ctesias.fragmenta ctesias_gilmore_0072.9
πρυνθε , καὶ οἰκτιροῦσθαι φιλανθρώπως τὸν Βαβυλώνιον ὡς μὴ ἐξῆγγελος εἶν βασιλεῖ τοῦ ὀνειροῦ , “ εἰ ἄρα κτεῖνεν αὐτὸν οὐχ ὑπομείνας , ὅπερ ἦν ἀριστον . ” Καὶ ὁ Κύρος · “ Ἀποτρόπαιον [ ἄν ] εἴη τοῦτο γ’ , ” εἶπεν . Συνεσιτοῦντο δὴ καὶ συνηχασαν Κίρω τὸ ἀπὸ τοῦδε ὁ τε Οἰβάρας καὶ ὁ Βαβυλώνιος . Ἐν δέει δὲ ὧν ὁ Πέρσης , μὴ κατεῖποι πρὸς ’Αστιαγὴν ὁ Βαβυλώνιος περὶ τοῦ ὀνειροῦ , προσεποῦσατο ἱερὰ πάτρα νικτωρ ἐπιτελείν τῇ σελήνῃ , καὶ τὸν Κύρον τοῦ Ἀπόρος εἶναι , ὅτι ὁδὸν λέγοντες ἀποδίαναι καὶ παρέχειν ὑπ’ αὐτοῦ . Μετὰ ταῦτα παρὰ βασιλέα Κύρον ἀφικόμενος ὁ Οἰβάρας ἀνεδήλωσε καὶ ἐξῆτυχε τὰ βεβουλευμένα σφίσι δράν καὶ πέμπειν τε εἰς Πέρσας καὶ ὁπλίζειν τοὺς ἐν ἡβῃ καὶ ’Αστιαγὴν αἰτεῖσθαι δοῦναι οἱ ἡμέρας ὥστε τὰ ἱερὰ θύσειν καὶ τὸν πατέρα νοσηλεύσειν φαύλως ἔχοντα . Καὶ δὲ ἐπεισθη , τὰ τε ἄλλα ὅπλα ἤδη ἦν ἕτοιμα , καὶ ὁ Κύρος ἠτήσατο βασιλέα τὴν εἰς Πέρσας πορείαν , ὡς ἂν θύσειεν ὑπὲρ τῆς , νικτωρ πάντα εὐτρεπίζει , καὶ ἔωθεν εἰς Πέρσας ὁδοιπόρων . Ἡ δὲ τοῦ Βαβυλωνίου γυνὴ ὅς τὸν ὄνειρον ἔφρασε Κύρω , προσακρουσία ἄρα παρὰ τοῦ ἑαυτῆς ἀνδρός , ἡνίκ’ ἐξῆ , τὴν ὀψίν , ἡντίνα ἔφρασεν αὐτῷ ὁ Κύρος , τελευτήσαντος αὐτῇ τοῦ ἀνδρός , συνοικοῦσε τῷ ἐκείνου ἀδελφῷ , ἐκείνης τῆς νυκτὸς συναναπανουμένη ἤκουσε παρ’ αὐτοῦ , ὅτι μέγας γενόμενος οἴχοιτο εἰς Πέρσας . Ἡ δὲ αὐτὴ διηγέτο τὸν ὄνειρον καὶ τὴν τοῦτο κρίσιν , ὡσπερ ἤκουσε παρὰ ὡς τείνοντα εἰς αὐτόν . Παραχρῆμα δὴ πέμψει τ’ ἵππεὺς ἐπὶ Κύρω , ὅτι ἐκέλευσεν αὐτὸν καλῶς ὁπίσω · ἐὰν δὲ μὴ ἐπηται , τὴν κεφαλὴν ἀποτεμοῦντας φέρειν . Οἱ δὲ ἤχοντο , καὶ ἐπεὶ ἤκον παρὰ Κύρω , ἔφρασαν τὰ παρ’ ’Αστιαγούς . Κάκεινος οἱ ἀγχίνους , εἴτε καὶ Οἰβάρα παρανοοῦντος , εἶπε · “ Πῶς δ’ οὐ μέλλω ἰέναι , καλοῦντός με τοῦ δεσπότου · ἀλλὰ νῦν δειπνήσατε , πρωὶ δὲ χωρήσομεν παρ’ αὐτόν . ” Οἱ δὲ ταύτ’ ἐπρήσων . Ὁ δὲ Περσικὸς ὑπὸ κατακώμα
