cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0386.1
A κρῶν , καὶ ἐπιγνοῦσθην τὸν Κύριον , ἡ τοῦ σώματος ὅλης , ὁ τοῦ προσώπου χαρακτήρ , τῆς ἡλικίας τὸ μέτρον ; Καὶ τί πρὸς τοῦτο φαμεν ; Οὐκ ἐλευθέρων ἐνδοιασμοῦ διάνοιαν εἶχον οἱ θεσπέσιοι μαθηταί , καὶ τε τεθεαμένοι τὸν Κύριον . Ὦντο μὲν γὰρ οὐκ ἐκείνον αὐτὸν ὑπάρχειν κατὰ ἀλήθειαν τὸν πάλαι συνόντα τε αὐτοῖς , καὶ συνδιαβιώσαντα , καὶ ἐπὶ ξύλου κρεμασμένον , πνεῦμα δὲ μᾶλλον πρὸς τὴν τοῦ Σωτῆρος εἰκόνα διαπεπλασμένον ἀτελεῶς , καὶ μορφῆς , ἢ ἤδισαν τὰ ἴχνη ψευδόμενον , κατωλισθὸν γε μὴν εἰς τὸ οὕτω φρονεῖν , οὐκ ἀφορμῆς τινος δίχα τῆς εἰς τοῦτο καλοῦσης εὐλόγως . Ἐπειδὴ δὲ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων παραδόξως εἰσῆλθεν , τοῦ γεωδὴς καὶ παχυτέρου σώματος τὴν ἀποχρώσαν αὐτῷ ζήτηντος εἴσοδον , καὶ τὸ τοσοῦτον ἀνευρίσκον τὰς τῶν θεματιῶν εἰσβολὰς ἀναχάζοντος , ὅσον τὸ ἕκαστον μέγεθος ἔχει . Τοιγαροῦν καὶ σφῶρα χρησίμως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστός , ἀπεγύμνωσε μὲν τὸ θωμᾶ τὴν πλευράν , τὰ δὲ ἐν τῇ σαρκὶ τραῦματα καθίστη διαφανῆ , πάντας δι’ ἐκείνου πληροφορῶν . Μόνου μὲν γὰρ τοῦ ἁγίου Θωμᾶ φέρεται λέγος : « Ἐὰν μὴ βάλῃ τὰς χεῖράς μου , καὶ ἴδω τοὺς τύπους τῶν ἡλῶν , καὶ βάλῃ τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ , οὐ μὴ πιστεύσω . » Ἀλλ’ ἡν πως ἅπαν κοινὴ τὰ τῆς ὀλιγοπιστίας ἐγγχήματα , καὶ τῶν ἄλλων μαθητῶν οὐκ ἔξω θορύβου τὴν νοῦν εὐρήσομεν , καὶ τοὺς καὶ αὐτῶν λεγόντων τῷ ἁγίῳ Θωμᾷ : « Ἐωράκαμεν τὸν Κύριον . » Ὅτι δὲ τῆς ἀληθείας ἡμῖν ὁ λόγος οὐκ ἐξοίχεται , χαλεπὸν οὐδὲν ἐκμαθεῖν δι’ ὧν ἕτερ περὶ τούτων ὁ θεῖος ἡμῖν Λουκᾶς : « Ταῦτα γὰρ αὐτῶν λαλούντων , φησίν , ἕστη ἐν μέσῳ αὐτῶν , αὐτὸς δὲ δήλον ὅτι Χριστός , καὶ λέγει αὐτοῖς · Εἰρήνη ὑμῖν . Πτοηθέντες δὲ καὶ ἐμφροβοὶ γενόμενοι , ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν . Καὶ εἶπεν αὐτοῖς · Τί τεταραγμένοι ἐστέ , καὶ διαλογισμοὶ ἀναβαίνουσιν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν ; Ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου , ὅτι ἐγώ εἰμι αὐτός . Ἡψάσασθε με , καὶ ἴδετε , ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστᾶ οὐκ ἔχει , καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα . Καὶ τοῦτο εἰπόν , ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας . Ἐπὶ δὲ ἀπιστούντων αὐτῶν καὶ θαυμαζόντων ἀπὸ τῆς χαρᾶς , εἶπεν αὐτοῖς · Ἔχετε τι βρώσιμον ἐνθάδε ; Οἱ δὲ ἐπέθηκαν αὐτῷ , φησίν , ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος , καὶ ἀπὸ μελισσίου κηρίου . Καὶ λαβὼν ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν . » Ὅρᾶς ὅπως ὁ τῆς ἀπιστίας ἐνδορισμὸς λογισμός , οὐκ ἐν μόνῳ τῷ μακαρίῳ Θωμᾷ , νοσεῖ δὲ τοῦ πάθους καὶ τῶν ἑτέρων μαθητῶν ὁ νοῦς ; Ἴδοὺ γὰρ , ἰδοὺ καὶ μετὰ τὴν θέαν τῶν ἐπὶ τῷ σταυρῷ τραυμάτων ὀλιγοπιστοῦντας ὄρων , ἀναπείνειν ὧστο καὶ δι’ ἕτερον πράγματος , κατ’ οὐδὲνα μὲν τρόπον πνεύματι τριπτοντος , ἀνέχοντος δὲ μᾶλλον ἰδικῶς τοῖς ἀπὸ τῆς σώμασι , καὶ τῆ τῶν σαρκῶν φύσει . Κατεδύθηκε γὰρ τὸ προκομισθὲν ἰχθύδιον , ἤτοι τὸ ἐξ αὐτοῦ μέρος . Ἄνάγκης δὲ ὡςπερ ἕργον ἕκαστερον εἶναι δώσομεν . Φορᾶς γὰρ ὡς σωζομένης οὐκέτι μετὰ τὴν ἀνάστασιν τῆς ἁγίας μάλιστα σαρκός , ἐπειπερ ἀνεβίω πρὸς ἀφθαρσίαν , ἀλλ’ οὐδὲ τροφῆς τῆς συνήθους δε -
Lemmas: A Κρής , καί ἐπιγιγνώσκω ὁ κύριος , ὁ ὁ σῶμα ὅλος , ὁ ὁ πρόσωπον χαρακτήρ , ὁ ἡλικία ὁ μέτρον ; καί τίς πρός οὗτος φημί ; οὐ ἐλεύθερος ἐνδοιασμός διάνοια ἔχω ὁ θεσπέσιος μαθητής , καί τε θεάομαι ὁ κύριος . ἀρτύω μέν γάρ οὐ ἐκεῖνος αὐτός ὑπάρχω κατά ἀλήθεια ὁ πάλαι σύνειμι τε αὐτός , καί συνδιαβιόω , καί ἐπί ξύλον κρεμάννυμι , πνεῦμα δέ μᾶλλον πρός ὁ ὁ Σωτήρ εἰκών διαπλάσσω ἀτελής , καί μορφή , ἢ ἐσθίω ὁ ἴχνος ψεύδω , κατολισθάνω γε μήv εἰς ὁ οὗτος φρονέω , οὐ ἀφορμή τις δίχα ὁ εἰς οὗτος καλέω εὔλογος . ἐπεί δέ ὁ θύρα καλέω παράδοξος εἰσέρχομαι , ὁ γεώδης καί παχύς σῶμα ὁ ἀποχράω αὐτός ζήτης εἴσοδος , καί ὁ τοσοῦτος ἀνευρίσκω ὁ ὁ θεμάτιον εἰσβολή ἀναχάζομαι , ὅσος ὁ ἕκαστος μέγεθος ἔχω . τοιγάρ καί σφῶρα χρήσιμος ὁ Κύριος ἐγώ Ἰησοῦς ὁ Χριστός , ἀπογυμνόω μέν ὁ Θωμᾶς ὁ πλευρά , ὁ δέ ἐν ὁ σάρξ τραῦμα καθίστημι διαφανής , πᾶς διά ἐκεῖνος πληροφορέω . Μόνος μέν γάρ ὁ ἅγιος Θωμᾶς φέρω λέγος : « ἐάν μή βάλλω ὁ χείρ ἐγώ , καί ὁράω ὁ τύπος ὁ ἡλόω , καί βάλλω ὁ χείρ ἐγώ εἰς ὁ πλευρά αὐτός , οὖον μή πιστεύω . » ἀλλά ἐάν πως ἅπας κοινός ὁ ὁ ὀλιγοπιστία ἐγγχήματα , καί ὁ ἄλλος μαθητής οὐ ἔξω θόρυβος ὁ νόος εὑρίσκω , καί ὁ καί αὐτός λέγω ὁ ἅγιος Θωμᾶς : « ὁράω ὁ κύριος . » ὅτι2 δέ ὁ ἀλήθεια ἐγώ ὁ λόγος οὐ ἐξοίχομαι , χαλεπός οὐδείς ἐκμανθάνω διά ὅς ἕτερος περί οὗτος ὁ θεῖος ἐγώ Λουκᾶς : « οὗτος γάρ αὐτός λαλέω , φημί , ἵστημι ἐν μέσος αὐτός , αὐτός δέ δῆλος ὅτι Χριστός , καί λέγω αὐτός · Εἰρήνη σύ . πτοέω δέ καί εμφροβους γίγνομαι , δοκέω πνεῦμα θεωρέω . καί εἶπον αὐτός · τις ταράσσω εἰμί , καί διαλογισμός ἀναβαίνω ἐν ὁ Καρδία σύ ; εἶδον ὁ χείρ ἐγώ καί ὁ πούς ἐγώ , ὅτι ἐγώ εἰμί αὐτός . Ἡψάσασθε ἐγώ , καί ὁράω , ὅτι πνεῦμα σάρξ καί ὀστέον οὐ ἔχω , καθώς ἐγώ θεωρέω ἔχω . καί οὗτος εἶπον , δείκνυμι αὐτός ὁ χείρ καί ὁ πούς . ἐπί δέ ἀπιστέω αὐτός καί θαυμάζω ἀπό ὁ χαρά , εἶπον αὐτός · Ἔχετος τίς βρώσιμος ἐνθάδε ; ὁ δέ ἐπιτίθημι αὐτός , φημί , ἰχθύς ὀπτός μέρος , καί ἀπό μελίσσι κηρίον . καί λαμβάνω ἐνώπιος αὐτός ἐσθίω . » ὁράω ὅπως ὁ ὁ ἀπιστία ἐνδορισμὸς λογισμός , οὐ ἐν μόνος ὁ μακάριος Θωμᾶς , νοσέω δέ ὁ πάθος καί ὁ ἕτερος μαθητής ὁ νόος ; ἰδού γάρ , ἰδού καί μετά ὁ θέα ὁ ἐπί ὁ σταυρός τραῦμα ὀλιγοπιστέω σύργαστρος , ἀναπείθω ἵστημι καί διά ἕτερος πρᾶγμα , κατά οὐδείς μέν τρόπος πνεῦμα τριπτοντος , ἀνέχω δέ μᾶλλον ἰδικός ὁ ἀπό ὁ σῶμα , καί τῆ ὁ σάρξ φύσις . κατεδυτιθημι γάρ ὁ προκομίζω ἰχθύς , ἤτοι ὁ ἐκ αὐτός μέρος . Ἀνάγκη δέ ὡς ἔργον ἑκαστέρω εἰμί δίδωμι . φορός γάρ ὡς σῴζω οὐκέτι μετά ὁ ἀνάστασις ὁ ἅγιος μάλιστα σάρξ , ἐπεί ἀναβιόω πρός ἀφθαρσία , ἀλλά οὐδέ τροφή ὁ συνήθης δέ -