constantinus-vii-porphyrogenitus-imperator.de-virtutibus-et-vitiis constantine_excerpta_virt_v2pt1_0124.1
ταχῶς ἀνααιρεῖσθαι τοὺς σοφοὺς καὶ Χαλδαίους καὶ μάγους , καὶ μαθῶν τὸ περὶ τὸ ἐνύπνιον καὶ ὅτι κελευσθέντες ὑπὸ τοῦ βασιλέως τοῦτ’ αὐτῷ δηλοῦν ἐπιλελησμένοι , φήσαντες μὴ δύνασθαι παρῶσιν αὐτόν , παρεκάλεσε τὸν Ἀριόχον εἰσελθόντα πρὸς τὸν βασιλέα μίαν αἰτήσασθαι νύκτα τοὺς μάγους καὶ ταύτην τὴν ἀναλρεσιν ἐπισχεῖν · ἐλπίζειν γὰρ δι’ αὐτῆς δεηθείς τοῦ θεοῦ γνώ - 199 σεσθαι τὸ ἐνύπνιον . ὁ δὲ Ἀριόχος ταῦτ’ ἀπήγγειλε τῷ βασιλεῖ Δανιήλῳ ἀξιοῦν . καὶ ὁ μὲν κελεύει τὴν ἀναλρεσιν τῶν μάγων ἐπισχεῖν , ἕως γνώ τὴν ὑπόσχεσιν τοῦ Δανιήλου · ὁ δὲ παῖς μετὰ τῶν συγγενῶν ὑποχωρήσας πρὸς ἑαυτὸν δι’ ὅλης ἰκετεύει νυκτὸς τὸν θεὸν σῶσαι καὶ τοὺς μάγους καὶ τοὺς Χαλδαίους , οἷς δεῖ καὶ αὐτοὺς συναπολέσθαι , φύσασθαι δὲ τῆς τοῦ βασιλέως ὀργῆς , ἐμφανίσαντα τὴν ὄψιν αὐτῷ καὶ ποιήσαντα δήλην , ἣς ὁ βασιλεὺς ἐπιλέληστο διὰ τῆς παρελθούσης νυκτὸς ἰδὼν κατὰ τοὺς ὕπνους . 200 ὁ δὲ θεὸς ἅμα τοὺς τε κινδυνεύοντας ἐλέησας καὶ τὸν Δανιήλῳ τῆς σοφίας ἀγασάμενος τὸ τε ὄναρ αὐτῷ γνώριμον ἐποίησε καὶ 201 τὴν κρίσιν , ὡς ἂν καὶ τὸ σημαίνόμενον ὁ βασιλεὺς μάθῃ . Δανιήλος δὲ γνοὺς παρὰ τοῦ θεοῦ ταῦτα περιχαρὴς ἀνίσταται καὶ τοῖς ἀδελφοῖς δηλώσας τοὺς μὲν ἀπεγνωκότας ἤδη τοῦ ζῆν καὶ πρὸς τὸ τεθνάναι τὴν διάνοιαν ἔχοντας εἰς εὐθυμίαν καὶ τὰς περὶ τοῦ 202 βίου διήγειρεν ἐλπίδας , εὐχαριστήσας δὲ τῷ θεῷ ἕλεον λαβόντι τῆς ἡλικίας αὐτῶν , γενομένης ἡμέρας παραγίνεται πρὸς τὸν Ἀριὄχον καὶ ἄγειν αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα ἤξίου · δηλῶσαι γὰρ αὐτῷ βούλεσθαι τὸ ἐνύπνιον , ὃ φησιν ἰδεῖν πρὸ τῆς παρελθούσης νυκτὸς . 203 Εἰσελθὼν δὲ πρὸς τὸν βασιλέα Δανιήλος παρητέῖτο τὸ * πρῶτον μὴ σοφώτερον αὐτὸν δοξᾶι τῶν ἄλλων Χαλδαίων καὶ μάγων , ὅτι μηδενὸς ἐκείνων τὸ ὄναρ εὑρεῖν δυνηθέντος αὐτὸς αὐτῷ μέλλοι λέγειν · οὐ γὰρ κατ’ ἐμπειρίαν οὐδ’ ὅτι τῇ διάνοιαν αὐτῶν μᾶλλον ἐκπεπóνται , τοῦτο γίνεται , “ ἀλλ’ ἐλέησας ἡμᾶς ὁ θεὸς κινδυνεύοντας ἀποθανεῖν , δεηθέντι περὶ τε τῆς ἐμῆς ψυχῆς καὶ τῶν ὁμο - 204 εθνῶν καὶ τὸ ὄναρ καὶ τὴν κρίσιν αὐτοῦ φανερὰν ἐποίησεν . οὐχ ἦττον γὰρ τῆς ἐφ’ ἡμῖν αὐτοῖς καταδικασθείσιν ὑπὸ σοῦ μὴ ζῆν λύπης περὶ τῆς σῆς ὀδύης ἐφρόντιζον , ἀδίκως οὕτως ἄνδρας , καὶ
