ctesias.fragmenta ctesias_gilmore_0070.1
Ἐκ τούτου ἐπὶ τὴν αὐτοῦ καταγωγὴν Στρυαγγαῖος ἀπελύετο , ὑποστενάζων διὰ τὸν Ζαριναίας ἔρωτα . Οὐ καρτερῶν δὲ κοινούται τῷ πιστοτάτῳ τῶν εἰνοῦχων , οἱ συνείποντό · οἱ δὲ θαρρύνας αὐτὸν παρέηκει τὴν πολλὴν ἀτολμίαν μίψαντα , αὐτὴ εἰπεῖν Ζαριναίᾳ . Καὶ ὡς πεισθεὶς , ἀναπηδήσας ὤχετο παρ’ αὐτήν · ἀσμενῶς δὲ ἐκείνης παραδεξαμένης αὐτόν , πολλὰ διαμελλήσας καὶ στέναξας καὶ μεταβαλὼν τὸ χρῶμα ἐτόλμησεν ὅμως , καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν , ὡς δι’ ἔρωτος εἴη σφοδροῦ καίουμένος τῇ πόθῳ αὐτῆς . Ἡ δὲ πρᾶως μάλ’ ἀναιωμένη , καὶ ἑαυτῇ , ἔφη τὸ πρᾶγμα ἐπαίσχες εἶναι καὶ βλαβερόν , κἀκείνῳ πολὺ αἰσχίων καὶ βλαβερώτερον , γυναῖκα ἔχοντι Ῥουταίαν τὴν Ἀστιβάρα θυγατέρα , ἣν ἀκούειν πολὺ καλλίω καὶ αὐτῆς εἶναι καὶ ἄλλων πολλῶν γυναικῶν . Δεῖν οὖν αὐτὸν μὴ πρὸς πολεμίους μόνον ἀνδρίζεσθαι , ἀλλὰ καὶ πρὸς τὰ τοιαῦτα , ἐπειδὰν τι προσπέσῃ τῇ ψυχῇ , καὶ μὴ βραχείας τέργψεως χάριν , ἣν καὶ ἐκ παλλακίδων οἶον τ’ ἔχειν , τὸν πολὺν ἀνιάσθαι χρόνον , εἰ αἰσθοιτο Ῥουταία . Τοῦτ’ οὖν μεθέντι ἔφη ἄλλο τι αἰτεῖσθαι · οὐδενὸς γὰρ ἀτυχήσειν παρ’ αὐτῆς . Ὁ μὲν δή , τοιαῦτα εἰπούσης , ἐπὶ πολὺ ἥσυχος ἦν , αὐθὶς δ’ ἀσπασάμενος αὐτὴν ἀπέρχεται καὶ ἐν πλείονι ἀθυμίᾳ ἦν , πρὸς τε τὸν εἰνοῦχον ὠδύρετο . Τέλος δὲ γράψας εἰς διφθέραν ἐξώρκωσε τὸν εἰνοῦχον , ἐπειδὰν αὐτὸν διαχρίσεται , μηδὲν προκατειπόντα , τὴν διφθέραν ἀποδοῦναι Ζαριναίᾳ . Ἐγέγραπτο δέ , “ Στρυαγγαῖος Ζαριναίᾳ λέγει τάδε · Ἐγὼ μέν σε ἔσωσά τε καὶ τῶν νῦν παρόντων ἀγαθῶν αἴτιος γέγονα · σὺ δὲ με ἀπέκτεινας καὶ πάντων ἀνόννητον πεποίηκας . Εἰ μὲν οὖν σοι ταῦτα πέπρακται δικαίως , σὺ τε πάντων τύχοις τῶν ἀγαθῶν καὶ εἴης μακαρία · εἰ δὲ ἀδίκως , σὺ τε τοῦ αὐτοῦ πάθους ἐμοὶ πείραν λάβοις · σὺ γάρ μοι παρήνεσας τοιοῦτον γενέσθαι . ” Ταῦτα γράψας ὑπὸ τῷ προσκεφαλαίῳ τίθησι , καὶ εἰς ἄδου ἀπίων ἀνδρείως τὸ ξίφος ἧτει . Ὁ δὲ εἰνοῦχος . . . ( Suidas v . ὤμη ) : “ Δεδοικα μὴ δόξης ὤμῃ τις εἶναι δεινῶς οὕτω τιμωρουμένη ” [ Νικόλαος Δαμ . φησι ] .
