cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0018.1
Ἀμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς τοὺς ἀνθρώπους . Ἄλλ᾽ ἴσως , ὅταν ἡ θεία Γραφὴ λέγῃ , παρὰ τοῦ Πατρὸς ἀπεσταλθᾶι τὸν Υἱόν , εὐθὺς οἱ αἱρετικοὶ τροφὴν τῇ σκέσει πλάνῃ ποιεῖσθαι τὴν λέξιν , ἔπει δὲ πᾶντως ὅτι ὑμεῖς οἱ παραιτοῦμενοι λέγειν τὸν Υἱὸν ἐλάττονα τοῦ Πατρὸς , πῶς οὐχ ὁρᾶτε παρ᾽ αὐτοῦ πεμπομένου ὡς παρὰ μείζονος τινος καὶ ὑπεραιμένου ; Τί οὖν εἰρώμεν ; ὅτι τὸ τῆς ἀποστολῆς ὄνομα , μάλιστα μὲν πρέπει τοῖς τῆς κενώσεως μέτροις ; Ἀκούεις γὰρ ὅτι συνάπτων ὁ Παῦλος ἀμφότερα , τότε φησιν ἀπεσταλθᾶι παρὰ τοῦ Πατρὸς τὸν Υἱόν , ὅτε καὶ γέγονεν ἐκ γυναικὸς καὶ ὑπὸ νόμον ὡς ἄνθρωπος μεθ᾽ ἡμῶν , καίτοι νομοθέτης ὢν καὶ Κύριος . Εἰ δὲ νοοῖτο γεγονὼς ἐν τῇ δούλου μορφῇ ὁ Υἱός , εἶτα ἀποσταλέσθαι λέγοιτο παρὰ τοῦ Πατρὸς , οὐδὲν ὅλως ὑπομείνει τὸ βλάδος , εἰς τὸ εἶναι καὶ ὁμοούσιος αὐτῷ καὶ ἰσοκλῆς καὶ κατ᾽ οὐδὲν ὅλως μειονεκτοῦμενος . Αἱ γὰρ τοὶ λέξεις αἱ παρ᾽ ἡμῶν εἰ περὶ Θεοῦ προσφερόντο , τὴν ἀκριβῆ παραιτοῦνται βάσανον · χρὴ δὲ αὐτὰς οὐχ οὕτω νοεῖν κατὰ τὴν ἐν ἡμῖν συνήθειαν λέγω , ἀλλ᾽ ὡς ἂν αὐτῇ πρέποι τῇ θείᾳ καὶ ὑπεράτῃ φύσει . Τί γὰρ , εἰ μὴ ἔχει φωνὰς ἡ ἀνθρωπίνη γλῶττα δυναμένας ἀρχέσαι τὴν θείαν δόξαν πρὸς ἐξήγησιν ; Ἔστι τοίνυν ἀτοπον διὰ τὴν τῆς ἀνθρωπίνης γλώττης ἀσθένειαν καὶ τὴν ἐν λέξει πτωχείαν , τῆς ἀνωτάτω πασῶν δόξης ἀδικεῖσθαι τὴν ὑπεροχὴν . Μίμνησο τὸν Σολομῶντα · λέγοντος · « Δόξα Κυρίου κρύπτει λόγον . » Περιεργαζόμενοι γὰρ ἀκριβῶς τὴν τοῦ Κυρίου δόξαν , ἐοίκαμεν τοῖς ἐθέλουσι σπιθαμῇ μετρήσαι τὸν οὐρανόν . Οὐκοῦν ὅταν ἀνθρωπίνως τι λεγῆται περὶ Θεοῦ , νοεῖσθω θεοπρεπῶς . Ἔπει τί ποιήσεις ὅταν ἀκούσῃς ψάλλοντος τοῦ Δαβὶδ · « Ὁ καθημένος ἐπὶ τῶν Χερουβίμ , ἐμφάνισθι , ἐξέγειρον τὴν δυναστείαν σου , καὶ ἐλθὲ εἰς τὸ σῶσαι ἡμᾶς ; » Πῶς γὰρ κάθηται τὸ ἀσώματον ; Ποῦ δὲ ὧντα τῶν ὅλων Θεὸν πρὸς ἡμᾶς ἀρχιεῖσθαι