cogPG.PG158 305
« ἀλλ ἐνατενιζούσης μου τῷ κατόπτρῳ τὰς ἐκεῖθεν ἀντανακλωμένας ἑώρα μορφὰς , ἂς δὴ καὶ νινία ὡνόμασεν . » Ἐπὶ τοσοῦτον δὲ ἀπεστρέφετο τὰς εἰκόνας ὁ Θεόφιλος , ὥστε καὶ τὸν ἱερὸν Μεθόδιον , ἅτε τῶν εἰκόνων ὑπερμαχόμενον , ἐν σπηλαίῳ τινὶ κατέκλεισεν ὥσπερ νεκρὸν ἐν μνημείῳ . Καὶ οὐ τοῦτο μόνον , ἀλλὰ καὶ δύο λῃστὰς σὺν αὐτῷ . Τότε δὴ , τότε καὶ τελευτήσας ὁ εἰς πόσης δυσοσμίας , αἴτιον τῷ μακαρίῳ γέγονε ; Τηνικαῦτα καὶ οἶ κεντηθέντες τὰ μέτωπα πρὸς τὴν ὑπερορίαν στελλόμενοι γραφὴν ἐγχαράττουσι τῷ Μεθοδίῳ διά τινος ἱχθυοθήρα ἐν μέτρῳ ἰαμβείῳ κατὰ λέξιν ἔχουσαν οὑτωσὶ · Τῷ ζῶντι νεκρῷ καὶ νεκρῷ ζωηφόρῳ , Ναίοντι τὴν γῆν καὶ πολοῦντι τὸν πόλον , Γραπτοὶ γράφουσι δέσμιοι τῷ δεσμίῳ Ἀντιγράφει δὲ καὶ αὐτὸς πρὸς αὐτούς · Τρὺς ταῖς βίβλοισιν οὐρανῶν κλησιοράφοτς Καὶ πρὸς μέτωαα σωφρόνως ἐστι μένους Προσεῖαεν ὁ ζώθαπτος ὡς συνὸεσμίους . Τὸν μέντοι Μεθόδιον παραδόξως ὁ Θεὸς ἑκεῖθεν ἐξήγαγεν . Ὁ γὰρ Θεόφιλος φιλολόγος ὤν γραφαῖς τισι δυσνοήτοις ἐνέτυχεν , ὧν τὴν λέξιν οὐχ εὐρισκεν . Ἀκούσας οὖν παρά τινος ὡς οὐδεὶς ἕτερος τὰς τοιαύτας σαφηνίσει γραφὰς εἰ μὴ ὁ ἐν μνήματι Μεθόδιος , ἐκεῖθεν αὐτὸν αὐτίκα μετεκαλέσατο καὶ διὰ τιμῆς εἶχεν ὅτι πολλῆς . Αἱ μέντοι σιαγόες αὐτοῦ παραλυθεῖσαι ὑπὸ Θεοφίλου διὰ τὸ τῶν ἁγίων εἰκόνων ὑπερλαλεῖνμετὰ γὰρ τὴν ζ´ σύνοδον Ὁ βασιλεὺς οὖτος τὴν εἰκονομαχίαν ἀνενέωσεν ) ὀθόνῃ λεπτῇ ἐδέδεντο . Ταύτῃ τοι καὶ συνήθεια μέχρι τοῦ νῦν , ὡς οἶμαι , κεκράτηκεν ἐν ἀρχιερεῦσι τὸ καὶ τοῖς ἐμπροσθίοις μέρεσι δεδεμένας ἔχειν ὀθόνας . Ἀλλὰ καὶ τελευτῶν ὁ Θεόφιλος ἡξίου μήτε τὰς ἀγίας εἰκόνας ἀναστηλωθῆναι μήτε τὸν πατριάρχην Ἰωάννην τὸν καὶ γόητα καθελεῖν . Ἀλλὰ μετὰ θάνατον ἐκείνου καθελοῦσα τοῦτον ἡ Θεοδώρα τὸν Περὸν ἀντεισῆξε Μεθόδιον , εἰ καὶ γύναιόν τι πορνίδιον αἱ ἐξ ἐναντίας ὑπελθόντες διαβάλλουσι τὸν Μεθόδιον Κοίσις οὖν ἐπὶ τούτοις προβαίνει , καὶ τὸ κράσπεδον ἄρας ἀπογυμνοῖ τὴν αἰδώ , Ἡ δὲ ἧν κατεψυγμένη πάντη καὶ μεμαρασμένη . Καὶ τὴν αἰτίαν ἐρωτηθεὶς δι´ ἣν ὁ τοσοῦτος γέγονε μαρασμὸς , ἔλεγεν ὅτι Ποτὲ κατὰ χρείαν εἰς Ῥώμην σταλεὶς , κἀκεῖσε πύρωσιν παθὼν σαρκικὴν , δέομαι τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ . Ἐφ´ ᾧ καὶ δοκῶ κατ´ βναρ ἰδεῖν τὸν κορυφαῖον Πέτρον , καὶ οὗ τῆς αἰδοῦς Ἀψαμένου μου πῦρ ἐδόκουν αὐτὴν περιβόσκεσθαι . Ἔκτοτε οὖν τὰ μόρια ταῦτα νενέκρωται , καὶ πύρωσις οὐκέτι μοι παρηνώχλησε . Καὶ ἡ μὲν πρώτη γυνὴ τὸν Ἀδὰμ ἐξάγει τοῦ παραδείσου , ἡ δὲ κυρὰ ἐεοδώρα εἰσάγει τὸν ὁμόζυγον αὐτῆς εἰς τὸν παράδεισον . Ὡς οὖν ἔλαβε πληροφορίαν τοῦ πράγματος , φιλοφρονεῖται τοὺς ἁγίους τούτους Πατέρας , δι´ ὡν
