constantinus-vii-porphyrogenitus-imperator.de-virtutibus-et-vitiis constantine_excerpta_virt_v2pt1_0083.1
αὐτὸν εἰς ἀναῖσθησιν μεταγαγεῖν . γενόμενος οὖν ἐν τούτῳ 151 τὸν λογισμόν , εἰ καὶ ἡ χαχλῖα·σε παραχύνει νῦν ἡ ἡμετέρα , τὸ κατ’ αὐτῆς δίκαιον χάρισαι τῷ πατρὶ , καὶ δυναθῆτω πλέον ὁ πρὸς ἐκεῖνον ἔλεος τῆς ἡμετέρας πονηρίας · καὶ γῆρας ἐν ἐρημίᾳ βιωσόμενον καὶ τεθνηκόμενον ἡμῶν ἀπολομένων αἰδεσθαι , τῷ πατέρων ὀνόματι ταύτην χαριζόμενος τὴν δωρεάν . ἐν γὰρ τούτῳ καὶ τὸν 152 σὲ φύσαντα τιμῆς καὶ σαντῶ δίδως , ἀπολαύων μὲν ἤδη τῆς προσηγορίας , ἀπαθὴς δ’ ἐπ’ αὐτῇ φυλαχθησόμενος ὑπὸ τοῦ θεοῦ τοῦ πάντων πατρός , εἰς ὃν κατὰ κοινωνίαν καὶ αὐτὸν τοῦ ὀνόματος εὐσεβεῖν δόξεις , τοῦ ἡμετέρου πατρὸς οἴκτον λαβὼν ἐφ’ οἷς πείσεται τῶν παίδων στερούμενος . σὸν οὖν , ὃ παρέσχεν ἡμῖν ὁ θεός , 153 ταῦτ’ ἔχοντα ἐξουσίαν ἀφελέσθαι , δοῦναι καὶ μηδὲν ἐκεῖνον διενεγκεῖν τῇ χάριτι . τῆς γὰρ ἐπ’ ἀμφοτέροις δυνάμεως τετυχηκότα καλῶν ταύτην ἐν τοῖς ἀγαθοῖς ἐπιδείκνυσθαι , καὶ παρὸν καὶ ἀπολαύειν * τῆς μὲν κατὰ τοῦτο ἐξουσίας ὡς μὴ᾽ ὑπαρχούσης ἐπιλανθάνεσθαι , μόνον δ’ ἐπιτετράφθαι τὸ σῶζειν ὑπολαμβάνειν , καὶ ὅσῳ τις πλείοσι τοῦτο παρέξει , μᾶλλον αὐτὰ φαίνεσθαι διδόντας * . σὺ δὲ πάντας ἡμᾶς σῶσεις , τἀδελφῶ συγγνοὺς ὑπὲρ ὧν ἠτύχηκεν . 154 οὐδὲ γὰρ ἡμῖν βιώσιμα τούτου κολασθέντος , οἷς γε πρὸς τὸν πατέρα μὴ ἔξεστιν ἀνασωθῆναι μόνοις , ἀλλ’ ἐνθάδε δεῖ κοινωνησαὶ τούτῳ τῆς αὐτῆς καταστροφῆς τοῦ βίου . καὶ τοσοῦτον δεησόμεθα , 155 στρατηγέ , καταχρίναντος τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν ἀποθανεῖν , συγκολάσαι καὶ ἡμᾶς ὡς τοῦ ἀδίκηματος κεκοινωνηκότας . σὺ γὰρ ἀξιώσομεν ἡμεῖς ὡς ἐπὶ λύπῃ τεθνηκότες ἑαντοὺς ἀνελεῖν , ἀλλοιως * ὁμοίως αὐτῷ πονηροὶ γεγονότες οὕτως ἀποθανεῖν . καὶ ὅτι μὲν 156 καὶ νέος ὢν ἥμαρτεν καὶ μήπω τῷ φρονεῖν ἐνηρτισμένος * καὶ ὡς ἀνθρώπινον τοῖς τοιούτοις συγγνώμην νέμειν , σοὶ καταλιπὼν πάνσομαι περαιτέρω λέγειν , ἵν’ εἰ μὲν καταχρίνειας ἡμῶν , τὰ μὴ λεχθέντα δόξης * βεβλαφέναι πρὸς τὸ σκυνθρωπότερον ἡμᾶς , εἰ δ’ 157 ἀπολύεις , χάκεινα τῇ σαντοῦ χρηστότητι συνιδὼν ἀπειψηθῆσαι νομισθῆς , οὐ σῶσας μόνον ἡμᾶς , ἀλλὰ καὶ ὧν δικαιότεροι μᾶλλον φανούμεθα τυχεῖν χαριζόμενος , καὶ πλέον ἡμῶν αὐτῶν ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας σωτηρίας . εἴτ’ οὖν κτείνειν θέλεις , ἐμὲ τιμω - 158 ρησάμενος ἀντὶ τούτων τῷ πατρὶ τούτων ἀπόπεμψον , εἴτε καὶ κατἔχειν σοι δοκεῖ δοῦλον , ἐγὼ πρὸς τὰς χεῖρας σοὶ ὑπηρετιχότερος , ἀμείνων , ὡς δρῆς , πρὸς ἕκαστερον τῶν παθῶν ὑπάρχω . ” Ἰούδας 159 μὲν οὖν πάνθ’ ὑπομένειν ὑπὲρ τῆς τἀδελφοῦ σωτηρίας ἡδὼς ἔχων
