cogPG.PG158 124
οὐ μικρῶς , λέγων « Εἰ κρεωδαισίας οὐκ ἦν πρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ καιρὸς , τίνος ἔνεκεν ὁ Ἅβελ ποιμὴν προβάτων ἐγένετο ; » Ἀλλ´ εἰδέναι κἀνταῦθα . ὀφείλοις ὅτι περιβολαίων ἕνεκεν ἡ τῶν θρεμμάτων . ἐπενοήθη φροντὶς , ὡς ὁ χρυσοῤῥήμων Ἰωάννης εἰς τὴν Ἑξαήμερον ἐννάτῃ αὐτοῦ ὁμιλίᾳ φησί . Πειθέτω δέ σε πρὸς τούτοις ἡ ἁγία Γραφὴ περὶ τῶν πρωτοπλάστων οὖτω λέγουσα , « Καὶ χιτῶνας δερματίνους . ἐνέδυσεν αὐτούς . » Ἔκτοτε γὰρ ἔδειξεν ὁ Θεὸς τό τε χρήσιμον ὁμοῦ τῆς περιβολῆς καὶ ἀπέριττον Ἅκονόμησε γὰρ ὁ Θεὸς ἀπὸ τῶν ἐρίων τῶν προβάτων τὰ ἐνδύματα τόῖς ἀνθρώποις κατασκευάζεσθαι , οὐδενὸς ἑτέρου ἕνεκεν ἢ ὥστε σκέπην γενέσθαι , καὶ μὴ τὸ λογικὸν τοῦτο ζῶον κατὰ τὸ αὐτὸ τοῖς ἀλόγοις ἐν γυμνότητι καὶ ἀσχημοσύνῃ διάγειν . Ἡ σοίνυν τῶν ἱματίων περιβολὴ ὑπόμνησις ἡμῖν γινέσθω διηνεκὴς τῆς τῶν ἀγαθῶν ἐκπτώσεως , καὶ τῆς τιμωρίας διδάσκαλος ἡν διὰ τὴν παρακοὴν τὸ´ τῶν ἀνθρώπων γένος ἐδέξατο . Καὶ εἰπε πρὸς τὸν Ἀδὰμ ὁ Θεός · « Ἀπὸ πάντων τῶν ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φάγῃ , ἀπὸ δὲ τοῦ ξόλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρὸν , οὐ φάγεσθε ἀπ´ αὐτοῦ · ᾗ δ´ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ´ αὐτοῦ , θανάτῳ ἀποθανεῖσθε . » Περὶ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν , Ἀλλ´ ἐνταῦθα προσοχῆς , ἀγαπητὲ , χρεία πολλῆς . Λιαφωνία καὶ γὰρ οὐ μικρὰ παρὰ πᾶσι σχεδὸν περί τε τῆς φύσεως τοῦ φυτοῦ ἐκείνου καὶ τῆς βρώσεως αὐτοῦ . Καὶ οὐ τοῦτο μόνον , ἀλλὰ καὶ βρώσεως ἐμφορεῖσθαι λέγουσι τὸν Ἀδὰμ αἰσθητῆς , ποιεῖν τε καὶ πάσχειν ὅσα μετὰ τὴν βρῶσιν ἐξ ἀνάγκης τῇ θνητῇ φύσει παρέπεται . Ὅθεν ἀναγκαῖον περὶ τῆς φύσεως αὐτοῦ τοῦ Ἀδὰμ διαλαβεῖν πρότερον . Οὕτω γὰρ ἐπιγνωσόμεθα κατά γε τὸ ἐγχωροῦν τίς τε ἡ βρῶσις ἣν αὐτὸς ἐν τῷ παραδείσῳ ἤσθιεν ὁ Ἀδὰμ , καὶ τὸ φυτὸν ὡσαύτως τῆς γνώσεως ὁποῖον ἄρα τὴν Κφύσιν