cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0136.4
Ὅτε πλήττει Θεὸς διὰ πολλὰς ἁμαρτίας , ἐπάγει τοὺς πεπονθόσι τὴν μύτωσιν , ἵνα φαίνηται διὰ παντὸς τρόπου καλῶν εἰς μετάνοιαν , διὰ τε πόνου φημὶ καὶ παρακληθήσεως . Τοιούτου τὶ καὶ νῦν τοὺς παθούσι τὴν δίωσιν ἐπαγγέλλεται . Ἱστορία δὲ ἀπόδοσιν ἔχει τὸ προκειμένον , ἣν ἀναγκαῖον , ὡς ἔφη , διὰ βραχέων εἰπεῖν . Τελευταῖος μὲν γὰρ κατὰ πάσης ὁμοῦ τῆς Ἰουδαίας , καὶ μὲν τοι καὶ τῆς Σαμαρείας , ὁ παρὰ τοῦ Ναβουχοδονόσορ πόλεμος γίνεταί , καὶ ἀπεκομίσθησαν αἰχμάλωτοι , καὶ δεδουλεύκασι τῇ ἐχθρῷ ἑβδομήκοντα ἔτη . Ἐπεὶδὴ δὲ συμπεπέρασται τοὺς ἀπὸ τῆς ὀργῆς ὁ καιρός , κατηλέψατο πάλιν ὁ τῶν ὅλων Θεός , καὶ ἣν ἄνεθεν δὲ παρεσκεύασεν , Κύρου τοῦ Καμβύσου νενικήτος τοὺς Βαβυλωνίους . Ἐπεὶδὴ δὲ τὴν ἁγίαν ἀφίκοντο πόλιν οἱ πεπονθότες , ἀνατεῖχ’ζειν ἤθελον αὐτήν . Καὶ δὲ καὶ πεπράχασιν , καὶ τὸν θεῖον αὐτῶν ἀνεδεδείκατο ναόν . Ἄλλ’ οὐδὲν ἦτον , καὶ τοι τοσαῦτα πεπονθόσι , καὶ τὰς τῶν ἀρχαίων πλημμελημάτων ἐκτετιχόσι δίκας , ἐπερύντο πάλιν ἐκ βασκανίας τὰ περίοικα τῶν ἐθνῶν . Οὐ γὰρ ἤθελον ἰσχύσαι τὴν Ἱερουσαλὴμ . Μάλιστα δὲ τῶν ἄλλων ἀπάντων ἐπέκειντο δριμεῖς οἱ ἀπὸ τῆς Συρίας τῆς γείτονος καὶ τῆς Δαμασκού . Πλὴν νενικήντο , Θεῷ σώζοντος τε καὶ ἐπαμύνοντος τοὺς ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας . Ἐκρατήθησαν γὰρ τῶν ἐχθρῶν . Ἐπεὶ χρόνου προῖόντος , Ἀντίοχος ὁ ἐπίκλην Ἐπιφανής , βασιλεύων τῆς Ἀσίας , λελύπηται μὲν πρὸς τὸν βασιλεύοντα τὴν τριχάδα τῆς Αἰγυπτίων τῆς Πτολεμαίου · συγκροτήσας δὲ πόλεμον , νενικήτω μέν , διεσώζετο δὲ μόλις . Ἵνα δὲ μὴ ἀπρακτος παντελῶς δράμοι ὀκῆδε , οὐδὲν ἔχων τῆς νίκης ὑπόμνημα , κατεστράτευσ τῆς Ἰουδαίας , εἶλε τὰ Ἱεροσόλυμα , καὶ ὑπὸ χεῖρα λαβὼν , πάντα τὰ σκεύη τὰ ἅγια διαρπάσας , Λυσίαν τινὰ στρατηγὸν ἐνίδρυσε τῇ Ἰουδαία , τῇρειν ἐπιτάξας αὐτῷ τὴν ἀρχήν . Ἐπεὶδὴ δὲ μνημονευθεὶς Ἀντίοχος εἰς τὴν ἑαυτοῦ δεδράχθη βασιλείαν , πεπολεμήκασι οἱ Ἰουδαῖοι Λυσία τῷ στρατηγῷ , καὶ νενίκησαι . Ταῦτα δὲ μαθὼν ὁ Ἀντίοχος ἐκ λύπης τελευτᾷ . Ὑποχέεται τοίνυν τὴν ἐπίκουριαν ὁ τῶν ὅλων Θεὸς τοὺς πεπορθημένους ὑπὸ τοῦ Ναβουχοδονόσορ , διαφυγοῦσι μὲ μόλις τὴν αἰχμαλωσίαν φησίν · « Καὶ ράξει ὁ Θεὸς τοὺς ἐπανισταμένους ἐπ’ ὄρος Σιὼν ἐπ’ αὐτούς . » Ἀκούεις ὅπως ὁ πλήττης καὶ μωτοῖ ; τίνες οὖν οἱ ἐπανιστάμενοι ; Συρία ἀφ’ ἡλίου ἀνατολῶν , καὶ οἱ Ἕλληνες ἀφ’ ἡλίου δυσμῶν . Ἕλλην γὰρ ἦν τὸ γένος ὁ Ἀντίοχος , ὁ ἐκ Μακεδονίας ὀρμώμενος . Πρὸς δυσμαίας δὲ αὐτὴ Μέρους γὰρ τῆς Ἑσπέρας ἡ τῶν Μακεδόνων χώρα , μάλιστα’ ὅταν ὡς πρὸς σύγκρισιν νοεῖται , κατὰ γε τὴν θέσιν , τῶν ἀφ’ ἡλίου ἀνατολῶν . Σύροι δὲ οὗτοι καὶ
