ctesias.fragmenta ctesias_gilmore_0067.2
ὑπέμεινε γυναικίζομενος ἀνὴρ ἀλκιμος , καὶ οὐ διεχρήσατο ἑαυτῷ , εἰ μὴ καὶ ἄλλους ἐδύνατο · πῶς δὲ ταύτ’ ἀνέξεταί ὁ δεσπότης ἀκούσας ; ” Ὁ δὲ Νάναρος εἶπεν , “ ἔγω ράδιως αὐτὸν ἀναδιδάξω ὡς οὐδὲν ἀδίκω . ” Τότε μὲν δὴ τοιαῦτα διελέγοντο , καὶ ἐκοιμήθησαν . Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἐνθεὶς ὁ Βαβυλῶνιος , εἰς ἀρμάμαξαν Παρσώνδην ἀποπέμπεται σὺν τῷ ἀγγάρῳ . Ἐπεὶ δ’ ἤκον εἰς Σούσα , ἔνθα ἦν ὁ βασιλεύς , δεῖκνυσιν αὐτῷ ὁ ἀγγαρος τὸν ἄνδρα . Καὶ ἐπὶ πολὺν χρόνον ὁ Ἀρταῖος ἐν ἀγνοίᾳ γενόμενος , ἐπειδὴ εὕρα αὐτ’ ἄνδρα γυναῖκα γεγονότα , “ Ω ταλαίπωρε , ” ἔφη , “ πῶς ὑπέμεινας ὧδε λωβηθῆναι , καὶ οὐ πρότερον ἀπέθανες ; ” Ὁ δὲ ἀπεκρίνατο , “ Ἡ τοι ἀνάγκη , ὦ δέσποτα , καὶ θεῶν λέγεται κρείττων ὑπάρχειν . Ἐγὼ δὲ ἐλπίην καὶ ἐκ τούσδε παθημάτων ζήν , ἵνα ἄμα μέν σε ἐγγενεῖ μοι θεωρήσῃ , ἑπειτα δὲ Νάναρον τιμωρήσασθαι διὰ σοῦ , ἄπερ ἐμοὶ οὐκ ἂν ὑπῆρξε τετελευτηκότι · ἀλλὰ μή μοι , ” ἔφη , “ δέσποτα ψεύση τῆς ἑτέρας ἐλπίδος , ἀλλὰ μοι τὴν δίκην ἀπόδος παρ’ ἀνδρὸς κακοῦ . ” Καὶ ὁ Ἀρταῖος ὑπέσχετο , ἐπειδὰν εἰς Βαβυλῶνα ἀφίκηται . οὐ πολλοῦ δὲ χρόνου ὁ τε Παρσώνδης ἀπέλαβεν τὴν ἀνδρείαν φύσιν , καὶ ὁ βασιλεὺς ἀφίκετο εἰς Βαβυλῶνα κατεβοατὸ τε ὧσημέραι ὑπ’ αὐτοῦ , ὅπως τιμωρήσεται τὸν Νάναρον . Καὶ ὅς ἦκε παρὰ βασιλέα , καὶ ἔφη δίκαια ποιήσαι . “ Πρότερος γὰρ ἐκεῖνος , οὐδὲν κακὸν παθὼν ἐμὲ διεβάλεν , ” ἔφη , “ παρὰ σοι , ὡς με κτείνειν τε , καὶ τὴν Βαβυλῶνος ἀρχὴν αὐτῷ δοῦης . ” Ἀρταῖος δὲ ἔφη δικαιότερα Παρσώνδην αἰτεῖσθαι · χρήναι γὰρ μὴ σαυτῷ δικάζειν , μηδὲ τοιαύτας ἐξευρίσκεω δικας , ἀλλὰ ἐμοὶ ἐπιτρέπεν τὴν κρίσιν · τέλος δὲ σοι ἐς δεκάτην ἐξοίσω ἡμέραν τό σοι πρέπον . Ὁ δὲ Νάναρος , ταῦτα ἀκούσας , ἐν δεινῷ φόβῳ ἦν , καὶ ἐπὶ Μητραφέρνην καταφεύγει ὅς ἦν τῶν εὐνοῦχων δυνατώτατος , καὶ ὑπισχνεῖτο αὐτῷ χρυσίον τά -
