cogPG.PG158 123
« Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε , καὶ πληρώσατε τὴν γῆν.νΠλὴν οὐ τῇ οἰκήσει , ἀλλὰ τῇ ἐξουσίᾳ , ὡς ὁ μέγας φησὶ Βασίλειος . Οὐ γὰρ δήπου καὶ τὴν διακεκαυμένην καὶ ἀγεώργητον καὶ τὴν κατεώυγμένην καὶ ἄβατον κατ´ ἀνάγκην οἱ ἄνθρωποι πληροῦσιν · ἀλλὰ κυρίους ἡμᾶς ἐποίησε πληροῦν . Καὶ πληροῦμεν αὐτὴν τῷ λογισμῷ . Ὅταν γὰρ ἴδωμεν πόσον μέτρον τῆς διακεκαυμένης καὶ ἀοικήτου , ὅταν ἴδωμεν πόσον τὸ κλίμα τὸ βόρειον , ὃ διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν ψύξιν ἀγεώργητόν ἐστι καὶ ἄχρηστον , οὐκ ἐπληρώσαμεν τὴν γῆν , ἀλλὰ τὸ χρήσιμον ἐκλεξάμενοι , τὸ ὅσον ἄχρηστον εἰς διαμονὴν ἀνθρώποις ἀπεπεμψάμεθα . Καὶ εἶπεν ὁ Θεός · Ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πᾶν ξύλον ὃ ἔχει καρπὸν ἐν ἑαυτῷ . Ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς . » Πρόσεχε οὗν · ἄρχοντα μὲν γὰρ τῶν ἰχθύων καὶ τῶν λοιπῶν ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον ὁ Θεὸς οὐ μὴν δὲ καὶ τὴν ἀπόλαυσιν αὐτῶν αὐτῷ συγκεχώρηκεν . Ὥστε ἡ μὲν πρώτη νομοεσία καρπῶν ἀπολαύειν ἐνδέδωκεν . Ἔτι γὰρ ἐνομιζόμεθα ἄξιοι τοῦ παραδείσου εἶναι · καρπὸς λοιπὸν καὶ χλόη καὶ χόρτος ἡμῖν εἰς βρῶσιν , τοῖς πετεινοῖς τε τοῦ οὐρανοῦ καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς . Εἰ γὰρ καὶ νῦν αἷμασι χαίρουσιν ὅ τε λέων καὶ ἡ πάρδαλις , ἀλλ´ ὅμως καὶ ταῦτα τῷ νόμῳ τῆς φύσεως ὑποτεταγμένα καρποῖς διετρέφετο . Ἐπειδὴ Δὲ ὁ Θεὸς ἐκδεδιῃτημένον εἶδε τὸν ἄνθρωπον , δευτέρω νόμῳ μετὰ τὸν κατακλυσμὸν πάντων αὐτῷ συγχωρεῖ τὴν ἀπόλαυσιν , « Ταῦτα πάντα ὡς λάχανα χόρτου φάγεσθε » εἰπών . Ταύτῃ μὲν οὖν τῇ συγχωρήσει καὶ τὰ λοιπὰ ζῶα τοῦ ἐσθίειν ἔλαβον ἄδειαν . Ἐξ ἐκείνου δὲ λοιπὸν αἱμοβόρος ὁ λέων , ἐξ ἐκείνου καὶ γῦπες ἀναμένουσι θνησιμαῖα . Οὐ δήπου γὰρ καὶ γῦπες ἅμα τῷ γεννηθῆναι ζῶα περιεσκόπουν τὴν γῆν , ὡς ἐκεῖθεν οὐτοι τραφῶσιν · ἀλλὰ ταῦτα πάντα τοὺς λειμῶνας περιήρχοντο . Καὶ νῦν γὰρ κύνας ὁρῶ μεν θεραπείας ἕνεκεν πολλάκις ἄγρωστιν ἐπινεμομένους , οὐκ ἐπειδὴ συμφυής ἐστιν ἡ τροφὴ , ἀλλ´ ἐπειδὴ ἀδιδάκτῳ τινὶ φύσεως διδασκαλίᾳ ἐπὶ τὸ συμφέρον ἔρχεται τὰ ἄλογα . Τοιαῦτα λόγισαι εἶναι καὶ τότε τὰ αἱμοβόρα τῶν ζώων , χόρτον ἑαυτοῖς εἰς τροφὴν ἐπινοεῖν , οὐ μὴν ἀλλήλοις ἐπιβουλεύοντα . Συγκεχώρηται οὖν , ὡς εἴρηται , μετὰ τὸν κατακλυσμὸν ἡ ἀπόλαυσις , πλὴν ἀλλὰ καὶ νῦν κατὰ μίμησιν τῆς ἐν τῷ παραδείσῳ ζωῆς ἑαυτοῖς ἄγειν βουλόμενοι , φεύγοντες ταύτην τὴν πολύυλον ἀπόλαυσιν τῶν βρωμάσων , ἐπ´ ἐκεῖνον τὸν βίον , καθὼς οἷόν τέ ἐστιν , ἑαυτοὺς ἀγόωενοι , καρποῖς καὶ σπέρμασι καὶ τοῖς ἐκ τῶν ἀκροδρύων εἰς διαγωγὴν χρώμενοι · τὸ δὲ περισσὸν τούτων ὡς οὐκ ἀναγκαῖον ἀποστοεφόεθα · οὐ γὰρ βδελυκτὰ διὰ τὸν κτίσαντα , οὐδὲ αἱρετὰ διὰ
