cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0286.3
Ἐπὶ καιροῦ σφόδρα καὶ ἀναγκαίως τῇ τοῦ μυστηρίου παραδόσει , καὶ ὁ περὶ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν συνεισχεκόμισται λόγος . Ταύτη τοι καὶ ἐν καιρῷ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος τῆς πίστεως ποιούμενοι τὴν ὁμολογίαν , καὶ τῆς σαρκὸς τὴν ἀνάστασιν προσδοκοῦμεν ἔσεσθαι , καὶ οὕτω πιστεύομεν . Ὁ τοίνυν θάνατος κατέγνωσε μὲν τοῦ προπάτορος ἡμῶν Ἀδάμ διὰ τὴν παράβασιν , καὶ ὡςπερ τι θηρίον ὠμὸν τε καὶ ἀπηχὲς ἐπιπρήδισαν ἡρπάσεν . Ὡμοῖ τε λοιπὸν ἐντεῦθεν , καὶ οἰμωγαί , καὶ δάκρυον , καὶ τὸ ἐπὶ τοῖς τεθνηκόσι πένθος , κεκρατήκασιν τῶν ἐπὶ τῆς γῆς . Πάνταί γε μὴν ἐν Χριστῷ . Τριήμερος γὰρ ἀνέβλασεν πατήρας τὸν θάνατον , καὶ ὧδε γενοῦν τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει πρὸς τὸ διαχυροῦσθαι δεῖν τὴν φθοράν . Γέγονε γὰρ πρωτότοκος τῶν νεκρῶν , καὶ ἀπαρχὴ τῶν κοιμημένων . Ἔπετα δὲ πάντως τῇ ἀπαρχῇ , καὶ πρώτῳ τὸ μετ’ αὐτήν , τοῦτ’ ἐστίν , ἡμεῖς . Ἐστράφη τοίνυν τὸ πένθος εἰς χαρὰν , καὶ διεῤῥάγη μὲν ὁ σάκκος · περιεζώσθμεν αὐτὸν τὴν Θεοτόκον εὐφροσύνην , ὡς χαίροντας λέγειν · Ποῦ ἡ νίκη σου , θάνατε ; Ποῦ τὸ κέντρον σου , ἅδη ; Τὸ δὲ κέντρον τοῦ θανάτου ἡ ἁμαρτία , φησίν . » Οὐχὼν ἀφήρηται πᾶν δάκρυον · πιστεύοντες γὰρ ὅτι πάντα τε καὶ πάντως ἐγείρει τοὺς νεκροὺς ὁ Χριστὸς οὐ δακρυοῦσμεν ἐπ’ αὐτοῖς , οὔτε μὲν εἰς ἀκρατοῦς καταβαίνομεν λύπας , καθάπερ καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα . Ὀνειδισμὸς τοῦ λαοῦ κατανοητέον εἶναι αὐτὸν τὸν θάνατον , ὡς γενέσιν ἔχοντα τῆς καθ’ ἡμῶν ἐφόδου τὴν παράβασιν . Ἦγουν τάχα ποὺ τὴν ἁμαρτίαν δι’ ἣν εἰσῆλθεν ἡ φθορὰ καὶ τὸ τοῦ θανάτου κράτος κεκυρίευκε τῶν ἐπὶ τῆς γῆς . Ἐπειδὴ δὲ τὸ τῆς ἀναστάσεως μυστήριον οὐχ εὐπαραδέχετόν ἐστι τοῖς πολλοῖς , ἀπιστεῖσθαι δὲ ἂν εἴκως διὰ τὴν ἐν αὐτῷ μεγαλοπρεπήτην , προσεπῆνγεν ὁ μακάριος προφήτης , ὅτι τὸ στόμα Κυρίου ἐλάλησεν . Εἴτα τίς ὁ φάνα τολμῶν , ὡς ψευδεσθήσει ὁ Θεός , καὶ οὐχὶ πάντα καὶ πάντως ἐκτελεῦται πρὸς ἀλήθειαν τὸ ἐπηγγελμένον ; « Οὐρανὸς γὰρ καὶ ἡ γῆ , φησίν , παρελεύσεται , οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσιν . »
Lemmas: ἐπί καιρός σφόδρα καί ἀναγκαῖος ὁ ὁ μυστήριον παράδοσις , καί ὁ περί ὁ ἀνάστασις ὁ νεκρός συνεισχεκομιειμι λόγος . Ταύτη ὅς καί ἐν καιρός ὁ ἅγιος βάπτισμα ὁ πίστις ποιέω ὁ ὁμολογία , καί ὁ σάρξ ὁ ἀνάστασις προσδοκέω εἰμί , καί οὗτος πιστεύω . ὁ τοίνυν θάνατος καταγιγνώσκω μέν ὁ προπάτωρ ἐγώ Ἀδάμ διά ὁ παράβασις , καί ὡς τίς θηρίον ὠμός τε καί ἀπηχής επιπρηδισαω ἁρπάζω . ὠμός τε λοιπός ἐντεῦθεν , καί οἰμωγή , καί δάκρυ , καί ὁ ἐπί ὁ θνῄσκω πένθος , κρατέω ὁ ἐπί ὁ γῆ . λήγω γε μήv ἐν Χριστός . τριήμερος γάρ ἀναβλάζω Πατήρας ὁ θάνατος , καί ὧδε γίνομαι ὁ ἀνθρώπινος φύσις πρός ὁ διαχυροω δήω ὁ φθορά . γίγνομαι γάρ πρωτότοκος ὁ νεκρός , καί ἀπαρχή ὁ κοιμάω . ἑπέτης δέ πάντως ὁ ἀπαρχή , καί πρῶτος ὁ μετά αὐτός , οὗτος εἰμί , ἐγώ . στρέφω τοίνυν ὁ πένθος εἰς χαρά , καί διαρρήγνυμι μέν ὁ σάκκος · περιζώννυμι αὐτός ὁ Θεοτόκος Εὐφρόσυνος , ὡς χαίρω λέγω · πός ὁ νίκη σύ , θάνατος ; πός ὁ κέντρον σύ , ἀείδω ; ὁ δέ κέντρον ὁ θάνατος ὁ ἁμαρτία , φημί . » Οὐχὼν ἀφαιρέω πᾶς δάκρυ · πιστεύω γάρ ὅτι πᾶς τε καί πάντως ἐγείρω ὁ νεκρός ὁ Χριστός οὖον δακρυοῦσμεν ἐπί αὐτός , οὔτε μέν εἰς ἀκρατής καταβαίνω λύπη , καθάπερ καί ὁ λοιπός ὁ μή ἔχω ἐλπίς . ὀνειδισμός ὁ λαός κατανοητέον εἰμί αὐτός ὁ θάνατος , ὡς γένεσις ἔχω ὁ κατά ἐγώ ἔφοδος ὁ παράβασις . ἤγουν τάχα πού ὁ ἁμαρτία διά ὅς εἰσέρχομαι ὁ φθορά καί ὁ ὁ θάνατος κράτος κυριεύω ὁ ἐπί ὁ γῆ . ἐπεί δέ ὁ ὁ ἀνάστασις μυστήριον οὐ εὐπαραδέχετόν εἰμί ὁ πολύς , ἀπιστέω δέ εἄν ἵημι διά ὁ ἐν αὐτός μεγαλοπρέπω , προσεπιφέρω ὁ μακάριος προφήτης , ὅτι ὁ στόμα κύριος λαλέω . εἴτα̅ τίς ὁ Φάνα τολμάω , ὡς ψεύδω ὁ Θεός , καί οὐ πᾶς καί πάντως ἐκτελέω πρός ἀλήθεια ὁ ἐπαγγέλλω ; « οὐρανός γάρ καί ὁ γῆ , φημί , παρέρχομαι , ὁ δέ λόγος ἐγώ οὖον μή παρέρχομαι . »