cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0201.1
ἐπεσθαι παντελῶς ; πυρί δὲ χρήναι δαπανᾶσθαι διδάζας , ὁὐ μικρὰν ἐνεποίησε τοῖς μαθηταῖς τὴν ἐπὶ τούτῳ πεῖραν . Αἱ γὰρ τῶν ἀπευκτῶν ἀρχάοσεις , καὶ εἰ μὴ πῶ φαινοῦντο παρὰ τυχόν , οὐ μακρίως εἰσὶν ἐκταράττειν ἰχναί , μᾶλιστα' ὅταν ἐντεῖκοι τισὶν τοῦ συμβαίνειν αὐτὰ δύνασθαι τὴν ὑποψίαν τῶν ἐσομένων τὸ ἀδηλον . Καθάπερ ἀμέλει , καὶ ὁ τὴνδὲ μᾶλλον διαπλεῖν τὴν θάλασσαν , ὡς ἐνδεχομένου καὶ χειμῶνος εἰς πέραν ἐλθεῖν , καὶ μὴν καὶ ἀγρίου χύματος καὶ ἀτιθασῶν κυμάτων καταδρομῆς , καὶ εἰ μὴ πῶ παρόντα καταθεῶτο τυχόν , ἐν μόνασι φροντίσιν ἔτι καὶ τοῦτο ἀδηλῶς , ὡς ἤδη παρόντα δέδιεν . Ὑποφρίττοντας τοίνυν τοὺς ἀποστόλους , καὶ τῇ τῶν δεινῶν ἀκοῇ τάχα πως , καὶ γεγονότας περιδεεῖς , καὶ πρὸς τὴν τῶν ἐσομένων ἀποναρχήσαντες [ γρ . ἀποναρχήσας ] πεῖραν , ἀνανεοὶ χρησίμως εἰς εὐτονον φρόνημα , καὶ συγνῶν ἀρέμενος λόγων , περὶ τῆς κατὰ Θεὸν αὐτοῖς διελέγετο θυμηδίας . Οὐ γὰρ τοι , φησίν , ὦ ἡμέτεροι μαθηταί , τοῦτου γε ἕνεκα νυνὶ τὴν πρὸς ὑμᾶς πεποίημαι λόγον , ὡς ἄνανδρον μὲν ὑμῖν ἐμποτίσαι φρόνημα , ἤγγον ἐπ' ἀδήλῳ δειπᾶσαι , καὶ οὐχὶ πάντως ἐσομένῳ κακῷ προσκαταχλωμένους ὑμᾶς , καὶ ἀτολμοτάτους δράσθαι πρὸς κατόρθωσιν ἀγαθῶν , ἀλλ' ἵνα τούτοις συμβαίνῃ τὰ ἀναντία , καὶ θυμηδίας ἔχητε τὴν ἔμπην , ἥτοι ἡ ἐμὴ χαρὰ ἐν ὑμῖν μείνῃ . Καὶ εἰ τοῦτό ἐστι , τί δὲ διὰ τοῦτοῦ νοεῖν ἡμᾶς θέλει Χριστός , πεικρότερον ὁμᾶ διασκεύασθαι δεῖν . Διὸς τοιγαροὖν νοητέον . Ἡ γὰρ ὥσπερ ἐν λογισμῷ μηδὲν ἔχοντι παντελῶς περιεργότερον ἐρεῖ τις τυχόν , ἵνα τὴν περὶ ἐμὲ χαρὰν ἔχητε , ἥτοι τὴν εἰς ἐμέ . Οὕτω γὰρ ἂν καὶ αὐτὸν τὴν ἰδίαν ἀναπληρώσῃ , τῶν ὑπεροχισμῶν ἀγαθῶν ἐννοοῦντες τὴν ἀμοιβὴν , καὶ τὴν ἐσομένην τοῖς παρ' ὑμῶν ἰδρώσιν ἀντίδοσιν , καὶ τῆς παρὰ Θεοῦ δόξης τὸ μέγεθος . Ἦγουν ἕτερόν τι ἀσκοποῦντες καὶ λογιζόμενοι , πρὸς