cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0294.1
πάντων , οἱ δὲ καὶ ἐν ἑκάστοις ἐμελλον καιροῖς , τοῖς παρ’ αὐτῶν γεγονόσιν , εἰκέν τε καὶ ὑποπτεῖσθαι λόγοις παραθήσονται [ γρ . παραθήγουσι ] τοὺς ἀπροσμένους πρὸς ἀνάληψιν ἀγασμοῦ τοῦ διὰ πίστεως καὶ πρὸς ἀποκατάσιν τὴν ἐνεργουμένην διὰ τοῦ Πνεύματος μετοχῆς . Τὰ δὲ γε τῆς αἰτήσεως , οὐδὲ ἡμεῖς αὐτοῖς ἀσυμφωνῶν καταλείπειν ὁφειλο δεῖν , ἵνα δὴ διὰ τοῦτον μάθωμεν , ὁποίους τινὰς ὁράσει προσήκει , καὶ ἵνα δικαιοσύνην ἴδωσι τριβόν πρὸς ἀποκλήρωσιν τῶν ὁρεσκόντων αὐτῷ . Τίς οὖν , ἡ ποὺς ὁ τῆς αἰτήσεως τρόπος ; « Ἴνα , φησίν , ἐν ὡσι , καθὼς σύ , Πάτερ , ἐν ἐμοί , καγὼ ἐν σοί , ἵνα ἐν ἡμῖν ἐν ὡσιν . » Ἁγάπης οὖν ἄρα καὶ ὁμονοίας καὶ εἰρήνης σύνδεσμον ἀπατεῖ , συγκομιζόντα πρὸς ἐνότητα τὴν πνευματικὴν τοὺς πιστεύοντας , ὡς τῆς φυσικῆς τε καὶ οὐσιώδους ἐνότητος , προδύλου δὲ ἐν τῷ Πατρὶ καὶ Υἱῷ νοουμένης , ἀπομιμεῖσθαι τοὺς χαρακτήρας , τὴν ἐν συναίνεσει τῇ κατὰ πάντα , καὶ ἀδιαμέτρου ὁμοψυχίας , εἰς ἐνότητα συνδρομήν . Καὶ οὐ δὴ πῶς πάντως φιλονεῖσθαι τῆς ἐν ἡμῖν ἀγάπης ὁ σύνδεσμος καὶ τῆς ὁμονοίας ἢ δύναμις , εἰς τὸ οὕτως ἔχειν ἀπαρκαλάκτως , ὡς ἂν εἰεν ὁ Πατὴρ τε καὶ ὁ Υἱός , ἐν τῇ τῆς οὐσίας ταυτότητι , τὸν τῆς ἐνότητος ἀποσῶντες τρόπον . Ἡ μὲν γὰρ νοεῖται φυσικὴ τε καὶ ἀληθής , καὶ τῷ τῆς ὑπάρξεως λόγῳ θεωρουμένη · ἡ δὲ τῆς ἀληθοῦς ἐνότητος ὑποκρίνεται σχῆμα . Πῶς γὰρ ἂν εἰεν ἐν ἴσω παντελῶς τοὺς ἀρχετύπους τὰ ἀντίτυπα ; Ἐπεὶ μὴ ταυτὸν εἰς νόησιν , πρὸς ἀλήθειαν αὐτὴν τῆς ἀληθείας ἡ μίμησις · ἀλλ’ ἐν ἴσως μὲν ὁράται σχήμασι , διεστήκει δ’ οὖν ὅμως οὐκ ἐντυχούσης διαφορᾶς . Ὅταν οὖν οἱκεῖ τὰς τῶν ἐτεροδόξων ἀνατρέψειν δυνάσθαι τὴν πρὸς Θεὸν καὶ Πατέρα ταυτότητα φυσικήν , καὶ τὴν ἐντεῦθεν ἐνότητα τοῦ Υἱοῦ , εἴτα πρὸς ἀπόδειξιν καὶ ὀχυρότητα τῆς ἑαυτοῦ δυσδοξίας τὰ καθ’ ἡμᾶς προσκομίζω λέγων · Ὦσπερ ἡμεῖς οὐ τῇ τῶν σωμάτων εἰς ἐν νοουμένη ταυτότητι , ἀλλ’ οὐδὲ διὰ τῆς εἰς ἀλλήλους ἀντανακράσεως τῶν ψυχῶν , ἐν