cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0047.1
καὶ τόπους ἀβάτους καταλαμβάνειν , ἀπάσης αὐτῶν ἀπουσίας χειρὸς πρὸς τὴν τῶν ἐπιδόντων ἀντίστασιν . Οὐκοῦν ὡς ὅσον οὐδὲν παρεσομένων δεινῶν , μᾶλλον δὲ τὴν θυμὸν τὴν εἴσω γεγενμένων , καὶ ἐπ’ αὐτῆς ὄντων τῆς χώρας , κρύπτεσθαι κελεύει , καὶ μονοῦνχι κατορύσσεσθαι τῇ γῇ ζῶντας ἐτι , ἀπὸ τοῦ φόβου Κυρίου , καὶ ἀπὸ τῆς δόξης ἰσχύος αὐτοῦ , ὅταν ἀναστῇ θραύσαι τὴν γῆν , τοῦτ’ ἐστι , συντρίψαι τὴν γῆν . Ὅτι δὲ ὑψηλαὶ καὶ ὑπὲρ πάντας ἀνθρώπους αἱ Θείαι βουλαὶ τε καὶ σκέψεις , οὐκ ἂν τις αὐταῖς ἀντιμαχῆσεται τῶν ἐπὶ τῆς γῆς , σαφὲς καὶἴππαι λέγων : « Οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ Κυρίου ὑψηλοῖ . » Ὀφθαλμοὺς γὰρ Κυρίου ἐν τούτοις φησίν , τὰς οἰονεὶ προαναβλέψεις τε καὶ βουλάς αὐτοῦ , καὶ τὰς ἐν’ ἑκάστῳ πράγματι κρίσεις . Ἄνθρωποι μὲν γὰρ μικροὶ μετὰ τὴν φύσιν ὄντες καὶ τὸν νοῦν , μικρὰ καὶ βουλεύονται , καὶ λογίζονται ταπεινά . Ὕψηλός δὲ ὑπάρχων ὁ τῶν ὅλων Θεός , καὶ ἐν ἀπορρήτῳ ὑπερσχας καὶς κατὰ πάντων νοούμενος , ὁμαχον ἔχει τὴν σκέψιν . Οὐ γὰρ ἂν δυνατοὶ τις ἀνθυπενεγκεῖν , ἢ βουλὴν , ἢ ἐπικουρίαν ἀποσκευάσασθαι δυναμένην τὰς ἐν πῶν Θείων σχεμιμάτων ἐπαγωγὰς . Μαθήσεσθαι δὲ τοῦτό φησι , καὶτοὶ πλῆσι μὴ εἰδότες τοὺς ἰουδαίους , ὅταν αὐτῶν ὁ δεινὸς κατασκήψῃ πόλεμος , καὶ πᾶσα μὲν ἡ ἐπαμύνουσα χειρ ἀτονήσῃ , ἀπρακτὴς δὲ καὶ σκέψις , καὶ ἀνθρωπίνης βουλῆς εὐρήματα , δι’ ὧν ἐνόμισαν τάχα πῶν καὶ διαφεύγειν δύνασθαι τὰς ἐκ τοῦ πολέμου συμφοράς . Οὐκοῦν ἡ πειρα δείξει , φησίν , ὅτι ταπεινὸς ὁ ἄνθρωπος , καὶ ταπεινωθήσεται τὸ ὕψος τῶν ἀνθρώπων , ὑψωθήσεται δὲ Κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ . Ὅσπερ ἔφην ἀρτίως , ἐλεγχόμενης αὐτῶν ἰσχύος ἀπάσης ὡς ἀδρανούς , τῆς Θείας δυνάμεως ἡ ὑπεροχὴ γνωριμωτάτῃ τοῖς πεποιθόσι γενήσεται . Πάνδεινον οὖν ἥρα τὸ προσκρούειν Θεῷ , καὶ ἀπάσης ἡμῖν παραίτιον συμφοράς τὸ χρήμα γίνεται . Δεὶ δὲ ἡμᾶς μὴ δυνάμενοι ἰδίαις ἐπιθαρσεῖν , ἀπονέμειν δὲ μᾶλλον τὸ πάντα δύνασθαι Θεῷ , καὶ αὐτὸν ἐπικουρὸν ποιείσθαι φιλεῖν , ὅταν τι τῶν δεινῶν ἐπαφῆρται προσκεχρουκὸς δι’ ἁμαρτίας .
