cogPG.PG158 81
εἴ ποτε κύρτον ἐντὸς νάρκην ἔχουσαν τοῖκαλωδίοις ἐφέλκουσιν ; Εὐπαθεστάτην ὁ ἀὴρ τὴν Κφύσιν κληρωτικῶς ἀπενείματο · διηχὴς γὰρ καὶ διαφανὴς ἔφυ καὶ δίοσμος , μεταιχμίου μηδέ τινος ἐπιποθοῦντος αὐτῷ . Πολλῶν τοίνυν παθῶν καὶ ἐνεργειῶν αἴτιος · πῶς γὰρ οἱ τὰς βψεις νοσοῦντες τοὺς ὁρῶντας σφᾶς πολλάκις τοῦ πάθους κοινωνοὺς ἐποιήσαντο ; Οὐκοῦν διὰ τοῦ ἐνόντος ἀέρος καὶ νάρκη ποιεῖν τι πάθος ἐπίσταται τοῖς αὐτῇ πλησιάζουσιν , εἰ καὶ μὴ ταύτης ἐφάψοιντο . Καὶ θαυμάζειν οὐ χρή · ἡ Μαγνῆτις γὰρ , ἡν καὶ Ἡρακλείαν λίθον φασί , τοῦ σιδήρου διέστηκε , καὶ ὅμως ὁρῶμεν διὰ μέσου τοῦ ἀέρος τὴν ἐνέργειαν προσβαλλομένην τῇ λίθῳ . Τὸ δὲ καὶ περὶ τὸν φοίνικα τὸ φυτὸν ἐρωτικὸν γενόμενον πάθος , καὶ ὅπως ἡ θήλεια , κἂν καὶ διίσταται , τοὺς κλάδους αὐτῆς ὑποκλίνει τῷ ῤῥενι , καὶ ὅπως πάλιν πρὸς ὄρθιον ἔρχεται σχῆμα τῆς συναφείας οἷον ἐναπολαύσασα , ποίαν ἀκοὴν οὐκ ἐμπίπλησι θαύματος ; Ἄτοπον τοίνυν οὐδὲν καὶ τὸ τὴν νάρκην ποιεῖν τοῖς θηρεύουσι πάθος , Καὶ διὰ τί οἱ μὲν ἄλλοι ἐχθύες περὶ τὸν Πόντον ἐνδημοῦσιν , ὁ δὲ πολύπους τὸν βόρειον ἀποστρέφεται κόλπον ; Διότι τὰ μὲν τῶν ἰχθύων ψύξεως δεῖται , ὅσα που καὶ τὰ πότιμα ἐπιδιώκουσι νάματα , τὰ δὲ θερμότητος ἐρᾷ καὶ πρὸς τὴν θάλασσαν ἀνα . στρέφεται · θερμοτέρα γὰρ αὕτη τῶν ἄλλων ὑδάτων καθέστηκεν . Ὁ γοῦν πολύπους τῇ Ποντικῇ θαλάσσῃ ἀπεχθάνεται · ψυχρότερον γὰρ τὸ βόρειον πέφυκε . πέλαγος . Ἀλλὰ καὶ τῆς λοιπῆς θαλάσσης γλυκύτερον · ὑπὸ πολλῶν γὰρ καὶ μεγάλων ποταμῶν ἐπιῤῥεῖται . Ἐναντία δὲ τῷ πολύποδι τό τε ψυχρὸν καὶ τὸ γλυκύ . Ἰκανὸν δὲ ἐρῶ σοι τί πρὸς ἀπόδειξιν . Πέτρᾳ συμπλακεὶς ὁ πολύπους δυσαποσπάστως ἔχεται · διὸ γλυκὺ ὕδωρ ἐπιχέουσι τῇ πέτρᾳ οἱ πρὸς ἄγραν δεινοὶ , καὶ οἱ μὲν ἔχουσι τὸ ζητούμενον θήοαμα , ὀ δὲ τῆς ἑαυτοῦ καὶ ἄκων ἐξανίσταται φύσεως . Ὁ πολύπους οὖτος λέγεται μὲν ἡνίκα πεινάαει . πλόκαμον ἑαυτοῦ ἐσθίειν , ἔτερον δὲ ἀναφύειν . Γίνωσκε δὲ καὶ τοῦτο , ὅτι τευθῖδες μὲν καὶ πολύποδες ἔχουσι θόλωσιν , ἀλλὰ καθ´ ἅ φησιν Ἀριστοτέλης ἐπὶ τῇ μύτιδι , σηπία δὲ κατὰ τὴν κοιλίαν ἀλλὰ καὶ πλείονα . Οὐδὲ γὰρ ἄλλην τινὰ βοήθειαν ἔχει , καθάπερ ὁ πολύπους τὴν τοῦ χρώματος μεταβολήν · πρὸς γὰρ τὴν πέτραν ᾖ προσαράσσει τοὺς ἑαυτοῦ πλοκάμους ἀμείβει καὶ τὴν χροιὰν , Κνευ μέντοι τοῦ λευκοῦ χρώματος . ἄναιμα γὰρ παῦτα , καὶ διὰ τοῦτο κατεψυγμένα καὶ φοβητικά . Ὅσπερ ἐνίοις φοβηθεῖσιν ἡ κοιλία ταράττεται . ἐτέ ροις δὲ περίττωσις ἡ ἀπὸ τῆς κύστεως ῥεῖ , οὕτω καὶ τούτοις συμβαίνει ἐξ ἀνάγκης ἀφιέναι τὸν θόλον διὰ δειλίας . Ἰ δὲ φύσις ἅμα τῷ περιττώματι παρακαταχρῆται καὶ πρὸς σωτηρίαν καὶ βοήθειαν αὐτῷ . Πάντα δὲ τὰ ἄναιμα τῶν ζώων ὀλιγότροφά εἰσιν , οὐχ οὕτω διὰ μικρότητα ὡς διὰ ψυχρότητα · τὸ γὰρ θερμὸν καταπέπτει ὀαδίως
