cyrillus-theology.commentarius-in-xii-prophetas-minores joel.1.66
Ἐντεῦθεν ἃν μάθοις , καὶ μάλα σαφῶς , ὡς οὐχ ἑτέρου του χάριν ὑψοῦ μὲν ἐτίθει τὰ διηγήματα · σκληρὰν δὲ αὐτοῖς καὶ δυσδιακόμιστον κομιδῇ προαναφωνεῖ τὴν συμφορὰν , ἢ ὥστε λοιπὸν μεταπεῖσαι παρελθεῖν εἰς μετάγνωσιν . ἀπογινώσκειν γὰρ οὐκ ἐᾷ · διαβεβαιοῦται δὲ , καὶ μάλα σαφῶς , ὡς εἴπερ ἕλοιντο φρονεῖν τὰ βελτίω , καὶ τὰς ἰδίας ὁδοὺς κἂν γοῦν τοῖς δευτέροις ἐπανορθοῦν εἰς τὸ ἀρέσκον Θεῷ , πεπαύσεται πάντως τὰ ἐξ ὀργῆς , καὶ εἰς πλάτος αὐτοῖς εὐκοσμίας μεταχωρήσει τὰ πράγματα . τίς δ’ ἂν γένοιτο τῆς τε ἐπιστροφῆς αὐτοῖς , καὶ ὁ τῆς λιτῆς τρόπος , καθίστησιν ἐναργὲς , οὕτω λέγων καὶ νῦν λέγει κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Ἐπιστράφητε πρὸς μὲ ἐξ ὅλης καρδιας ὑμῶν . ἐρρίφθω , φησὶ , τὰ παρωχηκότα , καὶ ἀποδημείτω πρὸς λήθην τὰ φθάσαντα · ἑαυτῶν ἀμείνους ὄφθητε τοῖς δευτέροις , ἐκμειλίσσεσθε Θεὸν νηστειᾳ καὶ πόνῳ , κοπετῷ τε καὶ ὀδυρμοῖς . ἕψεται γὰρ πάντως ταῦτα δρᾶν ᾑρημένοις τὸ χρῆναι λοιπὸν ἐν εὐπαθείαις εἶναι καὶ τρυφῇ . ὥσπερ γὰρ τῆς ῥᾳστώνης τὸ τέλος , καὶ τοῦ διαπίπτειν εἰς ἡδονὰς καταστρέφει πάντως εἰς οἰμωγὰς καὶ κόλασιν · οὕτω τῆς ἐπιεικείας καὶ τῶν ἐπὶ ταῖς μεταγνώσεσι πόνων ἡ ἔκβασις εἰς τὸ τῆς εὐημερίας ἔρχεται πλάτος . χρήἐπιστρέψατε σιμὸν οὖν ἄρα τὸ κλαίειν ἐφ’ ἁμαρτίαις , καὶ λυπεῖσθαι κατὰ Θεόν . ὡς γὰρ ὁ μακάριος γράφει Παῦλος “ Ἡ κατὰ Θεὸν “ λύπη μετάνοιαν εἰς σωτηρίαν ἀμεταμέλητον κατεργά - “ ζεται.’’ μακαρίζει δὲ καὶ αὐτὸς ὁ χριστὸς τοὺς “ Πεν “ θοῦντας νῦν , ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται . ” καὶ μὴν καὶ ὁ σοφὸς ἡμῖν Σολομῶν τοιοῦτόν τι φησὶν αἰνιγματωδῶς “ Ἀγαθὸν τὸ πορευθῆναι εἰς οἶκον πένθους , ἣ τὸ πορευ - “ θῆναι εἰς οἶκον πότου.’’ πλὴν ἐκεῖνο περιαθρεῖν ἀναγκαῖον , ὅση τις ἐστὶ τῆς νηστείας ἡ δύναμις . ἐξημεροῖ τὸν Δεσπότην , κατευνάζει τὴν ὀργὴν , ἀνατρέπει κόλασιν . ἑαυτοὺς γὰρ αἰκιζόμενοι , μονονουχὶ καὶ λελυττηκότα καὶ ἀγριαίνοντα καθ’ ἡμῶν τὸν θεῖον εὖ μάλα δυσωποῦμεν θυμὸν , καὶ τὴν τοῦ καταπαίοντος χεῖρα συστελοῦμεν εὐκόλως . εἰ γάρ ἐστιν ἀληθὲς , ὅτι καὶ μόνον ὁμολογοῦντες τὰς ἁμαρτίας κατοικτείροντος δικαιούμεθα , πῶς ἃν ἐνδοιάσειέ τις ὅτι τοῖς ἐξ ἀσκήσεως πόνοις ἑαυτοὺς κατατήκοντες , καὶ οἷον αἰτοῦντες δίκας , τῶν ἡμαρτημένων κερδανοῦμεν παρὰ Θεοῦ τὴν ἄφεσιν ; πενθεῖν οὖν ἄρα κελεύει καὶ διαρρηγνύναι σφᾶς , ἥκιστα μὲν τὰ ἀμφία , διαπτύσσειν δὲ μᾶλλον νοητῶς τὴν καρδίαν τὴν ἀπηνῆ καὶ πεπιλημένην εἰς ἢν ὁ θεῖος οὐκ εἰσδύεται φόβος . ἐπιστέλλει γοῦν Κορινθίοις ὁ Παῦλος “ Οὐ στενοχωρεῖσθε “ ἐν ἡμῖν , στενοχωρεῖσθε δὲ ἐν τοῖς σπλάγχνοις ὑμῶν . τὴν “ δὲ αὐτὴν ἀντιμισθίαν · ὡς τέκνοις λέγω · πλατύνθητε καὶ “ ὑμεῖς . ” χρὴ δὴ οὖν ἄρα κατευρύνειν μὲν ὥσπερ Θεῷ τὴν καρδίαν , καὶ μονονουχὶ περιρρηγνύναι τὸν νοῦν , ἵν εἰσδέξαιτο τὸ αὐτοῦ . τὸ γάρτοι πλάττεσθαι λύπην , καταῤῥηγνυ - μένων ἀμφίων εἰκῇ καὶ μάτην , ὀνήσειεν ἃν οὐδὲν τοὺς τοῦτο δρᾶν ᾑρημένους · ἐμποιήσειε δ’ ἂν οὐ βραχὺ τὸ κέρδος τὸ ἀνοιγνύναι καρδίαν , καὶ ἐναποτίθεσθαι τὸ Θεῷ δοκοῦν · ἀποκομιεῖ γὰρ τὸ χρῆμα πρὸς σωτηρίαν . ὅτι δὲ οὐκ ἀποτεύξονται τοῦ σκοποῦ ποιούμενοι τὰς λιτὰς , ἐμπεδοῖ λέγων , ὡς εἴη μὲν ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης φιλάνθρωπός τε καὶ πολυέλεος , οἰκτίρμων καὶ ἀγαθὸς καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις . εἰ γὰρ δὴ καὶ ἕλοιτο κακοῦν τοὺς ἡμαρτηκότας , ἀλλ’ οὖν ἔσται πρᾶος , καὶ οὐκ ἐς μακράν · μεταχωρεῖ γὰρ εὐκόλως ἐπὶ τὸ βουλεύεσθαι τὰ χρηστά . τοῦτο εἶναί φημι τὸ μετανοεῖν ἐπὶ ταῖς κακίαις . ὑποτεμνόμενος δὲ χρησίμως ὁ προφήτης τῶν τὴν σωτηρίαν ἀπεγνωκότων τὸ εἰκαιόβουλον τίς οιδέ φησιν , εἰ μετανοησει καὶ ὑπολειψεται ὀπίσω αὐτοῦ εὐλογιαν , τουτέστι δώσει τοῖς ἐπιστρέφουσι τὸ μετασχεῖν εὐλογίαν , ὥστε καὶ σπονδὴν καὶ θυσίαν ἀναθεῖναι πάλιν αὐτῷ , χαίροντάς τε καὶ εὐφῥαινομένους ἀνάψαι τὰ χαριστήρια .
Lemmas: ἐντεῦθεν ἄν μανθάνω , καί μάλα σαφῶς , ὡς οὐ ἕτερος ὁ χάρις ὑψόω μέν τίθημι ὁ διήγημα · σκληρός δέ αὐτός καί δυσδιακόμιστος κομιδή προαναφωνέω ὁ συμφορά , ἢ ὥστε λοιπός μεταπείθω παρέρχομαι εἰς μετάγνωσις . ἀπογιγνώσκω γάρ οὐ ἐάω · διαβεβαιόω δέ , καί μάλα σαφῶς , ὡς εἴπερ αἱρέω φρονέω ὁ ἀγαθός , καί ὁ ἴδιος ὁδός κἀν γοῦν ὁ δύο ἐπανορθόω εἰς ὁ ἀρέσκω Θεός , παύω πάντως ὁ ἐκ ὀργή , καί εἰς πλάτος αὐτός εὐκοσμία μεταχώρησις ὁ πρᾶγμα . τίς δέ εἄν γίγνομαι ὁ τε ἐπιστροφή αὐτός , καί ὁ ὁ λιτός τρόπος , καθίστημι ἐναργής , οὗτος λέγω καί νῦν λέγω κύριος ὁ θεός ἐγώ ἐπιστρέφω πρός ἐγώ ἐκ ὅλος Καρδία σύ . ῥίπτω , φημί , ὁ παροͅχέω , καί ἀποδημέω πρός λήθη ὁ φθάνω · ἑαυτοῦ ἀγαθός ὁράω ὁ δύο , ἐκμειλίσσω θεός νηστεία καί πόνος , κοπετός τε καί ὀδυρμός . ἕπω γάρ πάντως οὗτος δράω αἱρέω ὁ χρή λοιπός ἐν εὐπάθεια εἰμί καί τρυφή . ὥσπερ γάρ ὁ ῥᾳστώνη ὁ τέλος , καί ὁ διαπίπτω εἰς ἡδονά καταστρέφω πάντως εἰς οἰμωγή καί κόλασις · οὗτος ὁ ἐπιείκεια καί ὁ ἐπί ὁ μετάγνωσις πόνος ὁ ἔκβασις εἰς ὁ ὁ εὐημερία ἔρχομαι πλάτος . χρηεπιστρεφω σιμός οὖν ἄρα ὁ καλέω ἐπί ἁμαρτία , καί λυπέω κατά Θεός . ὡς γάρ ὁ μακάριος γράφω Παῦλος “ ὁ κατά θεός “ λύπη μετάνοια εἰς σωτηρία ἀμεταμέλητος κάτεργο - “ ἵζω μακαρίζω δέ καί αὐτός ὁ χριστός ὁ “ Πεν “ θοῦς νῦν , ὅτι αὐτός παρακαλέω . ” καί μήv καί ὁ σοφός ἐγώ Σολομών τοιοῦτος τίς φημί αἰνιγματωδῶς “ ἀγαθός ὁ πορεύω εἰς οἶκος πένθος , ὅς ὁ πορεύς - “ θάω εἰς οἶκος πότος πλήν ἐκεῖνος περιαθρέω ἀναγκαῖος , ὅσος τις εἰμί ὁ νηστεία ὁ δύναμις . ἐξημερόω ὁ δεσπότης , κατευνάζω ὁ ὀργή , ἀνατρέπω κόλασις . ἑαυτοῦ γάρ αἰκίζω , μονονού καί λυσσάω καί ἀγριαίνω κατά ἐγώ ὁ θέω εὕω μάλα δυσωπέω θυμός , καί ὁ ὁ καταπαίω χείρ συστέλλω εὐκόλως . εἰμί γάρ εἰμί ἀληθής , ὅτι καί μόνος ὁμολογέω ὁ ἁμαρτία κατοικτείρω δικαιόω , πῶς ἄν ἐνδοιάζω τις ὅτι ὁ ἐκ ἄσκησις πόνος ἑαυτοῦ κατατήκω , καί οἷος αἰτέω δίκη , ὁ ἁμαρτάνω κερδαίνω παρά Θεός ὁ ἄφεσις ; πενθέω οὖν ἄρα κελεύω καί διαρρήγνυμι σφεῖς , ἥκιστος μέν ὁ ἀμφίας , διαπτύσσω δέ μᾶλλον νοητός ὁ Καρδία ὁ ἀπηνής καί πιλέω εἰς εἄν ὁ θεῖος οὐ εἰσδύνω φόβος . ἐπιστέλλω γοῦν Κορίνθιος ὁ Παῦλος “ οὖον στενοχωρέω “ ἐν ἐγώ , στενοχωρέω δέ ἐν ὁ σπλάγχνον σύ . ὁ “ δέ αὐτός ἀντιμισθία · ὡς τέκνον λέγω · πλατύνω καί “ σύ . ” χρή δή οὖν ἄρα κατευρύνω μέν ὥσπερ Θεός ὁ Καρδία , καί μονονού περιρρήγνυμι ὁ νόος , ἵνα εἰσδέχομαι ὁ αὐτός . ὁ γάρ πλάσσω λύπη , καταρρήγνυμι - Μένων Ἀμφίων εἰκῇ καί μάτην , ὀνίνημι ἄν οὐδείς ὁ οὗτος δράω αἱρέω · ἐμποιέω δέ εἄν οὖον βραχύς ὁ κέρδος ὁ ἀνοίγω Καρδία , καί ἐναποτίθημι ὁ Θεός δοκέω · ἀποκομίζω γάρ ὁ χρῆμα πρός σωτηρία . ὅτι δέ οὐ ἀποτυγχάνω ὁ σκοπός ποιέω ὁ λιτή , ἐμπεδόω λέγω , ὡς εἰμί μέν ὁ ὁ ὅλος Δεσπότης φιλάνθρωπος τε καί πολυέλεος , οἰκτίρμων καί ἀγαθός καί μετανοέω ἐπί ὁ κακία . εἰμί γάρ δή καί αἱρέω κακόω ὁ ἁμαρτάνω , ἀλλά οὖν εἰμί πρᾶος , καί οὐ εἰς μακρός · μεταχωρέω γάρ εὐκόλως ἐπί ὁ βουλεύω ὁ χρηστός . οὗτος εἰμί φημί ὁ μετανοέω ἐπί ὁ κακία . ὑποτέμνω δέ χρήσιμος ὁ προφήτης ὁ ὁ σωτηρία ἀπογιγνώσκω ὁ εἰκαιόβουλος τίς οἶδα φημί , εἰμί μετανοώ καί ὑπολείπω ὀπίσω αὐτός εὐλογία , τουτέστι δίδωμι ὁ ἐπιστρέφω ὁ μετέχω εὐλογία , ὥστε καί σπονδή καί θυσία ἀνατίθημι πάλιν αὐτός , χαίρω τε καί ευφραινομενος ἀνάπτω ὁ χαριστήριος .