cogPG.PG158 373
ὑπομνήσεως ἔνεκα καὶ παιδεύσεως ; Τὸ πάσχον ἐξ ἀνάγκης φθαρτόν . Εἰ δὲ φθαρτὸς ὁ Ἀδὰμ , ἐπειδὴ πάοχων ἦν , πῶς αὖθις αὐτὸν ἀφθάρτου τε καὶ φθαρτοῦ μέσον εἶναι διισχυρίζονται φύσεως ; Ἀσυλλόγιστα ταῦτα καὶ λίαν εἶναι δοκοῦσι τοῖς ἀιαθέσι τέως ἡμῖν · εἰ γὰρ , ὡς ἐκεῖνοί φασι , μέσον μεγέθους καὶ ταπεινότγτος , . τοῦτ´ ἔστιν ἀθαυασίας καὶ θνητότητος , τὸ σῶμα τοῦ Ἀδὰμ ὁ θεῖος ἔφη Γρηγόριος , πῶς αὐτὸ προλαβὼν ὁ μέγας οὗτος ἐπωνόμασε πρόσκαιρον ; Δότωσαν ἐπὶ τούτοις ἀπόκρισιν . Εἰ Κγὰρ πρόσκαιρον ἦν , εὔδηλον ὅτι καὶ θνητόν . Εἰ δὲ οητὸς Ἀδὰμ , ἐπειδὴ πρόσκαιρον εἴγε τὸ σῶμα , πῶς αὐτὸ μετὰ ταῦτα μέσον εἶναι ἔλεγε μεγέθους καὶ ταπεινότητος ; Ἐπίγνωθι οὖν , ὧ ἱερὰ κεφαλὴ , Ἐτι περὶ τῆς κοινῆς τῶν ἀνθρώπων φύσεως ὀλίγα τινὰ διεξελθὼν ὁ θεῖος Γρηγόριος ἀφορμὴν οὖκ οἶδ´ ὅπως ἔδωκε τῷ ιαληφθέντι Πατρὶ περὶ τοῦ πρώτου τὰ τοιαῦτα διειληφέναι Ἀδάμ . Οὕτω μὲν οὖν . ὁσιώτατε , καὶ τὸ μέσον μεγέθους καὶ ταπεικότητος οὐ περὶ φθορᾶς , ὡς οἷμαι , καὶ ἀφθαρσίας ὁ μέγας ἐξέδωκεν , ἀλλὰ περὶ ψυχῆς πάντως καὶ σώματος . Ψʹυχὴ καὶ γὰρ ἀνθρώπου πάντως διὰ τοῦ θείου ἐμφυσήματος τὸ εἰναι λαβοῦσα μείζων ὁμολογουμένως τοῦ πηλίνου τοῦδε καθέστηκε σώματος . Καὶ τί χρὴ πολλὰ λέγειν ; εἴγε καὶ τὰς θεολογικὰς συλλαβὰς ἀκριβῶς ἐπέλθῃς , πρὸς δὲ καὶ τὴν ἐπ´ αὐταῖς ἐκδοθεῖσαν ἐξήγησιν , τότε μαθεῖν ἔχεις Ἀποία ἐστὶ παρ´ αὐτοῖς ἡ διαφορὰ , καὶ ὅτι τῷ εὐσεβεῖ λογνισιμῶ καὶ λίαν ἐναντιοῦσθαι δοκεῖ τὰ τοιαῦτα ἐπεξηγήσεως . Αὐτίκα γὰρ τὸ πρόσκαιινα καὶ ἀθάνατον , καὶ τὸ εἶναι ἵνα πάσχη , καὶ κάσχων ὑπομιμνψσκηται καὶ παιδεύηεαι . Καὶ τὸ ζῶον ἐντεῦθεν οἰκονομούμενον , καὶ ἀλλαχοῦ μεθιστάμενον , οὐ μέν οὗν οὐδαμῶς ἐφαρμόσει τις τῷ γενάρχῃ ἐκείνῳ καὶ πρώτῳ Ἀδάμ · εἰ μή κου καὶ πρὸ τῆς παραβάσεως εἴπωμεν ὑποκεῖΚσθαι φθορᾷ καὶ θνητότητι τὸν ἐπ´ ἀφθαρσία κτιτθέντα κατ´ εἰκόνα τῆς ἀιδιότητος τοῦ Θεοῦ . Ταῦτα καὶ σιωπᾷν ἐπὶ τούτοις ἄμεινον ἦν , εἴγε καὶ μᾶλλον αὐτὸν τὸν θεῖον Γρηγόριον οὐδέν τι τοιοῦτον εἰπόντα διέγνωμεν ἐπί γε τῷ πρώτῳ τέως Ἀδάμ . Πῶς γὰρ , εἴγε παρακατιὼν καὶ σῶμα δίδωσιν αὐτῶ φθορᾶς ἀπάσης ὑπέρτερον , καὶ βεβαιοῖ τὸν λόΚγον ἐν οἷς οὕτω κατὰ λέξιν ἔλεγε · Καὶ δίχα πανλ τὸς ἐπικαλύμματος καὶ προβλήμαιες · τοιοῦτον σὰρ ἔπρεπε εἶναι τὸν ἀπ´´ ἀρχῆς ; Ἐφ´ ᾧ καὶ προσέχειν ἄξιον . Εἰ γὰρ ἔπρεπε τοιοῦτον εἶναι τὸν ἀπ ἀρχῆς , ἀνενδεᾶ δηλαδὴ παντὸς ἐπικαλύμματος καὶ προβλήματος , ἄκρα δὲ τοῦτο πάντως ἀπάθεια πρόδηλον ὅτι τὸ πρόσκαιρον καὶ ἀθάνατον καὶ τὸ εἵναι ἵνα πάσχῃ καὶ πάσχων ὑπομιμνήσκη ται καὶ παιδεύηται , περὶ τῆς κοινῆς των ἀνθρώπιν
