cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0118.1
διαπτύσσων λόγους τὸ ἀμυδρῶς εἰρημένον , καὶ δυσωπούμενον τάχα μὴ καὶ ἄρα νοηθὲν ἀποκαλύψῃ τὴν τοῦ τεκόντος αὐτὸ δυσσουλίαν . Εἰ μὲν οὖν τοῦτο βούλεται δηλοῦν , ὡς ἐν τῇ τοῦ Πατρὸς οὐσίᾳ φαινομένης ὁ Υἱός , ὡς ὁμοούσιος αὐτῷ , ἔχει καὶ αὐτὸς ἐν ἑαυτῷ τὸν Πατέρα ἐν τῇ τοῦ γεννημάτος φύσει καλῶς διαλάμποντα , συναίνεσομεν καὶ ἡμεῖς εἰς τὴν τοῦ θεωρήματος δύναμιν · οὐ μετριῶς δ' ἂν ἀδικῆσαι τυχοῖν τὸ τῆς περιοχῆς ὄνομα κείμενον εἴ' Υἱῷ . Εἰ δὲ τοῦτο μὴ οὐ φησιν ( οὐ γὰρ ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρὸς γεγεννᾶσθαι ποτε παραδέξεται τὸν Υἱὸν ὁ τοιαύτην ἐμέσα · κατ' αὐτοῦ δυσφημίας , ὥσπερ δὲ τι σῶμα πεπερασμένον τῆ τοῦ Υἱοῦ φύσιν ἐμπειριεῖσθαι τῇ τοῦ Πατρὸς διςχωρίζεται ) , πῶς οὐκ ἂν ἀναφανδὸν δυσφήσας [ δυσφημίας ] ἀλώσετα , καὶ τῆς εἰς ἄχρον ἡχοῦσης φρενοβλαθείας ἀνάπλεως ὤν ; Καὶ αὐτοὶ γὰρ Θεὸν εἶναι λέγοντες τὸν Υἱόν , τὰ σωματων ἴδια προσάπτειν αὐτῷ παραλόγως ἐπιχειροῦσι · τὸ γὰρ ὅλως περιορισμῷ τινι καὶ μέτρῳ περιοχῶνιζεσθαι τῷ νοουμένῳ κατὰ διάστασιν , ὡς καὶ ἀπὸ τινος ἀρχῆς καταληγεῖν εἰς πέρας , πάντως ἐπιδέξαιτο καὶ τὸ εἶναι τυχοῦ ἐν τόπῳ , καὶ ποσῷ , καὶ εἴδει , καὶ σχήματι.Εἶτα πῶς οὐ σωματῶν ἴδια ταῦτα ; πῶς δὲ οὐ μεθ' ἡμῶν , ὡς καθ' ἡμᾶς , ὁ ὑπὲρ ἡμᾶς νοηθησόμενος ; ἢ πῶς οὐκ ἀδελφὸς τῇ ἑτέρᾳ κτίσει , λοιπὸν οὐδὲν ἔχων παρ' αὐτὴν τὸ πλέον , ὅσον ἦκον εἶπεν εἰς τὸ εἶναι πεπερασμένος ; Ἔχων δὲ οὕτω κατὰ γε τὴν ἀμαθίαν τῶν δι' ἐναντίας ὑπόνοιαν , τί μάτην ἡμᾶς προσεσκύπει λέγων · « Ὑμεῖς ἐκ τῶν κάτω ἐστε , ἐγὼ ἐκ τῶν ἄνω εἰμί ; » Καὶ πάλιν · « Ὑμεῖς ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἐστε · ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου . » Ἄνωθεν γὰρ ἑαυτὸν εἶναι λέγων , οὐχ ἁπλῶς ἐδῆλου τὸ ἐξ οὐρανῶν · τί γὰρ ἂν ἔχοι τὸ πλέον παρὰ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους , εἴπερ ἄνωθεν