παρακαλεῖ τὸν λέγοντα διὰ τῶν προφητῶν · « Μὴ οὐχὶ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γὴν ἐγὼ πλήρω ; λέγει Κύριος . Ποῦ τοίνυν ἂν ἔλθῃ πρὸς ἡμᾶς ὁ πάντα πληρῶν ; Πάλιν γέγραπται , ὅτι πύργον οὐρανομήκη κατεσκευάζον τινες . Καὶ κατέβη Κύριος ἰδὼν τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον · εἶπε Κύριος · « Δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν τὰς γλώσσας ἐκεῖ . » Ποῦ κατέβη Κύριος ; ἢ τινὰ τρόπον ἡ ἁγία Τριάς ἑαυτὴν εἰς κάθοδον παροτρύνει ; Τί δέ , εἴπέ μοι , καὶ αὐτὸς ὁ Πατὴρ πέμψειν ἡμῖν ἐξ οὐρανοῦ τὸν Παράκλητον ἐπηγγέλατο ; Πῶ γὰρ ἢ πόθεν πέμπεται τὸ πάντα πληροῦν ; « Πνεῦμα γὰρ Κυρίου πεπλήρωκε τὴν οἰκουμένην , » καθὼς γέγραπται . Οὐκοῦν αἱ λέξεις αἱ καθ᾽ ἡμᾶς , τὰ ὑπὲρ ἡμᾶς σημαίνουσι , εἰ ἐπὶ Θεοῦ λέγοντο . Βούλει τι νοῆσαι τῶν οὕτω δυσχερῶν , εἴα σοι πρὸς κατάληψιν ὁ νοῦς ἀσθενεῖ , καὶ τοῦτο πασῶν , αἰσθάνῃ ; Μὴ χαλεπήνῃς , ἄνθρωπε , ὁμολόγει τῆς αὑτοῦ φύσεως τὴν ἀσθένειαν , μέμνησο τοῦ λέγοντος · « Ἱσχυρότερά σου μὴ ζητεῖ · » ὅταν εἰς τὸν τοῦ ἡλίου κύκλον τὸν τοῦ σώματος ὀφθαλμὸν ἀνατείνῃς , εὐθὺς ἀποστρέφῃς , τῇ τῶς φωτὸς προσβολῇ νικώμενος . Ἴσῳ δὴ οὖν ὅτι καὶ ἡ θεία φύσις
Lemmas: ἁμαρτία καί ὁ φθορά ὁ ἄνθρωπος . ἄλλος ἴσως , ὅταν ὁ θεῖος γραφή λέγω , παρά ὁ πατήρ ἀποστέλλω ὁ υἱός , εὐθύς ὁ αἱρετικός τροφή ὁ σχέσις πλάνη ποιέω ὁ λέξις , ἔπος δέ πάντως ὅτι σύ ὁ παραιτέομαι λέγω ὁ υἱός μικρός ὁ πατήρ , πῶς οὐ ὁράω παρά αὐτός πέμπω ὡς παρά μείζων τις καί υπεραιμενω ; τις οὖν εἴρω ; ὅτι ὁ ὁ ἀποστολή ὄνομα , μάλιστα μέν πρέπω ὁ ὁ κένωσις μέτρον ; ἀκούω γάρ ὅτι συνάπτω ὁ Παῦλος ἀμφότερος , τότε φημί ἀποστέλλω παρά ὁ πατήρ ὁ υἱός , ὅτε καί γίγνομαι ἐκ γυνή καί ὑπό νόμος ὡς ἄνθρωπος μετά ἐγώ , καίτοι νομοθέτης εἰμί καί Κύριος . εἰμί δέ νοέω γίγνομαι ἐν ὁ δοῦλος μορφή ὁ υἱός , εἶτα ἀποστέλλω λέγω παρά ὁ πατήρ , οὐδείς ὅλως υπομένω ὁ Βλάδος , εἰς ὁ εἰμί καί