cogPG.PG158 132
ἀλόγοις ἐγένετο , ἀλλ´ ὕστερον ἐπετίθει , κολάζων κινῶν τὸν ἐν τιμῇ μὲν ὄντα μὴ συνιέντα δὲ , κἀντεῦθεν εἰς ὑπόμνησιν ἄγων ὧν ἐξέπεσεν ἀγαθῶν . Ἀλλὰ καὶ ὁ Χρυσοῦς τὴν γλῶτταν Ἰωάννης τὸ τοῦ Κπρώτου παριστῶν ἀπαθὲς ἔλεγεν « Ἐννόησόν μοι μακαριστητος ὑπερβολὴν , πῶς ἀνώτεροι πάντων τῶν σωματικῶν οἱ πρωτόπλαστοι ἦσαν , πῶς καθάπερ τὸν οὐρανὸν οὕτω τὴν γῆν ᾤκουν , καὶ ἐν σώματι τυγχάνοντες τὰ τῶν σωμάτων οὐχ ὑπέμειναν » Οὔτε γὰρ στέγης οὔτε ὀρόφου οὕτε ἱματίων οὕτε Κλλου οὐδενὸς τῶν τοιούτων ἐδέοντο . Ἀλλὰ καὶ ὁ θεολόγος Γρηγόριος , ἐπικαλύμματος καὶ προβλήμα τοῦ μὴ δέεσθαι λέγων τὸν ἀπ´ ἀρχῆς ἄνθρωπον , τὰ αὐτὰ τῷ Χρυσοῤῥήμονι πάντως ἐνέφηνε . Σῶμα γὰρ μήτε κρυμοῖς ὑποπίπτον μήτε θάλψεσιν . Εἰ γὰρ ἐλύπει τοιοῦτόν τι πάθος αὐτὸ , καὶ σκεπάσματος ἂν ἐξ ἀνάγκης καὶ προβλήματος[πιδεὲς ἦν . Οὐκ ἂν αὐτὸν πάσχειν ᾠήθη κατά τι ὁ θεῖος οὗτος ἀνὴρ , εἴγε καὶ μᾶλλον τὴν παχυτέραν σάρκα καὶ θνητὴν , ἀφ´ ἧς ἄρα καὶ τὸ πάσχειν ἡμῖν , ἐν τῇ τοῦ δερματίνου χιτῶνος περιβολῇ τὸν Ἀδὰμ ἐνδύσασθαι ἔλεγεν . Ἔδειξε γὰρ ἐντεῦθεν ὄτι πρὸ τῆς τοιαύτης περιβολῆς ἀπαθής ὁ ἄνθρωπος ἦν ἅτε δὴ σάρκα λρπτοτέραν ἐνδεδυμένος , ἀθάνατόν τε καὶ ἄφθαρτον Ἀλλὰ´ ἐπὶ ταύταις ταῖς λέξεσι χαλεπαίνειν οὖ χρή . Κατὰ γὰρ τὸν Χρυσορῥήμονα Ἰωάννην πάσης ἀπήλλακτο τὸ σῶμα ἐκεῖνο φθορᾶς . Ἐφ´ ᾧ καὶ ἄφθαρτον αὐτὸ δικαίως ὀ λόγος ἐκάλεσεν . Εἰ δὲ ἄφθαρτον , εὔδηλον ὅτι καὶ ἀθάνατον ἦν . Εἰ γὰρ ἐπάγεσθαι εἰώθασι καὶ νόσοι καὶ θάνατοι ἔκ τε πλεονεξίας καὶ ἐλλείψεως τῶν τεσσάρων χυμῶν , καθὰ δὴ τῷ Χρυσοῤῥήμονι δοκεῖ , τὸ δέ γε σῶμα τοῦ Ἀδὰμ ἐν ἀπαθείᾳ διῆγε καὶ ὡσαύτως εἶχεν ἀεὶ(οὐδὲ γὰρ ἀλλοίωσιν ἐδέχετό τινα παραπλησίως ἡμῖν , ἅτε δὴ παθῶν παντοίων ὑπέρτερον ὃν ] , φαίνεται πάντως ὅτι καὶ ἀθανασίας ὑπῆρχε μέτοχον , ὡς ὁ λόγος ἤδη Κφθάσας ἐδήλωσεν . Ὅτι δὲ φυσικῶν παθῶν ἀνώτερος ὁ ἄνθρωπος ἦν ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ , καὶ ὁ μέγας ἔδειξε Βασίλειος ἐν τοῖς ἀσκητικοῖς αὐτοῦ κατὰ ῥῆμα διεξιὼν οὑτωσὶ · « Ὥσπερ εἰ ἦμεν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς , οὐκ ἂν ἐπινοίας καὶ μόχθου γεωργικοῦ προσεδεήθημεν , οὕτως εἰ ἦμεν ἐν ἀπαθείᾳ κατά γε τὸ πρὸ τοῦ παραπτώματος ἐν τῆς δημιουργίᾳ χάρισμα , οὐδενὸς ἂν τῶν ἐξ ἰατρικῆς πρὸς παραμυθίαν ἐχρῄζομεν . » Εἴπερ οὖν ἐν τῇ δημιουργίᾳ χάρισμα εἶχε πρὸ τοῦ παραπτώματος ἀπαθείας Δ ἄνθρωπος , πῶς εἴπωμεν οἵῳ δή τινι φυσικῷ πάθει περιπίπτειν αὐτὸν ἐν τῷ τῆς ἀπαθείας καιρῷ ; Ἀλλὰ καὶ ὁ μέγας Μάξιμος τὰ πάθη ταῦτα , λύπην ἡδονὴν ἐπιθυμίαν καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα , ἃ τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει πρόσεστι τήμερον , ἐκ τῆς τῶν ἀλόγων ἔλεγε μοίρας ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον εἰσδραμεῖνἐσειδὴ γὰρ ὁμοιωθῆναι κατεδικάσθη τοῖς ἀνοήτοις κτήνεσι κατὰ γένεσιν , ἐκεῖθεν ἐξ ἀνάγκης καὶ τὰ πάθη ταῦτα πρὸς ἑαυτὸν ἐπεσπάσατο . Οὐδὲ γὰρ προηγουμένως συνεκτίσθη ταῦτα τῷ ἀνθρώπῳ , καΘὼ - ὁ θεῖδς οὗτος ἀνὴρ ἐν τοῖς πρὸς Θαλάσσιον ἔλεγεν , διὰ δὲ τὴν τῆς τελειότητος ἔκπτωσιν ὑπεισῆλθε
Lemmas: ἄλογος γίγνομαι , ἀλ ὕστερος ἐπιτίθημι , κολάζω κινέω ὁ ἐν τιμή μέν εἰμί μή συνίημι δέ , ἐντεῦθεν εἰς ὑπόμνησις ἄγω ὅς ἐκπίπτω ἀγαθός . ἀλλά καί ὁ Χρυσοῦς ὁ γλῶσσα Ἰωάννης ὁ ὁ Κπρώτου παρίστημι ἀπαθής λέγω « ἐννοέω ἐγώ μακαριστής ὑπερβολή , πῶς ἀνώτερος πᾶς ὁ σωματικός ὁ πρωτόπλαστος εἰμί , πῶς καθάπερ ὁ οὐρανός οὗτος ὁ γῆ οἰκέω , καί ἐν σῶμα τυγχάνω ὁ ὁ σῶμα οὐ ὑπομένω » οὔτε γάρ στέγω οὔτε ὄροφος ἵημι ἱμάτιον ἵημι Κλος οὐδείς ὁ τοιοῦτος δήω . ἀλλά καί ὁ θεολόγος Γρηγόριος , ἐπικάλυμμα καί πρόβλημα ὁ μή δήω λέγω ὁ ἀπ´ ἀρχή ἄνθρωπος , ὁ αὐτός ὁ Χρυσορήμων πάντως ἐμφαίνω . σῶμα γάρ μήτε κρυμός ὑποπίπτω μήτε θάλψις . εἰμί γάρ λυπέω τοιοῦτος τίς πάθος αὐτός , καί σκέπασμα εἄν ἐκ ἀνάγκη καί προβληματος[πιδης εἰμί . οὐ εἄν αὐτός