cogPG.PG158 526
ἀνὰ μέσον τῶν ἑσπερινῶν Πάσχα τῷ Κυρίῳ , καὶ , Ἐν τῇ κεντεκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς . τοῦτα ἑορτὴν τῶν Ἀζύμων τῷ Κυρίῳ . Λέγω κατὰ τοὺς φιλοσοφοῦντας , ἀεὶ ἀπὸ τῶν ἀξιωτέρων γίνεσθαι τὴν ἐπίκλησιν · ἀξιώτερον δὲ εἶναι ὑποδήλως τὴν ἀρχὴν τῆς ἡμέρας , μᾶλλον ἢ τῆς ἑσπέρας , καὶ διὰ τοῦτο ἡμέραν τὴν ἑξῆς , ὥσπερ ἀξιωτέραν , ἑορτὴν τῶν Ἀζύμων ἐπικαλουμένην . Οὐκ ἔστι δὲ λογικὴ οὐδὲ ἀναγκαῖα ἀκολουθία αὕτη . σήμερον ἐστιν ἑορτὴν τῶν Ἀζύμων . Οὐδεὶς τοίνυν ἐχθὲς ἔφαγε τὰ ἄζυμα , διότι κατὰ χθεσινὴν ἑσπέραν ἐξῆν τοῦτο . Ἐκ τῶν προειρημένων ἔχομεν , πῶς ὁ Χριστὸς τὸ μυστήριον τιῶν ἀζύμων ἔδωκε τοῖς ἀποστόλοις , οἱ δὲ ἀπόστολοι ἡμῖν παρέδωκαν · ὅτε ἡμᾶς παρακαλεῖ ὁ Παῦλος εἰς ἀποβ λὴν τῆς τῶν παλαιῶν ζύμης , καὶ εὐωχίαν τῶν Χριστικῶν ἀζύμων , λέγων · Ἐκκμθάρατα ἀδελφοί , τὴν παλαιὰν δύμην , Ἰνα ἧτε νέον φύραμα , καθώς ἐστε ἄζυμοι . Καὶ γὰρ τὸ Πάσχα ἡμῶν ἐνύθη Χριστός . Ὥυτε ἑορτάζωμεν μὴ ἐν ζόμῃ παλαιᾷ , μηδὲ ἑν ζύμῃ κακίας καὶ πονηρίας , ἀλλ´ ἐν ἀόμοις εἰλικρινείας καὶ ἀληθείας . πόθεν δὲ ἐκεῖνα τὰ ἐνύπνια τῶν εἰπόντων , κατὰ τὴν ἕκτην σύνοδον ἐπὶ Κωνσταντίνου βασιλέως Ἀγάθωνα τὸν πάππαν , καὶ Γρηγόριον τὸν Ἀκραγαντίνων ἐπίσκοπον , κατὰ τῶν ἀζύμων νομοθετοῦντας , ταῦτα ὕστερον μὴ γίνεσθαι παρά τινος τῶν σιατῶν · Ἀφ´ οὗ γὰρ καιροῦ ἤρξαντο οἶ Λατῖνοι τὴν τῶν . ἀζύμων θυσίαν , ταύτης πώποτε οὐκ ἀφέστησαν . Καὶ μᾶλλον περὶ τῆς ἕκτης συνόδου ἀνέγνων τοὺς Πατέρας , μετὰ τὸ ἀποδοκιμάσαι τὴν τῶν Μονοθελητῶν αἴρεσιν , τῇ ὀγδοάδι τοῦ Πάσχα ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει , ἐν τῷ ναῷ τῆς ἁγίας Σοφίας , τῷ Θεῷ χάριτας χαριζομένους ἑορτάσαι Λατινικῶς , ἐπαινούντων ὅλων τῶν Ἑλλήνων τρόπον τῆς θυσίας Λατινικῆς . Διότι ἄρατε ἐκ μέσων ταῦτα τὰ ἄδοξα Φλωρεντίας συνόδῳ ὡρισμένον ἐστὶ τοῦτο , κρινάντων τῶν Πατέρων ἐν τῷ ἄρτω καὶ τοῖς ἀζύμοις Χριστὸν προσκυνεῖσθαι , καὶ ἀμφοτέραν τὴν Ἐκκλησίαν δυτικὴν καὶ ἀνατολικὴν τὴν ἑαυτῆς συνήθειαν μέλλειν φυλάξαι . Ἐρχώμεθα δὲ ἤδη πρὸς τὸ δεύο · ρον ζητημάτιον περὶ καιροῦ καὶ ἡμέρας πασχικῆς . οῆτος ὁ Νικήτας ὑμέτερός φησι , Τὸ Σάββατον Πάπχα γενέσθαι , καὶ οὑτως φαίνεται ἐκ τῶν περὶ τὸν Χριστὸν γενομένων . Γράφει γὰρ ὁ Ἰωάννῃς , Ἐν τῇ ἰαρασκευῇ οὐκ εἰσῆλθον οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὸ πραιτώριον , Ἰνα μὴ μιανθῶσι , ἀλλ´ ἵνα φάγωσι τὸ Πάσχα , δηλοωνότι τῷ Σαββάτῳ . Ἔτι τῇ Παρασκευῇ Ἰωσὴρ καὶ Νικόδημος ἡγόρασα τὰ μίγματα καὶ ἀρώματα εἰς τὸν τάφον τοῦ Χριστοῦ . Τοῦτο δὲ οὐκ ἔξεστι τῷ Σαββάτῳ . Ἰρώἔων δὲ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι τὸν Πιρλᾶτον , τὰ σώματα τῶν σταιρουμένων μὴ ἐμμένειν ἐπὶ σταυρῶν διὰ τὸ Τάρβκτον . Ἡν γὰρ μεγάἰη ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ Σαββάτου , ὡς λέγει Ἰωάλνης . Κρίσις ἔτι τοῦ θανάτου οὐδέποτε ; ἰνεται οὐδὲ καθ´ ἡμᾶς
