cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0139.1
ἐξω τιθεὶς αὐτό , τὸν δὲ τῆς ἐτερότητος λόγον ἐν μόνῳ νοεῖσθαι διδοὺς τῷ εἶναι · καὶ ὑπάρχειν ἰδιωτάτως αὐτό . Οὐ γὰρ Υἱὸς τὸ Πνεῦμα ἐστιν , ἀλλ’ ὁντως ἴδιως τε ἐν καὶ ὑπάρχον τοῦθ’ ὅπερ ἐστὶν ἐν πίστει παραδεξόμεθα . Πνεῦμα γὰρ ἐστι τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ · εἰδὼς δὲ ὅτι καὶ αὐτὸς Παράκλητός ἐστι · τε κατὰ ἀλήθειαν , καὶ ἐν τοῖς ἱεροῖς ἀνομάζεται Γράμμασι , Παράκλητον ἄλλον τὸ Πνεῦμα καλεῖ , οὐχ ὡς ἑτέρων τι τυχὸν ἐνεργεῖν ἐν τοῖς ἁγίοις εἰδὸς ἢ ὅπερ ἂν καὶ αὐτὸς , οὐ καὶ ἐστι καὶ λέγεται · Πνεῦμα . Ὅτι δὲ καὶ αὐτὸς Παράκλητος ὠνομάσθη τε καὶ ἐστιν ὁ Υἱὸς , μαρτυρήσει λέγων ὁ Ἰωάννης ἐν ἰδίαις συγγραφαῖς · « Ταῦτα λέγω , φησίν , ὑμῖν , ἵνα μὴ ἀμαρτάνητε . Ἐὰν τις ἁμάρτῃ , παράκλητον ἔχομεν πρὸς τὸν Πατέρα , Ἰησοῦν Χριστὸν δίκαιον , καὶ αὐτὸς ἱλασμὸς ἐστι περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν . » Ἄλλον τοίνυν Παράκλη - B τον τὸ Πνεῦμα καλεῖ , ἐν ἰδίαις μὲν ὑποστάσεσι νοεῖσθαι ἄντικ αὐτό , τοσαύτην γε μὴν τὴν ἐμφέρειαν ὡς πρὸς αὐτὴν , καὶ ἀπαρallάκτως οὕτως ἐνεργεῖν ἰχὼν ὅπερ ἂν καὶ αὐτὸς ἐνεργηθῇ τυχὼν , ὡς αὐτὸν εἶναι δοκεῖν τὸν Υἱὸν , καὶ ἕτερον οὐδέν . Πνεῦμα γὰρ ἐστιν αὐτό . Καὶ γοῦν τῆς ἀληθείας αὐτὸ κατῴωμασε Πνεῦμα καὶ διὰ τῶν προκειμένων ἐαυτὸν εἶναι τὴν ἀλήθειαν λέγων . Ἄλλ’ ἔρει τις εἰκότως · τοῖς ἀλλότριον εἶναι νομίζουσι τὸν Υἱὸν τῷ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς οὐσίαι · Καὶ πῶς , εἴπέ μοι , τὸ τῆς ἀληθείας Πνεῦμα , τοῦτ’ ἐστι τὸ τοῦ Υἱοῦ , δίδωσιν ὁ Πατήρ , οὐχ ὡς ξένον ἢ ἀλλότριον , ἀλλ’ ὡς ἴδιον Πνεῦμα , καὶτοι καθ’ ἡμᾶς διωρισμένον ἔχων τὴν οὐσίαν τὸν λόγον πρὸς τὸν Υἱόν , καὶ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμά ἐστιν ; οὐ γὰρ ὅτι ἀμφιλογον . Πῶς δὲ αὖ πάλιν , εἴπερ ἐστὶν C ἐτεροοῦσιος ὁ Υἱὸς , τὸ τοῦ Πατρὸς Πνεῦμα δίδωσιν ὡς ἐαυτοῦ ; Γέγραπται γὰρ ὅτι ἐνεφύσησε τοῖς μαθηταῖς , λέγων · « Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον . » Ἄρ’ οὖν οὐχ οἰησεται τις καὶ μᾶλα