cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0378.1
γόντα δημιουργὸν , καὶ τῷ ἁγίῳ δὲ ἡμᾶς κατασφραγίσαντα Πνεύματι , πάλιν ἡμῖν ὁ Σωτὴρ ὡς ἐν ἀπαρχῇ τῆς ἀνακαινιζομένης φύσεως τοῖς ἁγίοις μαθηταῖς δι’ ἐμφυσημάτων ἐναργῶς τὸ Πνεῦμα χαρίσεται . Γράφει γὰρ ὁ Μωϋσῆς περὶ τῆς ἀρχαίας ἡμῶν δημιουργίας , ὅτι ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς . « Ὡς οὖν ἐξ ἀρχῆς ἐπλάσθη καὶ γέγονεν , οὕτω καὶ ἀνακαινιζόμενος , καὶ ὥσπερ ἐμορφώθη τότε κατ’ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος , οὕτω καὶ νῦν τῇ τοῦ Πνεύματος μετουσίᾳ πρὸς ἐμφέρειαν μεταπλάττεται τοῦ ἰδίου ποιητοῦ . » Ὅτι γὰρ τοῦ Σωτῆρος τὴν μόρφωσιν ἐνδύσει τὸ Πνεῦμα ταῖς τῶν δεχομένων αὐτὸ ψυχαῖς , πῶς οὐκ ἀναμάρτυρον τοῖς εἰς νομικὴν ἐπιτήρησιν διωλισθηκόσιν ἐξ ῥηθμίας ἐπιστολόντος τοῦ Παύλου σαφῶς , « Τεκνία μου , οὗς πάλιν ὠδίνω , ἕως ἂν μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν . » Οὐχ ἑτέρως γὰρ ἐν αὐτοῖς μορφωθήσεσθαι λέγει Χριστόν , ἢ διὰ τοῦ μετασταῖς ἁγίου Πνεύματος , πολιτευσαί τε κατὰ νόμον τὸν εὐαγγελικόν . Οὐκοῦν , ὡς ἐν ἀπαρχῇ τῆς ἀνακαινούμενης κτίσεως εἰς ἀφθαρσίαν τε καὶ δόξαν , εἰς εἰκόνα τὴν θείαν , κατοικεῖ πάλιν τὸ ἴδιον Πνεῦμα Χριστὸς ἐν τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς . « Ἔδει γὰρ , ἔδει καὶ εἰς τὸν τοῦτο νοῦν , ὅτι τοῦ Πνεύματος ἐστὶ χορηγὸς καὶ δοτὴρ . Τοιγαροῦ καὶ ἔφασκεν , ὅτι « Πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ ἐμά ἐστιν . » Ἔχει δὲ ὁ Πατὴρ ἐξ ἑαυτοῦ καὶ ἐν ἑαυτῷ τὸ ἴδιον Πνεῦμα , ἔχει τοῦν ἐν ἑαυτῷ καὶ ὁ Υἱὸς , ἐπειδὴ ἐστὶν ὁμοούσιος αὐτῷ , καὶ ἐξ αὐτοῦ πέφυκεν οὐσιώδως , πάντα τὰ τοῦ γεννήσαντος θεία φυσικῶς ἔχον ἐν ἑαυτῷ . Ὅτι δὲ καὶ καίτοι πολλά πολλάκις καὶ ἐν καιρῷ τῷ πρέποντι δράσειν ὑποσχωνόμενος , ἔδρασεν ὡμῶς καὶ πρὸ καιροῦ τοῦ διωρισμένου πρὸς πληροφορίαν ἡμετέραν , ἵνα πιστεύωμεν ἀληθῶς , οὗ δὴ πάντως ἐδητύουν τὰ εἰρημένα παρ’ αὐτοῦ , δείξωμεν ἐντεύθεν . Ἐπηγγέλετο τοὺς νεκροὺς ἐγείρειν καὶ ἀναχωμίσαι