cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0342.1
A μὲνον τε καὶ χριστοῦμένον , ὅσον ἤκον εἰπεῖν εἰς τὴν διὰ νόμου κατάκρισιν . Ὦσπερ γὰρ γέγονεν ἐν νεκροῖς , οὐ δι’ ἑαυτὸν , ἀλλὰ δι’ ἡμᾶς , ἵνα ἡμῖν ἀρχηγὸς τῆς εἰς αἰῶνα ζωῆς εὕρεθῇ , καταλύσας δι’ ἑαυτοῦ τοῦ θανάτου τὸ κράτος , οὕτω καὶ τὸν ἡμῖν πρέποντα σταυρὸν εἰς ἑαυτὸν ἀναλαμβάνει , τὴν ἐκ τοῦ νόμου κατάκρισιν ἐν ἑαυτῷ κατακρινὼν , ἵνα πᾶσα λοιπὸν ἀνομία ἐμφράξῃ στόμα αὐτῆς , κατὰ τὸ ἐν Ψαλμοῖς μελωδούμενον , τοῦ μὴ ἔχοντος ἁμαρτίαν , ὑπὲρ τῆς ἀπάντων ἁμαρτίας καταδεδικασμένου . Ὡνὼσει δὲ σφόδρα τὰς ἡμετέρας ψυχὰς τὸ ἐπὶ Χριστῷ τετελεύτημένον , εἰς τύπον ἀνδρείας , ὃφιλὴ δὴ τῇς κατ’ εὐσέβειαν . Περιίσται γάρ , οἶμαι , καθ’ ἕτερον ἡμῖν οὐδένα τρόπον τῆς τελειότητος ἐφικέσθαι τῶν ἀγαθῶν , καὶ τῆς πρὸς Θεὸν ἀτολεοῦς ἐνώσεως , εἰ μὴ τῆς ἐπιτύπου ζωῆς ἀμείνοι τε ποιησάμεθα τὴν εἰς αὐτὸν ἀγάπην , καὶ προκινδυνεύσαι τῆς ἀληθείας ἐθελούμεν προθυμάται , καλοῦντος ἡμᾶς εἰς τοῦτο καιροῦ . Καὶ γοῦν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστός : « Πᾶς , φησίν , ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ , καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου , οὐκ ἔστι μοι ἄξιος . » Το δὲ λαβεῖν τὸν σταυρόν , οὐδὲν οἶμαι σημαίνειν ἕτερον , ἢ τὸ ἀποτάξασθαι μὲν τῷ κόσμῳ διὰ Θεόν , ἀνείρειν δὲ τῶν ἐν ἐλπίσιν ἀγαθῶν καὶ αὐτὴν ποιεῖσθαι τὴν μετὰ σώματος εἰ τύχοι ζωὴν . Ἄλλ’ ὁ μὲν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τὸν ἡμῖν πρέποντα διακομιζόμεν σταυρὸν οὐκ ἐρυθριάει , καὶ τοῦτο παθὲν διὰ τὴν εἰς ἡμᾶς ἀγάπην . Ἡμεῖς δὲ οἱ δειλοῖ , καὶ τὴν μὲν ὑπὸ πόδας ταυτηνὶ καὶ ἀναίσθητον ἔχοντες γῆν , καὶ ἐκ τοῦ μηδενὸς εἰς τὸ εἶναι κεκλημένοι , τῶν ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας ἰδρώτων οὐδ’ ὅσον ἀποθίγγειν ἀποτολμῶμεν ἕστιν , ἀλλὰ καὶ εἰ τὸ γένοιτο παθεῖν διὰ τὴν εἰς Χριστὸν εὐσέβειαν , ἀφόρητον εὐθὺς ποιούμεθα τὴν αἰσχύνην , καὶ τὸν δι’ ἐναντίας , ἤτοι τῶν εἰωθότων φιλοφρονεῖν , ὡς ἀληθῶν τε χρήμα παραποιούμενοι γέλματα , τῆς ἀληθῆς ταυτηνὶ καὶ προκαιροῦ φιλοδοξίας κατόπιν ὄντες τῷ δοκοῦντι τῷ Θεῷ τὴν ἀπάντων , ὡς ἔπος εἰπεῖν , μητέρα τῶν κακῶν νοσοῦμεν ὑπερβολῶν , καὶ τοῖς ἐντεῦθεν ἐγκλήμασι περιπίπτωμεν . Ὑπὲρ γὰρ τὸν κύριον οἱ δοῦλοι , καὶ ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον οἱ μαθηταί , φρονούμεν τε καὶ πράττομεν . Ἄλλ’ ὦ τῆς οὐτω δεινῆς ἀσθενείας , περὶ πόδας ἡμῖν , οὐκ οἶδ’ ὅπως , κεῖμένη , καὶ τῆς τοῦ πρέποντος θήρας ἀποσφαλλούσης τὸν νοῦν . Ἰστέον δὲ ὅτι καὶ ὁ θεσπέσιος Πέτρος οὐ φορητὴν ἐποιεῖσατο ποτὲ τὴν πρόρρησιν καὶ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ προσαπειληλαντος πάθη τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ . Ὁ μὲν γὰρ ἔφασκεν : « Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα , καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται εἰς χεῖρας ἁμαρτωλῶν , καὶ σταυρωσόμενον αὐτόν , καὶ ἀποκτενοῦσιν . » Ὁ δὲ τῆς οἰκονομίας οὐπω συνείς , τὸ μυστήριον , ὅτε δὴ φιλόθεός τε καὶ φιλοδιδάσκαλος ὤν , ἐξ εὐλαβείας κακινὴν μοι , ἔφασκεν : « Ἦλειψα σοι , Κύριε , οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο . » Καὶ εἶ πρὸς ταῦτα Χριστός : « Ὕπαγε ὀπίσω μου , Σατανᾶ · σκάνδαλόν μου εἶ , ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ , ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων . » Ἄλλ’ ἐστιν ἐντεῦθεν οὐ μετριαν ἡμῖν συλλέξαι τὴν
Lemmas: A μένω τε καί χρίω , ὅσος ἥκω εἶπον εἰς ὁ διά νόμος κατάκρισις . ὥσπερ γάρ γίγνομαι ἐν νεκρός , οὖον διά ἑαυτοῦ , ἀλλά διά ἐγώ , ἵνα ἐγώ ἀρχηγός ὁ εἰς αἰών ζωή εὑρίσκω , καταλύω διά ἑαυτοῦ ὁ θάνατος ὁ κράτος , οὗτος καί ὁ ἐγώ πρέπω σταυρός εἰς ἑαυτοῦ ἀναλαμβάνω , ὁ ἐκ ὁ νόμος κατάκρισις ἐν ἑαυτοῦ κατακρίνω , ἵνα πᾶς λοιπός ἀνομία ἐμφράσσω στόμα αὐτός , κατά ὁ ἐν ψαλμός μελῳδέω , ὁ μή ἔχω ἁμαρτία , ὑπέρ ὁ ἀπαντάω ἁμαρτία καταδικάζω . ὠνέω δέ σφόδρα ὁ ἡμέτερος ψυχή ὁ ἐπί Χριστός τελευτάω , εἰς τύπος ἀνδρεῖος , ὃφιλὴ δή ὅς κατά εὐσέβεια . περιιειμι γάρ , οἴομαι , κατά ἕτερος ἐγώ οὐδείς τρόπος ὁ τελειότης ἐφικνέομαι ὁ ἀγαθός , καί ὁ πρός θεός ἀτολεοῦς ένωση , εἰμί μή ὁ ἐπιτυπόω ζωή αμεινοος τε ποιέω ὁ εἰς αὐτός ἀγάπη , καί προκινδυνεύω ὁ ἀλήθεια θελέω προθυμαμαι , καλέω ἐγώ εἰς οὗτος καιρός . καί γοῦν ὁ Κύριος ἐγώ Ἰησοῦς ὁ Χριστός : « Πᾶς , φημί , ὅς οὖον λαμβάνω ὁ σταυρός αὐτός , καί ἀκολουθέω ὀπίσω ἐγώ , οὐ εἰμί ἐγώ ἄξιος . » ὁ δέ λαμβάνω ὁ σταυρός , οὐδείς οἴομαι σημαίνω ἕτερος , ἢ ὁ ἀποτάσσω μέν ὁ κόσμος διά Θεός , ἀνείρω δέ ὁ ἐν ἐλπίς ἀγαθός καί αὐτός ποιέω ὁ μετά σῶμα εἰμί τυγχάνω ζωή . ἄλλος ὁ μέν Κύριος ἐγώ Ἰησοῦς ὁ Χριστός ὁ ἐγώ πρέπω διακομίζω σταυρός οὐ ἐρυθριάω , καί οὗτος πάσχω διά ὁ εἰς ἐγώ ἀγάπη . ἐγώ δέ ὁ δειλός , καί ὁ μέν ὑπό πούς οὗτος καί ἀναίσθητος ἔχω γῆ , καί ἐκ ὁ μηδείς εἰς ὁ εἰμί καλέω , ὁ ὑπέρ ὁ εὐσέβεια ἰδρῶτος οὐδέ ὅσος ἀποθιγγάνω ἀποτολμάω ἕστiν , ἀλλά καί εἰμί ὁ γίγνομαι πάσχω διά ὁ εἰς Χριστός εὐσέβεια , ἀφόρητος εὐθύς ποιέω ὁ αἰσχύνη , καί ὁ διά ἐναντίος , ἤτοι ὁ εἴωθα φιλοφρονέω , ὡς ἀληθής τε χρήμα παραποιέω γέλματα , ὁ ἀληθής οὗτος καί προκαιρος φιλοδοξία κατόπιν εἰμί ὁ δοκέω ὁ Θεός ὁ ἀπαντάω , ὡς ἔπος εἶπον , μήτηρ ὁ κακός νοσέω ὑπερβολή , καί ὁ ἐντεῦθεν ἔγκλημα περιπίπτω . ὑπέρ γάρ ὁ κύριος ὁ δοῦλος , καί ὑπέρ ὁ διδάσκαλος ὁ μαθητής , φρονέω τε καί πράσσω . ἄλλος εἰμί ὁ οὗτος δεινός ἀσθένεια , περί πούς ἐγώ , οὐ οἶδα ὅπως , κεῖμαι , καί ὁ ὁ πρέπω θήρ ἀποσφάλλω ὁ νόος . ἰστέον δέ ὅτι καί ὁ θεσπέσιος Πέτρος οὖον φορητός ποιέω ποτέ ὁ πρόρρησις καί ἐπί ὁ σταυρός προσαπειλέω πάθος ὁ Σωτήρ ἐγώ Χριστός . ὁ μέν γάρ φάσκω : « ἰδέ ἀναβαίνω εἰς Ἱερουσαλήμ , καί ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος παραδίδωμι εἰς χείρ ἁμαρτωλός , καί σταυρόω αὐτός , καί ἀποκτείνω . » ὁ δέ ὁ οἰκονομία οὔπω συνίημι , ὁ μυστήριον , ὅτε δή φιλόθεος τε καί φιλοδιδάσκαλος εἰμί , ἐκ εὐλάβεια κακίνη ἐγώ , φάσκω : « ἀλείφω σύ , κύριος , οὖον μή εἰμί σύ οὗτος . » καί εἰμί πρός οὗτος Χριστός : « Ὕπαγος ὀπίσω ἐγώ , Σατανᾶς · σκάνδαλον ἐγώ εἰμί , ὅτι οὖον φρονέω ὁ ὁ Θεός , ἀλλά ὁ ὁ ἄνθρωπος . » ἄλλος εἰμί ἐντεῦθεν οὖον μέτριος ἐγώ συλλέγω ὁ