cyrillus-theology.contra-julianum-lib-1-2 pg076_0549.1
ἀγίου μέτοχον , ἵνα λαμπροτέρους ἔχῃ τοὺς χαρακτῆρας τῆς θείας φύσεως ἐν αὐτῷ , ἐνεφύσησεν αὐτῷ πνοὴν ζωῆς . Τοῦτο δέ ἐστι τὸ δι' Υἱοῦ τῇ λογικῇ κτισεῖ χορηγούμενον Πνεῦμα , καὶ διαμορφοῦν αὐτὴν εἰς εἴδος τὸ ἀνωτάτω , τοῦτ' ἐστί , τὸ θεῖον . Ὅτι γὰρ οὐκ εἰς ψυχὴν ἀνθρώπων τὸ ἐμφυσηθὲν αὐτῷ γέγονε πνεῦμα , οὔτε μὴν εἰς νοῦν , ὡς οἴονται τινες , ἔστιν ἐντεῦθεν ἰδεῖν . Πρῶτον μὲν ὅ ἐμφυσήσας , Θεὸς νοεῖται · καὶ τὸ δὲ ἐμφυσηθὲν ἐξ αὐτοῦ , πάντως πού νοεῖται καὶ ἴδιον αὐτοῦ , ἤτοι τῆς οὐσίας αὐτοῦ . Εἶτα πῶς ἂν τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ πνεῦμα μεταβιβλήθητα εἰς φύσιν ψυχῆς , ἢ καὶ νοῦς ἄν ἐνεντο ; Ἀρχάγον γὰρ τοῦ τρέπεσθαι τὸ πνεῦμα ἐστιν . Εἰ δὲ δοξὴ τις εἶναι , καὶ κατὰ τροπὴν γενέσθαι ψυχὴ ἢ νοῦν ( ὅπερ ἐστὶ τῶν ἀμυχάτων ) , ἀλλ' ἐκεῖνό γε εὐθὲς ἔστιν ἰδεῖν . Εἰ γὰρ εἰς ψυχὴν τῷ ἀνθρώπῳ τὸ θεῖον Πνεῦμα γέγονεν , ἔμενεν B ἂν ἡ ψυχὴ καὶ ὁ νοῦς ἀνεπίδεκτος ἁμαρτίας . Εἰ δὲ ἁμαρτίας ὑποπέπτωκεν εἰς ψυχὴν μεταβιβλημένου τοῦ ἐκ Θεοῦ Πνεύματος , διττὸν αὐτῷ τὸ ἔγκλημα παρ' ἡμῶν ἐπάγεται : πρῶτον μὲν , ὅτι τροπὴν ὑπέμεινεν τὴν εἰς ἣπερ οὐκ ἦν · εἶτα πρὸς τοῦτο καὶ ἁμαρτίας αὐτὸ φάμεν γενέσθαι δεκτικόν . Οὐχὧν τὸ ζῶον μὲν εὐψυχὴ ἀρρήτω δυνάμει Θεοῦ , καὶ ἐν τῇ πρὸς αὐτὸν ὁμοιώσει γέγονε , καθ' ὃ πέφυκεν ἀγαθὸν καὶ δίκαιον , καὶ ἀρετῆς ἀπάσης εἶναι δεκτικόν . Ἡτιάσθη δὲ ἐκ τοῦ θελοῦ Πνεύματος ἀποδειγμένου μέτοχον · ὁ καὶ διὰ τὴν ἁμαρτίαν ἀποβίβληκεν . Ἐφη γὰρ που Θεός , ὅτι Οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ Πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις , διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας , » τοῦτ' ἐστί , μόνα φρονεῖν τὰ τῆς σαρκός . Ἐπειδὰν δὲ ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ ἀνακεφαλαιώσασθαι τὰ πάντα ἠδύνασεν ἐν τῷ Χριστῷ , ἤγγουν εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀναγαγεῖν , τὸ ἀποτὸν ἡμῶν καὶ ἀπορριφθὲν ἅγιον Πνεῦμα πάλιν ἡμῖν ἀποκαθιστῶν , τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις ἐνεφύσησε τοῦτο , λέγων · « Ἀδδετε Πνεῦμα ἅγιον . » Ἀνανώσεως γὰρ τῆς ἀρχαίας ἐκείνης δωρεᾶς , καὶ τοῦ δοθέντος ἡμῖν ἐμφυσήματος , τὸ διὰ Χριστοῦ γέγονεν , ἀναμορφοῦν ἡμᾶς εἰς τὸν πρῶτον ἀγιασμὸν , καὶ ἀνακομίζον τὴν ἀνθρώπων φύσιν , ὡς ἐν ἀπαρχῇ τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις , εἰς τὸν ἄνωθεν καὶ ἐν πρώτῃ κατασκευῇ δοθέντα ἡμῖν ἀγιασμόν .
