constantinus-vii-porphyrogenitus-imperator.de-virtutibus-et-vitiis constantine_excerpta_virt_v2pt1_0402.1
ἐννοηθεὶς ὅτι νεμεσητὰ δρά , βιασθεὶς ὑπὸ Περσῶν , βασιλέα οὐδὲν ἐλάττονα αὐτοῦ τὴν τύχην ἐμπιπράς . συνεκέχυντο δ’ ἤδη καὶ Πέρσαι τὰ μὲν ἐπὶ Κροίσω , τὰ δὲ ἐπὶ τῷ σφετέρῳ βασιλεῖ , δρῶντες ἀχθόμενον ἐπὶ τούτοις καὶ ἐκέλευον σῴζειν Κροίσων . ταχὺ δὲ Κύρος πέμψας τοὺς ἀμφ’ αὐτὸν ἐκέλευσε τὴν πυρὰν σβεννύναι . ἡ δ’ ἥθετο , καὶ οὐχέθ’ οἷόντ’ ἦν ἐξημμένην ἐν κύκλῳ προσέκειν τινα . φασὶ δὴ Κροίσων ἐμβλέψαντα εἰς τὸν οὐρανὸν εὔξασθαι τῷ Ἀπόλλωνι ἀρῆξαι οἱ , ὁπότε καὶ οἱ ἐχθροὶ σῴζειν αὐτὸν ἐνέλοντες οὐ δύναντο . χειμῶν δ’ ἐτυχὲ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐξ ἧους , οὐ μὴν ὑετὸς γε . Κροίσου δ’ εὐξαμένου ζοφερός ἐξαίφνης ἀήρ συνέδραμε νεφοῦμενος πάντοθεν , βρονταὶ τε γίνονται καὶ ἀστραπαὶ συνεχεῖς , τοσοῦτός τε κατερράγη ὑετός , ὥστε μὴ μόνον τὴν πυρὰν σβεσθῆναι , καὶ τοὺς ἀνθρώπους μόλις ἀντέχειν . Κροίσῳ μὲν οὖν ταχὺ στέγασμα πορφυροῦν ὑπερέτειναν · τοῖς δὲ ἀνθρώποις τὰ μὲν ὑπὸ ζόφου καὶ λαίλαπος ταραττομένοις , τὰ δὲ ὑπὸ ἀστραπῶν καταπατουμένοις ὑπὸ τῶν ἵππων , τραχυνομένων πρὸς τὸν ψόφον τῶν βροντῶν , δείματα δαιμόνια ἐνέπιπτεν , καὶ οἱ τε τῆς Σιβύλλης χρησμοὶ τὰ τε Ζωροάστρου λόγια ἐσήει . Κροίσων μὲν οὖν ἐβών ἐτι μᾶλλον ἢ πάλαι σῴζειν · αὐτοὶ δὲ καταπίπτοντες εἰς γῆν προσεκύνουν , εὐμένειαν παρὰ τοῦ θεοῦ αἰτούμενοι . φασὶ δὲ τινες Θαλὴν προοιδομένον ἐκ τινων σημείων ὀμβρον γενησόμενον καὶ ἀναμεῖναι τὴν ὥραν ἐκείνην . τὸν γε μὴν Ζωροάστην † Πέρσαι ἀπ’ ἐκείνου διεῖπαν μήτε νεκροὺς καεῖν μήτ’ ἄλλως μιᾶινειν πῦρ , καὶ πάλαι τοῦτο καθεστῶς τὸ νόμιμον τότε βεβαιωσάμενοι . Κύρος δ’ εἰς τὰ βασιλεία Κροίσων ἄγων παρεκάλει τε καὶ ἐφιλοφρονεῖτο , πειθόμενος εἶναι θεοσεβέστατον , p . 462 va ἐκέλευέ τε , εἰ τι βούλεται οἱ γενέσθαι , μὴ ὀκνεῖν , ἀλλ’ αἰτεῖσθαι . ὁ δὲ εἶπεν ,, ὦ δέσποτα , ἐπεὶ μέ σοι θεοὶ ἔδωσαν σὺ τε χρηστὰ ἐπαγγέλσεις , αἰτοῦμαί σε δοῦναί μοι πέμψαι Πυθοῖδε τὰς πέδας