κάκεινους ὄντας εὐρήσομεν , τοπικῶς ἐκληχέντος τοῦ σημαινόμενου ; σημαίνει δὲ ὅτι τῆς ἄνωθεν καὶ τῆς τοῖς ὅλοις ἐποχουμένης οὐσίας ἐξέφυ . Πῶς οὖν ἀληθῶς ἀναφαίνεται λοιπόν , εἰ κοινὰ πρὸς τὴν ἑτέραν ἔχει κτίσιν τὰ σωματῶν ἴδια , καὶ ὁμοῦ τοῖς ἐξ οὐκ ὄντων εἰς τὸ εἶναι παρενεχθεῖσι περιεχομένός ἐστιν ὑπὸ τοῦ Πατρός ; εἴπερ οὐδὲν ἔξω κείσθαι δύσομεν αὐτοῦ . Καὶ ὁ μὲν θεσπέσιος Μελωδός , ἀληθῆ ποὺ πάντως καὶ κεκρυμμένα μυστήρια λαλῶν ἐν Πνεύματι , οὐδενὸς μὲν παντελῶς ἀπολιμπάνεσθαι τόπου φησι τὸν Υἱόν , τὸ ἀσώματόν τε καὶ ἀπεριόριστον αὐτῷ διὰ τούτου προσαμαρτυρῶν , καὶ ὅτι μὴ τόπῳ περιληπτὸς , ὡς Θεός . « Πῷ γὰρ παρευω , φησιν , ἀπὸ τοῦ Πνεύματός σου ; καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω ; Ἐὰν ἀναβῶ εἰς οὐρανόν , σὺ εἶ ἐκεῖ , ἐὰν καταβῶ εἰς τὸν ἅδην , πάρει · ἐὰν ἀναλάβω τὰς πτέρυγάς μου κατ' ὀρθρον , καὶ πορευωθῶ εἰς τὰ ἄχματα τῆς θαλάσσης , καὶ γὰρ ἐκεῖ ἡ χεὶρ σου ὁδηγήσει με , καὶ καθεῖξει με ἡ δεξιὰ σου . » Ρυοκινδύνως δὲ οὗτοι , καὶ ταῖς τοῦ Πνεύματος φωναῖς τὴν ἑαυτῶν ἀντεχάγοντες γνώμην , ὁρισμῷ καὶ περιγραφῇς ὑποβάλλουσι τὸν Μονογενῆ , καίτοι λογισμὸν ὀφείλοντες ἐπὶ τούτῳ λαβεῖν ἀναγκαῖον τὰ καὶ χρήσιμον . Εἰ γὰρ
Lemmas: διαπτύσσω λόγος ὁ ἀμυδρός εἴρω , καί δυσωπέω τάχα μή καί ἄρα νοέω ἀποκαλύπτω ὁ ὁ τίκτω αὐτός δυσσουλίαν . εἰμί μέν οὖν οὗτος βούλομαι δηλόω , ὡς ἐν ὁ ὁ πατήρ οὐσία φαίνω ὁ υἱός , ὡς ὁμοούσιος αὐτός , ἔχω καί αὐτός ἐν ἑαυτοῦ ὁ πατήρ ἐν ὁ ὁ γέννημα φύσις καλῶς διαλάμπω , συναινέω καί ἐγώ εἰς ὁ ὁ θεώρημα δύναμις · οὖον μέτριος δέ εἄν ἀδικέω τύχος ὁ ὁ περιοχή ὄνομα κεῖμαι εἰμί υἱός . εἰμί δέ οὗτος μή οὖον φημί ( οὖον γάρ ἐκ ὁ οὐσία ὁ πατήρ γεννάω ποτός παραδείκνυμι ὁ υἱός ὁ τοιοῦτος Ἔμεσα · κατά αὐτός δυσφημία , ὥσπερ δέ τίς σῶμα περαίνω τῆ ὁ υἱός φύσις εμπειριιημι ὁ ὁ πατήρ διαχωρίζω ) , πῶς οὐ εἄν ἀναφανδά δυσφήσας [ δυσφημία ] ἀλάομαι , καί ὁ εἰς ἄχροος ἔχω φρενοβλαθείας ἀνάπλεως