δικαίως , μᾶλλον δὲ ἀραρότως δεακείσεσται ὅτι , τῶν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς φυσικῶν ὁγαθῶν οὐσιωδῶς ὑπάρχον κοινῶν , ὁ Υἱὸς ἔχει τὸ Πνεῦμα κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον καθ’ὅνπερ ἂν νοοῖτο καὶ ὁ Πατήρ , οὐχ ἐπακτὸν οὐδὲ ἐξωθεν · εἴηθες γὰρ , μᾶλλον δὲ μανικὸν τὸ οὕτω φρονεῖν , ἀλλ’ ὡσπερ ἡμῶν ἕκαστος τὸ ἴδιον ἐν ἑαυτῷ πνεῦμα συνέχει , καὶ ἐκ τῶν ἐνδοστάτων σπλάγχνων εἰς τὸ ἔξω προχέει . Διὰ γὰρ τοῦ τοῦτο σωματικῶς ἐνεφύσησεν ὁ Χριστὸς , δεῖκνὺς ὡς καθάπερ ἐκ στόματος ἐν ἀνθρωπίνῳ πρόσει τὸ πνεῦμα σωματικῶς , οὕτω καὶ D ἐκ τῆς θείας οὐσίας θεοπρεπῶς προχέεται τὸ ἐξ αὐτοῦ . Ὅτε τοίνυν αὐτὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ τε Θεοῦ καὶ Πατρὸς ἐστιν καὶ τοῦ Υἱοῦ , πῶς οὐχὶ πάντως μίαν ἔξουσιν τὴν ἔξουσίαν διηρημένως τε ἅμα καὶ συνημμένως ; Πατὴρ γάρ , ὁ Πατὴρ καὶ οὐχ Υἱός , καὶ Υἱός , ὁ Υἱὸς καὶ οὐχὶ Πατήρ . Πλὴν ὁ πατὴρ ἐν Υἱῷ , καὶ ὁ Υἱὸς ἐν Πατρί . Διδωσί γε μὴν τὸν Παράκλητον , ἤτοι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον , οὐχ ἴδια μὲν ὁ Πατήρ , ἴδια δὲ ὁ Υἱός , χορηγεῖται δὲ μᾶλλον τοῖς ἁγίοις παρὰ Πατρὸς δι’ Υἱοῦ . Διὰ γὰρ τοῦ τοῦτο , διδόναι λεγομένου τοῦ Πατρὸς , ὁ εὖ οἶ τὰ πάντα δίδωσιν ὁ Υἱός · καὶ , διδόναι λεγομένου τοῦ Υἱοῦ , ὁ ἐξ οὗ τὰ πάντα
Lemmas: ἐξω τίθημι αὐτός , ὁ δέ ὁ ετεροτητη λόγος ἐν μόνος νοέω δίδωμι ὁ εἰμί · καί ὑπάρχω ἴδιος αὐτός . οὖον γάρ υἱός ὁ πνεῦμα εἰμί , ἀλλά εἰμί ἰδίως τε ἐν καί ὑπάρχω οὗτος ὅσπερ εἰμί ἐν πίστις παραδέχομαι . πνεῦμα γάρ εἰμί ὁ πατήρ καί ὁ υἱός · εἰδοί δέ ὅτι καί αὐτός Παράκλητος εἰμί · τε κατά ἀλήθεια , καί ἐν ὁ ἱερός ἀνομάζεται Γράμμα , Παράκλητος ἄλλος ὁ πνεῦμα καλέω , οὐ ὡς ἕτερος τίς τυγχάνω ἐνεργέω ἐν ὁ ἅγιος οἶδα ἢ ὅσπερ εἄν καί αὐτός , οὖον καί εἰμί καί λέγω · πνεῦμα . ὅτι2 δέ καί αὐτός Παράκλητος ὀνομάζω τε καί εἰμί ὁ υἱός , μαρτυρέω λέγω ὁ Ἰωάννης ἐν ἴδιος συγγραφή · « οὗτος λέγω , φημί , σύ , ἵνα μή ἁμαρτάνω . ἐάν τις ἁμαρτάνω , παράκλητος ἔχω πρός ὁ πατήρ , Ἰησοῦς Χριστός Δίκαιος , καί αὐτός ἱλασμός