cyrillus-theology.commentarius-in-xii-prophetas-minores zechariah.2.8
Δυσέφικτον μὲν κομιδῇ τὸ προκείμενον · πλὴν ἐροῦμεν ἡμεῖς τό γε ὡς ἄριστα καὶ ὀρθῶς ἔχειν δοκοῦν . ἔοικε τοίνυν ὁ λόγος μονονουχὶ καὶ ἐπιτιμᾶν τῷ ὄρει τῷ μεγάλῳ , τουτέστι τῷ σατανᾷ κατεξανισταμένῳ τε καὶ ἀντεξάγοντί τῷ Χριστῷ τῆς ἑαυτοῦ δυστροπίας τὴν δύναμιν , ὃ δὴ καὶ ἐν τοῖς ἀνωτέρω πάλιν ἡμῖν αἰνιγματωδῶς κατεγράφετο . ἔφη γὰρ ὁ Προφήτης τεθεᾶσθαι μὲν “ Ἰησοῦν τὸν ἱερέα τὸν μέγαν ἑστῶτα “ πρὸ προσώπου ἀγγέλου κυρίου , τὸν ’δε γε διάβολον ἑστῶτα “ ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ τοῦ ἀντικεῖσθαι αὐτῷ . ὅτι γὰρ ὅσον ἐνεχώρει καὶ ἢν ἐπ’ αὐτῷ , πεπολέμηκέ τε καὶ ἀντεγήγερται δεινῶς ταῖς τοῦ Σωτῆρος οἰκονομίαις , καλοῦντος πρὸς σωτηρίαν τὴν ὑπ’ οὐρανὸν , οὐκ ἃν ἐνδοιάσειέ τις , ἐννενοηκὼς ὅτι πρῶτον μὲν προσῆλθε νηστεύοντι κατὰ τὴν ἔρημον , καὶ σώζοντα βλέπων τὴν ὑπ’ οὐρανὸν , προσκυνητὴν ἴδιον ἀποφαίνειν ἤθελε , παραδεικνὺς μὲν αὐτῷ “ πάσας τὰς βασιλείας “ τοῦ κόσμου,’’ λέγων τε ὡς ἔσται πάντα αὐτοῦ , εἰ δὴ προσπεσεῖν ἕλοιτο καὶ προσκυνεῖν αὐτῷ . εἶτα πρὸς τοῦτο καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ χοροῦ τῶν ἁγίων ἀποστόλων τὸν προδότην ἥρπασε μαθητὴν , ἀναπείσας ὄργανον τῆς Ἰουδαίων γενέσθαι σκαιότητος . ἐπιπλήττει δὴ οὖν ὁ λόγος αὐτῷ καί φησι τίς εἶ σὺ , τὸ ὄρος τὸ μέγα τὸ πρὸ προσώπου Ζοροβάβελ τοῦ κατορθῶσαι ; τὸ δέ Τίς εἶ τύ νοητέον οὐχ ὡς ἐθέλοντος ἀναμαθεῖν , τίς δὴ ἄρα καὶ πόθεν ἐστίν · οὐ γὰρ ἂν ἠγνόησε Θεὸς ὤν · ἀλλ’ οἷον κατασμικρύνοντος καὶ οὐδενὸς ἀξιοῦντος λόγου , κἂν εἰ μέγα τε εἴη καὶ δυσάντητον τὸ ὄρος , καὶ ἐμποδὼν ἐγκείμενον κατορθοῦν ἐθέλοντι τὰ τοιάδε Χριστῷ , οὗ καὶ εἰς τύπον ὁ Ζοροβάβελ , καθάπερ ἤδη προείπαμεν . καίτοι γὰρ ἀπαράβλητον ἔχων τὴν δυστροπίαν ὁ δράκων ὁ ἀποστάτης , πεπάτηται παρὰ Χριστοῦ πόνου τε καὶ ἱδρῶτος δίχα . Θεὸς γὰρ ἦν κατὰ φύσιν , ὁ πάντα νικῶν .
Lemmas: δυσέφικτος μέν κομιδή ὁ πρόκειμαι · πλήν εἴρω ἐγώ ὁ γε ὡς ἀγαθός καί ὀρθῶς ἔχω δοκέω . ἔοικα τοίνυν ὁ λόγος μονονού καί ἐπιτιμάω ὁ ὄρος ὁ μέγας , τουτέστι ὁ Σατανᾶς κατεξανίστημι τε καί ἀντεξάγω ὁ Χριστός ὁ ἑαυτοῦ δυστροπία ὁ δύναμις , ὅς δή καί ἐν ὁ ἀνωτέρω πάλιν ἐγώ αἰνιγματωδῶς καταγράφω . φημί γάρ ὁ Προφήτης θεάομαι μέν “ Ἰησοῦς ὁ ἱερεύς ὁ μέγας ἵστημι “ πρό πρόσωπον ἄγγελος κύριος , ὁ ἐσθίω γε διάβολος ἵστημι “ ἐκ δεξιός αὐτός ὁ ἀντίκειμαι αὐτός . ὅτι γάρ ὅσος ἐγχωρέω καί εἄν ἐπί αὐτός , πολεμέω τε καί ἀντεγείρω δεινῶς ὁ ὁ Σωτήρ οἰκονομία , καλέω πρός σωτηρία ὁ ὑπό οὐρανός , οὐ ἄν ἐνδοιάζω τις , ἐννοέω ὅτι πρῶτος μέν προσέρχομαι νηστεύω κατά ὁ ἐρῆμος , καί σῴζω βλέπω ὁ ὑπό οὐρανός , προσκυνητής ἴδιος ἀποφαίνω ἐθέλω , παραδείκνυμι μέν αὐτός “ πᾶς ὁ βασίλεια “ ὁ ἔκω λέγω τε ὡς εἰμί πᾶς αὐτός , εἰμί δή προσπίπτω αἱρέω καί προσκυνέω αὐτός . εἶτα πρός οὗτος καί ἐκ αὐτός ὁ χορός ὁ ἅγιος ἀπόστολος ὁ προδότης ἁρπάζω μαθητής , ἀναπείθω ὄργανον ὁ Ἰουδαῖος γίγνομαι σκαιότης . ἐπιπλήσσω δή οὖν ὁ λόγος αὐτός καί φημί τίς εἰμί σύ , ὁ ὄρος ὁ μέγας ὁ πρό πρόσωπον Ζοροβάβελ ὁ κατορθόω ; ὁ δέ Τῖς εἰμί ὅς νοητέον οὐ ὡς ἐθέλω ἀναμανθάνω , τίς δή ἄρα καί πόθεν εἰμί · οὖον γάρ εἄν ἀγνοέω θεός εἰμί · ἀλλά οἷος κατασμικρύνω καί οὐδείς ἄξιος λόγος , κἀν εἰμί μέγας τε εἰμί καί δυσάντητος ὁ ὄρος , καί ἐμποδών ἔγκειμαι κατορθόω ἐθέλω ὁ τοιόσδε Χριστός , ὅς καί εἰς τύπος ὁ Ζοροβάβελ , καθάπερ ἤδη προλέγω . καίτοι γάρ ἀπαράβλητος ἔχω ὁ δυστροπία ὁ δράκων ὁ ἀποστάτης , πατέω παρά Χριστός πόνος τε καί ἱδρώς δίχα . θεός γάρ εἰμί κατά φύσις , ὁ πᾶς Νίκη .