ctesias.fragmenta ctesias_gilmore_0109.1
κεφαλὴν ἐκέλευσεν ἀποτεμεῖν τοῦ ἀνθρώπου . Παροῦσα δ’ ἡ μήτηρ , Μὴ σύ γ’ εἶπεν οὕτω τὸν Κάρα τοῦτον , ὦ βασιλεῦ , τὸν ὀλεθρον ἀπαλλάξῃς ἀλλὰ παρ’ ἐμοῦ τὸν ἀξίων ἀπολήφεται μισθὸν ὧν ἐτόλμα λέγειν . Ἐπιτρέψαντος δὲ τοῦ βασιλέως ἐκέλευσε τοὺς ἐπὶ τῶν τιμωριῶν ἢ Παρύσατις λαβόντας τὸν ἄνθρωπον ἐφ’ ἡμέρας δέκα στρεβλοῦν , εἶτα τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορύξαντας εἰς τὰ ὅτα θερμὸν ἐντῆκειν χαλκόν , ἕως ἀποθάνοι . Κακῶς δ’ ἀπώλετο δὲ καὶ Μιθριδάτης μετ’ ὀλίγον χρόνον ἐκ τῆς αὐτοῦ ἀβελτερίας . Κληθεὶς γὰρ ἐπὶ δεῖπνον , ἔνθα καὶ βασιλέως καὶ τῆς μητρὸς εὐνοῖχοι παρήσαν , ἤκεν ἐσθῆτι καὶ χρυσῷ κεκοσμημένος οἷς ἔλαβε παρὰ βασιλέως . Ἐπεὶ δ’ εἰς τὸ πίνειν ἀφίκοντο , λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ μέγιστον δυναμένος τῶν Παρυσάτιδος εὐνούχων , Ὦς καλὴν μὲν ἐσθῆτα σοι ταύτην , ὦ Μιθριδάτα , ὁ βασιλεὺς δέδωκε , καλὰ δὲ στρεπτὰ καὶ ψέλια · πολλοῦ δ’ ἀξίος ὁ ἀκινάκης . Ἡ μακάριόν σε καὶ περίβλεπτον ἄπασιν πεποίηκεν . Ἥδη δὲ μεθύων ὁ Μιθριδάτης , Τί δὲ τοῦτ’ ἐστιν , εἶπεν , ὦ Σπαραμίξη ; μειζόνων γὰρ ἐγὼ καὶ καλλιόνων βασιλεῖ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἀξίων ἐμαυτὸν παρέσχω . Καὶ ὁ Σπαραμίξης ἐπιμειδιάσας , Φθόνος μὲν οὐδεὶς , ὦ Μιθριδάτα , εἶπεν · ἐπεὶ δὲ φασιν Ἕλληνες οἶνον καὶ ἀλήθειαν εἶναι , τί λαμπρὸν ὡ τὰν ἥ μέγα , πίλον εὑρεῖν ἵππου περιρρέοντα καὶ τοῦτον ἀνεγεγκεῖν ; ταῦτα δ’ οὐκ ἀγνοῶν τὸ ἀληθὲς ἔλεγεν , ἀλλὰ βουλόμενος ἐκκαλύψαι πρὸς τούς παρόντας , ὑπεκίνει τὴν κουφότητα τοῦ ἀνθρώπου λάλου καὶ ἀκρατοῦς γεγωνούτος διὰ τὸν οἶνον . Εἶπεν οὖν μὴ κατασχῶν · ὑμεῖς μέν , ὅτι βούλεσθε , πίλους λέγετε καὶ φλυαροῦς · ἐγὼ δ’ ὑμῖν λέγω διαρρήδην ὑπὸ ταύτης ἀνηρηθῆσαι Κύρου τῆς χειρός . Οὐ γὰρ ὡς Ἀρταγέρσης , ἠκόντισα κενὸν καὶ μάταιον ἀλλὰ τοῦ μὲν ὀφθαλμοῦ μικρὸν ἥμαρτον , τοῦ δὲ κροτάφου τυχὼν καὶ διελάσας κατέβαλον τὸν ἄνδρα , καὶ τέθηκεν ὑπ’ ἐκείνου τοῦ τραύματος . Οἱ μὲν οὖν ἄλλοι τὸ τέλος ἤδη τοῦ Μιθριδάτου καὶ τὴν κακοδαμονίαν ὁρῶντες εἰς τὴν γῆν ἔκυψαν , ὁ δ’ ἐστίων αὐτοῦς , Ὦ τὰν , ἔφη , Μιθριδάτα , πίνωμεν ἐν τῷ παρόντι καὶ
