cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0012.1
BΔιὰ τοῦτο ὅς ἀκρατῶς βλασφημοῦντες , δαιμονοῦντα ἐχάλουν . Ἠκουον γὰρ λέγοντος ὅπερ ἂν πρέποι μόνῳ λέγειν τῷ Θεῷ · ὡς ἕνα δὲ τῶν καθ' ἡμᾶς ὁρῶντες , καὶ τίς ἐστι κατὰ φύσιν οὕτω γινώσκοντες , δυσφημεῖν ἐνόμιζον ὅτε τι λέγει θεοπρεπές . Οὐκοῦν οἰκονομικῶς διὰ τὴν τῶν ἀκροαμένων ἀσθένειαν ὑφεῖμένως πολλάκις καὶ τῷ καθ' ἡμᾶς χέχρηται λόγῳ . Κατασχίζεται τοίνυν τῶν Ἰουδαίων ὁ δῆμος , καὶ οἱ μὲν , οὐδὲν ἐννοήσαντες ὅλως τῶν ἐπ' αὐτοῖς μυστηρίων , ἀνοσίως ὀβρίζουσι , οἱ δὲ τῇ ἑαυτῶν ἐπιεικείᾳ προχειρώμενοι οὐ κατακρίνουσι . Ἀναμασώμενοι δὲ τοὺς παρ' αὐτοῦ λόγους καὶ μετὰ ἀκριβείας βασανίζοντες , τῆς ἐν αὐτοῖς γλυκύτητος ὑπακούντονται , δοκιμωτάτην τε οὕτω ποιοῦνται τὴν διάκρισιν , ἡφρόνας καὶ συνέσεως · τῆς ἀνωτάτης γέγοντας λόγους , ταῖς τῶν δαιμονίων ἐλαφροταῖς οὐ χαριζόμενοι . Ἔθος γὰρ ἐκεῖνοι ἐν τῷ παραπαλεῖν , τὸ παρεμπίπτειν λαλεῖν . Οἱ οὖν Φαρισαῖοι μᾶλλον ἦσαν οἱ δαιμονιῶντες , οἱ τοιούτων καλοῦντες τὸν παντὸς ἐλευθερὸν πάθους , καὶ λελήσθαι ἑαυτοὺς τὴν ἐνοῦσαν αὐτοῖς ἐξαγορεύοντες νόσον καὶ τὸ συνέχον αὐτοὺς κακὸν ἐξ ἀγνοίας ἐξηγεῖσθαι οὐ παραιτοῦμενοι . Οὕτω δὲ ἐγὼγε κακουργοτάτως ἀφρόνα λέγειν αὐτοὺς , ὅτι δαιμονιῶ ὁ Κύριος . Ἐπειδὴ γὰρ ὡς ποιμένας κατηγόρει τῶν δούλων καὶ μισθωτῶν , ὡς ἀνέχας τῷ λύκῳ τὰ πρόβατα , καὶ ὀλίγα παντελῶς τῆς ἀγέλης φροντίσοντας , οὐ μετριῶς καταπτοούμενοι μὴ δρᾶ συνιέντες οἱ δῆμοι τὸ εἰρημένον , παραιτησόμενοι μὲν ἤδη τὸ ὑπ' αὐτοῦ ἐπιποιμαίνεσθαι , προσδράμενοι δὲ τῇ ὑπὸ Χριστοῦ μαθητείᾳ , διὰ τοῦτο τὸν νοῦν τῶν ἀγαλαίων φενακίζοντες , φασί · « δαιμόνιον ἔχει , τί αὐτὸ ἀκούετε ; » Καὶ ταῦτα ἐκείνοις διὰ κακουργίας λεχθέντων , εἰς τὸ ἐναντίον αὐτοῖς ἐπέθη τὸ σκέμμα , ἄλλοι δὲ ἀπὸ μὲν τῆς τῶν λόγων ποιότητος , ὀρθῶς εἶναι κρίνουσι τοὺς τοῦ Κυρίου λόγους , ὡς οὐκ ἄντων τῶν τοιούτων δαιμονιζομένου · ὅμως αἱ θαυματουργίαι , φησίν , ἀμῖχον ἔχουσι μαρτυρίαν . Εἰ γὰρ καὶ τῶν λόγων ὡς οὐκ ὀρθῶς λεγομένων κατηγορεῖτε , ἀλλ' ἀμῖχον ἐν ταύτῳ τινα καὶ δαιμόνιον ἔχει , κάκεινα ποιεῖν . Ἀπὸ οὖν τῶν καρπῶν οἱ αἴσιοι κριταὶ ἐπεγνώσασχον αὐτόν , μετὰ καὶ τοῦ θαυμάζειν τὸν παρ' αὐτοῦ λόγον .