Lemmas: ὅτε πλήσσω θεός διά πολύς ἁμαρτία , ἐπάγω ὁ πάσχω ὁ μύω , ἵνα φαίνω διά πᾶς τρόπος καλός εἰς μετάνοια , διά τε πόνος φημί καί παρακληθήσεως . τοιοῦτος τίς καί νῦν ὁ πάθος ὁ δείδω ἐπαγγέλλω . Ἱστορία δέ ἀπόδοσις ἔχω ὁ πρόκειμαι , ὅς ἀναγκαῖος , ὡς φημί , διά βραχύς εἶπον . τελευταῖος μέν γάρ κατά πᾶς ὁμοῦ ὁ Ἰουδαῖος , καί μέν ὅς καί ὁ Σαμάρεια , ὁ παρά ὁ Ναβουχοδονόσορ πόλεμος γίγνομαι , καί ἀποκομίζω αἰχμάλωτος , καί δουλεύω ὁ ἐχθρός ἑβδομήκοντα ἔτος . ἐπειδή δέ συμπεπιρασ́σκω ὁ ἀπό ὁ ὀργή ὁ καιρός , καταλαμβάνω πάλιν ὁ ὁ ὅλος Θεός , καί ὅς ἀνατίθημι δέ παρασκευάζω , Κῦρος ὁ Καμβύσης νικάω ὁ Βαβυλώνιος . ἐπειδή δέ ὁ ἅγιος ἀφικνέομαι πόλις ὁ πάσχω , ἀνατειχίζω ἐθέλω αὐτός . καί δέ καί πράσσω , καί ὁ θέω αὐτός ἀναδέω ναός . ἄλλος οὐδείς εἰμί , καί ὅς τοσοῦτος πάσχω , καί ὁ ὁ ἀρχαῖος πλημμέλημα ἐκτίκτω δίκη , ἐπερύντο πάλιν ἐκ βασκανία ὁ περίοικος ὁ ἔθνος . οὖον γάρ ἐθέλω ἰσχύω ὁ Ἱεροσόλυμα . μάλιστα δέ ὁ ἄλλος ἀπαντάω ἐπίκειμαι δριμύς ὁ ἀπό ὁ Συρία ὁ γείτων καί ὁ Δαμασκός . πλήν νικάω , Θεός σῴζω τε καί ἐπαμύνω ὁ ἐκ ὁ αἰχμαλωσία . κρατέω γάρ ὁ ἐχθρός . ἐπεί χρόνος προῖω , Ἀντίοχος ὁ ἐπίκλη ἐπιφανής , βασιλεύω ὁ Ἀσία , λυπέω μέν πρός ὁ βασιλεύω ὁ τριχάς ὁ Αἰγύπτιος ὁ Πτολεμαῖος · συγκροτέω δέ πόλεμος , νικάω μέν , διασῴζω δέ μόλις . ἵνα δέ μή ἄπρακτος παντελῶς τρέχω ὅπῃ , οὐδείς ἔχω ὁ Νίκη ὑπόμνημα , καταστρατεύω ὁ Ἰουδαῖος , εἴλω ὁ Ἱερουσαλήμ , καί ὑπό χείρ λαμβάνω , πᾶς ὁ σκεῦος ὁ ἅγιος διαρπάζω , Λυσίας τις στρατηγός ἐνιδρύω ὁ Ἰουδαῖος , τηρέω ἐπιτάσσω αὐτός ὁ ἀρχή . ἐπειδή δέ μνημονεύω Ἀντίοχος εἰς ὁ ἑαυτοῦ δράσσομαι βασίλειος , πολεμέω ὁ Ἰουδαῖος Λυσίας ὁ στρατηγός , καί νικάω . οὗτος δέ μανθάνω ὁ Ἀντίοχος ἐκ λύπη τελευτάω . ὑποχέω τοίνυν ὁ ἐπικουρία ὁ ὁ ὅλος θεός ὁ πορθημένος ὑπό ὁ Ναβουχοδονόσορ , διαφεύγω ἐγώ μόλις ὁ αἰχμαλωσία φημί · « καί ῥάσσω ὁ θεός ὁ ἐπανίστημι ἐπί ὄρος Σιών ἐπί αὐτός . » ἀκούω ὅπως ὁ πλήσσω καί μωτοῖ ; τίς οὖν ὁ ἐπανίστημι ; Συρία ἀπό ἥλιος ἀνατολή , καί ὁ Ἕλλην ἀπό ἥλιος δυσμή . Ἕλλην γάρ εἰμί ὁ γένος ὁ Ἀντίοχος , ὁ ἐκ Μακεδονία ὁρμάω . πρός δυσμαῖος δέ αὐτός μέρος γάρ ὁ Ἑσπέρα ὁ ὁ Μακεδών χώρα , μαλίζω ὅταν ὡς πρός σύγκρισις νοέω , κατά γε ὁ θέσις , ὁ ἀπό ἥλιος ἀνατολή . Σύρος δέ οὗτος καί