constantinus-vii-porphyrogenitus-imperator.de-virtutibus-et-vitiis constantine_excerpta_virt_v2pt1_0387.1
τὸν Βαβυλῶνιον · οὕτω γὰρ ἐκάλουν τοὺς βασιλέως ἀγγέλους . ὁ δὲ Νάναρος ἀρχιχομένῳ τῷ ἀγγάρῳ καὶ ἀπαιτοῦντι Παρσώνδην ἐξάρχος γενόμενος [ καὶ ] οὐδαμοῦ εἶη ἐκεῖνον ἐωραχέναι , ἐξ ὅτου ἀφανὴς ἐγένετο . ὡς δὲ ταῦτα ἤκουσεν Ἀρταίος , ἕτερον ἐπεμψεν ἀγγαρον πολὺ μείζω τοῦ προτέρου καὶ δυνατώτερον · ἐπέστειλε τε ἐν διφθέρᾳ ρίψαντα τὴν Βαβυλωνίαν ἀπάτην ὄπισω ἀποκείμειν τὸν ἄνδρα παρ’ ἑαυτόν , ὃν ταῖς μουσουργοῖς τε καὶ εὐνούχοις παρέδωκεν , ἢ ὅτι τὴν κεφαλὴν αὐτὸς οὐχ ἔχει . ταῦτα ἔγραψε καὶ ἅμα ἐκέλευσε τῷ ἄνδρι , εἰ μὴ παραδῷ Νάναρος τὸν Παρσώνδην , λαβόμενον τῆς ζώης ἄγειν αὐτὸν ἐπὶ θανάτῳ . ἀρχιχομένου δὲ τοῦ δευτέρου ἀγγάρου εἰς Βαβυλῶνα καὶ ταῦτα ἀπαγγελλαντος , ὁ Νάναρος δείσας περὶ τῆς ψυχῆς παραδώσειν τε ὑπέσχεται τὸν ἄνθρωπον καὶ προσόν ἀπολογοῦμενος τῷ ἀγγάρῳ πείσειν ἔφη βασιλέα , ὡς δικαίως μετήλθεν ἄνδρα ἀξίουτα μεγάλης ἀδικίας εἰς ἑαυτόν · πεπονθέναι γὰρ αὐτὸς ὑπ’ ἐκείνου χαλεπώτερα , εἰ μὴ βασιλεύς ὁ δεσπότης αὐτοῦ ὑπέσχοι τὴν δεξιάν . ἐκ τούτου ἐπὶ πότον ἐτράπετο καὶ συνοσίαν ἐστιῶν τὸν ἀγγαρον . καὶ τοῦ δείπνου παρακειμένου εἰσεληλύθεσαν αἱ μουσουργοί , φ’ καὶ γ’ γυναῖκες , μεθ’ ὧν ἦν καὶ Παρσώνδης . καὶ αἱ μὲν ἐκιθάριζον , αἱ δ’ ἥδουν , αἱ δὲ ἐψάλων , ἐν πάσαις δὲ διέπρεπε μάλιστα Παρσώνδης καὶ κάλλει καὶ τέχνῃ , γυνὴ καὶ αὐτὸς νομιζόμενος . καὶ ἐπειδὴ δείπνου ἤδη εἶχον , ἥρετο ὁ Νάναρος τὸν ἀγγαρον , ὅτις αὐτῷ δοκεῖ πασῶν προφέρειν εὐμορφία τε καὶ εὐμουσία . ὁ δ’ οὐδὲν μελλήσας ἔφη ἐκείνην , Παρσώνδην δεικνύς . καὶ ὁ Νάναρος χροτήσας τὰ χεῖρε ἔγελᾳ ἐπὶ πολὺν χρόνον καὶ εἶπε „ ταύτην ἄρα καὶ βούλει ἔχων εἰς νύκτα ἀναπαύεσθαι · “ ὁ δὲ „ πάνυ μὲν οὖν “ ἔφη . „ ἀλλ’ οὐ δώσω “ εἶπεν ὁ Νάναρος . „ τί οὖν “ ἔφη ὁ ἀγγαρος „ ἔμοῦ πυνθάνη · “ μικρὸν δὲ διαλιπὼν „ οὗτός ἐστιν “ ἔφη „ Παρσώνδης , ἐφ’ ὃν ἥκεις . “ ἀπιστοῦντος <δ’> ἐκείνου ὡμοσεν . καὶ ὁ ἀγγαρος „ θαῦμά μ’ ἔχει “ ἔφη „ ὅπως ζῇν ὑπέμεινε γυναικίζομενος ἄνθρω ἀλκιμος καὶ οὐ διεχρήσατο ἑαυτόν , εἰ μὴ καὶ ἄλλους ἐδύνατο ·
