cyrillus-theology.contra-julianum-lib-1-2 pg076_0530.1
ἂν ἄνδράσι τὸ παιδοποιὸν τοῦ σώματος μέριον ἐν τῇ τῆς περιτομῆς ἔχειν σχήματι , καὶ διαβέβληται παρὰ Θεῷ ἡ ἀκροβυστία · τί μὴ μᾶλλον αὐτὴν κατὰ τὸ αὐτῷ δοκοῦν πεπλαστούργησεν ἐν ἀρχαῖς ; Καὶ καθ’ ἕτερον δὲ τρόπον . Ἐν τοῖς ἀνθρωπίνοις σώμασιν οὐκ ἠσχημένοις ἐκ πάθους , οὐδὲν τὸ παράπαν ἔστιν ἰδεῖν , ἢ περιττὸς ἔχον , ἢ ἐλλειπώτα , ἀρτία δὲ πάντα καὶ χρησιώτατα καὶ ἀναγκαῖα τῇ φύσει · ὥστε , κατὰ γε τὸ αὐτῷ μοι δοκοῦν , οὐδ’ ἂν ἔογεν ὀρθῶς , εἰ μὴ προσῆν ἅπαντα αὐτῇ τὰ ἐκπεφυκότα . Ἄρ’ οὖν ἠμάρτηκε τοῦ χρησίμου καὶ πρέποντος ὁ Δημιουργός , καὶ περὶ μόνον τὸ ἀνθρώπινον ἐσφάλλετο σῶμα , καίτοι τὴν ἄλλην ἅπασαν κτίσιν ἀρτίως τε καὶ ἀνεπιλήπτως ἔχουσαν πρὸς πᾶν οἷοῦν ἀποσχηδίαςεὼς Θεός ; Ποῖον οὖν ἄρα τὸ ἐκ τοῦ περιτέμνεσθαι χρήσιμον ; Ἡ τάχα που προβαλοῦνται τινες τὸν κοινὸν τοιούτοί καὶ καταγέλαστον λόγον , ὃν δὴ φασὶ τοὺς τῶν Ἰουδαίων ἀμαθεστέρους καὶ τοὺς τῶν εἰδώλων θεραπευτὰς διὰ γλώττης ἔχειν ; Ἵνα γάρ , φασί , μασματῶν καὶ βύπων τῶν φυσικῶν ἀπηλλαγμένον ὁρᾶτο τὸ σῶμα , τυγχάνον τὸν ἐκ φύσεως ἀμφιασμάτων τοῦ μέριον εἶναι τῇ . Φαίνη δ’ ἄν , ὅτι μάλιστα μὲν ἀδικοῦσιν , ἐπιτιμῶντες τῇ φύσει , περιττὸν ἔχουση καὶ ὑπὲρ χρεῖαν οὐδὲν , ἀλλ’ εὐσχημόνως ἀμφιεσθῶσιν καὶ τὸ δοκοῦν εἶναι πως αἰσχρόν . Πλὴν εἰ φεύγουσι ἀφόρως σαρκικὰς ἀκαθαρσίας , πῶς ἀνέχονται σαρξός , καὶ τῶν ἀπ’ αὐτῆς , καὶ πηγῆς παιδοποιοῦ τῆς ἔσω κεκρυμμένης ; Ἔδει γὰρ μᾶλλον ἐπ’ αὐτὰς λέαι θερμῶς τὰς τῆς ἀκαθαρσίας πηγὰς , οὐ τὰ δι’ ὧν ἐρχεται λυπεῖν τὰς ἀποκλαίας . Ἄλλ’ οὐ μιάνει φυχὴν ἢ τοῦ σώματος φύσις , κἂν διὰ τῶν ἰδίων ἐρχοιτο νόμων . Εἰκάλον οὖν ἄρα τὸ περιτέμνεσθαι σαρκικῶν ἕνεκα βύπων , καθά φησιν αὐτός . Εἶτα τί τὸ χρήσιμὸν τῆς περιτομῆς ; φαῖν ἄν , οἶμαι , τις . Καλὸν γε , ὦ τάν , καὶ ἀναγκαῖον , εἰ τύπος εἶναι πιστεύοιτο πράγματος νοητοῦ . Τῶν γὰρ ἐκτόπων ἐπιθυμιῶν τε καὶ ἡδονῶν , αἵπερ ἂν ἰοὺν εἰς νοῦν τὸν ἀνθρώπινον , ἀπερπολὴ ὑπαινίττεται . ἣν διὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐν ἡμῖν ἐργάζεται . Μυρίαι γὰρ ὅσαι τὸν ἀνθρώπινον νοῦν καταγοητεύσουσιν ἡδοναί , τοῦτο μὲν ἀποφέρουσαι πρὸς φιλοσαρκίαν , τοῦτο δὲ πρὸς τεθρυμμένας τε καὶ ἐξεῖτλους τρυφὰς , εἰς φιλοκερδίας ἐκτόπους , εἰς ἀνόθους φιλοκωπίας , καὶ ἀπασιπλῶς εἰς πᾶν εἶδος πραγμάτων κακιδιηλευμένων , ὧν καὶ αὐτὸς ὁ θεὸς κατηγόρευσεν νόμος . Τούτων ἀπάντων ἡμᾶς ἢ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἀπαλλάττει χάρις , ἐνοικήσασα τῷ νοῦ , καὶ ἀποκείρουσα πως εἶδος ἀκαθαρσίας . Αὕτη τῷ Θεῷ φιλατάτη περιτομή . Καὶ γοῦν ὁ προφήτης Ἱερεμίας τοῖς Ἰουδαίων ἔθνεσι , ὀλίγα πεφροντικὸς τοῦ χρήναι πληροῦν τὰ νενομισμένα , διελέγετο λέγων « Περιτμήθητε τῷ Θεῷ , καὶ περιτέμνεσθε τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν , ἄνδρες Ἰουδα , καὶ οἱ κατοικοῦντες Ἱερουσαλήμ » Οὐκοῦν ἐνδοιάσειεν ἂν οὐδεὶς , ὡς εἴπερ τις ὅλως τῶν ἐν καρδίᾳ παθῶν ἀπαλλάττοιο , οὗ τοιούτος εὖ μᾶλα τῷ Θεῷ μᾶλλον , καὶ οὐ ψιλῶς τῇ σαρκί , περιτέμνεται . Ὁ δὴ
Lemmas: εἄν ἀνήρ ὁ παιδοποιός ὁ σῶμα μερίζω ἐν ὁ ὁ περιτομή ἔχω σχῆμα , καί διαβάλλω παρά Θεός ὁ ἀκροβυστία · τίς μή μᾶλλον αὐτός κατά ὁ αὐτός δοκέω πλαστουργέω ἐν ἀρχή ; καί κατά ἕτερος δέ τρόπος . ἐν ὁ ἀνθρώπινος σῶμα οὐ ἔχω ἐκ πάθος , οὐδείς ὁ παράπαν εἰμί ὁράω , ἢ περισσός ἔχω , ἢ ἐλλείπω , ἄρτιος δέ πᾶς καί χρησιώτατα καί ἀναγκαῖος ὁ φύσις · ὥστε , κατά γε ὁ αὐτός ἐγώ δοκέω , οὐδέ εἄν οἴγω ὀρθῶς , εἰμί μή πρόσειμι ἅπας αὐτός ὁ ἐκφύω . ἄρα οὖν ἁμαρτάνω ὁ χρήσιμος καί πρέπω ὁ Δημιουργός , καί περί μόνος ὁ ἀνθρώπινος σφάλλω σῶμα , καίτοι ὁ ἄλλος ἅπας κτίσις ἄρτιος τε καί ἀνεπίληπτος ἔχω πρός πᾶς οἰόω ἀποσχηδίαςεὼς Θεός ; Ποῖον οὖν ἄρα ὁ ἐκ ὁ περιτέμνω χρήσιμος ; ὁ τάχα ποῦ προβάλλω