cogPG.PG158 135
δὲ κἄλλον αὐτὰ καὶ οὐδὲν ἐγώ καὶ ἀπόῤῥιπτε , καθὼς Κδὴ πρὸ ὁλίγου καὶ ἡμεῖς ἐποιήσαμεν . Πολλὰ γὰρ τοιαῦτα καὶ εὕρομεν καὶ ἀνέγνωμεν , καὶ μετὰ τῶν μύθων ἐτάξαμεν , ὅτι τοῦ ὀρθοδόξου τῶν πατέρων Κφρονήματος πόῤῥω που πίπτοντα ταῦτα διέγνωμεν . Μὴ τοίννν ἐν παραδείσῳ βρῶσιν εἶναι ῥευστὴν ὑπελάμβανε , μηδὲ ξηραῖς οὕτω ταῖς γραφικαῖς πρύσεχε λέξεσιν , εἴγε καὶ μᾶλλον ἕτερα δι´ ἑτέρων ἡ ἁγία πολλάκις διδάσκει Γραφή . Ὁποῖον δὴ καὶ τὸ « ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον ὁ Θεὸς χῶν λαβών ἀπὸ´ τῆς γῆς , » καὶ τὸ « ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς , » καὶ τὸ » περιεπάτει ὁ Θεὸς ἐν τῷ παραδείσῳ κατὰ τὸ δειλινόν . » Ταῦτα μεν γὰρ ἀνοίκεια τῷ ἀσωμάτῳ πάντως Θεῷ · λέγει δὲ ὅμως ἡ ἀγία ταῦτα Γραφὴ ταῖς ἡμῶν ἀσθένείαις συγκὰταβαίνουσα . Καὶ γὰρ εἰ μὴ τοῦτο δώσομεν , πολλὰ ἡμῖν ἐπακολουθήσει τὰ ἄτοπα . Στόμα γὰρ αὐτῷ περιθήσομεν χεῖράς τε καὶ πόδας , καὶ ὅσα τοιαῦτα · καὶ γὰρ εἰ μὴ χεῖρας εἶχε , πῶς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον ; εἰ μὴ στόμα εἶχε , πῶς ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ; εἰ μὴ πόόας εἶχε , πῶς ἡ Γραφὴ λέγει περιπατεῖν αὐτὸν ἓν τῷ παραδείσῳ κατὰ τὸ δειλινόν ; ἀλλ´ οὐκ ἔστι τοῦτο , οὐκ ἔστιν · ἔφθασε γὰρ ὁ τῶν ἁγίων Πατέρων χορ´ ς κπελθεῖν τὰ τοιαῦτα θεῖα ῥητὰ , καὶ διδάξαι ἡμᾶς ὅπως ἐκλαμβάνειν αὐτὰ χρὴ , καὶ μὴ τῷ οἰκείῳ θελήματι παρασυρομένους ἄλλεσθαί τε κατὰ κρημνῶν καὶ τῆς εὐθείας πόῤῥω που φέρεσθαι . Θἰο ειο ἀε τὸοιο ὀομωΙΟΙΙε οκῖειῖηατα ἰς ρα Οὕτω μὲν οὖν καὶ περὶ τοῦ φυτοῦ ἐκείνου , τοῦ ξύλου δηλονότι τῆς γνώσεως , ὃιανοεῖοθαί σε ἄξιον , κίνα καὶ διαφωνίαν ἂπὶ τούτοῖς τινὰ παρεμπίπτουσαν ἔχομεν . Αὐτίκα γὰρ ὃ θειότατος Ἰσίβωρος ὁ Πηλουσϊώτηε οὔτως εὕρηται περὶ τούτου διεξιών . « Καταρᾶται μὲν τὴν συκῆν ὁ Χριστὸ , ὃνα δείξῃ τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι καὶ κολάζειν δύναται . Ἄμα δέ τις τούτῳ καὶ ἀπόῤῥητος συμπέπλεκται λόγος , παρὰ γερόντων σοφῶν εἰς ἡμᾶς διαφοιτήσας , ὅτι τὸ ξύλον τῆς παραβάσεως τοῦτο ἦν , οὔ καὶ τοῖς φύλλοις οἱ παραβάντες εἰς σκέπην ἐχρήσαντο . Καὶ κατηράθη παρὰ Χριστοῦ φιλανθρώπως μηκέτι ἐνεγκεῖν αἴτιον ἁμαρτίας . » Ὁ δὲ τὰ θεῖα σοφὸς Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς βρῶσιν ἐπὶ παραδείσου τὴν θείαν εἶπεν ἐπίγνωσιν . Δίδωσι γὰρ ὁ Θεὸς τῷ Ἀδὰμ ἐξουσίαν πάντων τῶν ἐν τῷ παραδείσῳ φυτῶν , πλὴν οὐ βρώσεως ἕνεκεν , ἀλλ´ ἴνα πρὸς αὐτὸν ἐντεῦθεν τὸν δημιουργὸν ἐπανάγηται · ἀπὸ μεγέθους γὰρ καὶ καλλονῆς κτισμάτων , ὥς πού φησι Σολομών , ὁ δημιουργὸς αὐτῶν ἐπιγινώσκεσθαι εἴωθεν . Καὶ ὅρα πῶς ἐκλαμβάνει περὶ παραδείσου ὁ θεῖος οὗτος Ἰωάννης , καὶ τί φησιν ἑπ´ αὐτοῖς . « Ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῶ παραδείσῳ βρώσει φάγῃς . Διὰ πάντων , λέγω , τῶν κτισμάτων ἐπ´ ἐμὲ τὸν ποιητὴν ἀναβιβάσθητι καὶ ἕυα καρπὸν ἐκ πάντων κάρπωσαι , ἐμὲ τὴν ὄντως ζωήν Πάντα σοι ζωὴν καρποφορείτω , καὶ τὴν ἐμὴν μέθεξιν ποιοῦ τῆς οἰκείας ὑπάρξεως σύστασιν . » Καὶ
