cogPG.PG158 374
ἔλεγε φύσεως , ὡς ἤδη προείπομεν . Ἀδύνατον γὰρ αὐτὸν ἑαυτῷ τὸν μέγαν ἐναντιοῦσθαι Γρηγόριον , ποτὲ μὲν ἀπαθὲς τὸ σῶμα τοῦ Ἀδάμ λέγοντα , ποτὲ δὲ πάθεσι φυσικοῖς ὑποκείμενον , καὶ ταῦτα πρὸ τῆς παραβάσεως . Ὅτι δὲ τὸ σῶμα ἐκεῖνο τὸ μὴ δεόμενον οὐδενὸς ἐπικαλύμματος , ἄφθαρτον εἰναι καὶ ἀθάνατον ὡμολόγηται , καὶ ὁ χρυσοῤόήμων Ἰωάννης ἀριδηλότερον ἔδειξεν · ἐν γὰρ τῇ εἰς τὴν Ἐξαήμερον πεντεκαιδεκάτῃ αὐτοῦ ὁμιλίᾳ καὶ τάδε διέξεισι · Φυσικαῖς ἀνάγκαις ἐν παραδείσῳ οὐδαμώς συνείχοντο οἱ πρωτόπλαστοι · ἀλλὰ δι´ ὃλου κτισθέντες ἄφθαρτοι καὶ ἀθάνατοι οὐδὲ τῆς τῶν ματίων ἐδέοντο κεριβολῆς . Εἴπερ οὖν , ἀγαπητέ , δι´ ὅλου Ἀδὰμ ἄφθαρτος ἐκτίσθη καὶ ἀθάν ἐκεῖνοι μέσον αὐτὸν ἀθανασίας εἶναι καὶ θνητότητος λέγουσι Αέδεικται οὖν ἐκ πολλῶν ὅτι ἐξ ἀρχῆς ἀθάνατος ἐπλάσθη ὁ ἄνθρωπος , τοῦ μεγαλοδώρου τηνικαῦτα χαρισαμένου τὴν ἀθανασίαν αὐτῷ . Καὶ πείθου τῷ χρυσοῤῥήμονι κἀνταῦθα Ἰωάννῃ λέγοντι · Μηδὲν εἰσενεγκών εἰς τὸν βίον ὁ ἄνθρωπος , ἀθανασίαν αὐτίκα ἐδέξατο , καὶ πᾶσαν ἅλλην ἐν παραδείσῳ ἀπόλαυσιν · ἀλλ´ ἐπειδὴ τῆς θείας εὐρέθη παρήκοος ἐντολῆς , ἀφαιρεῖται τὴν ἀθανασίαν αὐτίκα καὶ θνητὸς ὁ ἀθάνατος γίνεται . Ἐν ᾑ γὰρ ὥρα , φησί , φάγητε ἀπὸ τοῦ Θυτοῦ , θανάτῳ ἀποθανεῖσθε . Καὶ περὶ μὲν τούτου οὕτως · ὅτι δὲ ἄφθαρτον ἐκεῖνο τὸ σῶμα καὶ ἀθάνατον ἦν καὶ ὁ μακάριος ἔδειξε Κύριλλος , ἐν τῷ εἰς τὴν δημιουργίαν τοῦ ἀνθρώπου λόγῳ κατὰ λέξιν οὖτω εἰπών · Ἐπενρίητο μὲν ἀπὸ γῆς τὸ σῶμα τοῦ Ἀδὰμ , ἄμεινρδὲ θανάτου καὶ φθορᾶς ἢν . Ἐνεφύτενσε γὰρ αὐτῷ τὴν ζωὴν ὁ τῆς ζωῆς ἀρχηγός . Ἀλλὰ καὶ ὁ μέγας Βασίλειος αὐτὸ παριστῶν ἔλεγε · Πλάσας τὸν ἄνθρωπον ὁ Θεὸς αἰωνίου ζωῆς ἀπόλαυσιν αὐτῷ ἐχαρίσατο . Πρὸς δέ γε τοῖς εἰρημένοις καὶ ἃ θειότατος Βαρλαὰμ οὕτω πρὸς Ἰωάσαφ ἔλεγε · Τὸν ἀπ´ ἀρχῆς αὐτεξδνσιότητι καὶ ἀθανασίᾳ τιμήσας βασιλέα πάντων τῶν ἐπιγείων κατέστησεν . Ἀλλὰ καὶ ὁ χρυσοῤῥήμων Ἰωάννης αὐτὸ τοῦτα παρίστησι διεξιών οὑτωσὶ κατὰ λέξιν ἐν τῇ εἰς τὴν Ἑξαήμερον εἰκοστῇ πρώτῃ ὁμιλίᾳαὐτοῦ · Αῃμιουρσήσας τὸν ἄνθρωπον ὁ Θεὸς ἠβουλήθη πάντων τῶν ὀρωμένθν τὴν ἀρχὴν αὐτὸν ἔνειν . Ἐπὶ γὰρ Κτοῦτο καὶ ἔλεγε · Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ´ εἰκόνα ἡμετέιφν · ποιήσωμεν ἄνθρωπον ἄρχοντα
