cyrillus-theology.contra-julianum-lib-1-2 pg076_0339.1
Εἰτα τις ὁ τολμῶν φάναι , οὐκ ἂν ὀρθῶι δίκην , ὡς A βραχεῖαν τινα καὶ συνεσταλμένην ἀρχὴν ἀπετέμετο ; καὶτοι παρενεγκών εἰς ὑπάρξιν τὴν σύμπασαν κτίσιν , καὶ τῶν ὅλων γενεσιουργὸς ὑπάρχων καὶ Κύριος . Εἰ δὲ δὴ τις ἔλοιτο καὶ τῶν Αἰγυπτίων ἐπενεργημένων διαμηνονεῦσαι πλῆγην , καταθαυμασάσειεν ὅτι πάντως πον τὸ παναλὸς , καὶ τῆς ἐνούσης ὑπεροχῆς αὐτῶι τὸ ἀτέκμαρτον . Ὁλὴ γὰρ ὥσπερ ἡ κτίσις τοῖς τοῦ κρατοῦντος ἐκousa ἐτυχεῖν , ἐκωπλίζετο τοῖς τοῦτω προσφεροῦσιν . Ἐπεὶδὴ δὲ πρωτότοκος ὁ Ἰσραὴλ ὀνόμασται , τί τὸ ἀπεῖργον ἦν συνδέναι δύνασθαι τὸν οὕτως ἑλλόγιμον , ὡς οὐκ ἂν , ὁμῶι , τις νοοῖτο πρωτότοκος , ἑτέρων οὐκ ὄντων , ὧν πάντως πον καὶ προτετάχεται ; Οὐκοῦν , εἴπερ ἐστὶ Θεοῦ πρωτότοκος ὁ Ἰσραὴλ , ἔχει πάντως πον ἀδελφοὺς ἑτέρους , ὡς ὑπὸ Πατέρα τὸν Θεόν . Εἰ γὰρ καὶ τις B ὑστερίζουσι προεισακλημένον τοῦ Ἰσραὴλ , ἀλλ’ οὐν οὐκ ἔξω τέθηνται τοῦ τελεῖν ἐν τέκνοις Θεοῦ , καθὸ πάντων νοεῖται πατήρ , ὡς καὶ τοῦ εἶναι τὴν αἰτίαν ἅπασι παρεσχηκώς αὐτός , μᾶλλον δὲ αὐτὸς ὑπάρχων ἢ πάντων ἀρχὴ καὶ γένεσις . Ὅτι γὰρ ἐν τέκνοις Θεοῦ καταλογιστέον συλλήβδην ἅπασιν , ὡς δημιουργηματα τοῖς ἐπὶ τῆς γῆς , κἀντεῦθεν εἰσόμεθα : Ὁ τῆς Ἰουδαίων συναγωγῆς ἠγοῦμενος ( Καῖφας οὗτος ἦν ) συνολοῖς ἔφασκε τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ τὸ ἐκ μέσου γενέσθαι Χριστόν . Ἐπισημαίνει δὲ καὶ φησιν ὁ εὐαγγελιστής : « Τοῦτο δὲ ἀφ’ ἑαυτοῦ οὐκ εἶπεν , ἀλλ’ ἀρχιερεὺς ὢν τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου προεφήτευσεν , ὅτι ἐμελλεν ὁ Ἰησοῦς ἀποθνήσκειν ὑπὲρ τοῦ ἔθνους : » καὶ οὐχ ὑπὲρ τοῦ ἔθνους μόνον , ἀλλ’ ἵνα καὶ τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ τὰ διεσκορπισμένα συνάγῃ εἰς ἕν . Εἰς δύο C μὲν ἴδην διώρισται : τὸ ἐπὶ τῆς ἁπαν γένος , εἰς τε τοὺς Ἰουδαίους , φημὶ , καὶ μέντοι καὶ τὰ ἔθνη . Ἐμελλε τοίνυν ὁ Χριστός , οὐχ ὑπὲρ γε μόνων τῶν ἐξ Ἰσραὴλ τὸν τῆς σαρκὸς ὑπομεῖναι θάνατον , ἀλλ’ ἵνα καὶ τὰ ἑτερα τὰ Θεοῦ τέκνα , τὰ διὰ τῆς τοῦ διαβόλου σκαιότητος πρὸς πολὺθρον κατεσχεδασμένα πλάνην , εἰς ἕν συναγάγῃ , τοῦτ’ ἐστὶν εἰς μίαν τε καὶ ἀπλανὴ θεογνωσίαν συνενεγχών , κτίσῃ δύο λαοὺς εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον , ποιῶν εἰρήνην , κατὰ τὰς Γραφὰς , καὶ καταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι ἀχορίστως ἐντρυφών , πάλιν δὲ φησιν :
