cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0243.1
οι γνήσιοι , και ἀγάπη τῇ πρὸς ἐμὲ κατηκμερισμένοι , τὸν ἑαυτῶν [ γρ . ἑαυτῶν ] δεσπότην καθηρητην και διδασκάλιον , τὰ ἐκ τῆς ᾿Ιουδαϊκῆς ὑπομηνόντα παροινίας , ὑβρεις τε και αἰχίσματα , και τὰ ἐκ τῆς ἀτόπου μανίας τολμήματα , τότε δὴ κλαύσετε , και θρηνήσετε , χαρήσεται δὲ ὁ κόσμος , τοῦτ᾽ ἐστιν , οι φρονεῖν οὐχ εἰδότες τὰ δοκοῦντα Θεῷ προσφιλερώτατα ὡς ὑπερ ταῖς κοσμικαῖς ἡδοναῖς . Σημαίνει δὲ πάλιν τὴν τε ἀγέλασαν και συρραφώδῃ τῶν ᾿Ιουδαίων πλῆθων , και τῶν καθηγεῖσθαι λαχόντων τὸ θεομισθὲς και ἀνόσιον στίφος , Γραμματέας τε και Φαρισαίους , οι τοῖς τοῦ Σωτῆρος ἐπιτιμβάσκοντες πειρασμοῖς , πολλὰ κατὰ τῆς ἑαυτῶν ἐφρόνηγοντο κεφαλῆς , ποτὲ μὲν λέγοντες · « Εἰ Υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ , κατάβηθι νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ , και πιστεύσομέν σοι · ποτὲ δὲ πάλιν · « ᾿Ο καταλῶν τὸν ναὸν , και ἐν τρισιν ἡμέραις οἰκοδομῶν αὐτὸν , σῶσον σεαυτόν . » Ταυτὶ γὰρ δὴ τῆς ᾿Ιουδαίων παμπάρου γλῶττης τὰ ἀποβράσματα . ᾿Αλλ᾽ οὕτω παροργιζόντων τῶν ἐν κόσμῳ , φησὶ , δρώντων τε ὅμα και φθεγγομένων , λυπηθήσεσθε μὲν ὑμεῖς , οὐχ εἰς μακρὰν δὲ τοῦτο παθόντες διαμενεῖτε χρόνον . Μεταστήσεσθε γὰρ ἢ λύτῃ πρὸς χαρᾶν . ᾿Αναβιώσωμαι γὰρ , και ἀφανιῶ παντελῶς τῆς κατηρείας τὴν πρόφασιν , παριστελὼν δὲ τὸ δάκρυον , και πρὸς εὐθυμίαν ἀνακομίσω διηνεκῇ και ἀμήρυτον . ᾿Ακατάληκτος γὰρ ἢ τῶν ἁγίων χαρὰ . Ζῇ γὰρ εἰς ἀεὶ Χριστός , λελυται δὲ και ὁ πάντων θάνατος δι᾽ αὐτοῦ . ᾿Αλλ᾽ ἐστι πως ἀκύλουσον ἐννοεῖν , ὅτι δὴ πάντες και τοῖς ἐν κόσμῳ παθεῖν εἰς ἀντίστροφον σύμβασιν δει λυπεῖσθαι διηνεκῶς . Εἰ γὰρ ἐπεὶπερ ἀπέθανε κατὰ σάρκα Χριστός , λελύτῃται μὲν οἱ γνήσιοι , χαρὰν δὲ τὸ πάθος ὁ κόσμος ἐποιήσατο · καταργηθέντος δὲ τοῦ θανάτου , και τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ , μεταστράφῃ τοῖς ἁγίοις τὸ πένθος εἰς χαρὰν · μεταχθήσεται δὲ δηλονότι και τοῖς ἐν κόσμῳ πρὸς πένθος ἢ χαρὰ .
Lemmas: ὁ γνήσιος , και ἀγάπη ὁ πρός ἐγώ κατηκμερισμένοι , ὁ ἑαυτοῦ [ γρ . ἑαυτοῦ ] δεσπότης καθαίρω και διδασκάλιον , ὁ ἐκ ὁ Ιουδαϊκός υπομηνοειντα παροινία , ὕβρις τε και αἴκισμα , και ὁ ἐκ ὁ ἄτοπος μανία τόλμημα , τότε δή καλέω , και θρηνέω , χαίρω δέ ὁ κόσμος , οὗτος εἰμί , ὁ φρονέω οὐ οἶδα ὁ δοκέω Θεός προσφιλερώτατα ὡς ὑπερ ὁ κοσμικός ἡδονή . σημαίνω δέ πάλιν ὁ τε ἀγγέλλω και συρραφώδῃ ὁ Ἰουδαῖος πλήθω , και ὁ καθηγέομαι λαγχάνω ὁ θεομισθὲς και ἀνόσιος στίφος , Γραμματέας τε και Φαρισαῖος , ὁ ὁ ὁ Σωτήρ ἐπιτιμβάσκοντες πειρασμός , πολύς κατά ὁ ἑαυτοῦ φρονέω κεφαλή , ποτέ μέν λέγω · « εἰμί υἱός εἰμί ὁ Θεός , καταβαίνω νῦν ἀπό ὁ σταυρός , και πιστεύω σύ · ποτέ δέ πάλιν · « ᾿Ο καταλέω ὁ ναός , και ἐν τρεῖς ἡμέρα οἰκοδομέω αὐτός , σῴζω σεαυτοῦ . » οὗτος γάρ δή ὁ Ἰουδαῖος παμπάρου γλῶσσα ὁ απόβρασμα . Αλλά οὗτος παροργίζω ὁ ἐν κόσμος , φημί , δράω τε Όμα και φθέγγομαι , λυπέω μέν σύ , οὐ εἰς μακράν δέ οὗτος πάθος διαμένω χρόνος . μεθίστημι γάρ ἢ λύται πρός χαρά . Ἀναβιόω γάρ , και ἀφανίζω παντελῶς ὁ καθαίρω ὁ πρόφασις , παραστέλλω δέ ὁ δάκρυ , και πρός εὐθυμία ἀνακομίζω διηνεκής και ἀμήρυτος . Ακατάληκτος γάρ ἢ ὁ ἅγιος χαρά . ζάω γάρ εἰς ἀεί Χριστός , λύω δέ και ὁ πᾶς θάνατος διά αὐτός . Αλλά εἰμί πως ακυλουω ἐννοέω , ὅτι δή πᾶς και ὁ ἐν κόσμος πάσχω εἰς ἀντίστροφος σύμβασις δεῖ λυπέω διηνεκής . εἰμί γάρ ἐπεί ἀποθνῄσκω κατά σάρξ Χριστός , λύω μέν ὁ γνήσιος , χαρά δέ ὁ πάθος ὁ κόσμος ποιέω · καταργέω δέ ὁ θάνατος , και ὁ Σωτήρ ἐγώ Χριστός , μεταστρέφω ὁ ἅγιος ὁ πένθος εἰς χαρά · μετάγω δέ δηλονότι και ὁ ἐν κόσμος πρός πένθος ἢ χαρά .