cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0089.3
Εἰδὼς ὅτι βαρεῖαν τε καὶ δυσάχητὸν τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς ἐνθήσει τὴν λύπην , ἀναφάνειν εἰπὼν ὡς ἀναθήσεταί μεν εἰς οὐρανοὺς , ἐκβαλὼν δὲ τῆς ἑαυτοῦ παρουσίας ἕξει κατὰ τὴν γῆν , εἰ καὶ συνέσταί πάλιν ὡς Θεός , εὐπερισσῶς πρὸς τὸ παρὸν ἀποχρῆσαι τῷ λόγῳ , διαχλεπτὼν ἡμέρα τοῦ νοῦ τὴν ἀχριβείαν . Καὶ γοῦν οὐχ εἴπας ὅρων , ἐν αὐτῷ μένειν ἐξ . Τὰ γάρτοι λυπεῖν εὐθὺς ὄντα , βαρύτερος ἐσθ' ὅτε κατασκαίζειν λόγους οὐχ ἀμαλῆττον τοῖς σοφοῖς . Εἰ γὰρ καὶ ὅτι μάλιστα τῆς ἀνθρωπότητος ἀπαρχὴν ἑαυτὸν ἀνακοιμζων τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ , τὴν εἰς τὸ ἄνω , καὶ εἰς οὐρανοὺς ἀποδημίαν ἐστέλλετο , καὶ ὑπὲρ τῆς ἀπάντων λυσιτελείας τὸ δρώμενον ἦν ( ἐνεκαίνιος γὰρ ἦμὶν ὁδὸν , ἣν οὐχ ἤδει πρὸς τὴν ἄνθρωπου φύσις ) , ἀλλὰ γε τοῖς ἁγίοις μαθηταῖς δεῖ συνέβαινε σπουδάζουσιν , οὐ φορητὸν εἶναι διέφαινετο τὸ χωριζεσθαι Χριστοῦ , καὶ τοῦ συνόντος αὐτοῖς διὰ παντὸς τῷ τῷ Πνεύματι δωμάτι τε καὶ συναγωγῆς . Ἀγνωστικῶν τῶν μαθητῶν ἤφρον τῶν εἰρημένων τὴν δύναμιν , ὁμοῦ τοῖς ἄλλοις μαθηταῖς , ἐν ταυτῷ μένειν ἐξ , καὶ οὐχ εὐθὺς ἐφίστησι τῇ τῶν εἰρημένων ἀκριβείᾳ , χρησίμως , ἔχεις ἂν αὐτοῖς τὸν ἀνακτάσθαι δυνάμενον διαπερανεῖ λόγον . Τοῦτο καὶ ἐν τοῖς ἐφεξῆς ποιούντα θεωρήσομεν . Λέγει γὰρ πρὸς αὐτούς · Συμφέρει ὑμῖν , ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω . Ἐὰν γὰρ ἐγὼ μὴ ἀπέλθω , ὁ Παρακλῆτος οὐ μὴ ἔλθῃ πρὸς ὑμᾶς . Φάναι γε μὴν , ὡς Θεός , ἐπαγγελιασθαι θέλοντα τὸν μαθητήν , ὅτι καὶ ἀκολουθήσει προθύμως , καὶ συνέσταί γοργῶς , εἰδὼς αὐτῷ τὴν προθυμίαν ἀνασειρίζοντος , καὶ φησίν · Ὅπου ὑπάγω ἐγώ , οὐ δύνασαί μοι νῦν ἀκολουθεῖν , ἀκολουθήσεις δὲ ὕστερον . » Καὶ εἴτην ὁ λόγος ὁδὼν τὴν ἔννοιαν · ὅν ἡ μὲν μία προχειροτάτη καὶ λίαν εὐτελής , ἀφανὲς τὰρὰ δὲ πως ἡ ἑτέρα καὶ ἐν αἰνίγματι . Φάσκει μεν γὰρ , ὡς οὐκ ἐ δυνατό το νῦν ἀκολουθεῖν πρὸς τὸ ἄνω βαδίζοντι , καὶ παλινδρομοῦντι πρὸς οὐρανοὺς · ἀκολουθήσει γε μὴν μετὰ ταῦτα , ἀποκαθισταμένης δηλονότι τοῖς ἀγίοις παρὰ Χριστοῦ τῆς ἐν ἐλπίσει τιμῆς τε καὶ δόξης , ὅτε εἰς τὴν ἄνω γενήσονται πόλιν , καὶ συμβασιλεύσουσιν
