cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0131.1
πρέπειν , τὸ πολὺ τοῦ λόγου περιστελάναις μῆχος · ἄν γὰρ ἄν οὐτω μάλιστα τοὺς πολλοὺς εὐπαραδέχετον τῷ θεώρῳ . Ἐπιδείξαι τοιγαροῦν ἐθέλησας ὡς εἰ μὲν ὁμοούσιος τῷ ἰδίῳ Γεννήτορι καὶ ὅτι χαρακτήρ ἐστιν αὐτοῦ , φορούμενος μὲν ὡς ἐν ἀρχέτυπῳ τῷ Πατρὶ , ἔχων γε μὴν ἐν ἑαυτῷ τὸ ἀρχέτυπον , ὡς χαρακτήρ τινακὸς τε καὶ οὐσιώδως , καὶ οὐ κατὰ τινὰ σχηματισμὸν τὸν ἐν διαπλάσει νοούμενον ( ἐνὶ γὰρ σχημάτων τὸ Θεῖον , ἐπεὶ καὶ ἀσώματον ) , « Ἐγώ , φησίν , ἐν τῷ Πατρὶ , καὶ ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοί ἐστιν . » Ἄλλ’ ἵνα τῆς ἐμφερείας τὴν ἰσότητα καὶ τὸ σύμμορφον ἀπαρallaxτως μὴ καθ’ ἑτέρων τινὰ ζητῶμεν τρόπον ἢ ἐκ μόνων τῶν τῇ φύσει προσόντων πλεονεκτουμένων ( ἐντεῦθεν γὰρ ἡ οὐσία καὶ φυσικὴν ὀρᾷ τὴν ὁμοίωσιν ) , « Εἰ δὲ μή , φησίν , ἀπὸ τῶν ἔργων πιστεύετε . » Ὦστο γὰρ ὅν λᾶν ὀρθῶς ὡς , εἴπερ ὅλως θεάσαιτο τις αὐτὴν τοὺς ἰσὺς ἐκλάμποντα κατοπτρίζον τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ , εἰς φυσικὴν ἄντως παραδείξαιτο χαρακτήρα καὶ εἰκόνα τῆς οὐσίας αὐτοῦ · οὐ γὰρ ἄν ποτε δράσαι τὰ ἴσα τῷ Θεῷ τὸ μὴ ἐκ Θεοῦ κατά φύσιν , ἀλλ’ οὐδ’ ἐν προσγόνῳ τινὰ τῶν γεννητῶν τὸ ἐν ἰσῷ μέτρῳ τῇ θείᾳ φύσει τερατουργεῖν δυνασθαι ποτε . Ἄδατα γὰρ καὶ ἀνέπαφα παντελῶς τοὺς ἐξ οὐκ ἄντων εἰς τὸ εἶναι κεκλημένους τὰ τοῦ δεῖντος ἰδίως ἀγαθὰ · καὶ δτι μὲν ἀλοιόρρητος παντελῶς παρὰ γε τοὺς εὖ φρονοῦσιν ὁ τοῦ Σωτῆρος ἔσται λόγος , οὐδαμῶν ἐνδοιάσειν εἰκὸς ἦν τινὰς · Ἐσεσθαι γε μὴν τοὺς τάναντία δοξάζοντας ἐτεροδιδασκαλίας ἀφορμὴν καὶ πρόφασιν καὶ τὸ καλῶς εἰρημένον , οὐκ ἠγνόησεν , ὡς Θεός . Ἴνα τοίνυν μὴ τοὺς τὰ ὀρθὰ διαστρέφουσιν ἀθυρολογίας ἐν τοῖς τοὺς περιλείπεται τόπος , μηδὲ λέγων ὅτι δημιουργὸς τῶν θαυμάτων γέγονεν ὁ Υἱὸς οὐκ ἐκ τῆς ἐνούσης ἰσχύος αὐτῷ οὐδ’ ἐξ ἰδίας δυνάμεως , ἀλλ’ ἐπεὶπερ εἶχεν ἐν ἑαυτῷ τὸν Πατέρα ποιούντα τὰ ἔργα , καθάπερ οὖν αὐτὸς ἔφη καὶ διευχρησάτο , τεθεράπευκεν ἀναγκαίως ὁ Κύριος ταῖς τῶν νοημάτων ἐπαγωγαῖς · ἑαυτὸν μὲν γὰρ ἐν τούτοις ἔσεσθαι χορηγὸν ἐπαγγέλλεται τοὺς πιστεύουσιν εἰς αὐτόν , ὅνπερ ἄν θελήσωσιν αἰτεῖν , καὶ οὐχὶ μόνην αὐτοὺς ἐπαγγέλλεται τοσαύτην χορηγήσειν δύναμιν καὶ ἐξουσίαν , ἀλλὰ τὴν ἐπὶ πολὺ · μείζονα γὰρ , φησίν , ὧν ἐγὼ πεποίηκα ποιήσει . Ὦρᾷς οὖν ὅπως ἀναχθῆναι χρησίμως τῶν δι’ ἐναντίας τὸ θράσος , καὶ ἀναπειραῖς τρόπον τινὰ τοὺς ἐλέγχους ἐρχομένους κατὰ πετρῶν . Ἔρει γὰρ τις αὐτοῖς · Ὦ ἀνόητοι καὶ τυφλοὶ , μηδὲν ἐξ ἑαυτοῦ δεδυνήσθαι κατορθῶν ὑπερηφρότης τὸν Υἱόν , κεχορηγήσθαι δὲ αὐτῷ τὴν ἐφ’ ἧπαι τοὺς παραδόξως τελεσμένους δύναμιν τε καὶ ἐξουσίαν ὑπὸ τοῦ Πατρός , πῶς καὶ μείζονα κατορθῶν , ἐπαγγέλλεται δώσειν τοὺς πιστεύουσιν εἰς αὐτόν ; Πῶς ὁ μὴ δέδρακεν αὐτὸς , ἕτερος κατορθώσει , τὴν παρ’ αὐτοῦ δανεισάμενος δύναμιν ; Θεὰ γὰρ ὅπως οὐκ ἔφησεν ἐν τούτοις ὅτι χορηγήσει τοὺς πιστεύουσιν δύναμιν ὁ Πατήρ , ἀλλ’ « Ὅτι ἄν αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου , ποιήσω . » Ὁ δὲ τοὺς ἄλλοις καὶ τὰ μείζονα δύνασθαι κατορθοῦν , ὡς Θεός , ἐπιδούς , πῶς ἄν αὐτὸς ἐχορηγήθη παρ’
Lemmas: πρέπω , ὁ πολύς ὁ λόγος περιστέλλω μῆχος · ἄν γάρ ἄν οὗτος μάλιστα ὁ πολύς εὐπαραδέχετον ὁ θεωρός . ἐπιδείκνυμι τοιγάρ ἐθέλω ὡς εἰμί μέν ὁμοούσιος ὁ ἴδιος Γεννήτωρ καί ὅτι χαρακτήρ εἰμί αὐτός , φορέω μέν ὡς ἐν ἀρχέτυπος ὁ πατήρ , ἔχω γε μήv ἐν ἑαυτοῦ ὁ ἀρχέτυπος , ὡς χαρακτήρ τινάζω τε καί ουσιωδώς , καί οὖον κατά τις σχηματισμός ὁ ἐν διάπλασις νοέω ( ἐν γάρ σχῆμα ὁ θεῖον , ἐπεί καί ἀσώματος ) , « ἐγώ , φημί , ἐν ὁ πατήρ , καί ὁ πατήρ ἐν ἐγώ εἰμί . » ἄλλος ἵνα ὁ ἐμφέρεια ὁ ἰσότης καί ὁ σύμμορφος ἀπαρallaxτως μή κατά ἕτερος τις ζητέω τρόπος ἢ ἐκ μόνος ὁ ὁ φύσις πρόσειμι πλεονεκτέω ( ἐντεῦθεν γάρ ὁ οὐσία καί φυσικός ὁράω ὁ ὁμοίωσις ) , « εἰμί δέ μή , φημί , ἀπό ὁ ἔργον πιστεύω . » Ὦστο γάρ ὅς