cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0348.1
Α γαρουν ἐποιήσαντο δώρων . Οὐ γὰρ ἐνεγείρει ψεύσασθαι λέγοντα τὸν Χριστὸν διὰ τῆς τοῦ Ψαλμοῦ φωνῆς : « Διημερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἐαυτοῖς , καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον . » Ταυτὶ μὲν οὖν ἀπαντα προανεφώνητο χρησίμως , ἵν’ εἰδῶμεν ἡμεῖς ταῖς τῶν πραγμάτων ἀπάσει τοὺς λόγους συμβάλλοντες , ὅτιπερ αὐτὸς ἐστιν ὁ προηγγελμένος ἔχειν πρὸς ἡμῶν ἐν τῇ καθ’ ἡμᾶς εἰκόνι , καὶ ὑπὲρ τῆς ἀπάντων ζωῆς τεθνάναι προδοκιμασμένος . Οὐ γὰρ ὁ τις οἴησεται νοῦν ἔχων , ὡς ἠνέγκετο ἂν καὶ αὐτὸς ὁ Σωτὴρ , κατὰ τὴν τῶν Ἰουδαίων ἀσυνεσίαν , διελίσχειν τὸν κώνωπα , τοῦτ’ ἐστὶ , τὰ λεπτὰ καὶ τὰ ἰσχνότατα τῶν παθημάτων προαναφωνεῖν , ὡς καὶ τῆς τῶν ἱματίων μεμερίσθαι διανομῆς , καταπίνειν δὲ ὡςπερ τὴν κάμηλον , τοῦτ’ ἐστὶ τὰ μεγάλα καὶ ὑπερφανῆ τῶν κακουργημάτων εἰς ἀσέβειαν μὲ πολλοῦ τινὸς ἀξίωμα λέγων , προκεχρηγρύχακε δὲ μὴ’ ἐκείνων καὶ ταῦτα : πρῶτον μὲν ἵνα γινώσκωμεν , ὅτι Θεὸς κατὰ φύσιν ὢν , τῶν ἐσεσθαι μελλόντων ἠγνόησεν οὐδέν’ εἶτα πρὸς τοῦτο , ἵνα πιστεύσωμεν αὐτὸν ἀληθῶς εἶναι τὸν προκεχρηγυμμένον , διὰ πολλῶν ὄντων ἐκ αὐτῶ τετελεσμένων ἐπὶ τὴν τῆς ἀληθείας ἐπίγνωσιν κατηγούμενον . Εἰ δὲ δεῖ τι πάλιν καὶ ἐπὶ τῇ τῶν ἱματίων διανομίῃ περισκεφασμένων εἰπεῖν , ὅ καὶ βλάβης μὲν οὐσίαν παντελῶς οὐδέν , ὠφελίας δὲ τάχα τοὺς ἐνταῦθα μένοντας , ἐρῶ δὴ καὶ τοῦτο . Εἰς τέσσαρα μέρη τὰ τοῦ Σωτῆρος διελόντες ἱμάτια , ἀμέριστον τηροῦσι τὸν ἕνα , τῆς ἀφράστου σοφίας τοῦ Μονογενοῦς διανοημομένης ὡςπερ τι καὶ διὰ τοῦτο σημεῖον μυστικῆς οἰκονομίας , δι’ ἧς ἐμελλε τὰ τέσσαρα τῆς οἰκουμένης ἀνασώζεσθαι μέρη . Ἐμερίσαντο γὰρ οἱοναί πως , καὶ ἀμερίστως ἔχει τὰ τῆς οἰκουμένης τέσσαρα μέρη τὸ ἅγιον δυνάμεως τοῦ Λόγου περιβλήμα , τοῦτ’ ἐστὶ , τὸ σῶμα αὐτοῦ . Κατακερατισμένος γὰρ ἐν τοῖς καθ’ ἕνα , καὶ τὴν ἑκάστου ψυχὴν ἁγιάζων