ὁμοούσιος αὐτός καί Ἰσοκλῆς καί κατά οὐδείς ὅλως μειονεκτέω . ὁ γάρ σύ λέγω ὁ παρά ἐγώ εἰμί περί Θεός προσφέρω , ὁ ἀκριβής παραιτέομαι βάσανος · χρή δέ αὐτός οὐ οὗτος νοέω κατά ὁ ἐν ἐγώ συνήθεια λέγω , ἀλλά ὡς εἄν αὐτός πρέπω ὁ θεῖος καί ὑπεράτῃ φύσις . τις γάρ , εἰμί μή ἔχω φωνή ὁ ἀνθρώπινος γλῶσσα δύναμαι άρχω ὁ θεῖος δόξα πρός ἐξήγησις ; εἰμί τοίνυν ἄτοπος διά ὁ ὁ ἀνθρώπινος γλῶσσα ἀσθένεια καί ὁ ἐν λέγω πτωχεία , ὁ ἄνω2 πᾶς δόξα ἀδικέω ὁ ὑπεροχή . Μίμνησο ὁ Σολομών · λέγω · « Δόξα κύριος κρύπτω λόγος . » περιεργάζομαι γάρ ἀκριβῶς ὁ ὁ κύριος δόξα , ἔοικα ὁ ἐθέλω σπιθαμή μετρέω ὁ οὐρανός . οὐκοῦν ὅταν ἀνθρώπινος τίς λέγω περί Θεός , νοέω θεοπρεπῶς . ἔπος τίς ποιέω ὅταν ἀκούω ψάλλω ὁ Δαυίδ · « ὁ κάθημαι ἐπί ὁ χερουβίν , ἐμφανίζω , ἐξεγείρω ὁ δυναστεία σύ , καί ἔρχομαι εἰς ὁ σῴζω ἐγώ ; » Πῶς γάρ κάθημαι ὁ ἀσώματος ; πός δέ εἰμί ὁ ὅλος θεός πρός ἐγώ ἀρχίζω παρακαλέω ὁ λέγω διά ὁ προφήτης · « μή οὐ ὁ οὐρανός καί ὁ γή ἐγώ πληρόω ; λέγω Κύριος . πός τοίνυν εἄν ἔρχομαι πρός ἐγώ ὁ πᾶς πληρόω ; πάλιν γράφω , ὅτι πύργος οὐρανομήκης κατασκευάζω τις . καί καταβαίνω Κύριος εἶδον ὁ πόλις καί ὁ πύργος · εἶπον Κύριος · « δεῦτε καί καταβαίνω συγχέω αὐτός ὁ γλῶσσα ἐκεῖ . » πός καταβαίνω Κύριος ; ἢ τις τρόπος ὁ ἅγιος Τριάς ἑαυτοῦ εἰς κάθοδος παροτρύνω ; τις δέ , εἶπον ἐγώ , καί αὐτός ὁ πατήρ πέμπω ἐγώ ἐκ οὐρανός ὁ Παράκλητος ἐπαγγέλλω ; πῶ γάρ ἢ πόθεν πέμπω ὁ πᾶς πληρόω ; « πνεῦμα γάρ κύριος πληρόω ὁ οἰκέω , » καθώς γράφω . οὐκοῦν ὁ λέγω ὁ κατά ἐγώ , ὁ ὑπέρ ἐγώ σημαίνω , εἰμί ἐπί Θεός λέγω . βούλομαι τίς νοέω ὁ οὗτος δυσχερής , ἐάω σύ πρός κατάληψις ὁ νόος ἀσθενής , καί οὗτος πᾶς , αἰσθάνομαι ; μή χαλεπαίνω , ἄνθρωπος , ὁμολογέω ὁ αὐτός φύσις ὁ ἀσθένεια , μιμνήσκω ὁ λέγω · « ἰσχυρός σύ μή ζητέω · » ὅταν εἰς ὁ ὁ ἥλιος κύκλος ὁ ὁ σῶμα ὀφθαλμός ἀνατείνω , εὐθύς ἀποστρέφω , ὁ Τῶς φάος προσβολή νικάω . Ἴσος δή οὖν ὅτι καί ὁ θεῖος φύσις