cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0023.1
αιτουμεν δὲ καὶ μόνην ὑμῶν τὴν θέαν · οὐχ ἔτι ἀνῆσω τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν . Πάλαι μὲν γὰρ οἱ ἐξ Ἰσραὴλ ἀνοσίως ἀπονευχόμενοι ἐπὶ τὸ ἐλεᾶσθαι διὰ τὸν τῶν ὅλων Θεὸν παροτρύνειν ἐφ’ ἑαυτούς , διὰ τοῦ λατρεύειν τῇ κτίσει , προσκυνεῖν δὲ καὶ αὐτοῖς τοῖς ἔργοις τῶν ἰδίων χειρῶν , δέδονται τοῖς Βαβυλωνίοις καὶ ἀπεκομίσθουν τῆς Ἰουδαίας αἰχμάλωτοι , καὶ κατ’ ἑαυτοὺς ἐν τοῖς δρεσιν Περσῶν καὶ Μηδῶν , πικρὰν καὶ δυσζωστον ἀνατλάντες δουλείαν . Ἐπεὶ δὲ αὐτοῖς ἐβδομηκοστὸν ἔτος τετέλεσται , κατ’ ἑαυτὸν πάλιν ὁ φιλανθρωπὸς Θεός . Καὶ γοῦν ὡς ἐν τῷ Ζαχαρίᾳ γέγραπται , τὰς ὑπὲρ αὐτῶν ἐποιεῖτο λιτὰς ὁ μακάριος ἄγγελος , λέγων · « Κύριε παντοκράτωρ , ἕως τίνος οὐ μὴ ἐλεήσῃς τὴν Ἱερουσαλὴμ , καὶ τὰς πόλεις Ἰουδα , ἃς ὑπέριδες ; τοῦτο ἐβδομηκοστὸν ἔτος » καὶ πρὸς γε ταῦτα Θεός · « Ἐξήλωσα τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν Σιὼν ζῆλον μέγαν , καὶ θυμῷ μεγάλῳ ἐγὼ ὀργίζομαι ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ συνεπιτιθέμενα , ἀν’ ὧν ἐγὼ μὲν ὀργίσθην ὀλίγα , αὐτοὶ δὲ συνεπέθεντο εἰς κακὰ πολὺ ὧν ἀνήρκεν μὲν τότε τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν , λελύτρωται γὰρ , καὶ ἀνεκομίσθη πάλιν εἰς τὴν ἑαυτῶν . Μετὰ δὲ γε τὸν τοῦ Σωτῆρος σταυρόν , οὐχὲτι τὰς ἁμαρτίας αὐτοῖς ἀνῆσειν ἐπαγγέλεται , διὰ τοῦ τὸ μακροῦς ἐφ’ ἑαυτοῖς διαγενέσθαι καιροῦς , καθὼς μεμενήκασιν τοῖς ἐξ ὀργῆς κινήμασιν ὑπενηγερμένοι . Ὅτι μὲν γὰρ ἐν ἐσχάτοις ἐλεηθήσονται καιροῖς , τῇ εἰς Χριστὸν χάριτι μεθ’ ἡμῶν δικαιούμενοι , διεκρύψατο τὸ γράμμα τὸ ἱερὸν , ἐπειδὴ δὲ , ὡς ἔφη , πολὺ τῶν πάλαι μακρότεροι γεγόνασιν ἐπ’ αὐτοῖς οἱ τῆς ὀργῆς · χρόνοι . Ταύτῃ τοῖ ἀντίον · Οὐκέτι ἀνῆσω τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν καὶ καθ’ ἑτέρον δὲ , εἰ βούλει , τρόπον , τῇ τῶν προκειμένων ἐννοίᾳ προσβαλεῖς . Προσεχόμενοι θυσίας κατὰ τὴν πάλαι νόμον οἱ ἐξ Ἰσραὴλ , τὰς ὑπὲρ γε τῶν ἰδίων πτηματιζόντων . Ἐρριφὸς