μετὰ τοῦ σώματος διὰ τῆς ἰδίας σαρκὸς ὁ Μονογενὴς , ὁλοκλήρως καὶ ἀμερίστως ἐν ὅλοις ἐστὶν εἰς ὁπάρχων πανταχῇ . Μεμέρισται γὰρ οὐδαμῶς , κατὰ τὴν τοῦ Παύλου φωνήν . Τοιαύτην ἡμῖν τοῦ κατ’ αὐτὸν μυστηρίου τὴν δύναμιν καὶ ἡ τοῦ νόμου καταγράφει σκιά . Διετύπου γὰρ λαμβάνεσθαι τὸν ἀμνὸν κατὰ τὸν αὐτὸν κρείττονα καιρόν · λαμβάνεσθαι δὲ πως , οὐχ ἑκάστῳ κατὰ περιπλήν ἀμνὸν ἕνα , κατ’ οἶκον δὲ μελλόν καὶ κατὰ γένος . « Συλλήψεται γὰρ , φησίν , ἑκάστος τὸν γείτονα , καὶ πλησίον αὐτοῦ , » καὶ μεριεῖσθαι μὲν οὕτως καὶ λευκὲν εἰς πολλοὺς τὸν ἀμνόν . Ἄλλ’ ἵνα μὴ πάλιν εἰς οἶκον πρὸς οἶκον ἀποκομισθέντων αὐτοῦ τῶν κρεῶν καταμεριεῖσθαι πως διὰ τοῦτο δοκῇ , προσπιπτάται λέγων : « Ἐν οἰκίᾳ μιᾷ βρωθήσεται · οὐκ ἐξεσται ἀπὸ τῶν κρεῶν αὐτοῦ ἐξῶ . » Ἄθρει γὰρ ὅπως , καθάπερ ἔφην ἀρτίως , καὶ ἐν τύποις αὐτῷ καὶ σκιαῖς τετέθηκαν ἡ Γραφὴ τὸ μεριεῖσθαι μὲν εἰς πολλούς , ὅσπερ ἂν εἰεν ἐν ἑκάστῃ τυχόν οἰκίᾳ , προμηθεύεσθαι δὲ πάλιν , καὶ τὸ μὴ μεριεῖσθαι δοκεῖν , ἀλλὰ τελείως τε καὶ ὁλοκλήρως , ὡς ἕνα ἐν πᾶσι μεριστῶς τε ὁμα καὶ ἀμερίστως εὑρίσκεσθαι . Τοιούτων δὴ τι νοήσεις καὶ ἐπὶ τοῖς ἱματίοις αὐτοῦ . Τὰ μὲν γὰρ εἰς τέσσαρα
Lemmas: Α γάρος ποιέω δῶρον . οὖον γάρ ἐνεγείρω ψεύδω λέγω ὁ Χριστός διά ὁ ὁ ψαλμός φωνή : « Διημερίσαντο ὁ ἱμάτιον ἐγώ ἑαυτοῦ , καί ἐπί ὁ ἱματισμός ἐγώ βάλλω κλῆρος . » οὗτος μέν οὖν ἅπας προαναφωνέω χρήσιμος , ἵνα οἶδα ἐγώ ὁ ὁ πρᾶγμα ἅπας ὁ λόγος συμβάλλω , ὅτιπερ αὐτός εἰμί ὁ προαγγέλλω ἔχω πρός ἐγώ ἐν ὁ κατά ἐγώ εἰκών , καί ὑπέρ ὁ ἀπαντάω ζωή θνήσκω προδοκιμάζω . οὖον γάρ ὁ τις οἴομαι νόος ἔχω , ὡς φέρω εἄν καί αὐτός ὁ Σωτήρ , κατά ὁ ὁ Ἰουδαῖος ἀσυνεσία , διελιεχω ὁ κώνωψ , οὗτος εἰμί , ὁ λεπτόν καί ὁ ισχνός ὁ πάθημα προαναφωνέω , ὡς καί ὁ ὁ ἱμάτιον μερίζω διανομεύς , καταπίνω δέ ὡς ὁ κάμηλος , οὗτος εἰμί ὁ μέγας καί ὑπερφανής ὁ κακούργημα εἰς ἀσέβεια ἐγώ πολύς τις ἀξίωμα λέγω , προκεχρηγρύχακε δέ μής ἐκεῖνος καί οὗτος : πρῶτος μέν ἵνα γιγνώσκω , ὅτι θεός κατά φύσις εἰμί , ὁ εἰμί μέλλω ἀγνοέω οὐδείς εἶτα πρός οὗτος , ἵνα πιστεύω αὐτός ἀληθής εἰμί ὁ προκεχρηγυμμένον , διά πολύς εἰμί ἐκ αὐτός τελέω ἐπί ὁ ὁ ἀλήθεια ἐπίγνωσις κατηγέομαι . εἰμί δέ δεῖ τίς πάλιν καί ἐπί ὁ ὁ ἱμάτιον διανομία περισκεφασμένων εἶπον , ὅς καί βλάβη μέν οὐσία παντελῶς οὐδείς , ὠφέλεια δέ τάχα ὁ ἐνταῦθα μένω , εἴρω δή καί οὗτος . εἰς τέσσαρες μέρος ὁ ὁ Σωτήρ διαιρέω ἱμάτιον , ἀμέριστος τηρέω ὁ εἷς , ὁ ἄφραστος σοφία ὁ Μονογενώ διανοέομαι ὡς τίς καί διά οὗτος σημεῖον μυστικός οἰκονομία , διά ὅς μέλλω ὁ τέσσαρες ὁ οἰκέω ἀνασῴζω μέρος . μερίζω γάρ οιονομαι πως , καί ἀμέριστος ἔχω ὁ ὁ οἰκέω τέσσαρες μέρος ὁ ἅγιος δύναμις ὁ Λόγος περίβλημα , οὗτος εἰμί , ὁ σῶμα αὐτός . Κατακερατισμένος γάρ ἐν ὁ κατά εἷς , καί ὁ ἕκαστος ψυχή ἁγίζω μετά ὁ σῶμα διά ὁ ἴδιος σάρξ ὁ Μονογενής , ὁλόκληρος καί ἀμέριστος ἐν ὅλος εἰμί εἰς ὁπάρχων πανταχῇ . μερίζω γάρ οὐδαμῶς , κατά ὁ ὁ Παῦλος φωνή . τοιοῦτος ἐγώ ὁ κατά αὐτός μυστήριον ὁ δύναμις καί ὁ ὁ νόμος καταγράφω σκιά . διτυπτω γάρ λαμβάνω ὁ ἀμνός κατά ὁ αὐτός ἀγαθός καιρός · λαμβάνω δέ πως , οὐ ἕκαστος κατά περιπλήν ἀμνός εἷς , κατά οἶκος δέ μέλλω καί κατά γένος . « συλλαμβάνω γάρ , φημί , ἕκαστος ὁ γείτων , καί πλησίος αὐτός , » καί μερίζω μέν οὕτως καί λευκός εἰς πολύς ὁ ἀμνός . ἄλλος ἵνα μή πάλιν εἰς οἶκος πρός οἶκος ἀποκομίζω αὐτός ὁ κρέας καταμερίζω πως διά οὗτος δοκέω , προσπίπτω λέγω : « ἐν οἰκίον εἷς βιβρώσκω · οὐ ἔξεστι ἀπό ὁ κρέας αὐτός ἐξίημι . » ἀθρέω γάρ ὅπως , καθάπερ φημί ἄρτιος , καί ἐν τύπος αὐτός καί σκιά τίθεμαι ὁ γραφή ὁ μερίζω μέν εἰς πολύς , ὅσπερ εἄν ἄγω ἐν ἕκαστος τυγχάνω οἰκίον , προμηθέομαι δέ πάλιν , καί ὁ μή μερίζω δοκέω , ἀλλά τέλειος τε καί ὁλόκληρος , ὡς εἷς ἐν πᾶς μεριστός τε ὁμος καί ἀμέριστος εὑρίσκω . τοιοῦτος δή τίς νοέω καί ἐπί ὁ ἱμάτιον αὐτός . ὁ μέν γάρ εἰς τέσσαρες