cogPG.PG158 400
οὐκ ἔτι σκέπης τοιαύτης τινὸς , καθὼς καὶ πρότερον , ἔχρῃζεν , ὁποῖον ἄρα κἀκεῖνο τὸ πρὸ τῆς παραβάσεως τοῦ Ἀδὰμ σῶμα ἐτύγχανεν , εἴτε τῆς κατὰ χάριν ἀθανασίας οὐκ ἀμοιροῦν . Ἄφθαρτοι μὲν οὖν ἀνίστανται ἅπαντες ἡλικίᾳ τε πρὸς ἀλλήλους καὶ εἴδει κατ´ οὐδὲν διαφέροντες . Καὶ τούτου χάριν μὴ θαύμαζε , μηδὲ ξένον τὸ πρᾶγμα ἡγοῦ . Εἰ γὰρ ἀκριβῶς ἐννοήσεις ὅπως ὁ οὐκ εὐμήκης τοῦ σίτου κόκκος καὶ ὁ πάνυ σμικρὸς , ἐπειδὰν τῇ γῇ καταβληθῶσιν , ἴσους τε καὶ τοὺς αὐτοὺς ἀναδιδόασιν στάχυας , οὐκ ἀν ἐπὶ τοσοῦτον ἀπορήσαις , εἴπερ ὁ προβεβηκῶς καὶ ὁ ἐν σπαργάνοις τὴν ψυχὴν ἀφείς ἀκμάζοντες . ἐν τῇ ἀναστάσει ἐγείρονται κατὰ τὸν πρῶτον ἐκεῖνον Ἀδὰμ , τὸν πρὸ τῆς παραβάσεως δηλαδή - Ἡ γὰρ ἀνάστασις οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ πρὸς τὸ ἀρχαῖον τῶν πεπτωκότων ἀποκατάστασις , ὥσπερ οὖν καὶ ὁ τοῦ σίτου κόκκος χωννύμενος τῇ γῇ καὶ σηπόμενος , εἰς αὐτὸν ἐπανέρχεται τὸν στάχυν , ὅθεν δηλονότι πέπτωκε . Καὶ εἰ μὴ πείθῃ τοῖς λεγομένοις , τῷ μακαρίῳ Παύλῳ πείσθητι λέγοντι , « Σπείρονται ἐν ἀσθενείᾳ , ἑγείρονται ἐν δυνάμει . » Τί . τούτου παραδοὅτι κατ´ ἐκείνην τὴν πνευματικὴν ἡλικίαν , « Ἑξαποστελεῖς » γὰρ , φησὶ , « τὸ Πνεῦμά σου , καὶ κτισθήσονται , » τέλειοι πάντως ἐγείρονται . Ἄφθαρτοι μὲν οὖν ἀνίστανται ἅπαντες , μήτε βρώσει , μήτε πόσει , καθάπερ εἴρηται , χρώμενοι . Ἀλλὰ μὴ ἀπίστει τοῖς λεγομένοις . Εἰ γὰρ ἔτι τοῖς φυσικοῖς ὑπέκειντο πάθεσι , πείνῃ λέγω καὶ δίψει , καὶ τοῖς ἄλλοις ἁπλως οἰς ὑποπεσεῖν κατεκρίθη μετὰ τὴν ἁμαρτίαν ὁ ἄνθρωπος , οὐκ μὲν οὖν αὐτοὺς ἀφθάρτους ἐκ νεκρῶν ἐγηγέρθαι εἴποι τις ἄν . Κατὰ γὰρ τὸν Δαμασκηνὸν Ἰωάννην , ἀμήχανον ἄφθαρτον διαμένειν τὸν αἰσθητῆς βρώσεως ἐν μετουσίᾳ γενόΚμενον . Ἀλλ´ οὐκ ἔστι τοῦτο , οὐκ ἔστιν . Καὶ γὰρ πιστεύομεν ὅτι φθορᾶς ἀνώτεροι ἐγείρονται πάντες
Lemmas: οὐ ἔτι σκέπη τοιοῦτος τις , καθώς καί πρότερος , χρῄζω , ὁποῖος ἄρα ἐκεῖνος ὁ πρό ὁ παράβασις ὁ Ἀδάμ σῶμα τυγχάνω , εἴτε ὁ κατά χάρις ἀθανασία οὐ ἀμοιρέω . ἄφθαρτος μέν οὖν ἀνίστημι ἅπας ἡλικία τε πρός ἀλλήλων καί εἶδος κατ´ οὐδείς διαφέρω . καί οὗτος χάρις μή θαυμάζω , μηδέ ξένος ὁ πρᾶγμα ἡγέομαι . εἰμί γάρ ἀκριβῶς ἐννοέω ὅπως ὁ οὐ εὐμήκης ὁ σῖτος κόκκος καί ὁ πάνυ μικρός , ἐπειδάν ὁ γῆ καταβάλλω , ἴσος τε καί ὁ αὐτός ἀναδίδωμι στάχυς , οὐ εἰς ἐπί τοσοῦτος ἀπορέω , εἴπερ ὁ προβαίνω καί ὁ ἐν σπάργανον ὁ ψυχή ἀφίημι ἀκμάζω . ἐν ὁ ἀνάστασις ἐγείρω κατά ὁ πρῶτος ἐκεῖνος Ἀδάμ , ὁ πρό ὁ παράβασις δηλαδή - ὁ γάρ ἀνάστασις οὐδείς ἄλλος εἰμί ἢ πρός ὁ ἀρχαῖος ὁ πίπτω ἀποκατάστασις , ὥσπερ οὖν καί ὁ ὁ σῖτος κόκκος χόω ὁ γῆ καί σήπω , εἰς αὐτός ἐπανέρχομαι ὁ στάχυς , ὅθεν δηλονότι πίπτω . καί εἰμί μή πείθω ὁ λέγω , ὁ μακάριος Παῦλος πείθω λέγω , « σπείρω ἐν ἀσθένεια , ἐγείρω ἐν δύναμις . » τις . οὗτος παραδίδωμι κατ´ ἐκεῖνος ὁ πνευματικός ἡλικία , « εξαποστελλω » γάρ , φημί , « ὁ πνεῦμα σύ , καί κτίζω , » τέλειος πάντως ἐγείρω . ἄφθαρτος μέν οὖν ἀνίστημι ἅπας , μήτε βρῶσις , μήτε πόσις , καθάπερ εἴρω , χράω . ἀλλά μή ἀπιστέω ὁ λέγω . εἰμί γάρ ἔτι ὁ φυσικός ὑπόκειμαι πάθος , πεῖνα λέγω καί διψάω , καί ὁ ἄλλος ἀπλος οἶς ὑποπίπτω κατακρίνω μετά ὁ ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος , οὐ μέν οὖν αὐτός ἄφθαρτος ἐκ νεκρός ἐγείρω εἶπον τις ἄν . κατά γάρ ὁ δαμασκηνόν Ἰωάννης , ἀμήχανος ἄφθαρτος διαμένω ὁ αἰσθητός βρῶσις ἐν μετουσία γενόΚμενον . Ἀλ οὐ εἰμί οὗτος , οὐ εἰμί . καί γάρ πιστεύω ὅτι φθορά ἀνώτερος ἐγείρω πᾶς