ἐτύγχανεν . Πρόσεχε οὖν . Τὸν Ἀδὰμ ἄλλοι μὲν θνητὸν ὑπὸ Θεοῦ παραχθῆναί φασιν , ἕτεροι δὲ μέσην αὐτὸν ἔχειν διισχυρίζονται τάξιν , τουτέστιν ἀθανασίας εἶναι μέσον αὐτὸν καὶ θνητότητος · εἰ μὴ γὰρ τοῦτο ἦν , ὡς ἐκεῖνοί φασιν , οὐκ ἂν ὑπέπεσε θανάτω μετὰ τὴν παράβασιν . Ἀλλ´ ἄφες αὐτοὺς , εἴγε καὶ μᾶλλον ὁ σοφὸς Σολομών ἐν τῇ Σοφίᾳ αὐτοῦ κατὰ λέξιν οὕτως εὔρηται λέγων · Ὁ Θεὸς θάνατον οὐ ἐποίησεν , ἀλλ´ ἐπ´ ἀφθαρσίᾳ τὸν ἄνθρωπον ἔκτισε κατ´ εἰκόνα τῆς ἀδιότητος αὐτοῦ . Φθόνῳ δὲ τοῦ διαβόλου θάνατος εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθεν . » εἴπερ οὖν ὁ Θεὸς ἐπ´ ἀφθαρσίᾳ ἔκτισε κατ´ εἰκόνα τῆς ὰῖδιότητος αὐτοῦ , πῶς εἴπωμεν αὐτὸν ὑποκεῖσθαι φθορᾷ καὶ θνητότητι , καὶ ταῦτα τοῦ Θεοῦ θάνατον , ὡς εἴρηται , μὴ ποιήσαντος ἀπ´ ἀρχῆς ; Εἰ γὰρ εἴπωΚμεν ὅτι τὸ σῶμα τοῦ Ἀδὰμ ἐκεῖνο καὶ φθορᾷ κατά τιτα τρόπον ὑπέκειτο , οὐδέν τι παριστῶμεν ἕτερον ἢ ὅτι παρὰ Θεοῦ τὸ κατάρχειν ἡμῶν ἔσχεν ἥ τε φθορὰ καὶ ὁ θάνατος . Ἀλλ´ οὐκ ἔστι τοῦτο , οὐκ ἔστιν , ὅτι μηδὲ θανάτου , καθὰ δὴ καὶ προσίρηται , ποιητὴς ὁ Θεός . Ἀμφιβάλλειν οὖν ἐπὶ τούτοις οὐκ ἄξον . Εἰ μὲν γὰρ ὅτε παρήγαγε τὸν ἄνθρωπον ὁ
Lemmas: οὖον μικρός , λέγω « εἰμί κρεωδαισία οὐ εἰμί πρό ὁ κατακλυσμός καιρός , τίς ἐνέλκω ὁ Ἅβελ ποιμήν πρόβατον γίγνομαι ; » Ἀλ οἶδα ἐνταῦθα . ὀφείλω ὅτι περιβόλαιον ἕνεκα ὁ ὁ θρέμμα . ἐπινοέω φροντίς , ὡς ὁ χρυσορρήμων Ἰωάννης εἰς ὁ ἑξαήμερος ἐννάτη αὐτός ὁμιλία φημί . πείθω δέ σύ πρός οὗτος ὁ ἅγιος γραφή περί ὁ πρωτόπλαστος οὗτος λέγω , « καί χιτών δερμάτινος . ἐνδύω αὐτός . » ἔκτοτε γάρ δείκνυμι ὁ θεός ὁ τε χρήσιμος ὁμοῦ ὁ περιβολή καί ἀπέριττος Ἅκων γάρ ὁ θεός ἀπό ὁ ἔριον ὁ πρόβατον ὁ ἔνδυμα ὅς ἄνθρωπος κατασκευάζω , οὐδείς ἕτερος ἕνεκα ἢ ὥστε σκέπη γίγνομαι , καί μή ὁ λογικός οὗτος ζῷον κατά ὁ αὐτός ὁ ἄλογος ἐν γυμνότης καί ἀσχημοσύνη διάγω . ὁ σοίνυν ὁ ἱμάτιον περιβολή ὑπόμνησις ἐγώ γίγνομαι διηνεκής