cogPG.PG158 222
ψυχὴν εὐάγωγον εἰς ἀπώλειαν , πάντα τρόπον αὐτῇ καταχρώμενος οὐκ ἀνίησιν . Ἀλλὰ καὶ κράζοντες κόρακες καὶ ἀετοὶ ἀλύοντες δι´ ἀπορίαν θήρας τὴν δεισιδαίμονα καρδίαν πτήσσουσι . Καὶ τοσαότη τοῦ ἐχθροῦ εἰς τὸν ἄνθρωπον ὕβρις , ὥστε καὶ γαλῆ παραφανεῖσα καὶ κύων διακόψας καὶ ἄνθρωπος ἐπιφανείς ἕωθεν τοὺς ἐντυγχάνοντας πάντῃ ποιοΩσιν ἐκπλήττεσθαι . Τί ἐλεεινότερον τοῦ τοιούτου βίου , πάντα ὑποπτεύειν , ὑπὸ πάντων ἐμποδίζεσθαι , δέον πανταχόθεν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ πρὸς τὸν Θεὸν ἐπανάγειν ; Ὅταν ἴδῃς ὄρνιθας διαπετομένους τὸν ἀέρα , μὴ τὰ σχήματα τῶν πτήσεων περιεργάζου , ἀλλὰ ταῦτα καταλιπὼν τοῦ Δημιουργοῦ τὴν ἐπ´ αὐτοῖς σοφίαν καὶ διακόσμησιν θαύμαζε , πῶς βάρος τοσοῦτον δι´ ἀέρος φέρεται , πῶς ἡ ἁπαλή τοῦ ἀέρος φύσις ὄχημα γίνεται τῷ πτερῷ , πῶς τῇ μὲν ἐκτόστι τῶν πτερῶν ἐπινήχονται τῷ ἀέρι , τῇ δὲ οὐρᾷ οἷον πηδαλίῳ τὴν πτῆσιν ἑαυτῶν ἀπευθύνουσι . Καὶ τοιαύτη μὲν ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ · ὁ δὲ μικρόψυχος καὶ ταπεινὰ φρονῶν τὰς τῶν ἀλόγων κινήσεις τῷ ἰδίῳ σκοπῷ συναρμόζειν ἐπιχειρεῖ , καὶ καταλιπών τὸν Θεὸν δαίμοσιν ἐπιβούλοις ἐκδέδωκεν ἑαυτόν . Καὶ περὶ μέν τούτων οὕτως . Ὁ δέ γε διαληφθείς βασιλεὺς καὶ ἐγγαστριμύθους ἐποίησε , καὶ γνώστας ἤτοι μάντεις ἐπλήθυνε , καὶ τὸ πάντων ἀνοσιώτερον , ἐν τῷ θείῳ νεῷ τὸ τῆς ἀκολάστου δαίμονος ἔστησεν ἄγαλμα . Οὐ μόνον δὲ εἰδώλοις ἐλάτρευεν ἐν ἔτεσι πεντήκοντα καὶ δύο , ἀλλὰ καὶ αἷμα ἀθῶον ἐξέχεεν , εἴτε προφητῶν εἴτε ἕως ἄλλων τινῶν εὐσεβῶν Καὶ αὐτὸν δὲ τῇ Ἑαῆωλ ξυλίνῳ λέγουσι πρίσαι πρίονι . Πλὴν ὥς φησι Γεώργιος , Μαροδὰχ βασιλεὺς Ἀσσυρίων δεσμώτην ἤγαγε τὸν Μανασσῆν , και βαλὼν ἐν φυλακῇ ἄρτῳ πιτυρίνῳ καὶ ὕδατι σὺν ὄξει ἔτρεφεν . Ὡς δὲ καὶ ὁ θειότατός φησιν Ἀναστάσιος , ἐξθστορικῶν τινων τοῦτο μαθὼν , καὶ ζωδίῳ χαλκῷ παρὰ τοῦ βασιλέως Βαβυλῶνος ἐμβάλλεται · ἀλλ´ ἔνδον τοῦ ζωθίου ὢν ἐπέγνω τε τὸν Θεὸν καὶ τὴν ᾠδὴν ἔψαλλεν . Ἐφ᾽´ ᾧ καὶ δυνάμει θείᾳ διεῤῥάγη τὸ εἴδωλον , καὶ ἄγγελος Κυρίου κατήγαγεν αὐτὸν εἰς Ἱροσόλυμα . Καὶ ἔζησετὸ λοιπὸν ἐν μετανοίᾳ , καὶ τὰ προλαβόντα διωρθώσατο . Τοσαῦτα δὲ εἰς Θεὸν ἐπλημμέλησεν ὡς καὶ τὸν θειότατον Ἀναστάσιον οὕτως εἰπεῖν · « Εἰ Μανασσῆν ἔσωσεν ὁ Θεὸς , τολμῶ εἰπεῖν ὡς καὶ τὸν Ἐιάβολον ἔσωσεν ἂν , εἴπερ ἐπιστρέψαι ἠθέλησεν Μετὰ δὲ Μανασσῆν ἐβασίλευσεν Ἀμμὼς ὁ υἱὸς αὐτοῦ . Οὗτος τὴν μὲν πατρικὴν ἀσέβειαν ἐμιψήσατο . οὐ μὴν δὲ τὴν μετάνοιαν . Ἄξιον δὲ ζητῆσαι διὰ τί τοῦ μὲν Μανασσῆ τὴν ἐπιστροφὴν ἀνέμεικεν ὁ Θεὸς , τοῦ δὲ υἱοῦ αὐτοῦ Ἀμμὼς οὐχὶ , ἀλλ´ ἐθέρισεν αὐτὸν ἔτη δύο βασιλεύσαντα . Φησὶ γὰρ ἡ Γραφὴ , « Καὶ παρελογίσατο Ἀμμώς λογισμὸν πονηρὸν ,