εἰμί περί ὁ ἁμαρτία ἐγώ . » ἄλλος τοίνυν παρακλέω - B ὁ ὁ πνεῦμα καλέω , ἐν ἴδιος μέν ὑπόστασις νοέω ἄντικος αὐτός , τοσοῦτος γε μήv ὁ ἐμφέρεια ὡς πρός αὐτός , καί ἀπαρallάκτως οὕτως ἐνεργέω ὁμό-στιξ ὅσπερ εἄν καί αὐτός ἐνεργέω τυγχάνω , ὡς αὐτός εἰμί δοκέω ὁ υἱός , καί ἕτερος οὐδείς . πνεῦμα γάρ εἰμί αὐτός . καί γοῦν ὁ ἀλήθεια αὐτός κατῴωμασε πνεῦμα καί διά ὁ πρόκειμαι ἑαυτοῦ εἰμί ὁ ἀλήθεια λέγω . ἄλλος ἔρομαι τις εἰκότως · ὁ ἀλλότριος εἰμί νομίζω ὁ υἱός ὁ ὁ Θεός καί πατήρ οὐσία · καί πῶς , εἶπον ἐγώ , ὁ ὁ ἀλήθεια πνεῦμα , οὗτος εἰμί ὁ ὁ υἱός , δίδωμι ὁ Πατήρ , οὐ ὡς ξένος ἢ ἀλλότριος , ἀλλά ὡς ἴδιος πνεῦμα , καίτοι κατά ἐγώ διορίζω ἔχω ὁ οὐσία ὁ λόγος πρός ὁ υἱός , καί υἱός ὁ πνεῦμα εἰμί ; οὖον γάρ ὅτι ἀμφιλογέω . Πῶς δέ αὖος πάλιν , εἴπερ εἰμί C ετεροουθεος ὁ υἱός , ὁ ὁ πατήρ πνεῦμα δίδωμι ὡς ἑαυτοῦ ; γράφω γάρ ὅτι ἐμφυσάω ὁ μαθητής , λέγω · « λαμβάνω πνεῦμα ἅγιος . » ἄρα οὖν οὐ οἴομαι τις καί μῆλον δικαίως , μᾶλλον δέ ἀραρίσκω δεακεισεστα ὅτι , ὁ ὁ Θεός καί πατήρ φυσικός ὁγαθῶν οὐσιωδῶς ὑπάρχω κοινός , ὁ υἱός ἔχω ὁ πνεῦμα κατά οὗτος ὁ τρόπος καθ’ὅνπερ εἄν νοέω καί ὁ Πατήρ , οὐ ἐπακτός οὐδέ ἐξωθεν · εἶμι γάρ , μᾶλλον δέ μανικός ὁ οὗτος φρονέω , ἀλλά ὡς ἐγώ ἕκαστος ὁ ἴδιος ἐν ἑαυτοῦ πνεῦμα συγχέω , καί ἐκ ὁ ενδοστατος σπλάγχνον εἰς ὁ ἔξω προχέω . Ζεύς γάρ ὁ οὗτος σωματικός ἐμφυσάω ὁ Χριστός , δείκνυμι ὡς καθάπερ ἐκ στόμα ἐν ἀνθρώπινος πρόσειμι ὁ πνεῦμα σωματικός , οὗτος καί D ἐκ ὁ θεῖος οὐσία θεοπρεπῶς προχέω ὁ ἐκ αὐτός . ὅτε τοίνυν αὐτός ὁ πνεῦμα ὁ τε Θεός καί πατήρ εἰμί καί ὁ υἱός , πῶς οὐ πάντως εἷς ἔχω ὁ ἐξουσία διῃρημένως τε ἅμα καί συνημμένως ; πατήρ γάρ , ὁ πατήρ καί οὐ υἱός , καί υἱός , ὁ υἱός καί οὐ Πατήρ . πλήν ὁ πατήρ ἐν υἱός , καί ὁ υἱός ἐν πατήρ . δίδωμι γε μήv ὁ Παράκλητος , ἤτοι ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος , οὐ ἴδιος μέν ὁ Πατήρ , ἴδιος δέ ὁ υἱός , χορηγέω δέ μᾶλλον ὁ ἅγιος παρά πατήρ διά υἱός . Ζεύς γάρ ὁ οὗτος , δίδωμι λέγω ὁ πατήρ , ὁ εὕω οἶς ὁ πᾶς δίδωμι ὁ υἱός · καί , δίδωμι λέγω ὁ υἱός , ὁ ἐκ ὅς ὁ πᾶς