cogPG.PG158 137
σθητῆς βρώσεως ἐν μετουσίᾳ γενόμενον . Ἀλλ´ ἄφες αὐτούς · ἡ γὰρ ἄναγεγραμμένη ἀγία σύνοδος οὕτω περὶ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου φρονεῖν οὐδαμοῦ συγχωρεῖ . ἀιέξεισι γὰρ οὔτω κατὰ λέξιν , « εἴ τις λέγει τὸν Ἀδὰμ θνητὸν πλασθῆναι παρὰ Θεοῦ , καὶ μὴ μετὰ τὴν ἀμαρτίαν ἐλθεῖν εἰς φθορὴν , ἤτω ἀνάθεμα . » Καὶ περὶ μὲν τούτων οὕτως . Δυτεύεται δὲ ὄμως ἐν παραβείσῳ καὶ τοιοῦτον φοτὸν , ἀφ´ οὗ κεκώλυται μὴ φαγεῖν ὁ Ἀδάμ . Τίνος ἕνεκεν ; Ὡς ἐντεῦθεν ἐπιγινώσκειν τὸν τοσούτων ἀγαθῶν παροχέα , καὶ ὡς ὑπὸ Δεσπότην αὐτός ἐστι , καθὼς φησιν ὁ τὴν γλῶτταν χρυσοῦς , καὶ μὴ τοιοῦτον παθεῖν ἐξ ἀπονοίας ὁποῖον ἔπαθεν ὁ πεσὼν Ἑωσφόρος , τὴν δοθεῖσαν αὐτῶ λαμπρότητα μὴ δυνηθεὶς ἐνεγκεῖν . Ἀλλὰ γὰρ τίνα τὰ μετὰ ταῦτα ; Παραβαίνει τὴν ἐντολὴν , ἅπτεται τοῦ φυτοῦ , γυμνοῦται τηνικαῦτα , φθορᾷ περιπίπτει , τοῦ παραδείσου ἐκβάλλεται , γινώσκει τὴν Εαν , γεννᾷ τρεῖς υἱοὺς , τὸν Κάϊν τὸν Ἀβέλ καὶ τὸν Σήθ . Πρόσεχε δὲ , ἀγαπητὲ , καὶ μὴ συναρπάζου τοῖς αὔτω λέγουσιν ι Εἴπερ ἴδει ὁ Θεὸς τὸν Ἀδὰμ τὴν ἐντολήν τε παραβαίνοντα καὶ τοῦ παραβείσου τηνικαῦτα ἐκπίπτοντα , τί δήποτε παρήγαγεν αὐτόν ; Ἢ Κγὰρ ἔδει μὴ παραγαγεῖν αὐτὸν , ἡ παραχθέντα κωλῦσαι τῆς ἀπηγορευμένης ἐκείνης βρώσεως . » Ἄφες αὐτοὺς , εἴγε τὰ τοιαῦτα φρονοῦσι , πείθου δὲ μᾶλλον τῷ θειοτάτῳ Γρηγορίῳ τῷ Νύσσης οὕτω λέγοντι « ὄτι μὲν ἐκτραπήσεται τοῦ ἀγαθοῦ τὸ ἀνθρώπινον , οὐκ ἠγνόησεν ὁ τὰ πάντα εἰδὼς Θεός . Οὐκ ἐκώλοωσε δέ · ὥσπερ γὰρ τὴν παρατροπὴν ἐθεάσατο , οὗτο τὴν ἀνάκλησιν αὐτοῦ πάλιν τὴν πρὸς τὸ ἀγαθὸν κατενόησε . Τί οὖν ; μεινον ἦν καθόλου μὴ ἀγαγεῖν τὴν σύσιν ἡμῶν εἰς γένεσιν , ἐπειδὴ τοῦ καλοῦ διαμαρτόντα προέγνω τὸν ἄνθρωπον , ἢ παραχθέντα καὶ νενοσηκότα πάλιν πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς χάριν διὰ μετανοίας ἐπανακαλέσασθαι ; Πάντως τὸ δείτερον . λλως τε διὰ τὴν αὐτοῦ ἀγαθότητα παραγαγεῖν ὁ Θεὸς ἠθέλησε τὸ ἀνθρώπινον , ὁμολογουμένως δὲ προεῖδε καὶ τὴν γενησομένην αὐτοῦ παρεκτροπήν . εἴπερ οὖν οὐ παρήγαγε διὰ τοῦτο τὸν ἄνθρωπον , ἐνίοα δὲ λοιπὸν ἡ κακία ἡμῶν , ὡς ὁ Δαμασκηνὸς Ἱωάννης φησὶ , τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ . Πάντα Κμὲν οὖν καλὰ ποιεῖ ὁ Θεὸς , ὅσα δὴ καὶ ποιεῖ , ἕκαστος δὲ ἡμῶν ἐξ ρίκείας προαιρέσεως ἐκκλίνει πρός γε τὸ καλὸν ἢ τὸ κακόν . Εἰ γὰρ καὶ « συνέφερε τῷ ἀνθρώπῳ εἰ οὐκ ἐγεννήθη » φησὶν ὁ Κύριος , ἀλλ´ οὐ τὴν οἰκείαν δημιουργίαν κακίζων ἔλεγεν , ἀλλὰ τὴν ἐξ οἰκείας προαιρέσεως ἐπιγενομένην τῷ κτίσματι αὐτοῦ κακίαν . Ἡ γὰρ τῆς οἰκείας γνώμης , ῥαθυμία ἄχρηστον αὐτῷ τὴν τοῦ δημιουργοῦ εὐεργεσίαν ἐποίησε , ὥσπερ οὐν καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτων ἔστιν ἰδεῖν . Καὶ πρόσχες , εἰ βούλει , τοῖς λεγομένοις . Εὐεργετῆσαι θέλων ὁ βασιλεὺῦς τῶν ὑπὸ χεῖρά τινα οοὰροήΟΟϛίς