Lemmas: « ἀλλ' ἐνατενίζω ἐγώ ὁ κάτοπτρον ὁ ἐκεῖθεν ἀντανακλάω ὁράω μορφή , ὅς δή καί νινί ὀνομάζω . » ἐπί τοσοῦτος δέ ἀποστρέφω ὁ εἰκών ὁ Θεόφιλος , ὥστε καί ὁ ἱερόν Μεθόδιος , ἅτε ὁ εἰκών ὑπερμάχομαι , ἐν σπήλαιον τις κατακλείω ὥσπερ νεκρός ἐν μνημεῖον . καί οὖον οὗτος μόνος , ἀλλά καί δύο ληιστής σύν αὐτός . τότε δή , τότε καί τελευτάω ὁ εἰς πόσος δυσοσμία , αἴτιος ὁ μακάριος γίγνομαι ; τηνικαῦτα καί οἶς κεντέω ὁ μέτωπον πρός ὁ ὑπερορία στέλλω γραφή ἐγχαράσσω ὁ Μεθόδιος διά τις ἰχθυοθήρα ἐν μέτρον ἰαμβεῖος κατά λέξις ἔχω οὑτωσί · ὁ ζῶ νεκρός καί νεκρός ζωηφορέω , νάω ὁ γῆ καί πολέω ὁ πόλος , γραπτός γράφω δέσμιος ὁ δέσμιος ἀντιγράφω δέ καί αὐτός πρός αὐτός · Τρὺς ὁ βίβλος οὐρανός κλησιοράφοτς καί πρός μέτωαα σωφρόνως εἰμί μένος προσειαει ὁ ζώθαπτος ὡς συνὸεσμίους . ὁ μέντοι Μεθόδιος παράδοξος ὁ θεός ἐκεῖθεν ἐξάγω . ὁ γάρ Θεόφιλος φιλόλογος εἰμί γραφεύς τις δυσνόητος ἐντυγχάνω , ὅς ὁ λέξις οὐ εὑρίσκω . ἀκέω οὖν παρά τις ὡς οὐδείς ἕτερος ὁ τοιοῦτος σαφηνίζω γραφή εἰμί μή ὁ ἐν μνῆμα Μεθόδιος , ἐκεῖθεν αὐτός αὐτίκα μετακαλέω καί διά τιμή ἔχω ὅτι πολύς . ὁ μέντοι σιαγόες αὐτός παραλύω ὑπό Θεόφιλος διά ὁ ὁ ἅγιος εἰκών ὑπερλαλέω γάρ ὁ ζζ σύνοδος ὁ βασιλεύς οὗτος ὁ εἰκονομαχία ἀνανεόομαι ) ὀθόνη λεπτός δήω . Ταύτη ὅς καί συνήθεια μέχρι ὁ νῦν , ὡς οἴομαι , κρατέω ἐν ἀρχιερεύς ὁ καί ὁ ἐμπρόσθιος μέρος δέω ἔχω ὀθόνη . ἀλλά καί τελευτή ὁ Θεόφιλος ἀξιόω μήτε ὁ Ἀγίας εἰκών ἀναστέλλω μήτε ὁ πατριάρχης Ἰωάννης ὁ καί γόης καθαιρέω . ἀλλά μετά θάνατος ἐκεῖνος καθαιρέω οὗτος ὁ Θεοδώρα ὁ Περόν ἀντεισάγω Μεθόδιος , εἰμί καί γύναιον τίς πόρνη ὁ ἐκ ἐναντίος ὑπέρχομαι διαβάλλω ὁ Μεθόδιος κοιτις οὖν ἐπί οὗτος προβαίνω , καί ὁ κράσπεδον ἀείρω ἀπογυμνόω ὁ αἰδώ , ὁ δέ ἧμαι καταψύχω πάντῃ καί μαραίνω . καί ὁ αἴτιος ἐρωτάω δις ὅς ὁ τοσοῦτος γίγνομαι μαρασμός , λέγω ὅτι ποτέ κατά χρεία εἰς Ῥώμη στέλλω , κἀκεῖσε πύρωσις πάσχω σαρκικός , δήω ὁ μαθητής ὁ Χριστός . Ἐφ´ ὅς καί δοκέω κατ´ βναρ ὁράω ὁ κορυφαῖος Πέτρος , καί ὅς ὁ αἰδώς ἅπτω ἐγώ πῦρ δοκέω αὐτός περιβόσκω . ἔκτοτε οὖν ὁ μόριον οὗτος νεκρόω , καί πύρωσις οὐκέτι ἐγώ παρηνώχλησε . καί ὁ μέν πρῶτος γυνή ὁ Ἀδάμ ἐξάγω ὁ παράδεισος , ὁ δέ κυρά ἐεοδώρα εἰσάγω ὁ ὁμόζυγος αὐτός εἰς ὁ παράδεισος . ὡς οὖν λαμβάνω πληροφορία ὁ πρᾶγμα , φιλοφρονέομαι ὁ ἅγιος οὗτος Πατέρας , δις ὡς