Lemmas: ὁ βαβυλώνιος · οὗτος γάρ καλέω ὁ βασιλεύς ἄγγελος . ὁ δέ Νάναρος ἀρχίζω ὁ ἄγγαρος καί ἀπαιτέω Παρσώνδης Εξάρχος γίγνομαι [ καί ] οὐδαμοῦ εἰμί ἐκεῖνος ὁράω , ἐκ ὅστις ἀφανής γίγνομαι . ὡς δέ οὗτος ἀκούω Ἀρταῖος , ἕτερος πέμπω ἄγγαρος πολύς μείζων ὁ πρότερος καί δυνατός · ἐπιστέλλω τε ἐν διφθέρα ῥίπτω ὁ Βαβυλώνιος ἀπάτη ὀπίσω ἀπόκειμαι ὁ ἀνήρ παρά ἑαυτοῦ , ὅς ὁ μουσουργέω τε καί εὐνοῦχος παραδίδωμι , ἢ ὅτι ὁ κεφαλή αὐτός οὐ ἔχω . οὗτος γράφω καί ἅμα κελεύω ὁ ἀνήρ , εἰμί μή παραδίδωμι Νάναρος ὁ Παρσώνδης , λαμβάνω ὁ ζῶ ἄγω αὐτός ἐπί θάνατος . ἀρχίζω δέ ὁ δύο ἄγγαρος εἰς Βαβυλών καί οὗτος ἀπαγγέλλω , ὁ Νάναρος δείδω περί ὁ Ψυχή παραδίδωμι τε ὑπισχνέομαι ὁ ἄνθρωπος καί πρόσειμι ἀπολογέομαι ὁ ἄγγαρος πείθω φημί βασιλεύς , ὡς δικαίως μετέρχομαι ἀνήρ ἄξιος μέγας ἀδικία εἰς ἑαυτοῦ · πάσχω γάρ αὐτός ὑπό ἐκεῖνος χαλεπός , εἰμί μή βασιλεύς ὁ δεσπότης αὐτός ὑπέχω ὁ δεξιός . ἐκ οὗτος ἐπί πότος τρέπω καί συνόσιος ἑστία ὁ ἄγγαρος . καί ὁ δεῖπνον παράκειμαι εἰσέρχομαι ὁ μουσουργός , ἀπό καί γε γυνή , μετά ὅς εἰμί καί Παρσώνδης . καί ὁ μέν κιθαρίζω , ὁ δέ δήω , ὁ δέ ψάλλω , ἐν πᾶς δέ διαπρέπω μάλιστα Παρσώνδης καί κάλλος καί τέχνη , γυνή καί αὐτός νομίζω . καί ἐπεί δεῖπνον ἤδη ἔχω , ἀείρω ὁ Νάναρος ὁ ἄγγαρος , ὅστις αὐτός δοκέω πᾶς προφέρω εὐμορφία τε καί εὐμουσία . ὁ δέ οὐδείς μέλλω φημί ἐκεῖνος , Παρσώνδης δείκνυμι . καί ὁ Νάναρος κροτέω ὁ χείρ γελάω ἐπί πολύς χρόνος καί εἶπον „ οὗτος ἄρα καί βούλομαι ἔχω εἰς νύξ ἀναπαύω · “ ὁ δέ „ πάνυ μέν οὖν “ φημί . „ ἀλλά οὖον δίδωμι “ εἶπον ὁ Νάναρος . „ τίς οὖν “ φημί ὁ ἄγγαρος „ μου πυνθάνομαι · “ μικρός δέ διαλείπω „ οὗτος εἰμί “ φημί „ Παρσώνδης , ἐπί ὅς ἥκω . “ ἀπιστέω <δ’> ἐκεῖνος ομνύω . καί ὁ ἄγγαρος „ θαῦμα εἷς ἔχω “ φημί „ ὅπως ζάω ὑπομένω γυναικίζω ἄνθρω ἄλκιμος καί οὖον διά-χράω2 ἑαυτοῦ , εἰμί μή καί ἄλλος δύναμαι ·