cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0652.1
A ζωοποιός τε καὶ τροφίμωτατος τοῦ θεοῦ λόγος . Δέδοται δὲ , ὡς ἔφη , τοῖς ἀγαπῶσι Χριστὸν , οἵς δὴ καὶ ἐπεφώνησε λέγων : « Φάγετε , καὶ μεθύσατε,οἱ πλησίον . » Ψάλλει γοῦν καὶ ὁ θεσπέσιος Δαβὶδ , ἀτὲ δὴ καὶ ἐν μεθέξει γεγενημένος τῆς οὕτως σεπτῆς καὶ ἀμειλίκτου φιλοτιμίας : « Ἑτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν ἐξ ἐναντίας τῶν θλιβόντων με · ἐλίπασας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου , καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθυσάων με , ὡς κράτιστον . » Οἴκοῦν ὅσοι τῶν θείων αὐτοῦ μυστηρίων ἐσχῆκασι γνῶσιν , ἤτοι ἐνεπλήσθησαν τούτων , κατεπιάνησαν τὰ ὀστᾶ . Ἐσχηματίσθη δὲ ὁ λόγος ὡς ἀπὸ γε τῶν τρυφῶν εἰωθότων σαρκοκώκ · τῶν τοιούτων ἡ ψυχὴ γένοιτο ἄν ὡς κῆπος μεθύων , τοῦτέστιν εὐάνθης , καὶ εὐδενδρώτατος , καὶ ποικιλίας ἀνθέων ἰδέαις ἐξωραϊσμένος , καὶ παντοδαπὸς ἐκφέρων καρπούς . Οἱ μὲν γὰρ ἀνθρόποι τῶν κήπων πολὺ λίαν ἔχουσι τὸ εἴδους · ἔηροὶ γὰρ εἰσι καὶ παντὸς ἔρημοι καρποῦ , ἢ τάχα που καὶ αὐτῶν ἐν ἔνδειᾳ τῶν φυτῶν . Οἱ γε μὴν ὑδάτων ἀταμείωτοις ῥοαῖς ἐκμεθυσαμένοι παντοδαπῶς , ὡς ἔφη , στεφανοῦνται καρποῖς . Κῆπός γε μὴν Χριστοῦ γέγονεν ἡ Ἐκκλησία , ἧς δὴ καὶ ἀναλαβοῦσα τὸ πρόσωπον ἡ ἐν τῷ Ἄσματι τῶν ᾀσμάτων γεγραμμένη γύννη , « Καταβέτω , φησίν , ἀδελφιδός μου εἰς κῆπον αὐτοῦ , καὶ φαγέτω καρπὸν ἀκροδρύων αὐτοῦ · » ὅπερ γὰρ ἐστὶν ἐν φυτοῖς τὸ ἀκρόδρυον , ἤτοι καρπὸς ὡραῖος , τοῦτο καὶ ἐν ψυχαῖς ἁγίων ἀρετὴ καλὴ καὶ ἱδὺτη τῷ Θεῷ . Οἴκοῦν ὡς κῆπος μεθύων ἔσται , φησίν , ἡ ψυχή σου , ναὶ μὴν καὶ ὡς πηγὴ , ἣν μὴ ἐξέλιπεν ὕδωρ . Τοιούτοι γεγόνασιν οἱ θεσπέσιοι μυσταγωγοί , καθάπερ ἀπὸ πηγῆς ἀενάου τῆς ἑαυτῶν καρδίας τὰ τῆς εὐσεβοῦς διδασκαλίας προὔντες νάματα , καὶ τὰς τῶν παιδευομένων ψυχὰς πλουσίως καταρδεύοντες . Καὶ πιστῶσται λέγων αὐτὸς ὁ τῶν οὕτως ἐξαιρετῶν χαρισμάτων διανομέως . « Ὁ πιστεύσων εἰς ἐμέ , ] καθὼς εἶπεν ἡ Γραφή , ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζωῆς . » Καὶ πάλιν · « Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν , δς δ' ἂν πίνη ἐκ τοῦ ὕδατος οὐ ἐγὼ δώσω αὐτῷ , γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἀλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον . » Τοιούτους εἶναι φαμεν τοὺς ἁγίους ἀποστόλους τε καὶ εὐαγγελιστάς , καὶ ὅσοι τὸν θεῖον προσεισίου λόγον , τοῦτο μὲν δογματικῆς εὐτεχνίας ἐν καλῷ γεγονότες , τοῦτο δὲ καὶ τῆς ἐν ἔργοις φαιδρότητος τὴν ὁδὸν ἐκκαλύπτοντες . Καὶ τὰ ὀστᾶ σου δέ , φησίν , ὡς βοτάνη ἀνατελεῖ , καὶ πιανθήσονται , καὶ κληρονομήσουσι γενεὰς γενεῶν . Ἔοικεν δὲ τούτοις τὸ τῆς ἀναστάσεως καταβληνὸν μυστήριον · ἀναστήσεται γὰρ τότε τὸ σῶμα , καθάπερ τις ἐν ἀγρῷ πόλ , κατὰ μὲν τὴν τοῦ χειμῶνος ὥραν μαρανθεῖσα καὶ κατακύψασα , γελῶσης γε μὴν ἐαρινῆς εὐδίας , ἀναφύεται πάλιν , καὶ οἷον ὑπονοστήσασα πρὸς τὸν ἐνόντα αὐτῇ κατὰ φύσιν ὡραισμόν . Ἄνατειλαντὰ γε μὴν ὡς βοτάνη τὰ ὀστᾶ καταπιανθήσονται , φησίν , τῇ ζωοποιῷ δηλονότι χάριτι τῇ παρὰ Θεοῦ . Ψάλλει γὰρ που καὶ φησίν ὁ θεσπέσιος Δαβὶδ · « Ἐξαποστεῖ -
