cogPG.PG158 383
ὁ θάνατος , ὅτι μηδὲ συνέφερεν ἔκτοτε διηνεκῆ προσεῖναι τὴν ἀθανασίαν αὐτῳ . Ταύτῃ τοι καὶ τοῦ φυτοῦ μετασχών καὶ γεγονὼς ἐκ τούτου θνητὸς , ὡς ὁ χρυσοῦς τὴν γλῶττάν φησι , τοῦ παραδείσου τε τηλικαῦτα ἐκβάλλεται καὶ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς ἅώασθαι συμᾳερόντως ἀπείργεται . Τίνος ἕνεκεν ; Ἵνα μὴ μαρτάνῃ ἀθάνατα τῇ μεταλήψει τοῦ ξύλου γεγονὼς καὶ αὖθις ἀθάνατος · καὶ τοῦτό ἐστιν ὅπερ ἡ ἀγία λέγει Γραφὴ , Καὶ νῦν μήποτε ἐκτείνῃ τὴν χεῖρα καὶ λάβῃ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς , καὶ ζήσεται . εἰς τὸν αἰῶνα . Ταῦτα δὲ πάντως ἔλεγεν , ἐπειδὴ καὶ εἰς ἔτι τὰ τῆς ἀθανασίας πεπτωκότι προσεῖναι τῷ Ἀδὰμ οὐ συνέφερε · παραχωρεῖ τοιγαροῦν ὁ Θεὸς , καὶ χωρεῖ κατὰ τοῦ ἀθανάτου ὁ θάνατος . Καὶ γὰρ εἰ μὴ γέγονέ τι τοιοῦτον , εἰ μὴ συγχώρησις ἐκεῖθεν ἐδίδοτο φιλανθρωπίας ἕνεκεν , ἵνα μὴ ἀθάνατον ᾖ τὸ κακὸν , οὐκ ἂν ἐκείνῳ τῷ πρώτῳ Ἀδὰμ , τῳ ἐπ´ ἀφθαρσίᾳ κτισθέντι κατ´ εἰκόνα τῆς ἀδιότητος σοῦ Θεοῦ , προσήγγισε θάνατος · οὐκ ἂν ὑπέπεσε φθορᾷ τὸ σῶμα ἐκεῖνο τὸ θανάτου καὶ φθορᾶς ἄμεινον ὑπάρχον τὸ πρότερον , ὡς ὁ θεῖος ἔλεγε Κύριλλος . Ἀλλ´ ὅρα κἀνταῦθα · καὶ τοῦτο γὰρ ἄξιον εἰδέναι τὴν σὴν ὁσιότητα . Κατὰ δύο ταῦτα ὡς πρώτῳ ἀνθρώπῳ τὸ κατ´ εἰκόνα ὁ Θεὸς ἐχαρίσατο , κατά γε τὸ ἄρχειν , ὡς ὁ χρυσοῤῥήμων Ἰωάννης φησὶ , καὶ κατ´ αὐτὸ τὸ ἀθάνατον , ὡς Σολομῶν εὕρηται λέγων ἐν τῇ Σοφίᾳ αὐτοῦ · Ἐπ´ ἀφθαρσίᾳ γὰρ , φησὶ . τὸν ἄι . ἄνθρωπον ὁ Θεὸς ἔκτισε κατ´ εἰκόνα τῆς ἀδιότητος αὐτοῦ . Εἰ δὲ ταῦτα οὕτως ἔχει , σφάλλρυσι προφανῶς ἐκεῖνοι λοιπὸν ὅσοι καὶ θνητότητα παραμιγνύουσι τῷ ἐπ´ ἀφθαρσίᾳ κτισθέντε κατ´ εἰκόνα τῆς ἀτδιότητος τοῦ Θεοῦ . Πρόσεχε οὖν · εἰ γὰρ καὶ θανάτῳ κατεδίκασεν αὐτὸν ὕστερον , ἀλλ´ ἐπὶ τοῦτο χαλεπαίνειν ἡμᾶς οὐχ ὅσιον . Ἵνα γὰρ μὴ , ἀθανάτου μείναντος αὐτοῦ μετὰ τὴν παράβασιν , μένῃ σὺν αὐτῷ καὶ τὸ κακὸν ἐξ ἀνάγκης ἀθάνατον , διὰ σρῆτο θανάτῳ καταδικάζει , καθὰ δὴ καὶ προείρηται , τὸν ἀθάνατον καὶ ἀνώλεθρον . Ὅτι δὲ ἀθάνατος ἔυελ λεν εἶναι καὶ μετὰ τὴν ἁμαρτίαν ὁ ἄνθρωπος , εἰ μὴ κέγονέ τις οἰκονομία θεία , ὥστε μὴ καὶ ἡμᾶς ἀθάνατα πάσχειν κατὰ τοὺς ἐκπεσόντας ἀγγέλους , ὁ θεῖος Γρηγόριος τοῖς ἀμαθέσι δίδωσι τέως ἡμῖν ἐννοεῖν . Ἐπειδὴ γὰρ ἐν τοῖς ἀπηγορευμένοις , φησὶ , γεγόνασιν οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι , καὶ τῆς μακαριότητος ἐκείνης ἀπεγυμνώθησαν , χιτῶνας δερματίνους , ἥγουν τὴν ἀπὸ τῶν ὁώων νεκρότητα , ρἰκρνοικῶς ἐνέθηκε τῆ εἰς ἀθανασίαν κτισθείσῃ φόσει , ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον ] . Καλῶς δὲ εἶπιν οἰκρνοιικῶς ὁ θεῖος οὗτος ἀνήρ . Κηδόμενος γὰρ ἡμῶν ὁ Θεὸς ὥστε μὴ ἁμαρτάνειν ἀθάνατα , καὶ στε μὴ συμπαραμένειν εἰς αἰῶνας τῇ ἐπωδύνῳ ταύτῃ καὶ μοχθηρᾷ βιοτῇ , καθὰ δὴ καὶ ὁ χρυσοῦς τὴν γλῶττάν φησι , παραχωρεῖ τῷ θανάτῳ κατὰ τοῦ ἀθανάτου χωρῆσαι , καὶ γίνεται τούτῳ τῷ τρόπῳ θνητὸς ὁ ἀθάνατος , καὶ φθαρτὸς ὁμοίως ὁ ἄφθαρτος . Καὶ πεπθέτω ἡμᾶς ἐπὶ πλέον ὁ μέγας Μασίλειος οὕτω περὶ τούτου λέγων · Οὐκ ἐκώλυσε τὸν
Lemmas: ὁ θάνατος , ὅτι μηδέ συμφέρω ἔκτοτε διηνεκής πρόσειμι ὁ ἀθανασία αὐτός . Ταύτη ὅς καί ὁ φυτός μετέχω καί γίγνομαι ἐκ οὗτος θνητός , ὡς ὁ χρύσεος ὁ γλῶσσα φημί , ὁ παράδεισος τε τηλικόσδε ἐκβάλλω καί ὁ ξύλον ὁ ζωή ἀείδω συμᾳερόντως ἀπείργω . τίς ἕνεκα ; ἵνα μή μαρτάνῃ ἀθάνατος ὁ μεταλαμβάνω ὁ ξύλον γίγνομαι καί αὖθις ἀθάνατος · καί οὗτος εἰμί ὅσπερ ὁ ἅγιος λέγω γραφή , καί νῦν μήποτε ἐκτείνω ὁ χείρ καί λαμβάνω ἀπό ὁ ξύλον ὁ ζωή , καί ζῶ . εἰς ὁ αἰών . οὗτος δέ πάντως λέγω , ἐπεί καί εἰς ἔτι ὁ ὁ ἀθανασία πίπτω πρόσειμι ὁ Ἀδάμ οὖον συμφέρω · παραχωρέω τοιγάρ ὁ θεός , καί χωρέω κατά ὁ ἀθάνατος ὁ θάνατος . καί γάρ εἰμί μή γίγνομαι τίς τοιοῦτος , εἰμί μή συγχώρησις ἐκεῖθεν δίδωμι φιλανθρωπία ἕνεκα , ἵνα μή ἀθάνατος εἰμί ὁ κακός , οὐ εἄν ἐκεῖνος ὁ πρῶτος Ἀδάμ , ὁ ἐπι ἀφθαρσία