cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0186.2
ἀπολογεῖσθω δὲ πάλιν , πότερόν ποτε Θεὸν ἀληθινὸν ὑπάρχειν οἴεται τὸν Υἱόν , ἢ οὔχ , προσφέρει δὲ νόθον καὶ ἐν ψιλᾷς ἔχοντα φωνᾶς τὸ ἄξιωμα . Εἰ μὲν γὰρ οὐχ εἶναι κατὰ φύσιν Θεόν , αὐτὸν ἐφ’ ἑαυτὸν δεχθεῖσα μάρτυρα τῆς Μονογενῆ λέγοντα : « Ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια . » Ἀλήθεια γὰρ καθ’ ἕνα τρόπον οὐ τὸ νόθον ἔχει καὶ ψευδώνυμον . Παραδεχθεῖτω δὲ καὶ αὐτὸν ἐπὶ τούτῳ τὸν σωφρότατον Ἰωάννην , ἀνακεχρηγότα σαφῶς καὶ λέγοντα : « Καὶ ἐσμὲν ἐν τῷ ἀληθινῷ Θεῷ Ἰησοῦ Χριστῷ . Οὗτός ἐστιν ὁ ἀληθινὸς Θεός , καὶ ἡ ζωὴ ἡ αἰώνιος . » Ἄλλ’ εἰ καὶ πρὸς τοῦτο τυγχάν ὑπερυθριάσας , καὶ τὸ διατείνεισθαι μεθεῖς ἀληθινὸν ὁμολογίας Θεὸν τὸν Υἱόν , οὐχ ἐτέρωσθ ποὺ χωρησόμεν . λόγοις δὲ τοῖς παρ’ αὐτοῦ χρησόμεθα πρὸς ἀνατροπὴν τῶν παρ’ αὐτοῦ λεγομένων . Ἄρ’ οὐχ ὡςπερ γεωργὸς ἀλλογενὴς ἐστὶ τῇ ἀμπέλῳ , ὁ μὲν γὰρ ἄνθρωπος , ἡ δὲ ξύλον · οὕτως ἡ ἀμπελος , ὁρθῶς τε καὶ ἀληθῶς , ὁμογενὴς ἂν νοοῖτο , πρὸς τὰ ἴδια κλήματα ; Ἄλλ’ οἶμαι γε μηδὲν μηδένα πρὸς τοῦτο μωρίας ἐλθεῖν κατελθεῖν , ὡς ἀρνεῖσθαι τοιαύτην τὴν οὖσαν καταφανῆ . Ὅτε τοίνυν Θεὸς ὑπάρχων ἀληθῶς , ὁμοούσιός ἐστι τῷ κατὰ φύσιν ἀληθινῷ Θεῷ , τοῦτ’ ἐστὶ τῷ Πατρί , καὶ ἀμπελὸς μὲν ἐστὶ , κλήματα δὲ ἡμεῖς , ὁμοιότητι δηλοῦντι διὰ τοῦτο τῇ ἀμπέλῳ , πῶς οὐχὶ Θεὸν κατὰ φύσιν ἐσόμεθα καὶ ἡμεῖς , τὴν ἰδίαν ὡςπερ ἀφέντες φύσιν ; Ἄλλ’ ἐστὶ τοῦτο φρονεῖν τῶν εἰς ἄχρον δυσσεβείας ἡκόντων κακῶν . Πεισθήμεθα γὰρ ἡμεῖς Θεὸς δὲ κατὰ φύσιν ἐστὶν ὁ Υἱός . Εἶτα πῶς ἔσται τοῦτο ; Πῶς δὲ ἀληθὲς ἐπ’ αὐτῷ τὸ λεγόμενον , εἴπερ εἰσὶν ὁμοφυεῖ τῇ ἀμπέλῳ τὰ κλήματα ; Ἀνάγκη γάρ , ἢ καὶ ἡμεῖς αὐτοὺς εἰς τὴν τῆς θεότητος τῆς ἀληθοῦς ἀναχωμίζεσθαι φύσιν , ἢγουν ἐκείνην καταδιδάξεσθαι πρὸς ἡμᾶς · ὁμοφυεῖ γὰρ τῇ ἀμπέλῳ τὰ κλήματα . Καὶ ἐπειδὴ φαίνεται λέγων ὁ Υἱός : « Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἓν ἐσμεν , » καὶ ἡμεῖς αὐτὸ [ γρ . αὐτοῖ ] συναναβησόμεθα πρὸς ὁμοιότητα , τὴν τατὰ πᾶν ὁτιοῦν πρὸς τὸν Πατέρα , ἢ καὶ αὐτὸς ὁ Πατὴρ εἰς ἡμετέραν ὁμοίωσιν συγκαθελκυσθήσεται τῷ Υἱῷ , τῷ ἡμετέραν ὁμοίωσιν συγκαθελκυσθήσεται τῷ Υἱῷ , τῷ δυσφημιῶν ἀνατέλλει θόρυβος . Διὰ δὴ τοῦτο , τοῖς τρόπῳ , πιστεύοντες τὸν Υἱὸν εἰπεῖν : « Ἐγώ
