cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0197.1
ἐκ' ἀσυγκρίτῳ δικαίᾳς θαυμαζόμενον ἀγαθότητι , καὶ τῆς εἰς ἄκρον ἰούσης ἡμερότητος καθάπερ τινὰ στέφανον ἀναθεσάμενον τῇ ἀπόδειξιν : « Ὑγάπης γὰρ οὕτως τὸν κόσμον , κατὰ τὸ γεγραμμένον , ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν , ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται , ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον . » Καρπὸς οὖν ἦρα τῆς ἡμερότητος τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός , ἡ πάντων ζωή , πληρουμένη θηλονότι διὰ Χριστοῦ . Διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς ἔφη που , διαλεγόμενος ὡς πρὸς Θεὸν καὶ Πατέρα : « Ἐγὼ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς , τὸ ἔργον τελειώσας , ὃ δέδωκάς μοι , ἵνα πληρώσῃ αὐτό . » Ἐγχειρισάμενος γὰρ παρὰ τοῦ Πατρὸς ὡςπερ τὴν ἀπάντων ἡμῶν σωτηρίαν ὁ Μονογενής , εὐ μάλα κατώρθωσεν , οὐκ ἐν ὑπουργίᾳ τάξει παραληθὼς , ἀλλ' αὐτοσφᾶς , καὶ δυνάμει τοῦ φύσιντος ὑπάρχον , ἥς καὶ διχὰ γένοιτο τὸ παράπαν οὐδέν . Πάντα γὰρ δι' αὐτοῦ , κατὰ τὸν ἅγιον εὐαγγελιστήν , ἐκείραται : δὲ τὰ καθ' ἡμᾶς . Καὶ γοῦν ὁ μακάριος Δαβὶδ τῶν καθ' ἡμᾶς πραγμάτων τὴν οἰκονομίαν , καὶ τῆς ἀπάντων ζωῆς τὴν κατορθώσιν ἐπιτρέπεσθαι τῷ Υἱῷ παρὰ Πατρός , ὅτε δὴ καὶ ὑπάρχοντι δυνάμει καὶ σοφίᾳ αὐτοῦ , παρακαλεῖ λέγων ποτὲ μέν : « Ἐντείλαο , ὦ Θεός , τῇ δυνάμει σου · δυνάμωσόν , ὦ Θεός , τοῦτο δὲ κατειργάσω ἐν ἡμῖν , » ποτὲ δὲ πάλιν : « Ὁ Θεός , τὸ κρίμα σου τῷ βασιλεῖ δός . » « Ἔργον γὰρ ἦν μόνου τοῦ συμβασιλεύοντος τῷ Θεῷ καὶ Πατρι , τὸ πᾶσαν κατεσθαμμένην ἐπανορθῶσαι τὴν γῆν , καὶ ἀναμορφῶσαι δυνάσθαι · πρὸς δπερ ἦν ἐν ἀρχαῖς . » Ἐθεάσθη τοιγαροῦν ὁ Πατὴρ μου ἐπίδοσις ἀντίφρον τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς τὸν ἴδιον ἑαυτοῦ Υἱόν , εὐδοκήσας ἰδεῖν ἐν τοῖς καθ' ἡμᾶς τὸν ὑπὲρ πᾶσαν τὴν κτίσιν , οὐχ ἵνα τι τῶν ἀγαθῶν τῇ ἰδίᾳ κατορθώσῃ φύσει ( παντελῶς γὰρ καὶ ἀπεσάσθης , ἀπάντων ἔχων τὸ κράτος ) , ἀλλ' ἵνα