cogPG.PG158 134
τὸ κακὸν , εἰ μή γε καὶ μετὰ τὴν ἀπάτην ὁ ἄνθρωπος ἀθανασίᾳ συζῇν ἔμελλε , καθὰ δὴ καὶ τὸ πρότερον ; Συγκεχώρηται λοιπὸν ὁ ἀθάνατος , ὡς ἤδη προείρηται , θανάτῳ περιπεσεῖν , ἵνα μὴ ἀθάνατον ᾖ τὸ κακόν · ὃ δὴ καὶ κέρδος ὁ Θεολόγος ἐκάλεσεν . Ἀλλὰ μὴ δυσχέραινε τούτου ἕνεκεν . Εἰ γὰρ θνητὸς δ Ἀδὰμ καὶ πρὸ τῆς παραβάσεως ἦν , θνητὸς δὲ καὶ μετὰ τὴν παράβασιν , πότε λοιπὸν ἐδάξατο τοῦ θανάτου τὸ ἐπιτίμιον ; πότε δὲ καὶ τοὺς δερματίνους ἠμφιάσατο χιτῶνας ; Εὔδηλον οὐν ὅτι περὶ της . κοινῆς τῶν ἀνθρώπων φύσεως τὸν λόγον ποιούμενος τῷ σώματι μὲν ἔλεγε πρόσκαιρον εἰναι τὸν ἄνθρωπον , ἀθάνατον δὲ τῆ ψυχῇ . Κατὰ γὰρ τοῦτο καὶ πάσχειν αὐτὸν ἔλεγε χάριν ὑπομνήσεως καὶ παιδεύσεως , ἐπεὶ πῶς ἂν ὑπέπιπτε πάθεσι τὸ σῶμα ἐκεῖνο τὸ μὴ δεόμενον ἐπικαλύμματος κἀντεῦθεν ἀπαθὲς γνωριζόμενον ; Ἀντιλέγειν οὖν ἐπὶ πλέον οὐκ εὔλογον · εἰ γὰρ πρόσκαιρος ἦν ὁ Ἀδὰμ ἀπ´ ἀρχῆς , εἰ πρὸ τῆς ἀμαρτίας ὑπῆρχε θνητὸς , οὐκ ἄν ὁ μέγας Παῦλος ἔλεγεν · « Ὁψώνιον τῆς ἀμαρτίας ὁ θάνατος . » Ἔδειξε γὰρ ἐντεῦθεν ὅτι πρὸ τῆς ἀμαρτίας ὁ ἄνθρωπος ἀθάνατος ἦν . Εἰ δὲ τοῦτο , καὶ ασῶν λοιπὸν σωματικῶν ἀναγκῶν ὁ τοιοῦτος ὑπέρτερος . Ὡς εἶναι δῆλον ἐντεῦθεν ὅτι καὶ βρώσεως αἰσθη - « τῆς ἄγευστος ἦν ὁ ἄνθρωπος ἀπ´ ἀρχῆς . Εἰ γὰρ μὴ ἀπὸ πάντων τῶν ἐν τῷ παραδείσῳ φυτῶν ἐσθίειν ἐπέτρεψε τῷ Ἀδὰμ ὁ Θεὸς , ἀλλ´ οὸμενον ἐκεῖσε καὶ βρῶσις ἦν αἰσθητὴ καὶ ῥεοστή . Καὶ τοῦτο προϊὼν ὁ λόγος ἀριδηλότερον δείξει σοι . Ἡ γὰρ , ὡς ὁ μέγας φησὶ πρὸς Ἀντίοχον Ἀθανάσιος , ἄφθαρτά εἰσι τὰ ἐν τῷ παραδείσῳ φυτὰ , καὶ πῶς ὀδοῦσιν ἐτέμνοντο ; ῶς ἐβιβρώσκοντο ; τὸ γὰρ ἄφθαρτον οὕτε τέμνεσθαι μέφοκεν οὔτε βιβρώσκεσθοι . Ἡ φθαραὰ λη α . μαραδείσῳ , κοθὰ τινες ὑποπτεύουσι , καὶ πῶς αὐτὰ τρο ρὴν ὁ Ἀὰμ ἐποιεῖτο ; δότωσαν ἐπὶ τούτοις ἀπόκρισιν . Ἥ γὰρ τὸ προσὸν αὐτῷ τηνικαῦτα σῶμα διαπνεόμενον ἦν ἅτε φθορᾷ καὶ ῥόύσει ὑποκείμενον , καὶ πεινῶν ἐξ ἀνάγκης ἦν · ἢ ἀδιάπνευστον ἔμενεν ὡς ἄρευστον ὑπάρχον καὶ ἄφθαρτον , καὶ τί τὸ καταναγκάζον αὐτὸ αἰσθητῆς ἄπτεσθαι βρώσεως ; Ἀλλ´ οὐκ ἔχοιεν ἄν τι καὶ λέγειν , εἴγε καὶ μᾶλλον ἀνώτερος ἦν ὁ κατ´ εἰκόνα Θεοῦ τῶν σωματικῶν ἀναγκῶν , ὡς ὁ χρυσοῦς τὴν γλῶτταν φησί · πεῖνα γὰρ καὶ δίψα καὶ κόπος καὶ ὕπνος καὶ ὀδύνη καὶ φθορὰ , καθὰ δὴ καὶ προείρηται , μετὰ τὴν παράβασιν εἰς τὸν ἀνθρώπινον βίον εἰσήλθοσαν . Ὅρα λοιπὸν νουνεχῶς , καὶ μὴ τοῖς ἔνθεν κἀκεῖθεν εὐρισκομένοις καὶ ἄλλα τε διηγουμένοις ἀπερισκέπτως ὑπάνοιγε τὰς ἀκοὰς , ἀποστρέφου
