cyrillus-theology.contra-julianum-lib-1-2 pg076_0506.1
διότιντας κάλλος , τὴν θυμπεστάτην αὐτῶν περαινὶν λατρείαν , ὅλῳ δὲ ὅτι τὴν νοερὰν καὶ ἐν πνεύματι . Προστάχαι μὲν γὰρ ὁρτάζοντας ἀρτοποιεῖν αὐτοὺς , ζύμης δὲ δίχα . Τοῦτο δρῶντες οἱ Ἰουδαῖοι , καὶ πλέον οὐδὲν , ἀποπεραίναν φροντο τὸν νόμον . Ποῖα τοίνυν ἐντεῦθεν αὐτοῖς ἡ δηνσις ; « Ἡσθίτη δ' ἐν τίνι τρόπῳ ἐπὶ τούτῳ Θεός ; « Ἄλλ' ἐραῖς , ὅτι χρήνι δῆπου κεκαθαρισμένους ὁρτάζειν αὐτοὺς . Καὶ-τοι πῶς , εἰ καταμαίνειν οἶδεν ἡ ζύμη τοὺς ἐδθη-κότας , οὐχ εἰσάπαν αὐτοὺς ἀπαλλάττεσθαι χρήνι , καὶ οὐχ εἰς μόνας ἐπὶ τὸν ἀριθμὸν ἡμέρας , εἴπερ τινὲς ἦσαν ὡς Θεῷ προσκεῖμενοι . τῆς ἀνθρωπίνης αὐτῶ πολιτείας ἐπιμεληταί ; « Ἄλλ' ὡς ἤδη προείπον , καὶ τῷδε τῷ νόμῳ , καθάπερ ἀμέλει καὶ ἐν τοῖς ἑτέροις , νοητοῦ πράγματος δηλῶσις ἀνιγμῶνως εἰσεκάλυ-μμεναι τοῖς δὲ καὶ κεκαθαρισμένῳ νῷ τὰ τοιᾶδε τῶν θεωρημάτων καταδρεῖν δυναμένοις . Πληροῦται γὰρ μὴν ὁ ἐπὶ τοῖς ἄζυμοις νόμος πρὸς ἡμῶν μάλιστα , τῶν ἐν πίστει δεδικαιωμένων καὶ ἡγιασμένων ἐν Πνεύματι , καὶ τὴν νοητὴν τελούντων λατρείαν . Κατὰ τοιᾶνδὲ τινὰ τρόπον εἰς τύπον φαυλότητος ἡ θεό-πνευστος Γραφὴ τὴν ζύμην ἐσθ' ὅτε δεχέσθαι φιλεῖ . Χρήναι δὴ οὖν ὁρτάζοντας αὐτοὺς προστάχαι , δι-οσμηγμένους εὖ μάλ' καὶ κεκαθαρισμένους , καὶ ἀπὰ-στες φαυλότητος ὄντας ὡς ἀποτάκτας , ζύμην οὐχ ἔχον-τας σαρκικῆς ἀκαθαρσίας καὶ περισπασμοῦ εἰκῶν , τῶν ἐπ' ἀνοήτοις πράγμασι , φημί . Θιασώτης γὰρ ὁ τοιούτος ἔσται λαμπρός . Γράφει γοῦν ὁ θεόπνευστος Παῦλος : « Ὅστε ὁρτάζωμεν , μὴ ἐν ζύμῃ παλαιᾷ , μηδὲ ἐν ζύμῃ κακίας καὶ πονηρίας , ἀλλ' ἐν ἄζυμοις εἰλικρινείας καὶ ἀληθείας . » Αἰώνιος τοίνυν ὁ νό-μος : ὁ πάλαι μὲν παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις ἀνιγμῶνως , ὁ αὐτὸς δὲ νυνὶ παρ' ἡμῖν νοητῶς καὶ πνευμα-τικῶς , καὶ κατὰ γε τὸ ἀληθές . Καὶ καιρὸς μὲν τοῖς ἀνιγμῶσι πρῶτον ὁ πρὸ τῆς τοῦ Σωτῆρος ἐπιδη-μίας : τοῖς γε μὴν ἀληθεῖσι δὲ μὴτ' ἐκείνῳ εἰσ-δεδηκώς , καθ' ὃν ἐπέλαμψεν ἡ ἀλήθεια . « Ἔδει γὰρ , ἔδει διὰ μὲν τοῦ πανσόφου Μωϋσέως παιδοκομισθᾶι τὸν Ἰσραήλ , νηπιωπερὴ καὶ ἀμαθεστέραν ἔχοντα τὴν διάνοιαν · διὰ δὲ τοῦ πάντων Δεσπότου Χριστοῦ , « Ἐν ᾧ πάντες εἰσιν οἱ θησαυροὶ τῆς γνώσεως καὶ σοφίας ἀπόκρυφοι , » κατὰ τὸ γεγραμμένον , τὴν ἀληθῆ καὶ τελεωτάτην ἡμῖν εἰσκομίζεσθαι γνῶσιν , οὐν ἀνατρέπουσαν τὰ Μωϋσέως , μεθιτῶσαν δὲ μᾶλλον αὐτὰ πρὸς ἐννοίας πραγμάτων ἐναργεστέρας . Καὶ γοῦν ὁ Μωϋσῆς τὰς πρὸς τοὺς Ἰουδαίους διαλέξεις ποιούμενος , κάλυμμα ἐτίθει ἐπὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ , μονονοχὶ βουὼν δι' αὐτοῦ τοῦ πράγματος , ὡς τὸ ἀληθὲς τοῦ νόμου πρόσωπον ἀποπτον ἦν αὐτοῖς . Εἰ δὲ φαῖεν οἱ δι' ἐναντίας : Εἰ τὰ δεύτερα τῶν πρώτων ἦν αἰρετώτερα , καὶ δὴ καὶ ἀμείνω πρὰ πολὺ , τί μὴ μᾶλλον αὐτὰ τοῖς πρώτοις καὶ ἐν ἀρχαῖς ὁ νομο-θέτης διώριστο ; ἀ πλειστάκις ἔφην , εἰς μέσον οἶσω καὶ νῦν . Ὅσπῳ τὸν νοῦν ἔχοντες ἀσφαλῆ πρὸς θεογνωσίαν οἱ ἐξ Ἰσραήλ , εὐτρεπέστατα μὲν ἀπ-εφέροντο τῶν σφίσι πρεπωδεστάτων , εὐκολοὶ δὴ ἦσαν εἰς ἀπόστασιν τὴν ἀπὸ Θεοῦ · καὶ παρτρύνοντες οὐ
Lemmas: διότιντας κάλλος , ὁ θυμπεστάτην αὐτός περαιος λατρεία , ὅλος δέ ὅτι ὁ νοερός καί ἐν πνεῦμα . προσταχή μέν γάρ ὁρτάζοντας ἀρτοποιέω αὐτός , ζύμη δέ δίχα . οὗτος δράω ὁ Ἰουδαῖος , καί πλέω οὐδείς , ἀποπεραίνω φροντο ὁ νόμος . Ποίας τοίνυν ἐντεῦθεν αὐτός ὁ δηνσις ; « Ἡσθίτη δέ ἐν τίς τρόπος ἐπί οὗτος Θεός ; « ἄλλος Ἐραί , ὅτι χρήνι δήπου καθαρίζω ὁρτάζω αὐτός . Καίτης πῶς , εἰμί καταμαίνομαι οἶδα ὁ ζύμη ὁ ἐσθίω , οὐ εἰσάπαν αὐτός ἀπαλλάσσω χρήνι , καί οὐ εἰς μόνος ἐπί ὁ ἀριθμός ἡμέρα , εἴπερ τις εἰμί ὡς Θεός πρόσκειμαι . ὁ ἀνθρώπινος αὐτός πολιτεία ἐπιμελητής ; « ἄλλος ὡς ἤδη προεῖπον , καί ὅδε ὁ νόμος , καθάπερ ἀμελέω καί ἐν ὁ ἕτερος , νοητός πρᾶγμα δήλωσις ἀνιγμῶνως εἰσεκάλυ-μμεναι ὁ δέ καί καθαρίζω νάω ὁ τοιόσδε ὁ θεώρημα κατατρέχω δύναμαι . πληρόω γάρ μήv ὁ ἐπί ὁ ἄζυμος νόμος πρός ἐγώ μάλιστα , ὁ ἐν πίστις δικαιόω καί ἁγίζω ἐν πνεῦμα , καί ὁ νοητός τελέω λατρεία . κατά τοιόσδε τις τρόπος εἰς τύπος φαυλότης ὁ θεόπνευστος γραφή ὁ ζύμη ἐστώ ὅτε δέχομαι φιλέω . χρή δή οὖν ὁρτάζοντας αὐτός προσταχή , δι-οσμηγμένους εὕω μάλα καί καθαρίζω , καί άπαστος φαυλότης εἰμί ὡς ἀποτάκτης , ζύμη οὐ ἔχω σαρκικός ἀκαθαρσία καί περισπασμός εἰκών , ὁ ἐπί ἀνόητος πρᾶγμα , φημί . θιασώτης γάρ ὁ τοιούτος εἰμί λαμπρός . γράφος γοῦν ὁ θεόπνευστος Παῦλος : « ὅστε ὁρτάζω , μή ἐν ζύμη παλαιός , μηδέ ἐν ζύμη κακία καί πονηρία , ἀλλά ἐν ἄζυμος εἰλικρίνεια καί ἀλήθεια . » Αἰώνιος τοίνυν ὁ νόμος : ὁ πάλαι μέν παρά ὁ Ἰουδαῖος ἀνιγμῶνως , ὁ αὐτός δέ νυνί παρά ἐγώ νοητός καί πνευματικός , καί κατά γε ὁ ἀληθής . καί καιρός μέν ὁ ἀνιγμῶσι πρῶτος ὁ πρό ὁ ὁ Σωτήρ ἐπιδημία : ὁ γε μήv ἀλάομαι δέ μήτε ἐκεῖνος εἰσοράω , κατά ὅς ἐπιλάμπω ὁ ἀλήθεια . « δέω γάρ , ἐσθίω διά μέν ὁ πάνσοφος Μωϋσῆς παιδοκομιεπομαι ὁ Ἰσραήλ , νηπιωπερὴ καί ἀμαθής ἔχω ὁ διάνοια · διά δέ ὁ πᾶς δεσπότης Χριστός , « ἐν ὅς πᾶς εἰμί ὁ θησαυρός ὁ γνῶσις καί σοφία ἀπόκρυφος , » κατά ὁ γράφω , ὁ ἀληθής καί τέλειος ἐγώ εἰσκομίζω γνῶσις , ὀν ἀνατρέπω ὁ Μωϋσῆς , μεθίστημι δέ μᾶλλον αὐτός πρός ἔννοια πρᾶγμα ἐναργής . καί γοῦν ὁ Μωϋσῆς ὁ πρός ὁ Ἰουδαῖος διαλέγω ποιέω , κάλυμμα τίθημι ἐπί ὁ πρόσωπον αὐτός , μονονοχὶ βοῦα διά αὐτός ὁ πρᾶγμα , ὡς ὁ ἀληθής ὁ νόμος πρόσωπον ἀποπτάω εἰμί αὐτός . εἰμί δέ φημί ὁ διά ἐναντίος : εἰμί ὁ δύο ὁ πρῶτος εἰμί ἄρετος , καί δή καί ἀγαθός Πράς πολύς , τίς μή μᾶλλον αὐτός ὁ πρῶτος καί ἐν ἀρχή ὁ νομοθέτης διορίζω ; ὅς πλειστάκις φημί , εἰς μέσος φέρω καί νῦν . Ὅσπῳ ὁ νόος ἔχω ἀσφαλής πρός θεογνωσία ὁ ἐκ Ἰσραήλ , εὐτρεπής μέν ἀποφέρω ὁ ὅς πρεπώδης , εύκολος δή εἰμί εἰς ἀπόστασις ὁ ἀπό Θεός · καί παρτρύνοντες οὖον