cogPG.PG158 241
δυσωπῆσαι θέλων ἐφ´ οἷς ἐνεκάλουν , ἀντάρτην αὐτὸν ἀποδεικνύοντες , εἰς τὸ σταυρωθῆναι παΚραδίδωσι , φραγγελλίοις πρότερον μαστίξας αὐτόν . Διὰ τοῦτο καὶ κολάσεως ὁ Πιλᾶτος ἄξιος , ὅτι καὶ δυνάμενος ἀπολῦσαι αὐτὸνἘξουσίαν , γὰρ , φησὶν , ἔχω ἀπολῦσαί σε , καὶ ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε » τοῦτο οὐκ ἐποίησε , τοὺς Ἰουδαίους καὶ μάλιστα πτοούμενος λέγοντας · « Ἐἀν τοῦτον ἀπολύσης , οὐκ εἶ φίλος τοῦ Καίσαρος . » Ἐφ´ ᾧ καὶ κατακρίνεται · καὶ δῆλον ἐξ ὧν ὁ Κύριος ἔλεγε πρὸς αὐτόν · « Ὅ παραδιδούς μέ σοι μείζονα ἀμαρτίαν ἔχει . » Τὸν μέντοι καιρὸν ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης παριστῶν , ἡνίκα ὁ Πιλᾶτος ἐκάθισεν εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον , ἵνα κρίνῃ τὰ κατὰ τὸν Ἰησοῦν , ἔλεγεν · « Ἡν δὲ παρασκευὴ τοῦ πάσχα , ὦρα δὲ ὼσεὶ ἕκτη . » Διὰ τί δὲ ἡ ἕκτη τῆς ἑβδομάδος ἡμέρα παρασκευὴ τοῦ πάσχα λέγεται παρὰ τῷ αὐαγγελι στῇ Ἰωάννῃ ; Σαφὴς ἡ αἰτία σοι πρόκειται . Καθὼς περ γὰρ τὸ Σάββατον ἑβδόμη μὲν ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος ἐστὶ , λέγεται δὲ ὅμως Σάββατον ἤτοι κατάπαυσις διὰ τὴν ἐν αὐτῷ γενομένην ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων κατέπαυσιντότε γὰρ ἀργεῖ ὁ δοῦλος , τὸ κτῆνος καὶ τὰ λοιπὰ πάντα , οὔτω καὶ ἡ παρασκευὴ ἕκτη μὲν ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος ἐστὶ , λέγεται δὲ παρασκευὴ διὰ τὸ παρασκευάζειν καὶ οἷον εἰπεῖν Ἀποιάζειν τοὺς Ἰουδαίους ἐν αὐτῇ τὰ τοῦ Σαββά του . Ἐν αὐτῷ γὰρ οὔτε πῦρ ἅψαι συγχωροῦνται οὔτε ξύλα συνάξαι οὔτε τὰ πρὸς τροφὴν ἀπλῶς ἑτοιμάσαι . Ταῦτα λοιπὸν ἡ ἕκτη παρασκευάζουσα παρασκευὴ κατωνόμασται . Ὁ τοίνυν εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης παρασκευὴν τοῦ Πάσχα τὴν τοιαύτην ἡμέραν καλέσας ἔδειξε προφανῶς ὅτι πρώτην τοῦ Πάσχα τηνικαῦτα παρεσκευάζοντο ἑορτὴν οἱ Ἰουδαῖοι κατὰ τὴν τοῦ νόμου διάταξιν · ἀπὸ γὰρ ἕκτης ὥρας τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης τῆς σελήνης ἡμέρας πᾶς μὲν ζυμωτὸς ἄρτος πυρὶ καιόμενος ἡφανίζετο , τὰ δὲ κε ἄζυμα κατὰ τὸ εἰωθὸς ἡτοίμαζον . Εἰ δὲ ταῦτα οὕτως ἔχει , φαίνεται προφανῶς ὅτι τὸ δοθὲν δι´ ἄρτου καὶ οἵνου παρὰ Χριστοῦ κατὰ τὴν τῆς μεγάλης πέμπτης ἑσπέραν ἔνζυμον ἦν , ὅτι μηδὲ καιρὸς ἀζύμων ἐτύγχανε τότε κατὰ τὴν τῶν πλειόνω , ὑπόληψιν . Ἄφες λοιπὸν τοὺς τῶν πολλῶν λόγους , καὶ τῇ ἀκολουθίᾳ τῶν ἱερῶν λογίων πρόσεχε . Ὅτι μὲν γὰρ κατὰ τὴν ἑσπέραν τῆς μεγάλης παρασκευῆς , οὐ μὴν ἐν τῇ μεγάλῃ πέμπτῃ τυθῆναι ὁ ἀμνὸς ἔμελλε , δῆλον μὲν καὶ ἐξ ἄλλων πολλῶν , οὐχ ἦττον δὲ καὶ ἐκ των ἡδη ῥηθησομένων σοι . Τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἧς τῇ ἑσπέρᾳ τὸ Πάσχα ἐθύς . το , καὶ ἀζύμων ἡμέραν καὶ Πάσχα ὁμοίως καλεῖν εἰώθασιν ἀπὸ τῆς ἑσπέρας πάντως αὐτῆς · καὶ γὰρ Ἀιὰ τὸ τὸν ἀμνὸν θύεσθαι καὶ τὰ ἄζυμα ἐσθίσσθαι τῇ ἑσπέρᾳ τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης , κατὰ τοῦτο καὶ ἡ ιδ´ αὕτη καὶ Πάσχα καὶ ἀζύμων ἡμέρα ἐλέγετο . Ταῦτα δὲ τὰ ὀνόματα καὶ τὴν μεγάλην παρασκευὴν κεκτημένην εὑρίσκομεν . Καὶ πρόσσχες , εἰ βούλει , τοῖς λεγομένοις . Πρώτη τῶν ἀζύμων λέγεται ἡ
