cyrillus-theology.commentarii-in-lucam-in-catenis pg072_0319.1
A ( A f . 185 b , B f . 80 , C f . 123 b ) Διέπλει μὲν ὁμοῦ τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις Χριστὸς τὴν Τιβεριάδα θάλασσαν ἤτοι λίμνην . Ἐγέρθηται δὲ κατὰ τοῦ σκάφους ἀδύνατος τε καὶ ἀπηνὴς χειμῶν , καὶ ταῖς τῶν ἀνέμων ἐμβολαῖς ὑψοῦ τὸ κύμα κυρτοῦμενον , τοῦ θανάτου δέος ἐνετέθει τοῖς μαθηταῖς · τεθροῦθηναι γὰρ οὐ μετρίως , καὶ τοῦ το θαλασσοῦργειν εἰδότος , καὶ κλύδωνος οὐκ ὀντες ἀπειρατοι . Ἐπειδὴ δὲ λοιπὸν τοῦ κινδύνου τὸ μέγεθος πρὸς ἀφόρητον αὐτοὺς ἐκαλεῖ δειλίαν , ὡς ἑτέραν οὐκ ἔχοντας τοῦ σῴζεσθαι τὴν ἐλπίδα , πλὴν ὅτι μόνον αὐτὸν τὸν τῶν δυνάμεων Κύριον , ὅλον δὲ ὅτι Χριστὸν , διανιστῶσι λέγοντες · Ἐπιστάτα , σῶσον , ἀπολλύμεθα . Καθευδήσαι γὰρ αὐτὸν ὁ εὐαγγελιστὴς φησὶ ὁ δὲ Μάρκος προστίθησι ὅτι καὶ ἐν προσκεφαλαίῳ , δείκνὺς τε τὸ ἰκνυρον , καὶ πολλὴν ἐνδείδει ἡμᾶς παιδεύων φιλοσοφίαν . Οἰκονομιώτατα δὲ μοι καὶ τοῦτο λίαν παπράχθαι δοκεῖ , ἵνα μὴ εὐθὺς ἀρξάμενου τοῦ κλύδωνος ἐπιπλῶν τῷ σκάφε , τὴν παρ’ αὐτῷ ζητισὺν ἐπικοῦσαι · ἀλλ’ ὅλον ἀγνώστων ἤδη τοῦ χακοῦ , ἐμφανεστέρα γένηται τῆς θεοπρεποῦς ἐξουσίας ἡ δύναμις , μαινουμένην καθιστῶσα θάλασσαν , καὶ μεθιστῶσα πρὸς γαλήνην γαλήνην , ὡς μηδὲ ἴχνος ἐπιμεῖναι τῆς ταραχῆς . Εἰ γὰρ ἐγρηγόρητος ἐγένετο , ἢ οὐκ ἂν ἐροβόθησαν , ἢ οὐκ ἂν παρεκάλεσαν , ἢ οὐδ’ ἂν ἐνόμισαν αὐτὸν δυνασθαι τι τοιούτου εἰπεῖν . Διὰ τοῦτο καθεύδει , διδὼς καιρὸν τῇ δειλίᾳ , τρανότεραν αὐτοῖς ἔχουσαν τῶν γινομένων τὴν αἰσθήσιν . Οὐ γὰρ ὁμοίως τις ὁρᾷ τὰ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις σώμασι γινόμενα , καὶ τὰ ἐν ἑαυτῷ . Ἐπεὶ οὖν πάντα ἐνεργητηθέντας εἶδον , ἑαυτοῦ δὲ οὐδενὸς ἀπολειπουκέντος , ὕπτιοι τε ἦσαν , ἔδει δὲ αὐτοὺς διὰ τῆς οἰκείας αἰσθήσεως ἀπολαῦσαι τῶν εὐεργεσιῶν , συγχωρεῖ τὸν χειμῶνα γυμνασίας ἕνεκεν , καὶ το θορυβηθῆναι συμφέροντος ἔγινετο , ὥστε μελεῖν