βαθύτεραν εἶναι θεωρίαν οὐκ ἀποκνήψομεν . Χρήναι γὰρ οἶμαι , καὶ λίαν εὖ μᾶλα φιλοθερεῖν εὐσεβῶς ἀπάσης θεωρίας τὴν σκοπὸν . Τί οὖν ἄρα δηλοῖ τὸ , « ἵνα ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ ἦ ἐν ὑμῖν » ἡ τὸ , ὅτι γέγονε καθ' ἡμᾶς ὁ Μονογενὴς , τοῦτ' ἐστιν , ἄνθρωπος εἷχα μόνης ἁμαρτίας , πάντα κακρικῶς ὑπομεῖναι καὶ παθεῖν ὅσων ἤγαγεν εἰς πείραν αὐτὸν ἡ ἐπάρσις τῶν Ἰουδαίων ἀπόνοια ; Εὐρήσομεν γὰρ ὑδρισθέντα τε καὶ διωχμένον καὶ πικροῖς ὀνειδισι διακεχωρισμένον , ἐμπυσθέντα τε καὶ ραπισθέντα , καὶ τῆς διὰ μαστίγων αἰκίας οὐκ ἀμοιρήσαντα , καὶ τελευταῖον ἐπὶ τοῖς τοῖς τῷ δι' ἡμᾶς , καὶ ὑπὲρ ἡμῶν προσηλωμέντα σταυρῷ . Ἐπὶ δὲ τούτοις ἅπασιν τοῖς οὕτω δεινοῖς , οὐ κατεστάθη πρὸς λύπην , πλὴν ὅσον τοῦ παθεῖν οἰκονομικῶς οὐ κατέφυγε τὴν ἀδοξίαν , ἀλλὰ τῆς προπούσης θυμηδίας αὐτῇ , καὶ χαρὰς ἀνάπλεως ἦν , ἐπειδὴρ ἐθεάσατο τὴν τῶν σωζομένων πλῆθυν , πληρούμενον τε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός . Διὰ τοῦτο χαρὰν ἐποιεῖτο τὴν ἀτιμίαν , τρυφὴν ἐλογίζετο τοὺς πόνους . Καίτοι γὰρ πολλῶν , καὶ ἀπηχρεωτάτων πρ' αὐτοῦ τολμημένων , γεγραμμένον εὐρήσομεν ,
Lemmas: ἕπω παντελῶς ; πῦρ δέ χρή δαπανάω διδάζας , οὖον μικρός ἐμποιέω ὁ μαθητής ὁ ἐπί οὗτος πείρω . ὁ γάρ ὁ ἀπευκτός ἀρχάοσεις , καί εἰμί μή πῶ φαίνω παρά τυγχάνω , οὖον μακρύς εἰμί ἐκταράσσω Ἴχναι , μᾶλιστα ὅταν ἐντείκω τις ὁ συμβαίνω αὐτός δύναμαι ὁ ὑποψία ὁ εἰμί ὁ ἄδηλος . καθά ἀμελέω , καί ὁ ὅδε μᾶλλον διαπλέω ὁ θάλασσα , ὡς ἐνδέχομαι καί χειμών εἰς πέραν ἔρχομαι , καί μήv καί ἄγριος χύμα καί ατίθασος κῦμα καταδρομή , καί εἰμί μή πῶ πάρειμι κατατίθημι τυγχάνω , ἐν μόνος φροντίς ἔτι καί οὗτος ἀδήλως , ὡς ἤδη πάρειμι δείδω . Ὑποφρίσσω τοίνυν ὁ ἀπόστολος , καί ὁ ὁ δεινός ἀκοή τάχα πως , καί γίγνομαι περιδεής , καί πρός ὁ ὁ εἰμί ἀποναρχήσαντες [ γρ . ἀποναρχήσας ] πείρω , ἀνανέω χρήσιμος