cyrillus-theology.commentarius-in-xii-prophetas-minores jonah.1.10
Ἄπεισι δὲ εἰς Θαρσεῖς ἀνθ’ ὅτου , καὶ ὅ , τι διεσκεμμένος , οὐκ ἔχω νοεῖν . εἰ μὴ ἄρα τις ἐκεῖνο καθ’ ἑαυτὸν ἐννοήσειεν , ὅτι μικρά τις καὶ ἐν αὐτῷ , καθὰ καὶ ἐν τοῖς ἀρχαιοτέροις ἁγίοις ἡ περὶ Θεοῦ διάλγψις ἦν · ᾤοντο γάρ τινες , μόνης τῆς Ἰουδαίων χώρας ἀνῆφθαι τὸ κράτος τὸν τῶν ὅλων Θεὸν , συστέλλεσθαι δὲ ὥσπερ ἐν αὐτῇ καὶ γῆς ἀπανίστασθαι τῆς ἑτέρας . καὶ γοῦν ὁ θεσπέσιος Ἰακὼβ ἀπεφοίτα μὲν κατὰ καιροὺς τῆς πατρῴας ἑστίας , ἠπείγετο δὲ πρὸς Λάβαν , καὶ εἰς τὴν μέσην τῶν ποταμῶν . εἶτα κατηυλίζετο μὲν ἐν χώρᾳ τινὶ , λίθον δὲ ὑποθεὶς τῆ κεφαλῇ κατὰ τὸ εἰωθὸς ἐκάθευδεν . εἶτα τὴν κλίμακα τεθέαται τὴν ἐκ γῆς διήκουσαν εἰς οὐρανὸν , καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντάς τε καὶ καταβαίνοντας δι’ αὐτῆς , ἐπεστηριγμένον δὲ ἐν αὐτῇ τὸν Κύριον . ἔφασκέ τε διαναστάς “ Ὅτι ἔστι Θεὸς ἐν τῶ τόπω τούτω , “ ἐγὼ δὲ οὐκ ἤδειν.’’ οἴμαι δὴ οὖν , ὅτι τοιοῦτον τι καθ’ ἑαυτὸν ἐννενοηκὼς καὶ ὁ μακάριος Προφήτης , τῆς μὲν Ἰουδαίας ἀπενοσφίζετο , ἀπεχώρει δὲ εἰς πόλεις τὰς Ἑλληνικάς . τοῦ δὲ κατοκνῆσαι τὴν πρόφασιν , καὶ μὴ προθύμως ἑλέσθαι πληροῦν τὴν διακονίαν , ἐξ αὐτῶν εἰσόμεθα τῶν αὐτοῦ λόγων . διεκήρυξε μὲν γὰρ ὕστερον ἀπελθών · ἐπειδὴ δὲ οὐκ ἐκβέβηκεν αὐτῷ τὰ τῆς προφητείας εἰς πέρας , λελύπηται σφόδρα , καὶ δὴ καὶ ἔφασκεν “ Ὦ κύριε , οὐχ οὗτοι οἱ λόγοι μου “ ὄντος μου ἐν τῇ γῆ μου ; διὰ τοῦτο προέφθασα τοῦ φυγεῖν “ εἰς Θαρσεῖς , διότι ἔγνων ὅτι σὺ εἶ ἐλεήμων καὶ “ μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις · “ καὶ νῦν , Δέσποτα κύριε , λάβε τὴν ψυχήν μου ἀπ’ ἐμοῦ , “ ὅτι καλὸν τὸ ἀποθανεῖν με ἢ ζῆν.’’ οὐκ ἠγνόησε μὲν γὰρ ὡς προφήτης τῆς διακονίας τὸ πέρας · ἐδεδίει γεμὴν μὴ ἄρα τῶν δι’ αὐτοῦ κηρυγμάτων οὐκ ἐνηνεγμένων εἰς πέρας , ἀγνοήσωσι μὲν Νινευῖται τοῦ κατοικτείραντος Θεοῦ τῆς χρηστότητα , διαχρήσωνται δὲ , καὶ ἀνέλωσιν αὐτὸν , ὡς βωμολόχον , ὡς ἀπατεῶνα καὶ ψευδοεπῆ , καὶ εἰκῆ πονεῖν αὐτοὺς ἀναπεπεικότα . προαλὲς γὰρ ἀεὶ τὸ βάρβαρον εἰς ὀργὰς , καὶ λίαν ἑτοίμως ἀποταυρούμενον , κἂν εἰ μὴ πρόφασιν ἔχοι τῆς μανίας εὔλογον .
