cyrillus-theology.ad-euoptium-episcopum-ptolemaidis-epist-84 pg076_0207.1
οκοπου καὶ ἀπόδλητος λόγος τοῖς θελουσιν ὀνομά - A ζεσθαι δεῖν καὶ ἀνθρωποτόκον αὐτήν . Ἐπειδὴ δὲ βδελυρὰ καὶ ἀπηχθημένη παρὰ πᾶσιν ἐστιν ἡ τοιαύτη δόξα , νοεῖται δὲ οὐχ ἑτέρως Θεοτόκος ἡ ἁγία Παρθένος , εἰ μὴ παρασιδεῖξαι τις τὴν πίστιν τοῦ , ὅτι γέγονε σάρξ , τουτέστιν ἄνθρωπος , ὁ ἐκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγος · οὐ γὰρ που θεότητα γυμνήν , ὡς ἔφη , ἐκτέτοχεν ἡ ἁγία Παρθένος · τί τὸ τῆς ἐνστάσεως ὀρελος τῶν χριτιανῶν λεγόντων ὀνομάζεσθαι δεῖν καὶ ἀνθρωποτόκον αὐτήν ; Ἄλλ’ , ὡς δοκεῖν , ἐξεύρηται τι πιχρόν αὐτοῖς κατὰ Χριστοῦ σκαιώρημα . Οὐ γὰρ ἀνέχονται φρονεῖν , ἢ λέγειν αὐτὸν τὸν ἐκ Θεοῦ καὶ Πατρὸς προαὑνίων Υἱόν , ἐν ἐσχάτοις τοῦ αἰῶνος καιροῖς , ἀσυγχύτως , ἀτρέπτως , ἐκ μήτρας ἐνωθῆναι σαρκὶ ψυχὴν ἔχουσαν τὴν λογικήν , οὕτω τε γενέσθαι καθ’ ἡμᾶς ἄνθρωπον · ἀλλ’ ὡς ἕνα τῶν ἁγίων ἐνοίκων ἔχοντα Θεὸν διακηρύττειν ἐπειγόνται , καὶ φρονεῖν ἀναπειθοῦσιν , οὐχ ἑνοοῦντες , ὅτι καὶ ἐν ἡμῖν ἐστι διὰ τοῦ Πνεύματος , ὡς ἐν ἁγίοις ναοῖς , ὁ τῶν ὅλων Θεός . Γέγραπται γὰρ , ὅτι « Οὐχ ἴδετε , ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε , καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἴκει ἐν ὑμῖν ; Εἰ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει , φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός · ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν , οἵ τινές ἐστε ὑμεῖς . » Ἄλλ’ εἰ καὶ ὀνομάζαμεθα ναοὶ Θεοῦ , Θεὸν ἔχοντες τὸν ἐνοικοῦντα διὰ τοῦ Πνεύματος , ἄλλ’ ἕτερον ἴσμεν τοῦ κατὰ Χριστὸν μυστηρίου τὸν τρόπον · ἡνώσθη γὰρ τῷ Θεῷ Λόγῳ κατὰ ἀλήθειαν τὴν σάρκα σαμὴν , ψυχὴς δηλουσῆς τῆς λογικῆς ἐνούσης αὐτῇ . Ἐπιδόθη δ’ ἂν ἡδὼς αὐτοῦ · πότερα δὴ τὴν ἑνώσιν τοῦ Λόγου πρὸς τὸ ἀνθρώπινον , ἤγου τὴν πρὸς τὸ ἅγιον σῶμα , τὸ καὶ ψυχωθὲν νοεῖς , πεπράχθαι φησι κατὰ ἀλήθειαν , ἢ τοῖς ἄλλοις ὁμοῦ καὶ αὐτὸς κατὰ συνάφειαν σχετικήν δουλοπρεπῶς καὶ ἀνυποστάτου μορφῆς πρὸς ἐνυπόστατον καὶ θείαν μορφήν , ἢ καθ’ ἕτερον τρόπον , κατὰ μόνην τῆς ὑψότητος τὴν ὁμυψμίαν , καὶ κατὰ τὴν ἰσότητα τῶν ἀξιωμάτων ; εἴπερ τις ἄλλας συναφείας οὕτω νοεῖται τρόπος . Ἄλλὰ γὰρ , ὡς δοκεῖ , παρενοχλῶ μάτην · πεποίημαι δὲ περιττῶς τὴν πείσιν , ἔχων αὐτοῦ φωνὰς καὶ σαφῆ τὴν ὁμολογίαν . Ἐν γὰρ τοῖ πρῶτῳ κεφαλαίῳ φησιν αὐταῖς λέξεσιν ὧδε · Διὰ τοῦτο τὸ τεχθὲν βρέφος προσαγορεύεται Ἐμμανουήλ , οὔτε Θεὸς ἀνθρωπείας κεχωρισμένος φύσεως , οὔτε ἄνθρωπος τεγυμνωμένος θεότητος . Ἔδει μὲν οὖν αὐτὸν ἀκριβῆ καὶ τετολμημένην τὴν περὶ γε τοῦτον ἀφήγησιν ποιήσθαι φιλεῖν . Πλὴν ἕκεινο τέως ἐπισημηνάσθαι χρή · ἰδοὺ γὰρ ἐνθάδε καὶ μάλ’ σαφῶς διεμηνεῦσεν αὐτὸς τὴν ἑνώσιν , φύσεως ἀνθρωπίνης οὐ κεχωρισθαι φησι τὸν Θεόν · προσομολογεῖ δέ , ὅτι εἰς ἕνα καθ’ ἑκασιν οἰκονομικὴν οὐδὲν δυνα τὸν Χριστόν , τὸν αὐτὸν δηλοῦντα Θεὸν τε ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον . Εἶτα πῶς οὐκ ἐρυθρίσ , τοῖς παρ’ ἡμῶν γενομένοις ἐπιπλήττων λόγοις ;
