cyrillus-theology.commentarius-in-xii-prophetas-minores habakkuk.2.60
Ἔθος τοῖς ἁγίοις προφήταις τὴν εἰς καρδίαν καὶ νοῦν ἐπιτήρησιν , ἢν ἃν ποιοῖντο τυχὸν , προενηχοῦντος αὐτοῖς τοῦ ἁγίου Πνεύματος τῶν ἐσομένων τὴν γνῶσιν , φυλακὴν ἀποκαλεῖν ἤγουν ἀκοήν . τοιγάρτοι φησὶν ὁ αὐτὸς Ἀμβακούμ Επὶ τῆς φυλακῆς μου στήσομαι , καὶ ἐπιβήσομαι ἐπὶ πέτραν , καὶ ἀποσκοπεύσω τοῦ ἰδεῖν τί λαλήσει ἐν ἐμοὶ , καὶ τί ἀποκριθῶ ἐπὶ τὸν ἔλεγχόν μου·’’ ἕτερος δὲ αὖ Ἀκοὴν ἤκουσα παρὰ Κυρίου , καὶ περιοχὴν εἰς τὰ ἔθνη “ ἐξαπέστειλε , ” καὶ “ ἐξαπέστειλε , ” καὶ μέντοι πρὸς τῷδε Δαυείδ “ Ἀκούσομαι , φησὶ , τί λαλήσει ἐν ἐμοὶ Κύριος ὁ Θεος . τοιοῦτόν τι καὶ νῦν ὁ Προφήτης ὑπεμφαίνει τό Ἐφυλαξάμην καὶ ἐπτοήθη ἡ καρδία μου . τετήρηκα , φησὶ , τῶν εἰρημένων τὴν δύναμιν · εἶτα κατεπτόημαι δεινῶς ἀπο φωνῆς προσευχῆς χειλέων μου . ἐποιεῖτο μὲν γὰρ μετ’ ᾠδῆς τὴν πρὸς Θεὸν ἱκετείαν , καὶ μέλος ἦν αὐτῷ τῆς προφητείας ὁ τρόπος · ἀλλ’ ἦν ὁ σκοπὸς αὐτῷ καὶ ὁ νοῦς οὐκ εἰς τὴν εὔρυθμον ἀναφώνησιν , κατεπικραίνετο δὲ μᾶλλον εἰς λύπας , καὶ περιδεὴς ἦν ἄγαν , τὰ ἐν ἐσχάτοις καιροῖς συμβησόμενα τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ διαρθροῦντος ἐν αὐτῷ τοῦ Πνεύματος . τὸ δὲ δὴ μάλιστα θορυβοῦν αὐτὸν καὶ ὀρρωδεῖν ἀναπεῖθον , κατά γε τὸ εἰκὸς , ἐκεῖνό που τάχα καὶ μόνον ἦν , μὴ ἄρα πὼς ἐναποληφθείη τοῖς κακοῖς , καὶ τὴν τοῦ λαοῦ συντριβὴν ἐπαθρήσειε , καὶ ἴδοι βαλλόμενον μὲν εἰς κεφαλὰς ἀνόμων θάνατον , διακοπτομένας δὲ αὐτὰς ἐν ἐκστάσει , καὶ σειομένας ἐν αὐτῇ , κατά γε τὸν ἤδη προαποδοθέντα νοῦν . εἶτα μανθάνων ὡς ἔσται μὲν εἰς καιροὺς ἡ ὅρασις , εἰς ἀνάβλησιν δὲ μακρὰν τὰ προηγγελμένα , μονονουχὶ καὶ ἀνενεγκὼν ἐξ ἀκράτου λοιπὸν δυσθυμίας Ἀναπαύσομαί φησιν ἐν ἡμέρα μου , τοῦ ἀναβῆναί με εἰς λαὸν παροικίας μου . οὐ γὰρ ἐνσχεθήσομαι , φησὶ , τοῖς τοιοῖσδε κακοῖς , οὐδ’ ἃν εὑρεθείην ἐν τῷδε τῷ βίῳ , ἐνεστηκότος καιροῦ , καθ’ ὃν ἔσται πάντως τὰ τοιάδε τῶν κακῶν τοῖς ἐξ Ἰσραήλ . βαδιοῦμαι γὰρ ἐν - τεῦθεν , καὶ ἀνοιχήσομαι πρὸς λαὸν τὸν οὕτω πάροικον ἐν τῷδε τῷ βίῳ γεγενημένον , καθάπερ ἀμέλει καὶ αὐτὸς ἐγώ . πάροικοι γὰρ καὶ παρεπίδημοι πάντες οἱ ἅγιοι κατὰ τόνδε τὸν κόσμον . τοιγάρτοι φασίν “ Οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν “ πόλιν , ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν.’’ ψάλλει δέ καὶ ὁ Δαυεὶδ πρὸς τὸν τῶν ὅλων Θεόν “ Ἄνες μοι , “ πάροικος ἐγώ εἰμι ἐν τῆ γῇ καὶ παρεπίδημος , καθὼς “ οἱ πατέρες μου.’’ ἀξιάγαστος τοιγαροῦν τῶν ἁγίων σκοπὸς , οὐδ’ ὅσον εἰπεῖν ἀνεχομένων ἰδεῖν τὰ ἐφ’ οἷς ἃν συμβαίνῃ παροτρύνεσθαι Θεόν · ἡδίονα δὲ καὶ αὐτοῦ τοῦ ζῆν ποιεῖσθαι μεμελετηκότων τὴν ἀπὸ τοῦ κόσμου τούτου μετάστασιν , εἰ μὴ σώζοιτο πρὸς ἡμῶν τὰ εἰς δόξαν Θεοῦ . καὶ γοῦν ὁ θεσπέσιος ἔφη Παῦλος , ὅτι τὸ ἀναλῦσαι κρεῖττον , καὶ αὐτῷ συνεῖναι Χριστῷ τοῖς εἰς τοῦτο ἥκουσι γνώμης , ὡς ἡγεῖσθαι παροικίαν τὴν ἐν σώματι ζωήν .
