constantinus-vii-porphyrogenitus-imperator.de-virtutibus-et-vitiis constantine_excerpta_virt_v2pt1_0082.1
ἀποκομίζειν καὶ τοῖς οἰκείοις δσα κινδυνεύοντας αὐτοὺς ὑπὸ λιμοῦ 143 διαφθαρήναι περιέσωσεν . διαφέρει δ' οὐδὲν ἡ μὴ περιιδεῖν ἀπολλυμένους ὑπ' ἐνδείας τῶν ἀναγκαίων , ἡ χολάσαι ὁδῶντας ἀμαρτεῖν καὶ περὶ τὴν εὐεργεσίαν τὴν ἀπὸ σοῦ λαμπρὰν γενομένην φθονηθέντας , ἡ δ' αὐτὴ χάρις , ἄλλῳ μέντοι τρόπῳ διδομένη . 144 σώσεις γὰρ οὓς εἰς τοῦτο καὶ ἐτρεφες καὶ ψυχάς , ὡς ὑπὸ λιμοῦ χαμεῖν οὐκ εἴας , τηρήσεις ταῖς σεαυτοῦ δωρεαῖς . ὡς θαυμαστὸν ἄμα καὶ μέγα δοῦναι τε ψυχὰς ἡμῖν καὶ παρασχεῖν δι' ὧν 145 αὐτὰ μένουσι ἀποροῦντες . οἶμαι τε τὸν Θεὸν αἰτίαν παρασκευάσαι βουλόμενον εἰς ἐπίδειξιν τοῦ κατὰ τὴν ἀρετὴν περιόντος ἡμᾶς εἰς τοῦτο περιστῆσαι συμφοράς , ἵνα καὶ τῶν εἰς αὐτὸν ἀδικημάτων συγγινώσκων φανῇ τοῖς ἐπταικόσιν , ἀλλὰ μὴ πρὸς μόνους τοὺς κατ' ἄλλην πρόθεσιν δεομένους ἐπιχουρίας φιλάνθρωπος 146 δοκῇς . ὡς μέγα μὲν καὶ τὸ ποιῆσαι τινας εὖ καταστάντας εἰς χρείαν , ἡγεμονικώτερον δὲ σῶσαι καὶ τοὺς ὑπὲρ τῶν εἰς αὐτὸν τετολμημένων δίκην ὀφειλλοντας . εἰ γὰρ τὸ περὶ μικρῶν ζημιωμάτων ἀφεῖναι τοὺς πλημμελήσαντας ἐπαῖνον ἤνεγκε τοῖς ὑπεριδοῦσιν , τὸ γε περὶ τούτων ἀόρητον , ὑπὲρ ὧν τὸ ζῆν ὑπεύθυνον τῇ χολά - 147 σει γίνεται τῶν ἁδικητῶν , Θεοῦ φύσει προστετέθη . καὶ ἐγώγε , εἰ μὴ πατὴρ ἡμῖν ἦν , ὃς ἐπὶ παίδων ἀποβολῇ ταλαιπωρεῖ διὰ τῆς ἐπὶ Ἰωσήπου † τελευτῆς ἐπιδεδειγμένος , οὐκ ἂν τοῦ γε καθ' ἡμᾶς ἕνεκα περὶ σωτηρίας λόγους ἐποιησάμην , εἰ μὴ ὅσον τῷ σῷ χαριζόμενος ἤδει σῴζειν αὐτῷ καλῶς ἔχοντι , καὶ τούτους οἱ λυπήσονται τεθνηκότων οὐκ ἔχοντας * , παρεῖχομεν ἂν αὐτοὺς πεισόμενους 148 δ τι καὶ Ὀελήσεως . νῦν δέ , οὐ γὰρ ἑαυτοὺς ἐλεοῦντες , εἰ καὶ νέοι καὶ μήπω τῶν κατὰ τὸν βίον ἀπολελαυκότες τεθνηκόμεθα , τὸ δὲ τοῦ πατρὸς λογιζόμενοι καὶ τὸ γῆρας οἰκτείροντες τὸ ἐκεῖνον , ταῦτας σοὶ τὰς δέησεις προσφέρομεν καὶ παραιτούμεθα ψυχὰς ἑαντῶν , ὡς σοὶ τὸ ἡμέτερον κακοῦργημα πρὸς τιμωρίαν παρέδωκεν' 149 ὃς οὔτε πονηρὸς αὐτὸς οὔτε τοιούτους ἐσομένους ἐγνώρισεν , ἀλλὰ χρηστὸς ὧν καὶ πειραθῆναι τοιούτων οὐχὶ δίκαιος καὶ νῦν μὲν ἀποδημοῦντων ταῖς ὑπὲρ ἡμῶν φροντίσι κακοπαθεῖ , πυνθόμενος δὲ ἀπολωλότας καὶ τὴν αἰτίαν ὑπομενεῖ διὰ ταύτην πολὺ μᾶλλον 150 τὸν βίον καταλιπεῖν , καὶ τὸ ἄδοξον αὐτὸν τῆς ἡμετέρας καταστροφῆς ὀρήσεται * διαχερησάμενον καὶ κακὴν αὐτῷ ποιήσει τὴν ἐκ τοῦ ζῆν ἀπαλλαγὴν , πρὶν εἰς ἄλλους φροτῆσαι τὰ καθ' ἡμᾶς , σπεύσαντος
