cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0152.1
παρὰ Θεοῦ λόγοι , σώζει γε μὴν καὶ εὐθούς ἀπάσας ἀξίους τῶν εὐσεβῶν καὶ εὐγώνων , διὰ τούτων ἡμῖν εὐ μάλα καταδήλου . Ἀφίστατο μὲν γὰρ ὁ Ἀσσύριος κατὰ παντὸς τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους · καὶ σκοπὸς ἦν αὐτῷ , φείσασθαι μὲν οὐδενός , ἀρᾶν δὲ πᾶσαν ἀποκείραι τὴν χώραν , καὶ κένανδρον ἀποφῆναι , καὶ τῶν ἐνοικούντων ἔρημον . Καὶ ὠλόθρευσε μὲν τὴν Σαμάρειαν , συνεφέλετο δὲ αὐτῇ τῆς Ἰουδαίας οὐκ εὐαριθμήτους πόλεις · σέσωκε δὲ παραδόξως Θεὸς τοὺς ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις . Τίς οὖν ὁ τοῦδε λόγος ; Ναί , φησίν , ἐπειδὴ γὰρ οὐχ ἅπας δεδυσσεβήκεν ὁ Ἰσραήλ , ἀλλ’ ἦσαν τάχα ποῦ τινες , οἱ καὶ δυσφοροῦντες ἀγαν ἐπὶ τοῖς δυσσεβοῦσιν εἰς Θεόν , ταύτῃ τοι γέγονεν ἄγια τε καὶ δικαιοτάτη ψῆφος , κατὰ μόνους ἀγούς τὴν δίκην τῶν ἁμαρτηκότων . Ὅτι δὲ ἐστιν ἀληθὴς ὁ λόγος ἀπονηνὶ καταλήψομεν , καὶ ὡς ἀπὸ γε τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ προφήτῃ Ἰεζεκιήλ . Ἔφη μὲν γὰρ τεθεάσθαι τινὰς τῶν ἐξ Ἰσραὴλ προσκυνοῦντας τῷ ἥλιῳ , Θεοῦ δὲ λέγοντος ἀκούσαι περὶ αὐτῶν · « Εἶδον , υἱὲ ἀνθρώπου , μὴ μικρὸν τῷ οἴκῳ Ἰσραὴλ τοῦ ποιεῖν τὰς ἀνομίας , ἃς πεποίησαν ὧδε · διότι ἐπλήσαν τὴν γῆν ἀνομίας . Καὶ ἐπέστρεψαν τῷ παροργίσαι με . » Εἶτα φησιν ἄνδρα τεθεάσθαι πεδήρη τε ἔχοντα καὶ διεζωσμένον · καὶ πρὸς αὐτὸν εἰπεῖν τὸν τῶν ὅλων Θεόν · « Διελθε μέσην τὴν Ἱερουσαλήμ , καὶ θές τὸ σημεῖον ἐπὶ τὰ μέτωπα τῶν ἀνδρῶν τῶν καταστεναζόντων , καὶ τῶν κατωδυνομένων ἐπὶ πάσαις ταῖς ἀνομίαις , ταῖς γινομέναις ἐν μέσῳ αὐτῆς . Καὶ τούτοις εἶπεν ἀκούοντός μου · Πορεύεσθε εἰς τὴν πόλιν ὀπίσω αὐτοῦ , καὶ κόπτετε , καὶ μὴ φείδεσθε τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑμῶν . Καὶ μὴ ἐλεήσητε , πρεσβύτερον καὶ νεανίσχον , καὶ παρθένον καὶ νήπια , καὶ γυναῖκας ἀποκτεῖναιτε σὲ ἐξάλειψιν . Ἐπὶ δὲ πάντας ἐφ’ οὓς ἐστὶ τὸ σημεῖον , μὴ ἐγγίσητε . » Ἀθρεῖ δὴ οὖν ὅπως κατασφραγίζει Θεὸς τῇ παρ’ ἑαυτοῦ χάριτι τὸν εὐσεβὴ τε καὶ γνήσιον . Καὶ ἐξ οἷς ἂν ἕτεροι προσκρούειν ἀποτολμῶσιν αὐτῷ , χαλεπαινοῦντα τε καὶ κατοικωμόντα . Οὐκοῦν κἂν εἰ ... τῶν ἐξ Ἰσραὴλ ὑπάρχοι πλῆθος , καὶ ψάμμοις παρακαθίζοι ταῖς ἐν θύσῃ κειμέναις , τὸ κατάλειμμα σωθήσεται . Καὶ συμβέβηκε μὲν τοῦτο κατὰ τοὺς Ἐζεχίου καιρούς . Διώλυνε γὰρ , ὡς ἔφην , ἡ Σαμάρεια , καὶ πλείσται τῆς Ἰουδαίας συνεξήρηνται πόλεις . Πέπρακται δὲ τοῦτο καὶ ἐν ἐσχάτοις τοῦ αἰῶνος καιροῖς , ἐπιλάμψαντος ἡμῖν τοῦ Μονογενοῦς μετὰ σαρκός . Τότε γὰρ τότε καὶ λόγον συντέμνον ἐν δικαιοσύνῃ πεποίηκεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ οἰκουμένῃ δή . Ὁ μὲν γὰρ νόμος ὁ διὰ Μωϋσέως διὰ κύκλῳν ἔρχεται χρηρῶν , καὶ περιεσκέλη ποιεῖται τὸ χρησίμου τὴν ὀλῶσιν , δι’ αἰνίγματος καὶ σκιάς ὑποφαίνων μόλις τὸ τελούν εἰς ὠφελίαν . Ὁ δὲ γε σωτηριὸς τε καὶ εὐαγγελικὸς ἡμῖν λόγος βραχὺς μὲν ἐστιν καὶ σὸν συντετριμμένος , ἥτοι σύντομος , γυμνὴν ἔχων τὴν ἀλήθειαν , καὶ τῆς ζωῆς τὴν ὁδὸν ἐναργῇ καθιστάς , οὐ δυσχερίας ἐνούσης , οὐκ ἀσαφείας τινὸς τοῖς χρησίμασιν ἐπενεγμένης . Ἄπλουον γὰρ , ὡς ἔφην , τῆς ἀληθείας τὸ χρήμα . Σέσωσται δὲ καὶ τότε τὸ κατάλειμμα τοῦ
Lemmas: παρά Θεός λόγος , σῴζω γε μήv καί εὐθής ἅπας ἄξιος ὁ εὐσεβής καί εὐγώνων , διά οὗτος ἐγώ εὕω μάλα κατάδηλος . ἀφίστημι μέν γάρ ὁ Ἀσσύριος κατά πᾶς ὁ Ἰουδαῖος ἔθνος · καί σκοπός εἰμί αὐτός , φείδομαι μέν οὐδείς , ἀρή δέ πᾶς ἀπόκειρα ὁ χώρα , καί κένανδρος ἀποφαίνω , καί ὁ ἐνοικέω ἐρῆμος . καί ὀλοθρεύω μέν ὁ Σαμάρεια , συμφιλέω δέ αὐτός ὁ Ἰουδαῖος οὐ εὐαρίθμητος πόλις · σῴζω δέ παράδοξος θεός ὁ ἐν ὁ Ἱερουσαλήμ . Τῖς οὖν ὁ ὅδε λόγος ; Ναίς , φημί , ἐπεί γάρ οὐ ἅπας δυσσεβέω ὁ Ἰσραήλ , ἀλλά εἰμί τάχα ποῦ τις , ὁ καί δυσφορέω ἄγαν ἐπί ὁ δυσσεβέω εἰς Θεός , οὗτος ὅς γίγνομαι ἅγιος τε καί Δίκαιος ψῆφος , κατά μόνος ἀγός ὁ δίκη ὁ ἁμαρτάνω . ὅτι2 δέ εἰμί ἀληθής ὁ λόγος απονινι καταλαμβάνω , καί ὡς ἀπό γε ὁ γράφω ἐν ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ . φημί μέν γάρ θεάομαι τις ὁ ἐκ Ἰσραήλ προσκυνέω ὁ ἥλιος , Θεός δέ λέγω ἀκούω περί αὐτός · « εἶδον , υἱός ἄνθρωπος , μή μικρός ὁ οἶκος Ἰσραήλ ὁ ποιέω ὁ ἀνομία , ὅς ποιέω ὧδε · διότι πίμπλημι ὁ γῆ ἀνομία . καί ἐπιστρέφω ὁ παροργίζω ἐγώ . » εἶτα φημί ἀνήρ θεάομαι πεδήρη τε ἔχω καί διαζώννυμι · καί πρός αὐτός εἶπον ὁ ὁ ὅλος Θεός · « διέρχομαι μέσος ὁ Ἱερουσαλήμ , καί τίθημι ὁ σημεῖον ἐπί ὁ μέτωπον ὁ ἀνήρ ὁ καταστενάζω , καί ὁ κατωδυνάομαι ἐπί πᾶς ὁ ἀνομία , ὁ γίγνομαι ἐν μέσος αὐτός . καί οὗτος εἶπον ἀκούω ἐγώ · πορεύω εἰς ὁ πόλις ὀπίσω αὐτός , καί κόπτω , καί μή φείδομαι ὁ ὀφθαλμός σύ . καί μή ἐλεέω , πρέσβυς καί νεανιεχω , καί παρθένος καί νήπιος , καί γυνή ἀποκτείνω σύ ἐξάλειψις . ἐπί δέ πᾶς ἐπί ὅς εἰμί ὁ σημεῖον , μή ἐγγίζω . » ἀθρέω δή οὖν ὅπως κατασφραγίζω θεός ὁ παρά ἑαυτοῦ χάρις ὁ Εὐσεβή τε καί γνήσιος . καί ἐκ ὅς εἄν ἕτερος προσκρούω ἀποτολμάω αὐτός , χαλεπαίνω τε καί κατοικωμοειντα . οὐκοῦν κἀν εἰμί ... ὁ ἐκ Ἰσραήλ ὑπάρχω πλῆθος , καί ψάμμος παρακαθίζω ὁ ἐν θύω κεῖμαι , ὁ κατάλειμμα σῴζω . καί συμβαίνω μέν οὗτος κατά ὁ Ἐζεκίας καιρός . Διώλυνε γάρ , ὡς φημί , ὁ Σαμάρεια , καί πλεῖστος ὁ Ἰουδαῖος συνεξαιρέω πόλις . πράσσω δέ οὗτος καί ἐν ἔσχατος ὁ αἰών καιρός , ἐπιλάμπω ἐγώ ὁ Μονογενώ μετά σάρξ . τότε γάρ τότε καί λόγος συντέμνω ἐν δικαιοσύνη ποιέω ὁ θεός ἐν ὁ οἰκέω δή . ὁ μέν γάρ νόμος ὁ διά Μωϋσῆς διά κύκλος ἔρχομαι χρηρῶν , καί περισκέλλω ποιέω ὁ χρήσιμος ὁ ὅλωσις , διά αἴνιγμα καί σκιά ὑποφαίνω μόλις ὁ τελέω εἰς ὠφέλεια . ὁ δέ γε σωτήριος τε καί εὐαγγελικός ἐγώ λόγος βραχύς μέν εἰμί καί σός συντρίβω , ἤτοι σύντομος , γυμνός ἔχω ὁ ἀλήθεια , καί ὁ ζωή ὁ ὁδός ἐναργής καθίστημι , οὖον δυσχερια ἔνειμι , οὐ ἀσάφεια τις ὁ χρήσιμος ἐπιφέρω . απλουιος γάρ , ὡς φημί , ὁ ἀλήθεια ὁ χρήμα . σῴζω δέ καί τότε ὁ κατάλειμμα ὁ