cogPG.PG158 435
ΕΡΙΘΤΟΙ.Α ΙΧ . Ἀλλ´ εἰ καὶ κορεσθῆναί ποτε δόξουσιν ἐπὶ πλέον αὖθις διψῶντες εὑρίσκονται . Καὶ τοιοῦτο πάσχειν Ἀοίκασιν ὁποῖον οἱ πρός τι τῶν ὄντων ἐρωτικῶς διακείμενοι · πόθου μὲν γὰρ αὐτοῖς ὑπανάπτεται φλόξ · οὐ σβέννυται δέ , εἴγε τοῦ ποθουμένου καὶ μάλιστα καταπολαῦσαι οὐ φθάσουσι . Καὶ τοῦτό ἐστιν ὅπερ Καὶ ἁγία Γραφὴ τὸν θεῖον ἐκεῖνον ἔρωτα παριστῶσά Κφησιν · « Οἱ τρώγοντές με πεινάσουσι , καὶ οἱ πίναν . τες με διψήσουσιν . » Αὕτη μὲν οὖν ἡ παρὰ τοῖς ἁγίοις ἐκεῖσε κατάστασις · ἐντεῦθεν ἡ προκοπὴ τοῖς δικαίοις προσεπιγίνεται , ἐντεῦθεν ἡ γνῶσις αὐτοῖς εἰς πλῆθος ἐπαύξεται , ἐντεῦθεν ἡ τῶν δικαίων δόξα πολυπλασιάἴεσθαι εἴωθε . Διὰ τί δὲ ταῦτα ; καὶ τίνος ἕνεκεν οὐδέποτε προκόπτοντες ἴστανται ; Ὅτι τὸν Ἅπερπλήρη καὶ ἀκατάληπτον κατασχεῖν ἐπὶ πλέον ἐφίενται . Μὴ οὖν ἐπὶ πλέον ἀμφίβαλλε · τοιαύτας ἤδη καὶ περὶ τούτου τὰς ἀποδείξεις , καὶ τοσαύτας δεξάμενος . ῷ αὐτῷ-Εἰ χρὴ προσέχειν τοῖς λέγουσιν , ὅτι φθαρτός ἐστιν ὁ παράδεισος , καὶ ὅτι μετὰ τὸν σταυρὸν αὐτίκα οὐκ εἰσῆλθεν εἰς αὐτὸν ὁ ληΤΙΟ . Εἰ δὲ καὶ περὶ αὐτοῦ τοῦ ποραδείσου βούλει μαθεῖν ὁποῖός τε τὴν φύσιν ἐστὶ καὶ ὅπου μέχρι καὶ τήμερον ἕστηκε χερσὶ Θεοῦ κατ´ ἀρχὰς φυτευθεὶς , Κλλον εὗρε Μωσέα θειότατον ἐπιλύειν δυνάμενον τὰ ὸὰ ΟΔο ἔφθασε μὲν ὄρους ἐπιβῆναι τῆς πρακτικῆς ἀρετῆς , εἴσω τε χωρῆσαι νεφέλης τῆς γραφικῆς ἐπικρύψεως , ὁμιλῆσαι Θεῷ τῷ πρώτῳ φωτὶ κἀκεῖθεν ἔλλαμψιν δέξασθαι , δῆλα ποιοῦσαν τὰ κεκρυμμένα καὶ ἔκφορα . Τοῦτον εὖρε · κἀκεῖνον ἐρώτα περὶ παραδείσου καὶ μάνθανε · ἡμεῖς γὰρ , θεοείκελε ἄνερ , ἀμαθεῖς ἐπὶ τραοιίτων ὄντες καὶ χαμαὶ συρόμενοι φρόνημα , πῶς ὑψηλοτέρων ἅψασθαι νοημάτων θαῤῥήσαιμεν ; Πῶς δὲ καὶ κινῆσαι τὴν γλῶσσαν ὅλως τολμήσαιμεν , ἐφ´ οἷς ὁ ὑποφήτης τοῦ Πνεύματος οὐκ οἶδ´ ὅπως τὰ πλείω σεσίγηκεν ; Ἀμήχανον πάντως , ἀμήχανον Ὅθεν ἐγγωνιάζειν καὶ ἡμᾶς ἔπρεπε , τὰ πλεῖστά τε σιωπᾶν · καὶ τί γὰρ ἔτερον δράσαιμεν ἐφ´ οἷς οὐχ εὔρομεν τὸν αυγγραφέα ὁμοῦ καθηγητὴν καὶ διδάσκαλον ; Ἀλλὰ συνήθως ὅμως ἐπικλινόμενοι τοῖς σοῖς ἐπιτάγμασιν ἑκόντες ἀέκοντες καὶ τῶν ἀνεφίκτων ἤδη κατατολμῶμεν · ἐκεῖνα καὶ μόλις προσφέροντες ὅσαπερ ἔνθεν κάκεῖθεν ἐφθάκειμεν ἄκροις ὦσιν ἐνωτίσασθαι · καὶ τηνικαῦτα τοῦ θειοτάτου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ κατὰ λέξιν οὕτω περὶ παραδείσου λέγοντος ἄκουε · « Ἐπειδὴ δὲ ἔμελλεν ὁ Θεὸς ἐξ ἀοράτου τε καὶ ὁρατῆς κτίσεως πλαστουργεῖν τὸν ἄνθρωπον κατ´ οἰκίαν εἰκόνα τε καὶ ὁμοίωσιν , προκαθίστησιν οἷόν τι βασίλειον , ἐν ᾧ διαιτώμενος μακαρίαν ἕξει ζωήν . Τί δὲ τοῦτό ἐστιν ; Ὁ θεῖος παράδεισος Θεοῦ χερσὶν ἐν Ἐδὲμ πεφυτευμένος , ἐν ἀνατολῇ μὲν πάσης τῆς γῆς ὑψηλότερον διακείμενος , φυτοῖς ἀειθαλέσι κωμῶν , εὐωδίας πλήρης , φωτὸς ἔμπλεως , ὥρας ἁπάσης αἰσθητῆς καὶ κάλλους ὑπερβαίνων ἐπίνοιαν · θεῖον ὄντως χωρίον καὶ ἄξιον τοῦ κατ´ εἰκόνα Θεοῦ ἐνδιαίτημα · ἐν ᾧ οὐδὲν ἀλόγων ἐκυλίετο ·
Lemmas: ΑΤ Χ . Ἀλ εἰμί καί κορέννυμι ποτός δοκέω ἐπί πλέω αὖθις διψάω εὑρίσκω . καί τοιοῦτος πάσχω Ἀοίκασιν ὁποῖος ὁ πρός τίς ὁ εἰμί ἐρωτικός διάκειμαι · πόθος μέν γάρ αὐτός ὑπανάπτω φλόξ · οὖον σβέννυμι δέ , εἰ ὁ ποθέω καί μάλιστα καταπολαύω οὖον φθάνω . καί οὗτος εἰμί ὅσπερ καί ἅγιος γραφή ὁ θέω ἐκεῖνος Ἔρως παρίστημι Κφησιν · « ὁ τρώγω ἐγώ πεινάω , καί ὁ πίνω . αἱρέω ἐγώ διψάω . » Ἄτη μέν οὖν ὁ παρά ὁ ἅγιος ἐκεῖσε κατάστασις · ἐντεῦθεν ὁ προκοπή ὁ Δίκαιος προσεπιγίγνομαι , ἐντεῦθεν ὁ γνῶσις αὐτός εἰς πλῆθος ἐπαυξάνω , ἐντεῦθεν ὁ ὁ Δίκαιος δόξα πολυπλασιάζω εἴωθα . Ζεύς τίς δέ οὗτος ; καί τίς ἕνεκα οὐδέποτε προκόπτω ἵστημι ; ὅτι2 ὁ Ἅπερπλήρη καί ἀκατάληπτος κατέχω ἐπί πλέω ἐφίημι . μή οὖν ἐπί πλέω ἀμφιβάλλω · τοιοῦτος ἤδη