Lemmas: κεφαλή κελεύω ἀποτέμνω ὁ ἄνθρωπος . πάρειμι δέ ὁ μήτηρ , μή σῦς γε εἶπον οὗτος ὁ Κάρ οὗτος , εἰμί βασιλεύς , ὁ ὄλεθρος ἀπαλλάσσω ἀλλά παρά ἐγώ ὁ ἄξιος ἀπολαμβάνω μισθός ὅς τολμάω λέγω . ἐπιτρέπω δέ ὁ βασιλεύς κελεύω ὁ ἐπί ὁ τιμωρία ἢ Παρύσατις λαμβάνω ὁ ἄνθρωπος ἐπί ἡμέρα δέκα στρεβλόω , εἶτα ὁ ὀφθαλμός ἐξορύσσω εἰς ὁ ὄτα θερμός ἐντήκω χαλκός , ἠώς ἀποθνῄσκω . Κακῶς δέ ἀπόλλυμι δέ καί Μιθριδάτης μετά ὀλίγος χρόνος ἐκ ὁ αὐτός ἀβελτερία . καλέω γάρ ἐπί δεῖπνον , ἔνθα καί βασιλεύς καί ὁ μήτηρ ευνοιχοω πάρειμι , ἵημι ἐσθής καί χρυσός κοσμέω ὅς λαμβάνω παρά βασιλεύς . ἐπεί δέ εἰς ὁ πίνω ἀφικνέομαι , λέγω πρός αὐτός ὁ μέγας δύναμαι ὁ Παρύσατις εὐνοῦχος , οὖς καλός μέν ἐσθής σύ οὗτος , εἰμί Μιθριδάτης , ὁ βασιλεύς δίδωμι , καλός δέ στρεπτόν καί ψέλιον · πολύς δέ Ἀξιός ὁ ἀκινάκης . ὁ μακάριος σύ καί περίβλεπτος ἅπας ποιέω . ἥδη δέ μεθύω ὁ Μιθριδάτης , τις δέ οὗτος εἰμί , εἶπον , εἰμί Σπαραμίξη ; μείζων γάρ ἐγώ καί καλός βασιλεύς ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος ἄξιος ἐμαυτοῦ παρέχω . καί ὁ σπαραμιξεω ἐπιμειδιάω , Φθόνος μέν οὐδείς , εἰμί Μιθριδάτης , εἶπον · ἐπεί δέ φημί Ἕλλην οἶνος καί ἀλήθεια εἰμί , τίς λαμπρός εἰμί ὁ ὅς μέγας , πῖλος εὑρίσκω ἵππος περιρρέω καί οὗτος ἀναγίγνομαι ; οὗτος δέ οὐ ἀγνοέω ὁ ἀληθής λέγω , ἀλλά βούλομαι ἐκκαλύπτω πρός ὁ πάρειμι , ὑποκινέω ὁ κουφότης ὁ ἄνθρωπος λάλος καί ἀκρατής γέγωνα διά ὁ οἶνος . εἶπον οὖν μή κατέχω · σύ μέν , ὅτι βούλομαι , πῖλος λέγω καί φλύαρος · ἐγώ δέ σύ λέγω διαρρήδην ὑπό οὗτος ἀναιρέω Κῦρος ὁ χείρ . οὖον γάρ ὡς Ἀρταγέρσης , ἀκοντίζω κενός καί μάταιος ἀλλά ὁ μέν ὀφθαλμός μικρός ἁμαρτάνω , ὁ δέ κρόταφος τυγχάνω καί διελαύνω καταβάλλω ὁ ἀνήρ , καί τίθημι ὑπό ἐκεῖνος ὁ τραῦμα . ὁ μέν οὖν ἄλλος ὁ τέλος ἤδη ὁ Μιθριδάτης καί ὁ κακοδαμονίαν ὁράω εἰς ὁ γῆ κύπτω , ὁ δέ ἑστία αὔτεος , ὦ ὁ , φημί , Μιθριδάτης , πίνω ἐν ὁ πάρειμι καί