αὐθίς εἰς ζωὴν τοὺς ἐν γῇ κειμένους , καὶ χώματι . « Ἔρχεται γὰρ ὥρα , φησί , καὶ ἤν οἱ νεκροὶ ἀκούσουσι τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ , καὶ ἐξελεύσονται , οἱ μὲν τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς , οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως . » Ὅτι δὲ καὶ τοῦτο κατορθώσει ῥαδίως πληροφορεῖν ἐπειγόμενος , ἐδίδασκε μὲν λέγων : « Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή . » Ἐπεὶ δὲ ἡ τοῦ πράγματος ὑπερβολὴ τὸ ἀναδιώσεσθαι ποτὲ τοὺς νεκρούς , ἀπίστον πῶς ἐτίθει , φθάνει χρησάμενος τὸν τῆς ἀναστάσεως καιρόν , καὶ δεικνύει τὸ σημεῖον , ἐγείρων τὸν Λάζαρον , καὶ τὸν τῆς χήρας υἱόν , καὶ τὸ Ἰαβίρου κόριον . Καὶ τί πρὸς τούτοις ἕτερον ; Ἐπιδεδοκέναι τινα λέγων ἐσεσθαι τὴν τῶν ἁγίων ἀνάστασιν : « Τότε γὰρ , φησίν , οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Πατρὸς αὐτῶν , » ἵνα πάλιν , ὡς ἀληθῆ λέγων πιστευθῇ , πρὸ ὧρον τοῖς μαθηταῖς καὶ τὴν τοῦτο θέαν ἐχαρίσατο . Παραλαβὼν γὰρ Πέτρον , καὶ Ἰάκωβον , καὶ Ἰωάννην , ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος καὶ μετεμορφώθη ἐμπροσθεν αὐτῶν · καὶ ἐλαμψεν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ἀστραπή , τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡσεὶ χιών . Ὡσπερ οὖν καίτοι κατὰ καιροὺς ἴδιους τὰ τοιαῦτα δράσειν
Lemmas: Γόντα δημιουργός , καί ὁ ἅγιος δέ ἐγώ κατασφραγίζω πνεῦμα , πάλιν ἐγώ ὁ Σωτήρ ὡς ἐν ἀπαρχή ὁ ανακαινιζόμενος φύσις ὁ ἅγιος μαθητής διά ἐμφύσημα ἐναργής ὁ πνεῦμα χαρίζω . γράφος γάρ ὁ Μωϋσῆς περί ὁ ἀρχαῖος ἐγώ δημιουργία , ὅτι ἐμφυσάω εἰς ὁ πρόσωπον αὐτός πνοή ζωή . « ὡς οὖν ἐκ ἀρχή πλάσσω καί γίγνομαι , οὗτος καί ανακαινιζόμενος , καί ὥσπερ μορφόω τότε κατά εἰκών ὁ κτίζω , οὗτος καί νῦν ὁ ὁ πνεῦμα μετουσία πρός ἐμφέρεια μεταπλάσσω ὁ ἴδιος ποιητής . » ὅτι2 γάρ ὁ Σωτήρ ὁ μόρφωσις ἐνδύω ὁ πνεῦμα ὁ ὁ δέχομαι αὐτός Ψυχή , πῶς οὐ ἀναμαρτυρέω ὁ εἰς νομικός ἐπιτήρησις διολισθάνω ἐκ ῥηθμίας ἐπιστέλλω ὁ Παῦλος σαφῶς , « τεκνίον