Lemmas: ἀποκομίζω καί ὁ οἰκέω δσοι κινδυνεύω αὐτός ὑπό λιμός 143 διαφθείρω περισῴζω . διαφέρω δέ οὐδείς ὁ μή περιοράω ἀπολύω ὑπό ἔνδεια ὁ ἀναγκαῖος , ὁ χολάω ὁδάω ἁμαρτάνω καί περί ὁ εὐεργεσία ὁ ἀπό σύ λαμπρός γίγνομαι φθονέω , ὁ δέ αὐτός χάρις , ἄλλος μέντοι τρόπος δίδωμι . 144 σῴζω γάρ ὅς εἰς οὗτος καί τρέφω καί Ψυχή , ὡς ὑπό λιμός χάσκω οὐ ἐάω , τηρέω ὁ σεαυτοῦ δωρεά . ὡς θαυμαστός ἄμη καί μέγας δίδωμι τε ψυχή ἐγώ καί παρέχω διά ὅς 145 αὐτός μένω ἀπορέω . οἴομαι τε ὁ θεός αἴτιος παρασκευάζω βούλομαι εἰς ἐπίδειξις ὁ κατά ὁ ἀρετή περίειμι ἐγώ εἰς οὗτος περιίστημι συμφορά , ἵνα καί ὁ εἰς αὐτός ἀδίκημα συγγιγνώσκω φαίνω ὁ πταίω , ἀλλά μή πρός μόνος ὁ κατά ἄλλος πρόθεσις δήω επιχουρια φιλάνθρωπος 146 δοκέω . ὡς μέγας μέν καί ὁ ποιέω τις εὕω καθίστημι εἰς χρεία , ἡγεμονικός δέ σῴζω καί ὁ ὑπέρ ὁ εἰς αὐτός τολμάω δίκη ὀφείλω . εἰμί γάρ ὁ περί μικρός ζημίωμα ἀφίημι ὁ πλημμελέω ἔπαινος φέρω ὁ ὑπεροράω , ὁ γε περί οὗτος αορητος , ὑπέρ ὅς ὁ ζῶ ὑπεύθυνος ὁ χολή - 147 σέω γίγνομαι ὁ αδικητής , Θεός φύσις προστίθημι . καί ἐγώ , εἰμί μή πατήρ ἐγώ εἰμί , ὅς ἐπί παῖς ἀποβολή ταλαιπωρέω διά ὁ ἐπί Ἰώσηπος † τελευτή ἐπιδείκνυμι , οὐ εἄν ὁ γε κατά ἐγώ ἕνεκα περί σωτηρία λόγος ποιέω , εἰμί μή ὅσος ὁ σός χαρίζομαι ἦδος σῴζω αὐτός καλῶς ἔχω , καί οὗτος ὁ λυπέω θνῄσκω οὐ ἔχω * , παρέχω εἄν αὐτός πείθω 148 δ τίς καί Ὀελήσεως . νῦν δέ , οὖον γάρ ἑαυτοῦ ἐλεέω , εἰμί καί νέος καί μήπω ὁ κατά ὁ βίος ἀπολαύω θνῄσκω , ὁ δέ ὁ πατήρ λογίζομαι καί ὁ γῆρας οἰκτείρω ὁ ἐκεῖνος , οὗτος σύ ὁ δήω προσφέρω καί παραιτέομαι ψυχή ἀντάω , ὡς σύ ὁ ἡμέτερος κακούργημα πρός τιμωρία παραδίδωμι 149 ὅς οὔτε πονηρός αὐτός οὔτε τοιοῦτος εἰμί γνωρίζω , ἀλλά χρηστός ὅς καί πειράω τοιοῦτος οὐ δίκαιος καί νῦν μέν ἀποδημέω ὁ ὑπέρ ἐγώ φροντίς κακοπαθέω , πυνθάνομαι δέ ἀπόλλυμι καί ὁ αἴτιος ὑπομένω διά οὗτος πολύς μᾶλλον 150 ὁ βίος καταλείπω , καί ὁ ἄδοξος αὐτός ὁ ἡμέτερος καταστροφή ὄρνυμι * διαχράομαι καί κακός αὐτός ποιέω ὁ ἐκ ὁ ζῶ ἀπαλλαγή , πρίν εἰς ἄλλος φροτῆσαι ὁ κατά ἐγώ , σπεύδω