cyrillus-theology.apologia-xii-capitulorum-contra-orientales pg076_0195.1
ἐπὶ τοῦ ἑνὸς Χριστοῦ νοητέον . Καίτοι γὰρ ὑπάρχειν τὸ τοῖς ἡμετέροις σώμασιν ὁμογενές , ἤγουν ὁμοούσιον ( γεγενῆσθαι γὰρ ἐκ γυναικός ) , ἴδιον αὐτοῦ , ὡς ἔφη , νοεῖται καὶ λέγεται . « Ἐπεὶδὴ δὲ ζωὴ κατὰ φύσιν ἐστὶν ὁ ἐκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγος , ζωοποιὸν ἀπέφηνε τὴν καυτοῦ σάρκα · ταύτῃτοι γέγονεν ἡμῖν εὐλογία ζωοποιός . Καὶ γοῦν ἐφασκεν ὁ Χριστός : « Ἀμὴν , ἀμὴν λέγω ὑμῖν , ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν , ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς , καὶ ζωὴν διδούς τῷ κόσμῳ » καὶ πάλιν : « Καὶ ὁ ἄρτος δὲ , ὃν ἐγὼ δώσω , ἡ σὰρξ μου ἐστίν , ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς . » Καὶ πάλιν : « Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα , καὶ πίνων μου τὸ αἷμα , ἐν ἐμοὶ μένει , κἀγὼ ἐν αὐτῷ . » « Ἀθρεῖ δὴ σύν ὅπως πανταχοῦ καυτοῦ σῶμα τὸ ἐκ γυναικὸς ὀνομάζει διὰ τὴν εἰς ἄχρον ἕνωσιν . Τοῦτον ἔχοντος τοῦ μυστηρίου τὸν λόγον , ἐν ἐξηγήσει πάλιν ἰδίᾳ φησιν ὁ Νεστόριος : « Ἀκούσατε τοίνυν , προσέχοντες τοῖς ῥήτοισ : « Ὁ τρώγων μου , φησί , τὴν σάρκα . » Μνημονεύετε δτι περὶ τῆς σαρκὸς ἐστι τὸ λεγόμενον , καὶ ὅτι οὐ παρ' ἐμοῦ προστίθεται τὸ τῆς σαρκὸς ὄνομα , ὥστε μὴ δοκεῖν ἐκεῖνος παραρμηνεύειν . « Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα , καὶ πίνων μου τὸ αἷμα . » Μὴ εἴπαν : « Ὁ τρώγων μου τὴν θεότητα , καὶ πίνων μου τὴν θεότητα ; » « Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα , καὶ πίνων μου τὸ αἷμα , ἐν ἐμοὶ μένει , κἀγὼ ἐν αὐτῷ . » Μνημονεύετε δτι περὶ τῆς σαρκὸς τὸ λεγόμενον . Ἄλλ' ἐνίοτε παραρμηνεύω . Ἀκούσωμεν ἐκ τῶν ἐκείνου : « Καθὼς ἀπέστειλέ με ὁ ζῶν Πατήρ . » Ἐκεῖνος λέγει τὴν θεότητα , ἐγὼ τὴν ἀνθρωπότητα . Ἴδωμεν τὸς ὁ παραρμηνεύων : « Καθὼς ἀπέστειλέ με ὁ ζῶν Πατήρ . » Ἀθεῖ ἐνταῦθα ὁ αἱρετικὸς τὴν θεότητα . Μὴ λέγει , ὅτι « Ἀπέστειλεν ἐμὲ τὸν Θεὸν Λόγον ὁ ζῶν Πατήρ ; κατ' ἐκεῖνος , κἀγὼ ζῶ ὁ Θεὸς Λόγος διὰ τὸν Πατέρα ; Ἐπεὶ μετὰ τοῦτο , καὶ πάλιν : « Ὁ τρώγων με , κἀκεῖνος ζήσεται . » Τίνα ἐσθίομεν ; τὴν θεότητα , ἢ τὴν σάρκα ; Περὶ μὲν οὖν τῶν οὕτως ἐκτάκτων , καὶ ἀτημῶς αὐτῷ περιλαμβανόμενων , μακρὸς ἤδη παρ' ἡμῶν πεποίηται λόγος . Τί δ' ἂν βούλοιτο νοεῖν , οὐ τὸν Θεὸν Λόγον ἀπεστάλλαι λέγων , παρακωθέντα καὶ ἐνανθρωπήσαντα · τίσεως δὲ πάλιν ἰδίᾳ τε καὶ ἀνὰ μέρος , ὡς αὐτὸς φησί , τὸ φαινόμενον , οὐχ ἔχω λέγειν . Μᾶλλον δὲ καὶ ἐναργῶς ἤδη τὸ σόφισμα . Τὸν γὰρ τῆς ἑνώσεως παραλύει τρόπον , ἵνα κοινὸν εὑρίσκῃται τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ , οὐχὲτι δὲ ἴδιον ἀληθῶς τοῦ πάντα ζωοποιεῖν ἰχύντος . Μικρὰ μὲν ὁμολογουμένως ἐστὶ τῷ Θεῷ Λόγῳ πάντα τὰ ἀνθρώπινα · ἐπειδὴ δὲ κατῆξως δι' ἡμᾶς τὴν τῷ κόσμῳ σωτηρίαν ὑπομείναι κέκωιν , ἂν ἀποσταλῆναι λέγεται κηρύξαι : αἰχμαλώτους ἀφεσιν , καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν , δοξάζεται μᾶλλον ὡς ἐπενεγκὼν τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τὸ ταπεινόν · καὶ οὐκ ἂν , οἶμαι , τις διαμαρτήσειεν τὸν τὸ φρονούντων , εἰ καὶ ἂν ἐκεῖνος ἐν τοῖς κατ' ἄρξας δι' ἡμᾶς . « Ἄρ' οὖν ὡς ἑτέραν τινὰ Υἱὸν καὶ Χριστὸν παρὰ τὸν ἐκ Θεοῦ Λό -
Lemmas: ἐπί ὁ εἷς Χριστός νοητέον . καίτοι γάρ ὑπάρχω ὁ ὁ ἡμέτερος σῶμα ὁμογενής , ἤγουν ὁμοούσιος ( γίγνομαι γάρ ἐκ γυνή ) , ἴδιος αὐτός , ὡς φημί , νοέω καί λέγω . « ἐπειδή δέ ζωή κατά φύσις εἰμί ὁ ἐκ Θεός πατήρ Λόγος , ζωοποιός ἀποφαίνω ὁ καυτός σάρξ · ταύτῃτοι γίγνομαι ἐγώ εὐλογία ζωοποιός . καί γοῦν φάσκω ὁ Χριστός : « ἀμήν , ἀμήν λέγω σύ , ἐγώ εἰμί ὁ ἄρτος ὁ ζῶ , ὁ ἐκ ὁ οὐρανός καταβαίνω , καί ζωή δίδωμι ὁ κόσμος » καί πάλιν : « καί ὁ ἄρτος δέ , ὅς ἐγώ δίδωμι , ὁ σάρξ ἐγώ εἰμί , ὑπέρ ὁ ὁ κόσμος ζωή . » καί πάλιν : « ὁ τρώγω ἐγώ ὁ σάρξ , καί πίνω ἐγώ ὁ αἷμα , ἐν ἐγώ μένω , ἐγώ ἐν αὐτός . » « ἀθρέω δή σῦς ὅπως πανταχοῦ καυτός σῶμα ὁ ἐκ γυνή ὀνομάζω διά ὁ εἰς ἄχροος ἕνωσις . οὗτος ἔχω ὁ μυστήριον ὁ λόγος , ἐν ἐξήγησις πάλιν ἴδιος φημί ὁ Νεστόριος : « ἀκούω τοίνυν , προσέχω ὁ ῥητός : « ὁ τρώγω ἐγώ , φημί , ὁ σάρξ . » μνημονεύω δ περί ὁ σάρξ εἰμί ὁ λέγω , καί ὅτι οὖον παρά ἐγώ προστίθημι ὁ ὁ σάρξ ὄνομα , ὥστε μή δοκέω ἐκεῖνος παραρμηνευεν . « ὁ τρώγω ἐγώ ὁ σάρξ , καί πίνω ἐγώ ὁ αἷμα . » μή εἶπον : « ὁ τρώγω ἐγώ ὁ θεότης , καί πίνω ἐγώ ὁ θεότης ; » « ὁ τρώγω ἐγώ ὁ σάρξ , καί πίνω ἐγώ ὁ αἷμα , ἐν ἐγώ μένω , ἐγώ ἐν αὐτός . » μνημονεύω δ περί ὁ σάρξ ὁ λέγω . ἄλλος ἐνίοτε παραρμηνεύω . ἀκούω ἐκ ὁ ἐκεῖνος : « καθώς ἀποστέλλω ἐγώ ὁ ζῶ Πατήρ . » ἐκεῖνος λέγω ὁ θεότης , ἐγώ ὁ ἀνθρωπότης . εἶδον τός ὁ παραρμηνεύων : « καθώς ἀποστέλλω ἐγώ ὁ ζῶ Πατήρ . » Ἀθεῖ ἐνταῦθα ὁ αἱρετικός ὁ θεότης . μή λέγω , ὅτι « ἀποστέλλω ἐγώ ὁ θεός λόγος ὁ ζῶ Πατήρ ; κατά ἐκεῖνος , ἐγώ ζῶ ὁ θεός Λόγος διά ὁ πατήρ ; ἐπεί μετά οὗτος , καί πάλιν : « ὁ τρώγω ἐγώ , ἐκεῖνος ζῶ . » τίς ἐσθίω ; ὁ θεότης , ἢ ὁ σάρξ ; περι μέν οὖν ὁ οὕτως ἔκτακτος , καί ἀτιμάω αὐτός περιλαμβάνω , μακρός ἤδη παρά ἐγώ ποιέω λόγος . τις δέ εἄν βούλομαι νοέω , οὖον ὁ θεός Λόγος ἀποστέλλω λέγω , παρακωθέντα καί ἐνανθρωπέω · τίσις δέ πάλιν ἴδιος τε καί ἀνά μέρος , ὡς αὐτός φημί , ὁ φαίνω , οὐ ἔχω λέγω . μᾶλλος δέ καί ἐναργής ἤδη ὁ σόφισμα . ὁ γάρ ὁ ἕνωσις παραλύω τρόπος , ἵνα κοινός εὑρίσκω ὁ σῶμα ὁ Χριστός , οὐχὲτι δέ ἴδιος ἀληθής ὁ πᾶς ζωοποιέω ἰχύντος . μικρός μέν ὁμολογουμένως εἰμί ὁ Θεός Λόγος πᾶς ὁ ἀνθρώπινος · ἐπεί δέ κατῆξως διά ἐγώ ὁ ὁ κόσμος σωτηρία ὑπομένω καίω , εἄν ἀποστέλλω λέγω κηρύσσω : αἰχμάλωτος ἄφεσις , καί τυφλός ἀνάβλεψις , δοξάζω μᾶλλον ὡς ἐπιφέρω ὁ μετά σάρξ οἰκονομία ὁ ταπεινός · καί οὐ εἄν , οἴομαι , τις διαμαρτάνω ὁ ὁ φρονέω , εἰμί καί εἄν ἐκεῖνος ἐν ὁ κατά ἄρχω διά ἐγώ . « ἄρα οὖν ὡς ἕτερος τις υἱός καί Χριστός παρά ὁ ἐκ Θεός λό -