cyrillus-theology.commentarius-in-xii-prophetas-minores jonah.1.29
Χρῆναι δέ φημι τῆς ἐν Χριστῷ νοουμένης διακονίας παραληφθέντος εἰς τύπον τοῦ μακαρίου Προφήτου , προσεπειπεῖν ἀναγκαίως , ὅτι κεκινδύνευκεν ἡ σύμπασα γῆ , κατεχειμάζετο τὰ ἀνθρώπινα , μονονουχὶ καταθρωσκόντων αὐτῆς τῶν τῆς ἁμαρτίας κυμάτων , δεινῆς τε καὶ ἀφορήτου περικλυζούσης ἡδονῆς , καὶ ὡς ἐν τάξει κλύδωνος κατεξανισταμένης τῆς φθορᾶς , καὶ πνευμάτων ἀγρίων καταῤῥηγνυμένων , τοῦ τε διαβόλου φημὶ καὶ τῶν ὑπ’ αὐτῷ τε καὶ σὺν αὐτῷ δυνάμεων πονηρῶν . ἐπειδὴ δὲ ἦμεν ἐν τούτοις , ἠλέησεν ὁ Δημιουργὸς , πέπομφεν ἡμῖν ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ ἐξ οὐρανοῦ τὸν Υίὸν , ὃς ἐν σαρκὶ γεγονὼς , καὶ εἰς γῆν ἀφιγμένος τὴν κινδυνεύουσαν καὶ χειμαζομένην , καθῆκεν ἑαυτὸν ἑκὼν εἰς θάνατον , ἵνα στήσῃ τὸν κλύδωνα , καὶ κοπάσῃ μὲν ἡ θάλασσα , κατευνασθείη δὲ καὶ τὸ κῦμα , καταλήξῃ δὲ καὶ ὁ κλύδων . σεσώσμεθα γὰρ ἐν θανάτῳ Χριστοῦ . καὶ ὁ μὲν χειμὼν παρελήλακεν , ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν , τὰ κύματα ἐστορέσθησαν , λέλυται τῶν πνευμάτων ἡ βία , βαθεῖα δὲ λοιπὸν ὑπέστρωται γαλήνη , καί ἐσμεν ἐν εὐδίαις ταῖς νοηταῖς , Χριστοῦ παθόντος ὑπὲρ ἡμῶν . ἔχεις τι τούτων τὸ παραπλήσιον ἐν εὐαγγελικοῖς συγγράμμασι . διέπλει μὲν γάρ ποτε τῶν Ἀποστόλων τὸ σκάφος τὴν Τιβεριάδος θάλασσαν . εἶτα ῥαγδαίου τοῖς ὕδασιν ἐμβεβηκότος πνεύματος , ἀφορήτως κάτεχε κατεχειμάζοντο · καὶ τὸν ἐπὶ τοῖς ἐσχάτοις κίνδυνον ὑπομένοντες , καθεύδοντα διανύττουσι συνόντα Χριστὸν , διαῤῥήδην ἀνακεκραγότες Ἐπιστάτα σῶσον , “ ἀπολλύμεθα . ” ὁ δὲ διεγερθεὶς , φησὶν , ἐπετίμα μὲν θαλάσσῃ τό “ Σιώπα , πεφίμωσο’’ μετ’ ἐξουσίας εἰπὼν , διέσωζε δὲ τοὺς μαθητάς . τύπος δὲ ἄρα τὸ δρώμενον ἦν τῶν τῇ ἀνθρωπείᾳ φύσει συμβεβηκότων . δι’ αὐτοῦ γὰρ , ὡς ἔφην , ἀπηλλάγμεθα καὶ θανάτου καὶ φθορᾶς καὶ ἁμαρτίας καὶ παθῶν , καὶ ὁ πάλαι χειμὼν ἀπελήλαται , μετακεχώρηκε δὲ πρὸς γαλήνην τὰ καθ’ ἡμᾶς .
Lemmas: χρή δέ φημί ὁ ἐν Χριστός νοέω διακονία παραλαμβάνω εἰς τύπος ὁ μακάριος Προφήτου , προσεπεῖπον ἀναγκαῖος , ὅτι κινδυνεύω ὁ σύμπας γῆ , καταχειμάζω ὁ ἀνθρώπινος , μονονού καταθρῴσκω αὐτός ὁ ὁ ἁμαρτία κῦμα , δεινός τε καί ἀφόρητος περικλύζω ἡδονή , καί ὡς ἐν τάξις κλύδων κατεξανίσταμαι ὁ φθορά , καί πνεῦμα ἄγριος καταρρήγνυμι , ὁ τε διάβολος φημί καί ὁ ὑπό αὐτός τε καί σύν αὐτός δύναμις πονηρός . ἐπεί δέ εἰμί ἐν οὗτος , ἐλεέω ὁ Δημιουργός , πέμπω ἐγώ ὁ θεός καί πατήρ ἐκ οὐρανός ὁ υἱός , ὅς ἐν σάρξ γίγνομαι , καί εἰς γῆ ἀφικνέομαι ὁ κινδυνεύω καί χειμάζω , καθίημι ἑαυτοῦ ἑκών εἰς θάνατος , ἵνα ἵστημι ὁ κλύδων , καί κοπάζω μέν ὁ θάλασσα , κατευνάζω δέ καί ὁ κῦμα , καταλήγω δέ καί ὁ κλύδων . σῴζω γάρ ἐν θάνατος Χριστός . καί ὁ μέν χειμών παρελαύνω , ὁ ὑετός ἀπέρχομαι , ὁ κῦμα στόρνυμι , λύω ὁ πνεῦμα ὁ βία , βαθύς δέ λοιπός ὑπό-στόρεννυμι γαλήνη , καί εἰμί ἐν εὐδία ὁ νοητός , Χριστός πάθος ὑπέρ ἐγώ . ἔχω τίς οὗτος ὁ παραπλήσιος ἐν εὐαγγελικός σύγγραμμα . διαπλέω μέν γάρ ποτός ὁ ἀπόστολος ὁ σκάφος ὁ Τιβεριάς θάλασσα . εἶτα ῥαγδαῖος ὁ ὕδωρ ἐμβαίνω πνεῦμα , ἀφόρητος κατέχω καταχειμάζω · καί ὁ ἐπί ὁ ἔσχατος κίνδυνος ὑπομένω , καθεύδω διανυττους σύνειμι Χριστός , διαρρήδην ἀνακράζω Ἐπιστάτη σῴζω , “ ἀπόλλυμι . ” ὁ δέ διεγείρω , φημί , ἐπιτιμάω μέν θάλασσα ὁ “ σιωπάω , φιμόω μετά ἐξουσία εἶπον , διασῴζω δέ ὁ μαθητής . τύπος δέ ἄρα ὁ δράω εἰμί ὁ ὁ ἀνθρώπειος φύσις συμβεβηκός . διά αὐτός γάρ , ὡς φημί , ἀπαλλάσσω καί θάνατος καί φθορά καί ἁμαρτία καί πάθος , καί ὁ πάλαι χειμών ἀπελαύνω , μεταχωρέω δέ πρός γαλήνη ὁ κατά ἐγώ .