ὑμεῖς πλείονα χαρπὸν φέρητε , καὶ γένησθε ἐμοὶ μαθηταί . Εἰ μὴ γὰρ γέγονεν ἀνθρώπος , οὐδ' ἂν ἔδωκ ἡμεῖς τῆς πρὸς αὐτὸν συμφυίας ἡμωμένοι , καὶ κληθῆναι δίκην ἐμπνευχθέντες , καὶ δύναμιν εἰς καρποφορίαν ποριζόμενοι παρ' αὐτῷ , διὰ μετουσίας τοῦ Πνεύματος , ἀπετέχομεν ἂν τὸν τῆς θεοφιλούς πολιτείας καρπὸν , ὃν καὶ πολὺν ὀνομάζεις , τὸν ἐκ τῆς νομικῆς λατρείας ὅποιον τινεῖς , ἐν ἐλάττοσιν εἶναι δηλῶν . « Τετελείωκα γὰρ ὁ νόμος οὗτος , » κατὰ τὴν τοῦ Παύλου φωνήν . Διὰ τοῦτο πρὸς τοὺς ἁγίους μαθητὰς ἔπραξεν , μᾶλλον δὲ πρὸς ἀπαντας ἡμᾶς , οἱ διὰ πίστεως καὶ τῆς εἰσάπαν ἀγάπης αὐτῷ κεκλήμεθα : « Ἀμήν , ἀμὴν λέγω ὑμῖν , ἐὰν μὴ περισσεύσῃ ἡ δικαιοσύνη ὑμῶν πλεῖον τῶν Γραμματικῶν καὶ Φαρισαίων , οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν . » Καὶ πάλιν : « Πᾶς Γραμματεύς μαθητευθεὶς τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν , ὁμοῖός ἐστιν ἀνθρώπῳ πλούσιῳ , ὅστις ἐκβάλλει ἐκ τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ καινὰ καὶ παλαιά · » καθάπερ γὰρ ἐκ θησαυροῦ τῆς καρδίας τὰ Μωσαϊκὰ διηγήματα , καὶ τῶν ἀρχαίων συγγραμμάτων τὴν μνήμην . « Ὁ γὰρ μὴν κατὰχθός τε καὶ εὐμαθὴς καὶ τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας ἀνάπλεως , πολὺς δὲ διπλοῖς εἰς πλοῦτον , τὸν ἐν Πνεύματι δὲ δηλονότι φημί . Νέα γὰρ
Lemmas: ἐπίτεξ ἀσύγκριτος Δίκαιος θαυμάζω ἀγαθότης , καί ὁ εἰς ἄκρος εἶμι ἡμερότης καθάπερ τις στέφανος ἀνατίθημι ὁ ἀπόδειξις : « Ὑγάπης γάρ οὕτως ὁ κόσμος , κατά ὁ γράφω , ὥστε ὁ υἱός αὐτός ὁ μονογενής δίδωμι , ἵνα πᾶς ὁ πιστεύω εἰς αὐτός μή ἀπόλλυμι , ἀλλά ἔχω ζωή αἰώνιος . » καρπός οὖν ἆρα ὁ ἡμερότης ὁ Θεός καί πατήρ , ὁ πᾶς ζωή , πληρόω θηλονότι διά Χριστός . Ζεύς οὗτος καί αὐτός φημί ποῦ , διαλέγω ὡς πρός θεός καί πατήρ : « ἐγώ σύ δοξάζω ἐπί ὁ γῆ , ὁ ἔργον τελειόω , ὅς δίδωμι ἐγώ , ἵνα πληρόω αὐτός . » ἐγχειρίζω γάρ παρά ὁ πατήρ ὡς ὁ ἀπαντάω ἐγώ σωτηρία ὁ Μονογενής , εὕω μάλα κατορθόω , οὐ ἐν ὑπουργία τάξις παραλανθάνω , ἀλλά αυτοσφεις , καί δύναμις ὁ φύσις ὑπάρχω , ἥς καί διχή γίγνομαι ὁ παράπαν οὐδείς . Πάν γάρ διά αὐτός , κατά ὁ ἅγιος εὐαγγελιστής , κείρω : δέ ὁ κατά ἐγώ . καί γοῦν ὁ μακάριος Δαυίδ ὁ κατά ἐγώ πρᾶγμα ὁ οἰκονομία , καί ὁ ἀπαντάω ζωή ὁ κατόρθωσις ἐπιτρέπω ὁ υἱός παρά πατήρ , ὅτε δή καί ὑπάρχω δύναμις καί σοφία αὐτός , παρακαλέω λέγω ποτέ μέν : « Ἐντείλαο , εἰμί Θεός , ὁ δύναμις σύ · δυναμώνω , εἰμί Θεός , οὗτος δέ κατεργάζομαι ἐν ἐγώ , » ποτέ δέ πάλιν : « ὁ Θεός , ὁ κρίμα σύ ὁ βασιλεύς δίδωμι . » « ἔργον γάρ εἰμί μόνος ὁ συμβασιλεύω ὁ Θεός καί πατήρ , ὁ πᾶς καθίστημι ἐπανορθόω ὁ γῆ , καί ἀναμορφόω δυέναμαι · πρός δπερ εἰμί ἐν ἀρχή . » Ἐθεάσθη τοιγάρ ὁ πατήρ ἐγώ Ἐπίδοσις ἀντίφρων ὁ ὁ κόσμος ζωή ὁ ἴδιος ἑαυτοῦ υἱός , εὐδοκέω ὁράω ἐν ὁ κατά ἐγώ ὁ ὑπέρ πᾶς ὁ κτίσις , οὐ ἵνα τίς ὁ ἀγαθός ὁ ἴδιος κατορθόω φύσις ( παντελῶς γάρ καί ἀφίημι , ἀπαντάω ἔχω ὁ κράτος ) , ἀλλά ἵνα σύ πλείων καρπός φέρω , καί γίγνομαι ἐγώ μαθητής . εἰμί μή γάρ γίγνομαι ἄνθρωπος , οὐδέ εἄν δίδωμι ἐγώ ὁ πρός αὐτός συμφυία ἥμων , καί καλέω δίκη ἐμπνέω , καί δύναμις εἰς καρποφορία πορίζω παρά αὐτός , διά μετουσία ὁ πνεῦμα , ἀπετέχομεν εἄν ὁ ὁ θεοφιλής πολιτεία καρπός , ὅς καί πολύς ὀνομάζω , ὁ ἐκ ὁ νομικός λατρεία ὁποῖος τίνω , ἐν μικρός εἰμί δηλόω . « Τετελείωκα γάρ ὁ νόμος οὗτος , » κατά ὁ ὁ Παῦλος φωνή . Ζεύς οὗτος πρός ὁ ἅγιος μαθητής πράσσω , μᾶλλον δέ πρός ἅπας ἐγώ , ὁ διά πίστις καί ὁ εἰσάπαν ἀγάπη αὐτός καλέω : « ἀμήν , ἀμήν λέγω σύ , ἐάν μή περισσεύω ὁ δικαιοσύνη σύ πλείων ὁ Γραμματικός καί Φαρισαῖος , οὖον μή εἰσέρχομαι εἰς ὁ βασίλειος ὁ οὐρανός . » καί πάλιν : « Πᾶς Γραμματεύς μαθητεύω ὁ βασίλεια ὁ οὐρανός , ὅμοιος εἰμί ἄνθρωπος πλούσιος , ὅστις ἐκβάλλω ἐκ ὁ θησαυρός αὐτός καινός καί παλαιός · » καθάπερ γάρ ἐκ θησαυρός ὁ Καρδία ὁ μωσαϊκός διήγημα , καί ὁ ἀρχαῖος σύγγραμμα ὁ μνήμη . « ὁ γάρ μήv κατάγω τε καί εὐμαθής καί ὁ εὐαγγελικός διδασκαλία ἀνάπλεως , πολύς δέ διπλόος εἰς πλοῦτος , ὁ ἐν πνεῦμα δέ δηλονότι φημί . Νέα γάρ