Lemmas: λέγω φύσις , ὡς ἤδη προεῖπον . ἀδύνατος γάρ αὐτός ἑαυτοῦ ὁ μέγας ἐναντιόομαι Γρηγόριος , ποτέ μέν ἀπαθής ὁ σῶμα ὁ Ἀδάμ λέγω , ποτέ δέ πάθος φυσικός ὑπόκειμαι , καί οὗτος πρό ὁ παράβασις . ὅτι2 δέ ὁ σῶμα ἐκεῖνος ὁ μή δήω οὐδείς ἐπικάλυμμα , ἄφθαρτος εἰναι καί ἀθάνατος ὁμολογέω , καί ὁ χρυσοῤόήμων Ἰωάννης ἀρίδηλος δείκνυμι · ἐν γάρ ὁ εἰς ὁ Ἐξαήμερος πεντεκαιδέκατος αὐτός ὁμιλία καί ὅδε διέξειμι · φυσικός ἀνάγκη ἐν παράδεισος οὐδαμῶς συνόχωκα ὁ πρωτόπλαστος · ἀλλά δις ὅλος κτίζω ἄφθαρτος καί ἀθάνατος οὐδέ ὁ ὁ Ματίων δήω κεριβολη . εἴπερ οὖν , ἀγαπητός , δις ὅλος Ἀδάμ ἄφθαρτος κτίζω καί Αθάν ἐκεῖνος μέσος αὐτός ἀθανασία εἰμί καί θνητότης λέγω Αέδεικται οὖν ἐκ πολύς ὅτι ἐκ ἀρχή ἀθάνατος πλάσσω ὁ ἄνθρωπος , ὁ μεγαλόδωρος τηνικαῦτα χαρίζομαι ὁ ἀθανασία αὐτός . καί πείθω ὁ χρυσοῤῥήμονι ἐνταῦθα Ἰωάννης λέγω · μηδείς εἰσφέρω εἰς ὁ βίος ὁ ἄνθρωπος , ἀθανασία αὐτίκα δέχομαι , καί πᾶς ἄλλος ἐν παράδεισος ἀπόλαυσις · ἀλ ἐπεί ὁ θεῖος εὑρίσκω παρήκοος ἐντολή , ἀφαιρέω ὁ ἀθανασία αὐτίκα καί θνητός ὁ ἀθάνατος γίγνομαι . ἐν ὁ γάρ ὥρα , φημί , ἐσθίω ἀπό ὁ Θύτης , θάνατος ἀποθνῄσκω . καί περί μέν οὗτος οὕτως · ὅτι δέ ἄφθαρτος ἐκεῖνος ὁ σῶμα καί ἀθάνατος εἰμί καί ὁ μακάριος δείκνυμι Κύριλλος , ἐν ὁ εἰς ὁ δημιουργία ὁ ἄνθρωπος λόγος κατά λέξις οὗτος εἶπον · Ἐπενρίητο μέν ἀπό γῆ ὁ σῶμα ὁ Ἀδάμ , ἄμεινρδὲ θάνατος καί φθορά εἄν . Ἐνεφύτενσε γάρ αὐτός ὁ ζωή ὁ ὁ ζωή ἀρχηγός . ἀλλά καί ὁ μέγας Βασίλειος αὐτός παρίστημι λέγω · πλάσσω ὁ ἄνθρωπος ὁ θεός αἰώνιος ζωή ἀπόλαυσις αὐτός χαρίζομαι . πρός δέ γε ὁ εἴρω καί ὁ θεῖος Βαρλαάμ οὗτος πρός Ιωάσαφ λέγω · ὁ ἀπ´ ἀρχή αὐτεξδνσιότητι καί ἀθανασία τιμάω βασιλεύς πᾶς ὁ ἐπίγειος καθίστημι . ἀλλά καί ὁ χρυσορρήμων Ἰωάννης αὐτός τοῦτα παρίστημι διέξειμι οὑτωσί κατά λέξις ἐν ὁ εἰς ὁ ἑξαήμερος εἰκοστός πρῶτος ὁμιλία · Αῃμιουρσήσας ὁ ἄνθρωπος ὁ θεός βούλομαι πᾶς ὁ ὄρνυμι ὁ ἀρχή αὐτός νέος . ἐπί γάρ Κτοῦτο καί λέγω · ποιέω ἄνθρωπος κατ´ εἰκών ἡμετέιφν · ποιέω ἄνθρωπος ἄρχω