cyrillus-theology.commentarius-in-xii-prophetas-minores zephaniah.2.63
Τέτραπται πάλιν ὁ λόγος εἰς τὸ τῆς Σιῶν πρόσωπον , ὑπισχνεῖται δὲ τὰ διὰ Χριστοῦ παραδόξως κατωρθωμένα , περί τε τὰς ἐξ ἐθνῶν ἀγέλας καὶ τὸν ἀπόβλητον Ἰσραήλ . ἐν σοὶ γάρ φησιν ενεκα σου ποιήσω . επειδη γὰρ οἱ μὲν ἐκ πλεονεξίας ἀπεκομίσθησαν εἰς μέθην · οἱ δὲ ἠγνοήκασι τὸν ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ὅλων ἐνηνθρωπηκότα Θεὸν , ἀμφοτέροις ἐπιδαψιλεύεται τὸν ἔλεον ὁ πάντων Δημιουργὸς , καὶ ἕνεκα ἡμῶν ἐν ἡμῖν πεποίηκε θαύματα . σέσωσται μὲν γὰρ ἡ ἐκ . πεπιεσμένη , τουτέστιν , ἢ τεθλιμμένη ποτὲ τῶν πεπλανη - μένων πληθὺς , καὶ εἰς τοῦτο λοιπὸν ἐνηνεγμένη ταλαιπωρίας ὑπὸ τοῦ καταπιέσαντος σατανᾶ , ὡς πᾶσαν ἰκμάδα ζωτικὴν ἀποβαλεῖν · νεκρὸς γὰρ νοῦς ὁ πλανῶ μένος · εἰσ δεχθήσεται δὲ καὶ ἡ ἀπωσμένη ὡς μένη τῶν Ἰουδαίων Συναγωγή . πεπαρῴνηκε μὲν γὰρ εἰς Χριστόν · ταύτῃτοι καὶ δικαίως ἀπόπεμπτος ἦν , καὶ παρώλισθε τῆς ἐλπίδος , καὶ τῆς εἰς Χριστὸν οἰκειότητος ἀπενοσφίζετο · πλὴν ἠλέηται καὶ αὐτή · κληθήσεται γὰρ πρὸς μετάγνωσιν καὶ εἰς τὴν διὰ πίστεως κάθαρσιν ἐν ἐσχάτοις τοῦ αἰῶνος καιροῖς . ἔσονται δὴ οὖν εἰς καύχημα καὶ ὀνομαστοὶ καὶ αἰσχύνης ὡς ἀπωτάτω . αὐτοὶ δὲ δὴ τίνες , ἢ ὅτι πάντως οἱ δύο λαοὶ οὐκ ἔτι διῃρημένοι , καὶ ἀσύμβατον ἔχοντες ἀλλήλοις τὴν γνώμην , καὶ μεμερισμένοι πρὸς δόξας τὰς ἐπὶ Θεῷ , καθὰ καὶ πάλαι · ἀλλ’ ἑνότητι τῇ διὰ Πνεύματος εὖ μάλα κατεσφιγμένοι πρὸς ὁμοψυχίαν τε ἅμα καὶ ὁμοπιστίαν . γέγραπται γὰρ ὅτι “ τοῦ δὲ πλήθους τῶν “ πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία.’’ ἔκτισε δὲ καὶ ὁ Χριστὸς “ τοὺς δύο λαοὺς εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον , “ ποιῶν εἰρήνην , καὶ ἀποκαταλλάσσων ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ “ πνεύματι,’’ καθὰ γέγραπται . εἰ δὴ οὖν γένοιντο ζηλωτοὶ , τότε δὴ πάντως καταισχυνθήσεσθαί φησι τοὺς ἐχθροὺς , τὸ τῆς δοθείσης εὐκλείας μέγεθος κατατεθηπότας , καὶ τὸ τῆς εὐημερίας ἀκράδαντον , καὶ τῆς ἐλπίδος τὸ βεβηκός . ἴδοι δ’ ἄν τις καὶ ἐξ αὐτῶν ἤδη τῶν πραγμάτων ἀληθῆ τὴν ὑπόσχεσιν . δεδόξασται γὰρ ἡ Ἐκκλησία Χριστοῦ , καὶ λαμπρῶν αὐχημάτων ἐπίμεστος οὖσα θαυμάζεται παρὰ πάντων . πλὴν ὁρίζει καὶ τὸν καιρὸν , καθ’ ὃν τὰ τοιάδε συμβήσεται · ἐν τῷ καιρῷ γάρ φησιν ὅταν εἰςδεχωμαι ὑμᾶς . οὐ γὰρ πρὸ τῆς πίστεως τὰ μετὰ τὴν πίστιν , μετ’ αὐτὴν δὲ μᾶλλον νοοῖντ’ ἃν εἰκότως . κεκλήμεθα δὴ οὖν ἐν καιροῖς τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τοῦ Μονογενοῦς . τότε γὰρ δὴ τότε τῆς ἐπὰν γελίας τὸ πέρας ἐκβέβηκεν εἰς τὸ ἀτρεκές . Διότι δώσω ὑμᾶς ὀνομαστοὺς κω εἰς καὺχημα ἐν πᾶσι τοῖς λαοῖς τῆς φῆς , τῷ ἐπιστρέφειν με τὴν αἰχμαλωσίαν ὑμῶ ἐνώπιον ὑμῶv , λέγει Κύριος .
