cyrillus-theology.commentarius-in-xii-prophetas-minores malachi.2.42
Οὐκοῦν τοῖς ἁγίοις , οἳ καὶ σφόδρα πεφόβηνται τὸ ὄνοματοῦ Θεοῦ , καὶ ἁπάσης ἀρετῆς ἐπιμεληταὶ γεγόνασιν ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ , Χριστὸς ἀναλάμψει , καθάπερ τις τῆς δικαιοσύνης ἥλιος τῆς τελειοτάτης γνώσεως τὰς αὐγὰς ἐνιεὶς , καὶ ἁπάσης αὐτοὺς ἀπαλλάττων ψυχικῆς ἀρρωστίας , καὶ θλίψεως τῆς ἀρχαίας ὡς ἀπωτάτω τιθείς . τοῦτο γάρ ἐστι τό Ἴασις ἐν ταῖς πτέρυξιν αὐτοῦ · οἷον ὡς ἐπ’ ἀετοῦ καὶ νεοττῶν εἰρημένον , κατ’ ἐκεῖνό που πάντως τὸ διὰ τοῦ πανσόφου Μωυσέως λελεγμένον περὶ Θεοῦ καὶ τῶν ἐξ Αἰγύπτου λελυτρωμένων “ ῾Ως ἀετὸς σκεπάσει νοσσιὰν αὐτοῦ , διεὶς τὰς πτέρυγας “ αὐτοῦ , ἐδέξατο αὐτούς . ἔσται τοίνυν φησὶ καὶ ἴασις ἐν ταῖς πτέρυξιν αὐτοῦ . ἐν μὲν γὰρ τῷ αἰῶνι τούτῳ δεινά πὼς ἐστὶν ἐν ἡμῖν τῆς σαρκὸς τὰ σκιρτήματα · καταθήγει γὰρ τὸν νοῦν εἰς ἐκτόπους ἡδονὰς , ἀγριαίνει δὲ ἐν τοῖς μέλεσιν ἡμων τῆς ἁμαρτίας ό νόμος , εἰ καὶ νικᾶται τύχον δία τῆς τῶν ἁγίων ἐπιεικείας , ἐπαμύνοντος τοῦ Χριστοῦ . καταμεθύει δέ πὼς ὁ νοῦς , καὶ καθ’ ἕτερον τρόπον πειραζόμενος ὑπὸ παθῶν · ἀλαζονεῖαί τε γὰρ ἐπισκήπτουσι , καὶ φιλοδοξίαι κοσμικαὶ καὶ ὀργαὶ καὶ φιλοκέρδειαι καὶ τὰ ἕτερα τῶν κακῶν . ἐπειδὴ δὲ τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος διὰ Χριστοῦ πεπλουτήκαμεν , εἰθίσμεθα καὶ κατευμεγεθεῖν τῶν παθῶν , πλὴν ἱδρῶτος οὐ δίχα , κατὰ δέ γε τὸν αἰῶνα τὸν μέλλοντα πλήρη τῆς θεογνωσίας ἔχοντες τὴν αὐγὴν , καὶ τὴν τελειότητα τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πλουτοῦντες , ἀποδυσάμενοί τε τὴν φθορὰν καὶ τὰ τῆς σαρκὸς πάθη , Θεῷ δουλεύσομεν ὁλοτρόπως , οὐ μεριζόμενοι πρὸς ἁμαρτίαν , οὔτε μὴν ὑπό του τῶν πάλαι παθῶν ἐνοχλούμενοι , ἀλλ’ ἐν ἴσῃ τάξει τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις τὸν καθαρὸν καὶ ἀπήμονα διαζῶντες βίον . γέγραπται γὰρ περὶ τῶν ἁγίων ὅτι ἐπιλήσονται τὴν θλῖψιν αὐτῶν , καὶ οὐκ ἀναβῇ αὐτῶν ἐπὶ τὴν καρδίαν · ἔσται δὲ , φησὶ , “ καὶ εὐφροσύνη αἰώνιος ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτῶν , “ ὑπὲρ γὰρ κεφαλῆς αὐτῶν αἴνεσις καὶ εὐφροσύνη καὶ “ ἀγαλλίαμα καταλήψεται αὐτοὺς , ἀπέδρα ὀδύνη καὶ λύπη “ καὶ στεναγμός.’’ ταύτῃτοί φησιν ὁ Προφήτης , ἤτοι Θεὸς ὁ τούτων ἐργάτης καὶ δοτὴρ , ὅτι καὶ ἐξελεύσεσθε καὶ σκιρτήσετε ὡς μοσχάρια ἐκ δεσμων ανειμενα . ὥσπερ γὰρ μοσχάρια τὰ ὑπότιτθα δεσμῶν ἀνιέμενα κατασκαίρουσι τῶν ἀγρῶν , ἐν εὐανθεῖ τῇ πόᾳ ἀποπηδῶντά τε καὶ διαμυκώμενα · οὕτω κατὰ καιροὺς οἱ ἅγιοι μονονουχὶ δεσμῶν ἀνιέμενοι τῆς ἐν τῷδε τῷ βίῳ θλίψεως καὶ φροντίδος , ἱδρῶτός τε καὶ πόνων , εἰς τὴν τοῖς ὁσίοις πρέπουσαν εὐθυμίαν ἐκβήσονται , πατοῦντες ἀνόμους , οὐ μαχομένους ἔτι καὶ ἀνθεστηκότας , πεσόντας δὲ ἤδη καὶ νενικημένους , καὶ οἷον ὑπὸ πόδας κειμένους , τῷ καὶ ἀνῃρῆσθαι παντελῶς τὸν παρ’ αὐτῶν πόλεμον . “ Οὐ γὰρ ἔσται ἐκεῖ λέων , οὐδὲ τῶν θηρίων τῶν “ πονηρῶν οὐδὲν οὐ μὴ ἀναβῇ ἐκεῖ , ” κατὰ τὸ γεγραμμένον · “ ἔσται δὲ μᾶλλον ὁδὸς καθαρὰ , καὶ ὁδὸς ἁγία κληθήσεται . ἀπόλεμος γὰρ καὶ ἀπάσης κηλῖδος ἀπηλλαγμένη κατ’ ἐκεῖνο μάλιστα τοῦ καιροῦ τῶν ἁγίων ἔσται ζωή . κω ἰδού ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμῖν ῾Ηλίαν τοι Θεσβίτην πρὶν ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ , ὅς ἀποκαταστήσει καρδίαν πατρὸς πρὸς υἱὸν καἰ καρδίαν ἀνθρώπου πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ , ἵνα μὴ ἔλθω καὶ πατάξω τὴν γῆν ἄρδην .
Lemmas: οὐκοῦν ὁ ἅγιος , ἕ καί σφόδρα φοβέω ὁ ὄνομα Θεός , καί ἅπας ἀρετή ἐπιμελητής γίγνομαι ἐν ὅδε ὁ κόσμος , Χριστός ἀνάλαμψις , καθάπερ τις ὁ δικαιοσύνη ἥλιος ὁ τέλειος γνῶσις ὁ αὐγή ἐνίημι , καί ἅπας αὐτός ἀπαλλάσσω ψυχικός ἀρρωστία , καί θλῖψις ὁ ἀρχαῖος ὡς ἀπωτάτω τίθημι . οὗτος γάρ εἰμί ὁ Ἴασις ἐν ὁ πτέρυξ αὐτός · οἷος ὡς ἐπί ἀετός καί νεοσσός εἴρω , κατά ἐκεῖνος ποῦ πάντως ὁ διά ὁ πάνσοφος Μωυσῆς λέγω περί Θεός καί ὁ ἐκ Αἴγυπτος λυτρωμένος “ Ως ἀετός σκεπάζω νοσσιά αὐτός , διΐημι ὁ πτέρυξ “ αὐτός , δέχομαι αὐτός . εἰμί τοίνυν φημί καί ἴασις ἐν ὁ πτέρυξ αὐτός . ἐν μέν γάρ ὁ αἰών οὗτος δεινός πως εἰμί ἐν ἐγώ ὁ σάρξ ὁ σκίρτημα · καταθήγω γάρ ὁ νόος εἰς ἔκτοπος