Lemmas: ὑπομένω γυναικίζω ἀνήρ ἄλκιμος , καί οὖον διά-χράω2 ἑαυτοῦ , εἰμί μή καί ἄλλος δύναμαι · πῶς δέ αὐτός ἀνέχω ὁ δεσπότης ἀκούω ; ” ὁ δέ Νάναρος εἶπον , “ ἐγώ ῥᾳδίως αὐτός ἀναδιδάσκω ὡς οὐδείς ἄδικος . ” τότε μέν δή τοιοῦτος διαλέγω , καί κοιμάω . ὁ δέ ὑστεραῖος ἐντίθημι ὁ βαβυλώνιος , εἰς ἁρμάμαξα Παρσώνδης ἀποπέμπω σύν ὁ ἄγγαρος . ἐπεί δέ ἥκω εἰς Σούσα , ἔνθα εἰμί ὁ βασιλεύς , δείκνυμι αὐτός ὁ ἄγγαρος ὁ ἀνήρ . καί ἐπί πολύς χρόνος ὁ Ἀρταῖος ἐν ἄγνοια γίγνομαι , ἐπεί εὐρής αὐτω ἀνήρ γυνή γίγνομαι , “ Ω ταλαίπωρος , ” φημί , “ πῶς ὑπομένω ὧδε λωβάομαι , καί οὖον πρότερος ἀποθνῄσκω ; ” ὁ δέ ἀποκρίνω , “ ὁ ὅς ἀνάγκη , εἰμί δεσπότης , καί θεός λέγω ἀγαθός ὑπάρχω . ἐγώ δέ ἐλπίζω καί ἐκ ὅδε πάθημα ζῶ , ἵνα ἄμη μέν σύ ἐγγίγνομαι ἐγώ θεωρέω , ἔπειτα δέ Νάναρος τιμωρέω διά σύ , Ἄπερ ἐγώ οὐ εἄν ὑπάρχω τελευτάω · ἀλλά μή ἐγώ , ” φημί , “ δεσπότης ψεύδω ὁ ἕτερος ἐλπίς , ἀλλά ἐγώ ὁ δίκη ἀποδίδωμι παρά ἀνήρ κακός . ” καί ὁ Ἀρταῖος ὑπισχνέομαι , ἐπειδάν εἰς Βαβυλών ἀφικνέομαι . οὖον πολύς δέ χρόνος ὁ τε Παρσώνδης ἀπολαμβάνω ὁ ἀνδρεῖος φύσις , καί ὁ βασιλεύς ἀφικνέομαι εἰς Βαβυλών καταβοάω τε ὧσημέραι ὑπό αὐτός , ὅπως τιμωρέω ὁ Νάναρος . καί ὅς ἥκω παρά βασιλεύς , καί φημί Δίκαιος ποιέω . “ Πρότερος γάρ ἐκεῖνος , οὐδείς κακός πάσχω ἐγώ διαβάλλω , ” φημί , “ παρά σύ , ὡς ἐγώ κτείνω τε , καί ὁ Βαβυλών ἀρχή αὐτός Δούης . ” Ἀρταῖος δέ φημί Δίκαιος Παρσώνδης αἰτέω · χρή γάρ μή σεαυτοῦ δικάζω , μηδέ τοιοῦτος ἐξευρίσκω δίκη , ἀλλά ἐγώ ἐπιτρέπω ὁ κρίσις · τέλος δέ σύ εἰς δέκατος ἐκφέρω ἡμέρα ὁ σύ πρέπω . ὁ δέ Νάναρος , οὗτος ἀκούω , ἐν δεινός φόβος εἰμί , καί ἐπί Μητραφέρνην καταφεύγω ὅς εἰμί ὁ εὐνοῦχος δυνατός , καί ὑπισχνέομαι αὐτός χρυσίον ὁ -