cogPG.PG158 541
ζΟΝΤΗΑ ΙΟΑΝΝΕΜ ΑΚΩΥΚΟΡΙΙΙΜΝ Κάρις πολλὴ τῷ πάντα ἀρίστῳ καὶ σοφῷ Ἀργυροπούλῳ , ὅτι καὶ τοῦ δέους ἡμᾶς ἀπήλλαξεν , ἐμφανίσας . ἐν οἷς πρὸς τὸν θαυμάσιον μέγαν Δούκαν γράφει τὸ τῆς Ῥωμαϊκῆς Ἐκκλησίας φρόνημα , ὅπως τε συμβήσεται τῷ νῷ , καὶ τίνι τρόπῳ συνάσεται τῇ τῆς Ἀψατολῆς Ἐκκλησίᾳ ἐν τῷ περὶ τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος ζητήματι , ὥστε καὶ τὸν Υἱὸν φρονεῖσθαι καὶ κηρύττεσθαι ἀρχὴν καὶ αἰτίαν τοῦ ἁγίου Πνεύματος , ὡς αὕτη διδάσκει , ἐκ τούτου μόνου λαιαβάνον ὡς ὁμολογούμενον αὐτὸ , καίτοι πολλοῖς καὶ γενναίοις ἀντιλεγόμενον καὶ ἐλεγχόμενον λόγοις ὑπὸ πολλῶν τῶν ἐν ταῖς τῆς Ἀνατολῆς Ἐκκλησίαις , οὐχ ἦττον ἐν σοφίᾳ ἢ ἁγιωσύνῃ διαλαμψάντων · τὰ δὲ τῶν ἁγίων ἕλκων , καὶ πρὸς τὸν τοιοῦτον νοῦν μεταῤῥυθμίζων , καὶ ταῦτα πρὸς τοιοῦτον καὶ τηλικοῦτον αὐτὰ γράφων ἄνδρα , ᾧ πολὺ μέτεστι τῆς ἐν τοῖς σοιούτοις γνώσεως , ὡς καὶ αὐτὸς μαρτυοεῖ κατα . γνοὺς , ὡς οἶμαι , οὐχ ὅτι γε αὐτοῦ καὶ ἡμῶν πάντων τῶν τοὺς τοιούτους διδασκάλους μετιόντων , ἀλλὰ καὶ τῶν πρὸ ἡμῶν σοφῶν τε καὶ ἁγίων ἀνδρῶν ἀγροικίαν , ὧν ἐνίους τοῖς παλαιοῖς ἐκείνοις φωστῆρσιν , ἴσους ἐγώ τε καὶ πᾶς τις εὖ φρονῶν θείη δικαίως · εἰ μήτε τῆς φωνῆς ἢ τῆς θεολογίας , μήτε τοῦ σκοποῦ ἐπαϊειν οἷοί τε ἐγένοντο , ἢ οὐκ ἠθέλησαν , ἃ καὶ χεῖρον , ἀλλ´ αὐτοὶ ἑαυτοῖς ἀπωλείας αἴτιοι ψυχικῆς καὶ πᾶσιν ἡμῖν τοῖς ἐφεξῆς εἴλοντο γενονένοι ἄ τις ἀλάστωρ καὶ βάσκανος , ἢ μᾶλλον εἰπεῖν φρενῶν ἐκπεπτωκέναι νεανιεύσαιτο . Ὡς ἐμοί τε τοῦτο τὸ δέος ἠνώχλει τὰ μάλιστα καὶ ἠνία τὴν ψυχήν , δύνασθαί τινας λέγοντας ἀποδεῖζαι τὴν Αατινικὴν δόξαν ἐν τοῖς ἁγίοις πυθομένῳ , μᾶλλον δὲ διατεινομένους καὶ οὕτως ἔχει φάσκοντας τὰληθές · ἡμᾶς δὲ μὴ ἐπαΐειν ἀλογίᾳ τε φερομένους , καὶ ἄλλοις πάθεσιν , ὥστε καὶ τῇ μὲν ἐμαυτοῦ περὶ τῶν τοιούτων εἰδήσει , ἥνπερ ἐκ πολλοῦ τοῖς τοιούτοις ἐκμελετῶν , συνειλόχειν μὴ πιστεύειν , τὰς δὲ τῶν ἄλλων , ὅσοι περὶ τῶν τοιούτων ὄιαλέγονται ὑποτοπάι ζειν καὶ ὡς εἰπεῖν δέος ἐδεδίειν οὐ μικρὸν , εἰ οὕτω μέν ὡς αὐτοὶ λέγουσιν ἔχει , τῷ δὲ μὴ δύνασθαι μὲν αὐτὸς οἴκοθεν νοῆσαι , ἑτέροις δ´ ἕπεσθαι οὐκ ὀρθῶς
