cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0244.7
Ἀμείνους ἔσεσθαι καὶ συνετωτέρους τοὺς ἁγίους φησὶ μαθητάς , ὅταν ἐνδύσωνται τὴν ἐξ ὕψους δύναμιν , κατὰ τὸ γεγραμμένον , καὶ τῇ τοῦ Πνεύματος δαδούχᾳ λαμπυρισμένοι τὸν νοῦν , πάντα λοιπὸν δύνωνται νοεῖν , καὶ ἂ μὴ παράνοια τυχὼν διερωτῶ [ γρ . διερωτῶν ] αὐτόν . Οὐ γὰρ ὅτι δεήσονται μὴν οὐκέτι φωταγωγίας τῆς παρ' αὐτοῦ τὰ τοιαῦτα φησιν ὁ Σωτήρ , ἀλλ' ὅτι τὸν ἴδιον αὐτοῦ δεξάμενοι Πνεῦμα , καὶ ἐνοικοῦν ἔχοντες ἐν καρδίαις , ἀπρόσδεδ παντὸς ἀγαθοῦ , καὶ γνώσεως τῆς τελειωτάτης ἀνάπλησιν τὴν διάνοιαν ἔξουσιν . Τελείαν δὲ γνῶσιν εἶναι φαμεν , τὴν ὀρθὴν τε καὶ ἀδιάστροφον , καὶ ἀπηχὲς μὲν οὐδὲν , ἢ φρονεῖν , ἢ λέγειν ἀνεχομένην , ὀρθῶς δὲ δοξάζουσαν περὶ τῆς ἁγίας τε καὶ ὁμοούσιου Τριάδος . Εἰ γὰρ καὶ βλέπομεν ἄρτι δι' ἐσόπτρου καὶ ἐν αἰνύγματι , καὶ γινώσκομεν ἐκ μέρους κατὰ τὴν τοῦ Παύλου φωνήν , ἀλλὰ γε τῆς ἐν τοῖς δόγμασιν ἀκριβείας οὐκ ἔξω βαίνοντες , κατακολουθοῦντες δὲ τῷ σκοπῷ τῆς ἁγίας καὶ θεοπνεύστου Γραφῆς , γνῶσιν ἔχομεν οὐκ ἀτελῆ , ἣν οὐχ ἂν ἕλοι τις ἑτέρως , οὐκ ἐπιλάμψαντος αὐτῷ τοῦ ἁγίου Πνεύματος . Διὰ τοῦτο παροτρύνων τοὺς μαθητὰς εἰς αἴτησιν τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων , ὁμοῦ δὲ διδὼν τὴν θάρσιν , ὡς αἰτοῦντες οὐκ ἀποστεῦνται , τῷ τοῦ , ἄμήν , προσθήκῃ βεβαιοῖ πρὸς πίστιν , ὡς εἰ τι περ ἂν ἐθέλοιεν προσιόντες αἰτεῖν , λήψονται παρὰ τοῦ Πατρός , αὐτοῦ δηλονότι καὶ μεσιτεύοντος , καὶ συγχορηγήσαντος τῷ Πατρὶ . Τοῦτο γὰρ ἐστιν « ἐν τῷ ὀνόματί μου . » πρόσεισι μὲν γὰρ οὐχ ἑτέρως τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ , εἰ μὴ δι' Ἰησοῦ . Δι' αὐτοῦ γὰρ τὴν προσαγωγὴν ἐσχηκαμεν , ἐν ἑνὶ Πνεύματι πρὸς τὸν Πατέρα , κατὰ τὸ γεγραμμένον . Διὰ τοῦτο καὶ φησιν « Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα · Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός . Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα , εἰ μὴ δι' ἐμοῦ . » Ἡ μὲν γὰρ ἔστιν Υἱὸς καὶ Θεός , ὁμοῦ τῷ Πατρὶ χορηγεῖ τοῖς ἁγίοις τὰ ἀγαθά , καὶ συνδοθεῖ τῆς εἰς ἡμᾶς εὐλογίας εὐλόγησις . Καὶ γοῦν ὁ θεσπέσιος Παῦλος , φανωτάτην ἡμῖν ἐπίδει τὴν
