constantinus-vii-porphyrogenitus-imperator.de-virtutibus-et-vitiis constantine_excerpta_virt_v2pt1_0388.1
πῶς δὲ ταῦτ' ἀνέξεται ὁ δεσπότης ἀκούσας ; “ ὁ δὲ Νάναρος εἶπεν „ ἐγὼ ῥαδίως αὐτὸν ἀναδιδάξω ὡς οὐδὲν ἀδίκω . “ τότε μὲν δὴ τοιαῦτα διελέγοντο καὶ ἐκοιμήθησαν . τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἐνθεὶς ὁ Βαβυλώνιος εἰς ἅρμαμαξαν Παρσῶνδην ἀποπέμπεται σὺν τῷ ἀγγάρῳ . ἐπεὶ δ' ἦκον εἰς Σούσα , ἔνθα ἦν βασιλεύς , δείκνυσιν αὐτῷ ὁ ἀγγαρος τὸν ἄνδρα . καὶ ἐπὶ πολὺν χρόνον ὁ Ἄρταιος ἐν ἀνοίᾳ γενόμενος , ἐπειδὴ ἑώρα ἀντ' ἀνδρὸς γυναῖκα γεγονότα , „ ὦ ταλαίπωρε “ ἔφη „ πῶς ὑπέμεινας ὧδε λυπηθῆναι καὶ οὐ πρότερον ἀπέθανες ; “ ὁ δὲ ἀπεκρίνατο „ ἦ τοι ἀνάγκη , ὦ δέσποτα , καὶ θεῶν λέγεται χρείττων ὑπάρχειν . ἐγὼ δὲ ἐτλην καὶ ἐκ τοιούνδε παθημάτων ζῶν , ἵνα ἄμα μὲν σὲ ἐγγεναιτὸ μοι θεωρήσῃς , ἔπειτα δὲ Νάναρον τιμωρησασθαι διὰ σοῦ , ἃπερ ἐμοὶ οὐχ ἂν ὑπῆρξε τετελευτηκότι · ἀλλὰ μὴ με “ ἔφη „ δέσποτα , ψεύσῃ τῆς ἑτέρας ἐλπίδος ἀλλὰ μοι τὴν δίκην ἀπόδος παρὰ ἀνδρὸς κακοῦ . “ καὶ ὁ Ἄρταιος ὑπέσχετο , ἐπειδὰν εἰς Βαβυλῶνα ἀφίκτῃται . οὐ πολλοῦ δὲ χρόνου ὁ τε Παρσῶνδης ἀπέλαβεν τὴν ἀνδρείαν φύσιν καὶ βασιλεύς ἀφίκετο εἰς Βαβυλῶνα · κατεφρόντὸ τε ὁσήμεραι ὑπ' αὐτοῦ , ὅπως τιμωρήσεται τὸν Νάναρον . καὶ ὃς ἦκε παρὰ βασιλέα καὶ ἔφη δίκαια ποιῆσαι . „ πρότερος γὰρ ἐκεῖνος οὐδὲν κακὸν παθὼν ἐμὲ διέβαλλεν “ ἔφη „ παρὰ σοι , ὡς με κτείνειας τε καὶ τὴν Βαβυλῶνος ἀρχὴν αὐτῷ δούς . “ Ἄρταιος δὲ ἔφη δικαιότερα Παρσῶνδην αἰτεῖσθαι · „ χρὴν γὰρ μὴ σαντῷ δικαίζειν μηδὲ τοιαύτας ἐξευρίσκειν δίκας , ἀλλὰ ἐμοὶ ἐπιτρέπειν τὴν κρίσιν · τέλος δὲ σοι εἰς δεκάτην ἐξοίσω ἡμέραν τὸ σοὶ πρέπον . “ ὁ δὲ Νάναρος ταῦτα ἀκούσας ἐν δεινῷ φόβῳ ἦν καὶ ἐπὶ Μιτραφέρνην καταφεύγει , ὃς ἦν τῶν εὐνούχων δυνατώτατος , καὶ ὑπισχνεῖτο αὐτῷ χρυσίου τάλαντα ι' καὶ φιάλας χρυσὰς ι' καὶ ἀργυρὰς σ' καὶ ἀργυρίου νομίσματος τάλαντα ρ' καὶ ἄλλας ἐσθῆτας πολυτελεῖς , βασιλεῖ δὲ χρυσοῦ μὲν τάλαντα ρ' καὶ φιάλας χρυσὰς ρ' , ἀργυρὰς δὲ τ' , ἀρ -
