constantinus-vii-porphyrogenitus-imperator.de-virtutibus-et-vitiis constantine_excerpta_virt_v2pt1_0084.2
160 Ὁ δὲ Ἰωσήπος ἐλεγχόμενος ὑπὸ τοῦ πάθους καὶ μηκέτι δυνάμενος τὴν τῆς ὀργῆς φέρειν ὑπόκρισιν κελεύει μὲν ἀπελθεῖν τοὺς παρόντας , ἵνα μόνοις ἑαυτὸν τοῖς ἀδελφοῖς ποιήσῃ φανερὸν , ἀναχωρησάντων δὲ ποιεῖ γνώριμον ἑαυτὸν τοῖς ἀδελφοῖς καὶ φησὶ “ τῆς μὲν ἀρετῆς ὑμᾶς καὶ εὐνοίας τῆς πρὸς τὸν ἀδελφὸν ἐπαινῶ καὶ χρείττονας ἢ προσεδόκων ἐκ τῶν περὶ ἐμοῦ βεβουλευμένων εὑρίσκω , ταῦτα πάντα ποιήσας ἐπὶ πείρᾳ τῆς ὑμετέρας φιλαδελφίας . φύσει δὲ οὐδὲ περὶ ἐμὲ νομίζω πονηροὺς γεγενῆσθαι , θεοῦ τε βουλήσει τὴν τε νῦν πραγματευομένου τῶν ἀγαθῶν ἀπόλαυσιν καὶ τὴν εἰς ὑστερὸν , ἂν εὐμενὴς ἡμῖν παραμείνῃ . πατρὸς τε οὖν σωτηρίαν ἐγνωκὼς οὐδ’ ἐλπιοῦνθαισαν καὶ τοιούτους ὑμᾶς ὁρῶν περὶ τὸν ἀδελφὸν οὐδ’ ὧν εἰς ἐμὲ δοκεῖτε ἁμαρτεῖν μνημονεύω , παίσσωμαι δὲ τῆς ἐπ’ αὐτοῖς μισοπονηρίας καὶ ὡς συναίτιοις τῶν τῷ θεῷ βεβουλευμένων εἰς τὰ παρόντα χάριν ὁμολογῶ , ὑμᾶς τε βούλομαι καὶ αὐτοὺς λῆψιν ἐκείνων λαβόντας ἧδεσθαι μᾶλλον , τῆς τε ἀβουλίας εἰς τοιοῦτον ἐλθούσης τέλος , ἢ δυσχορεῖν αἰσχυννομένους ἐπὶ τοῖς ἁμαρτημένοις . μὴ οὖν δόξῃ λυπεῖν ὑμᾶς τὸ κατ’ ἐμοῦ ψῆφον ἐνεργεῖν πονηρὰν καὶ ἡ ἐπ’ αὐτῇ μετάνοια , τῷ γε μὴ προχωρῆσαι τὰ βεβουλευμένα . χαίροντες οὖν ἐπὶ τοῖς ἐκ θεοῦ γεγενημένοις ἄπιτε , ταῦτα δηλώσαντες τῷ πατρί , μὴ καὶ ταῖς ὑπὲρ ὑμῶν φροντίσιν ἀναλωθείς ζημιώσῃ μὲν τὸ κάλλιστον τῆς εὐδαιμονίας , πρὶν εἰς ὀψὴν ἐλθεῖν τὴν ἐμὴν καὶ μεταλαβεῖν τῶν παρόντων ἀγαθῶν ἀποθανών . αὐτὸν δὲ τοῦτον καὶ γυναῖκας ὑμετέρας καὶ τέκνα καὶ πᾶσαν τὴν συγγένειαν ὑμῶν ἀναλαβόντες ἐνθάδε μετοικίξεσθε · οὐ γὰρ ἀποδήμους εἶναι δεῖ τῶν ἀγαθῶν τῶν ἡμετέρων τοὺς ἐμοὶ φιλητάτους , ἄλλως τε καὶ τοῦ λιμοῦ λοιπὴν ἐπὶ πενταετίαν ὑπομένουτος . ” ταῦτ’ εἰπὼν ὁ Ἰωσήπος περιβάλλει τοὺς ἀδελφούς . οἱ δ’ ἐν δάκρυσιν ἦσαν καὶ λύπῃ τῶν ἐπ’ αὐτῷ βεβουλευμένων , τιμωρίας τ’ οὐδὲν αὐτοῖς ἀπολιπεῖν ἐδόκει τὸ ἐξῆς γνῶμον τἀδελφοῦ . καὶ τότε μὲν ἦσαν ἐν εὐωχίᾳ , βασιλεὺς δὲ ἀκούσας ἔχοντας πρὸς Ἰωσήπον τοὺς ἀδελφοὺς ἦσθη τε μεγάλως καὶ ὡς ἐπ’ οἰκεῖῳ διατεθεὶς ἀγαθῷ παρέσχεν αὐτοῖς ἅμαξας σίτον πλήρεις καὶ χρυσὸν καὶ ἀργυρὸν ἀποχομίζεσθαι τῷ πατρί . λαβόντες