ἡδονά , ἀγριαίνω δέ ἐν ὁ μέλος Ἡμων ὁ ἁμαρτία ὅς νόμος , εἰμί καί νικάω τυγχάνω δῖος ὁ ὁ ἅγιος ἐπιείκεια , ἐπαμύνω ὁ Χριστός . καταμεθύω δέ πως ὁ νόος , καί κατά ἕτερος τρόπος πειράζω ὑπό πάθος · ἀλαζονεία τε γάρ ἐπισκήπτω , καί φιλοδοξία κοσμικός καί ὀργή καί φιλοκέρδεια καί ὁ ἕτερος ὁ κακός . ἐπεί δέ ὁ ἀρραβών ὁ πνεῦμα διά Χριστός πλουτέω , ἐθίζω καί κατευμεγεθέω ὁ πάθος , πλήν ἱδρώς οὖον δίχα , κατά δέ γε ὁ αἰών ὁ μέλλω πλήρης ὁ θεογνωσία ἔχω ὁ αὐγή , καί ὁ τελειότης ὁ δωρεά ὁ ἅγιος πνεῦμα πλουτέω , ἀποδύω τε ὁ φθορά καί ὁ ὁ σάρξ πάθος , Θεός δουλεύω ὁλοτρόπως , οὖον μερίζω πρός ἁμαρτία , οὔτε μήv ὑπό ὁ ὁ πάλαι πάθος ἐνοχλέω , ἀλλά ἐν ἴσος τάξις ὁ ἅγιος ἄγγελος ὁ καθαρός καί ἀπήμων διαζάω βίος . γράφω γάρ περί ὁ ἅγιος ὅτι ἐπιλήθω ὁ θλῖψις αὐτός , καί οὐ ἀναβαίνω αὐτός ἐπί ὁ Καρδία · εἰμί δέ , φημί , “ καί Εὐφρόσυνος αἰώνιος ὑπέρ κεφαλή αὐτός , “ ὑπέρ γάρ κεφαλή αὐτός αἴνεσις καί Εὐφρόσυνος καί “ ἀγαλλίαμα καταλαμβάνω αὐτός , ἀποδιδράσκω ὀδύνη καί λύπη “ καί στεναγμός ταύτῃτοί φημί ὁ Προφήτης , ἤτοι θεός ὁ οὗτος ἐργάτης καί δοτήρ , ὅτι καί ἐξέρχομαι καί σκιρτάω ὡς μοσχάριον ἐκ δεσμός ἀνίημι . ὥσπερ γάρ μοσχάριον ὁ ὑπότιτθος δεσμός ἀνίημι κατασκαίρω ὁ ἀγρός , ἐν εὐανθής ὁ πόα ἀποπηδάω τε καί διαμυκώμενα · οὗτος κατά καιρός ὁ ἅγιος μονονού δεσμός ἀνίημι ὁ ἐν ὅδε ὁ βίος θλῖψις καί φροντίς , ἱδρώς τε καί πόνος , εἰς ὁ ὁ ὅσιος πρέπω εὐθυμία ἐκβαίνω , πατέω ἄνομος , οὖον μάχομαι ἔτι καί ἀνθίστημι , πίπτω δέ ἤδη καί νικάω , καί οἷος ὑπό πούς κεῖμαι , ὁ καί ἀναιρέω παντελῶς ὁ παρά αὐτός πόλεμος . “ οὖον γάρ εἰμί ἐκεῖ λέων , οὐδέ ὁ θηρίον ὁ “ πονηρός οὐδείς οὖον μή ἀναβαίνω ἐκεῖ , ” κατά ὁ γράφω · “ εἰμί δέ μᾶλλον ὁδός καθαρός , καί ὁδός ἅγιος καλέω . ἀπόλεμος γάρ καί ἀπασάω κηλίς ἀπαλλάσσω κατά ἐκεῖνος μάλιστα ὁ καιρός ὁ ἅγιος εἰμί ζωή . πω ἰδού ἐγώ ἀποστέλλω σύ Ἠλία ὅς Θεσβίτης πρίν ἔρχομαι ὁ ἡμέρα κύριος ὁ μέγας καί ἐπιφανής , ὅς ἀποκαθίστημι Καρδία πατήρ πρός υἱός καίω Καρδία ἄνθρωπος πρός ὁ πλησίος αὐτός , ἵνα μή ἔρχομαι καί πατάσσω ὁ γῆ ἄρδην .