Lemmas: τρέπω πάλιν ὁ λόγος εἰς ὁ ὁ Θεός πρόσωπον , ὑπισχνέομαι δέ ὁ διά Χριστός παράδοξος κατορθόω , περί τε ὁ ἐκ ἔθνος ἀγέλη καί ὁ ἀπόβλητος Ἰσραήλ . ἐν σύ γάρ φημί ἕνεκα σύ ποιέω . ἐπειδή γάρ ὁ μέν ἐκ πλεονεξία ἀποκομίζω εἰς μέθη · ὁ δέ ἀγνοέω ὁ ἐπί σωτηρία ὁ ὅλος ἐνανθρωπέω θεός , ἀμφότερος ἐπιδαψιλεύω ὁ ἔλεος ὁ πᾶς Δημιουργός , καί ἕνεκα ἐγώ ἐν ἐγώ ποιέω θαῦμα . σῴζω μέν γάρ ὁ ἐκ . πιέζω , τουτέστιν , ἢ θλίβω ποτέ ὁ πλανάω - Μένων πληθύς , καί εἰς οὗτος λοιπός φέρω ταλαιπωρία ὑπό ὁ καταπίνω Σατανᾶς , ὡς πᾶς ἰκμάς ζωτικός ἀποβάλλω · νεκρός γάρ νόος ὁ πλανάω μένος · εἰς δέχομαι δέ καί ὁ ἀπωθέω ὡς μένω ὁ Ἰουδαῖος συναγωγή . παροινέω μέν γάρ εἰς Χριστός · ταύτῃτοι καί δικαίως ἀπόπεμπτος εἰμί , καί παροράω ὁ ἐλπίς , καί ὁ εἰς Χριστός οἰκειότης ἀπονοσφίζω · πλήν ἐλεέω καί αὐτός · καλέω γάρ πρός μετάγνωσις καί εἰς ὁ διά πίστις κάθαρσις ἐν ἔσχατος ὁ αἰών καιρός . εἰμί δή οὖν εἰς καύχημα καί ὀνομαστός καί αἰσχύνη ὡς ἀπωτάτω . αὐτός δέ δή τίς , ἢ ὅτι πάντως ὁ δύο λαός οὐ ἔτι διαλέγω , καί ἀσύμβατος ἔχω ἀλλήλων ὁ γνώμη , καί μερίζω πρός δόξα ὁ ἐπί Θεός , καθά καί πάλαι · ἀλλά ἑνότης ὁ διά πνεῦμα εὕω μάλα κατασφίγγω πρός ὁμοψυχία τε ἅμα καί ὁμοπιστία . γράφω γάρ ὅτι “ ὁ δέ πλῆθος ὁ “ πιστεύω εἰμί ὁ καρδία καί ὁ ψυχή μία κτίζω δέ καί ὁ Χριστός “ ὁ δύο λαός εἰς εἷς καινός ἄνθρωπος , “ ποιέω εἰρήνη , καί ἀποκαταλλάσσω ἀμφότερος ἐν εἷς “ πνέω καθά γράφω . εἰμί δή οὖν γίγνομαι ζηλωτός , τότε δή πάντως καταισχύνω φημί ὁ ἐχθρός , ὁ ὁ δίδωμι εὔκλεια μέγεθος καταθήπω , καί ὁ ὁ εὐημερία ἀκράδαντος , καί ὁ ἐλπίς ὁ βαίνω . ὁράω δέ ἄν τις καί ἐκ αὐτός ἤδη ὁ πρᾶγμα ἀληθής ὁ ὑπόσχεσις . δοξάζω γάρ ὁ ἐκκλησία Χριστός , καί λαμπρός αὔχημα ἐπίμεστος εἰμί θαυμάζω παρά πᾶς . πλήν ὁρίζω καί ὁ καιρός , κατά ὅς ὁ τοιόσδε συμβαίνω · ἐν ὁ καιρός γάρ φημί ὅταν εἰςδεχωμαι σύ . οὖον γάρ πρό ὁ πίστις ὁ μετά ὁ πίστις , μετά αὐτός δέ μᾶλλον νοέω ἄν εἰκότως . καλέω δή οὖν ἐν καιρός ὁ μετά σάρξ οἰκονομία ὁ Μονογενώ . τότε γάρ δή τότε ὁ ἐπάν Γελίας ὁ πέρας ἐκβαίνω εἰς ὁ ἀτρεκής . διότι δίδωμι σύ ὀνομαστός πω εἰς καύχημα ἐν πᾶς ὁ λαός ὁ φημί , ὁ ἐπιστρέφω ἐγώ ὁ αἰχμαλωσία ὑμός ἐνώπιος ὁμός , λέγω Κύριος .