commentaria-in-dionysii-thracis-artem-grammaticam.prolegomena-vossiana schol_dionysius_thrax_hilgard_0200.1
Εἰδέναι δὲ χρῆ ὅτι αἱ σύνθετοι λέξεις ἀπὸ τῶν τεσσάρων γίνονται πτώσεων · αὗται δὲ αἱ πτώσεις ἢ κατὰ τὸ τέλος συντίθενται , οἷον Περικλῆς , ἢ κατὰ τὴν ἄρχουσαν , οἷον φιλομαθῆς , ἢ καὶ κατὰ τὴν ἄρχην καὶ κατὰ τὸ τέλος , οἷον Φιλόδημος . Κατὰ μὲν οὖν τὸ τέλος οὐ πᾶσα πτῶσις συντίθεται , ἀλλ’ εὐθεία μόνη , οἷον Πλάτων φιλοπλάτων , Ἕλλην φιλέλλην , καὶ γενική · γενικὴ δὲ οὐ πᾶσα , ἀλλὰ μόνη ἡ εἰς ἄ λήγουσα καὶ ἡ εἰς ἥς καὶ ἡ εἰς ὁς , οἷον φαρέτρα φαρέτρας εὐφαρέτρας , τέχνη τέχνης ὁ κλυτοτέχνης , γράμμα γράμματος ὁ φιλογράμματος , καὶ τοῦτο εἰκότως · ἐπειδὴ γὰρ αὗται αἱ γενικαὶ ἔχουσι κατάληξιν ἀρμόζουσαν τῇ εὐθείᾳ — ἢ γὰρ εἰς ἄς κατάληξις καὶ ἡ εἰς ἥς καὶ ἡ εἰς ὁς καὶ τῆς εὐθείας εἰσίν , οἷον σοφὸς Πέρσης κοχλίας — , πᾶσα δὲ σύνθεσις ἀναδρομὴν πάσχει εἰς τὴν εὐθείαν , οἷον γράμμα γράμματος ὁ φιλογράμματος , εἰκότως αὗται αἱ γενικαὶ συντίθενται κατὰ τὸ τέλος · ἢ γὰρ εἰς οὐ λήγουσα γενικὴ οὐ δύναται συντεθῆναι κατὰ τὸ τέλος , ἐπειδὴ οὐκ ἔχει κατάληξιν ἀρμόζουσαν εὐθείᾳ · οὐκ ἔχομεν γὰρ εὐθείαν εἰς οὐ διφθόγγον λήγουσαν . Διὰ τοῦτο γὰρ οὔτε ἐκ δοτικῆς οὔτε ἐξ αἰτιατικῆς κατὰ τὸ τέλος γίνεται σύνθεσις , ἐπειδὴ οὐκ ἔχουσι κατάληξιν ἀρμόζουσαν εὐθείᾳ · τοῦ γὰρ ἰ καὶ τὸ ᾳ καὶ τὸ ἠ καὶ τὸ ῶ , οἷον Αἴαντι κοχλία Πέρση Μενελάω , καταλήξεις εἰσὶ τῆς δοτικῆς , ἃτινα οὐκ εἰσὶ καταλήξεις τῆς εὐθείας τοῦ ἀρσενικοῦ γένους · καὶ τὸ οὖν , καὶ τὸ ᾠ , καὶ τὸ ᾶν , καὶ τῆς αἰτιατικῆς ὄντα καταλήξεις , οἷον Αἴαντα εὐγενῆ βοῦν , οὐκ εἰσὶ τῆς εὐθείας . Εἰ δέ τις λέγει ὅτι καὶ ἡ αἰτιατικὴ κατάληξιν ἔχει ἀρμόζουσαν τῇ εὐθείᾳ — τὸ γὰρ ἤν , οἷον Πέρσην , καὶ τὸ ᾶν , οἷον κοχλίαν , καὶ τῆς εὐθείας ἐστίν , οἷον Παιάν Ἀλκμάν φιλέλλην — , ἴστω ὡς ἐπειδὴ πλείους εἰσὶν αἱ καταλήξεις τῆς αἰτιατικῆς , αἱ μὴ εἰσι καὶ τῆς εὐθείας τῶν ἀρσενικῶν , διὰ τοῦτο οὐ γίνεται σύνθεσις ἐκ τῆς αἰτιατικῆς . Καὶ ταῦτα μὲν περὶ τῶν συντεθειμένων κατὰ τὸ τέλος .
