cyrillus-theology.apologia-xii-anathematismorum-contra-theodoretum pg076_0214.1
ἔχειν τὰ τοῦ Πατρὸς πάντα , τοῦ Πατρὸς οὐκ ἔχων τὴν γνῶσιν ; « Μόνος γάρ , φησίν , οἶδεν ὁ Πατὴρ τὴν ἡμέραν ἐκείνην . » Πῶς δ' ἂν εἴκῶν ἀπαράλλακτος εἴη τοῦ γεννήσαντος , μὴ πάντα ἔχων τοῦ γεννήσαντος ; Εἰ μὲν οὖν ἀληθεύει λέγων ἀγνοεῖν , ταῦτ' ἂν τις ὑπολάβοι περὶ αὐτοῦ . Εἰ δὲ οἶδε τὴν ἡμέραν , κρύπτειν δὲ βουλόμενος , ἀγνοεῖν λέγει<sup>96</sup> , ὁρῶς εἰς ποίαν βλασφημίαν χωρεῖ τὸ συναγόμενον ; Ἡ γὰρ ἀλήθεια ψεύδεται , ἧτις οὐκ εἴκτως ἀλήθεια κληθεῖσα , ἔχουσα τι τῶν ἐναντίων · εἰ δὲ οὔτε ψεύδεται ἡ ἀλήθεια , οὔτε ὁ Θεὸς Λόγος ἀγνοεῖ τὴν ἡμέραν ἣν αὐτὸς ἐποίησεν , ἣν αὐτὸς διώρισεν , ἐν ἧ μέλλει κρίνειν τὴν οἰκουμένην , ἀλλ' ἔχει τοῦ Πατρὸς τὴν γνῶσιν , ὡς εἰκὼν ἀπαράλλακτος . Οὐκ ἄρα τοῦ Θεοῦ Λόγου ἡ ἄγνοια , ἀλλὰ τῆς τοῦ δούλου μορφῆς , τῆς τοσαῦτα κατ' ἐκεῖνο τοῦ καιροῦ γινώσκουσης , ὅσα ἡ ἐνοικοῦσα θεότης ἀπεκάλυπτε . Ταῦτα καὶ περὶ τῶν ἄλλων τῶν ὁμοίων ἐστὶν εἰπεῖν . Πῶς γὰρ ἂν ἔχοι λόγον , τὸν Θεὸν Λόγον εἰπεῖν πρὸς τὸν Πατέρα : « Πάτερ , εἰ δυνατόν , παρελθέτω τὸ ποτήριον ἀπ' ἐμοῦ · πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω , ἀλλ' ὡς σύ . » Πολλὰ γὰρ ἀντεῖδεν πάλιν συμβαίνειν τὰ ἄτοπα , καὶ πρῶτον μὲν τὸ διχονοεῖν τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν , καὶ ἕτερα μὲν βούλεσθαι τὸν Πατέρα , ἕτερα δὲ τὸν Υἱόν . « Ἐφη γάρ · « Πλὴν , οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω , ἀλλ' ὡς σύ . » Ἐπεὶδὴ πολλὴν αὐθὶς ἀγνοίαν ἐν τῷ Υἱῷ θεωρήσομεν . Εὑρεθήσεται γὰρ ἀγνοῶν , οὔ δυνατον , ἢ μή , παρελθεῖν τὸ ποτήριον . Τοῦτο δὲ περὶ τοῦ Θεοῦ Λόγου λέγειν , δυσσεβὲς καὶ βλασφημίας γέμον · ἴδει γὰρ ἀκριβῶς διὰ τοῦτο παραγενόμενος , ὁ ἑκὼν τὴν ἡμετέραν φύσιν ἀναλαβὼν , ὁ ἑαυτὸν κενώσας , τοῦ τῆς οἰκονομίας μυστηρίου τὸ τέλος . Δι' αὐτὸ καὶ τοῖς ἱεροῖς προέλεγεν ἀποστόλοις : « Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα , καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται εἰς χεῖρας ἔθνων , εἰς τὸ ἐμπαίζειν αὐτῷ , καὶ μαστιγῶσαι , καὶ σταυρῶσαι , καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται . » Ὁ τοίνυν ταῦτα προκηρύξας , καὶ τῷ Πέτρῳ ἐπιτιμήσας ἀπαυξαμένῳ τὸ γενέσθαι , πῶς ἀπεῖχεται μὴ γενέσθαι , ὅς σαφῶς οἶδε πῶν τὸ ἐσόμενον ; Πῶς δ' οὐκ ἄτοπον , Ἀβραὰμ μὲν πρὸ πολλῶν γενεῶν ἰδεῖν τὴν ἡμέραν αὐτοῦ , καὶ χαρῆναι , καὶ Ἠσαΐαν ὡσαύτως προθεσπίσαι αὐτοῦ τὰ σωτήρια πάθη , καὶ Ἰερεμίαν , καὶ Δανιὴλ , καὶ Ζαχαρίαν , καὶ πάντα τῶν προφητῶν χορόν , αὐτὸν δὲ ἀγνοεῖν , καὶ ἀπαλλαγὴν αἰτεῖν , καὶ ἀπαυξέσθαι , ὅ τι ἐπὶ σωτηρίᾳ τῆς οἰκουμένης ἐμελλεν ἐσεσθαι ; Οὐκῶν οὖ τοῦ Θεοῦ Λόγου ταῦτα τὰ ῥήματα , ἀλλὰ τῆς δούλου μορφῆς τῆς δειλιώσης τὸν θάνατον , διὰ τὸ μὴ πω λυθῆναι τὸν θάνατον , ἧ δ' ὁ Θεὸς Λόγος ταῦτα εἰπεῖν συνέχωρσε , χώραν διδὼν τῇ δειλίᾳ , ἵνα φανῇ τοῦ τεχθέντος ἡ φύσις , καὶ μὴ δόκησιν ἡ φαντασίαν τὸν ἐξ Ἀβραὰμ καὶ Δαυὶδ ὑπολάβωμεν · ὁ τῶν δυσσεβῶν
