cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0290.1
ἔκουςίον βούλησιν , ὅπως ἂν αὐτὸν [ γρ . αὐτήν ] ἐν ἑαυτῷ τε πρώτως , καὶ δι’ ἑαυτοῦ πρὸς ἐκεῖνο πάλιν ἀναστοιχειώσας τὸ κάλλος , φημὶ δὲ καὶ τὴν ἀρχαίαν καὶ δεύτερος ἡμῖν Ἄδαμ εὕρεθεις , τοῦτ’ ἐστὶν οὐράνιος ἄνθρωπος , πρῶτός τε ἀπάντων καὶ ἀπαρχὴ τῶν ἀνακαθιζομένων εἰς καινότητα ζωῆς εὐρεθείς , ἐν ἀφθαρσίᾳ δηλονότι καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ἁγιασμῷ τῷ διὰ Πνεύματος νοουμένῳ παραπέμπει λοιπὸν δι’ ἑαυτοῦ πρὸς ἅπαν τὸ γένος τὰ ἀγαθά . διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸ ζῶν κατὰ φύσιν ὑπάρχων , γέγονεν ἐν νεκροῖς , ἵνα τὸν ἡμῶν ἐν ἡμῖν καταργήσας θάνατον , εἰς τὴν ἰδίαν ἡμᾶς ἀναπλάσῃ ζωὴν · καὶ αὐτὸς ὑπάρχων ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός , γέγονεν ὑπὲρ ἡμῶν ἁμαρτία . Κατὰ γὰρ τὸν τοῦ προφήτου μῦθον , αὐτὸς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν αἴρει , καὶ ἐλογίσθη μεθ’ ἡμῶν ἐν ἀνόμοις , ἵνα ἡμᾶς δικαιώσῃ δι’ ἑαυτὸν , διαρρήξας τὸ καθ’ ἡμῶν χειρόγραφον , καὶ προσπηλώσας αὐτὸ τῷ ἰδίῳ σταυρῷ , κατὰ τὸ γεγραμμένον . Ἅγιος δὲ πάλιν ὑπάρχων , κατὰ φύσιν , ὡς Θεός , καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος διὰ τῆς κτίσεως πρὸς διαμονὴν καὶ ὁυσίαν καὶ ἁγιασμὸν τὸν ἐν μελέτῃ γενέσθαι διδοὺς , ἀγιάζεται δι’ ἡμᾶς ἐν ἁγίῳ Πνεύματι , οὐχ ἑτέρῳ τινὶ αὐτὸν ἀγιάζοντος , αὐτουργούντος δὲ μᾶλλον ἑαυτῷ πρὸς ἁγιασμὸν τῆς ἰδίας σαρκός . Δέχεται γὰρ τὸ Πνεῦμα τὸ ἑαυτοῦ , καὶ λαμβάνει μὲν , καθόπερ ἂν ἄνθρωπος , ἑαυτῷ γε μὴν τοῦτο δίδωσιν , ὡς Θεός . Ἔπρα δὲ τοῦτο δι’ ἡμᾶς , οὐ δι’ ἑαυτόν · ἵνα ἐξ αὐτοῦ καὶ ἐν αὐτῷ ἡ πρώτη δεδεμένη τοῦ πράγματος τὴν ἀρχήν , εἰς ἅπαν οὕτω τὸ γένος ἡ τοῦ ἀγιάζεσθαι λοιπὸν διαβαίνῃ χάρις . Ὡσπερ γὰρ διὰ τῆς ἐν Ἄδαμ παραβάσεως καὶ παρακοῆς , ὡς ἐν ἀπαρχῇ τοῦ γένους ἡ φύσις θανάτῳ κατεδικάζετο , δι’ ἑνὸς ἀκούσασα τοῦ πρώτου · « Γῆ εἶ , καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ » τὸν αὐτὸν εἶμαι , τρόπον , διὰ τῆς ὑπακοῆς καὶ δικαιοσύνης τοῦ Χριστοῦ , καθὼς γέγονεν ὑπὸ νόμον , καὶ ν νομοθέτης ὑπάρχων , ὡς Θεός , εἰς ὅλην ἂν δίκην τὴν φύσιν ἡ εὐλογία , καὶ ἡ διὰ τοῦ Πνεύματος ζωοποίησις . Ἀναμορφοῖ γὰρ τὸ Πνεῦμα πρὸς ἀφθαρσίαν , τὰ ἐξ ἁμαρτίας κατεφθαρμένα , καὶ εἰς καινότητα μεταπλάττει ζωῆς τὸ ἐν ῥαθυμίᾳ πεπαλαιωμένον , καὶ χωρῆσαν εἰς ἀφανισμόν . Ἄλλ’ ἴσως ἐρεῖς · Πῶς οὖν ὁ ἅγιος κατὰ φύσιν ἁγιάζεται , καὶ τοῦτο μεθ’ ἐκτὸς ; κατὰ τίνὰ δὲ τρόπον ὁ καὶ πᾶσι τοῖς ἀξίοις ἀδίοις , τοῖς τε ἄνω , φημὶ , καὶ τοῖς ἐπὶ τῆς γῆς Θεοῦ Πνεῦμα διδούς , ἑαυτῷ τοῦτο χαρίζεται ; Δυσέραινα μὲν οὖν καὶ δυσδιάνοητα κομιδῇ , καὶ οὐ ταλαιπώρως ἔχοντα τὴν ἐξήγησιν τὰ τοιαῦτά ἐστιν , ἐπὰν ἐννοῆση γυμνὸν εἶναι καὶ ὡσπερ ἀνὰ μέρος ἑστῶτα τῆς ἀνθρωπίνης ἀνθρωπότητος τὸν ἐκ Θεοῦ παρθένου Λόγον ἐπὰν μόνον θαυμάσῃς τὴν ἀπεριήγητον ἕνωσιν , καὶ τὴν εἰς σάρκα σύνοδον , καὶ ὑποπόση τῷ νῷ κατ’ ἡμᾶς γενόμενος ἄνθρωπος ὁ φύσει Θεός , ἐκκαθάρῃ μὲν οὐκέτι , πάντα δὲ ὀρθῶς τῆς σιςτάσεως ἐξελὼν , ὑποθεὶς τε τοῖς θεωρήμασι , Θεὸν ἐν ταυτῷ καὶ ἄνθρωπον ὄντα τὸν Υἱόν , οὐκ ἀποδιδάξῃ λογῆ τὰ τῇ ἀνθρωπότητι πρέποντα , κἂν εἰς τὸ ἓν τοῦ κατὰ φύσιν Υἱοῦ φέρεται πρόσωπον , φημὶ δὲ Χριστῷ
Lemmas: ἔκουςίον βούλησις , ὅπως εἄν αὐτός [ γρ . αὐτός ] ἐν ἑαυτοῦ τε πρῶτος , καί διά ἑαυτοῦ πρός ἐκεῖνος πάλιν ἀναστοιχειόω ὁ κάλλος , φημί δέ καί ὁ ἀρχαῖος καί δύο ἐγώ Άδαμ εὑρίσκω , οὗτος εἰμί οὐράνιος ἄνθρωπος , πρότερος τε ἀπαντάω καί ἀπαρχή ὁ ἀνακαθίζω εἰς καινότης ζωή εὑρίσκω , ἐν ἀφθαρσία δηλονότι καί δικαιοσύνη καί ἁγιασμός ὁ διά πνεῦμα νοέω παραπέμπω λοιπός διά ἑαυτοῦ πρός ἅπας ὁ γένος ὁ ἀγαθός . διά οὗτος καί αὐτός ζῶ κατά φύσις ὑπάρχω , γίγνομαι ἐν νεκρός , ἵνα ὁ ἐγώ ἐν ἐγώ καταργέω θάνατος , εἰς ὁ ἴδιος ἐγώ ἀναπολάζω ζωή · καί αὐτός ὑπάρχω ὁ δικαιοσύνη ὁ Θεός καί πατήρ , γίγνομαι ὑπέρ ἐγώ ἁμαρτία . κατά γάρ ὁ ὁ προφήτης μῦθος , αὐτός ὁ ἁμαρτία ἐγώ ἀείρω , καί λογίζομαι μετά ἐγώ ἐν ἄνομος , ἵνα ἐγώ δικαιόω διά ἑαυτοῦ , διαρρήγνυμι ὁ κατά ἐγώ χειρόγραφον , καί προσπηλόω αὐτός ὁ ἴδιος σταυρός , κατά ὁ γράφω . Ἅγιος δέ πάλιν ὑπάρχω , κατά φύσις , ὡς Θεός , καί ὁ ἅγιος πνεῦμα διά ὁ κτίσις πρός διαμονή καί οὐσία καί ἁγιασμός ὁ ἐν μελέτη γίγνομαι δίδωμι , ἁγίζω διά ἐγώ ἐν ἅγιος πνεῦμα , οὐ ἕτερος τις αὐτός ἁγίζω , αὐτουργέω δέ μᾶλλον ἑαυτοῦ πρός ἁγιασμός ὁ ἴδιος σάρξ . δέχομαι γάρ ὁ πνεῦμα ὁ ἑαυτοῦ , καί λαμβάνω μέν , καθόπερ εἄν ἄνθρωπος , ἑαυτοῦ γε μήv οὗτος δίδωμι , ὡς Θεός . Ἔπρα δέ οὗτος διά ἐγώ , οὖον διά ἑαυτοῦ · ἵνα ἐκ αὐτός καί ἐν αὐτός ὁ πρῶτος δήω ὁ πρᾶγμα ὁ ἀρχή , εἰς ἅπας οὗτος ὁ γένος ὁ ὁ ἁγίζω λοιπός διαβαίνω χάρις . ὡς γάρ διά ὁ ἐν Άδαμ παράβασις καί παρακοή , ὡς ἐν ἀπαρχή ὁ γένος ὁ φύσις θάνατος καταδικάζω , διά εἷς ἀκούω ὁ πρῶτος · « Γῆ εἰμί , καί εἰς γῆ ἀπέρχομαι » ὁ αὐτός εἶμαι , τρόπος , διά ὁ ὑπακοή καί δικαιοσύνη ὁ Χριστός , καθώς γίγνομαι ὑπό νόμος , καί Ν νομοθέτης ὑπάρχω , ὡς Θεός , εἰς ὅλος εἄν δίκη ὁ φύσις ὁ εὐλογία , καί ὁ διά ὁ πνεῦμα ζωοποίησις . ἀναμορφόω γάρ ὁ πνεῦμα πρός ἀφθαρσία , ὁ ἐκ ἁμαρτία καταφθείρω , καί εἰς καινότης μεταπλάσσω ζωή ὁ ἐν ῥᾳθυμία παλαιόω , καί χωρέω εἰς ἀφανισμός . ἄλλος ἴσως εἴρω · Πῶς οὖν ὁ ἅγιος κατά φύσις ἁγίζω , καί οὗτος μετά ἐκτός ; κατά τις δέ τρόπος ὁ καί πᾶς ὁ ἄξιος ἀδίοις , ὁ τε ἄνω , φημί , καί ὁ ἐπί ὁ γῆ Θεός πνεῦμα δίδωμι , ἑαυτοῦ οὗτος χαρίζομαι ; Δυσέραινα μέν οὖν καί δυσδιανοητος κομιδή , καί οὖον ταλαίπωρος ἔχω ὁ ἐξήγησις ὁ τοιοῦτος εἰμί , ἐπάν ἐννοέω γυμνός εἰμί καί ὡς ἀνά μέρος ἵστημι ὁ ἀνθρώπινος ἀνθρωπότης ὁ ἐκ Θεός παρθένος Λόγος ἐπάν μόνος θαυμάζω ὁ ἀπεριήγητος ἕνωσις , καί ὁ εἰς σάρξ σύνοδος , καί ὑποπίνω ὁ νάω κατά ἐγώ γίγνομαι ἄνθρωπος ὁ φύσις Θεός , ἐκκαθαίρω μέν οὐκέτι , πᾶς δέ ὀρθῶς ὁ σίτασις ἐξαιρέω , ὑποτίθημι τε ὁ θεώρημα , θεός ἐν ταυτός καί ἄνθρωπος εἰμί ὁ υἱός , οὐ ἀποδιδάσκω λογεύς ὁ ὁ ἀνθρωπότης πρέπω , κἀν εἰς ὁ εἷς ὁ κατά φύσις υἱός φέρω πρόσωπον , φημί δέ Χριστός