ὁ ὁ ἀγαθός ἔκπτωσις , καί ὁ τιμωρία διδάσκαλος ἐάν διά ὁ παρακοή τότος ὁ ἄνθρωπος γένος δέχομαι . καί εἶπον πρός ὁ Ἀδάμ ὁ Θεός · « ἀπό πᾶς ὁ ἐν ὁ παράδεισος βρῶσις ἐσθίω , ἀπό δέ ὁ ξόλος ὁ γιγνώσκω καλός καί πονηρός , οὖον ἐσθίω ἀπ´ αὐτός · ὅς δδʹ εἄν ἡμέρα ἐσθίω ἀπ´ αὐτός , θάνατος ἀποθνῄσκω . » περι ὁ ξύλον ὁ γιγνώσκω , Ἀλ ἐνταῦθα προσοχή , ἀγαπητός , χρεία πολύς . Λιαφωνία καί γάρ οὖον μικρός παρά πᾶς σχεδόν περί τε ὁ φύσις ὁ φυτός ἐκεῖνος καί ὁ βρῶσις αὐτός . καί οὖον οὗτος μόνος , ἀλλά καί βρῶσις ἐμφορέω λέγω ὁ Ἀδάμ αἰσθητός , ποιέω τε καί πάσχω ὅσος μετά ὁ βρῶσις ἐκ ἀνάγκη ὁ θνητός φύσις παρέπομαι . ὅθεν ἀναγκαῖος περί ὁ φύσις αὐτός ὁ Ἀδάμ διαλαμβάνω πρότερος . οὕτως γάρ ἐπιγιγνώσκω κατά γε ὁ ἐγχωρέω τίς τε ὁ βρῶσις ὅς αὐτός ἐν ὁ παράδεισος ἐσθίω ὁ Ἀδάμ , καί ὁ φυτόν ὡσαύτως ὁ γνῶσις ὁποῖος ἄρα ὁ Κφύσιν τυγχάνω . προσέχω οὖν . ὁ Ἀδάμ ἄλλος μέν θνητός ὑπό Θεός παράγω φημί , ἕτερος δέ μέσος αὐτός ἔχω διισχυρίζομαι τάξις , τουτέστιν ἀθανασία εἰμί μέσος αὐτός καί θνητότης · εἰμί μή γάρ οὗτος εἰμί , ὡς ἐκεῖνος φημί , οὐ εἄν ὑποπίπτω θάνατος μετά ὁ παράβασις . Ἀλ ἀφίημι αὐτός , εἰ καί μᾶλλον ὁ σοφός Σολομών ἐν ὁ Σοφία αὐτός κατά λέξις οὕτως εὑρίσκω λέγω · ὁ θεός θάνατος οὖον ποιέω , ἀλ ἐπι ἀφθαρσία ὁ ἄνθρωπος κτίζω κατ´ εἰκών ὁ αδιοτητη αὐτός . Φθόνος δέ ὁ διάβολος θάνατος εἰς ὁ κόσμος εἰσέρχομαι . » εἴπερ οὖν ὁ θεός ἐπι ἀφθαρσία κτίζω κατ´ εἰκών ὁ αιδιοτητη αὐτός , πῶς εἶπον αὐτός ὑπόκειμαι φθορά καί θνητότης , καί οὗτος ὁ Θεός θάνατος , ὡς εἴρω , μή ποιέω ἀπ´ ἀρχή ; εἰμί γάρ εἶπον ὅτι ὁ σῶμα ὁ Ἀδάμ ἐκεῖνος καί φθορά κατά τίτας τρόπος ὑπόκειμαι , οὐδείς τίς παρίστημι ἕτερος ἢ ὅτι παρά Θεός ὁ κατάρχω ἐγώ ἔχω ὅς τε φθορά καί ὁ θάνατος . Ἀλ οὐ εἰμί οὗτος , οὐ εἰμί , ὅτι μηδέ θάνατος , καθά δή καί προσφωνέω , ποιητής ὁ Θεός . ἀμφιβάλλω οὖν ἐπί οὗτος οὐ ἄγω . εἰμί μέν γάρ ὅτε παράγω ὁ ἄνθρωπος ὁ