Lemmas: ἀπολογέομαι δέ πάλιν , πότερον ποτός θεός ἀληθινός ὑπάρχω οἴομαι ὁ υἱός , ἢ οὐ , προσφέρω δέ νόθος καί ἐν ψιλός ἔχω φωνή ὁ ἀξίωμα . εἰμί μέν γάρ οὐ εἰμί κατά φύσις Θεός , αὐτός ἐπί ἑαυτοῦ δέχομαι μάρτυς ὁ Μονογενεύς λέγω : « ἐγώ εἰμί ὁ ἀλήθεια . » Ἀλήθεια γάρ κατά εἷς τρόπος οὖον ὁ νόθος ἔχω καί ψευδώνυμος . Παραδέχομαι δέ καί αὐτός ἐπί οὗτος ὁ σωφρότατον Ἰωάννης , ἀνακεχρηγότα σαφῶς καί λέγω : « καί εἰμί ἐν ὁ ἀληθινός Θεός Ἰησοῦς Χριστός . οὗτος εἰμί ὁ ἀληθινός Θεός , καί ὁ ζωή ὁ αἰώνιος . » ἄλλος εἰμί καί πρός οὗτος τυγχάνω ὑπερυθριάω , καί ὁ διατείνω μεθίημι ἀληθινός ὁμολογία θεός ὁ υἱός , οὐ τιτρώσκω πού χωρέω . λόγος δέ ὁ παρά αὐτός χράω πρός ἀνατροπή ὁ παρά αὐτός λέγω . ἄρα οὐ ὡς γεωργός ἀλλογενής εἰμί ὁ ἄμπελος , ὁ μέν γάρ ἄνθρωπος , ὁ δέ ξύλον · οὕτως ὁ ἄμπελος , ὀρθῶς τε καί ἀληθής , ὁμογενής εἄν νοέω , πρός ὁ ἴδιος κλῆμα ; ἄλλος οἴομαι γε μηδείς μηδείς πρός οὗτος μωρία ἔρχομαι κατέρχομαι , ὡς ἀρνέομαι τοιοῦτος ὁ εἰμί καταφανής . ὅτε τοίνυν θεός ὑπάρχω ἀληθής , ὁμοούσιος εἰμί ὁ κατά φύσις ἀληθινός Θεός , οὗτος εἰμί ὁ πατήρ , καί ἀμπελός μέν εἰμί , κλῆμα δέ ἐγώ , ὁμοιότης δηλόω διά οὗτος ὁ ἄμπελος , πῶς οὐ θεός κατά φύσις εἰμί καί ἐγώ , ὁ ἴδιος ὡς ἀφίημι φύσις ; ἄλλος εἰμί οὗτος φρονέω ὁ εἰς ἄχροος δυσσέβεια ἥκω κακός . Πεισθήμεθα γάρ ἐγώ θεός δέ κατά φύσις εἰμί ὁ υἱός . εἶτα πῶς εἰμί οὗτος ; Πῶς δέ ἀληθής ἐπί αὐτός ὁ λέγω , εἴπερ εἰμί ὁμοφυής ὁ ἄμπελος ὁ κλῆμα ; Ἀνάγκη γάρ , ἢ καί ἐγώ αὐτός εἰς ὁ ὁ θεότης ὁ ἀληθής αναχωμιζω φύσις , ἤγουν ἐκεῖνος καταδιδάσκω πρός ἐγώ · ὁμοφυής γάρ ὁ ἄμπελος ὁ κλῆμα . καί ἐπεί φαίνω λέγω ὁ υἱός : « ἐγώ καί ὁ πατήρ εἷς εἰμί , » καί ἐγώ αὐτός [ γρ . αὐτός ] συναναβαίνω πρός ὁμοιότης , ὁ Τατά πᾶς ὁστισοῦν πρός ὁ πατήρ , ἢ καί αὐτός ὁ πατήρ εἰς ἡμέτερος ὁμοίωσις συγκαθέλκω ὁ υἱός , ὁ ἡμέτερος ὁμοίωσις συγκαθέλκω ὁ υἱός , ὁ δυσφημία ἀνατέλλω θόρυβος . Ζεύς δή οὗτος , ὁ τρόπος , πιστεύω ὁ υἱός εἶπον : « ἐγώ