Lemmas: δέ ἄλλος αὐτός καί οὐδείς ἐγώ καί ἀπορρίπτω , καθώς Κδὴ πρό ὀλίγος καί ἐγώ ποιέω . Πολύς γάρ τοιοῦτος καί εὑρίσκω καί ἀναγιγνώσκω , καί μετά ὁ μῦθος τάσσω , ὅτι ὁ ὀρθόδοξος ὁ πατήρ κφρονημα πόρρω ποῦ πίπτω οὗτος διαγιγνώσκω . μή τοκίς ἐν παράδεισος βρῶσις εἰμί ῥευστός ὑπολαμβάνω , μηδέ ξηρός οὗτος ὁ γραφικός προσέχω λέξις , εἰ καί μᾶλλον ἕτερος δις ἕτερος ὁ ἅγιος πολλάκις διδάσκω γραφή . ὁποῖος δή καί ὁ « πλάσσω ὁ ἄνθρωπος ὁ θεός χόω λαμβάνω ἀφίημι ὁ γῆ , » καί ὁ « ἐμφυσάω εἰς ὁ πρόσωπον αὐτός πνοή ζωή , » καί ὁ » περιπατέω ὁ θεός ἐν ὁ παράδεισος κατά ὁ δειλινός . » οὗτος μέν γάρ ἀνοίκειος ὁ ἀσώματος πάντως Θεός · λέγω δέ ὅμως ὁ ἅγιος οὗτος γραφή ὁ ἐγώ ἀσθένεια συγκαταβαίνω . καί γάρ εἰμί μή οὗτος δίδωμι , πολύς ἐγώ ἐπακολούθησις ὁ ἄτοπος . Στόμα γάρ αὐτός περιτίθημι χείρ τε καί πούς , καί ὅσος τοιοῦτος · καί γάρ εἰμί μή χείρ ἔχω , πῶς πλάσσω ὁ ἄνθρωπος ; εἰμί μή στόμα ἔχω , πῶς ἐμφυσάω εἰς ὁ πρόσωπον αὐτός ; εἰμί μή πόα ἔχω , πῶς ὁ γραφή λέγω περιπατέω αὐτός εἷς ὁ παράδεισος κατά ὁ δειλινός ; ἀλ οὐ εἰμί οὗτος , οὐ εἰμί · φθάνω γάρ ὁ ὁ ἅγιος Πατέρων χορ Σ κπελθεῖν ὁ τοιοῦτος θεῖον ῥητός , καί διδάσκω ἐγώ ὅπως ἐκλαμβάνω αὐτός χρή , καί μή ὁ οἰκεῖος θέλημα παρασύρω ἅλλομαι τε κατά κρημνός καί ὁ εὐθύς πόρρω ποῦ φέρω . Θἰο ἵημι ἀεί τὸοιο ὀομωΙΟΙΙε οἰκεῖος ἴς ῥεῖα οὕτως μέν οὖν καί περί ὁ φυτός ἐκεῖνος , ὁ ξύλον δηλονότι ὁ γνῶσις , οιανοειοθαις σύ ἄξιος , κίνα καί διαφωνία θέραψ τούτός τις παρεμπίπτω ἔχω . αὐτίκα γάρ ὅς θεῖος Ἰσίβωρος ὁ Πηλουσιώτης οὔτως εὑρίσκω περί οὗτος διέξειμι . « καταράομαι μέν ὁ συκέα ὁ Χριστός , αἵμων δείκνυμι ὁ Ἰουδαῖος ὅτι καί κολάζω δύναμαι . Ἄμη δέ τις οὗτος καί ἀπόρρητος συμπλέκω λόγος , παρά γέρων σοφός εἰς ἐγώ διαφοιτάω , ὅτι ὁ ξύλον ὁ παράβασις οὗτος εἰμί , οὖον καί ὁ φύλλον ὁ παραβαίνω εἰς σκέπη χράω . καί καταράομαι παρά Χριστός φιλάνθρωπος μηκέτι φέρω αἴτιος ἁμαρτία . » ὁ δέ ὁ θεῖον σοφός Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός βρῶσις ἐπί παράδεισος ὁ θεῖος εἶπον ἐπίγνωσις . δίδωμι γάρ ὁ θεός ὁ Ἀδάμ ἐξουσία πᾶς ὁ ἐν ὁ παράδεισος φυτός , πλήν οὖον βρῶσις ἕνεκα , ἀλ ἵνα πρός αὐτός ἐντεῦθεν ὁ δημιουργός ἐπανάγω · ἀπό μέγεθος γάρ καί καλλονή κτίσμα , ὅς πού φημί Σολομών , ὁ δημιουργός αὐτός ἐπιγιγνώσκω εἴωθα . καί ὁράω πῶς ἐκλαμβάνω περί παράδεισος ὁ θεῖος οὗτος Ἰωάννης , καί τίς φημί ἑπ´ αὐτός . « ἀπό πᾶς ξύλον ὁ ἐν ὁ παράδεισος βρῶσις ἐσθίω . Ζεύς πᾶς , λέγω , ὁ κτίσμα ἐπι ἐγώ ὁ ποιητής ἀναβιβάζω καί Εὔα καρπός ἐκ πᾶς καρπόω , ἐγώ ὁ εἰμί ζωή Πάν σύ ζωή καρποφορέω , καί ὁ ἐμός μέθεξις ποιέω ὁ οἰκεῖος ὕπαρξις σύστασις . » καί