λᾶν ὀρθῶς ὡς , εἴπερ ὅλως θεάομαι τις αὐτός ὁ ἰσὺς ἐκλάμπω κατοπτρίζω ὁ Θεός καί πατήρ , εἰς φυσικός ἀντάω παραδείκνυμι χαρακτήρ καί εἰκών ὁ οὐσία αὐτός · οὖον γάρ ἄν ποτός δράω ὁ ἴσος ὁ Θεός ὁ μή ἐκ Θεός κατά φύσις , ἀλλά οὐδέ ἐν πρόσγονος τις ὁ γεννητής ὁ ἐν Ἰσώ μέτρον ὁ θεῖος φύσις τερατουργέω δύναμαι ποτός . Ἄδας γάρ καί ἀνέπαφος παντελῶς ὁ ἐκ οὐ Ἄντων εἰς ὁ εἰμί καλέω ὁ ὁ δεῖντος ἰδίως ἀγαθός · καί δ μέν ἀλοιόρρητος παντελῶς παρά γε ὁ εὕω φρονέω ὁ ὁ Σωτήρ εἰμί λόγος , οὐδαμός ἐνδοίασις εἰκός εἰμί τις · εἰμί γε μήv ὁ τἀναντία δοξάζω ετεροδιδασκαλια ἀφορμή καί πρόφασις καί ὁ καλῶς εἴρω , οὐ ἀγνοέω , ὡς Θεός . ἵνα τοίνυν μή ὁ ὁ ὀρθός διαστρέφω αθυρολογιος ἐν ὁ ὁ περιλείπομαι τόπος , μηδέ λέγω ὅτι δημιουργός ὁ θαῦμα γίγνομαι ὁ υἱός οὐ ἐκ ὁ ἔνειμι ἰσχύς αὐτός οὐδέ ἐκ ἴδιος δύναμις , ἀλλά ἐπεί ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ πατήρ ποιέω ὁ ἔργον , καθάπερ οὖν αὐτός φημί καί διευχρησάτο , θεραπεύω ἀναγκαῖος ὁ Κύριος ὁ ὁ νόημα ἐπαγωγή · ἑαυτοῦ μέν γάρ ἐν οὗτος εἰμί χορηγός ἐπαγγέλλω ὁ πιστεύω εἰς αὐτός , ὅσπερ ἄν ἐθέλω αἰτέω , καί οὐ μόνος αὐτός ἐπαγγέλλω τοσοῦτος χορηγέω δύναμις καί ἐξουσία , ἀλλά ὁ ἐπί πολύς · μείζων γάρ , φημί , ὅς ἐγώ ποιέω ποιέω . ὥρα οὖν ὅπως ἀνάγω χρήσιμος ὁ διά ἐναντίος ὁ θράσος , καί ἀνάπειρα τρόπος τις ὁ ἔλεγχος ἐρχόμενος κατά πέτρα . ἔρομαι γάρ τις αὐτός · ὦ ἀνόητος καί τυφλός , μηδείς ἐκ ἑαυτοῦ δύναμαι κατορθόω υπερηφροος ὁ υἱός , χορηγέω δέ αὐτός ὁ ἐπί άπαις ὁ παράδοξος τελεσμένος δύναμις τε καί ἐξουσία ὑπό ὁ πατήρ , πῶς καί μείζων κατορθόω , ἐπαγγέλλω δίδωμι ὁ πιστεύω εἰς αὐτός ; Πῶς ὁ μή δράω αὐτός , ἕτερος κατόρθωσις , ὁ παρά αὐτός δανείζω δύναμις ; θεά γάρ ὅπως οὐ φημί ἐν οὗτος ὅτι χορηγέω ὁ πιστεύω δύναμις ὁ Πατήρ , ἀλλά « ὅτι2 ἄν αἰτέω ἐν ὁ ὄνομα ἐγώ , ποιέω . » ὁ δέ ὁ ἄλλος καί ὁ μείζων δύναμαι κατορθόω , ὡς Θεός , ἐπιδίδωμι , πῶς ἄν αὐτός χορηγέω παρά