cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0603.2
Ἀδικαιώμεθα μὲν ἐν Χριστῷ , καὶ οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ , ἃ ἐποιήσαμεν ἡμεῖς , ἀλλὰ κατὰ τὸ πολὺ αὐτοῦ ἔλεος . Γράφει δὲ οὕτως ὁ πάνσοφος Παῦλος . Ἀπηλλάγμεθα γὰρ καὶ σκῶτος , καὶ πλάνης , γνὴ ἀποσίοτης πειροπαράδοτον , καθὼ κτὶσει παρὰ τὸν Κτίστην λελατρεύχαμεν , καὶ τρόπος φαυλότητος ἦν οὐδεὶς ταῖς τῶν ἔθνῶν ἀγέλαις ἀνεπιτζθετος : ὡς γὰρ φησιν ὁ Ψαλμῳδός , « Πάντες ἐξέκλιναν , ἅμα χρεωύθησαν , οὐκ ἦν ὁ ποιῶν χρηστότητα , οὐκ ἦν ἕως ἑνός . Ὁνειδισμὸς σὺν ἄρα τοῖς ἔθνεσι τὸ χρήμα γέγονεν , αὐτὸ δὴ τοῦτὶ τὸ πεπλανηθᾶναι ἁρμ , καὶ τὰ ἐκ τοῦ πεπλανηθᾶναι συμβαίνοντα βλάθη . Τὶ γὰρ οὕτως ἀσχύμονα καὶ ἀκαλλαστάτην , καὶ μυρίοις αἰτιάμασιν ἐνοχον ἀπορρίνειν ἂν τὴν τοῦ ἀνθρώπου ψυχὴν , ὡς τὸ ἀποσῆναι Θεοῦ ζῶντος , ἐλέσθαι δὲ προσκυνεῖν παρ’ αὐτὸν τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασι , καὶ τοῖς τῆς ἁμαρτίας οἷά τινι πηλῷ καὶ βορβόρῳ ἐγκαθεῖναι τέλμασιν ; Ἄλλὰ τί φησιν ὁ φιλάνθρωπος εἰς κεκλημένος εἰς ἄφεσιν ἁμαρτίας διὰ πίστεως , Σῆλον δὲ ὅτι τῆς εἰς αὐτόν ; Μὴ φοβοῦ , ὅτι κατηχγνώθης . Ἐπειδὴ γὰρ δλως , καθὼς κατοικτείρει πατὴρ υἱούς , ὠκτείρησε Κύριος τοὺς φοβουμένους αὐτόν , καὶ καθὼς ἀπίγουνται ἀνατολαὶ ἀπὸ δυσμῶν ἐμακρυνεν ἀφ’ ἡμῶν τὰς ἀνομίας ἡμῶν · πῶς οὐκ ἔδει τοῖς πάλαι διεπταισμένοις , καὶ τὸν ἐπ’ αὐτοῖς ἡμᾶς συναποπτύσαι φόβον , μνησικακῶ χάριτι δικαιοῦντος Θεοῦ , καὶ οὐκ ἐξαιτοῦντος δίκας τὸν ἀλιτήριον ; Καὶ γοῦν ἔφη Χριστὸς τῆς ἐπιθυμίας τῶν καιρῶν εἰς ἡμερήτητα καταδεικνύς · Ὁ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Ἰδὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ . Οὐκοῦν ὡς δίκες ἀπηλλαγμένοι , καὶ τὴν ἐν τοῖς πεπλημμελημένοις οὐ προσδοκῶντες κόλασιν , καὶ δειμάτων ἐλευθεραν ἐσχήκαμεν τὴν διάνοιαν , οὐδὲ τῶν προλαβόντων ὀνειδισμῶν μεμνημένοι . Νικᾷ γὰρ ἡ χάρις δικαιοῦσα τὸν ἀσεβῆ , καὶ μώμου παντὸς ἀπαλλάττουσα τοὺς ἠλεημένους . Ὡς γὰρ ὁ πάνσοφος Παῦλὸς φησι , ὁ Θεὸς ὁ δικαίων , τίς ὁ κατακρινών ; Ἀμηνσικαχοῦντος δὲ τοῦ πάντων Δεσπότου , τίς ἡμῖν δυσιδίσει τῶν ἐν ἀγνοίᾳ πταισμάτων τὸν ῥύπον ; Ἐπιλῆσῃ τοίνυν , φησιν , αἰσχύνην αἰώνιον ( ἀντὶ τοῦ , μακράν ) , καὶ τὸ ὄνειδος τῆς χρείας σου οὐ μὴ μνησθῇσῃ . Ὀνειδος δὲ χρείας , τὸ μηδένα τρόπον καρποφορήσαι θεῷ τοὺς ἐξ ἑθνῶν ἰσχύσαι ποτέ , καθ’ ὃν ἐπλανῶντο καιρόν . Οὐ γὰρ ἦν παρ’ αὐτοῖς , ὡς ἔφην , ὁ ἐξ οὐρανοῦ νυμφίος , ὁ πνευματικῆς ἀφωρτίας δοτὴρ , ὁ σπερμάτων ἀγαθῶν ἐντιθεὶς ἀφορμὰς δικάστη ψυχῇ . Καὶ γοῦν ἐν παραβολαῖς εὐαγγελικαῖς τοιούτων ἡμῖν ἑαυτὸν διαδείκνυσιν , λέγων · Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ . Τίνα δὲ τρόπον ἀφανισθήσεται τὸ ὄνειδος τῆς χρείας αὐτῆς , διατρανῶ λέγων , ὅτι Κύριος ὁ ποιῶν σε , Κύριος Σαβαὼθ ὀνομα αὐτῷ . Τὸ δὲ , Ποιῶν σε , φησίν , ἀντὶ τοῦ , κτίζων σε , καὶ μεταμορφῶν εἰς ξεράτροπον πολιτείαν , καὶ εἰς εὐχρήμονα ζῴην · μεταστοιχειούμεθα