δὲ καὶ ἄνθρωπος ἐσφάλετο , καὶ συνεχώρει Θεός . Οὐχ ἀνιχνίαν ἔχοντος καὶ πάλαι τοῦ νόμου βοηθεῖν ἀρχαιοτέροις , ἐμφαίνου γὰρ ἐν αὐτῷ τὸ Χριστοῦ μυστήριον . Ἐπειδὴ δὲ ἐπέφανεν ὁ Χριστός , ἀπρακτεῖν ἄπει λοιπὸν τὴν ἐν τύπῳ κάθαρσιν , ὡς τῆς ἀληθείας ἤδη παρουσίας . Ὅτι τοίνυν οὐχ ἀρκήσει πρὸς ἄφεσιν αὐτοῖς ἡ νόμου σκία τὴν διὰ Χριστοῦ λύτρωσιν , οὐ προστιθεμένου , διδάσκει , λέγων · Οὐκέτι ἀνῆσω τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν . Οὕτω μὲν γὰρ παρουσίας τῆς ἀληθείας , φησίν , συγχωρήσα τοῖς τύποις ἀφελεῖν δύνασθαι τοὺς ἐνδοὺς ἁμαρτίας , αἰδεῖ τὴ πρὸς τὴν ἀλήθειαν καὶ τοῦτο ποιοῦν , παρουσῆς δὲ ἤδη καὶ ἀναδειδυμένης , ἀδρανὴς ὁ τύπος , ἀνόητος ἡ σκία . Καὶ ἀνῆσω μὲν οὐκέτι τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν , ἐπαίροντων δὲ τὰς χεῖρας , ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου , κἂν εἰ πλείστας ὅσας ποιεῖν ἐλοιςθε τὰς λιτὰς , οὐχ εἰσδέξομαι . Ἄρ’ οὖν ἀπέστη τοῦ εἶναι χρηστὸς ὁ τῶν ὅλων δημιουργός ; ἤγουν ἐπελάθετο τοῦ οἰκτειρῆσαι Θεός ; Οὐδαμῶς , φησίν , εἰμὶ γάρ , εἰμὶ χρηστὸς τε καὶ ἀγαθὸς καὶ φιλοειρμαν , μόνον δὲ οὐχὶ ἄκων ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς . Αἱ γὰρ χεῖρες ὑμῶν αἵματος πλήρεις . Ἀκούεις ὅπως τὸ τῆς μακρονοίας αὐτοῖς εἰσεκόμικεν ἐγκλημα , σωσθῆναι τὰ ἕτερα τῶν πταισμάτων ; καὶ τοῦτο πολλοῖς
Lemmas: αἰτέω δέ καί μόνος σύ ὁ θέα · οὐ ἔτι ἀνίημι ὁ ἁμαρτία σύ . Πάλη μέν γάρ ὁ ἐκ Ἰσραήλ ἀνόσιος απονευχομενω ἐπί ὁ ἐλεάω διά ὁ ὁ ὅλος θεός παροτρύνω ἐπί ἑαυτοῦ , διά ὁ λατρεύω ὁ κτίζω , προσκυνέω δέ καί αὐτός ὁ ἔργον ὁ ἴδιος χείρ , δίδωμι ὁ Βαβυλώνιος καί ἀποκομίζω ὁ Ἰουδαῖος αἰχμάλωτος , καί κατά ἑαυτοῦ ἐν ὁ δρες Πέρσης καί Μῆδος , πικρός καί δυσζωστον ἀνατλῆναι δουλεία . ἐπεί δέ αὐτός ἑβδομηκοστός ἔτος τελέω , κατά ἑαυτοῦ πάλιν ὁ φιλάνθρωπος Θεός . καί γοῦν ὡς ἐν ὁ Ζαχαρίας γράφω , ὁ ὑπέρ αὐτός ποιέω λιτή ὁ μακάριος ἄγγελος , λέγω · « κύριος παντοκράτωρ , ἠώς τίς οὖον μή ἐλεέω ὁ Ἱεροσόλυμα , καί ὁ πόλις Ἰουδά , ὅς