cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0220.5
Ἀθεότης ἐγκλημα καθορίζει σαφῶς τῶν ἐξ ἀνοσίου γνώμης καὶ φρονέδς ἐκκερουσμένων μισεῖν αὐτὸν ἐλομένων . Καὶ γὰρ ἐστὶν ἀληθές . Οὐ γὰρ ἀφέζονται τῆς εἰς τὸν Πατέρα πλημμελείας , οἱ τὸν Υἱὸν ἀτιμάζοντες , ἢ γουν ὅτι τρέπες : μισεῖν ἐγνωκότες . Ὦσπερ γὰρ τρὸν τὴν τοῦ ἡλίου μαρμαρυγὴν , ὡς ἐπ' οὐδενὶ τῶν ἀναγκαίων φαίνου τε καὶ ἀπάρχοι , διασύροντες τὰς τῆς ἀγρειότητος αἰτίας , καὶ τὴν ἐπ' αὐτῇ ψῆφον , εἰς αὐτὸν ἀνατείνουσι τὸν ἐξ οὗπερ ἐστί · καὶ ὅτιμπερ ἐν κακῦναι δοκῇ τὴν ἐξ ἀνδίων τυχὸν εὐωδίαν , ἐπ' ἐκεῖνο δὴ πάντως ἀνοίσει τὸ ἐγκλημα τὸν ἐξ οὗπερ ἐν τίκτοιο · τὸν αὐτὸν , ὅμαι , τρόπον , ἐπὶ γε τοῦ Μονογενοῦς , καὶ τοῦ τεκνόντος αὐτὸν συμβήσεται . Οὐ γὰρ ἐστι , οὐχ ἐστι καταφέγοντάς τινας τὸ τινὸς ἐκπεφυκός , ἐπαινέσαι τὸ ἐξ οὗπερ ἐστιν . Διὰ τοῦ τοῦτο τοῖς Ἰουδαίοις ἔφη Χριστός · « Οὐ δύναται δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς πονηροὺς ποιεῖν , οὐδὲ δένδρον σαπρὸν , καρποὺς ἀγαθοὺς ποιεῖν · ὅτε καὶ τὴν ἐπὶ τούτῳ διάκρισιν ἀκριβῆ τε καὶ ἀνεπίληπτον διεξελεύετο ποιεῖσθαι · « Ἡ ποιήσατε τὸ δένδρον σαπρόν , καὶ τὸν καρπὸν αὐτοῦ σαπρόν . » Ὦπερ γὰρ ἂν καθ' ἕνὸς τῶν τοιούτων ἀληθεύοιτο τυχὸν , τοῦτο δὴ πάντως διήκειν ἐπ' ἀμφοῖν ἀναγκαίως τις , ὅμαι , παρατρέχει . Μιᾶς γὰρ φύσεως , πῶς οὐχὶ δὴ πάντως κοινὰ ἔσται τὰ ἠττώμενα , ἢ γουν καὶ ἐτέρως καταλαμπρύνειν εἰδότα ; Καὶ ὅπερ ἂν δράσάμε τις εἰς τὸ ἐκ τινὸς πηγῆς , τοῦτο δὴ πάντως δεδρακώς ἂν εἴη καὶ εἰς αὐτὴν τὴν πηγὴν . Διὰ τοῦτο φησίν ὁ Χριστός , ὅτι « Ὁ ἐμὲ μισῶν , καὶ τὸν Πατέρα μου μισεῖ . » Φέρει δὲ χρησίμως καὶ εἰς τὸ τοῦ Πατρὸς πρόσωπον , ὅπερ ἂν εἰς αὐτὸν ἐπιχειροῖτο παρὰ τινων . Πληροφορεῖται μὲν γὰρ οὐδὲν ἦτον διὰ τοῦτων τῶν λόγων , ὡς οὐχ ἕτερός ἐστιν ὡς πρὸς αὐτόν , κατὰ γε τὸν ἐν ταυτότητι τῇ κατὰ πᾶν νοουμένη λόγον . Καταπτοεῖ δὲ πρὸς τοῦτόν τοὺς ἀκροαμένους , σφαλεράντος εἰς δεινὸν τὸ ἐπὶ τῇ μισεῖν αὐτὸν ἐλεῖσθαι πλημμέλημα , εὐσύλητόν τε καὶ ἀνεπιχώρητον ἐσεσθαι