Lemmas: 160 ὁ δέ Ἰώσηπος ἐλέγχω ὑπό ὁ πάθος καί μηκέτι δύναμαι ὁ ὁ ὀργή φέρω ὑπόκρισις κελεύω μέν ἀπέρχομαι ὁ πάρειμι , ἵνα μόνος ἑαυτοῦ ὁ ἀδελφός ποιέω φανερός , ἀναχωρέω δέ ποιέω γνώριμος ἑαυτοῦ ὁ ἀδελφός καί φημί “ ὁ μέν ἀρετή σύ καί εὔνοια ὁ πρός ὁ ἀδελφός ἐπαινέω καί χρειττοναω ἢ προσδοκάω ἐκ ὁ περί ἐγώ βουλεύω εὑρίσκω , οὗτος πᾶς ποιέω ἐπί πείρω ὁ ὑμέτερος φιλαδελφία . φύσις δέ οὐδέ περί ἐγώ νομίζω πονηρός γίγνομαι , θεός τε βούλομαι ὁ τε νῦν πραγματεύομαι ὁ ἀγαθός ἀπόλαυσις καί ὁ εἰς ὕστερος , εἄν εὐμενής ἐγώ παραμένω . πατήρ τε οὖν σωτηρία γιγνώσκω οὐδέ ἐλπίζω καί τοιοῦτος σύ ὁράω περί ὁ ἀδελφός οὐδέ ὅς εἰς ἐγώ δοκέω ἁμαρτάνω μνημονεύω , παίω δέ ὁ ἐπί αὐτός μισοπονηρία καί ὡς συναίτιος ὁ ὁ θεός βουλεύω εἰς ὁ πάρειμι χάρις ὁμολογέω , σύ τε βούλομαι καί αὐτός λῆψις ἐκεῖνος λαμβάνω ἥδομαι μᾶλλον , ὁ τε ἀβουλία εἰς τοιοῦτος ἔρχομαι τέλος , ἢ δυσχορεω αἰσχύνω ἐπί ὁ ἁμαρτάνω . μή οὖν δόξα λυπέω σύ ὁ κατά ἐγώ ψῆφος ἐνεργέω πονηρός καί ὁ ἐπί αὐτός μετάνοια , ὁ γε μή προχωρέω ὁ βουλεύω . χαίρω οὖν ἐπί ὁ ἐκ θεός γίγνομαι ἄπειμι , οὗτος δηλόω ὁ πατήρ , μή καί ὁ ὑπέρ σύ φροντίς ἀναλίσκω ζημιόω μέν ὁ καλῶς ὁ εὐδαιμονία , πρίν εἰς ὀψὴν ἔρχομαι ὁ ἐμός καί μεταλαμβάνω ὁ πάρειμι ἀγαθός ἀποθνῄσκω . αὐτός δέ οὗτος καί γυνή ὑμέτερος καί τέκνον καί πᾶς ὁ συγγένεια σύ ἀναλαμβάνω ἐνθάδε μετοικίζω · οὖον γάρ ἀπόδημος εἰμί δεῖ ὁ ἀγαθός ὁ ἡμέτερος ὁ ἐγώ φιλής , ἄλλως τε καί ὁ λιμός λοιπός ἐπί πενταετία ὑπομένω . ” αὐτός εἶπον ὁ Ἰώσηπος περιβάλλω ὁ ἀδελφός . ὁ δέ ἐν δάκρυ εἰμί καί λύπη ὁ ἐπί αὐτός βουλεύω , τιμωρία τε οὐδείς αὐτός ἀπολείπω δοκέω ὁ ἑξῆς γνώμων ἀδελφός . καί τότε μέν εἰμί ἐν εὐωχία , βασιλεύς δέ ἀκούω ἔχω πρός Ἰώσηπος ὁ ἀδελφός ἀείδω τε μέγας καί ὡς ἐπί οἰκέω διατίθημι ἀγαθός παρέχω αὐτός μάσσω σῖτος πλήρης καί χρυσός καί ἄργυρος αποχομιζω ὁ πατήρ . λαμβάνω