constantinus-vii-porphyrogenitus-imperator.de-virtutibus-et-vitiis constantine_excerpta_virt_v2pt1_0400.1
νων . ὀλίγον δ’ ὕστερον θεραπόντες ἤγον Κροῖσον δεσμώτην καὶ Ἀνδῶν δὶς ἑπτά . ὡς δὲ ἐθεάσαντο Ἀνδοί , πάντες οἰμωγῇ καὶ στόνῳ ἀνέκλαυσαν καὶ ἐπληξαν τὰς κεφαλὰς . τοσοῦτος δ’ ἐκ τοῦ δήμου κωκυτὸς ἀνδρῶν ὁμοῦ καὶ γυναικῶν μετὰ δακρύων καὶ βοῆς ἐξεφράγη , ὁπόσος οὐδ’ ἀλίσκομένης τῆς πόλεως . τότε δὴ τις ἂν καὶ τὴν τύχην ὤκτειρεν καὶ Κροῖσον ἐθαύμασε τῆς πρὸς τῶν ἀρχομένων φιλίας . ὥσπερ γὰρ πατέρα ἐωρακότες οἱ μὲν τὰς ἐσθῆτας κατεφρήγνυντο , οἱ δὲ τὰς κόμας ἐτίλλον · γυναικῶν δὲ ἤγειτο πληθὺς μυρία μετὰ κόμμου καὶ ὀλοφυγῆς . αὐτὸς δὲ ἄδακρυς προσῆλθε καὶ σκυθρωπός . ὁ δὲ Κύρος ταῦθ’ ὁρῶν γινόμενα οὐκ ἐχώλε , βουλόμενος καὶ τοὺς Πέρσας οἴκτον τινα λαβεῖν αὐτοῦ . ὡς δὲ προὐὼν κατ’ αὐτὸν γίνεται ὁ Κροῖσος , ἐφθέγξατο μεγάλῃ τῇ φωνῇ , δεόμενος τὸν υἱὸν ἀχθῆναι οἱ , ὃς οὐκέτι ἐπεπτήρωτο τὴν φωνήν , ἐξ ὅτου τὸ πρῶτον ἐφθέγξατο · ἦν δὲ καὶ τὰλλα ἐμφρων . καὶ ὁ Κύρος ἄγειν ἐκέλευσε τὸν νεανίσχον . καὶ μετ’ οὐ πολὺ ἤγετο ἐπομένων αὐτῷ πολλῶν ἡλίκων . θεασάμενος δὲ αὐτὸν ὁ Κροῖσος οὐκέθ’ ὁ αὐτὸς ἦν , ἀλλὰ τότε πρῶτον ἐδάκρυσεν . ὁ δὲ μετὰ κλαυθμοῦ καὶ βοῆς προσπεσὼν πρὸς τὸν Κροῖσον „ οἴμοι , πάτερ “ ἔφη „ ἡ σὴ εὐσέβεια . πότε δ’ ἡμῖν οἱ θεοὶ βοηθήσουσιν ; “ ἀποβλέψας δ’ εἰς τοὺς Πέρσας „ ἄγεθ’ , ἱκετεύω , χάμε “ ἔφη „ καὶ συνεμπρήσατε · κἀγὼ γὰρ ὑμῶν πολέμιός εἰμι οὐχ ἧττον ἢ ὁ πατήρ . “ καὶ ὁ Κροῖσος „ οὐκ ὀρθῶς λέγεις “ ἔφη „ μόνος γὰρ ἐγὼ τὸν πόλεμον ἐξήνεγκα , ὑμῶν δὲ καὶ τῶν ἄλλων Ἀνδῶν οὐδεὶς ἐμὲ χρῆ καὶ τὴν τιμωρίαν ὑποσχεῖν . “ ἐμφὺς δὲ τῷ πατρὶ ὁ νεανίσκος οὐκέτ’ ἀρίστατο , ἀλλ’ ὀδυρόμενος οἴκτον πάντα ἐνέπλησεν , ἀρίεις καὶ ἑαυτὸν ἄγειν ἐπὶ τὴν πυράν . „ οὐ γάρ “ ἔφη „ λελειψομαι τῆς σῆς μοίρας , ὦ πάτερ . εἰ δὲ νῦν με οὐκ ἐάσουσιν , ἀλλὰ προσδέχου με ταχύ . τίς ἐτι μοι τοῦ βίου ἐλπίς ; ὃς ἐξ ὅτουπερ ἔγνων , ἀεὶ μὲν σοὶ λυπηρὸς ἦν , ἀεὶ δ’ ἐμαυτῷ · εὐτυχούντα μὲν ἐκτρεπόμενος ὑπ’ αἰδοῦς διὰ τὴν τότε μοι προσούσαν ἀγανίαν τε καὶ λώβην · ἐπεὶ δ’ ἡρξάμεθα δυστυχεῖν , τότε πρῶτον φωνήν