πάσχω οἴομαι κατά τίς ὁ θεῖος οὗτος ἀνήρ , εἰ καί μᾶλλον ὁ παχύς σάρξ καί θνητός , ἀφή ὅς ἄρα καί ὁ πάσχω ἐγώ , ἐν ὁ ὁ δερμάτινος χιτών περιβολή ὁ Ἀδάμ ἐνδύω λέγω . δείκνυμι γάρ ἐντεῦθεν ὅστις πρό ὁ τοιοῦτος περιβολή ἀπαθής ὁ ἄνθρωπος εἰμί ἅτε δή σάρξ λρπτοτέραν ἐνδύω , ἀθάνατος τε καί ἄφθαρτος Ἀλλά ἐπί οὗτος ὁ λέξις χαλεπαίνω οὖον χρή . κατά γάρ ὁ Χρυσορήμων Ἰωάννης πᾶς ἀπαλλαξείω ὁ σῶμα ἐκεῖνος φθορά . Ἐφ´ ὅς καί ἄφθαρτος αὐτός δικαίως ὁ λόγος καλέω . εἰμί δέ ἄφθαρτος , εὔδηλος ὅτι καί ἀθάνατος εἰμί . εἰμί γάρ ἐπάγω εἴωθα καί νόσος καί θάνατος ἐκ τε πλεονεξία καί ἔλλειψις ὁ τέσσαρες χυμός , καθά δή ὁ Χρυσορήμων δοκέω , ὁ δέ γε σῶμα ὁ Ἀδάμ ἐν ἀπάθεια διάγω καί ὡσαύτως ἔχω ἀεὶ(οὐδὲ γάρ ἀλλοίωσις δέχομαι τις παραπλήσιος ἐγώ , ἅτε δή πάθος παντοῖος ὑπέρτερος ὅς ] , φαίνω πάντως ὅτι καί ἀθανασία ὑπάρχω μέτοχος , ὡς ὁ λόγος ἤδη Κφθάσας δηλόω . ὅτι2 δέ φυσικός πάθος ἀνώτερος ὁ ἄνθρωπος εἰμί ἐν ἐκεῖνος ὁ καιρός , καί ὁ μέγας δείκνυμι Βασίλειος ἐν ὁ ἀσκητικός αὐτός κατά ῥῆμα διέξειμι οὑτωσί · « ὥσπερ εἰμί εἰμί ἐν ὁ παράδεισος ὁ τρυφή , οὐ εἄν ἐπίνοια καί μόχθος γεωργικός προσδέω , οὕτως εἰμί εἰμί ἐν ἀπάθεια κατά γε ὁ πρό ὁ παράπτωμα ἐν ὁ δημιουργία χάρισμα , οὐδείς εἄν ὁ ἐκ ἰατρικός πρός παραμυθία χρῄζω . » εἴπερ οὖν ἐν ὁ δημιουργία χάρισμα ἔχω πρό ὁ παράπτωμα ἀπάθεια δ ἄνθρωπος , πῶς εἶπον οἷος δή τις φυσικός πάθος περιπίπτω αὐτός ἐν ὁ ὁ ἀπάθεια καιρός ; ἀλλά καί ὁ μέγας Μάξιμος ὁ πάθος οὗτος , λύπη ἡδονά ἐπιθυμία καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος , ὁ ὁ ἀνθρώπινος φύσις πρόσειμι σήμερον , ἐκ ὁ ὁ ἄλογος λέγω μοῖρα ἐπί ὁ ἄνθρωπος εἰστρέχω γάρ ὁμοιόω καταδικάζω ὁ ἀνόητος κτῆνος κατά γένεσις , ἐκεῖθεν ἐκ ἀνάγκη καί ὁ πάθος οὗτος πρός ἑαυτοῦ ἐπισπάω . οὐδέ γάρ προηγουμένως συγκτίζω οὗτος ὁ ἄνθρωπος , καθίημι - ὁ θεῖδς οὗτος ἀνήρ ἐν ὁ πρός Θαλάσσιος λέγω , διά δέ ὁ ὁ τελειότης ἔκπτωσις ὑπεισέρχομαι