Lemmas: δυσωπέω ἐθέλω ἐφίημι ὅς ἐγκαλέω , ἀντάρτης αὐτός ἀποδείκνυμι , εἰς ὁ σταυρόω πακραδιδηω , φραγγελλίοις πρότερος μαστίζω αὐτός . Ζεύς οὗτος καί κόλασις ὁ Πιλᾶτος ἄξιος , ὅτι καί δύναμαι ἀπολύω αὐτὸνἘξουσίαν , γάρ , φημί , ἔχω ἀπολύω σύ , καί ἐξουσία ἔχω σταυρόω σύ » οὗτος οὐ ποιέω , ὁ Ἰουδαῖος καί μάλιστα πτοέω λέγω · « ἐἀν οὗτος ἀπολύω , οὐ εἰμί φίλος ὁ Καῖσαρ . » Ἐφ´ ὅς καί κατακρίνω · καί δῆλος ἐκ ὅς ὁ Κύριος λέγω πρός αὐτός · « ὅς παραδίδωμι ἐγώ σύ μείζων ἁμαρτία ἔχω . » ὁ μέντοι καιρός ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης παρίστημι , ἡνίκα ὁ Πιλᾶτος καθίζω εἰς τόπος λέγω λιθόστρωτος , ἵνα κρίνω ὁ κατά ὁ Ἰησοῦς , λέγω · « ἐάν δέ παρασκευή ὁ πάσχα , ὤρα δέ ὡσεί ἕκτος . » Ζεύς τίς δέ ὁ ἕκτος ὁ ἑβδομάς ἡμέρα παρασκευή ὁ πάσχα λέγω παρά ὁ αὐαγγελι ἵστημι Ἰωάννης ; Σαφής ὁ αἰτία σύ πρόκειμαι . καθώς περ γάρ ὁ σάββατον ἕβδομος μέν ἡμέρα ὁ ἑβδομάς εἰμί , λέγω δέ ὅμως σάββατον ἤτοι κατάπαυσις διά ὁ ἐν αὐτός γίγνομαι ἀπό πᾶς ὁ ἔργον καταπαύω γάρ ἀργέω ὁ δοῦλος , ὁ κτῆνος καί ὁ λοιπάς πᾶς , οὐτάω καί ὁ παρασκευή ἕκτος μέν ἡμέρα ὁ ἑβδομάς εἰμί , λέγω δέ παρασκευή διά ὁ παρασκευάζω καί οἷος εἶπον αποιαζω ὁ Ἰουδαῖος ἐν αὐτός ὁ ὁ Σάββας ὁ . ἐν αὐτός γάρ οὔτε πῦρ ἅπτω συγχωρέω οὔτε ξύλον συνάγω οὔτε ὁ πρός τροφή ἀπλόος ἑτοιμάζω . οὗτος λοιπός ὁ ἕκτος παρασκευάζω παρασκευή κατονομάζω . ὁ τοίνυν εὐαγγελιστής Ἰωάννης παρασκευή ὁ Πάσχα ὁ τοιοῦτος ἡμέρα καλέω δείκνυμι προφανῶς ὅτι πρῶτος ὁ Πάσχα τηνικαῦτα παρασκευάζω ἑορτή ὁ Ἰουδαῖος κατά ὁ ὁ νόμος διάταξις · ἀπό γάρ ἕκτος ὥρα ὁ τεσσαρεσκαιδέκατος ὁ σελήνη ἡμέρα πᾶς μέν ζυμωτός ἄρτος πῦρ καίω ἀφανίζω , ὁ δέ κε ἄζυμος κατά ὁ εἴωθα ἑτοιμάζω . εἰμί δέ οὗτος οὕτως ἔχω , φαίνω προφανῶς ὅτι ὁ δίδωμι δις ἄρτος καί οἶνος παρά Χριστός κατά ὁ ὁ μέγας πέμπτος ἑσπέρα ἔνζυμος εἰμί , ὅτι μηδέ καιρός ἄζυμος τυγχάνω τότε κατά ὁ ὁ πλείων , ὑπόληψις . ἄφες λοιπός ὁ ὁ πολύς λόγος , καί ὁ ἀκολουθία ὁ ἱερός λόγιος προσέχω . ὅτι2 μέν γάρ κατά ὁ ἑσπέρα ὁ μέγας παρασκευή , οὖον μήv ἐν ὁ μέγας πέμπτος θύω ὁ ἀμνός μέλλω , δῆλος μέν καί ἐκ ἄλλος πολύς , οὐ ἀίσσω δέ καί ἐκ ὁ ἤδη ἐρῶ σύ . ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος ὅς ὁ ἑσπέρα ὁ Πάσχα ἐθύς . ὁ , καί ἄζυμος ἡμέρα καί Πάσχα ὁμοίως καλέω εἴωθα ἀπό ὁ ἑσπέρα πάντως αὐτός · καί γάρ Αἶα ὁ ὁ ἀμνός θύω καί ὁ ἄζυμος ἐσθίω ὁ ἑσπέρα ὁ τεσσαρεσκαιδέκατος , κατά οὗτος καί ὁ ιδ´ οὗτος καί Πάσχα καί ἄζυμος ἡμέρα λέγω . οὗτος δέ ὁ ὄνομα καί ὁ μέγας παρασκευή κτάομαι εὑρίσκω . καί προσέχω , εἰμί βούλομαι , ὁ λέγω . Πρώτη ὁ ἄζυμος λέγω ὁ