cyrillus-theology.contra-julianum-lib-1-2 pg076_0550.1
ἡμεῖς ἐσμεν . Ἄρ' οὖν σῶμα καὶ αὐτὸς , καὶ οὐχ ἔτι πνεῦμα νοεῖται . Ἀκολουθεῖ γὰρ πάντως τὰ εἴδη τοῖς σώμασιν . Ἐπεὶδὴ δὲ πνεῦμά ἐστιν ὁ Θεός , ἀνεῖδος πού πάντως ἐστὶ , καὶ τύπου , καὶ σχήματος , καὶ περιγραφῆς ἐπίκεινα πάσης . Μεμρφώμεθα δὲ πρὸς αὐτὸν κατὰ πρῶτον μὲν τρόπον καὶ κυριώτατον , ὅσον ἐν νοοῦτο , κατ' ἀρετὴν καὶ ἁγιασμὸν . Ἅγιον γὰρ τὸ Θεόν , καὶ ἀπάσης ἀρετῆς ἀρχὴ καὶ πηγὴ καὶ γένεσις . Ὅτι δὲ πρέποι ἄν οὕτω νοεῖσθαι μᾶλλον τὸ , κατ' εἰκόνα Θεοῦ γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον , διδάσκει καὶ Παῦλος ὁ πάνσοφος τοῖς ἐν Γαλατίαν λέγων · « Τεκνία , οὓς πάλιν ὠδίνω , ἕκρὶς ἂν μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν . » Μορφουται μὲν γὰρ καὶ ἐν ἡμῖν δι' ἁγιασμοῦ , τοῦ διὰ Πνεύματος , διὰ κλήσεως τῆς ἐν πίστει τῇ εἰς αὐτόν . Ἐν δὲ γε τοῖς τῆν πίστει παραβαίνουσι , οὐχ ἐκλάμπουσιν οἱ χαρακτῆρες ὁγῶς . Διὰ τοῦτο ἑτέρας ὠδίνος χρῄζουσι πνευματικῆς , καὶ νοητῆς ἀναγεννήσεως , ἵνα τὸ ἅγιον Πνεῦμα ἐν αὐτοῖς ἐναστράπτοντος δι' ἁγιασμοῦ τὴν θείαν εἰκόνα , πάλιν εἰς Χριστὸν ἀναμορφωθῶσι . Οὐχ ἄπαιθαν δὲ καὶ κατὰ τὴν ἀρχὴν εἶναι λέγειν τῷ ἀνθρώπῳ τὴν ὁμοίωσιν τὴν πρὸς Θεόν . Δέδοται γὰρ αὐτῷ τὸ ἄρχεῖν ἀπάντων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς . Καὶ δεύτερος οὖτος τῆς πρὸς αὐτὸν ὁμοιώσεως λόγος . Εἰ δὲ ἐν τῇ τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος φύσει τε καὶ ὄψει κείμενον ἦν τὸ πεπλασθαι κατ' εἰκόνα τοῦ Δημιουργοῦ , ἡ τὸ πεποιηθαι , πῶς ἦν δύνασθαι τινὰς ἀπολῦσαι αὐτό ; Οὐδὲν γὰρ ἀποβέβληκαμεν τῶν ἔντων οὐσιωδῶς . Ἐπεὶδὴ δὴ ἡμᾶς ὁ ἁγιασμὸς καὶ ἡ δικαιοσύνη πρὸς Θεόν διαμορφοῖ , τοὺς μηκέτι ζῆσαντας κατ' ἀρετὴν καὶ ὡς ἐν ἁγιασμῷ , φαμέν ἀποβαλεῖν τὸ οὕτω σεπτὸν καὶ ἐξαίρετον κάλλος · διὸ καὶ ἀναλαμβάνεται πάλιν δι' ἁγιασμοῦ καὶ ἀρετῆς , καὶ ζωῆς τῆς κατ' εὐσέβειαν . Εἰ δὲ ὀνοῦσι τινες ἐκ πολλῆς ἄγαν ἄλαφρίας ἀνθρωποειδῆ τὴν θείαν εἶναι φύσιν , πῶς Ἰουδαίοις ἐφασκεν ὁ Σωτὴρ περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός · « Ἀμὴν , ἀμὴν λέγω ὑμῖν , οὔτε φωνὴν αὐτοῦ ἀκηκόατε πώποτε , οὔτε εἶδος αὐτοῦ εἶράκατε ; » Εἰ γὰρ ἦν , ὡς ἔφην , ἀνθρωποειδὴς , πῶς οὐ τεθάνται οὐχ Ἰουδαῖοι μόνον , ἀλλὰ καὶ πάντες οἱ ἄνθρωποι τὸ εἶδος αὐτοῦ ;