Lemmas: ἀνά μέσος ὁ ἑσπερινός Πάσχα ὁ κύριος , καί , ἐν ὁ κεντεκαιδεκατος ἡμέρα ὁ μείς . τοῦτα ἑορτή ὁ ἄζυμος ὁ κύριος . λέγω κατά ὁ φιλοσοφέω , ἀεί ἀπό ὁ ἄξιος γίγνομαι ὁ ἐπίκλησις · ἄξιος δέ εἰμί ὑπόδηλος ὁ ἀρχή ὁ ἡμέρα , μᾶλλον ἢ ὁ ἑσπέρα , καί διά οὗτος ἡμέρα ὁ ἑξῆς , ὥσπερ ἄξιος , ἑορτή ὁ ἄζυμος ἐπικαλέω . οὐ εἰμί δέ λογικός οὐδέ ἀναγκαῖος ἀκολουθία οὗτος . σήμερον εἰμί ἑορτή ὁ ἄζυμος . οὐδείς τοίνυν ἐχθές ἐσθίω ὁ ἄζυμος , διότι κατά χθεσινός ἑσπέρα ἔξεστι οὗτος . ἐκ ὁ προερέω ἔχω , πῶς ὁ Χριστός ὁ μυστήριον τίω ἄζυμος δίδωμι ὁ ἀπόστολος , ὁ δέ ἀπόστολος ἐγώ παραδίδωμι · ὅτε ἐγώ παρακαλέω ὁ Παῦλος εἰς ἀποβαίνω λήν ὁ ὁ παλαιός ζύμη , καί εὐωχία ὁ χριστικως ἄζυμος , λέγω · Ἐκκμθάρατα ἀδελφός , ὁ παλαιός Δύμη , ἵνα ἵημι νέος φύραμα , καθώς εἰμί ἄζυμος . καί γάρ ὁ Πάσχα ἐγώ νυθός Χριστός . Ὥυτε ἑορτάζω μή ἐν ζόμα παλαιός , μηδέ ἑν ζύμη κακία καί πονηρία , ἀλ ἐν ἀόμοις εἰλικρίνεια καί ἀλήθεια . πόθεν δέ ἐκεῖνος ὁ ἐνύπνιος ὁ εἶπον , κατά ὁ ἕκτος σύνοδος ἐπί Κωνσταντῖνος βασιλεύς Ἀγάθων ὁ πάππας , καί Γρηγόριος ὁ Ἀκραγαντῖνος ἐπίσκοπος , κατά ὁ ἄζυμος νομοθετέω , οὗτος ὕστερος μή γίγνομαι παρά τις ὁ σιάτης · Ἀφή ὅς γάρ καιρός ἄρχω οἶς Λατῖνος ὁ ὁ . ἄζυμος θυσία , οὗτος πώποτε οὐ ἀφίστημι . καί μᾶλλον περί ὁ ἕκτος σύνοδος ἀναγιγνώσκω ὁ Πατέρας , μετά ὁ ἀποδοκιμάζω ὁ ὁ μονοθελήτης αἵρεσις , ὁ ὀγδοάς ὁ Πάσχα ἐν ὁ Κωνσταντινούπολις , ἐν ὁ ναός ὁ ἅγιος Σοφία , ὁ Θεός χάρις χαρίζομαι ἑορτάζω Λατινικῶς , ἐπαινέω ὅλος ὁ Ἕλλην τρόπος ὁ θυσία λατινικός . διότι ἀείρω ἐκ μέσος οὗτος ὁ ἄδοξος Φλωρεντία σύνοδος ὁρίζω εἰμί οὗτος , κρίνω ὁ Πατέρων ἐν ὁ ἄρτος καί ὁ ἄζυμος Χριστός προσκυνέω , καί ἀμφότερος ὁ ἐκκλησία δυτικός καί ἀνατολικός ὁ ἑαυτοῦ συνήθεια μέλλω φυλάσσω . ἔρχομαι δέ ἤδη πρός ὁ δεύο · ἀντίμοιρος ζητημάτιον περί καιρός καί ἡμέρα πασχικός . οὗτος ὁ Νικήτας ὑμέτερος φημί , ὁ σάββατον Πάπχα γίγνομαι , καί οὕτως φαίνω ἐκ ὁ περί ὁ Χριστός γίγνομαι . γράφος γάρ ὁ Ἰωάννης , ἐν ὁ ἰαρασκευῇ οὐ εἰσέρχομαι ὁ Ἰουδαῖος εἰς ὁ πραιτώριον , ἵνα μή μιαίνω , ἀλ ἵνα ἐσθίω ὁ Πάσχα , δηλόω ὁ σάββατον . ἔτι ὁ Παρασκευή Ἰωσὴρ καί Νικόδημος ἀγοράζω ὁ μίγμα καί ἄρωμα εἰς ὁ τάφος ὁ Χριστός . οὗτος δέ οὐ ἔξεστι ὁ σάββατον . Ἰρών δέ καί ὁ Ἰουδαῖος ὁ Πιρλᾶτος , ὁ σῶμα ὁ σταιρουμην μή ἐμμένω ἐπί σταυρός διά ὁ Τάρβκτον . ἐάν γάρ μέγας ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος ὁ Σάββατο , ὡς λέγω Ἰωάλνης . κρίσις ἔτι ὁ θάνατος οὐδέποτε ; ἰνέω οὐδέ καθ´ ἐγώ