cyrillus-theology.commentarius-in-isaiam-prophetam pg070_0628.1
A ὡς διὰ τῆς εἰσάπαν ὑποταγῆς τῆς αὐτοῦ βασιλείας ὑποτρέχειν ἀεὶ τὸν ζυγὸν , μὴ ἐξισταμένους ἐφ’ ἑαυτοῖς , μὴτε μὴν εὐσπαφῶρως ἔχοντας εἰς τὸ ἐλάθεσθαι παλινδρομεῖν ἐπὶ τῷ δεῖν προσκυνεῖσθαι θεοὺς ἑτέρους , ἐφηρτισμένην δὲ μέλλων καὶ ἀκράδαντον ἔχοντας διάνοιαν , οὕτω τε φυλασσόμενοι τὰ Σάββατα αὐτοῦ , ὡς τε βεβηλοῦν αὐτά , Χριστοῦ δὲ δηλοῦντι . Σαββατίζουσι γὰρ Ἰουδαῖοι κατὰ τὸν νόμον , τὴν σάρκα τηροῦντες ἐξω πόνου παντός , καὶ ἀργίαν ἐπιτιθεῖντες τῇ ὡς ἐν ἔργοις σωματικοῖς . Ἀλλ’ ὁ τοιοῦτος σαββατισμὸς ἀποβλήτος ἦν παρὰ Θεῷ · ὁ δὲ εἰσελθὼν εἰς τὴν κατάπαυσιν τοῦ Χριστοῦ , καὶ νοητῶς σαββατίζων , κατέπαυσεν ἀπὸ τῶν ἰδίων ἔργων . Γράφει γοῦν οὕτως ὁ πάνσοφος Παῦλος . Τοὺς γὰρ ἀλλογενεῖς εἰσάγειν ἐπαγγέλεται εἰς τὸ ὄρος , τὸ ἅγιον αὐτοῦ , καὶ κατευφραίνειν αὐτοὺς ἐν τῷ οἴκῳ τῆς προσευχῆς αὐτοῦ . Ἐνταῦθά μοι βλέπε τὴν τοῦ νόμου σκιὰν ἀνατετραμμένην , καὶ τὴν παλαιότητα τοῦ γράμματος ἀπρακτοῦσαν ἤδη πως . Πάντα γὰρ γέγονεν ἐν Χριστῷ καινὰ , τὰ ἀρχαῖα παρήλθεν . Ἀπέτρεχε μὲν ὁ νόμος τοῦ δεῖν εἰς οἶκον εἶναι Θεοῦ τοὺς ἀλλογενεῖς · ἔφη γὰρ · « Οὐχ εἰσελεύσεται Ἀμμωνῖτης καὶ Μωαβίτης τῇ Ἐκκλησίᾳ Κυρίου . » Ὁ δὲ γε τῶν ὅλων Σωτὴρ καὶ Κύριος εἰς καινότητα τὴν πνευματικὴν τὰ καὶ ἡμῖν μεθίστας , εἰσάγειν εἰς τὸν οἶκον τὸν ἅγιον ἑαυτοῦ κατεπαγγέλεται τοὺς ἀλλογενεῖς . Ὅρος γὰρ ἅγιον οὐδὲν ἕτερον εἶναι φησι , πλὴν ὅτι τὴν ἑαυτοῦ Ἐκκλησίαν , εἰς ἣν εἰσελθόντες κατευφραίνονται τοῖς παρ’ αὐτοῦ χαρίσμασιν , ἐντρυφῶντες δηλοῦντι , καὶ τῇ τῶν ἁγίων πλουτοῦντες ἐλπίδι · ὅτι δὲ πολιτεύσονται καθαρῶς , εὐμενῆ τε καὶ Πλεω τὸν τῶν ὅλων ἔξουσιν Θεόν , διαμεμψύχων εἰπών , ὅτι Τὰ ὁλοκαυτώματα αὐτῶν , καὶ αἱ θυσίαι αὐτῶν ἔσονται δεκταὶ ἐπὶ τῷ θυσιαστηρίῳ μου . Ἔγινε δὲ ὁ λόγος ὡς ἐκ παραδείγματος καὶ τύπου τῆς κατὰ νόμον λατρείας . Ἡδὴ γὰρ χριοὺς καὶ ταύρους ὁλοκαυτοῦν ἔθος ἦν τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ , θυσίας τε προσάγειν . Ἐπεὶ δὴ δὲ , ὡς ἔφη , παρελήλακεν ἡ σκιὰ , οὐ δι’ αἱμάτων ποιοῦντες πρόσθον οἱ ἐξ ἐθνῶν κεκλημένοι , ἀλλ’ ὅσον ἑαυτοὺς ἱερουργοῦσι τῷ Θεῷ , κόσμῳ μὲν ἀποθνῄσκοντες , ζῶντες δὲ τῇ δικαιοσύνῃ , καθὰ γέγραπται . Ἔσονται δὲ δεκτοί , καὶ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας , οἱ μὲν ὅλην ἑαυτῶν τὴν ζωὴν ὡς περ ἱερὰν ἀποφαίνοντες , ὡς ἐν τάξει νοεῖσθαι τῶν ὁλοκαυτωμάτων · οἱ δὲ ὡς θυσίαν μερικὴν , ὅποια τις ἐστὶν ἡ τῶν ἐν Κυρίῳ γεγαμηκότων ζωὴ , μεμερισμένων τρόπον τινὰ Θεῷ τε καὶ κόσμῳ . Τὰ γὰρ εἰς θυσίας προσφερόμενα τῶν ζῴων οὐχ ὁλόκληρα τοῖς θυσιαστηρίοις ἐναπετίθετο μᾶλλον , ἀλλ’ ἐξ ἡμισείας , ἤγγουν ἐκ μέρους . Δεκτοὶ τοιγαροῦν οἱ ἀλλογενεῖς , ἑαυτοὺς ἀνατιθέντες εἰς εὐωσμίαν πνευματικήν . Ὅτι δὲ οὐχὶ μόνοις τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ ὁ θεῖος ἐνκενέμηται ναός , ἤγγουν ὁ οἶκος τῆς προσευχῆς τοῦ ἐπὶ πάντας Θεοῦ , ἀνεῖσται δὲ μᾶλλον τοῖς ἀνὰ πᾶσαν τὴν γῆν δι’ ἐπιστροφῆς καὶ πίστεως καλουμένοις εἰς ἐπίγνωσιν αὐτοῦ , καθίστησιν ἐναργῆ εἰπών , ὅτι Ὁ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται πᾶσι τοῖς ἔθνεσι . Τίς οὖν ἄρα ἐστιν ὁ ταῦτα
Lemmas: A ὡς διά ὁ εἰσάπαν ὑποταγή ὁ αὐτός βασίλεια ὑποτρέχω ἀεί ὁ ζυγόν , μή ἐξίστημι ἐπί ἑαυτοῦ , μήτε μήv εὐσπαφῶρως ἔχω εἰς ὁ λανθάνω παλινδρομέω ἐπί ὁ δήω προσκυνέω θεός ἕτερος , ἐφηρτισμένην δέ μέλλω καί ἀκράδαντος ἔχω διάνοια , οὗτος τε φυλάσσω ὁ σάββατον αὐτός , ὡς τε βεβηλόω αὐτός , Χριστός δέ δηλόω . σαββατίζω γάρ Ἰουδαῖος κατά ὁ νόμος , ὁ σάρξ τηρέω ἐξω πόνος πᾶς , καί ἀργία ἐπιτίθημι ὁ ὡς ἐν ἔργον σωματικός . ἀλλά ὁ τοιοῦτος σαββατισμός ἀπόβλητος εἰμί παρά Θεός · ὁ δέ εἰσέρχομαι εἰς ὁ κατάπαυσις ὁ Χριστός , καί νοητός σαββατίζω , καταπαύω ἀπό ὁ ἴδιος ἔργον . γράφος γοῦν οὕτως ὁ πάνσοφος Παῦλος . ὁ γάρ ἀλλογενής εἰσάγω ἐπαγγέλλω εἰς ὁ ὄρος , ὁ ἅγιος αὐτός , καί κατευφραίνω αὐτός ἐν ὁ οἶκος ὁ προσευχή αὐτός . ἐνταῦθα ἐγώ βλέπω ὁ ὁ νόμος σκιά ἀνατρέπω , καί ὁ παλαιότης ὁ γράμμα ἀπρακτέω ἤδη πως . Πάν γάρ γίγνομαι ἐν Χριστός καινός , ὁ ἀρχαῖος παρέρχομαι . ἀποτρέχω μέν ὁ νόμος ὁ δήω εἰς οἶκος εἰμί Θεός ὁ ἀλλογενής · φημί γάρ · « οὐχ εἰσέρχομαι αμμωνίτης καί Μωαβίτης ὁ ἐκκλησία κύριος . » ὁ δέ γε ὁ ὅλος Σωτήρ καί Κύριος εἰς καινότης ὁ πνευματικός ὁ καί ἐγώ Μεθίστας , εἰσάγω εἰς ὁ οἶκος ὁ ἅγιος ἑαυτοῦ κατεπαγγέλλω ὁ ἀλλογενής . Ὅρος γάρ ἅγιος οὐδείς ἕτερος εἰμί φημί , πλήν ὅτι ὁ ἑαυτοῦ ἐκκλησία , εἰς ὅς εἰσέρχομαι κατευφραίνω ὁ παρά αὐτός χάρισμα , ἐντρυφάω δηλόω , καί ὁ ὁ ἅγιος πλουτέω ἐλπίς · ὅτι δέ πολιτεύω καθαρός , εὐμενής τε καί πλέω ὁ ὁ ὅλος ἔχω Θεός , διαμεμψυχοω εἶπον , ὅτι ὁ ὁλοκαύτωμα αὐτός , καί ὁ θυσία αὐτός εἰμί δεκτός ἐπί ὁ θυσιαστήριον ἐγώ . γίνομαι δέ ὁ λόγος ὡς ἐκ παράδειγμα καί τύπος ὁ κατά νόμος λατρεία . ἤδη γάρ χρίω καί ταῦρος ὁλοκαυτέω ἔθος εἰμί ὁ ἐκ Ἰσραήλ , θυσία τε προσάγω . ἐπεί δή δέ , ὡς φημί , παρελαύνω ὁ σκιά , οὖον διά αἷμα ποιέω προστίθημι ὁ ἐκ ἔθνος καλέω , ἀλλά ὅσος ἑαυτοῦ ἱερουργέω ὁ Θεός , κόσμος μέν ἀποθνήσκω , ζῶ δέ ὁ δικαιοσύνη , καθά γράφω . εἰμί δέ δεκτός , καί εἰς ὀσμή εὐωδία , ὁ μέν ὅλος ἑαυτοῦ ὁ ζωή ὡς περ ἱερά ἀποφαίνω , ὡς ἐν τάξις νοέω ὁ ὁλοκαύτωμα · ὁ δέ ὡς θυσία μερικός , όποιος τις εἰμί ὁ ὁ ἐν κύριος γαμέω ζωή , μερίζω τρόπος τις Θεός τε καί κόσμος . ὁ γάρ εἰς θυσία προσφέρω ὁ ζῷον οὐ ὁλόκληρος ὁ θυσιαστήριον ἐναποτίθημι μᾶλλον , ἀλλά ἐκ ἥμισυς , ἐγγίγνομαι ἐκ μέρος . δεκτός τοιγάρ ὁ ἀλλογενής , ἑαυτοῦ ἀνατίθημι εἰς εὐοσμία πνευματικός . ὅτι2 δέ οὐ μόνος ὁ ἐκ Ἰσραήλ ὁ θεῖος ἐνκενέμηται ναός , ἐγγίγνομαι ὁ οἶκος ὁ προσευχή ὁ ἐπί πᾶς Θεός , ἀνίστημι δέ μᾶλλον ὁ ἀνά πᾶς ὁ γῆ διά ἐπιστροφή καί πίστις καλέω εἰς ἐπίγνωσις αὐτός , καθίστημι ἐναργής εἶπον , ὅτι ὁ οἶκος ἐγώ οἶκος προσευχή καλέω πᾶς ὁ ἔθνος . Τῖς οὖν ἄρα εἰμί ὁ οὗτος