constantinus-vii-porphyrogenitus-imperator.de-virtutibus-et-vitiis constantine_excerpta_virt_v2pt2_0061.1
Λακεδαιμονίοις καὶ Ἀθηναίοις ἀπέχεσθαι , διαχωρίζεται ὑπἀὐτῶν εἰς τὴν ἡπειρὸν καταντικρύ . καὶ διωκόμενος ὑπὸ τῶν προστεταγμένων κατὰ πίστιν ἢ χωρίῃ , ἀναχάζεται κατὰ τι ἀπορον παρ᾿ Ἀδμῆτον τὸν Μολοσσῶν βασιλέα , ὄντα αὐτῷ οὐ φίλον , καταλῦσαι . καὶ ὁ μὲν οὐκ ἐτυχεν ἐπιδημῶν , ὁ δὲ τῆς γυναικὸς ἱκέτης γενόμενος διδάσκεται ὑπἀὐτῆς τὸν παῖδα σφῶν λαβὼν καθίζεσθαι ἐπὶ τὴν ἑστίαν . καὶ ἐλθόντος οὐ πολὺ ὑστερον τοῦ Ἀδμήτου δηλοῖ τε ὅς ἐστι καὶ οὐκ ἀξιοῖ , εἰ τι ἄρα αὐτὸς ἀντεῖπεν αὐτῷ Ἀθηναίων δεομένῳ , φεύγοντα τιμωρεῖσθαι . καὶ γὰρ ἂν ὑπ᾿ ἐκείνῳ πολλῷ ἀσθενεστέρον ἐν τῷ παρόντι κακῶς πάσχειν , γενναῖον δὲ εἶναι ὁμοίους ἀπὸ τοῦ ἴσου τιμωρεῖσθαι . καὶ ἄμα αὐτὸς μὲν ἐκείνῳ χρείας τινὸς [ ἔξωθεν ] καὶ οὐχ ἐς τὸ σῶμα σῴζεσθαι ἐναντιωθῆναι , ἐκεῖνον δ᾿ ἂν εἰ ἐκδοίῃ αὐτόν ( εἰπὼν ὅφ ὧν καὶ ἐφ᾿ ᾧ διώκεται ) , σωτηρίας ἂν τῆς ψυχῆς ἀποστερήσαι . ὁ δὲ ἀκούσας ἀνίστησι τε αὐτὸν μετὰ τοῦ ἑαυτοῦ υἱέος ( ὡσπερ καὶ ἔχων αὐτὸν ἐκαθέζετο , καὶ μέγιστον ἦν ἱκέτευμα τοῦτο ) καὶ ὕστερον οὐ πολλῷ τοῖς Λακεδαιμονίοις καὶ Ἀθηναίοις ἐλθοῦσι καὶ πολλὰ εἰποῦσι οὐκ ἐκδίδωσι , ἀλλ᾿ ἀποστέλλει βουλόμενον ὡς βασιλέα πορευθῆναι ἐπὶ τὴν ἑτέραν θάλασσαν πεζῇ ἔς Πύδναν τὴν Ἀλεξάνδρου . ἐν ᾧ ὀλκάδος τυχὼν ἀναγομένης ἐπὶ Ἰωνίαν καὶ ἐπιβάς καταφέρεται χειμῶνι ἐς τὸ Ἀθηναίων στρατόπεδον ὃ ἐπολίорκει Νάξον . καὶ ( ἦν γὰρ ἀγνὼς τοῖς ἐν τῇ νηί ) δεῖπας φράζει τῷ ναυκλήρῳ δοτις ἐστι καὶ δι᾿ ὧ φεύγει , καὶ εἰ μὴ σώσει αὐτόν , ἐφη ἐρεῖν ὅτι χρήμασι πεισθείς αὐτὸν ἄγει · τὴν δὲ ἀσφάλειαν εἶναι μηδὲνα ἐκβῆναι ἐκ τῆς νεὼς μέχρι πλοῦς γένηται · πειθομένου δἀὐτῷ χάριν ὑπομνησθῆσθαι ἀξίαν . ὁ δὲ ναύκληρος ποιεῖται ταῦτα καὶ ἀποσαλεύσας ἡμέραν καὶ νύκτα ὑπὲρ τοῦ στρατοπέδου ὕστερον ἀφικνεῖται εἰς Ἔρεσον . καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς
Lemmas: Λακεδαιμόνιος καί Ἀθηναῖος ἀπέχω , διαχωρίζω ἀπαυτός εἰς ὁ ἤπειρος καταντικρύ . καί διώκω ὑπό ὁ προστάσσω κατά πίστις ἢ χωρίζω , ἀναχάζομαι κατά τίς ἄπορος παρά Ἄδμητος ὁ Μολοσσός βασιλεύς , εἰμί αὐτός οὖον φίλος , καταλύω . καί ὁ μέν οὐ τυγχάνω ἐπιδημέω , ὁ δέ ὁ γυνή ἱκέτης γίγνομαι διδάσκω ἀπαυτός ὁ παῖς σφεῖς λαμβάνω καθίζω ἐπί ὁ ἑστία . καί ἔρχομαι οὖον πολύς ὕστερος ὁ Ἄδμητος δηλόω τε ὅς εἰμί καί οὐ ἀξιόω , εἰμί τίς ἄρα αὐτός ἀντιλέγω αὐτός Ἀθηναῖος δήω , φεύγω τιμωρέω . καί γάρ εἄν ὑπό ἐκεῖνος πολύς ἀσθενής ἐν ὁ πάρειμι κακῶς πάσχω , γενναῖος δέ εἰμί ὅμοιος ἀπό ὁ ἴσος τιμωρέω . καί ἄμη αὐτός μέν ἐκεῖνος χρεία τις [ ἔξωθεν ] καί οὐ εἰς ὁ σῶμα σῴζω ἐναντιόομαι , ἐκεῖνος δέ εἄν εἰμί ἐκδίδωμι αὐτός ( εἶπον ὅς ὅς καί ἐπί ὅς διώκω ) , σωτηρία εἄν ὁ Ψυχή ἀποστερέω . ὁ δέ ἀκούω ἀνίστημι τε αὐτός μετά ὁ ἑαυτοῦ υἱός ( ὡς καί ἔχω αὐτός καθέζομαι , καί μέγας εἰμί ἱκέτευμα οὗτος ) καί ὕστερος οὖον πολύς ὁ Λακεδαιμόνιος καί Ἀθηναῖος ἔρχομαι καί πολύς εἶπον οὐ ἐκδίδωμι , ἀλλά ἀποστέλλω βούλομαι ὡς βασιλεύς πορεύω ἐπί ὁ ἕτερος θάλασσα πεζός εἰς Πύδνα ὁ Ἀλέξανδρος . ἐν ὅς ὁλκάς τυγχάνω ἀνάγω ἐπί Ἰωνία καί ἐπιβαίνω καταφέρω χειμών εἰς ὁ Ἀθηναῖος στρατόπεδον ὅς πολίζω Νάξος . καί ( εἰμί γάρ ἀγνώς ὁ ἐν ὁ ναῦς ) δεῖπας φράζω ὁ ναύκληρος δότις εἰμί καί διά ἵημι φεύγω , καί εἰμί μή σῴζω αὐτός , φημί εἴρω ὅτι χρῆμα πείθω αὐτός ἄγω · ὁ δέ ἀσφάλεια εἰμί μηδείς ἐκβαίνω ἐκ ὁ ναός μέχρι πλόος γίγνομαι · πείθω αὐτός χάρις ὑπομιμνῄσκω ἄξιος . ὁ δέ ναύκληρος ποιέω οὗτος καί ἀποσαλεύω ἡμέρα καί νύξ ὑπέρ ὁ στρατόπεδον ὕστερος ἀφικνέομαι εἰς Ἔρεσος . καί ὁ Θεμιστοκλῆς