φανῆναι τὸ θαῦμα , καὶ διηνεχὴ γενέσθαι τοῦ συμβάντος τὴν μνήμην . Προδοκησάντων γὰρ ἀπιλλυθαι πρότερον , τότε ἐωθήσαν , ἵνα ὁμολογήσαντες τὸν κίνδυνον , μάθωσι τοῦ θαύματος τὸ μέγεθος . Πλὴν , ὡς ἔφην , διανιστῶσι λέγοντες · Σῶσον , ἀπολλύμεθα . Ἐνταῦθα μοι βλέπε μετὰ πίστεως ὀλιγοπιστίαν · πιστεύουσι μὲν γὰρ ὅτι σῶσαι δύναται , ὡς δὲ ὀλιγόπιστοι , λέγουσιν ὅτι οἱ Ἀπολλύμεθα . Οὐ γὰρ ἦν ἐφικτὸν ἀπολῦσθαι ποτέ , συνόντος αὐτοῦ τοῦ πάντα ἰσχύοντος . — ( A f . 126 ) Ἄλλ’ ἐγέρθηται παραχρῆμα Χριστός , ὁ πάντων ἔχων τὴν ἐξουσίαν , καὶ καθίστησι μὲν εὐθὺς τὸν κλύδωνα , συνέτειλε δὲ τὰς τῶν πνευμάτων ὁρμὰς , καὶ τὸν θόρυβον ἔπαυσεν , καὶ δι’ αὐτῶν ἔδειξε τῶν πραγμάτων ὅτι Θεὸς ἐστι . Λεγέτω τοίνυν παρ’ ἡμῶν τὸ ἐν βίβλῳ Ψαλμῶν · Σὺ δεσπόζεις τοῦ κράτους τῆς θαλάσσης , καὶ τὸν σάλον τῶν κυμάτων αὐτῆς σὺ καταπραύνεις . Καταστήσας δὲ τὸν κλύδωνα τῆς θαλάσσης , καὶ χειμαζομένην ἅμα τῷ σκάφε τῶν ἁγίων μαθητῶν τὴν πίστιν μεθίστησι πρὸς τὸ ἀρᾶρον , καὶ οἰοει ἔχων αὐτοὺς ἐνεργάσθαι , καὶ τῆς ὀλιγοπιστίας παρεισιelas κύματα . Καὶ μετὰ τοῦ χειμῶνος τῶν ὀδάτων , τὸν χειμῶνα τῆς ψυχῆς αὐτῶν λύει , ἐπαιμὼν καὶ παιδεύων ὁμοῦ , ὡς τὸν φόβον οὐκ ἡ τῶν
Lemmas: A ( A f . 185 b , B f . 80 , C f . 123 b ) διαπλέω μέν ὁμοῦ ὁ ἅγιος ἀπόστολος Χριστός ὁ Τιβεριάς θάλασσα ἤτοι λίμνη . Ἐγείρω δέ κατά ὁ σκάφος2 ἀδύνατος τε καί ἀπηνής χειμῶν , καί ὁ ὁ ἄνεμος ἐμβολή ὑψόω ὁ κύμα κυρτόω , ὁ θάνατος δέος ἐντίθημι ὁ μαθητής · θρῴσκω γάρ οὖον μέτριος , καί ὁ ὁ θαλασσουργέω οἶδα , καί κλύδων οὐ εἰμί ἀπείρατος . ἐπεί δέ λοιπός ὁ κίνδυνος ὁ μέγεθος πρός ἀφόρητος αὐτός καλέω δειλία , ὡς ἕτερος οὐ ἔχω ὁ σῴζω ὁ ἐλπίς , πλήν ὅτι μόνος αὐτός ὁ ὁ δύναμις κύριος , ὅλος δέ ὅτι Χριστός , διανιστάω λέγω · Ἐπιστάτη , σῴζω , ἀπόλλυμι . καθεύδω γάρ αὐτός ὁ εὐαγγελιστής φημί ὁ δέ Μάρκος προστίθημι ὅτι καί ἐν προσκεφάλαιον , δείκνυμι τε ὁ ἰκνυρον , καί πολύς ἐνδέω