cogPG.PG158 322
ἐκάκου τὰξιιδίοις , κατὰ μηδὲν αὐτοὺς παραμυθούμενος . Ἀλλὰ καὶ τὰ παρὰ βασιλέων τινῶν εἰς εὐαγεῖς ναοὺς τυπωθέντα δίδοσθαι τέλεον ἔκοψα , πραΚφάσει τοῦ τὸ δημόσιον σπανίζειν . Χωρὶς αὐτοῦ ἐπίσκοπος οὐν ἐώῃοίετο . Ἀλλὰ καὶ θανόντων ἐπισκόπων βασιλικὸς ἄνθρωπος ἐκεῖσε ἐστέλλετο . Ἐσπούδαζε δὲ καὶ νόμον θεῖναι τοὺς ἐν πολέμοις θνήσκον . τας τιμᾶσθαι ὡς μάρτυρας , τὴν ψυχικὴν σωτηρίαν ἐν μόνιῳ πολέμῳ θέμενος καὶ οὐκ ἐν ἄλλῳ τινί . Πρὸς ὅπερ ἡ σύνοδος ἀντέστη , τὸν τοῦ μεγάλου Πασιλείου κανόνα σύμμαχον ἔχουσα τὸν ἐκτεθέντα διά γε τοὺς ἐν πολέμῳ θνήσκοντας . Πολλὰ δὲ καὶ τὴν πόλιν ἐκάκωσε , τὸ τεῖχο , κτίζων τῶν παλατίων . Τούτο δὲ ἐποίει δεδιὼς τὰ τηνικαῦτα λεγόμενα · τοῦ παλατίου καὶ γὰρ ἐντὸς θανεῖν αὐτὸν προετεθέσπιστο . Κατ´ ἐκεῖνο δὲ καιροῦ καὶ ἡλίου ἔκλειψις γέγονε περὶ τρίτην ὥραν τῆς ἡμέρας , ὥστε . καὶ Κστρα φανῆναι . Ἡ μέντοι Θεοφανὼ τὴν τοῦ ΝικηΚφόρου συνουσίαν ἀπεστρέφετο . Τίνος ἕνεκεν ; ὅτι βίον ἐκεῖνος εἶχε σώφρονα , σαρκικῶν ἀπείχετο μίξεων , χαμευνίαις ἔχαιρεν . ὅθεν οὐκ ἀρεσκομένη τούτοις ἡ Θεοφανὼ τὸν Τζιμισχῆν μεταπέμπεται , κατά γε τὴν ἑαυτοῦ καθήμενον οἶκον · ἔφθασε γὰρ ὁ Φ.κᾶς διά τινα ὑποψίαν παραλύσας αὐτὸν τῆς τοῦ δομεστίκου ἀρχῆς . Νυκτὸς οὖν ια´ τοῦ Δεκεμβρίου μηνὸς , λόγου ιγʹ , ἔτει ϛυοηί ἀποστείλασα ἄγει τοῦτον πρὸς τὸν χειροποίητον κάτωθεν τοῦ παλατίου λιμένα , κἀκεῖθεν ἀνάγει τοῦτον διὰ κοφίνου σὐν πᾶσι τοῖς ὑπ´ αὐτὸν , Μιχαὴλ τῷ Βούρτζη , ΚΑέοντι ταξιάρχῃ τῷ Ἀβαλάντῃ , τῷ τοῦ Τζιμισχῆ Ἀτζιποθεοδώρῳ καὶ ἑτέροις τισί . Καταλαμβάνουσιν οὖν αὐτὸν ἐπ´ ἐδάφους κοιμώμενον . Ἔνυξεν ὁ Τχικισχῆς τὸν πόδα αὐτοῦ , καὶ δὴ μικρὸν ἀνεκάθισε . Καὶ τηνικαῦτα κατὰ τοῦ κρανίου αὐτοῦ κατάγει ὁ Ἀβαλάντης τὴν σπάθην . Εἰτα πρὸς τὸν Τχιμισχῆν ἐπὶ τῆς βασιλικῆς κλίνης καθίσαντα φέρουσιν αὐτὸν ἐμπαροινοῦντες καὶ βλασφημοῦντες εἰς αὐτὸν , μηδὲν ἄλλο λέγοντα ἡ , « Κύριε , ἐλέησον , » καὶ , « Θεοτάκε . βοήθησον . » Ἐπεὶ δὲ ὑπὸ τῶν παρακοίτων ἤδη κατεφωράθησαν καὶ πολλοὺς ἐώρων βοηθήσαντας , τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀποτέμνουσι καὶ διὰ θυρίδα - αὐτὴν ὑποδεικνύουσιν . Ὅθεν καὶ ἔνθεν κἀκεῖΚρατεῖ οὖν μετὰ τὸν φωκᾶν ὁ Τζιμισχῆς ἔτη ἐξ , Β συμβασιλεύοντας ἔχων αὐτῷ τοὺς υἱοὺς Ῥωμανοῦ Βακίλειον καν Κωνσταντῖνον . Μεταπέμπεται δὲ Βασίλειον παρακοιμώμενον ἅτε δραστήριον ὄντα παντάπεσι καὶ ἱκανὸν , ὃν δὴ καὶ ὁ Φωκᾶς πρόεδνον ἐτίμησε . Τότε δὴ τότε τοῦ ἀξιώματος παρ´ αὐτοῦ Κὑρεθέντος , ἔρχεται τηνικαῦτα πρὸς τὴν μεγάλην Ἐκκλησίαν . Ἀλλ´ οὐ προσδέχεται αὐτὸν ὁ Πολύευκτος , λέγων · « Εἰ μὴ ἄξια ποιήσεις μετανοίας , οὐκ Ἀπιβήσῃ τοῦ θείου ναοῦ . » Ἔνθεν τοι καὶ πάντα ὑπέσχετο ποιῆσαι . Εἶπε δὲ μὴ αὐτόχειρα γενέσθαι αὐτὸν τοῦ φωκᾶ , Ἀβαλάντην δὲ καὶ Ἀτζιποθεόδω ρον κελεύσει τῆς δεσποίνης . Ἡν δὴ καὶ ἐξορισθῆναι
