cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0160.1
A ἐπὶ τοὺς ἀρχαιοτέρους θεοῦς , ἀλλ' οὐδὲ ὡς νῦν τῇ ρημένης τῆς ἀμείνους ἐντολῆς , ἀλλ' ὡς ἐν καιρῷ τῷ δέοντι μεταπεπλάσμενον τοῦ τύπου προς ἀλήθειαν . Ὁ γὰρ ἐκεῖνα λαλήσας δι' ἐμοῦ τοὺς ἀρχαιοτέροισ τότε , καὶ ταῦτα νυνὶ πρὸς ὑμᾶς . Λόγος γὰρ εἰμὶ ζῶν τῆς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ἀρχῆς τῆς βουλῆς ἐρμηνευτικὴς , διὸ καὶ κέκλημαι μεγάλης βουλῆς Ἄγγελος . Ἡ γὰρ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον ἐκδεδομένα τὰ εἰρημένα , φημὶ δὲ τὰ , Ὁ λόγος ὃν ἀκούετε , οὐκ ἐστὶν ἐμός , ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με Πατρός , » ἤγουν καὶ σέφως νοήσομεν . Τοῦ γὰρ Θεοῦ καὶ Πατρὸς τὸν ἑαυτοῦ λόγον φησιν , ἵνα οἱ μὲν τηροῦντες εἰδείεν ὅτι Θεὸν τετιμήκασι , τοὺς παρ' αὐτοῦ γενοῦσι καταπεισθῆναι λόγοις . Οἱ δὲ γε πρὸς τὸ τοῦτον πεσόντες ἐναντίον , καὶ ταῖς ἀπειθείαις τὴν δοθεῖσαν ἐντολὴν ἐξευθίζοντες οὐ παραιτούμενοι , εἰς αὐτὴν ἀμαρτάνουσι τὴν πάντων βασιλῖδα φύσιν . Ἦν δὲ δὴ πάλιν κατὰ δύο τρόπους τὸν τῶν ἀκροωμένων ἀναπλάσθαι νοῦν . Ἡ γὰρ τὸ θέλειν τιμῆσαι τὸν Θεὸν προτρέψαι πάντως εἰς εὐπειθεσίαν , ἤγουν τὸ δεδιέναι προσκρούειν αὐτῷ τοῦτο δὴ πάλιν ἐργάζεται . Εἰσι γὰρ δι' ἀμφοτέρου τοῦ χρησίμου τε καὶ συμφέροντος λογισμοῦ . Λέγων δὲ ὅτι « Οὐκ ἐστὶν ἐμὸς ὁ λόγος , » οὐχὶ δὴ πάντως ἡμᾶς ἐξίστησι τοῦ ἰδίου προσώπου καθόπερ ἐστὶ Λόγος καὶ Θεός : ἐπειδὴ δὲ τὴν οἰκείαν ἔχει μορφὴν ἐπὶ καὶ ἐν ἀνθρώπινῳ φαινομένῳ σχήματι καὶ ὑπάρχων ἀληθῶς καθ' ἡμᾶς , τὰ τοιαῦτα φησιν , οὐχ ἀνθρώπινον τὸν ἑαυτοῦ νοεῖσθαι βούλεται λόγον , ἀλλὰ θεῖον ντοῦς καὶ βασιλικόν , περιειμένου ἀναγκαίως εἰς τὸ τοῦ Πατρὸς πρόσωπον , ἵνα μὴ , διελὼν ἑαυτόν , δύο λοιπὸν υἱοὺς νοεῖσθαι παρασκευάσῃ , εἰς ὧν Ὑἱὸς , καὶ πρὸ τῆς σαρκώσεως καὶ μετὰ τὴν σάρκωσιν . Εἷς γὰρ ὁ Χριστός , καὶ οὐ δύο , καθά τινας . Θεὸς γὰρ ὤν ὁ Λόγος ἐκ Πατρὸς γέγονε σάρξ , κατὰ τὴν Ἰωάννου φωνήν , οὐκ εἰς σάρκα μετασχηλμένος , ἀλλ' ἰδίαν ποιησάμενος σάρκα τὸν ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου ναόν . Ἵνα τοίνυν μὴ ἀνθρώπινον εἶναι νομίζωμεν τὸν λόγον αὐτοῦ , μηδὲ τῆς θείας ἐκστήσωμεν φύσεως τὸ μάθημα τὸ εὐαγγελικόν , ἀλλὰ Θεοῦ τοῦ