Lemmas: στητός βρῶσις ἐν μετουσία γίγνομαι . Ἀλ ἀφίημι αὐτός · ὁ γάρ ἀναγράφω ἅγιος σύνοδος οὗτος περί ὁ πρῶτος ἄνθρωπος φρονέω οὐδαμοῦ συγχωρέω . αιεξειμι γάρ οὐτάω κατά λέξις , « εἰμί τις λέγω ὁ Ἀδάμ θνητός πλάσσω παρά Θεός , καί μή μετά ὁ ἁμαρτία ἔρχομαι εἰς φθορά , εἰμί ἀνάθεμα . » καί περί μέν οὗτος οὕτως . δυτευετης δέ ὅμως ἐν παραβείσῳ καί τοιοῦτος φοτὸν , ἀφή ὅς κωλύω μή ἐσθίω ὁ Ἀδάμ . τίς ἕνεκα ; ὡς ἐντεῦθεν ἐπιγιγνώσκω ὁ τοσοῦτος ἀγαθός παροχεύς , καί ὡς ὑπό δεσπότης αὐτός εἰμί , καθώς φημί ὁ ὁ γλῶσσα χρύσεος , καί μή τοιοῦτος πάσχω ἐκ ἀπόνοια ὁποῖος πάσχω ὁ πίπτω Ἑωσφόρος , ὁ δίδωμι αὐτός λαμπρότης μή δύναμαι φέρω . ἀλλά γάρ τίς ὁ μετά οὗτος ; παραβαίνω ὁ ἐντολή , ἅπτω ὁ φυτός , γυμνόω τηνικαῦτα , φθορά περιπίπτω , ὁ παράδεισος ἐκβάλλω , γιγνώσκω ὁ ἐάν , γεννάω τρεῖς υἱός , ὁ Κάϊν ὁ Ἀβέλ καί ὁ Σήθ . προσέχω δέ , ἀγαπητός , καί μή συναρπάζω ὁ αὐτός λέγω ι εἴπερ ἶδος ὁ θεός ὁ Ἀδάμ ὁ ἐντολή τε παραβαίνω καί ὁ παραβαίνω τηνικαῦτα ἐκπίπτω , τίς δήποτε παράγω αὐτός ; ἤ Κγὰρ ἐσθίω μή παράγω αὐτός , ὁ παράγω κωλύω ὁ ἀπαγορεύω ἐκεῖνος βρῶσις . » ἄφες αὐτός , εἰ ὁ τοιοῦτος φρονέω , πείθω δέ μᾶλλον ὁ θεῖος Γρηγόριος ὁ Νύσσα οὗτος λέγω « ὅστις μέν ἐκτρέπω ὁ ἀγαθός ὁ ἀνθρώπινος , οὐ ἀγνοέω ὁ ὁ πᾶς εἰδοί Θεός . οὐ εκωλοωθεω δέ · ὥσπερ γάρ ὁ παρατροπή θεάομαι , Ούτο ὁ ἀνάκλησις αὐτός πάλιν ὁ πρός ὁ ἀγαθός κατανοέω . τις οὖν ; μένω εἰμί καθόλου μή ἄγω ὁ σῦς ἐγώ εἰς γένεσις , ἐπεί ὁ καλός διαμαρτάνω προγιγνώσκω ὁ ἄνθρωπος , ἢ παράγω καί νοσέω πάλιν πρός ὁ ἐκ ἀρχή χάρις διά μετάνοια ἐπανακαλέω ; πάντως ὁ δειτερος . λως τε διά ὁ αὐτός ἀγαθότης παράγω ὁ θεός ἐθέλω ὁ ἀνθρώπινος , ὁμολογουμένως δέ προεῖδον καί ὁ γίγνομαι αὐτός παρεκτροπή . εἴπερ οὖν οὖον παράγω διά οὗτος ὁ ἄνθρωπος , ἔνιος δέ λοιπός ὁ κακία ἐγώ , ὡς ὁ Δαμασκηνός Ἰωάννης φημί , ὁ ἀγαθότης ὁ Θεός . Πάν ΚΜΕ οὖν καλός ποιέω ὁ θεός , ὅσος δή καί ποιέω , ἕκαστος δέ ἐγώ ἐκ ρικαιω προαίρεσις ἐκκλίνω πρός γε ὁ καλός ἢ ὁ κακός . εἰμί γάρ καί « συμφέρω ὁ ἄνθρωπος εἰμί οὐ γεννάω » φημί ὁ Κύριος , ἀλ οὖον ὁ οἰκεῖος δημιουργία κακίζω λέγω , ἀλλά ὁ ἐκ οἰκεῖος προαίρεσις ἐπιγίγνομαι ὁ κτίσμα αὐτός κακία . ὁ γάρ ὁ οἰκεῖος γνώμη , ῥᾳθυμία ἄχρηστος αὐτός ὁ ὁ δημιουργός εὐεργεσία ποιέω , ὥσπερ ὀν καί ἐφίημι ἐγώ αὐτῖς εἰμί ὁράω . καί προέχω , εἰμί βούλομαι , ὁ λέγω . εὐεργετέω ἐθέλω ὁ βασιλεύς ὁ ὑπό χείρ τις οοὰροήΟΟϛίς