cyrillus-theology.commentarius-in-xii-prophetas-minores zephaniah.2.3
Ἐπειδὴ δὲ οἶδεν ἡ θεόπνευστος γραφὴ καὶ νοητοὺς Αἰθίοπας , φέρε τι καὶ ἐπ’ αὐτοῖς λέγωμεν , οὐκ ἔξω βαίνοντες τῆς τῶν προκειμένων ἐννοίας . ἔφη που ψάλλων ὁ μακάριος Δαυεὶδ , ὡς πρὸς τὸν κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν χριστόν “ Σὺ “ συνέτριψας τὰς κεφαλὰς τῶν δρακόντων ἐπὶ τοῦ ὕδατος . “ σὺ συνέθλασας τὴν κεφαλὴν τοῦ δράκοντος , ἔδωκας αὐτὸν “ βρῶμα λαοῖς τοῖς Αἰθίοψιν.’’ ἀλλὰ καὶ ἑτέρωθί που “ Ἐνώ “ πιον αὐτοῦ προπεσοῦνται Αἰθίοπες , καὶ οἱ ἐχθροὶ “ χοῦν λείξουσιν.’’ ὁμολογεῖ ’δε που καὶ ἡ ἐν τῷ ᾄσματι τῶν ᾀσμάτων ἀνατυπουμένη νύμφη μέλαινά τε εἶναι καὶ καλή . οὐκοῦν Αἰθίοπας νοητέον τοὺς οἱονεὶ σκοτεινήν τε καὶ ἀλαμπῆ τὴν διάνοιαν ἔχοντας , τοὺς οὔπω κατηυγασμένους , καὶ τὸ θεῖον οὐκ ἔχοντας φῶς . ἁλλ’ οἱ μὲν προσπίπτοντες Χριστῷ , καθάπερ ἀμέλει καὶ ἡ νύμφη , καταλαμπρύνονται παρ’ αὐτοῦ , διακεκράγασι γὰρ εὐχόμενοι “ Καὶ ἔστω ἡ λαμπρότης κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐφ’ ἡμᾶς · οἱ δὲ δυσαπόνιπτον ἔχοντες τὴν ἀκαθαρσίαν , καὶ ἐν τῷ μελαίνεσθαι μεμενηκότες , καταθοινήσονται μὲν τὰς τοῦ δράκοντος κεφαλάς · τροφὴ γὰρ αὐτοῖς ὁ δράκων ὁ ἀποστάτης · ὑποκείσονται δὲ τῆ ῥομφαίᾳ . πρέπειν δὲ οἶμαι μάλιστα τοῦ λόγου τὴν δύναμιν τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασιν , ἃ τετραυμάτικεν ὁ Χριστὸς , τῆς καθ’ ἡμῶν τυραννίδος ἐκβεβληκὼς , συνανελὼν δὲ αὐτοῖς τὸν τοῦ σκότους πατέρα , τὸν ἁπάσης ἁμαρτίας εὑρετὴν , τὸν κατασκοτίζοντα “ τὰ νοήματα τῶν “ ἀπίστων , εἰς τὸ μὴ διαυγάσαι τὸν φωτισμὸν τοῦ Εὐαγ - “ γελίου τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ . ” καὶ τοῦτο οἶμαί ἐστιν ὃ καὶ αὐτὸς ὁ σοφὸς ἡμῖν εἴρηκεν Ἡσαΐας “ Καὶ ἔστα ἐν “ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη , ἐπάξει ὁ Θεὸς τὴν μάχαιραν τὴν ἁγίαν . , “ τὴν μεγάλην καὶ τὴν ἰσχυρὰν ἐπὶ τὸν δράκοντα , τὸν ὄφιν “ τὸν σκολιὸν , ἐπὶ τὸν δράκοντα τὸν ὄφιν τὸν φεύγοντα , καὶ “ ἀνελεῖ τὸν δράκοντα .
Lemmas: ἐπεί δέ οἶδα ὁ θεόπνευστος γραφή καί νοητός Αἰθίοψ , φέρω τίς καί ἐπί αὐτός λέγω , οὐ ἔξω βαίνω ὁ ὁ πρόκειμαι ἔννοια . φημί ποῦ ψάλλω ὁ μακάριος Δαυίδ , ὡς πρός ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς χριστός “ σύ “ συντρίβω ὁ κεφαλή ὁ δράκων ἐπί ὁ ὕδωρ . “ σύ συνθλάω ὁ κεφαλή ὁ δράκων , δίδωμι αὐτός “ βρῶμα λαός ὁ Αἰθίοψ ἀλλά καί ἑτέρωθι ποῦ “ νάω “ πίνω αὐτός προπίπτω Αἰθίοψ , καί ὁ ἐχθρός “ χόω λείχω ὁμολογέω ἐσθίω ποῦ καί ὁ ἐν ὁ ᾆσμα ὁ ᾆσμα ἀνατυπόω νύμφη μέλας τε εἰμί καί καλός . οὐκοῦν Αἰθίοψ νοητέον ὁ οἱονεί σκοτεινός τε καί ἀλαμπής ὁ διάνοια ἔχω , ὁ οὔπω κατηυγασμένους , καί ὁ θέω οὐ ἔχω φάος . ἀλλά ὁ μέν προσπίπτω Χριστός , καθάπερ ἀμελέω καί ὁ νύμφη , καταλαμπρύνω παρά αὐτός , διακράζω γάρ εὔχομαι “ καί ἵστημι ὁ λαμπρότης κύριος ὁ Θεός ἐγώ ἐπί ἐγώ · ὁ δέ δυσαπόνιπτος ἔχω ὁ ἀκαθαρσία , καί ἐν ὁ μελαίνω μένω , καταθοινάω μέν ὁ ὁ δράκων κεφαλή · τροφή γάρ αὐτός ὁ δράκων ὁ ἀποστάτης · ὑπόκειμαι δέ τῆ ῥομφαία . πρέπω δέ οἴομαι μάλιστα ὁ λόγος ὁ δύναμις ὁ ἀκάθαρτος πνεῦμα , ὁ τραυματίζω ὁ Χριστός , ὁ κατά ἐγώ τυραννίς ἐκβάλλω , συναναιρέω δέ αὐτός ὁ ὁ σκότος πατήρ , ὁ ἅπας ἁμαρτία εὑρετής , ὁ κατασκοτίζω “ ὁ νόημα ὁ “ ἄπιστος , εἰς ὁ μή διαυγάζω ὁ φωτισμός ὁ Ευάγ - “ γέλιο ὁ δόξα ὁ Χριστός . ” καί οὗτος οἴομαι εἰμί ὅς καί αὐτός ὁ σοφός ἐγώ εἴρω Ἠσαΐας “ καί εἶμαι ἐν “ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος , ἐπάγω ὁ θεός ὁ μάχαιρα ὁ ἅγιος . , “ ὁ μέγας καί ὁ ἰσχυρός ἐπί ὁ δράκων , ὁ ὄφις “ ὁ σκολιός , ἐπί ὁ δράκων ὁ ὄφις ὁ φεύγω , καί “ ἀναιρέω ὁ δράκων .