cogPG.PG158 105
κύνες ὑλακτοῦσι καὶ δάκνουσιν ἐπιόντες , καὶ δάκνοντες αἴτιοι τοῦ αὐτοῦ πάθους κατέστησαν . Ἡ δὲ τῶν συμπτωμάτων αἰτία τῶν μὲν ἄλλων εὔδηλος · κατειληφώς γὰρ ἰὸς τὰ μόρια πάντα καὶ αὐτὸν τὸν ἐγκέφαλον τοιαῦτα φέρει συμπτώματα . Τοῦ δὲ φοβεῖσθαι τὸ ὕδωρ τινές μὲν ἔφησαν διὰ τὴν ἄμετρον γίνεσθαι ξηρότητα , οἷα παντελῶς ἠλλοτριωμένης τῆς ὑγρᾶς οὐσίας · ὁ δέ γε Ῥοῦφος μελαγχολίας αὐτοῖς εἶθος τὸ τοιοῦτον ἀπεφήνατο γίνεσθαι . τοῦ οῦ τὸν χυμὸν ἐκεῖνον μιμησαμένου καθ´ ὃν ἄλλα πεφόβηνται . Καὶ τί χρὴ πολλὰ λέγειν ; Ὃν γὰρ τρόπαν ἐπὶ τῶν μελαγχολικῶν οἱ μὲν ἄλογα ζῶα δοκοῦσιν εἶναι κἀντεῦθεν τὰς ἐκείνων μιμοῦνται φωνὰς , οἱ δὲ σκεύη δοκοῦσιν εἶναι ὁστράκινα κἀκ τούτου κατεαγῆναι καὶ πάνυ δειλαίνονται , ἕτεροι τὸν Ἄτλαντα νομίζουσιν ἐπάνω πίπτειν αὐτῶν καὶ διὰ τοῦτο μέγα βοᾷν ἀναγκάζονται , οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν λυσσοδήκτων ἔστιν ἰδεῖν . Ὁ γὰρ τοῦ κυνὸς ἰὸς , καθάπερ τις χυμὸς μοχθηρὸς , τὸν ἐγκέφαλον αὐτῶν κατασχὼν φοβεῖσθαι ποιεῖ τὸ ὕδωρ αὐτοὺς , φοβουμένους δὲ τὸν δακόντα κύνα φαντάζεσθαι . καὶ οὕτως σπᾶσθαι καὶ τελευτᾷν . Ταύτῃ τοι καὶ σοφόν τινα λυσσόδηκτον εἰσελθεῖν ἐν βαλανείῳ λέγουσι , καὶ ἰδόντα τὸν κύνα ἐν τῇ λεκάνῃ καὶ μὴ καταπτοηθέντα εἰπεῖν . « Τί κυνὶ κοινόν ἐστι καὶ βαλανείῳ ; » Καὶ περὶ μὲν τούτων οὕτως . Ἡ δέ γε ἄρκτος σάρκα τίκτει μήτε τύπον μήτε μορφὴν ἔχουσαν , τῷ δὲ στόματι λείχουσα ἄρθρα ἀποτελεῖ Ἀλλὰ καὶ οἱ σκύμνοι αὐτῇς οὐ θηλάζουσι , μυζῶντες δὲ τοὺς πόδας αὐτῶν ἐντεῦθεν αὐξάνουσι . Τίκτει δὲ πρὸ τοῦ καιροῦ , ἵνα τῷ ἄῤῥενι συνέρχηται . Ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ τίκτειν κινδυνεύει ἡ ἄρκτος . Ἐν δὲ νυκτὶ ὡδίνουσα προσέχει τῳ της ἄρκτου ἄστρῳ , καὶ οὕτω τίκτει εὐχερῶς . Πολυφάγος μὲν ἄρκτος ἐστὶν , ἐν δὲ χειμῶνι παρακαθημένη τῳ φωλεῷ καὶ πεινῶσα λείχει τὸν πόδα καὶ τρέφεται . Μόνη δὲ αὕτη ἐν γῇ πάσχει τοῦτο , καὶ ἐν θαλάσσῃ ὁ πολύπους . Ἀλλὰ καὶ τῶν ὀνάγρων αἱ νομάδες ἐπειδὰν τέκωσιν ἄῤῥενα , τέμνουσι τὰ αἰδοῖα αὐτῶν , ἵνα μὴ σπερματίζωσι . Κατάξηρον δὲ ζῶον ὁ ὄναγρος , ἐφ´ ᾠ καὶ διψαλέον · κατὰ γὰρ τοῦτο καὶ ὁ Δαβὶδ περὶ ὑδάτων διεξιὼν οὕτω φησί · « Προσδέξονται ὄναγροι εἰς δίψαν αὐτῶν . » Αέγεται δὲ καὶ τὴν ἀλώπεκα βρωμάτων ἀποροῦσαν ὑπτίαν πίπτειν ὡσεὶ νεκρὰν καὶ πυσᾶσθαι κἀντεῦθεν διογκουμένην αὐτὴν ὁρῶντα τὰ πετεινὰ ἐπιβαίνουσιν αὐτῶν καὶ ὡσεὶ νεκρᾶς ἅπτονται . Ἐκπηδήσασα οὗν αἴφνης ἡ νεκρὰ συλλαμβάνει καὶ κατεσθίει αὐτά . Ἀλλὰ αἴγαγρος ταχύτατόν ἐστι ζῶον καὶ παρὰ τοῖς κρημνοῖς διάγον , διωκόμενον δὲ ἄλλεται κατὰ κεράτων , καὶ οὐ διαθλᾶται .