Lemmas: « αὐξάνω καί πληθύνω , καί πληρόω ὁ γῆν.νΠλὴν οὖον ὁ οἰκέω , ἀλλά ὁ ἐξουσία , ὡς ὁ μέγας φημί Βασίλειος . οὖον γάρ δήπου καί ὁ διακαίω καί ἀγεώργητος καί ὁ κατεώυγμένην καί ἄβατος κατ´ ἀνάγκη ὁ ἄνθρωπος πληρόω · ἀλλά κύριος ἐγώ ποιέω πληρόω . καί πληρόω αὐτός ὁ λογισμός . ὅταν γάρ ὁράω πόσος μέτρον ὁ διακαίω καί ἀοίκητος , ὅταν ὁράω πόσος ὁ κλίμα ὁ βόρειος , ὅς διά ὁ ὑπερβάλλω ψῦξις ἀγεώργητος εἰμί καί ἄχρηστος , οὐ πληρόω ὁ γῆ , ἀλλά ὁ χρήσιμος ἐκλέγω , ὁ ὅσος ἄχρηστος εἰς διαμονή ἄνθρωπος ἀποπέμπω . καί εἶπον ὁ Θεός · ἰδέ δίδωμι σύ πᾶς ξύλον ὅς ἔχω καρπός ἐν ἑαυτοῦ . ὑμῖν εἰμί εἰς βρῶσις καί πᾶς ὁ θηρίον ὁ γῆ . » προσέχω ἐν · ἄρχω μέν γάρ ὁ ἰχθύς καί ὁ λοιπός ποιέω ὁ ἄνθρωπος ὁ θεός οὖον μήv δέ καί ὁ ἀπόλαυσις αὐτός αὐτός συγχωρέω . ὥστε ὁ μέν πρῶτος νομοεσία καρπός ἀπολαύω ἐνδίδωμι . ἔτι γάρ νομίζω ἄξιος ὁ παράδεισος εἰμί · καρπός1 λοιπός καί χλόη καί χόρτος ἐγώ εἰς βρῶσις , ὁ πετεινός τε ὁ οὐρανός καί πᾶς ὁ θηρίον ὁ γῆ . εἰμί γάρ καί νῦν αἷμα χαίρω ὅς τε λέων καί ὁ πάρδαλις , ἀλ ὅμως καί οὗτος ὁ νόμος ὁ φύσις ὑποτάσσω καρπός διατρέφω . ἐπεί δέ ὁ θεός ἐκδιαιτάω ὁράω ὁ ἄνθρωπος , δύο νόμος μετά ὁ κατακλυσμός πᾶς αὐτός συγχωρέω ὁ ἀπόλαυσις , « οὗτος πᾶς ὡς λάχανον χόρτος ἐσθίω » εἶπον . Ταύτη μέν οὖν ὁ συγχωρέω καί ὁ λοιπάς ζῷον ὁ ἐσθίω λαμβάνω ἄδεια . ἐς ἐκεῖνος δέ λοιπός αἱμοβόρος ὁ λέων , ἐκ ἐκεῖνος καί γύψ ἀναμένω θνησιμαῖος . οὖον δήπου γάρ καί γύψ ἅμα ὁ γεννάω ζῷον περισκοπέω ὁ γῆ , ὡς ἐκεῖθεν οὗτος τρέφω · ἀλλά οὗτος πᾶς ὁ λειμών περιέρχομαι . καί νῦν γάρ κύω ὁράω μέν θεραπεία ἕνεκα πολλάκις ἄγρωστις ἐπινέμω , οὐ ἐπεί συμφύω εἰμί ὁ τροφή , ἀλ ἐπεί ἀδίδακτος τις φύσις διδασκαλία ἐπί ὁ συμφέρω ἔρχομαι ὁ ἄλογος . τοιοῦτος λογίζομαι εἰμί καί τότε ὁ αἱμοβόρος ὁ ζῷον , χόρτος ἑαυτοῦ εἰς τροφή ἐπινοέω , οὖον μήv ἀλλήλων ἐπιβουλεύω . συγχωρέω οὖν , ὡς εἴρω , μετά ὁ κατακλυσμός ὁ ἀπόλαυσις , πλήν ἀλλά καί νῦν κατά μίμησις ὁ ἐν ὁ παράδεισος ζωή ἑαυτοῦ ἄγω βούλομαι , φεύγω οὗτος ὁ πολύυλος ἀπόλαυσις ὁ βρωμάσων , ἐπι ἐκεῖνος ὁ βίος , καθώς οἷος τε εἰμί , ἑαυτοῦ ἀγόωενοι , καρπός καί σπέρμα καί ὁ ἐκ ὁ ἀκρόδρυα εἰς διαγωγή χράω · ὁ δέ περισσός οὗτος ὡς οὐ ἀναγκαῖος αποστοεφοεθας · οὖον γάρ βδελυκτός διά ὁ κτίζω , οὐδέ αἱρετός διά