Lemmas: ἔχω ὁ ὁ πατήρ πᾶς , ὁ πατήρ οὐ ἔχω ὁ γνῶσις ; « Μόνος γάρ , φημί , οἶδα ὁ πατήρ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος . » Πῶς δέ εἄν εἰκών ἀπαράλλακτος εἰμί ὁ γεννάω , μή πᾶς ἔχω ὁ γεννάω ; εἰμί μέν οὖν ἀληθεύω λέγω ἀγνοέω , αὐτός εἄν τις ὑπολαμβάνω περί αὐτός . εἰμί δέ οἶδα ὁ ἡμέρα , κρύπτω δέ βούλομαι , ἀγνοέω λέγω , ὁράω εἰς ποῖος βλασφημία χωρέω ὁ συνάγω ; ὁ γάρ ἀλήθεια ψεύδω , ὅστις οὐ ἔοικα ἀλήθεια καλέω , ἔχω τίς ὁ ἐναντίος · εἰμί δέ οὔτε ψεύδω ὁ ἀλήθεια , οὔτε ὁ θεός Λόγος ἀγνοέω ὁ ἡμέρα ὅς αὐτός ποιέω , ὅς αὐτός διά-ὁρίζω , ἐν ἧ μέλλω κρίνω ὁ οἰκέω , ἀλλά ἔχω ὁ πατήρ ὁ γνῶσις , ὡς εἰκών ἀπαράλλακτος . οὐ ἄρα ὁ Θεός Λόγος ὁ ἄγνοια , ἀλλά ὁ ὁ δοῦλος μορφή , ὁ τοσοῦτος κατά ἐκεῖνος ὁ καιρός γινωσκουω , ὅσος ὁ ἐνοικέω θεότης ἀποκαλύπτω . οὗτος καί περί ὁ ἄλλος ὁ ὅμοιος εἰμί εἶπον . Πῶς γάρ εἄν ἔχω λόγος , ὁ θεός Λόγος εἶπον πρός ὁ πατήρ : « πατήρ , εἰμί δυνατός , παρέρχομαι ὁ ποτήριον ἀπό ἐγώ · πλήν οὐ ὡς ἐγώ ἐθέλω , ἀλλά ὡς σῦς . » Πολύς γάρ ἀντιδίδωμι πάλιν συμβαίνω ὁ ἄτοπος , καί πρῶτος μέν ὁ διχονοέω ὁ πατήρ καί ὁ υἱός , καί ἕτερος μέν βούλομαι ὁ πατήρ , ἕτερος δέ ὁ υἱός . « φημί γάρ · « πλήν , οὐ ὡς ἐγώ ἐθέλω , ἀλλά ὡς σῦς . » ἐπειδή πολύς αὐθίς ἄγνοια ἐν ὁ υἱός θεωρέω . εὑρίσκω γάρ ἀγνοέω , οὖον δυνατός , ἢ μή , παρέρχομαι ὁ ποτήριον . οὗτος δέ περί ὁ Θεός Λόγος λέγω , δυσσεβής καί βλασφημία γέμω · ἶδος γάρ ἀκριβῶς διά οὗτος παραγίγνομαι , ὁ ἑκών ὁ ἡμέτερος φύσις ἀναλαμβάνω , ὁ ἑαυτοῦ κενόω , ὁ ὁ οἰκονομία μυστήριον ὁ τέλος . διά αὐτός καί ὁ ἱερός προλέγω ἀπόστολος : « ἰδέ ἀναβαίνω εἰς Ἱερουσαλήμ , καί ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος παραδίδωμι εἰς χείρ ἔθνος , εἰς ὁ ἐμπαίζω αὐτός , καί μαστιγόω , καί σταυρόω , καί ὁ τρίτος ἡμέρα ἀνίστημι . » ὁ τοίνυν οὗτος προκηρύσσω , καί ὁ Πέτρος ἐπιτιμάω ἀπαυξαμένῳ ὁ γίγνομαι , πῶς ἀπέχω μή γίγνομαι , ὅς σαφῶς οἶδα ποῦ ὁ εἰμί ; Πῶς δέ οὐ ἄτοπος , Ἀβραάμ μέν πρό πολύς γενεά ὁράω ὁ ἡμέρα αὐτός , καί χαίρω , καί Ἠσαΐας ὡσαύτως προθεσπίζω αὐτός ὁ σωτήριος πάθος , καί Ἰερεμίας , καί Δανιήλ , καί Ζαχαρίας , καί πᾶς ὁ προφήτης χορός , αὐτός δέ ἀγνοέω , καί ἀπαλλαγή αἰτέω , καί ἀπαυξέσθαι , ὅς τίς ἐπί σωτηρία ὁ οἰκέω μέλλω εἰμί ; οὐκοῦν οὖον ὁ Θεός Λόγος οὗτος ὁ ῥῆμα , ἀλλά ὁ δοῦλος μορφή ὁ δειλιάω ὁ θάνατος , διά ὁ μή πω λύω ὁ θάνατος , ἧ δέ ὁ θεός Λόγος οὗτος εἶπον συγχωρέω , χώρα δίδωμι ὁ δειλία , ἵνα φαίνω ὁ τίκτω ὁ φύσις , καί μή δόκησις ὁ φαντασία ὁ ἐκ Ἀβραάμ καί Δαυίδ ὑπολαμβάνω · ὁ ὁ δυσσεβής