cyrillus-theology.commentarius-in-xii-prophetas-minores joel.1.14
Ιστέον δὲ , ὅτι καὶ ἡμῶν ἑκάστῳ οἶνος ὥσπερ τις ἐστὶν ἰδικὸς , ὁ καταμεθύσκων καρδίαν . καταμεριζόμεθα γὰρ , ἵν οὕτως εἴπω , τὰ πάθη , καὶ ὁ μέν τις ἡμῶν ἀπονένευκεν ἀχαλίνως ἐπὶ φιλαργυρίαν μετὰ τοῦ καὶ ἕτερα νοσεῖν · ἕτερος δὲ αὖ πεφρόνηκε τὰ τοῦ κόσμου , καὶ κατηρρώστησε τὴν φιλοσαρκίαν , τρυφαῖς καὶ φιληδονίαις ὁλοτρόπως προσκείμενος · ὃς δὲ εἰς ἑτέραν ἡντινοῦν ἀποδεδράμηκεν ἁμαρτίαν . ἵεμεν δὲ δὴ πρὸς τὰ οὕτω βδελυρὰ καὶ θεομισῆ τῶν παθῶν , οἱ μὲν οὐ λίαν ἐσπουδασμένως , οἱ δὲ ὅλαις ὁρμαῖς χρώμενοι , καὶ ἀνουθέτητον ἔχοντες τῆς διανοίας τὴν ῥοπήν . ταύτῃτοί φησιν ὁ Προφήτης ᾿Εκνήψατε οἱ μεθύοντες ἐξ οἴνου αὐτῶν · συμβουλεύει δὲ ὅτι προσήκει κατολοφύρεσθαι τοὺς πῖν’ πίνοντας οἶνον εἰς μέθην . ὡς γὰρ ἔφην ἀρτίως , οὐ μέχρι κόρου καὶ αὐταρκείας ἱστῶσί τινες τὰς φιληδονίας , ἀλλ’ οἷον εἰς μέθην ἐκπίνουσι , καὶ παντὸς ἐπέκεινα τείνουσι μέτρου · τούτων ἀπὸ τοῦ στόματος ἀφῃρῆσθαί φησι καὶ εὐφροσύνην καὶ χαράν . ἀληθεύει γὰρ ὁ Χριστὸς , ὅτι πάντη τε καὶ πάντως οἱ μὲν νῦν πενθοῦντες παρακληθήσονται . ἕψεται δὲ τοῖς εἰωθόσι τρυφᾶν τὸ χρῆναι δακρυρροεῖν , ὅτι τῆς ἀγερωχίας τὸ πέρας θρῆνος ἔσται καὶ οἰμωγὴ , καὶ εἰς πέταυρον ᾅδου καταβιβάζει τοὺς ἀγαπῶντας αὐτήν . ἀληθεύει δὲ καὶ ὁ Δαυεὶδ , ὅταν λέγῃ πρὸς Θεόν “ Οὐκ ἐστιν ἐν τῷ θανάτῳ ὁ μνημονεύων σου · “ ἐν δὲ τῷ ᾅδῃ τίς ἐξομολογήσεταί σοι ; “ καὶ πάλιν “ Οὐ “ γὰρ οἱ νεκροὶ αἰνέσουσί σε , κύριε , οὐδὲ πάντες οἱ κατα - “ βαίνοντες εἰς ᾅδην · ἀλλ’ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εὐλογήσομέν σε , “ Κύριε . ” εἰ δὲ δὴ νοοῖτο τῶν προκειμένων ἡ δύναμις καὶ γεωδεστέρως , εἰ δεδαπάνηνται διά τε τῆς κάμπης καὶ τῶν ἑτέρων τὰ τῆς εὐφροσύνης αἴτια , πάντως που συνδιολεῖται ταῖς εὐκαρπίαις καὶ ἡ τῶν πεπονθότων εὐφροσύνη καὶ χαρά . ἐπιστυγνάζειν γὰρ ἀναγκαῖον τοῖς ἀνιαρῶς συμβαίνουσι καὶ καταλυπεῖν εἰωθόσι καὶ οὐκ ἀνικάνως ἔχουσιν εἴς γε τὸ δύνασθαι , φημὶ , πικρᾷ τε καὶ ἀφορήτῳ λύπῃ κατατῆξαι καρδίαν .
Lemmas: ἰστέον δέ , ὅτι καί ἐγώ ἕκαστος οἶνος ὥσπερ τις εἰμί ἰδικός , ὁ καταμεθύσκω Καρδία . καταμερίζω γάρ , ἵνα οὕτως εἶπον , ὁ πάθος , καί ὁ μέν τις ἐγώ ἀπονεύω ἀχαλίνως ἐπί φιλαργυρία μετά ὁ καί ἕτερος νοσέω · ἕτερος δέ αὖος φρονέω ὁ ὁ κόσμος , καί καταρρωστέω ὁ φιλοσαρκία , τρυφή καί φιληδονία ὁλοτρόπως πρόσκειμαι · ὅς δέ εἰς ἕτερος ὅστις αποτρεχω ἁμαρτία . ἵημι δέ δή πρός ὁ οὗτος βδελυρός καί θεομισής ὁ πάθος , ὁ μέν οὖον λίαν ἐσπουδασμένως , ὁ δέ ὅλος ὁρμή χράω , καί ἀνουθέτητος ἔχω ὁ διάνοια ὁ ῥοπή . ταύτῃτοί φημί ὁ Προφήτης ᾿Εκνήψατε ὁ μεθύω ἐκ οἶνος αὐτός · συμβουλεύω δέ ὅτι προσήκω κατολοφύρομαι ὁ πίνω πίνω οἶνος εἰς μέθη . ὡς γάρ φημί ἄρτιος , οὖον μέχρι κόρος καί αὐτάρκεια ἵστημι τις ὁ φιληδονία , ἀλλά οἷος εἰς μέθη ἐκπίνω , καί πᾶς ἐπέκεινα τείνω μέτρον · οὗτος ἀπό ὁ στόμα ἀφαιρέω φημί καί Εὐφρόσυνος καί χαρά . ἀληθεύω γάρ ὁ Χριστός , ὅτι πάντῃ τε καί πάντως ὁ μέν νῦν πενθέω παρακαλέω . ἕπω δέ ὁ εἴωθα τρυφάω ὁ χρή δακρυρροέω , ὅτι ὁ ἀγερωχία ὁ πέρας θρῆνος εἰμί καί οἰμωγή , καί εἰς πέτευρον ᾍδης καταβιβάζω ὁ ἀγάπη αὐτός . ἀληθεύω δέ καί ὁ Δαυίδ , ὅταν λέγω πρός Θεός “ οὐ εἰμί ἐν ὁ θάνατος ὁ μνημονεύω σύ · “ ἐν δέ ὁ ᾍδης τίς ἐξομολογέω σύ ; “ καί πάλιν “ οὖον “ γάρ ὁ νεκρός αἰνέω σύ , κύριος , οὐδέ πᾶς ὁ κατά - “ βαίνω εἰς ᾍδης · ἀλλά ἐγώ ὁ ζῶ εὐλογέω σύ , “ κύριος . ” εἰμί δέ δή νοέω ὁ πρόκειμαι ὁ δύναμις καί γεώδης , εἰμί δαπανάω διά τε ὁ κάμπος καί ὁ ἕτερος ὁ ὁ Εὐφρόσυνος αἴτιος , πάντως ποῦ συνδιολλυμι ὁ εὐκαρπία καί ὁ ὁ πάσχω Εὐφρόσυνος καί χαρά . ἐπιστυγνάζω γάρ ἀναγκαῖος ὁ ἀνιαρός συμβαίνω καί καταλυπέω εἴωθα καί οὐ ἀνίκανος ἔχω εἰς γε ὁ δύναμαι , φημί , πικρός τε καί ἀφόρητος λύπη κατατήκω Καρδία .