Lemmas: αδικαιω μέν ἐν Χριστός , καί οὐ ἐκ ἔργον ὁ ἐν δικαιοσύνη , ὁ ποιέω ἐγώ , ἀλλά κατά ὁ πολύς αὐτός ἔλεος . γράφος δέ οὕτως ὁ πάνσοφος Παῦλος . ἀπαλλάσσω γάρ καί Σκώτος , καί πλάνης , γνὴ αποσιοτω πειροπαραδιδωμι , καθίημι κτίζω παρά ὁ Κτίστης λελατρεύχαμεν , καί τρόπος φαυλότης εἰμί οὐδείς ὁ ὁ ἔθνος ἀγέλη ἀνεπιτζθετος : ὡς γάρ φημί ὁ ψαλμῳδός , « πάνετες ἐκκλίνω , ἅμα χρεώνω , οὐ εἰμί ὁ ποιέω χρηστότης , οὐ εἰμί ἠώς εἷς . ονειδισμός σύν ἄρα ὁ ἔθνος ὁ χρήμα γίγνομαι , αὐτός δή τοῦτος ὁ πλανάω αρμ , καί ὁ ἐκ ὁ πλανάω συμβαίνω βάλλω . τίς γάρ οὕτως ασχυμονος καί ἀκαλλής , καί μυρίος αἰτίαμα ἔνοχος απορρινεος εἄν ὁ ὁ ἄνθρωπος ψυχή , ὡς ὁ ἀφίημι Θεός ζῶ , αἱρέω δέ προσκυνέω παρά αὐτός ὁ ἀκάθαρτος πνεῦμα , καί ὁ ὁ ἁμαρτία οἷος τις πηλός καί βόρβορος ἐγκαθίημι τέλμα ; ἀλλά τίς φημί ὁ φιλάνθρωπος εἰς καλέω εἰς ἄφεσις ἁμαρτία διά πίστις , Σήλων δέ ὅτι ὁ εἰς αὐτός ; μή φοβέω , ὅτι κατηχγνώθης . ἐπεί γάρ δλως , καθώς κατοικτείρω πατήρ υἱός , οἰκτειρέω Κύριος ὁ φοβέω αὐτός , καί καθώς απιγουντ ἀνατολή ἀπό δυσμή μακρύνω ἀπό ἐγώ ὁ ἀνομία ἐγώ · πῶς οὐ ἐσθίω ὁ πάλαι διαπταίω , καί ὁ ἐπί αὐτός ἐγώ συναποπτύω φόβος , μνησικακῶ χάρις δικαιόω Θεός , καί οὐ ἐξαιτέω δίκη ὁ ἀλιτήριος ; καί γοῦν φημί Χριστός ὁ ἐπιθυμία ὁ καιρός εἰς ἡμερήτητα καταδείκνυμι · ὁ γάρ ἀποστέλλω ὁ θεός ὁ ὁράω αὐτός εἰς ὁ κόσμος ἵνα κρίνω ὁ κόσμος ἀλλά ἵνα σῴζω ὁ κόσμος διά αὐτός . οὐκοῦν ὡς δίκη ἀπαλλάσσω , καί ὁ ἐν ὁ πλημμελέω οὖον προσδοκάω κόλασις , καί δέμω ἐλεύθερος ἔχω ὁ διάνοια , οὐδέ ὁ προλαμβάνω ὀνειδισμός μιμνήσκω . νικάω γάρ ὁ χάρις δικαιόω ὁ ἀσεβής , καί μῶμος πᾶς ἀπαλλάσσω ὁ ἐλεέω . ὡς γάρ ὁ πάνσοφος Παῦλος φημί , ὁ θεός ὁ Δίκαιος , τίς ὁ κατακρίνω ; Ἀμηνσικαχοῦντος δέ ὁ πᾶς δεσπότης , τίς ἐγώ δυσιδισεω ὁ ἐν ἄγνοια πταῖσμα ὁ ῥύπος ; ἐπιλήθω τοίνυν , φημί , αἰσχύνη αἰώνιος ( ἀντί ὁ , μακρός ) , καί ὁ ὄνειδος ὁ χρεία σύ οὖον μή μιμνήσκω . ὄνειδος δέ χρεία , ὁ μηδείς τρόπος καρποφορέω θεός ὁ ἐκ ἔθνος ἰσχύω ποτός , κατά ὅς πλανάω καιρός . οὖον γάρ εἰμί παρά αὐτός , ὡς φημί , ὁ ἐκ οὐρανός νυμφίος , ὁ πνευματικός ἀφωρτίας δοτήρ , ὁ σπέρμα ἀγαθός ἐντίθημι ἀφορμή δικαστής Ψυχή . καί γοῦν ἐν παραβολή εὐαγγελϊκός τοιοῦτος ἐγώ ἑαυτοῦ διαδείκνυμι , λέγω · ἐξέρχομαι ὁ σπείρω ὁ σπείρω ὁ σπόρος αὐτός . τίς δέ τρόπος ἀφανίζω ὁ ὄνειδος ὁ χρεία αὐτός , διατρανῶ λέγω , ὅτι Κύριος ὁ ποιέω σύ , Κύριος Σαβαώθ ὄνομα αὐτός . ὁ δέ , ποιός σύ , φημί , ἀντί ὁ , κτίζω σύ , καί μεταμορφόω εἰς ξερατροπως πολιτεία , καί εἰς εὐχρήμονα ζῶ · μεταστοιχειόω