κτίζω κατ´ εἰκών ὁ αδιοτητη σύ Θεός , προσεγγίζω θάνατος · οὐ εἄν ὑποπίπτω φθορά ὁ σῶμα ἐκεῖνος ὁ θάνατος καί φθορά ἀγαθός ὑπάρχω ὁ πρότερος , ὡς ὁ θεῖος λέγω Κύριλλος . Ἀλ ὁράω ἐνταῦθα · καί οὗτος γάρ ἄξιος οἶδα ὁ σός ὁσιότης . κατά δύο οὗτος ὡς πρῶτος ἄνθρωπος ὁ κατ´ εἰκών ὁ θεός χαρίζομαι , κατά γε ὁ ἄρχω , ὡς ὁ χρυσορρήμων Ἰωάννης φημί , καί κατ´ αὐτός ὁ ἀθάνατος , ὡς Σολομών εὑρίσκω λέγω ἐν ὁ Σοφία αὐτός · Ἐπ´ ἀφθαρσία γάρ , φημί . ὁ ἄι . ἄνθρωπος ὁ θεός κτίζω κατ´ εἰκών ὁ αδιοτητη αὐτός . εἰμί δέ οὗτος οὕτως ἔχω , σφάλλρυσι προφανῶς ἐκεῖνος λοιπός ὅσος καί θνητότης παραμείγνυμι ὁ ἐπι ἀφθαρσία κτίζω κατ´ εἰκών ὁ ατδιοτητη ὁ Θεός . προσέχω οὖν · εἰμί γάρ καί θάνατος καταδικάζω αὐτός ὕστερος , ἀλ ἐπί οὗτος χαλεπαίνω ἐγώ οὐ ὅσιος . ἵνα γάρ μή , ἀθάνατος μένω αὐτός μετά ὁ παράβασις , μένω σύν αὐτός καί ὁ κακός ἐκ ἀνάγκη ἀθάνατος , διά σαίρω θάνατος καταδικάζω , καθά δή καί προερέω , ὁ ἀθάνατος καί ἀνώλεθρος . ὅτι2 δέ ἀθάνατος εὕω Λεν εἰμί καί μετά ὁ ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος , εἰμί μή κάζω τις οἰκονομία θεῖος , ὥστε μή καί ἐγώ ἀθάνατος πάσχω κατά ὁ ἐκπίτνω ἄγγελος , ὁ θεῖος Γρηγόριος ὁ ἀμαθής δίδωμι τέως ἐγώ ἐννοέω . ἐπεί γάρ ἐν ὁ ἀπαγορεύω , φημί , γίγνομαι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος , καί ὁ μακαριότης ἐκεῖνος ἀπογυμνόω , χιτών δερμάτινος , ἤγουν ὁ ἀπό ὁ ὁράω νεκρότης , ρἰκρνοικῶς ἐντίθημι τῆ εἰς ἀθανασία κτίζω Φόσεϊ , ἵνα μή ὁ κακός ἀθάνατος ] . καλῶς δέ εἶπον οἰκρνοιικῶς ὁ θεῖος οὗτος ἀνήρ . κήδω γάρ ἐγώ ὁ θεός ὥστε μή ἁμαρτάνω ἀθάνατος , καί ΣΤΕ μή συμπαραμένω εἰς αἰών ὁ ἐπώδυνος οὗτος καί μοχθηρός βιοτή , καθά δή καί ὁ χρύσεος ὁ γλῶσσα φημί , παραχωρέω ὁ θάνατος κατά ὁ ἀθάνατος χωρέω , καί γίγνομαι οὗτος ὁ τρόπος θνητός ὁ ἀθάνατος , καί φθαρτός ὁμοίως ὁ ἄφθαρτος . καί πέσσω ἐγώ ἐπί πλέω ὁ μέγας Μασίλειος οὗτος περί οὗτος λέγω · οὐ κωλύω ὁ