cyrillus-theology.commentarii-in-joannem pg074_0370.1
εις τὸ ἰδεῖν τὸ μνημεῖον , καὶ τὸ ἐν τῷ κήπῳ γενέσθαι , καὶ πάντα τόπον περινοστεῖν τῷ μνημείῳ γείτονα πρὸς τὴν τοῦ σώματος ζήτησιν . Ὅτιο γὰρ ἀληθῶς μετασχεῖσθαι τὸν Κύριον . Ἐπιγράφεται δὲ παρὰ ἀλλοῖς τῶν ἡγουμένων μάλιστα καὶ βουλῆς καὶ πράγματος τὰ τῶν ἐκβάσεων τέλη , κἂν ἕτεροι τινες εἰεν οἱ συσχεπτόμενοι καὶ συμπράττοντες . Οὐκοῦν εἰς τιμὴν καὶ δόξαν , καὶ εἰς καύχημα διηνεκὲς ἐγαρίζετο τῇ Μαριάμ ὁ Σωτὴρ τὸ εὐαγγελισαθαι τοὺς ἀδελφοὺς , ὅτι « Ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρα μου καὶ Πατέρα ὑμῶν , καὶ Θεὸν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν . » Σὺ δέ μοι πάλιν τὸ βαθὺ δὴ τοῦτο καὶ μέγα δέχο μυστήριον , τῆς τῶν θείων δογμάτων ὀρθότητος τὸν κανόνα διασπῆν τὴν ἑαυτοῦ καρδίαν οὐκ ἐφεῖς . Ἀκούεις ὅπως γέγονε καὶ ἡμῶν ὁ μονογενὴς τοῦ Θεοῦ Λόγος , ἵνα καὶ ἡμεῖς κατ ' αὐτόν , κατὰ γε τὸ ἐφικτὸν τῇ φύσει , καὶ ὅσον ἦνεν εἶπεν εἰς τὸν διὰ τῆς χάριτος ἀνακαινισμὸν ; Τεταπεινώκα γὰρ ἑαυτὸν , ἵνα πρὸς τὸ ἴδιον ὕψος ἀναγάγῃ τὸ ταπεινὸν κατὰ φύσιν , καὶ τὴν τοῦ δούλου μορφὴν παρέδρακε , καίτοι κατὰ φύσιν Κύριός τε ὑπάρχων καὶ Υἱός , ἵνα τὸ τῇ φύσει δοῦλον εἰς τὴν τῆς υἱοθεσίας μετακομιῆς ἀξίαν , καθ ' ὁμοιότητα τὴν ἑαυτοῦ , καὶ ὡς πρὸς αὐτόν . Ὅς οὖν καθ ' ἡμᾶς γεγενημένος , τοῦτ ' ἐστὶν ἀνθρωπος , ἵνα καὶ ἡμεῖς κατ ' αὐτόν [ γενηθῶμεν ] , φημὶ δὴ θεοὶ καὶ υἱοί , δέχεται μὲν εἰς ἑαυτὸν τὰ ἡμῶν ἴδια , ἀντιδίδωσι δὴ ἡμῖν τὰ ἑαυτοῦ , πῶς , ἢ τίνα τρόπον , ἐρέσθαι δὴ πάντως δελησόμεθα εὐλόγως . Οὐκοῦν ἐρωτᾷ κατὰ δύναμιν . Πρῶτον μὲν γὰρ ἐν οἰκείῳ ὧν κατὰ φύσιν ( δοῦλα γὰρ τοῦ ποιητοῦ τὰ ποιἡματα ) καλεῖ μὲν ἴδιους ἀδελφούς , Πατέρα δὲ κοινὸν ἑαυτῷ τε καὶ ἡμῖν ὀνομάζει τὸν Θεόν : οἰκειοῦμενος δὲ διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς ὁμοίωσιν τὰ ἀνθρώπινος , Θεὸν ἑαυτοῦ τὸν ἡμῶν ἐκάλεσε Θεόν , καίπερ ὤν Υἱὸς κατὰ φύσιν , ἵν ' ὅσπερ ἡμεῖς