comica-adespota-caf.fragmenta-incertorum-poetarum 1399
τὴν νύκτα ἑκάστην , ὥστε καὶ μώλωπας ἐς τὴν ἐπιούσαν φαίνεσθαι αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ σώματος . Πέλλυχος ἐγὼ μεσούσης ἡμέρας τρυγῶντας ἀφεῖς τοὺς ἐργάτας ( τ . ἐργ . ἀφ . τρ . ) κατ' ἑμαυτὸν εἰς τὴν ὕλην ἀπῆλθον μεταξὺ φροντίζων τι καὶ ἀνασκοποῦμενος . ἐπεὶ δ' ἐν τῷ συνῃρεφεῖ ἦν , τὸ μὲν πρῶτον ὀλαγμὸς ἐγένετο κυνῶν ( π . ὕλ . ἐγ . ) τὸ δὲ οὐκ' εἶχεν οὕτως , ἀλλὰ μετ' ὀλίγον σεισμοῦ τινος ( τ . σ . ) γενομένου καὶ βοῆς οἷον ἐκ βροντῆς γυναικᾶ δρῶ προσοτοῦσαν φοβερὰν ( φ . πρ . ) , ἠμυσταδιαίαν σχεδὸν τὸ ὕφος · εἶχε δὲ καὶ δάδα ἐν τῇ ἀριστερᾷ ( δ' ἐν τάρ . δάδα ) καὶ ξίφος ( ξ . τ' ) ἐν τῇ δεξιᾷ τὸ βλέμμα φημὶ καὶ τὸ φρικῶδες τῆς προσόψεως ( τὸ τ . πρ . φρ . ) καὶ ἀντὶ τῆς κόμης τοὺς δράκοντας περιέκειτο βοστρυχόδον εἰλουμένους περὶ τὸν αὐχένα ( ἀντὶ τ . π . δ' εἰλ . δρ . ἀμφέκειτο π . τ . αὐχ ) . ( ἡ οἰκία ) ἀοίκητος ἦν ἐκ πολλοῦ ὑπὸ δειμάτων , εἰ δὲ τις οἰκήσειεν , εὐθὺς ἐκπλαγεὶς ἐφευγεν ( ἐφρ . εὐθ . ἐκπλ . ) ἐκδιωχθεὶς ὑπὸ τινος φοβεροῦ ( ὑπὸ φ . του ) καὶ ταραχώδους φάσματος . συνέπιπτεν οὖν ( δ' ) ἤδη καὶ ἡ στέγη κατέρρει ( κατέρρει γ' ἡ στ . ) , καὶ ὅλως οὐδεὶς ἦν ὁ θαρρήσων παρελθεῖν εἰς αὐτήν . ἐγὼ δὲ τὰς βίβλους λαβὼν ( λ . τὰ βυβλ' ) ἤκον εἰς τὴν οἰκίαν περὶ πρῶτον ὕπνον ( ὑπν . πρ . ) ἀποτρέποντος τοῦ ξένου ἐγὼ δὲ λύχνον λαβὼν μόνος εἰσέρχομαι ( μ . εἰς . λ . λ . ) , καὶ ἐν τῷ μεγίστῳ οἰκήματι καταθεις ( κατατιθεὶς οἰκ . ) τὸ φῶς ἀνεγίνωσκον ἠσυχη χαμαὶ καθεζόμενος ( π . χ . ) . ἐφίσταται δὲ ὁ δαίμων μελάντερος τοῦ ζόφου ( τ . ξ . μ . ) ἡ οἰκία δὲ ( ἡ δ' οἰκ . ) τὸ ἀπ' ἐκείνου ἐπαύσατο ἐνοχλουμένη ὑπὸ τῶν φασμάτων ( ἐπαύσαθ' ὑπὸ τ . φ . ἐν . ) . τοῦγαροὺν ἀνάγκη μειοῦσθαι καὶ σιωπῇ ἀνέχεσθαι ὑποιμώζοντα καὶ ἀμελούμενον . ἢν μὲν γὰρ κατεῖπη σού τις
Lemmas: ὁ νύξ ἕκαστος , ὥστε καί μώλωψ εἰς ὁ ἔπειμι φαίνω αὐτός ἐπί ὁ σῶμα . Πέλλυχος ἐγώ μέσος ἡμέρα τρυγόω ἀφίημι ὁ ἐργάτης ( τ . ἔργος . ἀπό . τρ . ) κατά ἐμαυτοῦ εἰς ὁ ὕλη ἀπέρχομαι μεταξύ φροντίζω τίς καί ἀνασκοπέω . ἐπεί δέ ἐν ὁ συνηρεφέω εἰμί , ὁ μέν πρῶτος ὀλαγμὸς γίγνομαι κύω ( π . ὕλος . ἐκ . ) ὁ δέ οὐ ἔχω οὕτως , ἀλλά μετά ὀλίγος σεισμός τις ( τ . Σ . ) γίγνομαι καί βοή οἷος ἐκ βροντή γυναικάς δράω προΐστημι φοβερός ( φ . ΠΡ . ) , ημυσταδιαια σχεδόν ὁ ὕφος · ἔχω δέ καί δαΐς ἐν ὁ ἀριστερός ( δέ ἐν τάρ . δαΐς ) καί ξίφος ( ξ . τε ) ἐν ὁ δεξιός ὁ βλέμμα φημί καί ὁ φρικώδης ὁ πρόσοψις ( ὁ τ . ΠΡ . φρ . ) καί ἀντί ὁ κόμης ὁ δράκων περίκειμαι βοστρυχόδον εἴλω περί ὁ αὐχήν ( ἀντί τ . π . δέ εἴλω . δραχμή . ἀμφιέννυμι π . τ . αὐχος ) . ( ὁ οἰκίον ) ἀοίκητος εἰμί ἐκ πολύς ὑπό δέμω , εἰμί δέ τις οἰκέω , εὐθύς ἐκπλήσσω φεύγω ( ἐφρ . εὐθύς . ἐκπλ . ) ἐκδιώκω ὑπό τις φοβερός ( ὑπό φ . ὁ ) καί ταραχώδης φάσμα . συμπίπτω οὖν ( δέ ) ἤδη καί ὁ στέγη καταρρέω ( καταρρέω γε ὁ στ . ) , καί ὅλως οὐδείς εἰμί ὁ θαρσέω παρέρχομαι εἰς αὐτός . ἐγώ δέ ὁ Βίβλος λαμβάνω ( λ . ὁ βύβλος ) ἥκω εἰς ὁ οἰκίον περί πρῶτος ὕπνος ( ὑπνέω . ΠΡ . ) ἀποτρέπω ὁ ξένος ἐγώ δέ λύχνος λαμβάνω μόνος εἰσέρχομαι ( μ . εἰς . λ . λ . ) , καί ἐν ὁ μέγας οἴκημα κατατίθημι ( κατατίθημι οἰκ . ) ὁ φάος ἀναγιγνώσκω ἡσυχῇ χαμαί καθέζομαι ( π . χ . ) . ἐφίστημι δέ ὁ δαίμων μέλας ὁ ζόφος ( τ . ξ . μ . ) ὁ οἰκίον δέ ( ὁ δέ οἰκ . ) ὁ ἀπό ἐκεῖνος παύω ἐνοχλέω ὑπό ὁ φάσμα ( παύω ὑπό τ . φ . ἐν . ) . τοῦγαροὺν ἀνάγκη μειόω καί σιωπή ἀνέχω ὑποιμώζω καί ἀμελέω . εἄν μέν γάρ κατερέω σῦς τις