Lemmas: ΟΖ ΑΝ Ι Κάρις πολύς ὁ πᾶς ἀγαθός καί σοφός Ἀργυρόπουλος , ὅτι καί ὁ δέος ἐγώ ἀπαλλάσσω , ἐμφανίζω . ἐν ὅς πρός ὁ θαυμάσιος μέγας Δούκας γράφω ὁ ὁ Ῥωμαϊκός ἐκκλησία φρόνημα , ὅπως τε συμβαίνω ὁ νάω , καί τίς τρόπος συνᾴδω ὁ ὁ Ἀψατολῆς ἐκκλησία ἐν ὁ περί ὁ εκπόρευση ὁ ἅγιος πνεῦμα ζήτημα , ὥστε καί ὁ υἱός φρονέω καί κηρύσσω ἀρχή καί αἴτιος ὁ ἅγιος πνεῦμα , ὡς οὗτος διδάσκω , ἐκ οὗτος μόνος λαιαβάνον ὡς ὁμολογέω αὐτός , καίτοι πολύς καί γενναῖος ἀντιλέγω καί ἐλέγχω λόγος ὑπό πολύς ὁ ἐν ὁ ὁ Ἀνατολή ἐκκλησία , οὐ ἀίσσω ἐν σοφία ἢ ἁγιωσύνη διαλάμπω · ὁ δέ ὁ ἅγιος ἕλκω , καί πρός ὁ τοιοῦτος νόος μεταρρυθμίζω , καί οὗτος πρός τοιοῦτος καί τηλικόσδε αὐτός γράφω ἀνήρ , ὅς πολύς μέτειμι ὁ ἐν ὁ σοῖος γνῶσις , ὡς καί αὐτός μαρτυοεῖ κατά . γιγνώσκω , ὡς οἴομαι , οὐ ὅτι γε αὐτός καί ἐγώ πᾶς ὁ ὁ τοιοῦτος διδάσκαλος μέτειμι , ἀλλά καί ὁ πρό ἐγώ σοφός τε καί ἅγιος ἀνήρ ἀγροικία , ὅς ἔνιοι ὁ παλαιός ἐκεῖνος φωστήρ , ἴσος ἐγώ τε καί πᾶς τις εὕω φρονέω τίθημι δικαίως · εἰμί μήτε ὁ φωνή ἢ ὁ θεολογία , μήτε ὁ σκοπός ἐπαΐω οἷος τε γίγνομαι , ἢ οὐ ἐθέλω , ὁ καί χείρων , ἀλ αὐτός ἑαυτοῦ ἀπώλεια αἴτιος ψυχικός καί πᾶς ἐγώ ὁ ἐφεξῆς εἴλω γίγνομαι ὅς τις ἀλάστωρ καί βάσκανος , ἢ μᾶλλον εἶπον φρήν ἐκπίπτω νεανίζω . ὡς ἐγώ τε οὗτος ὁ δέος ἀνά-ὀχλέω ὁ μάλιστα καί ἀνιάω ὁ Ψυχή , δύναμαι τις λέγω ἀποδίδωμι ὁ αατινικη δόξα ἐν ὁ ἅγιος πυνθάνομαι , μᾶλλον δέ διατείνω καί οὕτως ἔχω φάσκω ταλήθης · ἐγώ δέ μή ἐπαΐω ἀλογία τε φέρω , καί ἄλλος πάθος , ὥστε καί ὁ μέν ἐμαυτοῦ περί ὁ τοιοῦτος εἴδησις , ὅσπερ ἐκ πολύς ὁ τοιοῦτος ἐκμελετάω , συλλέγω μή πιστεύω , ὁ δέ ὁ ἄλλος , ὅσος περί ὁ τοιοῦτος οιαλεγω υποτοπαις ζέω καί ὡς εἶπον δέος δείδω οὖον μικρός , εἰμί οὗτος μέν ὡς αὐτός λέγω ἔχω , ὁ δέ μή δύναμαι μέν αὐτός οἴκοθεν νοέω , ἕτερος δδʹ ἕπω οὐ ὀρθῶς