Lemmas: ἀθεότης ἔγκλημα καθορίζω σαφῶς ὁ ἐκ ἀνόσιος γνώμη καί φρονέδς ἐκκρούω μισέω αὐτός αἱρέω . καί γάρ εἰμί ἀληθής . οὖον γάρ αφεζοντ ὁ εἰς ὁ πατήρ πλημμέλεια , ὁ ὁ υἱός ἀτιμάζω , ἢ γοῦν ὅτι τρέπω : μισέω γιγνώσκω . ὥσπερ γάρ τρος ὁ ὁ ἥλιος μαρμαρυγή , ὡς ἐπί οὐδείς ὁ ἀναγκαῖος φαίνω τε καί ἄπαρχος , διασύρω ὁ ὁ αγρειοτητη αἴτιος , καί ὁ ἐπί αὐτός ψῆφος , εἰς αὐτός ἀνατείνω ὁ ἐκ ὅσπερ εἰμί · καί ὅτιμπερ ἐν κακύνω δοκέω ὁ ἐκ ἀνδίων τυγχάνω εὐωδία , ἐπί ἐκεῖνος δή πάντως ἄνοισις ὁ ἔγκλημα ὁ ἐκ ὅσπερ ἐν τίκτω · ὁ αὐτός , παρακελεύομαι , τρόπος , ἐπί γε ὁ Μονογενώ , καί ὁ τεκνόω αὐτός συμβαίνω . οὖον γάρ εἰμί , οὐ εἰμί καταφέγοντάς τις ὁ τις ἐκφύω , ἐπαινέω ὁ ἐκ ὅσπερ εἰμί . Ζεύς ὁ οὗτος ὁ Ἰουδαῖος φημί Χριστός · « οὖον δύναμαι δένδρον ἀγαθός καρπός1 πονηρός ποιέω , οὐδέ δένδρον σαπρός , καρπός1 ἀγαθός ποιέω · ὅτε καί ὁ ἐπί οὗτος διάκρισις ἀκριβής τε καί ἀνεπίληπτος διεξέρχομαι ποιέω · « ὁ ποιέω ὁ δένδρον σαπρός , καί ὁ καρπός αὐτός σαπρός . » ὅσπερ γάρ εἄν κατά εἷς ὁ τοιοῦτος ἀληθεύω τυγχάνω , οὗτος δή πάντως διήκω ἐπί ἄμφω ἀναγκαῖος τις , παρακελεύομαι , παρατρέχω . μία γάρ φύσις , πῶς οὐ δή πάντως κοινός εἰμί ὁ ἀτάω , ἢ γοῦν καί ἑτέρως καταλαμπρύνω οἶδα ; καί ὅσπερ εἄν δρω τις εἰς ὁ ἐκ τις πηγή , οὗτος δή πάντως δράω εἄν εἰμί καί εἰς αὐτός ὁ πηγή . Ζεύς οὗτος φημί ὁ Χριστός , ὅτι « ὁ ἐγώ μισέω , καί ὁ πατήρ ἐγώ μισέω . » φέρω δέ χρήσιμος καί εἰς ὁ ὁ πατήρ πρόσωπον , ὅσπερ εἄν εἰς αὐτός ἐπιχειρέω παρά τίνω . πληροφορέω μέν γάρ οὐδείς εἰμί διά τοῦτις ὁ λόγος , ὡς οὐ ἕτερος εἰμί ὡς πρός αὐτός , κατά γε ὁ ἐν ταυτότης ὁ κατά πᾶς νοέω λόγος . καταπτοώ δέ πρός οὗτος ὁ ἀκροάομαι , σφαλεράντος εἰς δεινός ὁ ἐπί ὁ μισέω αὐτός ἐλεέω πλημμέλημα , εὔσυλος τε καί ανεπιχωρεω εἰμί