cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0286.1
A ρεισθαι τὰ τοὺς μαθητὰς ἐρωτήσας , ἐν ἀληθείᾳ , τοῦτ' ἐστίν , ἐν τῷ ἰδίῳ πνεύματι ( τὸ γὰρ Πνεῦμά ἐστιν ἡ ἀλήθεια , κατὰ τὴν Ἰωάννου φωνήν , ἐπεὶ καὶ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ἐστίν , αὐτοῦ δηλονότι τοῦ Μονογενοῦς ) , ἀπεσταλμένοι φησιν αὐτοὺς ἐν τῷ κόσμῳ κατὰ μίμησιν τῆς οἰκείας ἀποστολῆς . Ἀπόστολος γὰρ καὶ ἀρχιερεὺς τῆς ὁμολογίας ἡμῶν γέγονεν Ἰησοῦς , κατὰ τὴν τοῦ Παύλου φωνήν , κατὰ γε τὸ πρέπον τῇ ἀνθρωπότητι σχῆμα , καὶ τῷ τῆς κενώσεως τρόπῳ . Προκειμενισμένους δὲ ἅπαξ εἰς τοῦτο τοὺς μαθητὰς , δεῖσθαι δὲ πάντως τοῦ ἀγιαζομένου φησι παρὰ τοῦ ἁγίου Πατρὸς , ἐνοικοῦντος αὐτοῖς δηλονότι διὰ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον . Καὶ γὰρ τοῦτ' ἀληθείαν , οὐχ ἂν εἰς τοῦτο φαιδρότητος ἀφίκοντό ποτε τοῦ Σωτῆρος οἱ μαθηταί , ὡς ὅλης γενομένοι τῆς οἰκουμένης φωστήρες , ἀλλ' οὐδ' ἂν ἀντέσχον πρὸς τὰ ἐκ τῶν πειρασμάτων , ἤτοι τοῦ διαβόλου δυσάνεικτα βλάζη , τῇ τοῦ Πνεύματος μετουσίᾳ μὴ διαπεφραγμένοι τὸν νοῦν , καὶ εἰς ἀσυνήθη τινὰ καὶ τὴν ὑπεράνθρωπον ἐντολὴν δι' αὐτοῦ δυναμοῦμενοι , καὶ εἰς γνῶσιν ἀκριφαὴν τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς καὶ τῶν ἱερῶν τῆς Ἐκκλησίας δογμάτων διὰ τῆς τοῦ Πνεύματος ὁδοῦχίας ἀνθρώπῳ ποδηγοῦμενοι . Καὶ γοῦν ὁ Σωτὴρ συναλιζόμενος τε αὐτοῖς , μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν , καθὰ γέγραπται , καὶ τοῖς ἀνθρώποις τὴν διὰ πίστεως χάριν χρῆσιμὸν προστάζας παρήγγειλεν ἀπὸ Ἱεροσολύμων μὴ χωριζομένους , περιμένειν δὲ τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ Πατρὸς , ἣν αὐτοῦ τε λέγοντος , ἤκουσαν καὶ διὰ φωνῆς τῶν ἁγίων προφητῶν . « Ἔσται γὰρ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις , λέγει Κύριος , ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα . » Καὶ αὐτὸς δὲ σαφῶς ὁ Σωτὴρ τὴν τοῦ Πνεύματος πρὸς αὐτοὺς ἔχεσιν ἐπ' αὐτῶν κατεπηγγέλλετο , λέγων : « Ἔτι πολλὰ ἔχω ὑμῖν λέγειν , ἀλλ' οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι · ὅταν δὲ ἐλθῇ ἐκεῖνος τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας , ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς τὴν ἀλήθειαν πᾶσαν . » Καὶ πάλιν : « Καθὼς ἐρωτήσω τὸν Πατέρα , καὶ ἄλλον Παράκλητον δώσει ὑμῖν . » Ἴδιον γὰρ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς τὸ Πνεῦμα ἐστίν , ἀλλ' οὐδὲν ἧττον ἴδιόν ἐστι καὶ αὐτοῦ τοῦ Υἱοῦ , οὐχ ὡς ἕτερον καὶ ἕτερον , ἢ μεριστῶς ἐν ἑκατέρῳ νοουμένῳ τε καὶ ἐνυπάρχον , ἀλλ' ἐπειδὴ ἐκ Πατρὸς , καὶ ἐν Πατρὶ κατὰ φύσιν ἐστὶν ὁ Υἱός , καρπὸς ὑπάρχων ἀληθινὸς τῆς οὐσίας αὐτοῦ , τὸ τοῦ Πατρὸς ἴδιον Πνεῦμα κατὰ φύσιν ἐπάγεται , χεόμενον μὲν ἐκ Πατρὸς , δι' αὐτοῦ δὲ τοῦ Υἱοῦ τῇ κτίσει χορηγοῦμενον , οὐ κατὰ τινὰ τρόπον διακονικόν , ἤγουν τὸν ἐν ὑπηρετῷ νοούμενον , ἀλλ' ὅπερ ἔφημ ἄρτι , ἐξ αὐτῆς μὲν προκύπτον τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς , χεόμενον δὲ τοῖς ἴδιαις ἀξίοις διὰ Λόγου τοῦ ὁμοουσίου , καὶ ἐξ αὐτοῦ παρηκόντος , καὶ ἐφαμένῳ δηλονότι τὴν εἰς τὲ αὐτὸ καὶ ταῦτό , καὶ ἐν αὐτῷ μένοντος τε καὶ ὄντος [ γρ . ὄντος ] ἀεί , προσεχῶς τε ἅμα καὶ ὡς μεμερισμένους . Ἰδιοσυστατῶς μὲν γὰρ εἶναι φάμεν τὸν Υἱόν , ἐνυπάρχειν δὲ αὐτῷ τῷ ἰδίῳ γεννήτορι , καὶ ἔχειν ἐν ἑαυτῷ τὸν γεννήσαντα . Ὅτι δὲ