Lemmas: ψυχή εὐάγωγος εἰς ἀπώλεια , πᾶς τρόπος αὐτός καταχράομαι οὐ ἀνίημι . ἀλλά καί κράζω κόραξ καί ἀετός ἀλύω δις ἀπορία θήρ ὁ δεισιδαίμων Καρδία πτήσσω . καί τοσαότη ὁ ἐχθρός εἰς ὁ ἄνθρωπος ὕβρις , ὥστε καί γαλέη παραφαίνω καί κύω διακόπτω καί ἄνθρωπος ἐπιφαίνω ἕωθεν ὁ ἐντυγχάνω πάντῃ ποιοω ἐκπλήσσω . τις ἐλεεινός ὁ τοιοῦτος βίος , πᾶς ὑποπτεύω , ὑπό πᾶς ἐμποδίζω , δήω πανταχόθεν ὁ ψυχή αὐτός πρός ὁ θεός ἐπανάγω ; ὅταν ὁράω ὄρνις διαπέτομαι ὁ ἀήρ , μή ὁ σχῆμα ὁ πτῆσις περιεργάζομαι , ἀλλά οὗτος καταλείπω ὁ Δημιουργός ὁ ἐπι αὐτός σοφία καί διακόσμησις θαυμάζω , πῶς βάρος τοσοῦτος δις ἀήρ φέρω , πῶς ὁ ἁπαλός ὁ ἀήρ φύσις ὄχημα γίγνομαι ὁ πτερόν , πῶς ὁ μέν εκτοειμι ὁ πτερόν ἐπινήχομαι ὁ ἀήρ , ὁ δέ οὐρά οἷος πηδάλιον ὁ πτῆσις ἑαυτοῦ ἀπευθύνω . καί τοιοῦτος μέν ὁ σοφία ὁ Θεός · ὁ δέ μικρόψυχος καί ταπεινός φρονέω ὁ ὁ ἄλογος κινέω ὁ ἴδιος σκοπός συναρμόζω ἐπιχειρέω , καί καταλείπω ὁ θεός δαίμων ἐπίβουλος ἐκδίδωμι ἑαυτοῦ . καί περί μέν οὗτος οὕτως . ὁ δέ γε διαλαμβάνω βασιλεύς καί ἐγγαστρίμυθος ποιέω , καί Γνώστας ἤτοι μάντις πληθύνω , καί ὁ πᾶς ἀνόσιος , ἐν ὁ θεῖον ναῦς ὁ ὁ ἀκόλαστος δαίμων ἵστημι ἄγαλμα . οὖον μόνος δέ εἴδωλον λατρεύω ἐν ἔτος πεντήκοντα καί δύο , ἀλλά καί αἷμα ἀθῶος ἐκχέω , εἴτε προφήτης εἴτε ἠώς ἄλλος τις εὐσεβής καί αὐτός δέ ὁ Ἑαῆωλ ξύλινος λέγω ὠνέομαι πρίων . πλήν ὅς φημί Γεώργιος , Μαροδὰχ βασιλεύς Ἀσσύριος δεσμώτης ἄγω ὁ Μανασσῆς , και βάλλω ἐν φυλακή ἄρτος πιτύρινος καί ὕδωρ σύν ὄξος τρέφω . ὡς δέ καί ὁ θεῖος φημί Ἀναστάσιος , εξθστορικως τίνω οὗτος μανθάνω , καί ζῴδιον χαλκός παρά ὁ βασιλεύς Βαβυλών ἐμβάλλω · ἀλ ἔνδον ὁ ζωθίου εἰμί ἐπιγιγνώσκω τε ὁ θεός καί ὁ ἀοιδή ψάλλω . Ἐφ᾽´ ὅς καί δύναμις θεῖος διαρρήγνυμι ὁ εἴδωλον , καί ἄγγελος κύριος κατάγω αὐτός εἰς Ἱροσόλυμα . καί ζῶ λοιπός ἐν μετάνοια , καί ὁ προλαμβάνω διορθόω . τοσοῦτος δέ εἰς θεός πλημμελέω ὡς καί ὁ θεῖος Ἀναστάσιος οὕτως εἶπον · « εἰμί Μανασσῆς σῴζω ὁ θεός , τολμάω εἶπον ὡς καί ὁ ειαβολος σῴζω εἄν , εἴπερ ἐπιστρέφω ἐθέλω μετά δέ Μανασσῆς βασιλεύω Αμμώς ὁ υἱός αὐτός . οὗτος ὁ μέν πατρικός ἀσέβεια ἐμιψήσατο . οὖον μήv δέ ὁ μετάνοια . Ἄξιος δέ ζητέω διά τίς ὁ μέν Μανασσῆς ὁ ἐπιστροφή ἀναμείγνυμι ὁ θεός , ὁ δέ υἱός αὐτός Αμμώς οὐ , ἀλ θερίζω αὐτός ἔτος δύο βασιλεύω . φημί γάρ ὁ γραφή , « καί παραλογίζομαι Αμμώς λογισμός πονηρός ,