cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0102.1
ἄνω ὁδοῦ τοῦ ἄγροῦ τοῦ κναφέως . Καὶ ἐρεῖς αὐτῷ , Φύλαξαι τοῦ ἡσυχάσαι , καὶ μὴ φοβοῦ , μὴδὲ ἡ ψυχὴ σου ἀσθενείτω ἀπὸ τῶν δύο ξύλων τῶν δαλῶν τῶν καπνιζομένων τούτων . Ὅταν γὰρ ὀργὴ τοῦ θυμοῦ μου γένηται , πάλιν ἴασομαι Οἰκτείρων ἄντας καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος , καὶ πάντας ἀνθρώπους ἐθέλει σωθῆναι , καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν · οἰκονομεῖ δὲ πάντα σαφῶς , καὶ καταλελαίνων ἑκάστῳ τῆς σωτηρίας τὴν ὁδόν . Καὶ τοῦτο ἡμῖν ἐξ αὐτῶν ἔνεστι τῶν πραγμάτων οὕτως ἔχον ἰδεῖν . Ἄνθρωπος γὰρ γέγονεν εἰδωλολάτρης ὁ Ἄχαζ , βδελυρὸς καὶ βέβηλος . Ἐπειδὴ δὲ ἤν ἀγχοῦ τοῦ ἤδη κακοῦς , καὶ μονοῦντος μεθυσθῆναι , συμφοραῖς ὁ φιλοκείμενος τελείται , προσέθηκεν εὐθὺς τὸ ἐξεῖναι μεταλαχεῖν τῆς παρ’ αὐτοῦ σωτηρίας , ὑπισχνεῖται δὲ τὴν ἐπιχορηγίαν , ἵνα παύσῃ μανίας εἰδωλομανίας , καὶ ἀποχέσθαι παρασκευασθῇ τῶν ἤδη προπεπταισμένων , καὶ τὸ τῆς ἀληθοῦς θεογνωσίας ἐκδέξασθαι φῶς . Προστάττει τοίνυν ὁ προφήτης ὑπαντῆσαι τε αὐτῷ συνόντος Ἰασοῦμ , ὃς ὑπόλειμμα καὶ ὑπολείμμενος ἐρημνεύεται · μονοῦντος τοῦ τύπου σημαίνοντος ὡς ἐν συμβόλῳ τῷ Ἄχαζ , ὅτι σωθήσεσται τὸ ὑπόλειμμα τοῦ Ἰούδα μετὰ θεοῦ μεμενηκὸς . Θεοῦ γὰρ εἰς τύπον ὁ προφήτης λαμβάνεται , εὖ δὲ δὴ σφόδρα τῆς ἐπιχορηγίας ποιεῖται τὴν ὑπόσχεσιν ἐπὶ τῇ κολυμβήθρᾳ τῆς ἄνω ὁδοῦ τοῦ ἄγροῦ τοῦ κναφέως . Τύπος δὲ πάλιν ἡ κολυμβήθρα τῆς σωτηρίου πηγῆς τοῦ ἁγίου βαπτίσματος , ἡ καὶ εἰς ὁδὸν ἡμᾶς ἀποφέρει τὴν ἄνω , καὶ τοῦ νοητοῦ κναφέως , τοῦτ’ ἐστὶ , τοῦ πάντα μύπων ἡμῶν ἐκμηχύντος , καὶ ἀπαλλάττοντος μολυσμῶν . Ἀσφαλὴς οὖν ἡ ὑπόσχεσις , καὶ ὡς ἐν τύπῳ τῆς μερικῆς τῆς καθόλου καὶ διὰ Χριστοῦ , σοφὸν δίδεται τῷ προφήτῃ τὸ αἴνυμα . Φησὶ δὲ τοῦ , « Φύλαξαι τοῦ ἡσυχάσαι , καὶ μὴ φοβοῦ , μὴδὲ ἡ ψυχὴ σου ἀσθενείτω ἀπὸ τῶν δύο ξύλων τῶν δαλῶν τῶν καπνιζομένων τούτων . » Καὶ τὸ μὲν