ctesias.fragmenta ctesias_gilmore_0067.1
παρὰ τὸν Βαβυλῶνιον ( οὕτω γὰρ ἔκαλον τοὺς βασιλέως ἀγγέλους ) . Ὁ δὲ Νάναρος ἀφικομένη τῷ ἀγγάρῳ , καὶ ἀπαιτοῦντι Παρσώνδην ἐξάρως γεγόμενος , οὐδαμοῦ ἔφη ἐκεῖνον ἑωρακέναι ἐξ οὗ ἀφανὴς ἐγένετο . Ὡς δὲ ταῦτα ἤκουσεν Ἀρταῖος , ἑτέρων ἐπεμφεν ἀγγαρων πολὺ μείζω τοῦ προτέρου καὶ δυνατώτερον · ἐπέστειλε τε ἐν διφθέρα , ρύμαντα τὴν Βαβυλωνίαν ἀπάτην , ὅπιὼ ἀποπέμπεω τὸν ἄνδρα παρ’ ἑαυτόν , ὧν ταῖς μουσουργοῖς τε καὶ εὐνοῦχοις παρέδωκεν , ἢ ὅτι τὴν κεφαλὴν αὐτὸς οὐχ ἔξει . Ταῦτα ἔγραψε , καὶ ἄμα ἐκέλευσε τῷ ἀνδρί , εἰ μὴ παραδῶ Νάναρος τὸν Παρσώνδην , λαβόμενον τῆς ζωῆς ἄγειν ἐπὶ θανάτῳ . Ἀφικομένου δὲ τοῦ δευτέρου ἀγγάρου εἰς Βαβυλῶνα , καὶ ταῦτα ἀπαγγειλάντος , ὁ Νάναρος δείσας περὶ τῆς ψυχῆς , παραδώσειν τε ὑπέσχετο τὸν ἄνθρωπον , καὶ προσέτι , ἀπολογοῦμενος τῷ ἀγγάρῳ , πείσειν ἔφη βασιλέα , ὡς δικαίως μετήλθεν ἄνδρα ἀξίαντα μεγάλης ἀδικίας εἰς ἑαυτόν · πεπονθὲναι γὰρ ἂν αὐτὸς ὑπ’ ἐκείνου χαλεπώτερα , εἰ μὴ βασιλεὺς ὁ δεσπότης αὐτοῦ ὑπερέσχε τὴν δεξιάν . Ἐκ τούτου ἐπὶ πότον ἐτράπετο καὶ συνουσίαν ἑστιῶν τὸν ἀγγαρον . Καὶ τοῦ δείπνου παρακειμένου , εἰσεληλύθεσαν αἱ μουσουργοί , ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα γυναῖκες μεθ’ ὧν ἦν καὶ Παρσώνδης . Καὶ αἱ μὲν ἐκιθάριζον , αἱ δ’ ἠύλουν , αἱ δὲ ἔψαλλον , ἐν πάσαις δὲ διέπρεπε μάλιστα Παρσώνδης καὶ κάλλει καὶ τέχνῃ , γυνὴ καὶ αὐτὸς νομιζόμενος . Καὶ ἐπειδὴ δείπνου ἀδην εἶχον , ἥρετο ὁ Νάναρος τὸν ἀγγαρον , ἥτις αὐτῷ δοκεῖ πασῶν προφέρων εὐμορφία τε καὶ εὐμουσία . Ὁ δ’ , οὐδὲν μελλήσας , ἔφη ἐκείνην , Παρσώνδην δεῖκνύς . Καὶ ὁ Νάναρος , κροτήσας τῷ χεῖρε , ἔγελᾶ ἐπὶ πολὺν χρόνον , καὶ εἶπε , “ Ταύτην ἄρα καὶ βούλει ἔχων εἰς νύκτα ἀναπαύεσθαι ; ” Ὁ δέ , “ Πάνυ μὲν οὖν , ” ἔφη . “ Ἄλλ’ οὐ δῶσω , ” εἶπεν ὁ Νάναρος . “ Τί οὖν , ” ἔφη ὁ ἀγγαρος , “ ἐμοῦ πυνθάνη ; ” Μικρὸν δὲ διαλιπόν , “ Οὕτως ἐστιν , ” ἔφη , “ Παρσώνδης , ἐφ’ ὧν ἡκεις . ” Ἀπιστοῦντος δ’ ἐκείνου , ὤμοσεν . Καὶ ὁ ἀγγαρος , “ θαῦμα μ’ ἔχει , ” ἔφη , “ ὅπως ζήν