Lemmas: οἶδα δέ χράω ὅτι ὁ σύνθετος λέγω ἀπό ὁ τέσσαρες γίγνομαι πτῶσις · οὗτος δέ ὁ πτῶσις ἢ κατά ὁ τέλος συντίθημι , οἷος Περικλῆς , ἢ κατά ὁ ἄρχω , οἷος φιλομαθής , ἢ καί κατά ὁ ἀρχή καί κατά ὁ τέλος , οἷος Φιλόδημος . κατά μέν οὖν ὁ τέλος οὖον πᾶς πτῶσις συντίθημι , ἀλλά εὐθύς μόνος , οἷος Πλάτων φιλοπλάτων , Ἕλλην φιλέλλην , καί γενικός · γενικός δέ οὖον πᾶς , ἀλλά μόνος ὁ εἰς ὅς λήγω καί ὁ εἰς ἥς καί ὁ εἰς ὅς , οἷος φαρέτρα φαρέτρα εὐφαρέτρας , τέχνη τέχνη ὁ κλυτοτέχνης , γράμμα γράμμα ὁ Φιλογράμματος , καί οὗτος εἰκότως · ἐπεί γάρ οὗτος ὁ γενικός ἔχω κατάληξις ἀρμόζω ὁ εὐθύς — ἢ γάρ εἰς ἄς κατάληξις καί ὁ εἰς ἥς καί ὁ εἰς ὅς καί ὁ εὐθύς εἰμί , οἷος σοφός Πέρσης κοχλίας — , πᾶς δέ σύνθεσις ἀναδρομή πάσχω εἰς ὁ εὐθεία , οἷος γράμμα γράμμα ὁ Φιλογράμματος , εἰκότως οὗτος ὁ γενικός συντίθημι κατά ὁ τέλος · ἢ γάρ εἰς οὖον λήγω γενικός οὖον δύναμαι συντίθημι κατά ὁ τέλος , ἐπεί οὐ ἔχω κατάληξις ἀρμόζω εὐθύς · οὐ ἔχω γάρ εὐθεία εἰς οὖον δίφθογγος λήγω . Ζεύς οὗτος γάρ οὔτε ἐκ δοτικός οὔτε ἐκ αἰτιατικός κατά ὁ τέλος γίγνομαι σύνθεσις , ἐπεί οὐ ἔχω κατάληξις ἀρμόζω εὐθύς · ὁ γάρ εἷς καί ὁ εὐχέρεια καί ὁ ὁ καί ὁ οἰδάνω , οἷος Αἴας κοχλίας Πέρσης Μενέλαος , κατάληξις εἰμί ὁ δοτικός , ὅστις οὐ εἰμί κατάληξις ὁ εὐθύς ὁ ἀρσενικός γένος · καί ὁ οὖν , καί ὁ ὀͅς , καί ὁ ἄν , καί ὁ αἰτιατικός εἰμί κατάληξις , οἷος Αἴας εὐγενής βοῦς , οὐ εἰμί ὁ εὐθύς . εἰμί δέ τις λέγω ὅτι καί ὁ αἰτιατικός κατάληξις ἔχω ἀρμόζω ὁ εὐθύς — ὁ γάρ ἐάν , οἷος Πέρσης , καί ὁ ἄν , οἷος κοχλίας , καί ὁ εὐθύς εἰμί , οἷος Παιάν Ἀλκμάν φιλέλλην — , οἶδα ὡς ἐπεί πλείων εἰμί ὁ κατάληξις ὁ αἰτιατικός , ὁ μή εἰμί καί ὁ εὐθύς ὁ ἀρσενικός , διά οὗτος οὖον γίγνομαι σύνθεσις ἐκ ὁ αἰτιατικός . καί οὗτος μέν περί ὁ συντίθημι κατά ὁ τέλος .