cogPG.PG158 511
Δεύτερον μὲν οὖν ἀληθῶς ἡ μετάνοια βάπτισμα , καὶ ἀνακαινιστικὸν τοῦ πρώτου , ὡς ἔφημεν , ἀλλὰ δικρύων χρεία πολλῶν , ὧς · ὁ λόγος φθάσας ἐγνώρισεν . Εἰ μὴ γὰρ τοῦτο ἦν , οὐκ ἂν οἱ θεῖοι Πατέρες ἐπίπονον αὐτὴν ἔλεγον βάπτισμα . Καὶ αὐτὰ δὲ πρὸ τῶν ἄλλων τὰ ἄμφια τοῦτο βοᾷ καὶ διαμαρτύρεται · ὅτι καὶ πένθους τὸ μέλαν σημαντικόν . Ἔνθα δὲ μὴ γνώμη εὐπροαίρετος , μηδὲ δακούων Κῥοῦς ἱκανὸς , ὡς ἐκπλύνειν τὸν μετανοοῦντα δύνασθαι , θανάτου δὲ τυραννὶς ἀποπνίγουσα · ποία στηρίας ἐλπὶς , ἢ ποία τούτου μετάνοια ; εἴπερ χθὲς μὲν ἀμεριμνοῦνοες τῶν θείων κατεφρονοῦμεν τέλεον ἐντολῶν , σήμερον δὲ τῇ τοῦ θανάτου τομίδι τὴν ζωὴν ἐκκοπτόμενοι , ἱαχνῇ τε καὶ ἀνάρθρῳ φωνῇ τὸν θεῖον ἐπικαλούμεθα ἔλεον , καὶ ταῦτα τῆς ἁμαρτίας · μείζονος οὕσης τοῦ ἀφεβῆναι ἡμῖν διά γε καὶ μᾶλλον τὸ ταύτης ἀσύγγνώστον , καὶ αὐτὴν δὲ τὴν τοῦ θανότου κατέπειβιν . Εἰ μὴ γε λοιπὸν τὸν καιρὸν προαρπάσωμεν , εἰ μὴ τὸ θεῖον ἐν ἐξομολογήσει προφθάσωνεν πρόσωπον . κἀντεῦθεν ἀπροσιρέτωτῆ μετανοίᾳ χρησόμεθα , ὁ ἐλεήμων οἶδε μόνος Θεὸς , ὅπως ἡ τῶν ἁμαρτημάτων ἡμῖν ἔσται συγχώρησις . Ποῖος γὰρ ἐπὶ τοσοῦτον ἑαυτῷ τεθάῤῥηκεν , ὡς ἐν ἀδήλοις οὕτω καὶ τῷ Θεῷ γνωστοῖς τολμηρῶς ἀποφείνεσθαι ; καὶ ταῦτα διὰ τοῦ Προφήτου καθεκάστην ὰοὐων αὐτοῦ λέγοντος , Δέγε σὺ πρῶτος τῆς ἱμφείας σου , ἵνα δικαιωθῇς . Εἰ γὰρ καὶ τοὰ Κσωτον ἐπιστρέφοντα οὐκ ἀπεστράφη ὁ εὐδ άλλακτος Κύοιος , ἀλλὰ καὶ ἀγκαλισάμενος μᾶλλον θερμῶς κατεφίλησε , καὶ τιμῆς ὅτι πολλῆς αὐτὸν κατηξίωσεν , ἀλλ´ ἡ ἀγαθὴ πρόθεσις αὐτὸ τοῦτο πεποίηκεν , καὶ ἡ ἀληθὴς ἐπιστροφὴ καὶ μετάνοια . Οὐδὲ γὰρ ἐκαρτέρησε θάνατον , ὡς ἐντεῦθεν καὶ ἄκων ἐπιστροφῆς ἄψασθαι , ἀλλὰ τῆς πλάνης ἐκείνης μόνος ἀνενεγκών , τίς τε πρότερον ἦν , λαβὼν κατὰ νοῦν , καὶ ὅπου κατήντησεν ὕστερον , δρομαίως πρὸς τὸν φιλόστοργον ἐπανακάμπτει πατέρα · πλὴν οὐκ ἐν παῤῥησίᾳ υἱοῦ · ταύτην καὶ γὰρ ὡς ἁμαρτήσας πόῤῥω που θέμενος ἐν σχήματι ταπεινῷ καὶ ὄμματι κατηφεῖ τοῖς τοῦ πατρὸς μισθίοις καταλεγῆναι ἰκέτευσεν . Ἐφ´ ᾧ καὶ προδέχεται αὐτὸν ὁ πανοιντίρκων Θεὸς , καὶ πάντα ποιεῖ ἐπ´ αὐτῷ , ὅσαπερ ἐν Εὐκγγελίοις ἡκούσαμεν . Τοῦτα μὲν οὗν ἡμῖν τοῖς ὰπαιδεύτοις τὰ θεῖα περὶ τοῦ μοναχικοῦ καὶ θείου διείνηπται σχήματος · τῆ σῆ δὲ πάντως ἔξεστιν ός ὀτητι καὶ διασκέψασθαι τὰ λεγόμενα , τὴν ἀμφιβολίαν τε ἐκ μέσου ποιήσασθαι , καὶ γυμνὴν ὡς εθα · ὑποτυπώσασθαι τὴν ἀλήθειαν ΕΡΙΘΤΟΙΑΚὴΝῖ φι . ΙΙολλοὶ μὲν οὖν καὶ πολλάκις , ὦ θεία καὶ ἰερὰ κεφαλή , περὶ τῆς κατὰ τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ γέννησιν διηπορήκασι τεσσαρακοστῆς , πόθεν τε παρεδόθη , λέγοντες , καὶ ὅπως αὐτῇ συνέστηκεν , εἴνε
