cyrillus-theology.apologia-xii-anathematismorum-contra-theodoretum pg076_0216.1
A πολὺ λαν εὐμαθέστερον , τὰς ἀνθρωπῖνας ἀνάπτειν φωνὰς οὐχ ἑτέρῳ προσώπῳ μᾶλλον , νοουμένων τε ἰδικῶς καὶ ἀνὰ μέρος Υἱῷ , τῇ τοῦ δούλου μορφῇ , καθὰ λέγειν ἔθος αὐτοῖς , προσηνεῖν δὲ μᾶλλον τοῖς τῆς ἀνθρωπότητος αὐτοῦ μέτροις . Ἐδε γὰρ δυνα Θεὸν ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον , δι’ ἀμφοῖν ἴναι τῶν λόγων . Θαυμῶ δὲ ὅπως ὑποκρίνεται μὲν καὶ αὐτὸς ὁμολογεῖν , ὅτιπερ εἷς ἐστιν ὁ Χριστός , ὁ αὐτὸς δηλονότι Θεὸς ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπος : εἰς λήθην δὲ ὡσπερ ὑπενεχθεὶς , ὧν εὖ ἔχειν ὑπέλαβε , διίστησι πάλιν εἰς δύο τὸν ἕνα . Παρατίθησι μὲν γὰρ τοῦ Σωτῆρος φωνὴν λέγοντος : « Περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης , καὶ τῆς ὥρας , οὐδεὶς οἶδεν , οὔδ’ οἱ ἄγγελοι τῶν οὐρανῶν , οὔδ’ ὁ Υἱός , εἰ μὴ ὁ Πατήρ . » Εἶτα σοφίαν εἶναι διαβεβαιούμενος τὸν ἐκ Θεοῦ φύντα Λόγον , πάντα τε εἰδέναι τὰ ἐσόμενα , προσεπάγει , καὶ φησίν · Οὐχ ἄρα τοῦ Θεοῦ Λόγου ἡ ἀγνοία , ἀλλὰ τῆς τοῦ δούλου μορφῆς , τῆς τοσαῦτα κατ’ ἐκεῖνο καιροῦ γινωσκούσης , ὅσα ἡ ἐνοικοῦσα θεότης ἀπεκάλυψε . Ταῦτα καὶ περὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως ἐστὶν εἰπεῖν . Οὐκοῦν εἰ μὴ ψεύδῃ λέγων ἕνα Κύριον καὶ Χριστὸν Ἰησοῦν , τὸν αὐτὸν δηλονότι Θεὸν τε ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον , ἀνθ’ ὅτου διαιρεῖς , καὶ δύο λέγων υἱοὺς οὐκ ἐρυθύεις ; Ἡ οὐχὶ δύο που πάντως εἰσὶν ἄν , εἴπερ ἐστὶν οὐχ ὁ αὐτὸς τῇ μεμετρημένῃ ἔχοντι γνώσει τὸ πάντα εἰδώς , καὶ τῷ μερικῇ δεχομένῳ τὴν ἀποκάλυψιν ὁ τέλειος ἐν σοφίᾳ , καὶ τοσαῦτα γινώσκων , ὅσα καὶ ὁ Πατήρ ; Καὶ εἴπερ ἐστὶν εἷς τε καὶ ὁ αὐτός , διὰ τῆς ἀληθοῦς ἑνώσεως χρήμα , καὶ οὐχ ἕτερος καὶ ἕτερος διηρημένως τε καὶ ἀνὰ μέρος , αὐτοῦ πάντως ἔσται καὶ τὸ εἰδέναι , καὶ μὴν καὶ τὸ μὴ εἰδέναι δοκεῖν . Οὐκοῦν οἶδε μὲν καὶ αὐτὸς θεϊκῶς τῇ σοφίᾳ τοῦ Πατρός . Ἐπεὶδὴ δὲ τῆς ἀγνοούσης ἀνθρωπότητος ὑπέδυ μέτρον , οἰκονομικῶς οἰκειοῦται καὶ τοῦτο μετὰ τῶν ἄλλων , καὶ τοῦ , καθάπερ ἔφη ἀρτίως , ἠγνοηκὼς οὐδέν , ἀλλ’ εἰδὼς πάντα μετὰ τοῦ Πατρός . Ἐπεὶ διὰ ποίαν αἰτίαν πεινῆσαι λέγεται , καὶ καμεῖν ἐξ ὁδοιπορίας , καὶ τοῦ ζῶν , καὶ ζωοποιδοῦς ὑπάρχον ὡς Θεός , καὶ αὐτὸς ὤν ὁ ἄρτος ὁ ζῶν , ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς , καὶ ζωὴν διδούς τῷ κόσμῳ , καὶ αὐτὸς ὤν ὁμοίως τῶν δυνάμεων Κύριος ; Ἄλλ’ ἵνα πιστεύηται κατὰ ἀλήθειαν γενόμενος ἄνθρωπος , οἰκειοῦται τὰ ἀνθρώπινα , τοῖς τῆς ἰδίας φύσεως ἀγαθοῖς ἐμφιλοχωρῶν , καὶ ἀχολύτως ἔχον τὰ ἐν οἷς ἦν ἀεὶ , καὶ ἐστὶ , καὶ ἔσται διαπαντός . Ὁ γε μὴν ἀποκάλυψιν λέγων δεδοθῆναι τῇ τοῦ δούλου μορφῇ παρὰ τοῦ ἐνοικοῦντος Θεοῦ , καὶ ταύτην μεμετρημένην , προφήτην ἡμῖν ἀποφαίνει τὸν Ἐμμανουήλ , καὶ Θεοφόρον ἄνθρωπον , καὶ ἕτερον οὐδέν . Ἀλλὰ γὰρ οἴεται τι τὸ σοφόν , καὶ ἀνανταγώνιστον εἰπεῖν . Εἰ γὰρ ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος , φησίν , ὁ καὶραχῶς ἄστι : « Πάτερ , εἰ δυνατόν , παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο : » πρῶτον μὲν διχονοεῖ πρὸς τὸν Πατέρα , παραίτεται δὲ οὐχ ὀρθῶς τὸ πιεῖν τὸ ποτήριον . Καὶτοι .
Lemmas: A πολύς λάω εὐμαθής , ὁ ἀνθρώπινος ἀνάπτω φωνή οὐ ἕτερος πρόσωπον μᾶλλον , νοέω τε ἰδικός καί ἀνά μέρος υἱός , ὁ ὁ δοῦλος μορφή , καθά λέγω ἔθος αὐτός , προσηνής δέ μᾶλλον ὁ ὁ ἀνθρωπότης αὐτός μέτρον . ἐσθίω γάρ δυνα θεός ὁμοῦ καί ἄνθρωπος , διά ἄμφω εἶμι ὁ λόγος . Θαυμῶ δέ ὅπως ὑποκρίνομαι μέν καί αὐτός ὁμολογέω , ὅτιπερ εἷς εἰμί ὁ Χριστός , ὁ αὐτός δηλονότι θεός ὁμοῦ καί ἄνθρωπος : εἰς λήθη δέ ὡς ὑποφέρω , ὅς εὕω ἔχω ὑπολαμβάνω , διίστημι πάλιν εἰς δύο ὁ εἷς . παρατίθημι μέν γάρ ὁ Σωτήρ φωνή λέγω : « περι δέ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος , καί ὁ ὥρα , οὐδείς οἶδα , οὐδέ ὁ ἄγγελος ὁ οὐρανός , οὐδέ ὁ υἱός , εἰμί μή ὁ Πατήρ . » εἶτα σοφία εἰμί διαβεβαιόω ὁ ἐκ Θεός φύς Λόγος , πᾶς τε οἶδα ὁ εἰμί , προσεπάγω , καί φημί · οὐχ ἄρα ὁ Θεός Λόγος ὁ ἄγνοια , ἀλλά ὁ ὁ δοῦλος μορφή , ὁ τοσοῦτος κατά ἐκεῖνος καιρός γιγνώσκω , ὅσος ὁ ἐνοικέω θεότης ἀποκαλύπτω . οὗτος καί περί ὁ ἄλλος ὁμοίως εἰμί εἶπον . οὐκοῦν εἰμί μή ψεύδω λέγω εἷς κύριος καί Χριστός Ἰησοῦς , ὁ αὐτός δηλονότι θεός τε ὁμοῦ καί ἄνθρωπος , ἀντί ὅστις διαιρέω , καί δύο λέγω υἱός οὐ ἐρύθω ; ὁ οὐ δύο ποῦ πάντως εἰμί ἄν , εἴπερ εἰμί οὐ ὁ αὐτός ὁ μετρέω ἔχω γνῶσις ὁ πᾶς οἶδα , καί ὁ μερικός δέχομαι ὁ ἀποκάλυψις ὁ τέλειος ἐν σοφία , καί τοσοῦτος γιγνώσκω , ὅσος καί ὁ Πατήρ ; καί εἴπερ εἰμί εἷς τε καί ὁ αὐτός , διά ὁ ἀληθής ἕνωσις χρήμα , καί οὐ ἕτερος καί ἕτερος διῃρημένως τε καί ἀνά μέρος , αὐτός πάντως εἰμί καί ὁ οἶδα , καί μήv καί ὁ μή οἶδα δοκέω . οὐκοῦν οἶδα μέν καί αὐτός θεῖος ὁ σοφία ὁ πατήρ . ἐπειδή δέ ὁ ἀγνοέω ἀνθρωπότης ὑποδύομαι μέτρον , οἰκονομικός οἰκειόω καί οὗτος μετά ὁ ἄλλος , καί ὁ , καθάπερ φημί ἄρτιος , ἀγνοέω οὐδείς , ἀλλά εἰδοί πᾶς μετά ὁ πατήρ . ἐπεί διά ποῖος αἴτιος πεινάω λέγω , καί κάμνω ἐκ ὁδοιπορία , καί ὁ ζῶ , καί ζωοποιδιδωμι ὑπάρχω ὡς Θεός , καί αὐτός εἰμί ὁ ἄρτος ὁ ζῶ , ὁ ἐκ ὁ οὐρανός καταβαίνω , καί ζωή δίδωμι ὁ κόσμος , καί αὐτός εἰμί ὁμοίως ὁ δύναμις Κύριος ; ἄλλος ἵνα πιστεύω κατά ἀλήθεια γίγνομαι ἄνθρωπος , οἰκειόω ὁ ἀνθρώπινος , ὁ ὁ ἴδιος φύσις ἀγαθός ἐμφιλοχωρέω , καί αχολυτος ἔχω ὁ ἐν ὅς εἰμί ἀεί , καί εἰμί , καί εἰμί διαπαντός . ὁ γε μήv ἀποκάλυψις λέγω δίδωμι ὁ ὁ δοῦλος μορφή παρά ὁ ἐνοικέω Θεός , καί οὗτος μετρέω , προφήτης ἐγώ ἀποφαίνω ὁ Ἐμμανουήλ , καί Θεοφόρος ἄνθρωπος , καί ἕτερος οὐδείς . ἀλλά γάρ οἴομαι τίς ὁ σοφός , καί ἀνανταγώνιστος εἶπον . εἰμί γάρ ὁ ὁ Θεός Λόγος , φημί , ὁ καὶραχῶς Άστι : « πατήρ , εἰμί δυνατός , παρέρχομαι ἀπό ἐγώ ὁ ποτήριον οὗτος : » πρῶτος μέν διχονοέω πρός ὁ πατήρ , παραιτέομαι δέ οὐ ὀρθῶς ὁ πίνω ὁ ποτήριον . καίτοι .