Lemmas: ὁ κακός , εἰμί μή γε καί μετά ὁ ἀπάτη ὁ ἄνθρωπος ἀθανασία συζάω μέλλω , καθά δή καί ὁ πρότερος ; συγχωρέω λοιπός ὁ ἀθάνατος , ὡς ἤδη προερέω , θάνατος περιπίπτω , ἵνα μή ἀθάνατος εἰμί ὁ κακός · ὅς δή καί κέρδος ὁ Θεολόγος καλέω . ἀλλά μή δυσχεραίνω οὗτος ἕνεκα . εἰμί γάρ θνητός δ Ἀδάμ καί πρό ὁ παράβασις εἰμί , θνητός δέ καί μετά ὁ παράβασις , πότε λοιπός δάκνω ὁ θάνατος ὁ ἐπιτίμιον ; πότε δέ καί ὁ δερμάτινος ἀμφιάζω χιτών ; Εὔδηλος ὀν ὅτι περί ὁ . κοινός ὁ ἄνθρωπος φύσις ὁ λόγος ποιέω ὁ σῶμα μέν λέγω πρόσκαιρος εἰναι ὁ ἄνθρωπος , ἀθάνατος δέ τῆ Ψυχή . κατά γάρ οὗτος καί πάσχω αὐτός λέγω χάρις ὑπόμνησις καί παίδευσις , ἐπεί πῶς εἄν ὑποπίπτω πάθος ὁ σῶμα ἐκεῖνος ὁ μή δήω ἐπικάλυμμα ἐντεῦθεν ἀπαθής γνωρίζω ; ἀντιλέγω οὖν ἐπί πλέω οὐ εὔλογος · εἰμί γάρ πρόσκαιρος εἰμί ὁ Ἀδάμ ἀπ´ ἀρχή , εἰμί πρό ὁ ἁμαρτία ὑπάρχω θνητός , οὐ ἄν ὁ μέγας Παῦλος λέγω · « ὀψώνιον ὁ ἁμαρτία ὁ θάνατος . » δείκνυμι γάρ ἐντεῦθεν ὅτι πρό ὁ ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος ἀθάνατος εἰμί . εἰμί δέ οὗτος , καί ἀσάω λοιπός σωματικός ἀνάγκη ὁ τοιοῦτος ὑπέρτερος . ὡς εἰμί δῆλος ἐντεῦθεν ὅτι καί βρῶσις αἰσθος - « ὁ ἄγευστος εἰμί ὁ ἄνθρωπος ἀπ´ ἀρχή . εἰμί γάρ μή ἀπό πᾶς ὁ ἐν ὁ παράδεισος φυτός ἐσθίω ἐπιτρέπω ὁ Ἀδάμ ὁ θεός , ἀλ οομενω ἐκεῖσε καί βρῶσις εἰμί αἰσθητός καί ῥεοστή . καί οὗτος προέρχομαι ὁ λόγος ἀρίδηλος δείκνυμι σύ . ὁ γάρ , ὡς ὁ μέγας φημί πρός Ἀντίοχος Ἀθανάσιος , ἄφθαρτος εἰμί ὁ ἐν ὁ παράδεισος φυτόν , καί πῶς ὀδούς τέμνω ; ῶς βιβρώσκω ; ὁ γάρ ἄφθαρτος ἵημι τέμνω μεφοαν οὔτε βιβρώσκω . ὁ φθαραὰ λα ὅς . μαραδείσῳ , κοθὰ τις ὑποπτεύω , καί πῶς αὐτός τρος ῥήν ὁ Ἀμάς ποιέω ; δίδωμι ἐπί οὗτος ἀπόκρισις . ὅς γάρ ὁ πρόσειμι1 αὐτός τηνικαῦτα σῶμα διαπνέω εἰμί ἅτε φθορά καί ῥόος ὑπόκειμαι , καί πεινάω ἐκ ἀνάγκη εἰμί · ἢ ἀδιάπνευστος μένω ὡς ἄρευστος ὑπάρχω καί ἄφθαρτος , καί τίς ὁ καταναγκάζω αὐτός αἰσθητός ἅπτω βρῶσις ; Ἀλ οὐ ἔχω ἄν τίς καί λέγω , εἰ καί μᾶλλον ἀνώτερος εἰμί ὁ κατ´ εἰκών Θεός ὁ σωματικός ἀνάγκη , ὡς ὁ χρύσεος ὁ γλῶσσα φημί · πεῖνα γάρ καί δίψα καί κόπος καί ὕπνος καί ὀδύνη καί φθορά , καθά δή καί προερέω , μετά ὁ παράβασις εἰς ὁ ἀνθρώπινος βίος εἰσέρχομαι . Ὅρας λοιπός νουνεχής , καί μή ὁ ἔνθεν ἐκεῖθεν εὑρίσκω καί ἄλλος τε διηγέομαι ἀπερισκέπτως ὑπανοίγω ὁ ἀκοή , ἀποστρέφω