cyrillus-theology.apologia-xii-capitulorum-contra-orientales pg076_0184.1
ἀνέσθαι πρὸς Θεόν , κατ’ ἐκεῖνο τάχα που τὸ διὰ τῆς Παύλου φωνῆς · « Ὁ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ , ἐν πνεύματί ἐστι ; » Καὶ πῶς οὐκ ἀληθές , ὅτι μᾶλλον ὁ αὐτὸς Θεὸς τε ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπος , καὶ οὐχ ἄνθρωπός τις ἀνὰ μέρος καὶ ἰδίως νοούμενος , καὶ σχετικὴν ἔχων συνάφειαν πρὸς Θεόν ; Μετὰ γὰρ τοῦ τὴν ἀφραστον ἕνωσιν , ἤν εἴ τις λέγῃ Θεὸν τὸν Ἐμμανουὴλ ἀνανθρωπήσαντα καὶ σαρκοποιημένον , τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον νοεῖσθαι πρέπει · κἂν ἄνθρωπον ὀνομάσῃ , ἀλλ’ οἴδαμεν μετὰ τούτου καὶ Λόγον ἔντα αὐτὸν τοῦ Πατρὸς . Ἔστι τοίνυν ἕτερον τὸ ἕνα λέγειν Υἱὸν μετὰ τῆς ἑνωθείσης αὐτῷ σαρκὸς τὸν ἐκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγον , καὶ ὁμοίως ἕτερον τὸ ἐν ἀνθρώπῳ λέγειν εἶναι Θεόν , καθάπερ ἀμέλει καὶ ἐν προφήταις ἦν , ἤγουν καὶ ἐν ἡμῖν αὐτοῖς διὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος . Ἀκινδύνως δὲ καὶ ἀλῆθως , ὡς γὰρ οἶμαι , φαῖν τις ἄν , ὅτι ὁ σαρκοὺς τοῦ Θεοῦ Λόγος , ὡς εἰς ὑπάρχων Υἱός , οὐχὶ δίχα τῆς ἑαυτοῦ σαρκός , μετὰ ταύτης δὲ μᾶλλον , ἐστὶ προσκυνήσιμος . Καθάπερ ἀμέλει καὶ ἡ τοῦ ἀνθρώπου ψυχὴ μετὰ τοῦ ἰδίου τιμᾶται σώματος , κλησεὶ δὲ μὴ τὸ ἐξ ἀμφοῖν , ὡς ἐν ζῷον , σημαίνεται . Ὅταν τοίνυν περὶ τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ τοὺς λόγους προθυμοῦσθαι , διλῆς εἰς δύο τὸν ἕνα , καὶ ἄνθρωπον ἰδίως καὶ ἀνὰ μέρος νοούμενον ἀποφήνης , εἶτα τούτων συμπερικοῦσθαι καὶ συμγραμματίζειν Θεόν , ὡς ἕτερον παρ’ αὐτὸν ὑπάρχοντα Χριστῷ τῷ ἐκ Θεοῦ κατὰ φύσιν Υἱῷ , τολμήσῃς εἰπεῖν , τίς ὁ χαριεῖσθαι δυνάμενος , καὶ τὴν οὕτω προφανῆ γλωσσογαλίαν κατ’ αὐτοῦ σιωπῇ οὐκ παρέρχων ; Ἔδει γὰρ μᾶλλον εἰπεῖν · Σέβομεν πρὸς τοῦ Θεοῦ Λόγον , γενόμενον ἄνθρωπον , καὶ χρηματίζοντα Θεόν , καὶ ἐν ἀθρωπότητι προσκυνούμενον , ὅτι καὶ φύσει Θεός ἐστι , καὶ ἐκ Θεοῦ πέφησε Πατρὸς . Ἄλλα γὰρ ναί , φασίν οἱ δι’ ἐναντίας , ἀλῶση που καὶ αὐτὸς ἐν ἐπιστολῇ γεγραφώς , ὅτι συνθρόνευσεν ὁ Υἱὸς τῷ Πατρὶ μετὰ τῆς ἰδίας σαρκός . Εἶτα πῶς ἐπιλαμβάνῃ τοῦ λέγοντος , ὅτι χρὴ συμπερικοῦσθαι τὸν ἄνθρωπον τῷ Θεῷ Λόγῳ , καὶ συμγραμματίζειν Θεόν ; Ταὐτὸν γὰρ ἐστὶν εἰπεῖν καὶ τὸ σύν , καὶ τὸ μετά . Οὐκοῦν ἠγνοηκότες ἐλέγχωμεν τῶν εἰρημένων τὴν δύναμιν , καὶ τῇ τῶν πραγμάτων οὐχ ἐνορῶντας φύσει . Ὅταν μὲν γὰρ ἐφ’ ἑνὸς προσώπου , καὶ φύσεως , ἤγουν ὑποστάσεως μιᾶς , βασανίζων ὁ λόγος τὰ ἐξ ὧν ἐστιν , ἵνα σύγκειται φυσικῶς , ἐπιφέρει τὸ σύν , ἤτοι τὸ μετά , τετήρηκε τῷ σημαίνοντι , ὅτι οὕτω τὸ ἐν εἶναι κατὰ σύνθεσιν , καὶ οὐχ εἰς δύο διηρημένως διορίζει · ὅταν δὲ προδιαίρετων ὑποστάσεων εἰς δύο , καὶ πρὸς γε τὸ δεῖν ἀνὰ μέρος ἑκάτερον νοεῖσθαι καὶ ἰδίως τὸ σύν , ἤγουν τὸ μετά λέγεται , τότε δύνα , ἤ καὶ ἐτι πλείονων αὐτῶ , καὶ οὐχ ἕνὸς κατὰ σύνθεσιν ποιεῖσθαι φαμεν τὴν δήλωσιν . Οἷον , εἴ λέγοιμεν τυχοῦν συντιμάσθαι τῷ ἰδίῳ σώματι τὴν τοῦ ἀνθρώπου ψυχήν , εἰ τις γένοιτο