Lemmas: Διά οὗτος ὅς ἀκρατής βλασφημέω , δαιμονέω χαλάω . ἀκούω γάρ λέγω ὅσπερ εἄν πρέπω μόνος λέγω ὁ Θεός · ὡς εἷς δέ ὁ κατά ἐγώ ὁράω , καί τίς εἰμί κατά φύσις οὗτος γιγνώσκω , δυσφημέω νομίζω ὅτε τίς λέγω θεοπρεπής . οὐκοῦν οἰκονομικός διά ὁ ὁ ἀκροάομαι ἀσθένεια ὑφίημι πολλάκις καί ὁ κατά ἐγώ χράω λόγος . κατασχίζω τοίνυν ὁ Ἰουδαῖος ὁ δῆμος , καί ὁ μέν , οὐδείς ἐννοέω ὅλως ὁ ἐπί αὐτός μυστήριον , ἀνόσιος οβριζεω , ὁ δέ ὁ ἑαυτοῦ ἐπιείκεια προχειρέω οὖον κατακρίνω . ἀναμασάομαι δέ ὁ παρά αὐτός λόγος καί μετά ἀκρίβεια βασανίζω , ὁ ἐν αὐτός γλυκύτης ὑπακούω , δόκιμος τε οὗτος ποιέω ὁ διάκρισις , ἄφρων καί σύνεσις · ὁ ἀνώτατος γίγνομαι λόγος , ὁ ὁ δαιμόνιος ἐλαφρός οὖον χαρίζομαι . ἔθος γάρ ἐκεῖνος ἐν ὁ παραπάλλω , ὁ παρεμπίπτω λαλέω . ὁ οὖν Φαρισαῖος μᾶλλον εἰμί ὁ δαιμονιάω , ὁ τοιοῦτος καλέω ὁ πᾶς ἐλεύθερος πάθος , καί λανθάνω ἑαυτοῦ ὁ ἔνειμι αὐτός ἐξαγορεύω νόσος καί ὁ συνέχω αὐτός κακός ἐκ ἄγνοια ἐξηγέομαι οὖον παραιτέομαι . οὕτως δέ ἐγώ κακούργος ἄφρων λέγω αὐτός , ὅτι δαιμονιώ ὁ Κύριος . ἐπεί γάρ ὡς ποιμήν κατηγορέω ὁ δοῦλος καί μισθωτός , ὡς ἀνέχω ὁ λύκος ὁ πρόβατον , καί ὀλίγος παντελῶς ὁ ἀγέλη φροντίζω , οὖον μέτριος καταπτοέω μή δράω συνίημι ὁ δῆμος ὁ εἴρω , παραιτέομαι μέν ἤδη ὁ ὑπό αὐτός επιποιμαινω , προστρέχω δέ ὁ ὑπό Χριστός μαθητεία , διά οὗτος ὁ νόος ὁ ἀγαλαίων φενακίζω , φημί · « δαιμόνιον ἔχω , τίς αὐτός ἀκούω ; » καί οὗτος ἐκεῖνος διά κακουργία λέγω , εἰς ὁ ἐναντίος αὐτός πέθω ὁ σκέμμα , ἄλλος δέ ἀπό μέν ὁ ὁ λόγος ποιότης , ὀρθῶς εἰμί κρίνω ὁ ὁ κύριος λόγος , ὡς οὐ Ἄντων ὁ τοιοῦτος δαιμονίζομαι · ὅμως ὁ θαυματουργία , φημί , ἀμῖχον ἔχω μαρτυρία . εἰμί γάρ καί ὁ λόγος ὡς οὐ ὀρθῶς λέγω κατηγορέω , ἀλλά ἀμῖχον ἐν ταύτος τις καί δαιμόνιον ἔχω , ἐκεῖνος ποιέω . ἀπό οὖν ὁ καρπός ὁ αἴσιος κριτής ἐπιγιγνώσκω αὐτός , μετά καί ὁ θαυμάζω ὁ παρά αὐτός λόγος .