Lemmas: ἔθος ὁ ἅγιος προφήτης ὁ εἰς Καρδία καί νόος ἐπιτήρησις , εἄν ἄν ποιέω τυγχάνω , προφέρω αὐτός ὁ ἅγιος πνεῦμα ὁ εἰμί ὁ γνῶσις , φυλακή ἀποκαλέω ἤγουν ἀκοή . τοιγάρ φημί ὁ αὐτός Ἀμβακούμ επὶ ὁ φυλακή ἐγώ ἵστημι , καί ἐπιβαίνω ἐπί πέτρα , καί ἀποσκοπεύω ὁ ὁράω τίς λαλέω ἐν ἐγώ , καί τίς ἀποκρίνω ἐπί ὁ ἔλεγχος μου·’’ ἕτερος δέ αὖος ἀκοή ἀκούω παρά κύριος , καί περιοχή εἰς ὁ ἔθνος “ ἐξαποστέλλω , ” καί “ ἐξαποστέλλω , ” καί μέντοι πρός ὅδε Δαυείδ “ ἀκούω , φημί , τίς λαλέω ἐν ἐγώ Κύριος ὁ Θεός . τοιοῦτος τίς καί νῦν ὁ Προφήτης ὑπεμφαίνω ὁ φυλάσσω καί πτοέω ὁ καρδία ἐγώ . τηρέω , φημί , ὁ εἴρω ὁ δύναμις · εἶτα καταπτοέω δεινῶς ἀπος φωνή προσευχή χεῖλος ἐγώ . ποιέω μέν γάρ μετά ᾠδή ὁ πρός θεός Ἱκεσία , καί μέλος εἰμί αὐτός ὁ προφητεία ὁ τρόπος · ἀλλά εἰμί ὁ σκοπός αὐτός καί ὁ νόος οὐ εἰς ὁ εὔρυθμος ἀναφώνησις , καταπικραίνω δέ μᾶλλον εἰς λύπη , καί περιδεής εἰμί ἄγαν , ὁ ἐν ἔσχατος καιρός συμβαίνω ὁ ἐκ Ἰσραήλ διαρθρέω ἐν αὐτός ὁ πνεῦμα . ὁ δέ δή μάλιστα θορυβέω αὐτός καί ὀρρωδέω ἀναπείθω , κατά γε ὁ εἰκός , ἐκεῖνος ποῦ τάχα καί μόνος εἰμί , μή ἄρα πως ἐναπολαμβάνω ὁ κακός , καί ὁ ὁ λαός συντριβή ἐπαθρέω , καί ὁράω βάλλω μέν εἰς κεφαλή ἄνομος θάνατος , διακόπτω δέ αὐτός ἐν ἔκστασις , καί σείω ἐν αὐτός , κατά γε ὁ ἤδη προαποδίδωμι νόος . εἶτα μανθάνω ὡς εἰμί μέν εἰς καιρός ὁ ὅρασις , εἰς ἀνάβλησις δέ μακράν ὁ προαγγέλλω , μονονού καί ἀναφέρω ἐκ ἄκρατος λοιπός δυσθυμία ἀναπαύω φημί ἐν ἡμέρα ἐγώ , ὁ ἀναβαίνω ἐγώ εἰς λαός παροικία ἐγώ . οὖον γάρ ἐνέχω , φημί , ὁ τοιόσδε κακός , οὐδέ ἄν εὑρίσκω ἐν ὅδε ὁ βίος , ἐνίστημι καιρός , κατά ὅς εἰμί πάντως ὁ τοιόσδε ὁ κακός ὁ ἐκ Ἰσραήλ . βαδίζω γάρ ἐν - τεῦ , καί ἀνοίγω πρός λαός ὁ οὗτος πάροικος ἐν ὅδε ὁ βίος γίγνομαι , καθάπερ ἀμελέω καί αὐτός ἐγώ . πάροικος γάρ καί παρεπίδημος πᾶς ὁ ἅγιος κατά ὅδε ὁ κόσμος . τοιγάρ φημί “ οὐ ἔχω ὧδε Μένων “ πόλις , ἀλλά ὁ μέλλω ἐπιζητέω ψάλλω δέ καί ὁ Δαυίδ πρός ὁ ὁ ὅλος Θεός “ Ἄνες ἐγώ , “ πάροικος ἐγώ εἰμί ἐν τῆ γῆ καί παρεπίδημος , καθώς “ ὁ πατήρ μου.’’ ἀξιάγαστος τοιγάρ ὁ ἅγιος σκοπός , οὐδέ ὅσος εἶπον ἀνέχω ὁράω ὁ ἐπί ὅς ἄν συμβαίνω παροτρύνω Θεός · ἡδύς δέ καί αὐτός ὁ ζῶ ποιέω μελετάω ὁ ἀπό ὁ κόσμος οὗτος μετάστασις , εἰμί μή σῴζω πρός ἐγώ ὁ εἰς δόξα Θεός . καί γοῦν ὁ θεσπέσιος φημί Παῦλος , ὅτι ὁ ἀναλύω ἀγαθός , καί αὐτός συνίημι Χριστός ὁ εἰς οὗτος ἥκω γνώμη , ὡς ἡγέομαι παροικία ὁ ἐν σῶμα ζωή .