cyrillus-theology.apologia-xii-capitulorum-contra-orientales pg076_0178.1
A ὑποστάσει δυσι , οὔτε μὴν προσώποις δυσὶ καταμερίζομεν : οὐ γὰρ ἐστι διπλὸς ὁ εἷς καὶ μόνος Χριστός , χάν ἐκ δύο νοήται καὶ διαφόρων πραγμάτων εἰς ἑνότητα τὴν ἀμέριστον συνενεχμένος : καθάπερ ἀμέλει καὶ ἄνθρωπος ἐκ ψυχῆς νοεῖται καὶ σώματος : καὶ οὐ διπλὸς μᾶλλον , ἀλλ' εἷς ἐξ ἀμφοῖν : ἀλλὰ τὰς τε ἀνθρωπίνας , καὶ πρὸς γε τοῦτο τὰς θεϊκὰς παρ' ἑνὸς εἴρησθαι , διακείσθαι φρονούντες ὀρθῶς . « Ὅταν μὲν γὰρ θεοπρεπῶς λέγῃ περὶ αὐτοῦ : « Ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ , ἑώρακε τὸν Πατέρα » καὶ , « Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἑν ἐσμεν » τὴν θείαν αὐτοῦ καὶ ἀπόρητον ἐννοοῦμεν φύσιν , καθ' ἣν ἐστι ἰ πρὸς τὸν Πατέρα τὸν ἑαυτοῦ διὰ τὴν ταυτότητα τῆς οὐσίας εἰκὼν τε καὶ χαρακτήρ , καὶ ἀπαύγασμα τῆς δόξης αὐτοῦ . « Ὅταν δὲ τὸ τῆς ἀνθρωπότητος μέτρον οὐχ ἀτιμάζων , τοῖς Ἰουδαίοις προσλαλῇ : « Μὴν δὲ με ζητεῖτε ἀποκτεῖναι ἄνθρωπον , ὃς τὴν ἀλήθειαν ὑμῖν λελάληχα » : πάλιν οὐδὲν ἧττον αὐτὸν τὸν ἐν ἰσότητι τε καὶ ὁμοιότητι τοῦ Πατρὸς Θεὸν Λόγον , καὶ ἐκ τῶν τῆς ἀνθρωπότητος αὐτοῦ μέτρων ἐπινωίσκομεν . Εἰ γὰρ ἐστὶν ἀναγκαῖον τὸ πιστεύειν , ὅτι Θεὸς ὤν φύσει , γέγονε σάρξ , ἧν ἄνθρωπος , ἐμψυχωμένης ψυχῇ λογικῇ τῆς σαρκός : ποῖον ἰ ἄν ἔχοι λόγον τὸ ἐπαισχύνεσθαι τινὰ ταῖς παρ' αὐτοῦ φωναῖς , εἰ γεγόνασιν ἀνθρωποπρεπεῖς ; Εἰ γὰρ παρρητεῖτο τοὺς ἀνθρώπω πρέποντας λόγους , τὶς ὁ ἀναγκάζων γενέσθαι καθ' ἡμᾶς ἄνθρωπον ; Ὁ δὲ καθεὶς ἑαυτὸν δι' ἡμᾶς εἰς ἐκούσιον κένωσιν , διὰ ποίαν αἰτίαν παρρητεῖτο ἄν τοὺς τῇ κενώσει πρέποντας λόγους ; « Ἐν τοιγαροῦν προσώπῳ τὰς ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις πάσας ἀναθετέον φωνάς , ὑποστάσει μιῇ τῇ τοῦ Λόγου σσαρχωμένη κ · Κύριος γὰρ εἷς Ἰησοῦς Χριστός 1 , κατὰ τὰς Γραφάς . Οὐκοῦν ὡς 2 ἀπὸ γε τῶν ἤδη προγεγραμμένων , οὐχ ἠγνοηκότες μὲν ἀλωσόμεθα τὴν οἰκονομίαν , καὶ τὴν ἑκάστη φύσει πρέπουσαν φωνήν , οὐχ ἐφίντες δὲ μᾶλλον τοῖς ψυχικοῖς , καὶ πνεῦμα μὴ ἔχουσι , νοεῖν δύο υἱούς , ἢ λέγειν , διαιροῦντας ἀλλήλων τὰς ὑποστάσεις μετὰ τὴν ἀδιάσπαστον 3 ἕνωσιν . Ἐπεὶδὴ δὲ βραχύ τι μέρος λαβόντες ἐξ ἡμετέρας ἐπιστολῆς , τεθεῖχαι ἐν ἀρχῇ τῶν ἰδίων λόγων , ἀπειλοῦντες ἡμᾶς ἐπὶ καιροῦ διελέγχειν , ὡς οὐ μετρίως ἡμαρτηκότες εἰς τὸν ἐκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγον , καὶ τῇ αὐτοῦ φύσει τὴν τῇ σαρκὶ πρέπουσαν αὔξησιν τε καὶ προκοπὴν ἀδούλεστα προανενημόχθας : φέρε καὶ πρὸς γε ταῦτα τὰ εἰκότα λέγωμεν , δλον παραδόντες τῆς ἐπιστολῆς τὸ μέρος . Ἀδοῦντες 4 γὰρ αὐτοὶ τὴν ἀλήθειαν , καὶ συναρπάζοντες τοὺς ἀκροωμένους , μέρος τι τεθεῖχαι , ὅπερ αὐτοῖς ἐδόκει χρεσιώστατον εἶναι πρὸς τὸ δυνασθαι τε καὶ μὴν καὶ δοκεῖν εὐλόγους 5 τὰς καθ' ἡμῶν ποιεῖσθαι συκοφαντίας : ἔχει δὲ οὕτως τὸ εἰρημένον : « Κἂν ἀκούσης , ὅτι προέκοψεν ὁ Ἰησοῦς ἡλικία , καὶ σοφία , καὶ χάριτι , μὴ σοφὸν ἐξ ἐπιδόσεως νομίσης γενέσθαι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον .
Lemmas: A ὑπόστασις δύο , οὔτε μήv πρόσωπον δύο καταμερίζω : οὖον γάρ εἰμί διπλός ὁ εἷς καί μόνος Χριστός , χήν ἐκ δύο νοέω καί διάφορος πρᾶγμα εἰς ἑνότης ὁ ἀμέριστος συμφέρω : καθάπερ ἀμελέω καί ἄνθρωπος ἐκ Ψυχή νοέω καί σῶμα : καί οὖον διπλός μᾶλλον , ἀλλά εἷς ἐκ ἄμφω : ἀλλά ὁ τε ἀνθρώπινος , καί πρός γε οὗτος ὁ θεῖος παρά εἷς ἐρήω , διάκειμαι φρονέω ὀρθῶς . « ὅταν μέν γάρ θεοπρεπῶς λέγω περί αὐτός : « ὁ ὁράω ἐγώ , ὁράω ὁ πατήρ » καί , « ἐγώ καί ὁ πατήρ ἑν εἰμί » ὁ θεῖος αὐτός καί ἀπορέω ἐννοέω φύσις , κατά ὅς εἰμί εἷς πρός ὁ πατήρ ὁ ἑαυτοῦ διά ὁ ταυτότης ὁ οὐσία εἰκών τε καί χαρακτήρ , καί ἀπαύγασμα ὁ δόξα αὐτός . « ὅταν δέ ὁ ὁ ἀνθρωπότης μέτρον οὐ ἀτιμάζω , ὁ Ἰουδαῖος προσλαλέω : « Μήν δέ ἐγώ ζητέω ἀποκτείνω ἄνθρωπος , ὅς ὁ ἀλήθεια σύ λαλέω » : πάλιν οὐδείς κακός αὐτός ὁ ἐν ἰσότης τε καί ὁμοιότης ὁ πατήρ θεός Λόγος , καί ἐκ ὁ ὁ ἀνθρωπότης αὐτός μέτρον ἐπινοέω . εἰμί γάρ εἰμί ἀναγκαῖος ὁ πιστεύω , ὅτι θεός εἰμί φύσις , γίγνομαι σάρξ , ἧμαι ἄνθρωπος , εμψυχωμένος Ψυχή λογικός ὁ σάρξ : ποῖος εἷς ἄν ἔχω λόγος ὁ ἐπαισχύνομαι τις ὁ παρά αὐτός φωνή , εἰμί γίγνομαι ἀνθρωποπρεπής ; εἰμί γάρ παραιτέομαι ὁ ἄνθρωπος πρέπω λόγος , τις ὁ ἀναγκάζω γίγνομαι κατά ἐγώ ἄνθρωπος ; ὁ δέ καθίημι ἑαυτοῦ διά ἐγώ εἰς ἑκούσιος κένωσις , διά ποῖος αἴτιος παραιτέομαι ἄν ὁ ὁ κένωσις πρέπω λόγος ; « ἐν τοιγάρ πρόσωπον ὁ ἐν ὁ Εὐαγγέλιος πᾶς ἀναθετέον φωνή , ὑπόστασις εἷς ὁ ὁ Λόγος σσαρχωμένη Κ · Κύριος γάρ εἷς Ἰησοῦς Χριστός 1 , κατά ὁ γραφή . οὐκοῦν ὡς 2 ἀπό γε ὁ ἤδη προγράφω , οὐ ἀγνοέω μέν ἁλίσκομαι ὁ οἰκονομία , καί ὁ ἕκαστος φύσις πρέπω φωνή , οὐ ἐφίημι δέ μᾶλλον ὁ ψυχικός , καί πνεῦμα μή ἔχω , νοέω δύο υἱός , ἢ λέγω , διαιρέω ἀλλήλων ὁ ὑπόστασις μετά ὁ ἀδιάσπαστος 3 ἕνωσις . ἐπειδή δέ βραχύς τίς μέρος λαμβάνω ἐκ ἡμέτερος ἐπιστολή , τίθημι ἐν ἀρχή ὁ ἴδιος λόγος , ἀπειλέω ἐγώ ἐπί καιρός διελέγχω , ὡς οὖον μέτριος ἁμαρτάνω εἰς ὁ ἐκ Θεός πατήρ Λόγος , καί ὁ αὐτός φύσις ὁ ὁ σάρξ πρέπω αὔξησις τε καί προκοπή ἀδούλεστα προαναφέρω : φέρω καί πρός γε οὗτος ὁ εἰκός λέγω , δλον παραδίδωμι ὁ ἐπιστολή ὁ μέρος . Ἀδών 4 γάρ αὐτός ὁ ἀλήθεια , καί συναρπάζω ὁ ἀκροάζομαι , μέρος τίς τίθημι , ὅσπερ αὐτός δοκέω χρεσιώστατον εἰμί πρός ὁ δύναμαι τε καί μήv καί δοκέω εὔλογος 5 ὁ κατά ἐγώ ποιέω συκοφαντία : ἔχω δέ οὕτως ὁ εἴρω : « κἀν ἄκων , ὅτι προκόπτω ὁ Ἰησοῦς ἡλικία , καί σοφία , καί χάρις , μή σοφός ἐκ ἐπίδοσις νομίζω γίγνομαι ὁ ὁ Θεός Λόγος .