ὑπεροράω ; οὗτος ἑβδομηκοστός ἔτος » καί πρός γε οὗτος Θεός · « ξηλώνω ὁ Ἱεροσόλυμα καί ὁ Σιών ζῆλος μέγας , καί θυμός μέγας ἐγώ ὀργίζω ἐπί ὁ ἔθνος ὁ συνεπιτίθημι , ἄνω ὅς ἐγώ μέν ὀργίζω ὀλίγος , αὐτός δέ συνεπιτίθημι εἰς κακός πολύς ὅς ἀναίρω μέν τότε ὁ ἁμαρτία αὐτός , λυτρόω γάρ , καί ἀνακομίζω πάλιν εἰς ὁ ἑαυτοῦ . μετά δέ γε ὁ ὁ Σωτήρ σταυρός , οὐχὲτι ὁ ἁμαρτία αὐτός ἀνίημι ἐπαγγέλλω , διά ὁ ὁ μακρός ἐπί ἑαυτοῦ διαγίγνομαι καιρός , καθώς μένω ὁ ἐκ ὀργή κίνημα ὑποφέρω . ὅτι2 μέν γάρ ἐν ἔσχατος ἐλεέω καιρός , ὁ εἰς Χριστός χάρις μετά ἐγώ δικαιόω , διακρύπτω ὁ γράμμα ὁ ἱερόν , ἐπεί δέ , ὡς φημί , πολύς ὁ πάλαι μακρός γίγνομαι ἐπί αὐτός ὁ ὁ ὀργή · χρόνος . Ταύτη τοῖ ἀντίος · οὐκέτι ἀνίημι ὁ ἁμαρτία σύ καί κατά ἕτερος δέ , εἰμί βούλομαι , τρόπος , ὁ ὁ πρόκειμαι ἔννοια προσβάλλω . προσέχω θυσία κατά ὁ πάλαι νόμος ὁ ἐκ Ἰσραήλ , ὁ ὑπέρ γε ὁ ἴδιος πτηματιζόντων . ῥίπτω δέ καί ἄνθρωπος σφάλλω , καί συγχωρέω Θεός . οὐχ ἀνιχνίαν ἔχω καί πάλαι ὁ νόμος βοηθέω ἀρχαῖος , ἐμφαίνω γάρ ἐν αὐτός ὁ Χριστός μυστήριον . ἐπεί δέ φαίνω ὁ Χριστός , ἀπρακτέω ἄπειμι λοιπός ὁ ἐν τύπος κάθαρσις , ὡς ὁ ἀλήθεια ἤδη παρουσία . ὅτι2 τοίνυν οὐ ἀρκέω πρός ἄφεσις αὐτός ὁ νόμος σκιάω ὁ διά Χριστός λύτρωσις , οὖον προστίθημι , διδάσκω , λέγω · οὐκέτι ἀνίημι ὁ ἁμαρτία σύ . οὕτως μέν γάρ παρουσία ὁ ἀλήθεια , φημί , συγχωρώ ὁ τύπος ἀφαιρέω δύναμαι ὁ ἐνδίδωμι ἁμαρτία , αἰδέομαι ὅς πρός ὁ ἀλήθεια καί οὗτος ποιέω , πάρειμι δέ ἤδη καί αναδειδυμενω , ἀδρανής ὁ τύπος , ἀνόητος ὁ σκιάω . καί ἀνίημι μέν οὐκέτι ὁ ἁμαρτία σύ , ἐπαίρω δέ ὁ χείρ , ἀποστρέφω ὁ ὀφθαλμός ἐγώ , κἀν εἰμί πλεῖστος ὅσος ποιέω ἐλοιςθε ὁ λιτή , οὐ εἰσδέχομαι . ἄρα οὖν ἀφίστημι ὁ εἰμί χρηστός ὁ ὁ ὅλος δημιουργός ; ἤγουν ἐπιλανθάνομαι ὁ οἰκτειρέω Θεός ; οὐδαμός , φημί , εἰμί γάρ , εἰμί χρηστός τε καί ἀγαθός καί φιλοειρμαν , μόνος δέ οὐ ἄκων ἀποστρέφω ὁ ὀφθαλμός . ὁ γάρ χείρ σύ αἷμα πλήρης . ἀκούω ὅπως ὁ ὁ μακρονοια αὐτός εἰσκομίζω ἔγκλημα , σῴζω ὁ ἕτερος ὁ πταῖσμα ; καί οὗτος πολύς