Lemmas: ἄπειμι δέ εἰς θαρσέω ἀντί ὅστις , καί ὅς , τίς διασκέπτομαι , οὐ ἔχω νοέω . εἰμί μή ἄρα τις ἐκεῖνος κατά ἑαυτοῦ ἐννοέω , ὅτι μικρός τις καί ἐν αὐτός , καθά καί ἐν ὁ ἀρχαῖος ἅγιος ὁ περί Θεός διάλγψις εἰμί · οἴομαι γάρ τις , μόνος ὁ Ἰουδαῖος χώρα ἀνάπτω ὁ κράτος ὁ ὁ ὅλος θεός , συστέλλω δέ ὥσπερ ἐν αὐτός καί γῆ ἀπανίστημι ὁ ἕτερος . καί γοῦν ὁ θεσπέσιος Ἰακώβ ἀποφοιτάω μέν κατά καιρός ὁ πατρῷος ἑστία , ἐπείγω δέ πρός Λάβαν , καί εἰς ὁ μέσος ὁ ποταμός . εἶτα καταυλίζομαι μέν ἐν χώρα τις , λίθος δέ ὑποτίθημι τῆ κεφαλή κατά ὁ εἴωθα καθεύδω . εἶτα ὁ κλῖμαξ θεάομαι ὁ ἐκ γῆ διακούω εἰς οὐρανός , καί ὁ ἄγγελος ὁ Θεός ἀναβαίνω τε καί καταβαίνω διά αὐτός , ἐπιστηρίζω δέ ἐν αὐτός ὁ κύριος . φάσκω τε διανίσταμαι “ ὅτι2 εἰμί θεός ἐν ὁ τόπος οὗτος , “ ἐγώ δέ οὐ ἐσθίω οἴμη δή οὖν , ὅτι τοιοῦτος τίς κατά ἑαυτοῦ ἐννοέω καί ὁ μακάριος Προφήτης , ὁ μέν Ἰουδαῖος ἀπονοσφίζω , ἀποχωρέω δέ εἰς πόλις ὁ Ἑλληνικός . ὁ δέ κατοκνέω ὁ πρόφασις , καί μή προθύμως αἱρέω πληρόω ὁ διακονία , ἐκ αὐτός εἶμι ὁ αὐτός λόγος . διακηρύσσω μέν γάρ ὕστερος ἀπέρχομαι · ἐπεί δέ οὐ ἐκβαίνω αὐτός ὁ ὁ προφητεία εἰς πέρας , λυπέω σφόδρα , καί δή καί φάσκω “ ὦ κύριος , οὐ οὗτος ὁ λόγος ἐγώ “ εἰμί ἐγώ ἐν ὁ γῆ ἐγώ ; διά οὗτος προφθάνω ὁ φεύγω “ εἰς θαρσέω , διότι γιγνώσκω ὅτι σύ εἰμί ἐλεήμων καί “ μακρόθυμος καί πολυέλεος καί μετανοέω ἐπί ὁ κακία · “ καί νῦν , δεσπότης κύριος , λαμβάνω ὁ Ψυχή ἐγώ ἀπό ἐγώ , “ ὅτι καλός ὁ ἀποθνῄσκω ἐγώ ἢ ἵζω οὐ ἀγνοέω μέν γάρ ὡς προφήτης ὁ διακονία ὁ πέρας · δείδω γεμὴν μή ἄρα ὁ διά αὐτός κήρυγμα οὐ φέρω εἰς πέρας , ἀγνοέω μέν Νινευῖται ὁ κατοικτείρω Θεός ὁ χρηστότης , διαχράομαι δέ , καί ἀναιρέω αὐτός , ὡς βωμολόχος , ὡς ἀπατεών καί ψευδοεπέω , καί εἰκῇ πονέω αὐτός ἀναπείθω . προαλής γάρ ἀεί ὁ βάρβαρος εἰς ὀργή , καί λίαν ἑτοίμως ἀποταυρόομαι , κἀν εἰμί μή πρόφασις ἔχω ὁ μανία εὔλογος .