cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0049.1
τῇ τοῦ λόγου δυνάμει διασκέπτηται , πρὸς ἀμείνω τινὰ καὶ θειοτέραν μετάστασιν μεταστοιχειουμένης τῆς φύσεως ἐν πρώτῳ Χριστῷ · ἦν γὰρ οὕτως καὶ οὐχ ἑτέρως καὶ εἰς ἕκας αὐτοῦ διασῆναι τὸν τῆς λύσεως τρόπον . Ἐν γὰρ ἀπαρτῇ Χριστῷ εἰς καινότητα ζωῆς , ἡ ἀνθρώπου φύσις ἀνεχωρίσμετο · ἐν αὐτῷ δὲ καὶ τὰ ὑπὲρ φύσιν ἐξεράνναμεν . Διὰ γὰρ τοῦτο καὶ δεύτερος Ἄδαμ κατουνώμασται παρὰ ταῖς θείαις Γραφαῖς . Ὦσπερ δὲ ὡς ἄνθρωπος ἐπείνασε καὶ ἐκοπίασεν , οὕτω καὶ τὸν ἐκ τοῦ πόνου δέχεταί θόρυβον , ὡς ἀνθρώπινον . Ταράττεται δὲ οὐχ ὡσπερ ἡμεῖς , ἀλλ’ ὅσον εἰς αἴσθησιν μόνον ὑπενεχύθη τοῦ πράγματος , εἶτα πάλιν εἰς τὴν ἑαυτῇ πρέπουσαν εὐτολμίαν ἀναπήδην . Ἐκ τούτων δηλονότι καὶ ψυχὴν εἶχε λογικὴν . Ὦσπερ γὰρ τῇ πεινῆσαι τυχὸν ἢ ἑτέρῳ τινὶ τῶν τοιούτων παριπεσεῖν , ὅσον τῆς σαρκὸς πόνος , οὕτω καὶ τὸ ταράττεσθαι διὰ μνήμης τῆς τῶν δεινῶν , ψυχῆς ἂν εἴη πόνος τῆς λογικῆς , ἢ καὶ μόνη ἡμῖν διὰ τῶν ἀνθυμήσεων ἐπειακρίνεται μνήμη . Οὐγὰρ ἐν αὐτῷ τῷ σταυρῷ γέγονεν ὁ Χριστός . Πρόωρον οὖν ὑπομένει τὸν θόρυβον , προαναθεωρήσας δηλονότι τὸ μέλλον , καὶ τῇ λογισμῷ πρὸς τὴν τῶν ἐσομένων μνήμην ὑπενεχθεῖς . Τὸ γὰρ τῆς δειλίας πᾶθος , οὔτε τῇς ἀπαθούς ἐποιμεν θεότητος , οὔτε μὴν τῆς σαρκός · λογισμὸν γὰρ ἐστι ψυχῆς , καὶ οὐ σαρκὸς τὸ πάθος . Εἰ δὲ καὶ τὸ ἄλογον ἔχον ψυχὴν θορυδεῖται καὶ ταράττεται , ἀλλ’ οὐ διὰ μνήμης , οὐδὲ λογισμῷ , τὸ ἐσόμενον προανασκοποῦν πόνος ἐπὶ δειλίας ἔρχεται , ἀλλ’ ὅταν αὐτοῖς ἀλῶναι γένηται τοῖς κακοῖς , τότε τοῦ παρόντος κινδύνου συλλέγει μόλις τὴν αἴσθησιν . Νῦν δὲ ὁ Κύριος θορυδεῖται , οὐχ ἐξ ὧν βλέπει , ἀλλ’ ἐξ ὧν ἀνθυμεῖται , καὶ ἐξ ὧν προσδοκᾷ . Ἀλλ’ οὐδὲ εἶπεν ὁ Χριστός , « Ἡ σάρξ μου τετάρχαται , ἀλλ’ « Ἡ ψυχή μου , » τὴν τῶν αἱρετικῶν ὑπόνοιαν παρωθολομενος . Εἰ δὲ καὶ ἐν τῇ Παλαιᾷ φύσει πρὸς Ἰουδαίους ὑπὸ Θεοῦ εἴρησθαι , « Τὰς ὥρας ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου · » ἐροῦμεν ὡς τοῖς ἡμετέροις ἔθεσιν ἀποκρύγεται μᾶλλον διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς συγκατάβασιν , ὡσπερ καὶ πρόσωπον καὶ ὀφθαλμοὺς καὶ τὰ λοιπὰ πάντα μῆλη προστάπτεται τῷ ἀσωμάτῳ κατασχηστικῶς · μετὰ δὲ τὴν ἀνανθρώπτησιν , εἰ οὕτως εἴρησθαι φήσομεν , εἰκὼν ἦν ἄρα , καὶ δόκησις , καὶ σκιά , καὶ οὐ κατὰ ἀληθείαν ἄνθρωπος , κατὰ τὸν θάτερον Μάνιν . Ὦλην τοίνυν τῶν ἀνθρώπων φύσιν ἠγώσεν ἑαυτῷ ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος ἵνα ὅλον σώσῃ τὸν ἄνθρωπον . Ὦ γὰρ μὴ προσεληφται , οὐδὲ σέσωσται . Εἰπὼν μέντοι , τὸ , « Ἐταράχθη , » οὐ σιωπᾷ , ἀλλ’ εἰς εὐτολμίαν μεταπλάττει τὸ πάθος , καὶ μονοῦνυ φησιν · ἰδοὺν ἐστι τὸ ἀποθανεῖν · ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἐπέτρεψα τῇ σαρκὶ τὸ δειλιάζειν , ἵνα μεταστοιχειώσῃ εἰς εὐτολμίαν . Ἦλθον τοῖς ἐπὶ γῆς τὴν ζωὴν κατορθώσων , διὸ καὶ πρὸς τὸ παθεῖν ὑπέρτερόμαι . Αἰτεῖ δὲ τὸν Πατέρα , καὶ τὸ τῆς εὐχῆς σχῆμα διατυποῖ , οὐχ ὡς ἀδυνατῶν , ὁ πάντα ἰσχύων , ἀλλ’ ὡς μεταστοιχειῶν τὰ μεῖζον ἢ κατὰ ἀνθρωπινὸν νόμον τῇ θείᾳ φύσει , οὐχ ἕξω ὧν ταύτης ὅταν καλῇ τὸν Πατέρα τὸν ἴδιον , ἀλλ’ εἰδὼς ὅτι διὰ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ ἕξει ἡ ἐν παντὶ πράγματι δύναμις καὶ δόξα · εἴτε « Δόξασόν σου τὸν Υἱόν , » ἔχει ἡ Γραφή , εἴτε « Δόξασόν σου τὸ ὄνομα , » ταυτόν
Lemmas: ὁ ὁ λόγος δύναμις διασκέπτομαι , πρός ἀγαθός τις καί θεῖος μετάστασις μεταστοιχειόω ὁ φύσις ἐν πρῶτος Χριστός · εἰμί γάρ οὕτως καί οὐ ἑτέρως καί εἰς Ἕκας αὐτός διασαίνω ὁ ὁ λύσις τρόπος . ἐν γάρ Απάρτη Χριστός εἰς καινότης ζωή , ὁ ἄνθρωπος φύσις ἀναχωρίζω · ἐν αὐτός δέ καί ὁ ὑπέρ φύσις ἐκραίνω . Ζεύς γάρ οὗτος καί δύο Άδαμ κατουνώμασται παρά ὁ θεῖος γραφή . ὥσπερ δέ ὡς ἄνθρωπος πεινάω καί κοπιάω , οὗτος καί ὁ ἐκ ὁ πόνος δέχομαι θόρυβος , ὡς ἀνθρώπινος . ταράσσω δέ οὐ ὡς ἐγώ , ἀλλά ὅσος εἰς αἴσθησις μόνος ὑποφέρω ὁ πρᾶγμα , εἶτα πάλιν εἰς ὁ ἑαυτοῦ πρέπω εὐτολμία ἀναπηδάω . ἐκ οὗτος δηλονότι καί ψυχή ἔχω λογικός . ὥσπερ γάρ ὁ πεινάω τυγχάνω ἢ ἕτερος τις ὁ τοιοῦτος παρεῖπον , ὅσος ὁ σάρξ πόνος , οὗτος καί ὁ ταράσσω διά μνήμη ὁ ὁ δεινός , Ψυχή εἄν εἰμί πόνος ὁ λογικός , ἢ καί μόνος ἐγώ διά ὁ ἀνθυμήσεων επειακρινω μνήμη . οὐγάρ ἐν αὐτός ὁ σταυρός γίγνομαι ὁ Χριστός . πρόωρος οὖν ὑπομένω ὁ θόρυβος , προαναθεωρέω δηλονότι ὁ μέλλω , καί ὁ λογισμός πρός ὁ ὁ εἰμί μνήμη ὑποφέρω . ὁ γάρ ὁ δειλία πάθος , οὔτε ὅς ἀπαθής ἔπω θεότης , οὔτε μήv ὁ σάρξ · λογισμός γάρ εἰμί Ψυχή , καί οὖον σάρξ ὁ πάθος . εἰμί δέ καί ὁ ἄλογος ἔχω ψυχή θορυδηω καί ταράσσω , ἀλλά οὖον διά μνήμη , οὐδέ λογισμός , ὁ εἰμί προανασκοπέω πόνος ἐπί δειλία ἔρχομαι , ἀλλά ὅταν αὐτός ἁλίσκομαι γίγνομαι ὁ κακός , τότε ὁ πάρειμι κίνδυνος συλλέγω μόλις ὁ αἴσθησις . νῦν δέ ὁ Κύριος θορυδηω , οὐ ἐκ ὅς βλέπω , ἀλλά ἐκ ὅς ανθυμειος , καί ἐκ ὅς προσδοκάω . ἀλλά οὐδέ εἶπον ὁ Χριστός , « ὁ σάρξ ἐγώ ταράσσω , ἀλλά « ὁ ψυχή ἐγώ , » ὁ ὁ αἱρετικός ὑπόνοια παρωθολομενος . εἰμί δέ καί ἐν ὁ Παλαιή φύσις πρός Ἰουδαῖος ὑπό Θεός ἐρήω , « ὁ ὥρα σύ μισέω ὁ ψυχή ἐγώ · » εἴρω ὡς ὁ ἡμέτερος ἔθος αποκρυγετης μᾶλλον διά ὁ πρός ἐγώ συγκατάβασις , ὡς καί πρόσωπον καί ὀφθαλμός καί ὁ λοιπάς πᾶς μήλη προσθάπτω ὁ ἀσώματος κατασχηστικῶς · μετά δέ ὁ ἀνανθρώπτησιν , εἰμί οὕτως ἐρήω φημί , εἰκών εἰμί ἄρα , καί δόκησις , καί σκιά , καί οὖον κατά ἀλήθεια ἄνθρωπος , κατά ὁ ἕτερος Μῆνις . Ὠλήν τοίνυν ὁ ἄνθρωπος φύσις ἄγω ἑαυτοῦ ὁ ὁ Θεός Λόγος ἵνα ὅλος σῴζω ὁ ἄνθρωπος . ὦ γάρ μή προσλαμβάνω , οὐδέ σῴζω . εἶπον μέντοι , ὁ , « ταράσσω , » οὖον σιωπάω , ἀλλά εἰς εὐτολμία μεταπλάσσω ὁ πάθος , καί μονόω φημί · βλέπω εἰμί ὁ ἀποθνῄσκω · ἀλλά διά οὗτος ἐπιτρέπω ὁ σάρξ ὁ δειλιάζω , ἵνα μεταστοιχείωση εἰς εὐτολμία . ἔρχομαι ὁ ἐπί γῆ ὁ ζωή κατορθόω , διό καί πρός ὁ πάσχω ὑπερτέρω . αἰτέω δέ ὁ πατήρ , καί ὁ ὁ εὐχή σχῆμα διατυπόω , οὐ ὡς ἀδυνατέω , ὁ πᾶς ἰσχύω , ἀλλά ὡς μεταστοιχειόω ὁ μείζων ἢ κατά ἀνθρώπινος νόμος ὁ θεῖος φύσις , οὐ ἔχω ὅς οὗτος ὅταν καλός ὁ πατήρ ὁ ἴδιος , ἀλλά εἰδοί ὅτι διά πατήρ καί υἱός ἔχω ὁ ἐν πᾶς πρᾶγμα δύναμις καί δόξα · εἴτε « δοξάζω σύ ὁ υἱός , » ἔχω ὁ γραφή , εἴτε « δοξάζω σύ ὁ ὄνομα , » αὐτός