ἐγώ παιδεύω φιλοσοφία . Οἰκονομιώτατα δέ ἐγώ καί οὗτος λίαν παράγω δοκέω , ἵνα μή εὐθύς ἄρχω ὁ κλύδων ἔπιπλα ὁ σκάφος , ὁ παρά αὐτός ζητισυς επιχουσαι · ἀλλά ὅλος ἄγνωστος ἤδη ὁ Χάκου , ἐμφανής γίγνομαι ὁ θεοπρεπής ἐξουσία ὁ δύναμις , μαίνομαι καθίστημι θάλασσα , καί μεθίστημι πρός γαλήνη γαλήνη , ὡς μηδέ ἴχνος ἐπιμένω ὁ ταραχή . εἰμί γάρ ἐγείρω γίγνομαι , ἢ οὐ εἄν εροβοθημι , ἢ οὐ εἄν παρακαλέω , ἢ οὐδέ εἄν νομίζω αὐτός δύναμαι τίς τοιοῦτος εἶπον . Ζεύς οὗτος καθεύδω , δίδωμι καιρός ὁ δειλία , τρανός αὐτός ἔχω ὁ γίγνομαι ὁ αἴσθησις . οὖον γάρ ὁμοίως τις ὁράω ὁ ἐν ὁ ἀλλότριος σῶμα γίγνομαι , καί ὁ ἐν ἑαυτοῦ . ἐπεί οὖν πᾶς ἐνεργέω εἶδον , ἑαυτοῦ δέ οὐδείς ἀπολείπω , ὕπτιος τε εἰμί , ἐσθίω δέ αὐτός διά ὁ οἰκεῖος αἴσθησις ἀπολαύω ὁ εὐεργεσία , συγχωρέω ὁ χειμών γυμνασία ἕνεκα , καί ὁ θορυβέω συμφέρω γίγνομαι , ὥστε ἀμελέω φαίνω ὁ θαῦμα , καί διηνεκής γίγνομαι ὁ συμβαίνω ὁ μνήμη . Προδοκέω γάρ ἀπέρχομαι πρότερος , τότε ὠθέω , ἵνα ὁμολογέω ὁ κίνδυνος , μανθάνω ὁ θαῦμα ὁ μέγεθος . πλήν , ὡς φημί , διανιστάω λέγω · Σῶσος , ἀπόλλυμι . ἐνταῦθα ἐγώ βλέπω μετά πίστις ὀλιγοπιστία · πιστεύω μέν γάρ ὅτι σῴζω δύναμαι , ὡς δέ ὀλιγόπιστος , λέγω ὅτι ὁ ἀπόλλυμι . οὖον γάρ εἰμί ἐφικτός ἀπόλλυμι ποτός , σύνειμι1 αὐτός ὁ πᾶς ἰσχύω . — ( A f . 126 ) ἄλλος ἐγείρω παραχρῆμα Χριστός , ὁ πᾶς ἔχω ὁ ἐξουσία , καί καθίστημι μέν εὐθύς ὁ κλύδων , συντέλλω δέ ὁ ὁ πνεῦμα ὁρμή , καί ὁ θόρυβος παύω , καί διά αὐτός δείκνυμι ὁ πρᾶγμα ὅτι θεός εἰμί . λέγω τοίνυν παρά ἐγώ ὁ ἐν Βίβλος ψαλμός · σύ δεσπόζω ὁ κράτος ὁ θάλασσα , καί ὁ σάλος ὁ κῦμα αὐτός σύ καταπραύνω . καθίστημι δέ ὁ κλύδων ὁ θάλασσα , καί χειμάζω ἅμα ὁ σκάφος ὁ ἅγιος μαθητής ὁ πίστις μεθίστημι πρός ὁ ἀραρίσκω , καί οἴομαι ἔχω αὐτός ἐνεργάζομαι , καί ὁ ὀλιγοπιστία παρεισιelas κῦμα . καί μετά ὁ χειμών ὁ ὁδάω , ὁ χειμών ὁ Ψυχή αὐτός λύω , ἐπεμέω καί παιδεύω ὁμοῦ , ὡς ὁ φόβος οὐ ὁ ὁ