Lemmas: παρά ὁ βαβυλώνιος ( οὗτος γάρ καλέω ὁ βασιλεύς ἄγγελος ) . ὁ δέ Νάναρος ἀφικνέομαι ὁ ἄγγαρος , καί ἀπαιτέω Παρσώνδης ἐξάρως γίγνομαι , οὐδαμοῦ φημί ἐκεῖνος ὁράω ἐκ ὅς ἀφανής γίγνομαι . ὡς δέ οὗτος ἀκούω Ἀρταῖος , ἕτερος πέμπω ἄγγαρος πολύς μείζων ὁ πρότερος καί δυνατός · ἐπιστέλλω τε ἐν διφθέρα , ρύμαντα ὁ Βαβυλώνιος ἀπάτη , ὄπιον ἀποπέμπω ὁ ἀνήρ παρά ἑαυτοῦ , ὅς ὁ μουσουργέω τε καί εὐνοῦχος παραδίδωμι , ἢ ὅτι ὁ κεφαλή αὐτός οὐ ἔξειμι . οὗτος γράφω , καί ἄμη κελεύω ὁ ἀνήρ , εἰμί μή παραδίδωμι Νάναρος ὁ Παρσώνδης , λαμβάνω ὁ ζωή ἄγω ἐπί θάνατος . ἀφικνέομαι δέ ὁ δύο ἄγγαρος εἰς Βαβυλών , καί οὗτος ἀπαγγέλλω , ὁ Νάναρος δείδω περί ὁ Ψυχή , παραδίδωμι τε ὑπισχνέομαι ὁ ἄνθρωπος , καί προσέτι , ἀπολογέομαι ὁ ἄγγαρος , πείθω φημί βασιλεύς , ὡς δικαίως μετέρχομαι ἀνήρ ἄγνυμι μέγας ἀδικία εἰς ἑαυτοῦ · πάσχω γάρ εἄν αὐτός ὑπό ἐκεῖνος χαλεπός , εἰμί μή βασιλεύς ὁ δεσπότης αὐτός ὑπερέχω ὁ δεξιός . ἐκ οὗτος ἐπί πότος τρέπω καί συνουσία ἑστία ὁ ἄγγαρος . καί ὁ δεῖπνον παράκειμαι , εἰσέρχομαι ὁ μουσουργός , ἑκατόν καί πεντήκοντα γυνή μετά ὅς εἰμί καί Παρσώνδης . καί ὁ μέν κιθαρίζω , ὁ δέ αὐλέω , ὁ δέ ψάλλω , ἐν πᾶς δέ διαπρέπω μάλιστα Παρσώνδης καί κάλλος καί τέχνη , γυνή καί αὐτός νομίζω . καί ἐπεί δεῖπνον ἀδήν ἔχω , ἀείρω ὁ Νάναρος ὁ ἄγγαρος , ὅστις αὐτός δοκέω πᾶς προφέρω εὐμορφία τε καί εὐμουσία . ὁ δέ , οὐδείς μέλλω , φημί ἐκεῖνος , Παρσώνδης δείκνυμι . καί ὁ Νάναρος , κροτέω ὁ χείρ , γελάω ἐπί πολύς χρόνος , καί εἶπον , “ οὗτος ἄρα καί βούλομαι ἔχω εἰς νύξ ἀναπαύω ; ” ὁ δέ , “ πάνυ μέν οὖν , ” φημί . “ ἄλλος οὖον δίδωμι , ” εἶπον ὁ Νάναρος . “ τις οὖν , ” φημί ὁ ἄγγαρος , “ ἐγώ πυνθάνομαι ; ” μικρός δέ διαλείπω , “ οὕτως εἰμί , ” φημί , “ Παρσώνδης , ἐπί ὅς ἥκω . ” ἀπιστέω δέ ἐκεῖνος , ὄμνυμι . καί ὁ ἄγγαρος , “ θαῦμα εἷς ἔχω , ” φημί , “ ὅπως ζῶ