cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0076.4
Ἀποδείξαι ἐναργῶς ἐν τούτοις , ὅτι περ ὁ λόγος αὐτῷ γέγονεν οὐ περὶ αἰσθητοῦ μᾶλλον ἀμπελῶνος , ἀλλὰ περὶ νοητοῦ . Δέχεται γὰρ ἀεὶ πως ἡ θεόπνευστος Γραφὴ τὰ ἐμφανῆ τῶν παραδειγμάτων εἰς ἐνδείξιν τῶν ἀφανεστέρων καὶ νοητῶν πραγμάτων . Καὶ γὰρ ἐστι , φησίν , ὁ ἀμπελῶν τοῦ Κυρίου Σαβαώθ , καὶ τὸ νεόφυτον ἠγαπημένον , ὁ οἶκος τοῦ Ἰσραὴλ , καὶ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Ἰούδα . Ἄλλα καὶ τοῦ παρ’ ἐμοὶ φειδοῦς καὶ ἀγάπης ἠξιωμένος , καὶ πάσης φροντίδος ἀπολλευαῖος , οὐ γέγονεν εὐδρόμος , οὐχ ἀμπελὸς εὐγενής , οὐ τετήρηκε νόμον , οὐδὲ ἐπιεικὴ καὶ ἁγίαν διεβίω ζωήν · ἐψεῦστο μὲν ὡσπερ καὶ τὴν τοῦ γεωπονείου ἐλπίδα . Ἐγὼ μὲν γὰρ προσδοκῶντα κρίσιν , τοῦτ’ ἐστὶ , τὴν ἐκ διανοίας εἰλικρινούς , ὀρθὴν καὶ ἀμώμητον τὴν ἐπ’ ἀπασι τοῖς πρακτικοῖς ἀρέσιν , ἤτοι κρίσιν . Ὁ δὲ , φησίν , πεποίηκεν ἀνομίαν . Καὶ πῶς ἂν ἀμπελὸς ἀκάνθας τέκοι ; οὐκοῦν ἐψεῦστο , καθάπερ ἔφην ἄρτιως . Ὦθεν γὰρ ἦν εἰκὸς τοὺς τῆς δικαιοσύνης ἀναφύαι καρπούς , ἐκεῖθεν ἀδόκητος ἐκδέδοται βίος , ὁ καὶ νόμων ἔξω τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ἐκ τῆς θείας ἐντολῆς καταρρήτων ἔχων . Οὐκοῦν ἐποίησεν ἀνομίαν , καὶ οὐ δικαιοσύνην , ἀλλὰ κραυγήν . Κραυγὴν δὲ φησίν ἐκεῖνο οἴμαι τοῦ δεῖναι , ὅτι γέγονεν αὐτοῖς σεσοβδημένος μὲν εἰς ὀργὰς καὶ θορύβους μεστὸς ὁ βίος . Διὸ καὶ ὁ θεσπέσιος Παῦλος τοῖς ἠγιασμένοις ἐντέλλεται λέγων · « Πᾶσα δὲ κραυγή , καὶ ὀργή , καὶ θυμός , καὶ βλασφημία ἀρθῇτω ἀφ’ ὑμῶν σὺν πάσῃ κακίᾳ . » Πρέπει γὰρ αὐτῷ , οὗ τοῖς καθεστῶσιν ἔχουσι τὴν φρόνημα , τὰ ταῖς ἀσφύλλοις κεχρήσθαι κραυγαῖς , ἐκεῖνοι δὲ μᾶλλον , οἷς ὁ βίος οὐχ ἀσφαλής · μᾶλλον δὲ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν εὐχλώως τῶν κακῶν , καὶ θυμῷ μᾶλλον ἢ συνέσει οἰκοῦντες . Ἔοικε δὲ καὶ τὴν παγχαλεπὸν τῶν Ἰουδαίων κραυγὴν ὑπαινίττεσθαι , ἣν ἐπ’ αὐτῷ πεποιημένη τῷ Χριστῷ . Πιλάτῳ γὰρ ἀνειδίζοντος , εἰ δὴ βούλοντο
Lemmas: ἀποδείκνυμι ἐναργής ἐν οὗτος , ὅτι περ ὁ λόγος αὐτός γίγνομαι οὖον περί αἰσθητής μᾶλλον ἀμπελών , ἀλλά περί νοητός . δέχομαι γάρ ἀεί πως ὁ θεόπνευστος γραφή ὁ ἐμφανής ὁ παράδειγμα εἰς ἔνδειξις ὁ ἀφανής καί νοητός πρᾶγμα . καί γάρ εἰμί , φημί , ὁ ἀναπελάω ὁ κύριος Σαβαώθ , καί ὁ νεόφυτος ἀγαπάω , ὁ οἶκος ὁ Ἰσραήλ , καί ὁ ἄνθρωπος ὁ Ἰούδας . ἄλλος καί ὁ παρά ἐγώ φειδώ καί ἀγάπη ἀξιόω , καί πᾶς φροντίς ἀπόλλυμι , οὖον γίγνομαι Εὔδρομος , οὐ ἀμπελός εὐγενής , οὖον τηρέω νόμος , οὐδέ ἐπιεικής καί ἅγιος διαβιόω ζωή · ψεύδω μέν ὡς καί ὁ ὁ γεωπονειος ἐλπίς . ἐγώ μέν γάρ προσδοκάω κρίσις , οὗτος εἰμί , ὁ ἐκ διάνοια εἰλικρινής , ὀρθός καί ἀμώμητος ὁ ἐπί ἅπας ὁ πρακτικός ἄρεσις , ἤτοι κρίσις . ὁ δέ , φημί , ποιέω ἀνομία . καί πῶς εἄν ἀμπελός ἄκανθα τίκτω ; οὐκοῦν ψεύδω , καθάπερ φημί ἄρτιος . ὤθω γάρ εἰμί εἰκός ὁ ὁ δικαιοσύνη ἀναφυή καρπός , ἐκεῖθεν ἀδόκητος ἐκδίδωμι βίος , ὁ καί νόμος ἔξω ὁ ἱερός καί ὁ ἐκ ὁ θεῖος ἐντολή καταίρω ἔχω . οὐκοῦν ποιέω ἀνομία , καί οὖον δικαιοσύνη , ἀλλά κραυγή . κραυγή δέ φημί ἐκεῖνος οἴμη ὁ δεινός , ὅτι γίγνομαι αὐτός σεσοβδημένος μέν εἰς ὀργή καί θόρυβος μεστός ὁ βίος . Διὸ καί ὁ θεσπέσιος Παῦλος ὁ ἁγίζω ἐντέλλω λέγω · « πᾶσα δέ κραυγή , καί ὀργή , καί θυμός , καί βλασφημία ἀραρίσκω ἀπό σύ σύν πᾶς κακία . » πρέπω γάρ αὐτός , ὅς ὁ καθίστημι ἔχω ὁ φρόνημα , ὁ ὁ ἀσφύλλοις χράομαι κραυγή , ἐκεῖνος δέ μᾶλλον , ὅς ὁ βίος οὐ ἀσφαλής · μᾶλλον δέ πρός πᾶς ὁστισοῦν εὐχλώως ὁ κακός , καί θυμός μᾶλλον ἢ σύνεσις οἰκέω . ἔοικα δέ καί ὁ παγχαλεπὸν ὁ Ἰουδαῖος κραυγή ὑπαινίσσομαι , ὅς ἐπί αὐτός ποιέω ὁ Χριστός . Πιλᾶτος γάρ ἀνειδίζοντος , εἰμί δή βούλομαι