Lemmas: ἀνίημι πρός Θεός , κατά ἐκεῖνος τάχα ποῦ ὁ διά ὁ Παῦλος φωνή · « ὁ κολλάω ὁ κύριος , ἐν πνεῦμα εἰμί ; » καί πῶς οὐ ἀληθής , ὅτι μᾶλλον ὁ αὐτός θεός τε ὁμοῦ καί ἄνθρωπος , καί οὐ ἄνθρωπος τις ἀνά μέρος καί ἰδίως νοέω , καί σχετικός ἔχω συνάφεια πρός Θεός ; μετά γάρ ὁ ὁ ἄφραστος ἕνωσις , ἐάν εἰμί τις λέγω θεός ὁ Ἐμμανουήλ ἀνανθρωπήσαντα καί σαρκοποιέω , ὁ ὁ Θεός Λόγος νοέω πρέπω · κἀν ἄνθρωπος ὀνομάζω , ἀλλά οἶδα μετά οὗτος καί Λόγος Έντα αὐτός ὁ πατήρ . εἰμί τοίνυν ἕτερος ὁ εἷς λέγω υἱός μετά ὁ ἑνόω αὐτός σάρξ ὁ ἐκ Θεός πατήρ Λόγος , καί ὁμοίως ἕτερος ὁ ἐν ἄνθρωπος λέγω εἰμί Θεός , καθάπερ ἀμελέω καί ἐν προφήτης εἰμί , ἤγουν καί ἐν ἐγώ αὐτός διά ὁ ἅγιος πνεῦμα . ἀκίνδυνος δέ καί ἀληθής , ὡς γάρ οἴομαι , φαίνω τις ἄν , ὅτι ὁ Σαρκοῦς ὁ Θεός Λόγος , ὡς εἰς ὑπάρχω υἱός , οὐ δίχα ὁ ἑαυτοῦ σάρξ , μετά οὗτος δέ μᾶλλον , εἰμί προσκυνήσιμος . καθά ἀμελέω καί ὁ ὁ ἄνθρωπος ψυχή μετά ὁ ἴδιος τιμάω σῶμα , κλῆσις δέ μή ὁ ἐκ ἄμφω , ὡς ἐν ζῷον , σημαίνω . ὅταν τοίνυν περί ὁ πᾶς ἐγώ Σωτήρ Χριστός ὁ λόγος προθυμέομαι , Δίλης εἰς δύο ὁ εἷς , καί ἄνθρωπος ἰδίως καί ἀνά μέρος νοέω ἀποφαίνω , εἶτα οὗτος συμπερικουω καί συμγραμματιζεω Θεός , ὡς ἕτερος παρά αὐτός ὑπάρχω Χριστός ὁ ἐκ Θεός κατά φύσις υἱός , τολμάω εἶπον , τίς ὁ χαρίζομαι δύναμαι , καί ὁ οὗτος προφανής γλωσσογαλιαω κατά αὐτός σιωπή οὐ παρέρχομαι ; δέω γάρ μᾶλλον εἶπον · σέβω πρός ὁ Θεός Λόγος , γίγνομαι ἄνθρωπος , καί χρηματίζω Θεός , καί ἐν ἀθρωπότητι προσκυνέω , ὅτι καί φύσις Θεός εἰμί , καί ἐκ Θεός φημί πατήρ . ἄλλος γάρ ναί , φημί ὁ διά ἐναντίος , ἁλίσκομαι ποῦ καί αὐτός ἐν ἐπιστολή γράφω , ὅτι συνθρονεύω ὁ υἱός ὁ πατήρ μετά ὁ ἴδιος σάρξ . εἶτα πῶς ἐπιλαμβάνω ὁ λέγω , ὅτι χρή συμπερικουω ὁ ἄνθρωπος ὁ Θεός Λόγος , καί συμγραμματιζεω Θεός ; ταυτός γάρ εἰμί εἶπον καί ὁ σῦς , καί ὁ μετά . οὐκοῦν ἀγνοέω ἐλέγχω ὁ εἴρω ὁ δύναμις , καί ὁ ὁ πρᾶγμα οὐ ἐνοράω φύσις . ὅταν μέν γάρ ἐπί εἷς πρόσωπον , καί φύσις , ἤγουν ὑπόστασις εἷς , βασανίζω ὁ λόγος ὁ ἐκ ὅς εἰμί , ἵνα σύγκειμαι φυσικός , ἐπιφέρω ὁ σῦς , ἤτοι ὁ μετά , τηρέω ὁ σημαίνω , ὅτι οὗτος ὁ ἐν εἰμί κατά σύνθεσις , καί οὐ εἰς δύο διῃρημένως διορίζω · ὅταν δέ προδιαιρετος ὑπόστασις εἰς δύο , καί πρός γε ὁ δήω ἀνά μέρος ἑκάτερος νοέω καί ἰδίως ὁ σῦς , ἤγουν ὁ μετά λέγω , τότε δύναμαι , ἤ καί ἔτι π́λυος αὐτός , καί οὐ εἷς κατά σύνθεσις ποιέω φημί ὁ δήλωσις . οἷος , εἰμί λέγω τυχαίνω συντιμάω ὁ ἴδιος σῶμα ὁ ὁ ἄνθρωπος Ψυχή , εἰμί τις γίγνομαι