ἐπιτάττειν ἡρεμεῖν καὶ φροντίδων δίχα διατελεῖν , καὶ μὴν καὶ δεϊμάτων ἀπαλλάττεσθαι χαλεπῶν · καλοῦντος τὴν ἄρα καὶ μάλ’ ἐμφρόνως εἰς εὐπειθεῖαν , καὶ οἷονεἰ εἰς ἀρχὰς ἀναφέροντος τοῦ χρήναι τιμᾶν τοὺς περὶ θεοῦ λόγους , καὶ οἷς ἂν λέγοι τὸ ἀληθὲς ἐτοίμως ἐπιψηφίζεσθαι . Δαλοὺς δὲ καὶ ξύλα καπνιζόμενα καλεῖ , τοὺς κατ’ αὐτοῦ συμπεφυγκότας , ὡς ὅσον οὐδὲτιν πεπαιωμένους καὶ αὐτοὺς τοῦ εἶναι , καὶ τῆς βασιλείας . Ὡςπερ γὰρ ξύλον ἔχουν τὸ δαλός , ὅταν ἐξέλθῃ τοῦ πυρός , καπνίζεται μὲν , πλὴν ἐν καταλαβῇ γίνεται , τοῦ καὶ ἐκ τοῦ πύρ ἔχειν ἐν ἑαυτῷ · κατὰ τὸν ἴσον , οἶμαι , τούτονι τρόπον , καὶ ἄνθρωπος μέλλων ἢ ζωῆς ἢ πράγματος ἐν καταλήξει γίνεσθαι , λέγοιτ’ ἂν εἰκότως δαλός ἢ ξύλον καπνιζόμενον εἶναι . Ἐπειδὴ δὴ ἡπίστοτο περιδεεῖς μάλιστα γεγονότας , καὶ ἐν κατηφείᾳ πολλῇ , διὰ τε τὸ ἡττηθῆναι μεμαχημένους πρὸς Φακεὲ , ὅτε καὶ πεπτώκασιν , ὡς ἔφην , ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες ἐκ τοῦ Ἰούδα ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ · καὶ τούτων ἐξίστησι τὸν δεϊμάτων αὐτοὺς , καὶ φησιν · « Ὅταν γὰρ ὀργὴ τοῦ θυμοῦ μου γένηται , πάλιν ἴασομαι · » τοῦτ’ ἐστιν , οὐδ’ ἂν ἐκεῖνοι πεπτώκασιν , εἰ μὴ δέδωκεν αὐτοὺς ὑπὸ χεῖρα τῶν
Lemmas: ἄνω ὁδός ὁ ἀγρός ὁ κναφεύς . καί εἴρω αὐτός , φυλάσσω ὁ ἡσυχάζω , καί μή φοβέω , μηδέ ὁ ψυχή σύ ἀσθενέω ἀπό ὁ δύο ξύλον ὁ δαλός ὁ καπνίζω οὗτος . ὅταν γάρ ὀργή ὁ θυμός ἐγώ γίγνομαι , πάλιν ἰάομαι οἰκτείρω ἀντάω καί ἐλεήμων ὁ Κύριος , καί πᾶς ἄνθρωπος ἐθέλω σῴζω , καί εἰς ἐπίγνωσις ἀλήθεια ἔρχομαι · οἰκονομέω δέ πᾶς σαφῶς , καί καταλελαιναω ἕκαστος ὁ σωτηρία ὁ ὁδός . καί οὗτος ἐγώ ἐκ αὐτός ἔνειμι ὁ πρᾶγμα οὕτως ἔχω ὁράω . Ἄνθρωπος γάρ γίγνομαι εἰδωλολάτρης ὁ Ἄχαζ , βδελυρός καί βέβηλος . ἐπεί δέ ἐάν ἀγχοῦ ὁ ἤδη Κακοῦς , καί μονόω μεθύσκω , συμφορά ὁ φιλοκειμαι τελέω , προστίθημι εὐθύς ὁ ἔξεστι μεταλαγχάνω ὁ παρά αὐτός σωτηρία , ὑπισχνέομαι δέ ὁ ἐπιχορηγία , ἵνα