cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0126.2
Μετατίθεται τὸν λόγον ἐπὶ τὸ ἀπειθῆσαν ἔθνος , τοῦτ' ἐστι , τὸν Ἰσραήλ , οἱ καὶ πλατεῖαν ἔχοντες καὶ ἀφθοναμένην τὴν ἐκ Θεοῦ παράκλησιν , καὶ ταῖς νομίμοις εἰσῆχθαι ἐντρυφῶντες πλουσίως , εἰς γε τὸ εἰδέναι τὸ τελούν εἰς ὠφελίαν οὐ προσήχθαι τὸν Χριστόν . Ταύτῃ τοι καὶ ἀλιθούσιν τῆς πρὸς αὐτὸν οἰκειότητος νοῦν ἔχοντες δηλονότι καὶ πνευματικῆς , καὶ ὡς λιμῷ διαλύονται . Ἐφη γὰρ ὁ τῶν ὅλων Θεὸς διὰ φωνῆς προφητῶν . « Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω λιμὸν ἐπὶ τὴν γῆν , λέγει Κύριος · οὐ λιμὸν ἄρτου , οὐδὲ δίψαν ὕδατος , ἀλλὰ λιμὸν τοῦ ἀκοῦσαι τὸν λόγον Κυρίου · καὶ ἀπὸ ἀνατολῶν ἕως δυσμῶν , περιδραμόντες ζητοῦντες τὸν λόγον Κυρίου , καὶ οὐ μὴ εὑρώσιν . » Ὅταν τοίνυν , φησίν , τὸν ἀρχηγὸν τῆς ζωῆς ἀποκτείναντες , σκληρὸν καὶ δυσύποτον ὑπομένειν λιμὸν , τὸν τοῦ Θεοῦ λόγον οὐκ ἔχοντες , τὸν ἄρτον τὸν ἐξ οὐρανοῦ , τὸν ζωὴν διδόντα τῷ κόσμῳ , τότε πεινήσετε . Καὶ δὴ καὶ εἰς ἀθεσίαν τοῦ συμβεβηκότος ἐνῆγε μένοι , κακῶς ἔρειτε τὸν ἄρχοντα καὶ τὰ πάτρια . Καὶ τί δὴ τοῦτό ἐστιν ; Οἱ μὲν γὰρ τῶν Ἰουδαίων καθηγεμόνες , Γραμματεῖς δὲ λέγω καὶ Φαρισαῖοι , παροτρύνοντες οὐ διαλείπουσι , κατὰ τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ , τὴν ὑπὸ χειρὰ πληθύν . Καὶ πρόφασιν τῆς κατ' αὐτοῦ μανίας ἐξέχοντο , τὴν εἰς Μωϋσῆν τε καὶ νόμον αὐτοῦ . Ἐδίωκον γὰρ λέγοντες · « Εἰ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος , οὐκ ἂν ἔλυσε τὸ Σάββατον » Οὕτω δὲ παρανομοῦντα διώξαι ἂν ἐπεῖθον . Ὅταν τοίνυν , φησίν , ὑμεῖς οἱ παρ' ἐκείνων ἡπατημένοι πεινήσετε , τότε κακῶς ἔρειτε πάντα ὑμῶν ἄρχοντα καὶ τὰ πάτρια , τοῦτ' ἐστι , τὰ ἔθη τὰ νόμιμα . Ἀναμνησθήσεσθε γὰρ ὅτι παρωθύνθητε ὑπὸ τῶν ἡγουμένων καὶ τῶν ἀρχόντων ἡ πρόφασις ἦν τῆς κατὰ Χριστοῦ μανίας τὰ πάτρια · τοῦτ' ἐστι , τὰ ἔθη καὶ αἱ παραδόσεις , καὶ οὐχὶ δὴ πάντως αἱ διὰ νόμου , ἀλλὰ καὶ τὰ ἐξ εἰκῆς ἐπιτηρημάτων ἐδέχοντο διδασκαλίας ἀνθρώπων . Ἔσται τοίνυν ἐφ' ὑμᾶς σκληρὰ λιμός , ὅπως τε καὶ κάτω περιβλεπτόμενοι καὶ πανταχῶς βλέποντες , ἤτοι τὸν τῆς διανοίας ὀφθαλμὸν περιφέρωντες , ἕτερον οὐδὲν ὄψεσθε , φησίν , εἰ μὴ ἀπορίαν στενὴν καὶ σκότος , ὥστε μηδὲν δύνασθαι τι τῶν χρησίμων βλέπειν . « Καὶ οὐχ ἀπορθησεται ὁ ἐν στενοχωρίᾳ ὡς ἕως καιροῦ . » Προαγορεύει πάλιν τὴν τῶν ἐθνῶν κλῆσιν . Οἱ γὰρ νῦν δυντες , ἐν στενοχωρίᾳ καὶ λιμῷ τῶν θείων μαθημάτων πεπιεσμένοι , οὐχ ἀπορθησονται . Χαιρεῖται γὰρ αὐτοῖς τὴν εὐλογίαν ὁ Ἐμμανουήλ , καὶ παραθήσει τροφὰς τὰς πνευματικάς , καὶ τὴν θείαν αὐτοῖς ἀπλῶς τράπεζαν . Ἐκεῖνο λέγων · Φάγετε καὶ πίετε , καὶ μεθύσθε , οἱ πλησίον . Ἔσται δὲ τοῦτο , φησίν , ἕως καιροῦ , τοῦτ' ἐστιν , οὐ νῦν εἰς τέλος οἰχήσεται , ὅσε καὶ ὁ τῆς προφητείας περὶ αὐτῶν γέγονε λόγος , ἀλλ' ἐν καιρῷ τῷ δέοντι καθ' ὃν ἐπιλάμψει τοῖς ἐπὶ τῆς ὁ Ἐμμανουήλ . Τότε γὰρ