Lemmas: ὑπόμνησις ἕνεκα καί παίδευσις ; ὁ πάσχω ἐκ ἀνάγκη φθαρτός . εἰμί δέ φθαρτός ὁ Ἀδάμ , ἐπεί παοχοω εἰμί , πῶς αὖθις αὐτός ἄφθαρτος τε καί φθαρτός μέσος εἰμί διισχυρίζομαι φύσις ; ἀσυλλόγιστος οὗτος καί λίαν εἰμί δοκέω ὁ ἀιαθέσι τέως ἐγώ · εἰμί γάρ , ὡς ἐκεῖνος φημί , μέσος μέγεθος καί ταπεινότγτος , . τοῦτος εἰμί αθαυασις καί θνητότης , ὁ σῶμα ὁ Ἀδάμ ὁ θεῖος φημί Γρηγόριος , πῶς αὐτός προλαμβάνω ὁ μέγας οὗτος ἐπονομάζω πρόσκαιρος ; δίδωμι ἐπί οὗτος ἀπόκρισις . εἰμί Κγὰρ πρόσκαιρος εἰμί , εὔδηλος ὅτι καί θνητός . εἰμί δέ οὐτάω Ἀδάμ , ἐπεί πρόσκαιρος εἰ ὁ σῶμα , πῶς αὐτός μετά οὗτος μέσος εἰμί λέγω μέγεθος καί ταπεινότης ; ἐπιγιγνώσκω οὖν , ἵημι ἱερόv κεφαλή , ἔτι περί ὁ κοινός ὁ ἄνθρωπος φύσις ὀλίγος τις διεξέρχομαι ὁ θεῖος Γρηγόριος ἀφορμή οὐ οἶδα ὅπως δίδωμι ὁ ἰάλλω πατήρ περί ὁ πρῶτος ὁ τοιοῦτος διαλαμβάνω Ἀδάμ . οὕτως μέν οὖν . ὅσιος , καί ὁ μέσος μέγεθος καί ταπεικοτητη οὖον περί φθορά , ὡς οἴομαι , καί ἀφθαρσία ὁ μέγας ἐκδίδωμι , ἀλλά περί Ψυχή πάντως καί σῶμα . Ψυχή καί γάρ ἄνθρωπος πάντως διά ὁ θεῖον ἐμφύσημα ὁ εἰναι λαμβάνω μείζων ὁμολογουμένως ὁ πήλινος ὅδε καθίστημι σῶμα . καί τίς χρή πολύς λέγω ; εἰ καί ὁ θεολογικός συλλαβή ἀκριβῶς ἐπέρχομαι , πρός δέ καί ὁ ἐπι αὐτός ἐκδίδωμι ἐξήγησις , τότε μανθάνω ἔχω άποιος εἰμί παρ´ αὐτός ὁ διαφορά , καί ὅτι ὁ εὐσεβής λογνισιμος καί λίαν ἐναντιόομαι δοκέω ὁ τοιοῦτος ἐπεξήγησις . αὐτίκα γάρ ὁ πρόσκαιινα καί ἀθάνατος , καί ὁ εἰμί ἵνα πάσχω , καί κασκός ὑπομιμνῄσκω καί παιδεύω . καί ὁ ζῷον ἐντεῦθεν οἰκονομέω , καί ἀλλαχοῦ μεθίστημι , οὖον μέν ἐν οὐδαμῶς ἐφάρμοσις τις ὁ γενάρχης ἐκεῖνος καί πρῶτος Ἀδάμ · εἰμί μή ποῦ καί πρό ὁ παράβασις εἶπον ὑπόκειμαι φθορά καί θνητότης ὁ ἐπι ἀφθαρσία κτείνω κατ´ εἰκών ὁ ἀιδιότης ὁ Θεός . οὗτος καί σιωπάω ἐπί οὗτος ἀγαθός εἰμί , εἰ καί μᾶλλον αὐτός ὁ θέω Γρηγόριος οὐδείς τίς τοιοῦτος εἶπον διαγιγνώσκω ἐπί γε ὁ πρῶτος τέως Ἀδάμ . Πῶς γάρ , εἰ παρακάτειμι καί σῶμα δίδωμι αὐτός φθορά ἀπασάω ὑπέρτερος , καί βεβαιόω ὁ λόΚγον ἐν ὅς οὗτος κατά λέξις λέγω · καί δίχα παν τός ἐπικάλυμμα καί προβάλλω · τοιοῦτος Σαρ πρέπω εἰμί ὁ ἀπ´´ ἀρχή ; Ἐφ´ ὅς καί προσέχω ἄξιος . εἰμί γάρ πρέπω τοιοῦτος εἰμί ὁ ἀπό ἀρχή , ἀνενδεής δηλαδή πᾶς ἐπικάλυμμα καί πρόβλημα , ἄκρος δέ οὗτος πάντως ἀπάθεια πρόδηλος ὅτι ὁ πρόσκαιρος καί ἀθάνατος καί ὁ εἰμί ἵνα πάσχω καί πάσχω ὑπομιμνήσκω ὁ καί παιδεύω , περί ὁ κοινός ὁ ἀνθρώπινος