Lemmas: Τάχως ἀναιρέω ὁ σοφός καί Χαλδαῖος καί μάγος , καί μάθος ὁ περί ὁ ἐνύπνιον καί ὅτι κελεύω ὑπό ὁ βασιλεύς οὗτος αὐτός δηλόω ἐπιλανθάνω , φημί μή δύναμαι πάρειμι αὐτός , παρακαλέω ὁ αριοχος εἰσέρχομαι πρός ὁ βασιλεύς εἷς αἰτέω νύξ ὁ μάγος καί οὗτος ὁ ἀναλρεσιν ἐπέχω · ἐλπίζω γάρ διά αὐτός δήω ὁ θεός γιγνώσκω - 199 ἕπομαι ὁ ἐνύπνιον . ὁ δέ Ἀριόχος αὐτός ἀπαγγέλλω ὁ βασιλεύς Δανίηλος ἀξιόω . καί ὁ μέν κελεύω ὁ ἀναλρεσιν ὁ μάγος ἐπέχω , ἠώς γιγνώσκω ὁ ὑπόσχεσις ὁ Δανίηλος · ὁ δέ παῖς μετά ὁ συγγενής ὑποχωρέω πρός ἑαυτοῦ διά ὅλος ἱκετεύω νύξ ὁ θεός σῴζω καί ὁ μάγος καί ὁ Χαλδαῖος , ὅς δεῖ καί αὐτός συναπόλλυμι , φύω δέ ὁ ὁ βασιλεύς ὀργή , ἐμφανίζω ὁ ὄψις αὐτός καί ποιέω δῆλος , ἥς ὁ βασιλεύς ἐπιλανθάνομαι διά ὁ παρέρχομαι νύξ εἶδον κατά ὁ ὕπνος . 200 ὁ δέ θεός ἅμα ὁ τε κινδυνεύω ἐλεέω καί ὁ Δανίηλος ὁ σοφία ἄγαμαι ὁ τε ὄναρ αὐτός γνώριμος ποιέω καί 201 ὁ κρίσις , ὡς εἄν καί ὁ σημαίνω ὁ βασιλεύς μανθάνω . Δανιήλος δέ γιγνώσκω παρά ὁ θεός οὗτος περιχαρής ἀνίστημι καί ὁ ἀδελφός δηλόω ὁ μέν ἀπογιγνώσκω ἤδη ὁ ζῶ καί πρός ὁ θνήσκω ὁ διάνοια ἔχω εἰς εὐθυμία καί ὁ περί ὁ 202 βίος διεγείρω ἐλπίς , εὐχαριστέω δέ ὁ θεός ἔλεος λαμβάνω ὁ ἡλικία αὐτός , γίγνομαι ἡμέρα παραγίγνομαι πρός ὁ αριοχος καί ἄγω αὐτός πρός ὁ βασιλεύς ήξιου · δηλόω γάρ αὐτός βούλομαι ὁ ἐνύπνιον , ὅς φημί ὁράω πρό ὁ παρέρχομαι νύξ . 203 εἰσέρχομαι δέ πρός ὁ βασιλεύς Δανιήλος παραιτέομαι ὁ * πρῶτος μή σοφός αὐτός δόξα ὁ ἄλλος Χαλδαῖος καί μάγος , ὅτι μηδείς ἐκεῖνος ὁ ὄναρ εὑρίσκω δύναμαι αὐτός αὐτός μέλλω λέγω · οὖον γάρ κατά ἐμπειρία οὐδέ ὅτι ὁ διάνοια αὐτός μᾶλλον ἐκπεπóνται , οὗτος γίγνομαι , “ ἀλλά ἐλεέω ἐγώ ὁ θεός κινδυνεύω ἀποθνῄσκω , δήω περί τε ὁ ἐμός Ψυχή καί ὁ ὁμος - 204 ἔθνος καί ὁ ὄναρ καί ὁ κρίσις αὐτός φανερός ποιέω . οὐ ἀίσσω γάρ ὁ ἐπί ἐγώ αὐτός καταδικάζω ὑπό σύ μή ζῶ λύπη περί ὁ σός ὄζω φροντίζω , ἄδικος οὕτως ἀνήρ , καί