cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0366.1
1083 ἐστι , Περιστεῖλόν σου τὸ δάκρυον , ἔχουσα τὸν ζῆνμενον . Ἐγὼ σοι , φησίν , ἡ τοῦ θρήνου πρόφασις , ὡς τεθνᾶς δήλον ὅτι , καὶ ἀνέμαστα παθῶν , καὶ πρὸς τούτοις ἐπὶ τῶν μνημείων ἐκπεπορισμένος . Ἐπεὶ δὴ δὲ ζῶ , καὶ πάρειμι , παρέλασε τοὺς γόους μεταχωρῶς πρὸς εὐθυμίαν . Οὐκοῦν δὲ θρηνεῖν περιστεῖλοντος ἡ ἐρώτησις . Ἔδει γὰρ , ἔδει , καὶ τούτου τοῦ μέρους ἐπανορθωτὴ γενέσθαι τὸν Κύριον . Διὰ μὲν γὰρ τὴν ἐν Ἀδὰμ παράβασις πρὸς ἅπην ἐφήρμο τοῦ ἀνθρώπου τὴν φύσιν , ὡς ἐν ἀπαρχῇ τοῦ γένους τῷ πρώτῳ , τῷ . « Γῆ εἶ , καὶ εἰς γῆν ἀπελεύση · » πρὸς δὲ γε τὴν γυναῖκα , καὶ ἰδίως , τῷ , « Ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα . » Οὐκοὖν τὸ λυπεῖσθαι ἐν λύπαις , ὡς ἐν τάξει ποινῆς ἐπεκρεμάτο τῇ γυναικί . Ἦν οὖν ἀναγκαῖον διὰ τῆς τοῦ καταδιδοχάντος φωνῆς , τὸ τῆς ἀρχαίας ἐκείνης ἀρξὲς ἀναλύσεως βάρος , ἀφαιροῦντος ἤδη τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ καὶ τῆς θηλείας τὸ δάκρυον , μᾶλλον δὲ παντὸς τοῦ θηλείων γένους , ὡς ἐν ἀπαρχῇ τῇ Μαρίᾳ . Πρώτη γὰρ αὕτη γυναικῶν , τῷ τοῦ Σωτῆρος ἐπιστυγάζασα πάθει , καὶ λύπην λαβοῦσα τὴν ἐπ’ αὐτῷ , τῆς τοῦ κλαίειν ἀνακοπτούσης ἤκουθὲ φωνῆς , διεικνουμένης δήλον ὅτι τῆς τοῦ λόγου δυνάμεως καὶ ἅπαν τὸ θηλείων γένος , εἴπερ ἐπαγγύνοιντο τοῖς κατὰ Χριστοῦ τολμήμασι τὴν εἰς αὐτὸν τιμὰςσα [ Ἰσ . τιμῆσαι ] πίστιν , καὶ μονοῦνχι τὸν Ψαλμικὸς ἐκεῖνο λέγουσα [ Ἰσ . λέγουσα ] , « Οὐχὶ τοὺς μισοῦντὰς σε , Κύριε , ἐμίσησα , καὶ ἐπὶ τοῖς ἐχθροῖς σου ἐξετηχόμην ; Τέλειον μῖσος ἐμίσησα αὐτούς , εἰς ἐχθροὺς ἐγένοντό μοι . » Ἄλλ’ ὁ μὲν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ θρηνεῖν ἀπαλλάττον αὐτήν , τὰ τοιαῦτά φησίν · ἡ δὲ τὸν γηπόνην ἐνα νομιζοῦσα τὸν λαλοῦντα ὑπάρχειν , μεταχωρίσειν ἂ μᾶλα προθυμῶσα τοῦ Σωτῆρος τὸ λείψανον ἐπ’ ἑτέρους ὑπισχνεῖτο τόπους , εἰ παραδειχθείη μόνον , ὅπουπερ αὐτὸν μεταθεῖναι . Οὕτω γὰρ συνεῖσα τὸ μέγα τῆς ἀναστάσεως μυστήριον , ταῖς εἰς τοῦτο καλούσαις ὑποψίαις ἐβάλλετο . Δυσμαθεστέροι γὰρ πως αἱ γυναικῶν εἰσι ἔννοιες , καὶ ἀμελῆτως ἔχουσι πρὸς τὸ δύνασθαι ράδιως καὶ τοῖς οὐ σφόδρα δυσκόλοις προσβαλεῖν , καὶ πολλῷ γε πλεῖον τοῖς ὑπὲρ λόγου θαύμασιν .