Lemmas: εἰμί ποτός κύρτος ἐντός νάρκη ἔχω τοικαλωδιον ἐφέλκω ; Εὐπαθής ὁ ἀήρ ὁ Κφύσιν κληρωτικῶς ἀπονέμω · διηχής γάρ καί διαφανής φύω καί δίοσμος , μεταίχμιο μηδέ τις ἐπιποθέω αὐτός . πολλες τοίνυν πάθος καί ἐνέργεια αἴτιος · πῶς γάρ ὁ ὁ βψεις νοσέω ὁ ὁράω σφεῖς πολλάκις ὁ πάθος κοινωνός ποιέω ; οὐκοῦν διά ὁ ἔνειμι ἀήρ καί νάρκη ποιέω τίς πάθος ἐπίσταμαι ὁ αὐτός πλησιάζω , εἰμί καί μή οὗτος ἐφάπτω . καί θαυμάζω οὖον χρή · ὁ Μαγνῆτις γάρ , ἐάν καί Ἡράκλειος λίθος φημί , ὁ σίδηρος διΐστημι , καί ὅμως ὁράω διά μέσος ὁ ἀήρ ὁ ἐνέργεια προσβάλλω ὁ λίθος . ὁ δέ καί περί ὁ Φοῖνιξ ὁ φυτόν ἐρωτικός γίγνομαι πάθος , καί ὅπως ὁ θῆλυς , κἀν καί διίστημι , ὁ κλάδος αὐτός ὑποκλινέω ὁ ῤῥενι , καί ὅπως πάλιν πρός ὄρθιος ἔρχομαι σχῆμα ὁ συνάφεια οἷος ἐναπολαύω , ποῖος ἀκοή οὐ ἐμπίμπλημι θαῦμα ; ἄτοπος τοίνυν οὐδείς καί ὁ ὁ νάρκη ποιέω ὁ θηρεύω πάθος , καί διά τίς ὁ μέν ἄλλος ἐχθύες περί ὁ Πόντος ἐνδημέω , ὁ δέ πολύπους ὁ βόρειος ἀποστρέφω κόλπος ; διότι ὁ μέν ὁ ἰχθύς ψῦξις δήω , ὅσος ποῦ καί ὁ πότιμος ἐπιδιώκω νᾶμα , ὁ δέ θερμότης ἐράω καί πρός ὁ θάλασσα ἀνα . στρέφω · θερμός γάρ οὗτος ὁ ἄλλος ὕδωρ καθίστημι . ὁ γοῦν πολύπους ὁ Ποντικός θάλασσα ἀπεχθάνομαι · ψυχρός γάρ ὁ βόρειος φύω . πέλαγος . ἀλλά καί ὁ λοιπός θάλασσα γλυκύς · ὑπό πολύς γάρ καί μέγας ποταμός ἐπιρρέω . ἐναντίος δέ ὁ πολύπους ὁ τε ψυχρός καί ὁ γλυκύς . ἱκανός δέ εἴρω σύ τίς πρός ἀπόδειξις . Πέτρα συμπλέκω ὁ πολύπους δυσαπόσπαστος ἔχω · διό γλυκύς ὕδωρ ἐπιχέω ὁ πέτρα ὁ πρός ἄγρα δεινός , καί ὁ μέν ἔχω ὁ ζητέω θήοαμα , ὁ δέ ὁ ἑαυτοῦ καί ἄκων ἐξανίστημι φύσις . ὁ πολύπους οὗτος λέγω μέν ἡνίκα πεινάω . πλόκαμος ἑαυτοῦ ἐσθίω , ἕτερος δέ ἀναφύω . γιγνώσκω δέ καί οὗτος , ὅτι τευθίς μέν καί πολύπους ἔχω θόλωσις , ἀλλά καθ´ ὅς φημί Ἀριστοτέλης ἐπί ὁ μύτις , σηπία δέ κατά ὁ κοιλία ἀλλά καί πλείων . οὐδέ γάρ ἄλλος τις βοήθεια ἔχω , καθάπερ ὁ πολύπους ὁ ὁ χρῶμα μεταβολή · πρός γάρ ὁ πέτρα εἰμί προσαράσσω ὁ ἑαυτοῦ πλόκαμος ἀμείβω καί ὁ χροιά , Κνευ μέντοι ὁ λευκός χρῶμα . ἄναιμος γάρ Παῦτα , καί διά οὗτος καταψύχω καί φοβητικός . ὅσπερ ἔνιοι φοβέω ὁ κοιλία ταράσσω . ἐτός ῥόος δέ περίσσωσις ὁ ἀπό ὁ κύστις ῥέω , οὗτος καί οὗτος συμβαίνω ἐκ ἀνάγκη ἀφίημι ὁ θόλος διά δειλία . εἷς δέ φύσις ἅμα ὁ περίσσωμα παρακαταχράομαι καί πρός σωτηρία καί βοήθεια αὐτός . Πάν δέ ὁ ἄναιμος ὁ ζῷον ὀλιγότροφος εἰμί , οὐ οὗτος διά μικρότης ὡς διά ψυχρότης · ὁ γάρ θερμός καταπέπτω ὀαδίως