Lemmas: ἅγιος μέτοχος , ἵνα λαμπρός ἔχω ὁ χαρακτήρ ὁ θεῖος φύσις ἐν αὐτός , ἐμφυσάω αὐτός πνοή ζωή . οὗτος δέ εἰμί ὁ διά υἱός ὁ λογικός κτίζω χορηγέω πνεῦμα , καί διαμορφόω αὐτός εἰς εἶδος ὁ ἄνω2 , οὗτος εἰμί , ὁ θέω . ὅτι2 γάρ οὐ εἰς ψυχή ἄνθρωπος ὁ ἐμφυσάω αὐτός γίγνομαι πνεῦμα , οὔτε μήv εἰς νόος , ὡς οἴομαι τις , εἰμί ἐντεῦθεν ὁράω . Πρῶτος μέν ὅς ἐμφυσάω , θεός νοέω · καί ὁ δέ ἐμφυσάω ἐκ αὐτός , πάντως πού νοέω καί ἴδιος αὐτός , ἤτοι ὁ οὐσία αὐτός . εἶτα πῶς εἄν ὁ ἐκ ὁ Θεός πνεῦμα μεταβιβλήθητα εἰς φύσις Ψυχή , ἢ καί νόος ἄν ἐνίημι ; Ἀρχηγός γάρ ὁ τρέπω ὁ πνεῦμα εἰμί . εἰμί δέ δόξα τις εἰμί , καί κατά τροπή γίγνομαι ψυχή ἢ νόος ( ὅσπερ εἰμί ὁ αμυχατος ) , ἀλλά ἐκεῖνος γε εὐθύς εἰμί ὁράω . εἰμί γάρ εἰς ψυχή ὁ ἄνθρωπος ὁ θέω πνεῦμα γίγνομαι , μένω B εἄν ὁ ψυχή καί ὁ νόος ἀνεπίδεκτος ἁμαρτία . εἰμί δέ ἁμαρτία ὑποπίπτω εἰς ψυχή μεταβιβαλλω ὁ ἐκ Θεός πνεῦμα , δισσός αὐτός ὁ ἔγκλημα παρά ἐγώ ἐπάγω : πρῶτος μέν , ὅτι τροπή ὑπομένω ὁ εἰς ὅσπερ οὐ εἰμί · εἶτα πρός οὗτος καί ἁμαρτία αὐτός φημί γίγνομαι δεκτικός . Οὐχὧν ὁ ζῷον μέν εὐψυχέω ἄρρητος δύναμις Θεός , καί ἐν ὁ πρός αὐτός ὁμοιόω γίγνομαι , κατά ὅς φύω ἀγαθός καί Δίκαιος , καί ἀρετή ἀπασάω εἰμί δεκτικός . ητιαειδω δέ ἐκ ὁ θέλω πνεῦμα αποδεικνύω μέτοχος · ὁ καί διά ὁ ἁμαρτία ἀποβάλλω . φημί γάρ ποῦ Θεός , ὅτι οὖον μή καταμένω ὁ πνεῦμα ἐγώ ἐν ὁ ἄνθρωπος οὗτος , διά ὁ εἰμί αὐτός σάρξ , » οὗτος εἰμί , μόνος φρονέω ὁ ὁ σάρξ . ἐπειδάν δέ ὁ θεός καί πατήρ ἀνακεφαλαιόω ὁ πᾶς ἠδύνασεν ἐν ὁ Χριστός , ἐγγίγνομαι εἰς ὁ ἀρχαῖος ἀνάγω , ὁ ἀποτείνω ἐγώ καί ἀπορρίπτω ἅγιος πνεῦμα πάλιν ἐγώ ἀποκαθιστάω , ὁ ἅγιος ἀπόστολος ἐμφυσάω οὗτος , λέγω · « Ἀδδετε πνεῦμα ἅγιος . » Ἀνανώσεως γάρ ὁ ἀρχαῖος ἐκεῖνος δωρεά , καί ὁ δίδωμι ἐγώ ἐμφύσημα , ὁ διά Χριστός γίγνομαι , ἀναμορφόω ἐγώ εἰς ὁ πρῶτος ἁγιασμός , καί ἀνακομίζω ὁ ἄνθρωπος φύσις , ὡς ἐν ἀπαρχή ὁ ἅγιος ἀπόστολος , εἰς ὁ ἄνωθεν καί ἐν πρῶτος κατασκευή δίδωμι ἐγώ ἁγιασμός .