critobulus.fragmenta 5.lxxii
Θνήσκει δὲ καὶ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος αὐτὸς ᾗπερ ἔφην μαχόμενος , σώφρων μὲν καὶ μέτριος ἐν τῷ καθ’ ἑαυτὸν βίῳ γενόμενος , φρονήσεως δὲ καὶ ἀρετῆς ἐς ἄκρον ἐπιμεμελημένος , ξυνετός τε καὶ τῶν ἄγαν πεπαιδευμένων , κἀν τοῖς πολιτικοῖς δὲ πράγμασι καὶ τοῖς ἐν ἀρχῇ οὐδενὶ τῶν πρὸ αὐτοῦ βασιλέων τῶν πρωτείων παραχωρῶν , ὀξὺς μὲν ξυνιδεῖν τὸ δέον παντὸς μᾶλλον , ὀξύτερος δὲ ἑλέσθαι , δεινὸς εἰπεῖν , δεινὸς δὲ νοῆσαι , δεινότερος δὲ πράγμασιν ὁμιλῆσαι , τῶν μὲν παρόντων ἀκριβὴς γνώμων , ᾗπερ ἔφη τις ὑπὲρ Περικλέους , τῶν δὲ μελλόντων ὡς ἐπὶ πλεῖστον τοῦ εἰκότος ἄριστος εἰκαστὴς , ὑπέρ τε τῆς πατρίδος καὶ τῶν ἀρχομένων πάντα καὶ ποιεῖν καὶ πάσχειν αἱρούμενος . ὅς γε καὶ τὸν ἐπικείμενον τῇ πόλει προφανῆ κίνδυνον ὁρῶν αὐτοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ δυνάμενος αὑτὸν ἐκσῶσαι καὶ πολλοὺς ἔχων τοὺς πρὸς τοῦτο παρακαλοῦντας , οὐκ ἠθέλησεν , ἀλλ’ εἷλε τὸ ξυναποθανεῖν τῇ πατρίδι τε καὶ τοῖς ἀρχομένοις , μᾶλλον δὲ καὶ προαποθανεῖν αὐτὸς , ὅπως μὴ ταύτης τε ἁλοῦσαν ἐπίδοι , καὶ τῶν οἰκητόρων τοὺς μὲν σφαττομένους ὠμῶς , τοὺς δὲ δορυαλώτους ἀπαγομένους αἰσχρῶς . ( 2 ) Ἐπειδὴ γὰρ εἶδε τοὺς πολεμίους βιαζομένους τε αὐτὸν καὶ διὰ τοῦ κατερριμμένου τείχους ἐσερχομένους ἐπὶ τὴν πόλιν λαμπρῶς , εἰπεῖν λέγεται μέγα βοήσας ὑστάτην ταύτην φωνήν · « ἡ πόλις ἁλίσκεται κἀμοὶ ζῆν ἔτι περίεστιν ; » καὶ οὕτως ἐς μέσους τοὺς πολεμίους ὦσαί τε ἑαυτὸν καὶ κατακοπῆναι . Οὕτως ἀνὴρ ἀγαθὸς ἦν καὶ τοῦ κοινοῦ κηδεμών , δυστυχὴς μέντοι γε παρὰ πάντα τὸν βίον αὐτοῦ , κἀν τῷ τέλει δὲ δυστυχέστατος . ( 3 ) Τὰ μὲν δὴ κατὰ τὴν μεγάλην πόλιν τὴν Κωνσταντίνου ἐπὶ μέγα δόξης ἀρθεῖσαν καὶ δυναστείας καὶ πλούτου ἔν γε τοῖς κατ’ αὐτὴν καιροῖς , καὶ πάσας τὰς πρὸ αὐτῆς ἀποκρύψασαν πολλῷ τινι καὶ ἀπείρῳ τῷ μέσῳ ἐπί τε δόξῃ καὶ πλούτῳ καὶ ἀρχῇ καὶ δυνάμει καὶ μεγέθει καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσι θαυμαζομένην , οὕτως ἐτελεύτησεν .
Lemmas: θνήσκω δέ καί βασιλεύς Κωνσταντῖνος αὐτός ὅσπερ φημί μάχομαι , σώφρων μέν καί μέτριος ἐν ὁ κατά ἑαυτοῦ βίος γίγνομαι , φρόνησις δέ καί ἀρετή εἰς ἄκρος ἐπιμελέομαι , συνετός τε καί ὁ ἄγαν παιδεύω , ἐν ὁ πολιτικός δέ πρᾶγμα καί ὁ ἐν ἀρχή οὐδείς ὁ πρό αὐτός βασιλεύς ὁ πρωτεῖος παραχωρέω , ὀξύς2 μέν συνοράω ὁ δήω πᾶς μᾶλλον , ὀξύς δέ αἱρέω , δεινός εἶπον , δεινός δέ νοέω , δεινός δέ πρᾶγμα ὁμιλέω , ὁ μέν πάρειμι ἀκριβής γνώμων , ὅσπερ φημί τις ὑπέρ Περικλῆς , ὁ δέ μέλλω ὡς ἐπί πλεῖστος ὁ εἰκός ἀγαθός εἰκαστής , ὑπέρ τε ὁ πατρίς καί ὁ ἄρχω πᾶς καί ποιέω καί πάσχω αἱρέω . ὅς γε καί ὁ ἐπίκειμαι ὁ πόλις προφανής κίνδυνος ὁράω αὐτός ὀφθαλμός καί δύναμαι ἑαυτοῦ ἐκσῴζω καί πολύς ἔχω ὁ πρός οὗτος παρακαλέω , οὐ ἐθέλω , ἀλλά αἱρέω ὁ συναποθνῄσκω ὁ πατρίς τε καί ὁ ἄρχω , μᾶλλον δέ καί προαποθνῄσκω αὐτός , ὅπως μή οὗτος τε ἁλίσκομαι ἐπεῖδον , καί ὁ οἰκήτωρ ὁ μέν σφάζω ὠμός , ὁ δέ δορυάλωτος ἀπάγω αἰσχρῶς . ( 2 ) ἐπεί γάρ ὁράω ὁ πολέμιος βιάζομαι τε αὐτός καί διά ὁ καταρρίπτω τεῖχος εἰσέρχομαι ἐπί ὁ πόλις λαμπρῶς , εἶπον λέγω μέγας βοάω ὕστερος οὗτος φωνή · « ὁ πόλις ἁλίσκομαι ἐγώ ζῶ ἔτι περίειμι ; » καί οὕτως εἰς μέσος ὁ πολέμιος ὠθέω τε ἑαυτοῦ καί κατακόπτω . οὕτως ἀνήρ ἀγαθός εἰμί καί ὁ κοινός κηδεμών , δυστυχής μέντοι γε παρά πᾶς ὁ βίος αὐτός , ἐν ὁ τέλος δέ δυστυχής . ( 3 ) ὁ μέν δή κατά ὁ μέγας πόλις ὁ Κωνσταντῖνος ἐπί μέγας δόξα αἴρω καί δυναστεία καί πλοῦτος ἐν γε ὁ κατά αὐτός καιρός , καί πᾶς ὁ πρό αὐτός ἀποκρύπτω πολύς τις καί ἤπειρος ὁ μέσος ἐπί τε δόξα καί πλοῦτος καί ἀρχή καί δύναμις καί μέγεθος καί ὁ ἄλλος πᾶς θαυμάζω , οὕτως τελευτάω .