Lemmas: κύω ὑλακτέω καί δάκνω ἔπειμι , καί δάκνω αἴτιος ὁ αὐτός πάθος καθίστημι . ὁ δέ ὁ σύμπτωμα αἰτία ὁ μέν ἄλλος Εὔδηλος · καταλαμβάνω γάρ ἰός ὁ μόριον πᾶς καί αὐτός ὁ ἐγκέφαλος τοιοῦτος φέρω σύμπτωμα . ὁ δέ φοβέω ὁ ὕδωρ τις μέν φημί διά ὁ ἄμετρος γίγνομαι ξηρότης , οἷος παντελῶς ἀλλοτριόω ὁ ὑγρός οὐσία · ὁ δέ γε Ῥοῦφος μελαγχολία αὐτός δέλλις ὁ τοιοῦτος ἀποφαίνω γίγνομαι . ὁ ἀρτύω ὁ χυμός ἐκεῖνος μιμέομαι καθ´ ὅς ἄλλος φοβέω . καί τίς χρή πολύς λέγω ; ὅς γάρ τρόπα ἐπί ὁ μελαγχολικός ὁ μέν ἄλογος ζῷον δοκέω εἰμί ἐντεῦθεν ὁ ἐκεῖνος μιμέομαι φωνή , ὁ δέ σκεῦος δοκέω εἰμί ὀστράκινος ἐκ οὗτος κατάγνυμι καί πάνυ δειλαίνω , ἕτερος ὁ Ἄτλας νομίζω ἐπάνω πίπτω αὐτός καί διά οὗτος μέγας βοάω ἀναγκάζω , οὗτος καί ἐπί ὁ λυσσόδηκτος εἰμί ὁράω . ὁ γάρ ὁ κύων ἰός , καθάπερ τις χυμός μοχθηρός , ὁ ἐγκέφαλος αὐτός κατέχω φοβέω ποιέω ὁ ὕδωρ αὐτός , φοβέω δέ ὁ δάκνω κύω φαντάζω . καί οὕτως σπάω καί τελευτάω . Ταύτη ὅς καί σοφός τις λυσσόδηκτος εἰσέρχομαι ἐν βαλανεῖον λέγω , καί ὁράω ὁ κύω ἐν ὁ λεκάνη καί μή καταπτοέω εἶπον . « τις κύων κοινός εἰμί καί βαλανεῖον ; » καί περί μέν οὗτος οὕτως . ὁ δέ γε ἄρκτος σάρξ τίκτω μήτε τύπος μήτε μορφή ἔχω , ὁ δέ στόμα λείχω ἄρθρον ἀποτελέω ἀλλά καί ὁ σκύμνος αὐτός οὖον θηλάζω , μυζάω δέ ὁ πούς αὐτός ἐντεῦθεν αὐξάνω . τίκτω δέ πρό ὁ καιρός , ἵνα ὁ Ἄρσην συνέρχομαι . ἀλλά καί ἐν ὁ τίκτω κινδυνεύω ὁ ἄρκτος . ἐν δέ νύξ ὠδίνω προσέχω ὁ ὁ ἄρκτος ἄστρον , καί οὗτος τίκτω εὐχερής . πολυφάγος μέν ἄρκτος εἰμί , ἐν δέ χειμών παρακαθήμενος ὁ φωλεός καί πεινάω λείχω ὁ πούς καί τρέφω . Μόνη δέ οὗτος ἐν γῆ πάσχω οὗτος , καί ἐν θάλασσα ὁ πολύπους . ἀλλά καί ὁ ὄναγρος ὁ Νομάς ἐπειδάν τίκτω ἄρσην , τέμνω ὁ αἰδοῖος αὐτός , ἵνα μή σπερματίζω . κατάξηρος δέ ζῷον ὁ ὄναγρος , ἐφίημι ὀͅς καί διψαλέος · κατά γάρ οὗτος καί ὁ Δαυίδ περί ὕδωρ διέξειμι οὗτος φημί · « προσδέχομαι ὄναγρος εἰς δίψα αὐτός . » Αέγεται δέ καί ὁ ἀλώπηξ βρῶμα ἀπορούω ὕπτιος πίπτω ὡσεί νεκρός καί πύθω ἐντεῦθεν διογκόω αὐτός ὁράω ὁ πετεινόν ἐπιβαίνω αὐτός καί ὡσεί νεκρός ἅπτω . ἐκπηδάω ἐν αἴφνης ὁ νεκρός συλλαμβάνω καί κατεσθίω αὐτός . ἀλλά αἴγαγρος ταχύς εἰμί ζῷον καί παρά ὁ κρημνός διάγω , διώκω δέ ἅλλομαι κατά κέρας , καί οὖον διαθλώ .