Lemmas: ἐκ οὗτος ἐπί ὁ αὐτός καταγωγή Στρυαγγαῖος ἀπολύω , ὑποστενάζω διά ὁ Ζαριναίας Ἔρως . οὖον καρτερός δέ κοινόω ὁ πιστός1 ὁ εινουχοω , ὁ συνέπομαι · ὁ δέ θαρσύνω αὐτός παρίημι ὁ πολύς ἀτολμία μίψαντα , αὐτός εἶπον Ζαριναίᾳ . καί ὡς πείθω , ἀναπηδάω ἀχεύω παρά αὐτός · ἄσμενος δέ ἐκεῖνος παραδέχομαι αὐτός , πολύς διαμέλλω καί στενάζω καί μεταβάλλω ὁ χρῶμα τολμάω ὅμως , καί εἶπον πρός αὐτός , ὡς διά Ἔρως εἰμί σφοδρός καίω ὁ πόθος αὐτός . ὁ δέ πρᾶος μάλα ἀναιωμένη , καί ἑαυτοῦ , φημί ὁ πρᾶγμα επαιεχω εἰμί καί βλαβερός , ἐκεῖνος πολύς αἰσχρός καί βλαβερός , γυνή ἔχω Ῥουταίαν ὁ Ἀστιβάρας θυγάτηρ , ὅς ἀκούω πολύς καλός καί αὐτός εἰμί καί ἄλλος πολύς γυνή . δήω οὖν αὐτός μή πρός πολέμιος μόνος ἀνδρίζω , ἀλλά καί πρός ὁ τοιοῦτος , ἐπειδάν τίς προσπίπτω ὁ Ψυχή , καί μή βραχύς τέργψεως χάρις , ὅς καί ἐκ παλλακίς οἶος τε ἔχω , ὁ πολύς ἀνιάω χρόνος , εἰμί αἰσθάνομαι Ῥουταία . οὗτος οὖν μεθίημι φημί ἄλλος τίς αἰτέω · οὐδείς γάρ ἀτυχέω παρά αὐτός . ὁ μέν δή , τοιοῦτος εἶπον , ἐπί πολύς ἥσυχος εἰμί , αὐθίς δέ ἀσπάζομαι αὐτός ἀπέρχομαι καί ἐν πλείων ἀθυμία εἰμί , πρός τε ὁ λέγω ὀδύρομαι . Τέλος δέ γράφω εἰς διφθέρα ἐξορκόω ὁ λέγω , ἐπειδάν αὐτός διαχρίω , μηδείς προκαταλέγω , ὁ διφθέρα ἀποδίδωμι Ζαριναίᾳ . γράφω δέ , “ Στρυαγγαῖος Ζαριναίᾳ λέγω ὅδε · ἐγώ μέν σύ σῴζω τε καί ὁ νῦν πάρειμι ἀγαθός αἴτιος γίγνομαι · σύ δέ ἐγώ ἀποκτείνω καί πᾶς ἀνόνητος ποιέω . εἰμί μέν οὖν σύ οὗτος πράσσω δικαίως , σύ τε πᾶς τυγχάνω ὁ ἀγαθός καί εἰμί μακάριος · εἰμί δέ ἄδικος , σύ τε ὁ αὐτός πάθος ἐγώ πείρω λαμβάνω · σύ γάρ ἐγώ παραινέω τοιοῦτος γίγνομαι . ” οὗτος γράφω ὑπό ὁ προσκεφάλαιον τίθημι , καί εἰς ἀείδω ἄπιος ἀνδρείως ὁ ξίφος αἰτέω . ὁ δέ εἰνοῦχος . . . ( Suidas v . ὠμός ) : “ δείδω μή δόξα ὠμός τις εἰμί δεινῶς οὗτος τιμωρέω ” [ Νικόλαος ΔΑΜ . φημί ] .