Lemmas: μετατίθημι ὁ λόγος ἐπί ὁ ἀπειθέω ἔθνος , οὗτος εἰμί , ὁ Ἰσραήλ , ὁ καί πλατύς ἔχω καί ἀφθονέω ὁ ἐκ Θεός παράκλησις , καί ὁ νόμιμος εἰσάγω ἐντρυφάω πλούσιος , εἰς γε ὁ οἶδα ὁ τελέω εἰς ὠφέλεια οὖον προσάγω ὁ Χριστός . Ταύτη ὅς καί αλιθους ὁ πρός αὐτός οἰκειότης νόος ἔχω δηλονότι καί πνευματικός , καί ὡς λιμός διαλύω . φημί γάρ ὁ ὁ ὅλος θεός διά φωνή προφήτης . « ἰδέ ἐγώ ἐπάγω λιμός ἐπί ὁ γῆ , λέγω Κύριος · οὖον λιμός ἄρτος , οὐδέ δίψα ὕδωρ , ἀλλά λιμός ὁ ἀκούω ὁ λόγος κύριος · καί ἀπό ἀνατολή ἠώς δυσμή , περιτρέχω ζητέω ὁ λόγος κύριος , καί οὖον μή εὐρώς . » ὅταν τοίνυν , φημί , ὁ ἀρχηγός ὁ ζωή ἀποκτείνω , σκληρός καί δυσυποτος ὑπομένω λιμός , ὁ ὁ Θεός λόγος οὐ ἔχω , ὁ ἄρτος ὁ ἐκ οὐρανός , ὁ ζωή δίδωμι ὁ κόσμος , τότε πεινάω . καί δή καί εἰς ἀθεσία ὁ συμβεβηκός ἐνάγω μένω , κακῶς εἴρω ὁ ἄρχω καί ὁ πάτριος . καί τίς δή οὗτος εἰμί ; ὁ μέν γάρ ὁ Ἰουδαῖος καθηγεμών , Γραμματεύς δέ λέγω καί Φαρισαῖος , παροτρύνω οὖον διαλείπω , κατά ὁ πᾶς ἐγώ Σωτήρ Χριστός , ὁ ὑπό χείρ πλῆθος . καί πρόφασις ὁ κατά αὐτός μανία ἐκχέω , ὁ εἰς Μωϋσῆς τε καί νόμος αὐτός . διώκω γάρ λέγω · « εἰμί εἰμί οὗτος παρά Θεός ὁ ἄνθρωπος , οὐ εἄν λύω ὁ σάββατον » οὕτως δέ παρανομέω διώκω εἄν πείθω . ὅταν τοίνυν , φημί , σύ ὁ παρά ἐκεῖνος απατημένος πεινάω , τότε κακῶς εἴρω πᾶς σύ ἄρχω καί ὁ πάτριος , οὗτος εἰμί , ὁ ἔθος ὁ νόμιμος . ἀναμιμνήσκω γάρ ὅτι παρωθύνθητε ὑπό ὁ ἡγέομαι καί ὁ ἄρχω ὁ πρόφασις εἰμί ὁ κατά Χριστός μανία ὁ πάτριος · οὗτος εἰμί , ὁ ἔθος καί ὁ παράδοσις , καί οὐ δή πάντως ὁ διά νόμος , ἀλλά καί ὁ ἐκ ἵημι ἐπιτηρημάτων δέχομαι διδασκαλία ἄνθρωπος . εἰμί τοίνυν ἐπί σύ σκληρός λιμός , ὅπως τε καί κάτω περιβλέπω καί πανταχῶς βλέπω , ἤτοι ὁ ὁ διάνοια ὀφθαλμός περιφέρω , ἕτερος οὐδείς ὁράω , φημί , εἰμί μή ἀπορία στενός καί σκότος , ὥστε μηδείς δύναμαι τίς ὁ χρήσιμος βλέπω . « καί οὐ ἀπεῖπον ὁ ἐν στενοχωρία ὡς ἠώς καιρός . » προαγορεύω πάλιν ὁ ὁ ἔθνος κλῆσις . ὁ γάρ νῦν δυντες , ἐν στενοχωρία καί λιμός ὁ θεῖον μάθημα πιέζω , οὐ ἀπεῖπον . χαιρέω γάρ αὐτός ὁ εὐλογία ὁ Ἐμμανουήλ , καί παρατίθημι τροφή ὁ πνευματικός , καί ὁ θεῖος αὐτός ἀπλόος τράπεζα . ἐκεῖνος λέγω · ἐσθίω καί πίνω , καί μεθύσκω , ὁ πλησίος . εἰμί δέ οὗτος , φημί , ἠώς καιρός , οὗτος εἰμί , οὖον νῦν εἰς τέλος οἴχομαι , ὅσος καί ὁ ὁ προφητεία περί αὐτός γίγνομαι λόγος , ἀλλά ἐν καιρός ὁ δήω κατά ὅς ἐπίλαμψις ὁ ἐπί ὁ ὁ Ἐμμανουήλ . τότε γάρ