cogPG.PG158 510
κεκρυμμένα , οὐκ ἔστι πρῶτος εἰπεῖν . Τὸ δὲ μὴ πρῶτος εἰπεῖν , οὐδὲ δικαιοῦν πάντως δύναται κατὰ τὴν θείαν φωνήν . Καὶ ὅρα τὸν Κάϊν ἐκεῖνον . Ἐπειδὴ γὰρ οὐ πρῶτος , ἀλλὰ μετὰ τὸ ἐλεγχθῆναι παρὰ Ιυρίου , Μείζτον ἡ ἀμαρτία μοῦ τοῦ ἀφεθῆναί με , ἔλεγεν , συγγνώμης οὐκ ἔτυχεν , ὅτι μηδὲ ἐξομολόγησιν εἶναι τὸ τοιοῦτον δ χρυσοῤῥήμων Ἰωάννης φησίν . Ἐπὶ τούτοις ἐκφοβεῖ με ὁ μέγας Βασίλειος , Χάρις , λέγων , ὧ ἄνθρωπε , τῷ θανάτῳ καὶ οὐ σοί · εἴπερ ἦς ἀθάνατος , οὐκ ἄν ἐμνήσθης τῶν ἐντολῶν . Καὶ αὐτὸς δὲ τῆς μετανοίας ὁ κῆρυξ ἐκφοβεῖ με τοῦτο λέγων , Οὐκ ἔστιν ἐλεημοσύνη τὸν τελευτῶντα ἢ οὐκ ὄντα κύριον τότε παρέχειν . Οὐ γὰρ ἐκ τῶν σῶν δίδως , ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς τῆς ἀνάγκης . Τῷ θανάτῳ χάριτ . καὶ οὐ σοί . Ἔνθεν τοι καὶ τὸν λῆστὴν οὐκ ἀσφαλῶς ἐνταῦθα παράγομεν , Μνήσθητι , μόνον εἰπόντα , καὶ τοῦ παραδείσου εὐθέως ἀξιωθέντα . Τοὺς καιροὺς γὰρ καὶ τὸ πρόσωπα πρὸ τῶν ἄλλων ἀναγκαῖον ὁρᾷν . Πολλὴ τοῦ λῃστοῦ ἡ εὐγνωμοσύνη · πολλὴ ἡ ἐπίγνωσις . Ἵνίκα γὰρ Πέτρος μὲν ἡρνεῖτο , κόρης οὐκ ἐνεγκὼν ἀπειλὴν , οἱ λοιποὶ δὲ μαθηταὶ φεύγοντες ἦσαν , τότε δὴ τόν τε Θεὸν ἐκεῖνος ὡμολόγει , τὸν ὑπὸ πάντων ἐγκαταλειφθέντα Χριστόν · καὶ οὐ τοῦτο μόνον ἀλλὰ καὶ τῷ συσταυρωθέντι αὐτῷ λῃστῇ , βλασφημοῦντι κατ´ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ , σφοδρῶς ἐπετίμα λέγων , Ἡμεῖς ἄξια πεπόνθαμεν , ὥν ἐπράξαμεν , Ἐφ´ ᾧ καὶ τοῦ παραδείσου τηνικαῦτα ἡξίωτο , Μνήδθητί μου , Κύριε , εἰπὼν , ἐν τῇ βασιλείᾳ σου . θαρρεῖν οὗν ἐντεῦθεν οὐκ εὕλογον · οὐδὲ γὰρ ἑτοίμως ἐδίδοτο κἀκείνῳ παρὰ Χριστοῦ ὁ παράδεισοΕἰ δὲ καὶ , Μνήσθητί μου , Κύριε , μόνον εἰπὼν , φω.