Lemmas: A ζωοποιός τε καί τρόφιμος ὁ θεός λόγος . δίδωμι δέ , ὡς φημί , ὁ ἀγαπάω Χριστός , οἶς δή καί ἐπιφωνέω λέγω : « ἐσθίω , καί μεθύσκω πλησίος . » ψάλλω γοῦν καί ὁ θεσπέσιος Δαυίδ , ἁλί-ευμα δή καί ἐν μετέχω γίγνομαι ὁ οὕτως σεπτός καί ἀμείλικτος φιλοτιμία : « ἑτοιμάζω ἐνώπιον ἐγώ τράπεζα ἐκ ἐναντίος ὁ θλίβω ἐγώ · λιπάζω ἐν ἔλαιον ὁ κεφαλή ἐγώ , καί ὁ ποτήριον σύ μεθύσκω ἐγώ , ὡς ἀγαθός . » οἰκέω ὅσος ὁ θεῖον αὐτός μυστήριον ἔχω γνῶσις , ἤτοι ἐμπίμπλημι οὗτος , καταπιαίνω ὁ ὀστέον . σχηματίζω δέ ὁ λόγος ὡς ἀπό γε ὁ τρυφάω εἴωθα σαρκοκώκ · ὁ τοιοῦτος ὁ ψυχή γίγνομαι ἄν ὡς κῆπος μεθύω , τουτέστιν Εὐάνθης , καί εὔδενδρος , καί ποικιλίας ἄνθος ἰδέα εξωραΐζω , καί παντοδαπός ἐκφέρω καρπός . ὁ μέν γάρ ἀνθρόποι ὁ κῆπος πολύς λίαν ἔχω ὁ εἶδος · Ἡρώ γάρ εἰμί καί πᾶς ἐρῆμος καρπός , ἢ τάχα ποῦ καί αὐτός ἐν ἔνδεια ὁ φυτός . ὁ γε μήv ὕδωρ αταμειωτος ῥοή ἐκμεθύω παντοδαπής , ὡς φημί , στεφανόω καρπός . κῆπος γε μήv Χριστός γίγνομαι ὁ ἐκκλησία , ὅς δή καί ἀναλαμβάνω ὁ πρόσωπον ὁ ἐν ὁ ἄσμα ὁ ᾆσμα γράφω γύννη , « καταύω , φημί , ἀδελφιδός ἐγώ εἰς κῆπος αὐτός , καί ἐσθίω καρπός ἀκρόδρυα αὐτός · » ὅσπερ γάρ εἰμί ἐν φυτός ὁ ἀκρόδρυον , ἤτοι καρπός1 ὡραῖος , οὗτος καί ἐν Ψυχή ἅγιος ἀρετή κάλως καί ἱδὺτη ὁ Θεός . οἰκέω ὡς κῆπος μεθύω εἰμί , φημί , ὁ ψυχή σύ , ναί μήv καί ὡς πηγή , ὅς μή ἐκλείπω ὕδωρ . τοιοῦτος γίγνομαι ὁ θεσπέσιος μυσταγωγός , καθάπερ ἀπό πηγή ἀέναος ὁ ἑαυτοῦ Καρδία ὁ ὁ εὐσεβής διδασκαλία προέρχομαι νᾶμα , καί ὁ ὁ παιδεύω ψυχή πλούσιος καταρδεύω . καί πιστόω λέγω αὐτός ὁ ὁ οὕτως ἐξαίρω χάρισμα διανομεύς . « ὁ πιστεύω εἰς ἐγώ , ] καθώς εἶπον ὁ γραφή , ποταμός ἐκ ὁ κοιλία αὐτός ῥέω ὕδωρ ζωή . » καί πάλιν · « Πᾶς ὁ πίνω ἐκ ὁ ὕδωρ οὗτος διψάω πάλιν , ΔΣ δέ εἄν πίνω ἐκ ὁ ὕδωρ οὖον ἐγώ δίδωμι αὐτός , γίγνομαι ἐν αὐτός πηγή ὕδωρ αλλομενω εἰς ζωή αἰώνιος . » τοιοῦτος εἰμί φημί ὁ ἅγιος ἀπόστολος τε καί εὐαγγελιστής , καί ὅσος ὁ θέω προσεισιον λόγος , οὗτος μέν δογματικός εὐτεχνία ἐν καλός γίγνομαι , οὗτος δέ καί ὁ ἐν ἔργον φαιδρότης ὁ ὁδός ἐκκαλύπτω . καί ὁ ὀστέον σύ δέ , φημί , ὡς βοτάνη ἀνατέλλω , καί πιαίνω , καί κληρονομέω γενεά γενεά . ἔοικα δέ οὗτος ὁ ὁ ἀνάστασις καταβάλλω μυστήριον · ἀνίστημι γάρ τότε ὁ σῶμα , καθάπερ τις ἐν ἀγρός πολ , κατά μέν ὁ ὁ χειμών ὥρα μαραίνω καί κατακύπτω , γελάω γε μήv ἐαρινός εὐδία , ἀναφύω πάλιν , καί οἷος ὑπονοστέω πρός ὁ ἔνειμι αὐτός κατά φύσις ὡραϊσμός . Ἄνατειλαντὰ γε μήv ὡς βοτάνη ὁ ὀστέον καταπιαίνω , φημί , ὁ ζωοποιός δηλονότι χάρις ὁ παρά Θεός . ψάλλω γάρ ποῦ καί φημί ὁ θεσπέσιος Δαυίδ · « Ἐξαποστεῖ -