Lemmas: νάω . ὀλίγος δέ ὕστερος θεράπων ἄγω Κροῖσος δεσμώτης καί Ἄνδων δίς ἑπτά . ὡς δέ θεάομαι Ἀνδοί , πᾶς οἰμωγή καί στόνος ἀνακλαίω καί πλήσσω ὁ κεφαλή . τοσοῦτος δέ ἐκ ὁ δῆμος κωκυτός ἀνήρ ὁμοῦ καί γυνή μετά δάκρυ καί βοή ξέφραγος , ὁπόσος οὐδέ ἁλίσκομαι ὁ πόλις . τότε δή τις εἄν καί ὁ Τύχη οἰκτίρω καί Κροῖσος θαυμάζω ὁ πρός ὁ ἄρχω φίλιος . ὥσπερ γάρ πατήρ ὁράω ὁ μέν ὁ ἐσθής καταφράσσω , ὁ δέ ὁ κόμη τίλλω · γυνή δέ ἡγέομαι πληθύς μυρίος μετά κομμόω καί ολοφυγη . αὐτός δέ ἄδακρυς προσέρχομαι καί σκυθρωπός . ὁ δέ Κύρος αὐτός ὁράω γίγνομαι οὐ χωλός , βούλομαι καί ὁ Πέρσης οἶκτος τις λαμβάνω αὐτός . ὡς δέ προέρχομαι κατά αὐτός γίγνομαι ὁ Κροῖσος , φθέγγομαι μέγας ὁ φωνή , δήω ὁ υἱός ἄγω ὁ , ὅς οὐκέτι πετρόω ὁ φωνή , ἐκ ὅστις ὁ πρῶτος φθέγγομαι · εἰμί δέ καί ὅς ἔμφρων . καί ὁ Κύρος ἄγω κελεύω ὁ νεανιεχω . καί μετά οὖον πολύς ἄγω επομένη αὐτός πολύς ἡλίκος . θεάομαι δέ αὐτός ὁ Κροῖσος οὐκέτι ὁ αὐτός εἰμί , ἀλλά τότε πρῶτος δάκρυ . ὁ δέ μετά κλαυθμός καί βοή προσπίτνω πρός ὁ Κροῖσος „ οἴμοι , πατήρ “ φημί „ ὁ σός εὐσέβεια . πότε δέ ἐγώ ὁ θεός βοηθέω ; “ ἀποβλέπω δέ εἰς ὁ Πέρσης „ ἄγω , ἱκετεύω , χαμός “ φημί „ καί συμπράσσω · ἐγώ γάρ σύ πολέμιος εἰμί οὐ κακός ἢ ὁ πατήρ . “ καί ὁ Κροῖσος „ οὐ ὀρθῶς λέγω “ φημί „ μόνος γάρ ἐγώ ὁ πόλεμος ἐξήνεγκα , σύ δέ καί ὁ ἄλλος Ἄνδων οὐδείς ἐγώ χράω καί ὁ τιμωρία ὑπέχω . “ ἐμφύω δέ ὁ πατήρ ὁ νεανίσκος οὐκέτι ἀριστάω , ἀλλά ὀδύρομαι οἶκτος πᾶς ἐμπίμπλημι , ἀρίεις καί ἑαυτοῦ ἄγω ἐπί ὁ πυρά . „ οὖον γάρ “ φημί „ λείπω ὁ σός μοῖρα , εἰμί πατήρ . εἰμί δέ νῦν ἐγώ οὐ ἐάω , ἀλλά προσδέχομαι ἐγώ ταχύς . τίς ἔτι ἐγώ ὁ βίος ἐλπίς ; ὅς ἐκ ὅστις γιγνώσκω , ἀεί μέν σύ λυπηρός εἰμί , ἀεί δέ ἐμαυτοῦ · εὐτυχέω μέν ἐκτρέπω ὑπό αἰδώς διά ὁ τότε ἐγώ πρόσειμι Αγανιάν τε καί λώβη · ἐπεί δέ ἄρχω δυστυχέω , τότε πρῶτος φωνή