cyrillus-theology.commentarii-in-lucam-in-catenis pg072_0351.1
A ἄρτον φασιν αὐτοὺς αἰτεῖν , οὐκ ἐπὶγειον , οὐ σωματικόν , ἐκεῖνον δὲ μᾶλλον , τὸν ἀνωθεν καὶ ἐξ οὐρανοῦ καταβαίνοντα , καὶ ζωὴν τῷ κόσμῳ παρέχοντα , ἥ , ὡς φασι , ἀληθὴ οὐσία καὶ ἀσώματος , τοὔτῃ τῃ ψυχῃ · αὐτὴ γάρ , διὰ τὸ μὴ ῥευστὸν , κυρίως οὐσία ἐστίν . Ἐγὼ δὲ οτι μὲν ἁγίους πρέποι ἄν δτι μάλιστα τὴν πνευματικὴν γεραμὶαν ἐπαινεῖσθαι μεταλαχεῖν , φαίνω ἄν ἐνδοξάσας οὐδέν · κλὴν ἐκεῖνο δεῖν ἰδεῖν , δτι κἂν ἄρτον αἰτῶσι κοινόν , καὶ τοῦτο δρᾶν αὐτοῖς προστέταχεν ὁ Σωτὴρ , μώμω παντὸς ἐλευθέρων ποιῶνται τὴν πρόσδοον . Ἄδρει γὰρ ὅσος τοῖς εἰρημένοις ἐγκέχυπται νοῦς . Δι’ ἄν γὰρ προστέταχεν ἄρτον αἰτεῖν , ἥτοι τροφὴν τὴν ἐφήμερον , δῆλος ἄν εἶν δὴ πουθεν , μηδὲν ἔχειν αὐτοῖς ἐκείας , ἀγιοπρεπὲς εἶν μᾶλλον ἐπιτηδεύειν πτωχείας . Οὐ γὰρ τῶν ἐχόντων τὸ αἰτεῖν , ἀλλὰ τῶν ἐν σπάνει καθεστηκότων . Ἐπ’ ἄν δὲ τις οὐδὲν ἐν χρεῖα καθεστηκώς , Θεῷ τὴν πάντα εἰδὼτι λέγει · Δὸς ἄρτον ἡμῖν τὸν ἐφήμερον , δόξειεν ἄν εἰρωνεύεσθαι μᾶλλον , ἢ γοῦν ἀληθῶς βούλεσθαι λαβεῖν . Ἄρτον δὲ τὸν ἐπιούσιον οἱ μὲν εἶναι φασι τὸν ἡξοντὰ τε καὶ δοθησόμενον κατὰ τὸν αἰῶνα τὸν μέλλοντα , ἵνα νοῦται πάλιν πνευματικώς · οἱ δὲ καὶ εἰς ἑτέρας ἐννοίας ἀποφέρουσι τὴν φωνήν . Ἄλλ’ εἴπερ ἡν ἀληθὲς ὡς ἄρτου τοῦ δοθησομένου κατὰ τὴν αἰῶνα τὸν μέλλοντα μνήμην ποιοῦνται προσευχόμενοι , διὰ τί προσεπάγουσι τῷ , Διδου ἡμῖν τὸ καθ’ ἡμέραν ; Ἐστι γὰρ ἐτι διὰ τούτων ἰδεῖν , δτι τῆς ἐφημέρου τροφῆς ποιοῦνται τὴν αἴτησιν , ὡς ἀχτήμονες δηλονότι . Ἐπιούσιον δὲ τὸν αὐτάρκην νοεῖσθαι χρή · τέθεικά που τὴν λέξιν καὶ ὁ μακάριος Ἀπόστολος , βραχὺ παραλλάξας , ἐπὶ τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ · Ἐφη γὰρ αὐτὸν ἐαυτῷ κατασκευάσαι λαβὸν περιούσιον , ἀντὶ τοῦ ἐπιουσίου τὸν περιούσιον εἰπών , τοὔτῃστι , τὸν ἄρκούντα , καὶ τοῦ τελείως ἔχειν οὐχ ἡττώμενον .
Lemmas: A ἄρτος φημί αὐτός αἰτέω , οὐ ἐπίγειος , οὖον σωματικός , ἐκεῖνος δέ μᾶλλον , ὁ ἄνωθεν καί ἐκ οὐρανός καταβαίνω , καί ζωή ὁ κόσμος παρέχω , ὅς , ὡς φημί , ἀληθής οὐσία καί ἀσώματος , Τούτη πῃ Ψυχή · αὐτός γάρ , διά ὁ μή ῥευστός , κύριος οὐσία εἰμί . ἐγώ δέ ὅτι μέν ἅγιος πρέπω ἄν δ μάλιστα ὁ πνευματικός Γεραμιάν ἐπαινέω μεταλαγχάνω , φαίνω ἄν ἐνδοκέω οὐδείς · κλῆς ἐκεῖνος δήω ὁράω , δ κἀν ἄρτος αἰτέω κοινός , καί οὗτος δράω αὐτός προστάσσω ὁ Σωτήρ , μῶμος πᾶς ἐλεύθερος ποιέω ὁ προσδίδωμι . ἁδρέω γάρ ὅσος ὁ εἴρω ἐγχέω νόος . διά ἄν γάρ προστάσσω ἄρτος αἰτέω , ἤτοι τροφή ὁ ἐφήμερος , δῆλος ἄν εἶμαι δή πούθε , μηδείς ἔχω αὐτός καίω , αγιοπρεπής εἶμαι μᾶλλον ἐπιτηδεύω πτωχεία . οὖον γάρ ὁ ἔχω ὁ αἰτέω , ἀλλά ὁ ἐν σπάνις καθίστημι . ἐπί ἄν δέ τις οὐδείς ἐν χρεῖος καθίστημι , Θεός ὁ πᾶς οἶδα λέγω · δός ἄρτος ἐγώ ὁ ἐφήμερος , δοκέω ἄν εἰρωνεύομαι μᾶλλον , ἢ γοῦν ἀληθής βούλομαι λαμβάνω . Ἄρτος δέ ὁ ἐπιούσιος ὁ μέν εἰμί φημί ὁ ἥκω τε καί δίδωμι κατά ὁ αἰών ὁ μέλλω , ἵνα νουος πάλιν πνευματικός · ὁ δέ καί εἰς ἕτερος ἔννοια ἀποφέρω ὁ φωνή . ἄλλος εἴπερ ἐάν ἀληθής ὡς ἄρτος ὁ δίδωμι κατά ὁ αἰών ὁ μέλλω μνήμη ποιέω προσεύχομαι , διά τίς προσεπάγω ὁ , δίδωμι ἐγώ ὁ κατά ἡμέρα ; εἰμί γάρ ἔτι διά οὗτος ὁράω , δ ὁ ἐφήμερος τροφή ποιέω ὁ αἴτησις , ὡς ἀκτήμων δηλονότι . ἐπιούσιος δέ ὁ αὐτάρκης νοέω χρή · τίθημι ποῦ ὁ λέξις καί ὁ μακάριος ἀπόστολος , βραχύς παραλλάσσω , ἐπί ὁ πᾶς ἐγώ Σωτήρ Χριστός · φημί γάρ αὐτός αὐτός κατασκευάζω λαμβάνω περιούσιος , ἀντί ὁ ἐπιούσιος ὁ περιούσιος εἶπον , ἔτος , ὁ ἀρκέω , καί ὁ τέλειος ἔχω οὐ ἡσσάομαι .