cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0107.1
ὁ μονογενὴς τοῦ Θεοῦ Λόγος , τότε καὶ γέγονε καὶ μεθ' ἡμῶν . Ὁ γὰρ ὑπὲρ πᾶσαν τὴν κτίσιν , γέγονε καθ' ἡμᾶς . Ἄνρει δὲ ὅπως , ἵνα δεῖξῃ τὸν αὐτὸν ἀληθῶς Θεὸν ὄντα καὶ ἄνθρωπον , τίθησι ἐπ' αὐτοῦ τὰ θεῖα τε καὶ ἀνθρώπινα . Ὅτι μὲν γὰρ ἐν σαρκὶ τὸ γένος κατ' ἀλήθειαν , πειρᾶται πληροφορεῖν , τροφὴν αὐτῷ γεγενῆσθαι λέγων τὴν νηπίους πρεσβευοῦσαν , βουτυρὸν τε καὶ μέλι . Ὅτι δὲ , καλοῦ σάρξ γεγενημένος , οὐδὲν ἥττον ἔσται κρείττων ἀμαρτίας ὡς Θεός , διδάσκει πάλιν ἐπιφέρων εὐθὺς Διότι πρὶν ἢ γνῶναι τὸ παιδίον ἀγαθὸν ἢ κακὸν , ἀπεὶθεὶ πονηρίαν , τοῦ ἐκλέξασθαι τὸ ἀγαθόν . Ἄνθρωποι μὲν γὰρ οὕτω πρὸς ἥβην ἐλθόντες , οὔτε μὴν εἰς μέτρον ἡλικίας ἀφικόμενοι , τῆς ὡς ἀπὸ τε χρόνου φρονήσει τετιμημένης , οὐδ' ἂν εἰν ὅλως ἐπιτίθεσθαι διακρίνειν δύνασθαι , τί μὲν ἂν εἴη τὸ φαῦλον , τί δὲ τὸ ἀγαθόν · καλοῦντος δὲ ἤδη πρὸς τοῦτο καιροῦ , τότε τῶν πρακτέων ἐλευθέραν ποιούσιν τὴν αἵρεσιν . Ἡ δὲ γε θεῖα καὶ ἀνωτάτω φύσις , οὐχ ἔν γε τοῖς καθ' ἡμᾶς , ἀλλ' ἐν ἰδίαις καὶ τοῖς αὐτῇ πρέπουσιν ὑψώμασιν , ἔδωκεν ἀεὶ πονηρίας ἐστίν · καὶ τοὺς τῆς φαυλότητος ἀποσείεται τρόπους , οὐ πειραζομένη ποτὲν , οὐδ' ὀχήσιν ὑπομένουσα , φυσικῶς δὲ μᾶλλον καὶ οὐσιωδῶς ἀπειθοῦσα τῇ πονηρίᾳ . Καὶ οὐδ' καθ' ἕτερον , οἶμαι , τρόπον , ἢ ὧσπερ ἂν εἴ τις λέγοι περὶ τοῦ φωτός , ὅτι ἀπειθεῖ πού εἶναι σκότος . Οὐ γὰρ ἀνάγκη παθεῖν τὸ μὴ εἶναι φῶς . Φύσεως οὖν ἀρὰ τῆς θείας τὸ ἀεὶ πεπηνὸς εἰς τὸ ἀγαθὸν κατασχηματίζει λέγων , ὅτι Ἀπεὶθεὶ πονηρίαν τοῦ ἐκλέξασθαι τὸ ἀγαθόν . Ἀληθὴς δὲ τοῦτο καὶ ἐπ' αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ . Εἰ γὰρ καὶ γεγενημένος κατὰ σάρκα διὰ τῆς ἀγίας Παρθένου , Θεὸς ὢν φύσει καὶ ἐκ Θεοῦ περὶ γνὼς ὁ Λόγος , ἀλλ' ἤν ἐκ μήτρας καὶ πρὸ αὐτῆς , μᾶλλον δὲ καὶ πρὸ πάνθες αἰῶνος ἅγιος ὡς Θεός , τῶν ἰδίων πλεονεκτημάτων οὐκ ἀπολιποῦσας διὰ τὸ ἀνθρώπων · ἀλλ' οὐδὲ τῶν ἀνθρωπίνων ἀμελήσας διὰ τὴν οἰκονομίαν · ἵνα πιστεύσῃ κατ' ἀλήθειαν γεγενημένος καθ' ἡμᾶς , καὶ αὐτὴν ἡμῶν ἀγάπῃ τὴν γένεσιν . Καταλειφθήναι δὲ φησι τὴν γῆν , περὶ ἧς ὑποστάται καὶ ἐξεδέει ἐκ προσώπου τῶν δύο βασιλέων . Ὁμοίως δὲ ὡσεὶ καὶ λέγει σαφῶς · Ὅταν ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ λαβοῦσα τέκνο , σύ , ὦ οἶκος Δαβὶδ , καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ · τότε πάντες οἱ παραεσχηλότες τῇ ἀγίᾳ γῇ καταλείψουσιν αὐτήν . Ἔσται γὰρ οὐκέτι βαθεῖ τοῖς ἐθέλουσι καταδρῶν . Πνευματικῶς δὲ ὁ λόγος · Γεννηθέντος γὰρ τοῦ Ἐμμανουήλ , ἡ ἀληθῶς ἁγία γῇ καὶ πόλις , τοῦτ' ἐστὶν ἡ Ἐκκλησία , γεγόνεν ἐν καλῷ τῆς ἐλπίδος , καὶ πάντα πεπάρτηκιν ἐχθρὸν , οἱ καὶ ἄμαχον εἰδότες αὐτὴν ἀνακεχωρήκασιν , κατακελιπότες ὡς παρὰ Θεοῦ σωζομένην . Ἐγὼ γὰρ ἔσομαι αὐτῇ , λέγει Κύριος , τεῖχος πυρὸς κυκλῶν , καὶ εἰς δόξαν ἔσομαι ἐν μέσῳ αὐτῆς .