παύω μανία ειδωλομανία , καί ἀπέχω παρασκευάζω ὁ ἤδη προπεπταισμένων , καί ὁ ὁ ἀληθής θεογνωσία ἐκδέχομαι φάος . προστάσσω τοίνυν ὁ προφήτης ὑπαντάω τε αὐτός σύνειμι1 Ἰασοῦμ , ὅς ὑπόλειμμα καί ὑπολείπω ερημνευετης · μονόω ὁ τύπος σημαίνω ὡς ἐν σύμβολον ὁ Ἄχαζ , ὅτι σῴζω ὁ ὑπόλειμμα ὁ Ἰούδας μετά θεός μένω . Θεός γάρ εἰς τύπος ὁ προφήτης λαμβάνω , εὕω δέ δή σφόδρα ὁ ἐπιχορηγία ποιέω ὁ ὑπόσχεσις ἐπί ὁ κολυμβήθρα ὁ ἄνω ὁδός ὁ ἀγρός ὁ κναφεύς . Τύπος δέ πάλιν ὁ κολυμβήθρα ὁ σωτήριος πηγή ὁ ἅγιος βάπτισμα , ὁ καί εἰς ὁδός ἐγώ ἀποφέρω ὁ ἄνω , καί ὁ νοητός κναφεύς , οὗτος εἰμί , ὁ πᾶς μύπων ἐγώ ἐκμηχύντος , καί ἀπαλλάσσω μολυσμός . ἀσφαλής οὖν ὁ ὑπόσχεσις , καί ὡς ἐν τύπος ὁ μερικός ὁ καθόλου καί διά Χριστός , σοφός δίδωμι ὁ προφήτης ὁ αἴνυμα . φημί δέ ὁ , « φυλάσσω ὁ ἡσυχάζω , καί μή φοβέω , μηδέ ὁ ψυχή σύ ἀσθενέω ἀπό ὁ δύο ξύλον ὁ δαλός ὁ καπνίζω οὗτος . » καί ὁ μέν ἐπιτάσσω ἠρεμέω καί φροντίς δίχα διατελέω , καί μήv καί δέμω ἀπαλλάσσω χαλεπός · καλέω ὁ ἄρα καί μάλα ἔμφρων εἰς εὐπείθεια , καί οἱονεί εἰς ἀρχή ἀναφέρω ὁ χρή τιμάω ὁ περί θεός λόγος , καί ὅς εἄν λέγω ὁ ἀληθής ἑτοίμως ἐπιψηφίζω . δαλός δέ καί ξύλον καπνίζω καλέω , ὁ κατά αὐτός συμφεύγω , ὡς ὅσος οὐδέτις πεπαιωμένους καί αὐτός ὁ εἰμί , καί ὁ βασίλεια . ὡς γάρ ξύλον χόω ὁ δαλός , ὅταν ἐξέρχομαι ὁ πῦρ , καπνίζω μέν , πλήν ἐν καταλαβή γίγνομαι , ὁ καί ἐκ ὁ πῦρ ἔχω ἐν ἑαυτοῦ · κατά ὁ ἴσος , οἴομαι , τοῦτος τρόπος , καί ἄνθρωπος μέλλω ἢ ζωή ἢ πρᾶγμα ἐν κατάληξις γίγνομαι , λέγω εἄν εἰκότως δαλός ἢ ξύλον καπνίζω εἰμί . ἐπεί δή ἡπίστοτο περιδεής μάλιστα γίγνομαι , καί ἐν κατήφεια πολύς , διά τε ὁ ἡσσάομαι μάχομαι πρός Φακεέ , ὅτε καί πίπτω , ὡς φημί , ἑκατόν εἴκοσι χιλιάς ἐκ ὁ Ἰούδας ἐν ἡμέρα εἷς · καί οὗτος ἐξίστημι ὁ δέμω αὐτός , καί φημί · « ὅταν γάρ ὀργή ὁ θυμός ἐγώ γίγνομαι , πάλιν ἰάομαι · » οὗτος εἰμί , οὐδέ εἄν ἐκεῖνος πίπτω , εἰμί μή δίδωμι αὐτός ὑπό χείρ ὁ