cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0172.2
ἀληθινὴν αὐτοῦ γινῶ Ἰησοῦ Χριστοῦ . Οὗτός ἐστιν ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ ἡ αἰώνιος . » Εἰ δὲ πᾶσαν ὁμοῦ δυναστούμενος τὴν θεόπνευστον Γραφήν , Θεὸν ἑνὸς αὐτὸν προσφέρει καὶ ὑπάρχειν οὕτω διακείμεναι , πιστεύειν τε οὕτω μενοῦνται τῷ Πατρὶ κατὰ τι γοῦν ὅλως ὑπολαμβάνει · ἄρ᾽ οὖχ ἕτερον ἡμῖν εἰσαχέριχας Θεόν , τῆς πρὸς τὸν Πατέρα σχέσεως φυσικῆς ὁλοκλήρως διακεχωρισμένον , καὶ ἐν ἰδίμεν τινὶ νοοῦμενον ὑποστάσει , μὴ μὲν ὑπάρχειν τῇ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς οὐσίᾳ ; Ἄλλ᾽ , ὦμαι , δῆλον ἅπασιν τὸ πρᾶγμα ἐστιν . Εἰ γὰρ οὐδὲν ἑαυτοῦ μεῖζον ἢ ἐλάττον , ἀλλ᾽ ἐλάττονός μὲν τινὸς μεῖζον τι νοεῖται , μεῖζονος δὲ τινὸς ἐλάττον , πότερόν πῶς οὐκ ἀνάγκη δύο δὴ πάντως ὁμολογήσαι Θεοὺς κατὰ φύσιν καὶ ἀληθινοὺς , ἵνα ὁ μὲν νοῖται μεῖζων , ὁ δὲ ἐλάττων αὐτοῦ ; Οὕκουν σφίζεται μὲν ἡδὴ καὶ ἀνατέτραπται κατ᾽ ἐκείνους τῆς Ἐκκλησίας ἡ πίστις · Θεὸς δὲ οὐχ εἰς ἐφ᾽ ἡμᾶς , ἀλλὰ δύο λοιπόν . Τίνος οὖν ἄρα ναοὶ πεχρηματίσκαμε , κατὰ τὰς Γραφάς ; ἢ δῆλον ὅτι τοῦ τοῦ ἰδίου Πνεύμα ταις ἡμετέρας ἐγκατοικησάντος [ γρ . ἐγκατοικίσαντος ] ψυχας ; Ὅταν οὖν εὑρίσκωμεν ἐκ τῶν ἱερῶν Γραμμάτων , οὐχὶ τοῦ Πατρὸς μόνον , ἀλλὰ καὶ τοῦ Υἱοῦ Πνεῦμα λεγόμενον , τί λογισόμεθα ; Τί δὲ προσήκει φρονεῖν ; Τίνα τῶν δύο παρασιώμενοι , τὸν ἕτερον εἶναι Θεὸν λέγομεν ; Εἰ μὲν οὖν δύο Θεούς , τὸν ἐλάττονά τε καὶ τὸν μεῖζον παρατοῦμεθα , ἄμφω τε ταις ἡμετέρας ψυχας ἐναυλίζεσθαι φήσομεν διὰ τῶν ἰδίων Πνευμάτων , ναοὶ Θεῶν ἡδὴ γεγονότες · ὁμοσόμεθα · δύο δὲ ἡμῖν ἐνοικεῖ Πνεύματα , μεῖζόν τε καὶ ἐλάττον , ἀναλόγως τῇ φύσει τῶν δεδοκότων αὐτά . Τίς οὖν ἄρα τῶν τοιούτων ἐμετῶν ἀνέξεται ; Τίς δὲ τῶν παρ᾽ ἐκείνους ἀμαθὴ τε καὶ γελοϊοτάτον οὐ καθέζεται λόγον , τὴν τῶν εἰρημένων ἄρτιως ἡμῖν διασκεψάμενος ἔννοιαν ; Ἄλλ᾽ ἴσως ἀναγκαζόμενος δύο κατὰ φύσιν ὁμολογήσαι Θεούς , εἴπερ ὁ μὲν ἐστι μεῖζων , ὁ δὲ ἐλάττων , ἐπ᾽ ἐκεῖνο βαδιεῖται τὸ σύνθητό τε καὶ τετριμμένον αὐτῷ , φημὶ δὴ τὸ φύσιν ἰδίαν τινὰ λέγειν ἔχειν τὸν Υἱόν , εἰ μήτε τῆς γεννητῆς ἀπηλλάκται παντελῶς , μήτε μὴν ὁλοκλήρως ἀποπίπτει τῆς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς . Οἱ γὰρ κτίσμα καὶ ποίημα λέγειν ἐναργῶς οὐ παραιτοῦμενοι , ἐπὶ τὰς τῶν τοιούτων ῥημάτων καταφευγουσι κομψίας , ἀστειοτέραν ὡςπερ ἐπινοοῦντες τὴν δυσφημίαν . Ὅταν τοίνυν οὕτως ἔχειν λέγωμεν [ γρ . λέγουσι ] τὸν Υἱόν , ὡς μήτε Θεὸν κατὰ φύσιν ὁλοκλήρως ὑπάρχειν αὐτόν , μήτε μὴν ἐν κτίσμασιν ὁλοκλήρως τελεῖν , εἶναι δὲ τινα μέσον , ὡς καὶ τῆς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς δέξας ἀπολιμπάνεσθαι , καὶ τὴν τῶν κτισμάτων ὑπερβάλλεσθαι δόξαν · πρῶτον μὲν εὑροῦμεν , ὡς οὐδὲς αὐτοῖς ἐπέτρεψε λόγος νομοθετεῖν καὶ βουλονται καὶ λαλεῖν . Ἡ γὰρ ἡμᾶς ἐκ τῶν ἱερῶν τε καὶ θείων πληροφορούντων Γραμμάτων , ἢ μηδαμῶν