Lemmas: ὁ μονογενής ὁ Θεός Λόγος , τότε καί γίγνομαι καί μετά ἐγώ . ὁ γάρ ὑπέρ πᾶς ὁ κτίσις , γίγνομαι κατά ἐγώ . Ἄνρει δέ ὅπως , ἵνα δείκνυμι ὁ αὐτός ἀληθής θεός εἰμί καί ἄνθρωπος , τίθημι ἐπί αὐτός ὁ θεῖον τε καί ἀνθρώπινος . ὅτι2 μέν γάρ ἐν σάρξ ὁ γένος κατά ἀλήθεια , πειράω πληροφορέω , τροφή αὐτός γίγνομαι λέγω ὁ νήπιος πρεσβεύω , βούτυρον τε καί μέλι . ὅτι2 δέ , καλός σάρξ γίγνομαι , οὐδείς ἥσσων εἰμί ἀγαθός ἁμαρτία ὡς Θεός , διδάσκω πάλιν ἐπιφέρω εὐθύς διότι πρίν ἢ γιγνώσκω ὁ παιδίον ἀγαθός ἢ κακός , ἀπειθέω πονηρία , ὁ ἐκλέγω ὁ ἀγαθός . Ἄνθρωπος μέν γάρ οὗτος πρός ἥβη ἔρχομαι , οὔτε μήv εἰς μέτρον ἡλικία ἀφικνέομαι , ὁ ὡς ἀπό τε χρόνος φρόνησις τιμάω , οὐδέ εἄν ἐν ὅλως ἐπιτίθημι διακρίνω δύναμαι , τίς μέν εἄν εἰμί ὁ φαῦλος , τίς δέ ὁ ἀγαθός · καλέω δέ ἤδη πρός οὗτος καιρός , τότε ὁ πρακτέος ἐλεύθερος ποιέω ὁ αἵρεσις . ὁ δέ γε θεῖον καί ἄνω2 φύσις , οὐ ἐν γε ὁ κατά ἐγώ , ἀλλά ἐν ἴδιος καί ὁ αὐτός πρέπω ὕψωμα , δίδωμι ἀεί πονηρία εἰμί · καί ὁ ὁ φαυλότης ἀποσείω τρόπος , οὖον πειράζω ποτέ , οὐδέ ὄχησις ὑπομένω , φυσικός δέ μᾶλλον καί οὐσιωδῶς ἀπειθέω ὁ πονηρία . καί οὐδέ κατά ἕτερος , οἴομαι , τρόπος , ἢ ὡς εἄν εἰμί τις λέγω περί ὁ φάος , ὅτι ἀπειθέω πού εἰμί σκότος . οὖον γάρ ἀνάγκη πάσχω ὁ μή εἰμί φάος . Φύσις οὖν ἀρά ὁ θεῖος ὁ ἀεί φαίνω εἰς ὁ ἀγαθός κατασχηματίζω λέγω , ὅτι ἀπειθέω πονηρία ὁ ἐκλέγω ὁ ἀγαθός . ἀληθής δέ οὗτος καί ἐπί αὐτός ὁ Χριστός . εἰμί γάρ καί γίγνομαι κατά σάρξ διά ὁ Ἀγίας παρθένος , θεός εἰμί φύσις καί ἐκ Θεός περί γιγνώσκω ὁ Λόγος , ἀλλά ἐάν ἐκ μήτρα καί πρό αὐτός , μᾶλλον δέ καί πρό πάνθος αἰών ἅγιος ὡς Θεός , ὁ ἴδιος πλεονέκτημα οὐ ἀπολείπω διά ὁ ἄνθρωπος · ἀλλά οὐδέ ὁ ἀνθρώπινος ἀμελέω διά ὁ οἰκονομία · ἵνα πιστεύω κατά ἀλήθεια γίγνομαι κατά ἐγώ , καί αὐτός ἐγώ ἀγάπη ὁ γένεσις . Καταλείφω δέ φημί ὁ γῆ , περί ὅς ὑποστάτης καί ἐκδέω ἐκ πρόσωπον ὁ δύο βασιλεύς . ὅμοιος δέ ὡσεί καί λέγω σαφῶς · ὅταν ὁ Παρθένος ἐν γαστήρ λαμβάνω τέκνο , σῦς , εἰμί οἶκος Δαυίδ , καλέω ὁ ὄνομα αὐτός Ἐμμανουήλ · τότε πᾶς ὁ παραεσχηλοαιρεω ὁ ἅγιος γῆ καταλείπω αὐτός . εἰμί γάρ οὐκέτι βαθύς ὁ ἐθέλω καταδράω . πνευματικός δέ ὁ λόγος · γεννάω γάρ ὁ Ἐμμανουήλ , ὁ ἀληθής ἅγιος γῆ καί πόλις , οὗτος εἰμί ὁ ἐκκλησία , γίγνομαι ἐν καλός ὁ ἐλπίς , καί πᾶς πεπάρτηκιν ἐχθρός , ὁ καί ἄμαχος οἶδα αὐτός ἀναχωρέω , κατακελιποαιρεω ὡς παρά Θεός σῴζω . ἐγώ γάρ εἰμί αὐτός , λέγω Κύριος , τεῖχος πυρός κυκλόω , καί εἰς δόξα εἰμί ἐν μέσος αὐτός .