constantinus-vii-porphyrogenitus-imperator.de-virtutibus-et-vitiis constantine_excerpta_virt_v2pt1_0386.1
p . 430 Va οὐτως γὰρ τὴν Ἀφροδίτην καλοῦσι Βαβυλώνιοι . καὶ ἅμα καλέσας τὸν εὐνοῦχον τὸν τὰς μουσουργοὺς πεπιστευμένον „ τοῦτον “ ἔφη „ ἀπαγε καὶ ξυρήσας τὸ ὅλον σῶμα καὶ κισηρίσας πλὴν κεφαλῆς δις τῆς ἡμέρας λούε καὶ σμῖχε ἀπὸ λεκίθου , καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑπογραφέσθω καὶ τὰς κόμας ἐμπλεκέσθω , ὥσπερ αἱ γυναῖκες · μανθανέτω δὲ ἁδεῖν καὶ κιθαρίζειν καὶ ψάλλειν , ἵνα μοι μετὰ τῶν μουσουργῶν λειτουργῇ γυναικὶ ὡμοιωμένος , μεθ’ ὧν καὶ δίαιταν ἔξει λείος ὢν τὸ σῶμα καὶ τὴν ἐσθῆτα τὴν αὐτὴν καὶ τὴν τέχνην ἔχων . “ ταῦτα εἰπόντος ὁ εὐνοῦχος παραδεξάμενος τὸν Παρσῶνδην κατεξῄρησέ τε ὅλον πλὴν κεφαλῆς καὶ τὰ προσταχθέντα ἐδίδασκε καὶ ἐσκιωτράγει , λούων ἑκάστης ἡμέρας δις καὶ λεαινῶν ὁμοδαιτῶν τε ποιῶν ταῖς γυναιξίν , ὥσπερ ὁ δεσπότης προσέταξεν . καὶ οὐ πολλοῦ χρόνου γίνεται ἄνθρωπός τε λευκὸς καὶ ἁπαλὸς καὶ γυναικώδης , ἥδὲ τε καὶ ἐκιθαρίζειν πολὺ κάλλιον τῶν μουσουργῶν , οὐδεὶς τε ἂν ἰδὼν αὐτὸν λειτουργοῦντα ἐν συμποσίῳ Νανάρφ οὐχὶ γυναῖκα ὑπέλαβε , καὶ πολὺ γε ἐκείνων εὐπρεπέστερον , μεθ’ ὧν ἑκάστοτε ἐλειτούργει . βασιλεὺς δὲ ὁ Μήδων Ἀρταῖος , ἐπειδὴ πάντη μαστεύων Παρσῶνδην ἐξέκαμε καὶ δῶρα προτεινῶν , εἴ τις αὐτὸν ἀνεῦροι ἢ ζῶντα ἢ τεθνεῶτα , ὑπέλαμβανέ που ἐν κυνηγεσίᾳ ὑπὸ λέοντος ἢ ἄλλου τοῦ θηρίου καταβεβρωσθαι καὶ μεγάλως ἐπ’ αὐτῷ ἠνίατο , ἄτε ἀνδρειοτάτῳ ὄντι . ὡς δ’ ἑπτὰ ἔτη ἐγένετο αὐτῷ τοιαύτην δίαιταν ἔχοντι ἐν Βαβυλῶνι , τῶν εὐνοῦχων τινὰ ὁ Νάναρνος μαστιγοῖ τε χαλεπῶς καὶ τὸ σῶμα αἰκίζεται . καὶ αὐτὸν ὁ Παρσῶνδης μεγάλας ἐλπίσιν ἐπάρας ἀναπεῖδει παρὰ τὸν Ἀρταῖον εἰς Μήδους ἀποδράναι καὶ πάντα φράσαι τὰ περὶ αὐτὸν βασιλεῖ , ὡς „ ξὴ τε καὶ λελώβηται μετὰ μουσουργῶν δίαιταν ἔχων Παρσῶνδης ὁ σὸς φίλος ἐκεῖνος ὁ πολεμιστήριος . “ καὶ ἐπειδὴ ταῦτ’ ἔφρασεν ὁ εὐνοῦχος βασιλεῖ , ἠσθὴ τε ἅμα καὶ μέγα στενάζας εἶπεν „ γεῦ λώβης ἄνδρὸς ἀγαθοῦ .