νῆς ἐκεῖθεν εὐθέως ἤκουσε , θαυμάζειν οὐκ ἄξιον Εἰ γὰρ ὁ ἐπίγειος οὑτοσὶ βασιλεὺς τοῦς ὁθενδήποσε προσπεφευγότας ἀλλοεθνεῖς ἀὐτῷ περιχαρῶς ὑποδέχεται , μεγίστων τε δωρεῶν εὐθυς ἀξιοῖ , καὶ τιμῆς ὅτι πολλῆς , πολλῷ μᾶλλον ὁ μεγαλόδωρος , καὶ τὸν λῃστὴν ἐκεῖνον ἰδὼν , ἐν τοιούτῳ καὶ ταῦτα καιρῷ , μετὰ τοσαύτης αὐτῷ προσεληλυθότα πίστεως , οὐκ ὃν ἐδέξατο περιχαρῶς , οὐκ ἂν εὐθέως οἰκήτορα τοῦ παραδείσου ἐποίησε , Καὶ περὶ μὲν τούτων οὕτως · ἐμὲ δὲ καὶ πλέον τῶν ἄλλων ἐκφοβεῖ τὸ ἐν τοῖς βίοις τῶν Πατέρων διήγημα . Γέγραπται γὰρ , ὃτι γέρων τις ἀπῆλθεν εἴς τινα τπόλιν πωλῆσαι τὰ σκεύη αὐτοῦ καὶ ταχίως ἐκαθέσθη εἰς πυλῶνά τινος πλοωσίου , μέλλοντος . τελευτᾷν . Καθήμενος οὖν προσέσχε , καὶ ὁρᾷ τινας ἄνδρας μελανοὺς , ἐπιβεβηπότας ἴππων καὶ αὐτῶν μελανῶν , καὶ ἔχοντας βάκλα πύρινα ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν . Καὶ φθάσανοες εἰς τὸν πποω λῶνα ἔστησαν τοὺς ἵππους ἔξω . Αὐτοὶ δὲ εἰσῆλθον · καὶ ἰδὼν αὐτοὺς ὁ ἄρῥωστος ἐκραύγαζε φωνῇ μεγάλῃ , Κύριε , ἐλέησόν με , καὶ βοήθησόν μοι . Λέγουσιν αὐτῷ ἐκεῖνοι · Ἄρτι ὅτε ὁ ἥλιος ἔδυ , ἐμνήσθης τοῦ Θεοῦ Διατίαὐγαζούσης τῆς ἡμέρας οὐκ ἐζήτησας αὐνι Νῦν οὐκ ἔστι σωτηρίας ἐλπίς . Καὶ οὕτω βιαίως ἀνασπάσαντες τὴν ψυχὴν αυτρυ ἀπῆλθον . Εὲ δὲ ταῦτα οὕτως ἔχοι , τί ποιήτς μεν ἡμεῖς , οἱ ἐν ἐσράταις ἀναπνοαῖς θαῤῥοῦντες τὴν μετάνοιαν ἐπιδείξνσδαι ;
Lemmas: κρύπτω , οὐ εἰμί πρῶτος εἶπον . ὁ δέ μή πρῶτος εἶπον , οὐδέ δικαιόω πάντως δύναμαι κατά ὁ θεῖος φωνή . καί ὁράω ὁ Κάϊν ἐκεῖνος . ἐπεί γάρ οὖον πρῶτος , ἀλλά μετά ὁ ἐλέγχω παρά ιυριον , Μείζτον ὁ ἁμαρτία ἐγώ ὁ ἀφίημι ἐγώ , λέγω , συγγνώμη οὐ τυγχάνω , ὅτι μηδέ ἐξομολόγησις εἰμί ὁ τοιοῦτος δ χρυσορρήμων Ἰωάννης φημί . ἐπί οὗτος ἐκφοβέω ἐγώ ὁ μέγας Βασίλειος , Χάρις , λέγω , ἵημι ἄνθρωπος , ὁ θάνατος καί οὖον σύ · εἴπερ εἰμί ἀθάνατος , οὐ ἄν μιμνήσκω ὁ ἐντολή . καί αὐτός δέ ὁ μετάνοια ὁ κῆρυξ ἐκφοβέω ἐγώ οὗτος λέγω , οὐ εἰμί ἐλεημοσύνη ὁ τελευτή ἢ οὐ εἰμί κύριος τότε παρέχω . οὖον γάρ ἐκ ὁ σός δίδωμι , ἀλ ἐκ αὐτός ὁ ἀνάγκη . ὁ θάνατος χάρις . καί οὖον σύ . ἔνθεν ὅς καί ὁ λῃστής οὐ ἀσφαλῶς ἐνταῦθα παράγω , μιμνήσκω , μόνος εἶπον , καί ὁ παράδεισος εὐθύς ἀξιόω . ὁ καιρός γάρ καί ὁ πρόσωπον πρό ὁ ἄλλος ἀναγκαῖος ὁράω . Πολύς ὁ λῃστής ὁ εὐγνωμοσύνη · πολύς ὁ ἐπίγνωσις . Ἵνίκα γάρ Πέτρος μέν ἁρνέω , κόρη οὐ φέρω ἀπειλή , ὁ λοιπός δέ μαθητής φεύγω εἰμί , τότε δή ὁ τε θεός ἐκεῖνος ὁμολογέω , ὁ ὑπό πᾶς ἐγκαταλείπω Χριστός · καί οὖον οὗτος μόνος ἀλλά καί ὁ συσταυρόω αὐτός λῃστής , βλασφημέω κατ´ αὐτός ὁ Χριστός , σφοδρός ἐπιτιμάω λέγω , ἐγώ ἄξιος πάσχω , ἀνά πράσσω , Ἐφ´ ὅς καί ὁ παράδεισος τηνικαῦτα ἀξιόω , Μνήδθητί ἐγώ , κύριος , εἶπον , ἐν ὁ βασίλεια σύ . θαρσέω ἐν ἐντεῦθεν οὐ εὔλογος · οὐδέ γάρ ἑτοίμως δίδωμι ἐκεῖνος παρά Χριστός ὁ παράδεισος δέ καί , μιμνῄσκω ἐγώ , κύριος , μόνος εἶπον , ὅς ἐκεῖθεν εὐθύς ἀκούω , θαυμάζω οὐ ἄξιος εἰμί γάρ ὁ ἐπίγειος οὗτος βασιλεύς ὁ ὁθενδήποσε προσφεύγω ἀλλοεθνής αὐτός περιχαρῶς ὑποδέχομαι , μέγας τε δωρεά εὐθύς ἀξιόω , καί τιμή ὅτι πολύς , πολύς μᾶλλον ὁ μεγαλόδωρος , καί ὁ ληιστής ἐκεῖνος εἶδον , ἐν τοιοῦτος καί οὗτος καιρός , μετά τοσοῦτος αὐτός προσέρχομαι πίστις , οὐ ὅς δέχομαι περιχαρῶς , οὐ εἄν εὐθύς οἰκήτωρ ὁ παράδεισος ποιέω , καί περί μέν οὗτος οὕτως · ἐγώ δέ καί πλέω ὁ ἄλλος ἐκφοβέω ὁ ἐν ὁ βίος ὁ Πατέρων διήγημα . γράφω γάρ , ὅτι γέρων τις ἀπέρχομαι εἰς τις τπολις πωλέω ὁ σκεῦος αὐτός καί ταχύς καθέζομαι εἰς πύλη τις πλοωσίου , μέλλω . τελευτάω . κάθημαι οὖν προσέχω , καί ὁράω τις ἀνήρ Μελανοῦς , ἐπιβαίνω ἵππος καί αὐτός μελαίνω , καί ἔχω βάκλα πύρινος ἐν ὁ χείρ αὐτός . καί φθάνω εἰς ὁ πο Λώνα ἵστημι ὁ ἵππος ἔξω . αὐτός δέ εἰσέρχομαι · καί εἶδον αὐτός ὁ ἄρρωστος κραυγάζω φωνή μέγας , κύριος , ἐλεέω ἐγώ , καί βοηθέω ἐγώ . λέγω αὐτός ἐκεῖνος · ἄρτι ὅτε ὁ ἥλιος δύο , μιμνήσκω ὁ Θεός διατιαυγαζουω ὁ ἡμέρα οὐ ζητέω αὐνι νῦν οὐ εἰμί σωτηρία ἐλπίς . καί οὗτος βίαιος ἀνασπάω ὁ ψυχή αυτρυ ἀπέρχομαι . ἐγώ δέ οὗτος οὕτως ἔχω , τίς ποιήτς μέν ἐγώ , ὁ ἐν ἐσράταις ἀναπνοή ῥαθαίνω ὁ μετάνοια ἐπιδείκνυμι ;