Lemmas: ἐγώ εἰμί . ἄρα οὖν σῶμα καί αὐτός , καί οὐ ἔτι πνεῦμα νοέω . ἀκολουθέω γάρ πάντως ὁ εἶδος ὁ σῶμα . ἐπειδή δέ πνεῦμα εἰμί ὁ Θεός , ἀνεῖδος πού πάντως εἰμί , καί τύπος , καί σχῆμα , καί περιγραφή ἐπίκειμαι πᾶς . Μεμρφώμεθα δέ πρός αὐτός κατά πρῶτος μέν τρόπος καί κύριος , ὅσος ἐν νοέω , κατά ἀρετή καί ἁγιασμός . Ἅγιον γάρ ὁ Θεός , καί ἀπασάω ἀρετή ἀρχή καί πηγή καί γένεσις . ὅτι2 δέ πρέπω ἄν οὗτος νοέω μᾶλλον ὁ , κατά εἰκών Θεός γίγνομαι ὁ ἄνθρωπος , διδάσκω καί Παῦλος ὁ πάνσοφος ὁ ἐν Γαλατία λέγω · « τεκνίον , ὅς πάλιν ὠδίνω , ἕκρὶς εἄν μορφόω Χριστός ἐν σύ . » μορφόω μέν γάρ καί ἐν ἐγώ διά ἁγιασμός , ὁ διά πνεῦμα , διά κλῆσις ὁ ἐν πίστις ὁ εἰς αὐτός . ἐν δέ γε ὁ ὁ πίστις παραβαίνω , οὐ ἐκλάμπω ὁ χαρακτήρ ὁγῶς . Ζεύς οὗτος ἕτερος ὠδίς χρῄζω πνευματικός , καί νοητός ἀναγέννησις , ἵνα ὁ ἅγιος πνεῦμα ἐν αὐτός ἐναστράπτω διά ἁγιασμός ὁ θεῖος εἰκών , πάλιν εἰς Χριστός ἀναμορφόω . οὐχ απαιθαω δέ καί κατά ὁ ἀρχή εἰμί λέγω ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁμοίωσις ὁ πρός Θεός . δίδωμι γάρ αὐτός ὁ ἄρχω ἀπαντάω ὁ ἐπί ὁ γῆ . καί δύο οὗτος ὁ πρός αὐτός ὁμοίωσις λόγος . εἰμί δέ ἐν ὁ ὁ ἀνθρώπινος σῶμα φύσις τε καί ὁράω κεῖμαι εἰμί ὁ πλάσσω κατά εἰκών ὁ Δημιουργός , ὁ ὁ ποιέω , πῶς εἰμί δύναμαι τις ἀπολύω αὐτός ; οὐδείς γάρ ἀποβάλλω ὁ ἵημι οὐσιωδῶς . ἐπειδή δή ἐγώ ὁ ἁγιασμός καί ὁ δικαιοσύνη πρός Θεός διαμορφόω , ὁ μηκέτι ζάω κατά ἀρετή καί ὡς ἐν ἁγιασμός , φημί ἀποβάλλω ὁ οὗτος σεπτός καί ἐξαίρω κάλλος · διό καί ἀναλαμβάνω πάλιν διά ἁγιασμός καί ἀρετή , καί ζωή ὁ κατά εὐσέβεια . εἰμί δέ ὀνέω τις ἐκ πολύς ἄγαν Αλαφρός ἀνθρωποειδής ὁ θεῖος εἰμί φύσις , πῶς Ἰουδαῖος φάσκω ὁ Σωτήρ περί ὁ Θεός καί πατήρ · « ἀμήν , ἀμήν λέγω σύ , οὔτε φωνή αὐτός ἀκούω πώποτε , οὔτε εἶδος αὐτός ἐράω ; » εἰμί γάρ εἰμί , ὡς φημί , ἀνθρωποειδής , πῶς οὖον θνῄσκω οὐ Ἰουδαῖος μόνος , ἀλλά καί πᾶς ὁ ἄνθρωπος ὁ εἶδος αὐτός ;