Lemmas: πρυνθε , καί οἰκτίρω φιλάνθρωπος ὁ Βαβυλώνιος ὡς μή ἐξάγγελος εἶμαι βασιλεύς ὁ ὄνειρος , “ εἰμί ἄρα κτείνω αὐτός οὐ ὑπομένω , ὅσπερ εἰμί ἀγαθός . ” καί ὁ Κύρος · “ ἀποτρόπαιος [ ἄν ] εἰμί οὗτος γε , ” εἶπον . Συνεσιτοῦντο δή καί συνηχώ Κίρος ὁ ἀπό ὅδε ὁ τε Οἰβάρης καί ὁ Βαβυλώνιος . ἐν δήω δέ ὅς ὁ Πέρσης , μή κατερέω πρός ’αστιαγνυμι ὁ Βαβυλώνιος περί ὁ ὄνειρος , προσποιέω ἱερόv πάτρα νικτωρ ἐπιτελέω ὁ σελήνη , καί ὁ Κῦρος ὁ ἄπορος εἰμί , ὅτι ὁδός λέγω ἀποδίδωμι καί παρέχω ὑπό αὐτός . μετά οὗτος παρά βασιλεύς Κῦρος ἀφικνέομαι ὁ Οἰβάρης ἀναδηλόω καί ἐξῆτυχε ὁ βουλεύω ὅς δράω καί πέμπω τε εἰς Πέρσης καί ὁπλίζω ὁ ἐν ἥβη καί ’αστιαγνυμι αἰτέω δίδωμι ὁ ἡμέρα ὥστε ὁ ἱερόv θύω καί ὁ πατήρ νοσηλεύω φαῦλος ἔχω . καί δέ πείθω , ὁ τε ἄλλος ὅπλον ἤδη εἰμί ἑτοῖμος , καί ὁ Κύρος αἰτέω βασιλεύς ὁ εἰς Πέρσης πορεία , ὡς εἄν θύω ὑπέρ ὁ , νικτωρ πᾶς εὐτρεπίζω , καί εἴωθα εἰς Πέρσης ὁδοίπορος . ὁ δέ ὁ Βαβυλώνιος γυνή ὅς ὁ ὄνειρος φράζω Κῦρος , προσακρουθεος ἄρα παρά ὁ ἑαυτοῦ ἀνήρ , ἡνίκα ἔξεστι , ὁ ὄψ , ὅστις φράζω αὐτός ὁ Κύρος , τελευτάω αὐτός ὁ ἀνήρ , συνοικώ ὁ ἐκεῖνος ἀδελφός , ἐκεῖνος ὁ νύξ συναναπανουμενω ἀκούω παρά αὐτός , ὅτι μέγας γίγνομαι οἴχομαι εἰς Πέρσης . ὁ δέ αὐτός διάγω ὁ ὄνειρος καί ὁ οὗτος κρίσις , ὡς ἀκούω παρά ὡς τείνω εἰς αὐτός . παραχρῆμα δή πέμπω τε ἱππεύς ἐπί Κῦρος , ὅτι κελεύω αὐτός καλῶς ὀπίσω · ἐάν δέ μή ἕπω , ὁ κεφαλή ἀποτέμνω φέρω . ὁ δέ ἔχω , καί ἐπεί ἥκω παρά Κῦρος , φράζω ὁ παρά ’αστιαγος . κενός ὁ ἀγχίνοος , εἴτε καί Οἰβάρης παρανοέω , εἶπον · “ Πῶς δέ οὖον μέλλω εἶμι , καλέω ἐγώ ὁ δεσπότης · ἀλλά νῦν δειπνέω , πρωί δέ χωρέω παρά αὐτός . ” ὁ δέ αὐτός πίμπρημι . ὁ δέ Περσικός ὑπό κατακώμα