Lemmas: ἐννοέω ὅτι νεμεσητός δράω , βιάζω ὑπό Πέρσης , βασιλεύς οὐδείς μικρός αὐτός ὁ Τύχη ἐμπίμπρημι . συγχέω δέ ἤδη καί Πέρσης ὁ μέν ἐπί Κροῖσος , ὁ δέ ἐπί ὁ σφέτερος βασιλεύς , δράω ἄχθομαι ἐπί οὗτος καί κελεύω σῴζω Κροῖσος . ταχύς δέ Κύρος πέμπω ὁ ἀμφι αὐτός κελεύω ὁ πυρή σβέννυμι . ὁ δέ αἴθω , καί οὐχέθ’ οἷόντε εἰμί ἐξάπτω ἐν κύκλος προσέχω τις . φημί δή Κροῖσος ἐμβλέπω εἰς ὁ οὐρανός εὔχομαι ὁ Ἀπόλλων ἀρήγω ὁ , ὁπότε καί ὁ ἐχθρός σῴζω αὐτός ἐναιρέω οὖον δύναμαι . χειμῶν δέ τυγχάνω ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος ἐκ ἠώς , οὖον μήv ὑετός γε . Κροῖσος δέ εὔχομαι ζοφερός ἐξαπίνης ἀήρ συντρέχω νεφόω πάντοθεν , βροντή τε γίγνομαι καί ἀστραπή συνεχής , τοσοῦτος τε καταρρήγνυμι ὑετός , ὥστε μή μόνος ὁ πυρή σβέννυμι , καί ὁ ἄνθρωπος μόλις ἀντέχω . Κροῖσος μέν οὖν ταχύς στέγασμα πορφύρεος υπερετειναω · ὁ δέ ἄνθρωπος ὁ μέν ὑπό ζόφος καί λαῖλαψ ταράσσω , ὁ δέ ὑπό ἀστραπή καταπατέω ὑπό ὁ ἵππος , τραχύνω πρός ὁ ψόφος ὁ βροντή , δεῖμα δαιμόνιος ἐμπίπτω , καί ὁ τε ὁ Σίβυλλα χρησμός ὁ τε Ζωροάστρης λόγιος εἴσειμι . Κροῖσος μέν οὖν βοῦς ἔτι μᾶλλον ἢ πάλαι σῴζω · αὐτός δέ καταπίπτω εἰς γῆ προσκυνέω , εὐμένεια παρά ὁ θεός αἰτέω . φημί δέ τις Θαλῆς προοοραω ἐκ τίνω σημεῖον ὄμβρος γίγνομαι καί ἀναμένω ὁ ὥρα ἐκεῖνος . ὁ γε μήv ζωροαστη † Πέρσης ἀπό ἐκεῖνος διέπω μήτε νεκρός κάω μήτε ἄλλως μιαίνω πῦρ , καί πάλαι οὗτος καθίστημι ὁ νόμιμος τότε βεβαιόω . Κύρος δέ εἰς ὁ βασίλειος Κροῖσος ἄγω παρακαλέω τε καί φιλοφρονέομαι , πείθω εἰμί θεοσεβής , p . 462 va κελεύω τε , εἰμί τίς βούλομαι ὁ γίγνομαι , μή ὀκνέω , ἀλλά αἰτέω . ὁ δέ εἶπον ,, εἰμί δεσπότης , ἐπεί ἐγώ σύ θεός δίνω σύ τε χρηστός ἐπαγγέλλω , αἰτέω σύ δίδωμι ἐγώ πέμπω Πυθώ ὁ πέδη