εἰς τὸ ὑπὲρ φύσιν ἀξίωμα διὰ τῆς πρὸς αὐτὸν ὁμοιώσεως ἀναβαίνομεν : οὐ γὰρ ἄντες υἱοὶ κατὰ φύσιν , υἱοὶ πεκλημέθα Θεοῦ : κράζει γὰρ ἐν ἡμῖν διὰ τοῦ ἰδίου Πνεύματος : « Ἄββα , ὁ Πατὴρ » : οὕτω καὶ αὐτὸς ἐπάπτετὴν ἡμετέραν ἐδέξατο μόρφωσιν ( γέγονε γὰρ ἀνθρωπος , κατὰ τὰς Γραφάς ) , Θεὸν ἔχει τὸν Θεόν , καίτοι Θεὸς ὑπάρχων ἐκ Θεοῦ κατὰ φύσιν καὶ ἀληθινός . Μὴ τοίνυν σκανδαλισθῇς , κἂν ἀκούσῃς ὅτι Θεὸν ἑαυτοῦ τὸν Θεὸν ἀποκαλεῖ , περιθέωρε δὲ μᾶλλον ὡς φιλομαθῶς , καὶ περιιτέχνως φρονίμως τῷ λόγῳ τὴν ἀκριβείαν : ἑαυτοῦ μὲν γὰρ Πατέρα φησὶν εἶναι τὸν Θεόν , καὶ ἡμῶν δὲ Θεόν , πρᾶγμα λέγων καθ ' ἕκαστερον ἀληθές . Φύσει μὲν γὰρ καὶ ἀληθείᾳ Πατὴρ ἐστι τοῦ Χριστοῦ ὁ τῶν ὅλων Θεός , ἡμῶν δὲ οὐχὶ κατὰ φύσιν Πατήρ , Θεὸς δὲ μᾶλλον , ὡς ποιητής , καὶ Κύριος : ἀλλ ' ἑαυτὸν ἡμῖν οἷονεὶ πως ἀνακρίνας ὁ Υἱός , τὸ μὲν ἑαυτῷ κυρίως τε καὶ ἰδίως ὑπάρχον [ γρ . ὑπάρχον ] ἀξίωμα τῇ ἡμετέρᾳ χαρίζεται φύσει , Πατέρα κοινὸν ὀνομάζων τὸν ἑαυτοῦ γεννήτορα : τὸ δὲ τῇ ἡμετέρᾳ φύσει προσπεφυκὸς δέχεται πάλιν εἰς ἑαυτόν , διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς ὁμοίωσιν . Θεὸν γὰρ ἑαυτοῦ τὸν ἴδιον ὀνομάζει Πατέρα , οὐ θαλῆσας
Lemmas: εἰς ὁ ὁράω ὁ μνημεῖον , καί ὁ ἐν ὁ κῆπος γίγνομαι , καί πᾶς τόπος περινοστέω ὁ μνημεῖον γείτων πρός ὁ ὁ σῶμα ζήτησις . Ὅτι γάρ ἀληθής μετέχω ὁ κύριος . ἐπιγράφω δέ παρά ἄλλος ὁ ἡγέομαι μάλιστα καί βουλή καί πρᾶγμα ὁ ὁ ἔκβασις τέλος , κἀν ἕτερος τις ἄγω ὁ συσχεπτομενω καί συμπράσσω . οὐκοῦν εἰς τιμή καί δόξα , καί εἰς καύχημα διηνεκής ἀγαρίζω ὁ Μαρία ὁ Σωτήρ ὁ εὐαγγελίζω ὁ ἀδελφός , ὅτι « ἀναβαίνω πρός ὁ πατήρ ἐγώ καί πατήρ σύ , καί θεός ἐγώ καί θεός σύ . » σύ δέ ἐγώ πάλιν ὁ βαθύς δή οὗτος καί μέγας δέχομαι μυστήριον , ὁ ὁ θεῖον δόγμα ὀρθότης ὁ κανών διασπάω ὁ ἑαυτοῦ Καρδία οὐ ἐφίημι . ἀκούω ὅπως γίγνομαι καί ἐγώ ὁ μονογενής ὁ Θεός Λόγος , ἵνα καί ἐγώ κατά ' αὐτός , κατά γε ὁ ἐφικτός ὁ φύσις , καί ὅσος ἄνω εἶπον εἰς ὁ διά ὁ χάρις ἀνακαινισμός ; Τεταπεινώκα γάρ ἑαυτοῦ , ἵνα πρός ὁ ἴδιος ὕψος ἀνάγω ὁ ταπεινός κατά φύσις , καί ὁ ὁ δοῦλος μορφή παρατρέχω , καίτοι κατά φύσις κύριος τε ὑπάρχω καί υἱός , ἵνα ὁ ὁ φύσις δοῦλος εἰς ὁ ὁ υἱοθεσία μετακοεις ἄξιος , καθά ' ὁμοιότης ὁ ἑαυτοῦ , καί ὡς πρός αὐτός . ὅς οὖν καθά ' ἐγώ γίγνομαι , οὗτος ' εἰμί ἄνθρωπος , ἵνα καί ἐγώ κατά ' αὐτός [ γίγνομαι ] , φημί δή θεός καί υἱός , δέχομαι μέν εἰς ἑαυτοῦ ὁ ἐγώ ἴδιος , ἀντιδίδωμι δή ἐγώ ὁ ἑαυτοῦ , πῶς , ἢ τίς τρόπος , ἔρομαι δή πάντως δελησομεθη εὔλογος . οὐκοῦν ἐρωτάω κατά δύναμις . Πρῶτος μέν γάρ ἐν οἰκεῖος ὅς κατά φύσις ( δοῦλος γάρ ὁ ποιητής ὁ ποίημα ) καλέω μέν ίδιος ἀδελφός , πατήρ δέ κοινός ἑαυτοῦ τε καί ἐγώ ὀνομάζω ὁ Θεός : οἰκειόω δέ διά ὁ πρός ἐγώ ὁμοίωσις ὁ ἀνθρώπινος , θεός ἑαυτοῦ ὁ ἐγώ καλέω Θεός , καίπερ εἰμί υἱός κατά φύσις , ἵνα ' ὅσπερ ἐγώ εἰς ὁ ὑπέρ φύσις ἀξίωμα διά ὁ πρός αὐτός ὁμοίωσις ἀναβαίνω : οὖον γάρ ἀνθίημι υἱός κατά φύσις , υἱός πεκλημέθα Θεός : κράζω γάρ ἐν ἐγώ διά ὁ ἴδιος πνεῦμα : « Ἄββα , ὁ πατήρ » : οὗτος καί αὐτός ἐπάπτετὴν ἡμέτερος δέχομαι μόρφωσις ( γίγνομαι γάρ ἄνθρωπος , κατά ὁ γραφή ) , θεός ἔχω ὁ Θεός , καίτοι θεός ὑπάρχω ἐκ Θεός κατά φύσις καί ἀληθινός . μή τοίνυν σκανδαλίζω , κἀν ἀκούω ὅτι θεός ἑαυτοῦ ὁ θεός ἀποκαλέω , περιθεωρέω δέ μᾶλλον ὡς φιλομαθής , καί περίτεχνος φρονίμως ὁ λόγος ὁ ἀκρίβεια : ἑαυτοῦ μέν γάρ πατήρ φημί εἰμί ὁ Θεός , καί ἐγώ δέ Θεός , πρᾶγμα λέγω καθά ' ἑκαστέρω ἀληθής . Φύσις μέν γάρ καί ἀλήθεια πατήρ εἰμί ὁ Χριστός ὁ ὁ ὅλος Θεός , ἐγώ δέ οὐ κατά φύσις Πατήρ , θεός δέ μᾶλλον , ὡς ποιητής , καί Κύριος : ἀλλ' ' ἑαυτοῦ ἐγώ οἱονεί πως ἀνακρίνω ὁ υἱός , ὁ μέν ἑαυτοῦ κύριος τε καί ἰδίως ὑπάρχω [ γρ . ὑπάρχω ] ἀξίωμα ὁ ἡμέτερος χαρίζομαι φύσις , πατήρ κοινός ὀνομάζω ὁ ἑαυτοῦ γεννήτωρ : ὁ δέ ὁ ἡμέτερος φύσις προσφύω δέχομαι πάλιν εἰς ἑαυτοῦ , διά ὁ πρός ἐγώ ὁμοίωσις . θεός γάρ ἑαυτοῦ ὁ ἴδιος ὀνομάζω πατήρ , οὖον θηλέω