Lemmas: οκοπου καί ἀπόδλητος λόγος ὁ ἐθέλω ὀνομά - A ζω δεῖ καί ἀνθρωποτόκος αὐτός . Ἐπειδή δέ βδελυρός καί ἀπεχθάνομαι παρά πᾶς εἰμί ὁ τοιοῦτος δόξα , νοέω δέ οὐ ἑτέρως Θεοτόκος ὁ ἅγιος Παρθένος , εἰμί μή παρασιδεικνυμι τις ὁ πίστις ὁ , ὅτι γίγνομαι σάρξ , τουτέστι ἄνθρωπος , ὁ ἐκ θεός Πατρός Λόγος · οὐ γάρ ποῦ θεότης γυμνός , ὡς φημί , ἐκτάσσω ὁ ἅγιος Παρθένος · τίς ὁ ὁ ἔνστασις ὀρελος ὁ χριτιανῶν λέγω ὀνομάζω δεῖ καί ἀνθρωποτόκος αὐτός ; ἄλλος , ὡς δοκέω , ἐξευρίσκω τίς πιχρω αὐτός καὶ Χριστός σκαιώρημα . οὐ γάρ ἀνέχω φρονέω , ἢ λέγω αὐτός ὁ ἐκ θεός καί Πατρός προαὑνίων υἱός , ἐν ἔσχατος ὁ αἰών καιρός , ἀσύγχυτος , ἄτρεπτος , ἐκ μήτρα νοέω σάρξ ψυχή ἔχω ὁ λογικός , οὕτως τε γίγνομαι κατά ἐγώ ἄνθρωπος · ἀλλά ὡς εἷς ὁ ἅγιος ἔνοικος ἔχω θεός διακηρύσσω ἐπείγω , καί φρονέω ἀναπείθω , οὐ νοέω , ὅτι καί ἐν ἐγώ εἰμί διά ὁ πνεῦμα , ὡς ἐν ἅγιος ναός , ὁ ὁ ὅλος θεός . γράφω γάρ , ὅτι « οὐχ ὁράω , ὅτι ναός θεός εἰμί , καί ὁ πνεῦμα ὁ θεός οἰκέω ἐν σύ ; εἰμί τις ὁ ναός ὁ θεός φθείρω , φθείρω οὗτος ὁ θεός · ὁ γάρ ναός ὁ θεός ἅγιος εἰμί , ὅς τις εἰμί σύ . » ἄλλος εἰμί καί ὀνομάζω ναός θεός , θεός ἔχω ὁ ἐνοικέω διά ὁ πνεῦμα , ἄλλος ἕτερος οἶδα ὁ κατά Χριστός μυστήριο ὁ τρόπος · ἑνόω γάρ ὁ θεός Λόγος κατά ἀλήθεια ὁ σάρκα Σάμη , ψυχή δηλόω ὁ λογικός ἔνειμι αὐτός . επιδιδωμι δέ ἄν ἡδύς αὐτός · πότερος δή ὁ ἕνωσις ὁ Λόγος πρός ὁ ἀνθρώπινος , ἄγω ὁ πρός ὁ ἅγιος σῶμα , ὁ καί ψυχόω νοέω , πράσσω φημί κατά ἀλήθεια , ἢ ὁ ἄλλος ὁμοῦ καί αὐτός κατά συνάφεια σχετικός δουλοπρεπής καί ἀνυπόστατος μορφή πρός ἐνυπόστατος καί θεῖος μορφή , ἢ κατά ἕτερος τρόπος , κατά μόνος ὁ ὑψότης ὁ ὁμυψμίαν , καί κατά ὁ ἰσότης ὁ ἀξίωμα ; εἴπερ τις ἄλλος συνάφεια οὕτως νοέω τρόπος . ἀλλά γάρ , ὡς δοκέω , παρενοχλώ μάτην · ποιέω δέ περισσός ὁ πεῖσις , ἔχω αὐτός φωνή καί σαφής ὁ ὁμολογία . ἐν γάρ σύ πρῶτος κεφάλαιος φημί αὐτός λέξις ὧδε · Ζεύς οὗτος ὁ τίκτω βρέφος προσαγορεύω Ἐμμανουήλ , οὔτε θεός ἀνθρώπειος χωρίζω φύσις , οὔτε ἄνθρωπος τεγυμναομαι θεότης . δέω μέν οὖν αὐτός ἀκριβής καί τολμάω ὁ περί γε οὗτος ἀφήγησις ποιέω φιλέω . πλήν ἐκεῖνος τέως ἐπισημαίνω χράω · ἰδού γάρ ἐνθάδε καί μάλα σαφής διεμηνεῦσεν αὐτός ὁ ἕνωσις , φύσις ἀνθρώπινος οὐ χωρίζω φημί ὁ θεός · προσομολογέω δέ , ὅτι εἰς εἷς κατά ἑκάς οἰκονομικός οὐδείς δυνα ὁ Χριστός , ὁ αὐτός δηλόω θεός τε ὁμοῦ καί ἄνθρωπος . εἶτα πῶς οὐ ἐρυθρίς , ὁ παρά ἐγώ γίγνομαι ἐπιπλήσσω λόγος ;