Lemmas: 1083 εἰμί , Περιστέλλω σύ ὁ δάκρυ , ἔχω ὁ ζῶ . ἐγώ σύ , φημί , ὁ ὁ θρῆνος πρόφασις , ὡς θνήσκω δῆλος ὅτι , καί ἀνέμαστα πάθος , καί πρός οὗτος ἐπί ὁ μνημεῖον ἐκπορίζω . ἐπεί δή δέ ζῶ , καί πάρειμι , παρελαύνω ὁ γόος μεταχωρέω πρός εὐθυμία . οὐκοῦν δέ θρηνέω περιστέλλω ὁ ἐρώτησις . δέω γάρ , ἐσθίω , καί οὗτος ὁ μέρος ἐπανορθωτής γίγνομαι ὁ κύριος . Ζεύς μέν γάρ ὁ ἐν Ἀδάμ παράβασις πρός ἄπειμι ἐφήρμο ὁ ἄνθρωπος ὁ φύσις , ὡς ἐν ἀπαρχή ὁ γένος ὁ πρῶτος , ὁ . « Γῆ εἰμί , καί εἰς γῆ ἀπέρχομαι · » πρός δέ γε ὁ γυνή , καί ἰδίως , ὁ , « ἐν λύπη τίκτω τέκνον . » οὐκοῦν ὁ λυπέω ἐν λύπη , ὡς ἐν τάξις ποινή ἐπικρεμάννυμι ὁ γυνή . ἦς οὖν ἀναγκαῖος διά ὁ ὁ καταδιδάσκω φωνή , ὁ ὁ ἀρχαῖος ἐκεῖνος ἄρχω ἀνάλυσις βάρος , ἀφαιρέω ἤδη ὁ Σωτήρ ἐγώ Χριστός καί ὁ θῆλυς ὁ δάκρυ , μᾶλλον δέ πᾶς ὁ θῆλυς γένος , ὡς ἐν ἀπαρχή ὁ Μαρία . Πρώτη γάρ οὗτος γυνή , ὁ ὁ Σωτήρ ἐπιστυγάζασα πάθος , καί λύπη λαμβάνω ὁ ἐπί αὐτός , ὁ ὁ καλέω ἀνακόπτω ἀκούω φωνή , διεικνουμενω δῆλος ὅτι ὁ ὁ λόγος δύναμις καί ἅπας ὁ θῆλυς γένος , εἴπερ ἐπάγω ὁ κατά Χριστός τόλμημα ὁ εἰς αὐτός τιμάω [ Ἴς . τιμάω ] πίστις , καί μονοῦς ὁ ψαλμικός ἐκεῖνος λέγω [ Ἴς . λέγω ] , « οὐ ὁ μισέω σύ , κύριος , μισέω , καί ἐπί ὁ ἐχθρός σύ ἐκτήκω ; τέλειος μῖσος μισέω αὐτός , εἰς ἐχθρός γίγνομαι ἐγώ . » ἄλλος ὁ μέν Κύριος ἐγώ Ἰησοῦς ὁ Χριστός ὁ θρηνέω ἀπαλλάσσω αὐτός , ὁ τοιοῦτος φημί · ὁ δέ ὁ γηπόνος εἷς νομίζω ὁ λαλέω ὑπάρχω , μεταχωρίζω ὅς μῆλον προθυμέομαι ὁ Σωτήρ ὁ λείψανον ἐπί ἕτερος ὑπισχνέομαι τόπος , εἰμί παραδείκνυμι μόνος , ὅπου αὐτός μετατίθημι . οὕτως γάρ συνίημι ὁ μέγας ὁ ἀνάστασις μυστήριον , ὁ εἰς οὗτος καλέω ὑποψία βάλλω . Δυσμαθής γάρ πως ὁ γυνή εἰμί έγνοια , καί ἀμελής ἔχω πρός ὁ δύναμαι ῥᾳδίως καί ὁ οὖον σφόδρα δύσκολος προσβάλλω , καί πολύς γε πλείων ὁ ὑπέρ λόγος θαῦμα .