εἰς εὐτονέω φρόνημα , καί σίγνον ἀείρω λόγος , περί ὁ κατά θεός αὐτός διαλέγω θυμηδία . οὖον γάρ ὅς , φημί , εἰμί ἡμέτερος μαθητής , οὗτος γε ἕνεκα νυνί ὁ πρός σύ ποιέω λόγος , ὡς ἄνανδρος μέν σύ ἐμποτίζω φρόνημα , ἐγγίγνομαι ἐπί ἄδηλος δειπας , καί οὐ πάντως εἰμί κακός προσκαταχλωμένους σύ , καί ἄτολμος δράω πρός κατόρθωσις ἀγαθός , ἀλλά ἵνα οὗτος συμβαίνω ὁ ἐναντίος , καί θυμηδία ἔχω ὁ ἔμπη , ἤτοι ὁ ἐμός χαρά ἐν σύ μένω . καί εἰμί οὗτος εἰμί , τίς δέ διά οὗτος νοέω ἐγώ ἐθέλω Χριστός , πεικροτερος ὁμός διασκευάζω δήω . Ζεύς τοιγαροὖν νοητέον . ὁ γάρ ὥσπερ ἐν λογισμός μηδείς ἔχω παντελῶς περίεργος εἴρω τις τυγχάνω , ἵνα ὁ περί ἐγώ χαρά ἔχω , ἤτοι ὁ εἰς ἐγώ . οὕτως γάρ εἄν καί αὐτός ὁ ἴδιος ἀναπληρόω , ὁ υπεροχισμαω ἀγαθός ἐννοέω ὁ ἀμοιβή , καί ὁ εἰμί ὁ παρά σύ ἱδρόω ἀντίδοσις , καί ὁ παρά Θεός δόξα ὁ μέγεθος . ἤγουν ἕτερος τίς ασκοπουντα καί λογίζομαι , πρός βαθύς εἰμί θεωρία οὐ ἀποκνήψομεν . χρή γάρ οἴομαι , καί λίαν εὕω μῆλον φιλοθερω εὐσεβής ἀπασάω θεωρία ὁ σκοπός . τις οὖν ἄρα δηλόω ὁ , « ἵνα ὁ χαρά ὁ ἐμός εἰμί ἐν σύ » ὁ ὁ , ὅτι γίγνομαι κατά ἐγώ ὁ Μονογενής , οὗτος εἰμί , ἄνθρωπος έχω μόνος ἁμαρτία , πᾶς κακρικῶς ὑπομένω καί πάσχω ὅσος ἄγω εἰς πείρω αὐτός ὁ ἔπαρσις ὁ Ἰουδαῖος ἀπόνοια ; εὑρίσκω γάρ ὑδρισθέντα τε καί διώχνω καί πικρός ὀνείδισις διαχωρίζω , ἐμπυέω τε καί ῥαπίζω , καί ὁ διά μάστιξ αἰκία οὐ ἀμοιρέω , καί τελευταῖος ἐπί ὁ ὁ ὁ διά ἐγώ , καί ὑπέρ ἐγώ προσηλώνω σταυρός . ἐπί δέ οὗτος ἅπας ὁ οὗτος δεινός , οὖον καθίστημι πρός λύπη , πλήν ὅσος ὁ πάσχω οἰκονομικός οὖον καταφεύγω ὁ ἀδοξία , ἀλλά ὁ προπίνω θυμηδία αὐτός , καί χαρά ἀνάπλεως εἰμί , ἐπειδὴρ θεάομαι ὁ ὁ σώζω πλῆθος , πληρόω τε ὁ θέλημα ὁ Θεός καί πατήρ . Ζεύς οὗτος χαρά ποιέω ὁ ἀτιμία , τρυφή λογίζομαι ὁ πόνος . καίτοι γάρ πολύς , καί ἀπηχρεωτάτων πρό αὐτός τολμημένος , γράφω εὑρίσκω ,