ἐσμεν οἱ πάντες , ἀλλὰ σχέσει καὶ διαθέσει τῇ κατὰ ἀγάπην , ταυτοδουλίᾳ καὶ συναίνεσει τῇ εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ · οὕτω καὶ ὁ Υἱὸς ἐν ἐστὶ πρὸς τὸν Πατέρα . Παρωσώμεθα δὴ πάντως ἀμαθῆ τε ὄντα καὶ ἀσύνετον κομιδῇ . Καὶ διὰ ποίαν αἰτίαν ; Ἐπειπερ οὐ πάντως ἀκολουθήσει τοῖς καθ’ ἡμᾶς τὰ ὑπὲρ ἡμᾶς , ἀλλ’ οὐδὲ τὴν τῶν σωμάτων ἀνάγκην ὑπομείναι τὸ ἀψύματον , οὔτε μὴν τοῖς ἀνθρωπίνοις ἔξεστι τὰ τοῦ Θεοῦ . Εἰ μὲν γὰρ τὸ διεργὸν οὐδὲν ἔχομεν · ζῶν ὅμως εἰς διαφορὰν ἡμᾶς τε καὶ Θεόν , νοεῖσθω καὶ καθ’ ἡμᾶς τὰ περὶ Θεοῦ · εἰ δὲ ἀκαταλήπτων τι τὸ μεσολαβούσιν εὐρίσκεται , τί δὰ τῆς ἡμετέρας φύσεως ἡττήματα κανόνι καὶ σταθμῷ ὁρίζουσι τῷ Θεῷ ἐκ τῶν καθ’ ἡμᾶς ἀδυνάτων , ἀνάγκας ὑποτιθέντες τὴν ἀπάσης ἀνάγκης κρείττονα φύσιν , ἀλοῖεν δ’ ἂν ἐπὶ πράγμα δρῶντες ἀτοπὸν τε καὶ ἀλογώτατον . Ἀπὸ γὰρ τῶν ἰσοτύπων τὰ ἀρχέτυπα , καὶ ἐκ τῆς κατὰ μίμησιν ὁμοιότητος τὴν ἀλήθειαν σχηματίζουσι , τιμῶντες μὲν τοὺς δευτέρους ἐπὶ τὴν πρώτην ἐπέχοντας τάξιν · τὴν δὲ τῶν πρώτων ὑπόληψιν τοῖς μετὰ ταῦτα δευτέροις ἐπάγοντες . Ἄλλ’ ἵνα μὴ λίαν τοῖς περὶ τούτων ἐκμυθοποιοῦντες λόγοις ἐξω πον τῶν προκειμένων ἴδειν δοκῶμεν , ἐκεῖνο δὴ πάλιν ἀναγκαῖως
Lemmas: πᾶς , ὁ δέ καί ἐν ἕκαστος μέλλω καιρός , ὁ παρά αὐτός γίγνομαι , ἵημι τε καί ὑποπτάω λόγος παρατίθημι [ γρ . παραθήγω ] ὁ απρόσμενος πρός ἀνάληψις ἀγασμοῦ ὁ διά πίστις καί πρός ἀποκαθίστημι ὁ ἐνεργέω διά ὁ πνεῦμα μετοχή . ὁ δέ γε ὁ αἴτησις , οὐδέ ἐγώ αὐτός ἀσυμφωνέω καταλείπω ὁφείλω δήω , ἵνα δή διά οὗτος μανθάνω , ὁποῖος τις ὅρασις προσήκω , καί ἵνα δικαιοσύνη ὁράω τρίβω πρός ἀποκλήρωσις ὁ ὁράω αὐτός . Τῖς οὖν , ὁ πούς ὁ ὁ αἴτησις τρόπος ; « ἵνα , φημί , ἐν ὡσι , καθώς σῦς , πατήρ , ἐν ἐγώ , κἀγώ ἐν σύ , ἵνα ἐν ἐγώ ἐν οὖς . » Ἀγάπη οὖν ἄρα καί ὁμόνοια καί εἰρήνη σύνδεσμος ἀπατάω , συγκομίζω πρός ενότητα ὁ πνευματικός ὁ πιστεύω , ὡς ὁ φυσικός τε καί οὐσιώδης ενοτητη , προδύλου δέ ἐν ὁ πατήρ καί υἱός νοέω , ἀπομιμέομαι