Lemmas: εἰδώς ὅτι βαρύς τε καί δυσάχητὸν ὁ ἑαυτοῦ μαθητής ἐντίθημι ὁ λύπη , αναφαίνομαι εἶπον ὡς ἀνατίθημι μέν εἰς οὐρανός , ἐκβάλλω δέ ὁ ἑαυτοῦ παρουσία ἔχω κατά ὁ γῆ , εἰμί καί σύνειμι πάλιν ὡς Θεός , ευπερισσος πρός ὁ πάρειμι ἀποχράω ὁ λόγος , διακλέπτω ἡμέρα ὁ νόος ὁ ἀκρίβεια . καί γοῦν οὐ εἶπον ὁράω , ἐν αὐτός μένω ἐκ . ὁ γάρ λυπέω εὐθύς εἰμί , βαρύς ἐστώ ὅτε κατασκαιζεω λόγος οὐ ἀμαλῆττον ὁ σοφός . εἰμί γάρ καί ὅτι μάλιστα ὁ ἀνθρωπότης ἀπαρχή ἑαυτοῦ ἀνακοιμζων ὁ Θεός καί πατήρ , ὁ εἰς ὁ ἄνω , καί εἰς οὐρανός ἀποδημία στέλλω , καί ὑπέρ ὁ ἀπαντάω λυσιτέλεια ὁ δράω εἰμί ( ἐνεκαίνιος γάρ ἡμεῖς ὁδός , ὅς οὐ ἦδος πρός ὁ ἄνθρωπος φύσις ) , ἀλλά γε ὁ ἅγιος μαθητής δεῖ συμβαίνω σπουδάζω , οὖον φορητός εἰμί διαφαίνω ὁ χωρίζω Χριστός , καί ὁ σύνειμι1 αὐτός διά πᾶς ὁ ὁ πνεῦμα δῶμα τε καί συναγωγή . αγνωστικιστής ὁ μαθητής ἀφρός ὁ εἴρω ὁ δύναμις , ὁμοῦ ὁ ἄλλος μαθητής , ἐν ταυτός μένω ἐκ , καί οὐ εὐθύς ἐφίστημι ὁ ὁ εἴρω ἀκρίβεια , χρήσιμος , ἔχω εἄν αὐτός ὁ ἀνακτάομαι δύναμαι διαπεραίνω λόγος . οὗτος καί ἐν ὁ ἐφεξῆς ποιέω θεωρέω . Λέγος γάρ πρός αὐτός · συμφέρω σύ , ἵνα ἐγώ ἀπέρχομαι . ἐάν γάρ ἐγώ μή ἀπέρχομαι , ὁ Παράκλητος οὖον μή ἔρχομαι πρός σύ . Φάναι γε μήv , ὡς Θεός , ἐπαγγέλλω ἐθέλω ὁ μαθητής , ὅτι καί ἀκολουθέω προθύμως , καί σύνειμι γοργός , εἰδοί αὐτός ὁ προθυμία ἀνασειρίζοντος , καί φημί · ὅπου ὑπάγω ἐγώ , οὖον δύναμαι ἐγώ νῦν ἀκολουθέω , ἀκολουθέω δέ ὕστερος . » καί ἄγω ὁ λόγος ὀδούς ὁ ἔννοια · ὅς ὁ μέν εἷς πρόχειρος καί λίαν εὐτελής , ἀφανής Τάρα δέ πως ὁ ἕτερος καί ἐν αἴνιγμα . φάσκω μέν γάρ , ὡς οὐ εἰ δυνατός ὁ νῦν ἀκολουθέω πρός ὁ ἄνω βαδίζω , καί παλινδρομέω πρός οὐρανός · ἀκολουθέω γε μήv μετά οὗτος , ἀποκαθίστημι δηλονότι ὁ ἀγάω παρά Χριστός ὁ ἐν ἐλπίζω τιμή τε καί δόξα , ὅτε εἰς ὁ ἄνω γίγνομαι πόλις , καί συμβασιλεύω