τις ὁ κοινός τοιοῦτος καί καταγέλαστος λόγος , ὅς δή φημί ὁ ὁ Ἰουδαῖος ἀμαθής καί ὁ ὁ εἴδωλον θεραπευτής διά γλῶσσα ἔχω ; ἵνα γάρ , φημί , μάσμα καί βύπων ὁ φυσικός ἀπαλλάσσω ὁράω ὁ σῶμα , τυγχάνω ὁ ἐκ φύσις ἀμφίασμα ὁ μερίζω εἰμί ὁ . Φαίνη δέ ἄν , ὅτι μάλιστα μέν ἀδικέω , ἐπιτιμάω ὁ φύσις , περισσός ἔχω καί ὑπέρ χρεῖα οὐδείς , ἀλλά εὐσχήμων ἀμφιέννυμι καί ὁ δοκέω εἰμί πως αἰσχρός . πλήν εἰμί φεύγω ἀφοράω σαρκικός ἀκαθαρσία , πῶς ἀνέχω σαρξός , καί ὁ ἀπό αὐτός , καί πηγή παιδοποιέω ὁ εἴδομαι κρύπτω ; δέω γάρ μᾶλλον ἐπί αὐτός λέα θερμός ὁ ὁ ἀκαθαρσία πηγή , οὖον ὁ διά ὅς ἔρχομαι λυπέω ὁ ἀποκλαίω . ἄλλος οὖον μιαίνω φυχὴν ἢ ὁ σῶμα φύσις , κἀν διά ὁ ἴδιος ἔρχομαι νόμος . Εἰκάλον οὖν ἄρα ὁ περιτέμνω σαρκικός ἕνεκα βύπων , καθά φημί αὐτός . εἶτα τίς ὁ χρήσιμος ὁ περιτομή ; φαίνω ἄν , οἴομαι , τις . κηλόν γε , εἰμί ὅς , καί ἀναγκαῖος , εἰμί τύπος εἰμί πιστεύω πρᾶγμα νοητός . ὁ γάρ ἔκτοπος ἐπιθυμία τε καί ἡδονή , ὅσπερ εἄν Ιούνιος εἰς νόος ὁ ἀνθρώπινος , ἀπερπολὴ ὑπαινίσσομαι . ὅς διά ὁ ἅγιος πνεῦμα ἐν ἐγώ ἐργάζομαι . μυρίος γάρ ὅσος ὁ ἀνθρώπινος νόος καταγοητεύω ἡδονή , οὗτος μέν ἀποφέρω πρός φιλοσαρκία , οὗτος δέ πρός θρύπτω τε καί ἐξέρχομαι τρυφή , εἰς φιλοκερδία ἔκτοπος , εἰς ἄνοθος φιλοκωπίας , καί ἀπασιπλῶς εἰς πᾶς εἶδος πρᾶγμα κακιδιηλευμένων , ὅς καί αὐτός ὁ θεός καταγορεύω νόμος . οὗτος ἀπαντάω ἐγώ ἢ ὁ ἅγιος πνεῦμα ἀπαλλάσσω χάρις , ἐνοικέω ὁ νόος , καί ἀποκείρω πως εἶδος ἀκαθαρσία . Ἄτη ὁ Θεός φιλατάτη περιτομή . καί γοῦν ὁ προφήτης Ἱερεμίας ὁ Ἰουδαῖος ἔθνος , ὀλίγος φροντίζω ὁ χρή πληρόω ὁ νομίζω , διαλέγω λέγω « περιτέμνω ὁ Θεός , καί περιτέμνω ὁ σκληροκαρδία σύ , ἀνήρ Ἰουδά , καί ὁ κατοικέω Ἱερουσαλήμ » οὐκοῦν ἐνδοιάζω εἄν οὐδείς , ὡς εἴπερ τις ὅλως ὁ ἐν Καρδία πάθος ἀπαλλάσσω , ὅς τοιούτος εὕω μῆλον ὁ Θεός μᾶλλον , καί οὖον ψιλός ὁ σάρξ , περιτέμνω . ὁ δή