cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0371.1
ἀτιμάσαι τὴν πρὸς ἡμᾶς ὁμοίωσιν διὰ τὴν ἐνούσαν αὐτῷ φιλανθρωπίαν τε καὶ ἡμερότητα . Ἄν τοίνυν ἐξ ἀμαθίας ἐγκαλεῖν ἐθελήσεις τῇ τοιαύτῃ φωνῇ , καὶ ἀφόρητον πῶς εἶναι σοι δοκῇ τὸ φάναι τὸν Κύριον Θεὸν ἑαυτοῦ τὸν Πατέρα καὶ Θεόν , αἰτίαση παραφρονῶν τὴν διὰ σὲ γενομένην οἰκονομίαν , καὶ ὅλον εὐχαριστεῖν , ἀτιμάσας τὴν εὐεργεσίαν , καὶ τῆς ἀγαπήσεως τῆς εἰς ἡμᾶς γενομένης τὸν τρόπον , ἀσυνέτως διαβαλεῖς . Εἰ γὰρ τεταπείνωκεν ἑαυτὸν αἰσχύνης καταφρονήσας , καὶ διὰ σὲ γεγόνεως ἄνθρωπος , τῆς σῆς , ὦ ὦτος , ἐστὶ τὸ ἠγχείλημα ταπεινότητος · σὺ δὲ καὶ τοῦτο παθεῖν ἐλωμῶν διὰ σὲ μέγα τε καὶ ἐξαίσιον ὀφείλεται θαῦμα . Καταπληκτόμεναι δέ , ὅτι πέννυσιν ὅμως ἀκούοι ( κεκένωσας γὰρ ἑαυτὸν δι’ ἡμᾶς ) , οὐ λογίζῃ τὴν πλήρωσιν , καὶ ταπεινώσιν βλέπων , τὸ ὕψος οὐκ ἐννοεῖς . Κεκένωται γὰρ πῶς , εἰ μὴ τέλειον ἐννοεῖς ὑπάρχειν , ὡς Θεόν · Τεταπεινώται δὲ κατὰ τίνα τρόπον , εἰ μὴ τῆς ἀρρήτου φύσεως αὐτοῦ λογίζῃ τὰ ὑψώματα ; Οὐκοῦν πλήρης ὑπάρχων καὶ παντέλειος , ὡς Θεός , κεκένωται διὰ σέ , πρὸς τὴν σὴν ἑαυτὸν καταχωμοῦν ὁμοίωσιν , καὶ ὕψους ὑπάρχων , ὡς Υἱός , καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς οὐσίας τοῦ Πατρός , τεταπείνωκεν ἑαυτόν , ἐπεὶ περ γέγονεν ἄνθρωπος , ὁ τῶν ὑψωμάτων τῆς θείας δόξης τοσούτων ἠττώμενος , ὅσον οἶδεν ἡ φύσις . Ὡς τοίνυν ἐν ταυτῷ τέ ἐστι Θεὸς καὶ ἄνθρωπος , ὑψηλὸς μὲν διὰ τὸν φύσαντα ( Θεὸς γὰρ ἐστιν ἐκ Θεοῦ , καὶ Υἱὸς ἐκ Πατρὸς ἀληθῶς ) , ταπεινὸς δὲ δι’ ἡμᾶς ( ἄνθρωπος γὰρ καθ’ ἡμᾶς γέγονε δι’ ἡμᾶς ) , ἀτάραχον ἔχει τὸν νοῦν , ὅταν ἀκούσῃς λέγοντος · « Ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρα μου καὶ Πατέρα ὑμῶν , καὶ Θεὸν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν . » Πρέπει γὰρ ἂν καὶ μᾶλα εἰκότως , ὡς Θεῷ μὲν καὶ Υἱῷ κατὰ φύσιν Πατέρα καλεῖν τὸν γεννήτορα , ὡς δὲ ἀνθρώπῳ καθ’ ἡμᾶς , Θεὸν ἑαυτοῦ τὸν Θεὸν ὀνομάζειν .
Lemmas: ἀτιμάζω ὁ πρός ἐγώ ὁμοίωσις διά ὁ ἔνειμι αὐτός φιλανθρωπία τε καί ἡμερότης . ἄν τοίνυν ἐκ ἀμαθία ἐγκαλέω ἐθέλω ὁ τοιοῦτος φωνή , καί ἀφόρητος πῶς εἰμί σύ δοκέω ὁ φαίνω ὁ κύριος θεός ἑαυτοῦ ὁ πατήρ καί Θεός , αιτίαση παραφρονέω ὁ διά σύ γίγνομαι οἰκονομία , καί ὅλος εὐχαριστέω , ἀτιμάζω ὁ εὐεργεσία , καί ὁ ἀγάπησις ὁ εἰς ἐγώ γίγνομαι ὁ τρόπος , ἀσύνετος διαβάλλω . εἰμί γάρ ταπεινόω ἑαυτοῦ αἰσχύνη καταφρονέω , καί διά σύ γονεύς ἄνθρωπος , ὁ σός , εἰμί ὦτος , εἰμί ὁ ηγχειλημη ταπεινότης · σύ δέ καί οὗτος πάσχω ἐλωμῶν διά σύ μέγας τε καί ἐξαίσιος ὀφείλω θαῦμα . Καταπληκτόμεναι δέ , ὅτι πέννυσιν ὅμως ἀκούω ( κενόω γάρ ἑαυτοῦ διά ἐγώ ) , οὖον λογίζομαι ὁ πλήρωσις , καί ταπείνωσις βλέπω , ὁ ὕψος οὐ ἐννοέω . κενόω γάρ πῶς , εἰμί μή τέλειος ἐννοέω ὑπάρχω , ὡς Θεός · ταπεινόω δέ κατά τίς τρόπος , εἰμί μή ὁ ἄρρητος φύσις αὐτός λογίζομαι ὁ ὕψωμα ; οὐκοῦν πλήρης ὑπάρχω καί παντέλειος , ὡς Θεός , κενόω διά σός , πρός ὁ σός ἑαυτοῦ καταχωμοῦν ὁμοίωσις , καί ὕψος ὑπάρχω , ὡς υἱός , καί ἐκ αὐτός ὁ οὐσία ὁ πατήρ , ταπεινόω ἑαυτοῦ , ἐπεί περ γίγνομαι ἄνθρωπος , ὁ ὁ ὕψωμα ὁ θεῖος δόξα τοσοῦτος ἀτάω , ὅσος οἶδα ὁ φύσις . ὡς τοίνυν ἐν ταυτός τε εἰμί θεός καί ἄνθρωπος , ὑψηλός μέν διά ὁ φύς ( θεός γάρ εἰμί ἐκ Θεός , καί υἱός ἐκ πατήρ ἀληθής ) , ταπεινός δέ διά ἐγώ ( ἄνθρωπος γάρ κατά ἐγώ γίγνομαι διά ἐγώ ) , Ἀτάραχον ἔχω ὁ νόος , ὅταν ἀκούω λέγω · « ἀναβαίνω πρός ὁ πατήρ ἐγώ καί πατήρ σύ , καί θεός ἐγώ καί θεός σύ . » πρέπω γάρ εἄν καί μῆλον εἰκότως , ὡς Θεός μέν καί υἱός κατά φύσις πατήρ καλέω ὁ γεννήτωρ , ὡς δέ ἄνθρωπος κατά ἐγώ , θεός ἑαυτοῦ ὁ θεός ὀνομάζω .