Lemmas: αὐτός εἰς ἀναίνομαι μετάγω . γίγνομαι οὖν ἐν οὗτος 151 ὁ λογισμός , εἰμί καί ὁ χαχλῖα·σε παραχέω νῦν ὁ ἡμέτερος , ὁ κατά αὐτός Δίκαιος χαρίζομαι ὁ πατήρ , καί δύναμαι πλέω ὁ πρός ἐκεῖνος ἔλεος ὁ ἡμέτερος πονηρία · καί γῆρας ἐν ἐρημία βιόω καί θνῄσκω ἐγώ ἀπόλλυμι αἰδέομαι , ὁ πατήρ ὄνομα οὗτος χαρίζομαι ὁ δωρεά . ἐν γάρ οὗτος καί ὁ 152 σύ φύς τιμή καί σαντῶ δίδωμι , ἀπολαύω μέν ἤδη ὁ προσηγορία , ἀπαθής δέ ἐπί αὐτός φυλάσσω ὑπό ὁ θεός ὁ πᾶς πατήρ , εἰς ὅς κατά κοινωνία καί αὐτός ὁ ὄνομα εὐσεβέω δοκέω , ὁ ἡμέτερος πατήρ οἶκτος λαμβάνω ἐπί ὅς πείθω ὁ παῖς στερέω . σός οὖν , ὅς παρέχω ἐγώ ὁ θεός , 153 αὐτός ἔχω ἐξουσία ἀφαιρέω , δίδωμι καί μηδείς ἐκεῖνος διαφέρω ὁ χάρις . ὁ γάρ ἐπί ἀμφότερος δύναμις τυγχάνω καλός οὗτος ἐν ὁ ἀγαθός ἐπιδείκνυμι , καί πάρειμι καί ἀπολαύω * ὁ μέν κατά οὗτος ἐξουσία ὡς μής ὑπάρχω ἐπιλανθάνομαι , μόνος δέ ἐπιτρέπω ὁ σῴζω ὑπολαμβάνω , καί ὅσος τις πλείων οὗτος παρέχω , μᾶλλον αὐτός φαίνω δίδωμι * . σύ δέ πᾶς ἐγώ Σῶσεις , ἀδελφός συγγιγνώσκω ὑπέρ ὅς ἀτυχέω . 154 οὐδέ γάρ ἐγώ βιώσιμος οὗτος κολάζω , ὅς γε πρός ὁ πατήρ μή ἔξεστι ἀνασῴζω μόνος , ἀλλά ἐνθάδε δεῖ κοινωνέω οὗτος ὁ αὐτός καταστροφή ὁ βίος . καί τοσοῦτος δήω , 155 στρατηγός , καταχρίω ὁ ἀδελφός ἐγώ ἀποθνῄσκω , συγκολάζω καί ἐγώ ὡς ὁ ἀδίκημα κοινωνέω . σύ γάρ ἀξιόω ἐγώ ὡς ἐπί λύπη θνῄσκω ἑαντοὺς ἀναιρέω , ἀλλοίως * ὁμοίως αὐτός πονηρός γίγνομαι οὕτως ἀποθνῄσκω . καί ὅτι μέν 156 καί νέος εἰμί ἁμαρτάνω καί μήπω ὁ φρονέω ἐνηρτισμένος * καί ὡς ἀνθρώπινος ὁ τοιοῦτος συγγνώμη νέμω , σύ καταλείπω πανθάνω περαιτέρω λέγω , ἵνα εἰμί μέν κατακρίνω ἐγώ , ὁ μή λέγω δόξα * βλάπτω πρός ὁ σκυνθρωποτερος ἐγώ , εἰμί δέ 157 ἀπολύω , χάκεινα ὁ Σάντου χρηστότης σύν-εἶδον ἀπολαμβάνω νομίζω , οὖον σῴζω μόνος ἐγώ , ἀλλά καί ὅς Δίκαιος μᾶλλον φαίνω τυγχάνω χαρίζομαι , καί πλέω ἐγώ αὐτός ὑπέρ ὁ ἡμέτερος σωτηρία . ἔτι οὖν κτείνω ἐθέλω , ἐγώ τιμάω - 158 ῥέω ἀντί οὗτος ὁ πατήρ οὗτος ἀποπέμπω , εἴτε καί καταχέω σύ δοκέω δοῦλος , ἐγώ πρός ὁ χείρ σύ ὑπηρετιχότερος , ἀγαθός , ὡς Δρῆς , πρός ἑκαστέρω ὁ πάθος ὑπάρχω . ” Ἰούδας 159 μέν οὖν πᾶς ὑπομένω ὑπέρ ὁ ἀδελφός σωτηρία ἡδύς ἔχω