ὁ χαρακτήρ , ὁ ἐν συναινώ ὁ κατά πᾶς , καί αδιαμετρος ὁμοψυχία , εἰς ενότητα συνδρομή . καί οὖον δή πῶς πάντως φιλονεομαι ὁ ἐν ἐγώ ἀγάπη ὁ σύνδεσμος καί ὁ ὁμόνοια ἢ δύναμις , εἰς ὁ οὕτως ἔχω ἀπαρκαλάκτως , ὡς εἄν ἄγω ὁ πατήρ τε καί ὁ υἱός , ἐν ὁ ὁ οὐσία ταυτότης , ὁ ὁ ενοτητη ἀποσῶντες τρόπος . ὁ μέν γάρ νοέω φυσικός τε καί ἀληθής , καί ὁ ὁ ὕπαρξις λόγος θεωρέω · ὁ δέ ὁ ἀληθής ενοτητη ὑποκρίνομαι σχῆμα . Πῶς γάρ εἄν ἄγω ἐν ἴσος παντελῶς ὁ ἀρχέτυπος ὁ ἀντίτυπος ; ἐπεί μή τατός εἰς νόησις , πρός ἀλήθεια αὐτός ὁ ἀλήθεια ὁ μίμησις · ἀλλά ἐν ἴσως μέν ὁράω σχῆμα , διΐστημι δέ οὖν ὅμως οὐ ἐντυγχάνω διαφορά . ὅταν οὖν οἰκέω ὁ ὁ ἑτερόδοξος ἀνατρέπω δυέναμαι ὁ πρός θεός καί πατήρ ταυτότης φυσικός , καί ὁ ἐντεῦθεν ενότητα ὁ υἱός , εἴτα̅ πρός ἀπόδειξις καί ὀχυρότης ὁ ἑαυτοῦ δυσδοξία ὁ κατά ἐγώ προσκομίζω λέγω · ὥσπερ ἐγώ οὖον ὁ ὁ σῶμα εἰς ἐν νοέω ταυτότης , ἀλλά οὐδέ διά ὁ εἰς ἀλλήλων ἀντανάκρασις ὁ Ψυχή , ἐν εἰμί ὁ πᾶς , ἀλλά σχέσις καί διάθεσις ὁ κατά ἀγάπη , ταυτοδουλεια καί συναινώ ὁ εἰς ὁ θέλημα ὁ Θεός · οὗτος καί ὁ υἱός ἐν εἰμί πρός ὁ πατήρ . Παρωσώμεθα δή πάντως ἀμαθής τε εἰμί καί ἀσύνετος κομιδή . καί διά ποῖος αἴτιος ; ἐπεί οὖον πάντως ἀκολουθέω ὁ κατά ἐγώ ὁ ὑπέρ ἐγώ , ἀλλά οὐδέ ὁ ὁ σῶμα ἀνάγκη ὑπομένω ὁ αψυμαω , οὔτε μήv ὁ ἀνθρώπινος ἔξεστι ὁ ὁ Θεός . εἰμί μέν γάρ ὁ διέργω οὐδείς ἔχω · ζῶ ὅμως εἰς διαφορά ἐγώ τε καί Θεός , νοέω καί κατά ἐγώ ὁ περί Θεός · εἰμί δέ ἀκατάληπτος τίς ὁ μεσολαβέω εὐρίͅσκω , τίς δᾶ ὁ ἡμέτερος φύσις ἥττημα κανών καί σταθμός ὁρίζω ὁ Θεός ἐκ ὁ κατά ἐγώ ἀδύνατος , ἀνάγκη ὑποτίθημι ὁ ἀπασάω ἀνάγκη ἀγαθός φύσις , ἀλέω δέ εἄν ἐπί πράγμα δράω ἄτοπος τε καί ἄλογος . ἀπό γάρ ὁ ἰσότυπος ὁ ἀρχέτυπος , καί ἐκ ὁ κατά μίμησις ὁμοιότης ὁ ἀλήθεια σχηματίζω , τιμή μέν ὁ δεύτερος ἐπί ὁ πρῶτος ἐπέχω τάξις · ὁ δέ ὁ πρῶτος ὑπόληψις ὁ μετά οὗτος δύο ἐπάγω . ἄλλος ἵνα μή λίαν ὁ περί οὗτος εκμυθοποιεω λόγος ἐξω πως ὁ πρόκειμαι ὁράω δοκέω , ἐκεῖνος δή πάλιν ἀναγκαῖος