Lemmas: πῶς δέ αὐτός ἀνέχω ὁ δεσπότης ἀκούω ; “ ὁ δέ Νάναρος εἶπον „ ἐγώ ῥᾳδίως αὐτός ἀναδιδάσκω ὡς οὐδείς ἄδικος . “ τότε μέν δή τοιοῦτος διαλέγω καί κοιμάω . ὁ δέ ὑστεραῖος ἐντίθημι ὁ Βαβυλώνιος εἰς ἁρμάμαξα Παρσῶνδην ἀποπέμπω σύν ὁ ἄγγαρος . ἐπεί δέ ἔκω εἰς Σούσα , ἔνθα εἰμί βασιλεύς , δείκνυμι αὐτός ὁ ἄγγαρος ὁ ἀνήρ . καί ἐπί πολύς χρόνος ὁ Ἀρταῖος ἐν ἄνοια γίγνομαι , ἐπεί ὁράω ἀντί ἀνήρ γυνή γίγνομαι , „ εἰμί ταλαίπωρος “ φημί „ πῶς ὑπομένω ὧδε λυπέω καί οὖον πρότερος ἀποθνῄσκω ; “ ὁ δέ ἀποκρίνω „ εἰμί ὅς ἀνάγκη , εἰμί δεσπότης , καί θεός λέγω χρέω ὑπάρχω . ἐγώ δέ ἔτλην καί ἐκ τοιούνδε πάθημα ζῶ , ἵνα ἄμη μέν σύ ἐγγίγνομαι ἐγώ θεωρέω , ἔπειτα δέ Νάναρος τιμωρέω διά σύ , ὅσπερ ἐγώ οὐ εἄν ὑπάρχω τελευτάω · ἀλλά μή ἐγώ “ φημί „ δεσπότης , ψεύδω ὁ ἕτερος ἐλπίς ἀλλά ἐγώ ὁ δίκη ἀποδίδωμι παρά ἀνήρ κακός . “ καί ὁ Ἀρταῖος ὑπισχνέομαι , ἐπειδάν εἰς Βαβυλών αφικτεινω . οὖον πολύς δέ χρόνος ὁ τε Παρσῶνδης ἀπολαμβάνω ὁ ἀνδρεῖος φύσις καί βασιλεύς ἀφικνέομαι εἰς Βαβυλών · καταφράζω τε οσημέραι ὑπό αὐτός , ὅπως τιμωρέω ὁ Νάναρος . καί ὅς ἥκω παρά βασιλεύς καί φημί Δίκαιος ποιέω . „ πρότερος γάρ ἐκεῖνος οὐδείς κακός πάσχω ἐγώ διαβάλλω “ φημί „ παρά σύ , ὡς ἐγώ κτείνω τε καί ὁ Βαβυλών ἀρχή αὐτός δίδωμι . “ Ἀρταῖος δέ φημί Δίκαιος Παρσῶνδην αἰτέω · „ χράω γάρ μή σάντος δικάζω μηδέ τοιοῦτος ἐξευρίσκω δίκη , ἀλλά ἐγώ ἐπιτρέπω ὁ κρίσις · τέλος δέ σύ εἰς δέκατος ἐκφέρω ἡμέρα ὁ σύ πρέπω . “ ὁ δέ Νάναρος οὗτος ἀκούω ἐν δεινός φόβος εἰμί καί ἐπί Μιθραφέρνης καταφεύγω , ὅς εἰμί ὁ εὐνοῦχος δυνατός , καί ὑπισχνέομαι αὐτός χρυσίον τάλαντον εἷς καί φιάλη χρύσεος εἷς καί ἀργυρός σός καί ἀργύριον νόμισμα τάλαντον ῥεῖα καί ἄλλος ἐσθής πολυτελής , βασιλεύς δέ χρυσός μέν τάλαντον ῥεῖα καί φιάλη χρύσεος ῥεῖα , ἀργυρός δέ τε , ἀρ -