εἰμί ; καί αὐτός γάρ θεός εἰμί λέγω ὁ υἱός , ὁ σῶμα ἴδιος προσάπτω αὐτός παράλογος ἐπιχειρέω · ὁ γάρ ὅλως περιορισμός τις καί μέτρον περιοχωνιζω ὁ νοέω κατά διάστασις , ὡς καί ἀπό τις ἀρχή καταλήγω εἰς πέρας , πάντως ἐπιδέχομαι καί ὁ εἰμί τυγχάνω ἐν τόπος , καί ποσός , καί εἶδος , καί σχήματι.Εἶτα πῶς οὖον σῶμα ἴδιος οὗτος ; πῶς δέ οὖον μετά ἐγώ , ὡς κατά ἐγώ , ὁ ὑπέρ ἐγώ νοέω ; ἢ πῶς οὐ ἀδελφός ὁ ἕτερος κτίζω , λοιπός οὐδείς ἔχω παρά αὐτός ὁ πλέω , ὅσος ἔκω εἶπον εἰς ὁ εἰμί περαίνω ; ἔχω δέ οὗτος κατά γε ὁ ἀμαθία ὁ διά ἐναντίος ὑπόνοια , τίς μάτην ἐγώ προσεσκύπει λέγω · « σύ ἐκ ὁ κάτω εἰμί , ἐγώ ἐκ ὁ ἄνω εἰμί ; » καί πάλιν · « σύ ἐκ ὁ κόσμος οὗτος εἰμί · ἐγώ οὐ εἰμί ἐκ ὁ κόσμος οὗτος . » ἄνωθεν γάρ ἑαυτοῦ εἰμί λέγω , οὐ ἁπλόος δηλόω ὁ ἐκ οὐρανός · τίς γάρ εἄν ἔχω ὁ πλέω παρά ὁ ἅγιος ἄγγελος , εἴπερ ἄνωθεν ἐκεῖνος εἰμί εὑρίσκω , τοπικός ἐκλήγω ὁ σημαινόμενο ; σημαίνω δέ ὅτι ὁ ἄνωθεν καί ὁ ὁ ὅλος ἐποχέομαι οὐσία ἐκφύω . Πῶς οὖν ἀληθής ἀναφαίνω λοιπός , εἰμί κοινός πρός ὁ ἕτερος ἔχω κτίσις ὁ σῶμα ἴδιος , καί ὁμοῦ ὁ ἐκ οὐ εἰμί εἰς ὁ εἰμί παραφέρω περιέχω εἰμί ὑπό ὁ πατήρ ; εἴπερ οὐδείς ἔξω κεῖμαι δύο αὐτός . καί ὁ μέν θεσπέσιος μελωδός , ἀληθής πού πάντως καί κρύπτω μυστήριον λαλέω ἐν πνεῦμα , οὐδείς μέν παντελῶς ἀπολείπω τόπος φημί ὁ υἱός , ὁ ἀσώματος τε καί ἀπεριόριστος αὐτός διά οὗτος προσαμαρτυροος , καί ὅτι μή τόπος περιληπτός , ὡς Θεός . « πω γάρ παρίημι , φημί , ἀπό ὁ πνεῦμα σύ ; καί ἀπό ὁ πρόσωπον σύ ποῦ φεύγω ; ἐάν ἀναβαίνω εἰς οὐρανός , σύ εἰμί ἐκεῖ , ἐάν καταβαίνω εἰς ὁ ἅδην , πάρειμι · ἐάν ἀναλαμβάνω ὁ πτέρυξ ἐγώ κατά ὄρθρος , καί πορεύω εἰς ὁ ἄχμα ὁ θάλασσα , καί γάρ ἐκεῖ ὁ χείρ σύ ὁδηγέω ἐγώ , καί καθέζομαι ἐγώ ὁ δεξιός σύ . » ρυοκινδυναω δέ οὗτος , καί ὁ ὁ πνεῦμα φωνή ὁ ἑαυτοῦ ἀντέχω γνώμη , ὁρισμός καί περιγράφω ὑποβάλλω ὁ Μονογενεύς , καίτοι λογισμός ὀφείλω ἐπί οὗτος λαμβάνω ἀναγκαῖος ὁ καί χρήσιμος . εἰμί γάρ