Lemmas: εἶτα τις ὁ τολμάω φαίνω , οὐ εἄν ὀρθός δίκη , ὡς A βραχύς τις καί συστέλλω ἀρχή ἀποτέμνω ; καίτοι παραφέρω εἰς ὕπαρξις ὁ σύμπας κτίσις , καί ὁ ὅλος γενεσιουργός ὑπάρχω καί Κύριος . εἰμί δέ δή τις αἱρέω καί ὁ Αἰγύπτιος ἐπενεργημένων διαμηνονεος πλήσσω , καταθαυμάζω ὅτι πάντως πως ὁ παναλὸς , καί ὁ ἔνειμι ὑπεροχή αὐτός ὁ ἀτέκμαρτος . ὄλλυμι γάρ ὥσπερ ὁ κτίσις ὁ ὁ κράτος ἐκousa τυγχάνω , εκωπλιζετος ὁ οὗτος προσφέρω . ἐπειδή δέ πρωτότοκος ὁ Ἰσραήλ ὀνομάζω , τίς ὁ ἀπείργω εἰμί συνδέω δύναμαι ὁ οὕτως ἑλλόγιμος , ὡς οὐ εἄν , ὁμοιόω , τις νοέω πρωτότοκος , ἕτερος οὐ εἰμί , ὅς πάντως πως καί προτάσσω ; οὐκοῦν , εἴπερ εἰμί Θεός πρωτότοκος ὁ Ἰσραήλ , ἔχω πάντως πως ἀδελφός ἕτερος , ὡς ὑπό πατήρ ὁ Θεός . εἰμί γάρ καί τις B ὑστερίζω προεισκαλέω ὁ Ἰσραήλ , ἀλλά ὀν οὐ ἔξω τίθημι ὁ τελέω ἐν τέκνον Θεός , καθό πᾶς νοέω πατήρ , ὡς καί ὁ εἰμί ὁ αἴτιος ἅπας παρέχω αὐτός , μᾶλλον δέ αὐτός ὑπάρχω ἢ πᾶς ἀρχή καί γένεσις . ὅτι2 γάρ ἐν τέκνον Θεός καταλογίζομαι συλλήβδην ἅπας , ὡς δημιούργημα ὁ ἐπί ὁ γῆ , ἐντεῦθεν εἶμι : ὁ ὁ Ἰουδαῖος συναγωγή ἡγέομαι ( Καϊφάς οὗτος εἰμί ) συναιρέω φάσκω ὁ ἐκ Ἰσραήλ ὁ ἐκ μέσος γίγνομαι Χριστός . ἐπισημαίνω δέ καί φημί ὁ εὐαγγελιστής : « οὗτος δέ ἀπό ἑαυτοῦ οὐ εἶπον , ἀλλά ἀρχιερεύς εἰμί ὁ ἐνιαυτός ἐκεῖνος προφητεύω , ὅτι μέλλω ὁ Ἰησοῦς ἀποθνήσκω ὑπέρ ὁ ἔθνος : » καί οὐ ὑπέρ ὁ ἔθνος μόνος , ἀλλά ἵνα καί ὁ τέκνον ὁ Θεός ὁ διασκορπίζω συνάγω εἰς εἷς . εἰς δύο C μέν ἴδη διά-ὁρίζω : ὁ ἐπί ὁ ἅπας γένος , εἰς τε ὁ Ἰουδαῖος , φημί , καί μέντοι καί ὁ ἔθνος . Μέλλω τοίνυν ὁ Χριστός , οὐ ὑπέρ γε μόνος ὁ ἐκ Ἰσραήλ ὁ ὁ σάρξ ὑπομένω θάνατος , ἀλλά ἵνα καί ὁ ἑς ὁ Θεός τέκνον , ὁ διά ὁ ὁ διάβολος σκαιότης πρός πολυτρω κατέχω πλάνη , εἰς εἷς συνάγω , οὗτος εἰμί εἰς εἷς τε καί απλανής θεογνωσία συμφέρω , κτίζω δύο λαός εἰς εἷς καινός ἄνθρωπος , ποιέω εἰρήνη , κατά ὁ γραφή , καί καταλλάσσω ὁ ἀμφότερος ἐν εἷς σῶμα ἀχώριστος ἐντρυφάω , πάλιν δέ φημί :