρ ὁ θεῖος τε καί ὑπερχασμιον φύσις , ὁ οὗτος σεπτός καί πάνω , καλός τε καί πονηρός ὁ γνῶσις οὐ ἔχω δίδωμι ; εἶτα , πῶς νομοθετέω , καί αποφράζω μέν ὁ αἰσχά , καί ὁ ὁ πλημμέλημα καταδεικνύω τρόπος , ἀποφέρω δέ πρός ὁ ἀγαθός , καί ὁ διά ὅς εἄν γίγνομαι βιόω λαμπρῶς , καί ὁ εκκριος ἀληθής , ἐπί αὐτός Ζεύς