Lemmas: καί τόπος ἄβατος καταλαμβάνω , ἀπασάω αὐτός ἀπουσία χείρ πρός ὁ ὁ ἐφοράω ἀντίστασις . οὐκοῦν ὡς ὅσος οὐδείς πάρειμι δεινός , μᾶλλον δέ ὁ θυμός ὁ εἴδομαι γίγνομαι , καί ἐπί αὐτός εἰμί ὁ χώρα , κρύπτω κελεύω , καί μονοῦς κατορύσσω ὁ γῆ ζῶ ἔτι , ἀπό ὁ φόβος κύριος , καί ἀπό ὁ δόξα ἰσχύς αὐτός , ὅταν ἀνίστημι θραύω ὁ γῆ , οὗτος εἰμί , συντρίβω ὁ γῆ . ὅτι2 δέ ὑψηλός καί ὑπέρ πᾶς ἄνθρωπος ὁ Θεῖος βουλή τε καί σκέψις , οὐ εἄν τις αὐτός ἀντιμαχέω ὁ ἐπί ὁ γῆ , σαφής καιιππα λέγω : « ὁ γάρ ὀφθαλμός κύριος ὑψηλός . » ὀφθαλμός γάρ κύριος ἐν οὗτος φημί , ὁ οἱονεί προαναβλέπω τε καί βουλή αὐτός , καί ὁ ἐν ἕκαστος πρᾶγμα κρίσις . Ἄνθρωπος μέν γάρ μικρός μετά ὁ φύσις εἰμί καί ὁ νόος , μικρός καί βουλεύω , καί λογίζομαι ταπεινός . ὑψηλός δέ ὑπάρχω ὁ ὁ ὅλος Θεός , καί ἐν ἀπόρρητος ὑπερέχω Καΐς κατά πᾶς νοέω , ὁμαχον ἔχω ὁ σκέψις . οὖον γάρ εἄν δυνατός τις ἀνθυποφέρω , ἢ βουλή , ἢ ἐπικουρία ἀποσκευάζω δύναμαι ὁ ἐν ποῦ Θείων σχεμιματη ἐπαγωγή . μανθάνω δέ οὗτος φημί , καίτοι πλῆσις μή οἶδα ὁ Ἰουδαῖος , ὅταν αὐτός ὁ δεινός κατασκήπτω πόλεμος , καί πᾶς μέν ὁ ἐπαμύνω χείρ ἀτονέω , ἀπρακτέω δέ καί σκέψις , καί ἀνθρώπινος βουλή εὕρημα , διά ὅς νομίζω τάχα ποῦ καί διαφεύγω δύναμαι ὁ ἐκ ὁ πόλεμος συμφορά . οὐκοῦν ὁ πείρω δείκνυμι , φημί , ὅτι ταπεινός ὁ ἄνθρωπος , καί ταπεινόω ὁ ὕψος ὁ ἄνθρωπος , ὑψόω δέ Κύριος μόνος ἐν ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος . ὅσπερ φημί ἄρτιος , ελέγχω αὐτός ἰσχύς ἀπασάω ὡς αδρανής , ὁ Θείας δύναμις ὁ ὑπεροχή γνώριμος ὁ πείθω γίγνομαι . πάνδεινος οὖν Ἥρα ὁ προσκρούω Θεός , καί ἀπασάω ἐγώ παραίτιος συμφορά ὁ χρήμα γίγνομαι . Δεύς δέ ἐγώ μή δύναμαι ἴδιος ἐπιθαρσέω , ἀπονέμω δέ μᾶλλον ὁ πᾶς δύναμαι Θεός , καί αὐτός ἐπίκουρος ποιέω φιλέω , ὅταν τίς ὁ δεινός ἐπαφράω προσκεχροαμβυξ διά ἁμαρτία .