Lemmas: ἀγαθός εἰμί καί συνετός ὁ ἅγιος φημί μαθητής , ὅταν ἐνδύω ὁ ἐκ ὕψος δύναμις , κατά ὁ γράφω , καί ὁ ὁ πνεῦμα δαδούχος λαμπυρίζω ὁ νόος , πᾶς λοιπός δύναμαι νοέω , καί ὅς μή παράνοια τυγχάνω διερωτάω [ γρ . διερωτάω ] αὐτός . οὖον γάρ ὅτι δήω μήv οὐκέτι φωταγωγία ὁ παρά αὐτός ὁ τοιοῦτος φημί ὁ Σωτήρ , ἀλλά ὅτι ὁ ἴδιος αὐτός δέχομαι πνεῦμα , καί ἐνοικέω ἔχω ἐν Καρδία , ἀπρόσδεδ πᾶς ἀγαθός , καί γνῶσις ὁ τέλειος ἀναπίμπλημι ὁ διάνοια ἔχω . τελεία δέ γνῶσις εἰμί φημί , ὁ ὀρθός τε καί ἀδιάστροφος , καί ἀπηχής μέν οὐδείς , ἢ φρονέω , ἢ λέγω ἀνέχω , ὀρθῶς δέ δοξάζω περί ὁ ἅγιος τε καί ομοούσιος Τριάς . εἰμί γάρ καί βλέπω ἄρτι διά εἴσοπτρον καί ἐν αἰνύγματι , καί γιγνώσκω ἐκ μέρος κατά ὁ ὁ Παῦλος φωνή , ἀλλά γε ὁ ἐν ὁ δόγμα ἀκρίβεια οὐ ἔξω βαίνω , κατακολουθέω δέ ὁ σκοπός ὁ ἅγιος καί θεόπνευστος γραφή , γνῶσις ἔχω οὐ ἀτελής , ὅς οὐ εἄν αἱρέω τις ἑτέρως , οὐ ἐπιλάμπω αὐτός ὁ ἅγιος πνεῦμα . Ζεύς οὗτος παροτρύνω ὁ μαθητής εἰς αἴτησις ὁ πνευματικός χάρισμα , ὁμοῦ δέ δίδωμι ὁ θάρσις , ὡς αἰτέω οὐ ἀφίστημι , ὁ ὁ , ἀμήν , προσθήκη βεβαιόω πρός πίστις , ὡς εἰμί τίς περ εἄν ἐθέλω πρόσειμι αἰτέω , λαμβάνω παρά ὁ πατήρ , αὐτός δηλονότι καί μεσιτεύω , καί συγχορηγέω ὁ πατήρ . οὗτος γάρ εἰμί « ἐν ὁ ὄνομα ἐγώ . » πρόσειμι μέν γάρ οὐ ἑτέρως ὁ Θεός καί πατήρ , εἰμί μή διά Ἰησοῦς . διά αὐτός γάρ ὁ προσαγωγή ἔχω , ἐν εἷς πνεῦμα πρός ὁ πατήρ , κατά ὁ γράφω . Ζεύς οὗτος καί φημί « ἐγώ εἰμί ὁ θύρα · ἐγώ εἰμί ὁ ὁδός . οὐδείς ἔρχομαι πρός ὁ πατήρ , εἰμί μή διά ἐγώ . » ὁ μέν γάρ εἰμί υἱός καί Θεός , ὁμοῦ ὁ πατήρ χορηγέω ὁ ἅγιος ὁ ἀγαθός , καί συνδίδωμι ὁ εἰς ἐγώ εὐλογία εὐλόγησις . καί γοῦν ὁ θεσπέσιος Παῦλος , φανός ἐγώ ἐπιδέω ὁ