Lemmas: A ῥέω ὁ ὁ μαθητής ἐρωτάω , ἐν ἀλήθεια , οὗτος εἰμί , ἐν ὁ ἴδιος πνεῦμα ( ὁ γάρ πνεῦμα εἰμί ὁ ἀλήθεια , κατά ὁ Ἰωάννης φωνή , ἐπεί καί πνεῦμα ὁ ἀλήθεια εἰμί , αὐτός δηλονότι ὁ Μονογενώ ) , ἀποστέλλω φημί αὐτός ἐν ὁ κόσμος κατά μίμησις ὁ οἰκεῖος ἀποστολή . ἀπόστολος γάρ καί ἀρχιερεύς ὁ ὁμολογία ἐγώ γίγνομαι Ἰησοῦς , κατά ὁ ὁ Παῦλος φωνή , κατά γε ὁ πρέπω ὁ ἀνθρωπότης σχῆμα , καί ὁ ὁ κένωσις τρόπος . Προκειμενισμένους δέ ἅπαξ εἰς οὗτος ὁ μαθητής , δήω δέ πάντως ὁ ἁγίζω φημί παρά ὁ ἅγιος πατήρ , ἐνοικέω αὐτός δηλονότι διά υἱός ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος . καί γάρ οὗτος ἀλήθεια , οὐ εἄν εἰς οὗτος φαιδρότης ἀφικνέομαι ποτός ὁ Σωτήρ ὁ μαθητής , ὡς ὅλος γινόͅσκω ὁ οἰκέω φωστήρ , ἀλλά οὐδέ εἄν ἀντέχω πρός ὁ ἐκ ὁ πείρασμα , ἤτοι ὁ διάβολος δυσάνεικτα βλάζω , ὁ ὁ πνεῦμα μετουσία μή διαφράσσω ὁ νόος , καί εἰς ἀσυνήθης τις καί ὁ ὑπεράνθρωπος ἐντολή διά αὐτός δυναμόω , καί εἰς γνῶσις ἀκριφαὴν ὁ θεόπνευστος γραφή καί ὁ ἱερός ὁ ἐκκλησία δόγμα διά ὁ ὁ πνεῦμα οδουχια ἄνθρωπος ποδηγέω . καί γοῦν ὁ Σωτήρ συναλιζόμενος τε αὐτός , μετά ὁ ἐκ νεκρός ἀνάστασις , καθά γράφω , καί ὁ ἄνθρωπος ὁ διά πίστις χάρις χρήσιμος προστάζω παραγγέλλω ἀπό Ἱερουσαλήμ μή χωρίζω , περιμένω δέ ὁ ἐπαγγελία ὁ πατήρ , ὅς αὐτός τε λέγω , ἀκούω καί διά φωνή ὁ ἅγιος προφήτης . « εἰμί γάρ ἐν ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος , λέγω Κύριος , ἐκχέω ἀπό ὁ πνεῦμα ἐγώ ἐπί πᾶς σάρξ . » καί αὐτός δέ σαφῶς ὁ Σωτήρ ὁ ὁ πνεῦμα πρός αὐτός ἔχις ἐπί αὐτός κατεπαγγέλλομαι , λέγω : « ἔτι πολύς ἔχω σύ λέγω , ἀλλά οὖον δύναμαι βαστάζω ἄρτι · ὅταν δέ ἔρχομαι ἐκεῖνος ὁ πνεῦμα ὁ ἀλήθεια , ὁδηγέω σύ εἰς ὁ ἀλήθεια πᾶς . » καί πάλιν : « καθώς ἐρωτάω ὁ πατήρ , καί ἄλλος Παράκλητος δίδωμι σύ . » Ἴδιον γάρ ὁ Θεός καί πατήρ ὁ πνεῦμα εἰμί , ἀλλά οὐδείς κακός ἴδιος εἰμί καί αὐτός ὁ υἱός , οὐ ὡς ἕτερος καί ἕτερος , ἢ μεριστός ἐν ἑκάτερος νοέω τε καί ἐνυπάρχω , ἀλλά ἐπεί ἐκ πατήρ , καί ἐν πατήρ κατά φύσις εἰμί ὁ υἱός , καρπός1 ὑπάρχω ἀληθινός ὁ οὐσία αὐτός , ὁ ὁ πατήρ ἴδιος πνεῦμα κατά φύσις ἐπάγω , χέω μέν ἐκ πατήρ , διά αὐτός δέ ὁ υἱός ὁ κτίζω χορηγέω , οὖον κατά τις τρόπος διακονικός , ἤγουν ὁ ἐν ὑπηρετέω νοέω , ἀλλά ὅσπερ Εφίμ ἄρτι , ἐκ αὐτός μέν προκύπτω ὁ οὐσία ὁ Θεός καί πατήρ , χέω δέ ὁ ἴδιος ἄξιος διά Λόγος ὁ ὁμοούσιος , καί ἐκ αὐτός παρήκω , καί φημί δηλονότι ὁ εἰς τε αὐτός καί αὐτός , καί ἐν αὐτός Μένων τε καί εἰμί [ γρ . εἰμί ] ἀεί , προσεχῶς τε ἅμα καί ὡς μερίζω . ιδιοσυστατος μέν γάρ εἰμί φημί ὁ υἱός , ἐν-ὑπάρχω δέ αὐτός ὁ ἴδιος γεννήτωρ , καί ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ γεννάω . ὅτι2 δέ