Lemmas: p . 430 Va οὕτως γάρ ὁ Ἀφροδίτη καλέω Βαβυλώνιος . καί ἅμα καλέω ὁ εὐνοῦχος ὁ ὁ μουσουργός πιστεύω „ οὗτος “ φημί „ ἀπάγω καί ξυρέω ὁ ὅλος σῶμα καί κισηρίζω πλήν κεφαλή δις ὁ ἡμέρα λούω καί σμῖχε ἀπό λέκιθος , καί ὁ ὀφθαλμός ὑπογράφω καί ὁ κόμη ἐμπλέκω , ὥσπερ ὁ γυνή · μανθάνω δέ ἁνδάνω καί κιθαρίζω καί ψάλλω , ἵνα ἐγώ μετά ὁ μουσουργός λειτουργέω γυνή ὁμοιόω , μετά ὅς καί δίαιτα ἔξειμι λείος εἰμί ὁ σῶμα καί ὁ ἐσθής ὁ αὐτός καί ὁ τέχνη ἔχω . “ οὗτος εἶπον ὁ εὐνοῦχος παραδέχομαι ὁ Παρσῶνδην κατεξῄρησέ τε ὅλος πλήν κεφαλή καί ὁ προσστάζω διδάσκω καί ἐσκιωτράγει , λούω ἕκαστος ἡμέρα δις καί λέαινα ομοδαις τε ποιέω ὁ γυνή , ὥσπερ ὁ δεσπότης προστάσσω . καί οὖον πολύς χρόνος γίγνομαι ἄνθρωπος τε λευκός καί ἁπαλός καί γυναικώδης , ὅδε τε καί κιθαρίζω πολύς καλός ὁ μουσουργός , οὐδείς τε εἄν εἶδον αὐτός λειτουργέω ἐν συμπόσιον Νανάρφ οὐ γυνή ὑπολαμβάνω , καί πολύς γε ἐκεῖνος εὐπρεπής , μετά ὅς ἑκάστοτε λειτουργέω . βασιλεύς δέ ὁ Μῆδος Ἀρταῖος , ἐπεί πάντῃ μαστεύω Παρσῶνδην ἐκκάμνω καί Δῶρα προτείνω , εἰμί τις αὐτός άνευρος ἢ ζῶ ἢ θνῄσκω , ὑπολαμβάνω ποῦ ἐν κυνηγεσία ὑπό λέων ἢ ἄλλος ὁ θηρίον καταβιβρώσκω καί μέγας ἐπί αὐτός ανίατος , αὔγ-ασμα ἀνδρεῖος εἰμί . ὡς δέ ἑπτά ἔτος γίγνομαι αὐτός τοιοῦτος δίαιτα ἔχω ἐν Βαβυλών , ὁ εὐνοῦχος τις ὁ Νάναρνος μαστιγόω τε χαλεπῶς καί ὁ σῶμα αἰκίζω . καί αὐτός ὁ Παρσῶνδης μέγας ἐλπίς ἐπαίρω ἀναπεῖδει παρά ὁ Ἀρταῖος εἰς Μῆδος ἄποδρημι καί πᾶς φράζω ὁ περί αὐτός βασιλεύς , ὡς „ διαειδικός τε καί λωβάομαι μετά μουσουργός δίαιτα ἔχω Παρσῶνδης ὁ σός φίλος ἐκεῖνος ὁ πολεμιστήριος . “ καί ἐπεί αὐτός φράζω ὁ εὐνοῦχος βασιλεύς , ἥδομαι τε ἅμα καί μέγας στενάζω εἶπον „ γεῦ λώβη Ἄνδρος ἀγαθός .