καί περί οὗτος ὁ ἀποδείκνυμι , καί τοσοῦτος δέχομαι . ῷ αὐτός χρή προσέχω ὁ λέγω , ὅτι φθαρτός εἰμί ὁ παράδεισος , καί ὅτι μετά ὁ σταυρός αὐτίκα οὐ εἰσέρχομαι εἰς αὐτός ὁ ληΤΙΟ . εἰμί δέ καί περί αὐτός ὁ ποραδεισυς βούλομαι μανθάνω ὁποῖος τε ὁ φύσις εἰμί καί ὅπου μέχρι καί σήμερον ἵστημι χείρ Θεός κατ´ ἀρχή φυτεύω , Κλλον εὑρίσκω Μωσῆς θεῖος ἐπιλύω δύναμαι ὁ ὄα οδός φθάνω μέν ὄρος ἐπιβαίνω ὁ πρακτικός ἀρετή , εἴδομαι τε χωρέω νεφέλη ὁ γραφικός ἐπίκρυψις , ὁμιλέω Θεός ὁ πρῶτος φάος ἐκεῖθεν ἔλλαμψις δέχομαι , δῆλος ποιέω ὁ κρύπτω καί ἔκφορος . οὗτος εὖρος · ἐκεῖνος ἐρωτάω περί παράδεισος καί μανθάνω · ἐγώ γάρ , θεοείκελος ἀνήρ , ἀμαθής ἐπί τραοιιος εἰμί καί χαμαί σύρω φρόνημα , πῶς ὑψηλός ἅπτω νόημα θαρσέω ; Πῶς δέ καί κινέω ὁ γλῶσσα ὅλως τολμάω , ἐφίημι ὅς ὁ ὑποφήτης ὁ πνεῦμα οὐ οἶδα ὅπως ὁ πλείων σιγάω ; ἀμήχανος πάντως , ἀμήχανος ὅθεν ἐγγωνιάζω καί ἐγώ πρέπω , ὁ πλεῖστος τε σιωπάω · καί τίς γάρ ἕτερος δράω ἐφίημι ὅς οὐ εὑρίσκω ὁ αυγγραφέα ὁμοῦ καθηγητής καί διδάσκαλος ; ἀλλά συνήθης ὅμως ἐπικλίνω ὁ σός ἐπίταγμα ἑκών ἄκων καί ὁ ἀνέφικτος ἤδη κατατολμάω · ἐκεῖνος καί μόλις προσφέρω ὅσος ἔνθεν κακείθεν φθάνω ἄκρος εἰμί ἐνωτίζομαι · καί τηνικαῦτα ὁ θεῖος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός κατά λέξις οὗτος περί παράδεισος λέγω ἀκούω · « ἐπεί δέ μέλλω ὁ θεός ἐκ ἀόρατος τε καί ὁρατός κτίσις πλαστουργέω ὁ ἄνθρωπος κατ´ οἰκίον εἰκών τε καί ὁμοίωσις , προκαθίστημι οἷος τίς βασίλειος , ἐν ὅς διαιτάω μακάριος ἔχω ζωή . τις δέ οὗτος εἰμί ; ὁ θεῖος παράδεισος Θεός χείρ ἐν Ἐδέμ φυτεύω , ἐν ἀνατολή μέν πᾶς ὁ γῆ ὑψηλός διάκειμαι , φυτός ἀειθαλής κώμη , εὐωδία πλήρης , φάος ἔμπλεος , ὥρα ἅπας αἰσθητός καί κάλλος ὑπερβαίνω ἐπίνοια · θέω εἰμί χωρίον καί ἄξιος ὁ κατ´ εἰκών Θεός ἐνδιαίτημα · ἐν ὅς οὐδείς ἄλογος κυλίω ·