Lemmas: δεύτερος μέν οὖν ἀληθής ὁ μετάνοια βάπτισμα , καί ἀνακαινιστικός ὁ πρῶτος , ὡς φημί , ἀλλά δικρύα χρεία πολύς , ὅς · ὁ λόγος φθάνω γνωρίζω . εἰμί μή γάρ οὗτος εἰμί , οὐ εἄν ὁ θεῖος πατήρ ἐπίπονος αὐτός λέγω βάπτισμα . καί αὐτός δέ πρό ὁ ἄλλος ὁ άμφιο οὗτος βοάω καί διαμαρτύρομαι · ὅτι καί πένθος ὁ μέλας σημαντικός . ἔνθα δέ μή γνώμη εὐπροαίρετος , μηδέ δάκος Κρους ἱκανός , ὡς ἐκπλύνω ὁ μετανοέω δύναμαι , θάνατος δέ τυραννίς ἀποπνίγω · ποῖος στηρίας Ἐλπὶς , ἢ ποῖος οὗτος μετάνοια ; εἴπερ χθές μέν αμεριμνουνοος ὁ θεῖον καταφρονέω τελέω ἐντολή , σήμερον δέ ὁ ὁ θάνατος τομίς ὁ ζωή ἐκκόπτω , ἱαχνῇ τε καί ἄναρθρος φωνή ὁ θέω ἐπικαλέω ἔλεος , καί οὗτος ὁ ἁμαρτία · μείζων ὗσις ὁ ἀφίημι ἐγώ διά γε καί μᾶλλον ὁ οὗτος ἀσύγγνωστος , καί αὐτός δέ ὁ ὁ θάνος κατέπειβιν . εἰμί μή γε λοιπός ὁ καιρός προαρπάζω , εἰμί μή ὁ θέω ἐν ἐξομολόγησις προφθάζω πρόσωπον . ἐντεῦθεν ἀπροσιρέτωτῆ μετάνοια χράω , ὁ ἐλεήμων οἶδα μόνος θεός , ὅπως ὁ ὁ ἁμάρτημα ἐγώ εἰμί συγχώρησις . ποῖος γάρ ἐπί τοσοῦτος ἑαυτοῦ θαρσέω , ὡς ἐν ἄδηλος οὗτος καί ὁ Θεός γνωστός τολμηρός ἀποφέρω ; καί οὗτος διά ὁ Προφήτου καθεκάστην ὰοὐων αὐτός λέγω , δέ σύ πρῶτος ὁ ἱμφείας σύ , ἵνα δικαιόω . εἰμί γάρ καί τοὰ Κσωτον ἐπιστρέφω οὐ ἀποστρέφω ὁ εὐδ ἄλλακτος Κύοιος , ἀλλά καί ἀγκαλίζομαι μᾶλλον θερμός καταφιλέω , καί τιμή ὅτι πολύς αὐτός καταξιόω , ἀλ ὁ ἀγαθός πρόθεσις αὐτός οὗτος ποιέω , καί ὁ ἀληθής ἐπιστροφή καί μετάνοια . οὐδέ γάρ καρτερέω θάνατος , ὡς ἐντεῦθεν καί ἄκων ἐπιστροφή ἅπτω , ἀλλά ὁ πλάνης ἐκεῖνος μόνος ἀναφέρω , τίς τε πρότερος εἰμί , λαμβάνω κατά νόος , καί ὅπου κατά-ἀντάω ὕστερος , δρομαῖος πρός ὁ φιλόστοργος επανακάμπτω πατήρ · πλήν οὐ ἐν παρρησία υἱός · οὗτος καί γάρ ὡς ἁμαρτάνω πόρρω ποῦ τίθημι ἐν σχῆμα ταπεινός καί ὄμμα κατηφής ὁ ὁ πατήρ μίσθιος καταλέγω ἱκετεύω . Ἐφ´ ὅς καί προδείκνυμι αὐτός ὁ πανοιντίρκων θεός , καί πᾶς ποιέω ἐπι αὐτός , ὅσος ἐν Εὐκγγελίοις ἀκούω . τοῦτα μέν ἐν ἐγώ ὁ ἀπαιδευτέω ὁ θεῖον περί ὁ μοναχικός καί θεῖον διαλαμβάνω σχῆμα · τῆ σῆ δέ πάντως ἔξεστι ὅς ὀτητι καί διασκέπτομαι ὁ λέγω , ὁ ἀμφιβολία τε ἐκ μέσος ποιέω , καί γυμνός ὡς ἐθάς · ὑποτυπόω ὁ ἀλήθεια ΑΘ φεῖ . ιιολλω μέν οὖν καί πολλάκις , εἰμί θεῖος καί ἱερός κεφαλή , περί ὁ κατά ὁ ἅγιος ὁ Χριστός γέννησις διαπορέω τεσσαρακοστός , πόθεν τε παραδίδωμι , λέγω , καί ὅπως αὐτός συνίστημι , εἵνω