Lemmas: A ἐπί ὁ ἀρχαῖος θεός , ἀλλά οὐδέ ὡς νῦν ὁ ῥαίνω ὁ ἀγαθός ἐντολή , ἀλλά ὡς ἐν καιρός ὁ δήω μεταπλάσσω ὁ τύπος προς ἀλήθεια . ὁ γάρ ἐκεῖνος λαλέω διά ἐγώ ὁ ἀρχαῖος τότε , καί οὗτος νυνί πρός σύ . Λόγος γάρ εἰμί ζῶ ὁ ὁ Θεός καί πατήρ ἀρχή ὁ βουλή ἑρμηνευτικός , διό καί καλέω μέγας βουλή Ἄγγελος . ὁ γάρ κατά οὗτος ὁ τρόπος ἐκδίδωμι ὁ εἴρω , φημί δέ ὁ , ὁ λόγος ὅς ἀκούω , οὐ εἰμί ἐμός , ἀλλά ὁ πέμπω ἐγώ πατήρ , » ἤγουν καί σέφως νοέω . ὁ γάρ Θεός καί πατήρ ὁ ἑαυτοῦ λόγος φημί , ἵνα ὁ μέν τηρέω οἶδα ὅτι θεός τιμάω , ὁ παρά αὐτός γίγνομαι καταπείθω λόγος . ὁ δέ γε πρός ὁ οὗτος πίπτω ἐναντίος , καί ὁ ἀπείθεια ὁ δίδωμι ἐντολή ἐξευθίζοντες οὖον παραιτέομαι , εἰς αὐτός ἁμαρτάνω ὁ πᾶς βασιλίς φύσις . ἦς δέ δή πάλιν κατά δύο τρόπος ὁ ὁ ἀκροάομαι ἀναπλάσσω νόος . ὁ γάρ ὁ ἐθέλω τιμάω ὁ θεός προτρέπω πάντως εἰς εὐπειθής , ἤγουν ὁ δείδω προσκρούω αὐτός οὗτος δή πάλιν ἐργάζομαι . εἰμί γάρ διά ἀμφότερος ὁ χρήσιμος τε καί συμφέρω λογισμός . λέγω δέ ὅτι « οὐ εἰμί ἐμός ὁ λόγος , » οὐ δή πάντως ἐγώ ἐξίστημι ὁ ἴδιος πρόσωπον καθόπερ εἰμί Λόγος καί Θεός : ἐπεί δέ ὁ οἰκεῖος ἔχω μορφή ἐπί καί ἐν ἀνθρώπινος φαίνω σχῆμα καί ὑπάρχω ἀληθής κατά ἐγώ , ὁ τοιοῦτος φημί , οὐ ἀνθρώπινος ὁ ἑαυτοῦ νοέω βούλομαι λόγος , ἀλλά θέω ντους καί βασιλικός , περίειμι ἀναγκαῖος εἰς ὁ ὁ πατήρ πρόσωπον , ἵνα μή , διαιρέω ἑαυτοῦ , δύο λοιπός υἱός νοέω παρασκευάζω , εἰς ὅς υἱός , καί πρό ὁ σάρκωσις καί μετά ὁ σάρκωσις . εἷς γάρ ὁ Χριστός , καί οὖον δύο , καθά τις . θεός γάρ εἰμί ὁ Λόγος ἐκ πατήρ γίγνομαι σάρξ , κατά ὁ Ἰωάννης φωνή , οὐ εἰς σάρξ μετασχηλμένος , ἀλλά ἴδιος ποιέω σάρξ ὁ ἐκ ὁ ἅγιος παρθένος ναός . ἵνα τοίνυν μή ἀνθρώπινος εἰμί νομίζω ὁ λόγος αὐτός , μηδέ ὁ θεῖος ἐξίστημι φύσις ὁ μάθημα ὁ εὐαγγελικός , ἀλλά Θεός ὁ