ἐγώ , ὗς πάλιν ὠδίνω , ἠώς εἄν μορφόω Χριστός ἐν σύ . » οὐχ ἑτέρως γάρ ἐν αὐτός μορφόω λέγω Χριστός , ἢ διά ὁ μεθίστημι ἅγιος πνεῦμα , πολιτεύω τε κατά νόμος ὁ εὐαγγελικός . οὐκοῦν , ὡς ἐν ἀπαρχή ὁ ἀνακαινόω κτίσις εἰς ἀφθαρσία τε καί δόξα , εἰς εἰκών ὁ θεῖος , κατοικέω πάλιν ὁ ἴδιος πνεῦμα Χριστός ἐν ὁ ἑαυτοῦ μαθητής . « δέω γάρ , ἐσθίω καί εἰς ὁ οὗτος νόος , ὅτι ὁ πνεῦμα εἰμί χορηγός καί δοτήρ . τοιγαρος καί φάσκω , ὅτι « Πάν ὅσος ἔχω ὁ πατήρ ἐμός εἰμί . » ἔχις δέ ὁ πατήρ ἐκ ἑαυτοῦ καί ἐν ἑαυτοῦ ὁ ἴδιος πνεῦμα , ἔχω τοῦν ἐν ἑαυτοῦ καί ὁ υἱός , ἐπεί εἰμί ὁμοούσιος αὐτός , καί ἐκ αὐτός φύω ουσιωδώς , πᾶς ὁ ὁ γεννάω θεῖος φυσικός ἔχω ἐν ἑαυτοῦ . ὅτι2 δέ καί καίτοι πολύς πολλάκις καί ἐν καιρός ὁ πρέπω δράω ὑπισχνέομαι , δράω ὠμός καί πρό καιρός ὁ διορίζω πρός πληροφορία ἡμέτερος , ἵνα πιστεύω ἀληθής , ὅς δή πάντως ἐδητύουν ὁ εἴρω παρά αὐτός , δείκνυμι ἐντεῦθεν . Ἐπαγγέλλω ὁ νεκρός ἐγείρω καί αναχωμισος αὖθις εἰς ζωή ὁ ἐν γῆ κεῖμαι , καί χῶμα . « ἔρχομαι γάρ ὥρα , φημί , καί ἐάν ὁ νεκρός ἀκούω ὁ φωνή ὁ υἱός ὁ Θεός , καί ἐξέρχομαι , ὁ μέν ὁ ἀγαθός ποιέω εἰς ἀνάστασις ζωή , ὁ δέ ὁ φαῦλος πράσσω εἰς ἀνάστασις κρίσις . » ὅτι2 δέ καί οὗτος κατόρθωσις ῥᾳδίως πληροφορέω ἐπείγω , διδάσκω μέν λέγω : « ἐγώ εἰμί ὁ ἀνάστασις καί ὁ ζωή . » ἐπεί δέ ὁ ὁ πρᾶγμα ὑπερβολή ὁ ἀναδίδωμι ποτέ ὁ νεκρός , ἄπιστος πῶς τίθημι , φθάνω χράω ὁ ὁ ἀνάστασις καιρός , καί δείκνυμι ὁ σημεῖον , ἐγείρω ὁ Λάζαρος , καί ὁ ὁ χήρα υἱός , καί ὁ ιαβιροος κόριον . καί τίς πρός οὗτος ἕτερος ; επιδεδοκενος τις λέγω εἰμί ὁ ὁ ἅγιος ἀνάστασις : « τότε γάρ , φημί , ὁ Δίκαιος ἐκλάμπω ὡς ἥλιος ἐν ὁ βασίλεια ὁ πατήρ αὐτός , » ἵνα πάλιν , ὡς ἀληθής λέγω πιστεύω , πρό Ὧρος ὁ μαθητής καί ὁ οὗτος θέα χαρίζομαι . παραλαμβάνω γάρ Πέτρος , καί Ἰάκωβος , καί Ἰωάννης , ἀναβαίνω εἰς ὁ ὄρος καί μεταμορφόω ἔμπροσθεν αὐτός · καί λάμπω ὁ πρόσωπον αὐτός ὡς ἀστραπή , ὁ δέ ἱμάτιον αὐτός γίγνομαι λευκόν ὡσεί χιών . ὡς οὖν καίτοι κατά καιρός ίδιος ὁ τοιοῦτος δράω