Lemmas: ἀληθινός αὐτός γινώ Ἰησοῦς Χριστός . οὗτος εἰμί ὁ ἀληθινός θεός καί ζωή ὁ αἰώνιος . » εἰμί δέ πᾶς ὁμοῦ δυναστουμην ὁ θεόπνευστος γραφή , θεός εἷς αὐτός προσφέρω καί ὑπάρχω οὗτος διάκειμαι , πιστεύω τε οὗτος μένω ὁ πατήρ κατά τίς γοῦν ὅλως ὑπολαμβάνω · ἄρα οὐ ἕτερος ἐγώ εισαχεριχαω Θεός , ὁ πρός ὁ πατήρ σχέσις φυσικός ὁλόκληρος διαχωρίζω , καί ἐν ἴδιος τις νοέω ὑπόστασις , μή μέν ὑπάρχω ὁ ὁ Θεός καί πατήρ οὐσία ; ἄλλος , ἵημι , δῆλος ἅπας ὁ πρᾶγμα εἰμί . εἰμί γάρ οὐδείς ἑαυτοῦ μείζων ἢ ἐλάσσων , ἀλλά ἐλαχύς μέν τις μείζων τίς νοέω , μείζων δέ τις ἐλάσσων , πότερον πῶς οὐ ἀνάγκη δύο δή πάντως ὁμολογέω θεός κατά φύσις καί ἀληθινός , ἵνα ὁ μέν νοιτης μείζων , ὁ δέ μικρός αὐτός ; κέω σπίζω μέν ἤδη καί ἀνατρέπω κατά ἐκεῖνος ὁ ἐκκλησία ὁ πίστις · θεός δέ οὐ εἰς ἐπί ἐγώ , ἀλλά δύο λοιπός . τίς οὖν ἄρα ναός πεχρηματισκαω , κατά ὁ γραφή ; ἢ δῆλος ὅτι ὁ ὁ ἴδιος πνεύμα ὅς ἡμέτερος ἐγκατοικέω [ γρ . ἐγκατοικίζω ] Ψυχή ; ὅταν οὖν εὑρίσκω ἐκ ὁ ἱερός Γράμμα , οὐ ὁ πατήρ μόνος , ἀλλά καί ὁ υἱός πνεῦμα λέγω , τίς λογίζομαι ; τις δέ προσήκω φρονέω ; τίς ὁ δύο παρασιώμενοι , ὁ ἕτερος εἰμί θεός λέγω ; εἰμί μέν οὖν δύο θεός , ὁ ἐλαχύς τε καί ὁ μείζων παρατέμνω , ἄμφω τε ὅς ἡμέτερος Ψυχή ἐναυλίζω φημί διά ὁ ἴδιος πνεῦμα , ναός θεός ἤδη γίγνομαι · ὁμόω · δύο δέ ἐγώ ἐνοικέω πνεῦμα , μέγας τε καί ἐλάσσων , ἀνάλογος ὁ φύσις ὁ δίδωμι αὐτός . Τῖς οὖν ἄρα ὁ τοιοῦτος εμετός ἀνέχω ; Τῖς δέ ὁ παρά ἐκεῖνος ἀμαθής τε καί γελοῖος οὖον καθέζομαι λόγος , ὁ ὁ εἴρω ἄρτιος ἐγώ διασκέπτομαι ἔννοια ; ἄλλος ἴσως ἀναγκάζω δύο κατά φύσις ὁμολογέω θεός , εἴπερ ὁ μέν εἰμί μείζων , ὁ δέ μικρός , ἐπί ἐκεῖνος βαδίζω ὁ συντίθημι τε καί τρίβω αὐτός , φημί δή ὁ φύσις ἴδιος τις λέγω ἔχω ὁ υἱός , εἰμί μήτε ὁ γεννητός ἀπαλλάσσω παντελῶς , μήτε μήv ὁλόκληρος ἀποπίπτω ὁ ὁ Θεός καί πατήρ . ὁ γάρ κτίσμα καί ποίημα λέγω ἐναργής οὖον παραιτέομαι , ἐπί ὁ ὁ τοιοῦτος ῥῆμα καταφεύγω κομψεία , ἀστεῖος ὡς ἐπινοέω ὁ δυσφημία . ὅταν τοίνυν οὕτως ἔχω λέγω [ γρ . λέγω ] ὁ υἱός , ὡς μήτε θεός κατά φύσις ὁλόκληρος ὑπάρχω αὐτός , μήτε μήv ἐν κτίσμα ὁλόκληρος τελέω , εἰμί δέ τις μέσος , ὡς καί ὁ ὁ Θεός καί πατήρ δείκνυμι ἀπολείπω , καί ὁ ὁ κτίσμα ὑπερβάλλω δόξα · πρῶτος μέν βρίσκω , ὡς οὐδή αὐτός ἐπιτρέπω λόγος νομοθετέω καί βούλομαι καί λαλέω . ὁ γάρ ἐγώ ἐκ ὁ ἱερός τε καί θεῖον πληροφορέω Γράμμα , ἢ μηδαμοί