Lemmas: κακόω ταξιιδιος , κατά μηδείς αὐτός παραμυθέομαι . ἀλλά καί ὁ παρά βασιλεύς τις εἰς εὐαγής ναός τυπόω δίδωμι τελέω κόπτω , πραΚφάσει ὁ ὁ δημόσιος σπανίζω . Χωρὶς αὐτός ἐπίσκοπος ὀν ὠθέω . ἀλλά καί θνῄσκω ἐπίσκοπος βασιλικός ἄνθρωπος ἐκεῖσε στέλλω . σπουδάζω δέ καί νόμος τίθημι ὁ ἐν πόλεμος θνῄσκω . ὅς τιμάω ὡς μάρτυς , ὁ ψυχικός σωτηρία ἐν μόνιος πόλεμος τίθημι καί οὐ ἐν ἄλλος τις . πρός ὅσπερ ὁ σύνοδος ἀνθίστημι , ὁ ὁ μέγας πασιλειος κανών σύμμαχος ἔχω ὁ ἐκτίθημι διά γε ὁ ἐν πόλεμος θνήσκω . πολύς δέ καί ὁ πόλις κακόω , ὁ τίκτω , κτίζω ὁ Παλατίων . Τούτος δέ ποιέω δείδω ὁ τηνικαῦτα λέγω · ὁ Παλάτιον καί γάρ ἐντός θνῄσκω αὐτός προθεσπίζω . Κατς ἐκεῖνος δέ καιρός καί ἥλιος ἔκλειψις γίγνομαι περί τρίτος ὥρα ὁ ἡμέρα , ὥστε . καί Κστρα φαίνω . ὁ μέντοι Θεοφανώ ὁ ὁ Νικηφόρος συνουσία ἀποστρέφω . τίς ἕνεκα ; ὅτι βίος ἐκεῖνος ἔχω σώφρων , σαρκικός ἀπέχω μίξις , χαμευνία χαίρω . ὅθεν οὐ ἀρέσκω οὗτος ὁ Θεοφανώ ὁ Τζιμισχῆς μεταπέμπω , κατά γε ὁ ἑαυτοῦ κάθημαι οἶκος · φθάνω γάρ ὁ Φ.κᾶς διά τις ὑποψία παραλύω αὐτός ὁ ὁ δομέστικος ἀρχή . Νύξ οὖν ια´ ὁ Δεκέμβριος μείς , λόγος πνίξ , ἔτος ὕω ἀποστέλλω ἄγω οὗτος πρός ὁ χειροποίητος κάτωθεν ὁ Παλάτιον λιμήν , ἐκεῖθεν ἀνάγω οὗτος διά κόφινος σῦς πᾶς ὁ ὑπό αὐτός , Μιχαήλ ὁ Βούρτζης , ΚΑέοντι ταξιάρχης ὁ Ἀβαλάντῃ , ὁ ὁ Τζιμισχῆς ατζιποθεοδωρος καί ἕτερος τις . καταλαμβάνω οὖν αὐτός ἐπι ἔδαφος κοιμάω . νύσσω ὁ τχικιεχω ὁ πούς αὐτός , καί δή μικρός ἀνακαθίζω . καί τηνικαῦτα κατά ὁ κρανίον αὐτός κατάγω ὁ Ἀβαλάντης ὁ σπάθη . εἶτα πρός ὁ Τχιμισχῆν ἐπί ὁ βασιλικός κλίνη καθίζω φέρω αὐτός ἐμπαροινέω καί βλασφημέω εἰς αὐτός , μηδείς ἄλλος λέγω ὁ , « κύριος , ἐλεέω , » καί , « θεοτηκω . βοηθέω . » ἐπεί δέ ὑπό ὁ παρακοίτης ἤδη καταφωράω καί πολύς ὁράω βοηθέω , ὁ κεφαλή αὐτός ἀποτέμνω καί διά θυρίς - αὐτός ὑποδείκνυμι . ὅθεν καί ἔνθεν κακεικρατος οὖν μετά ὁ Φωκᾶς ὁ Τζιμισχής ἔτος ἐκ , Β συμβασιλεύω ἔχω αὐτός ὁ υἱός Ῥωμανός βακιλειος καν Κωνσταντῖνος . μεταπέμπω δέ Βασίλειος παρακοιμώμενος ἅτε δραστήριος εἰμί παντάπεσι καί ἱκανός , ὅς δή καί ὁ Φωκᾶς προδίδωμι τιμάω . τότε δή τότε ὁ ἀξίωμα παρ´ αὐτός Κὑρεθέντος , ἔρχομαι τηνικαῦτα πρός ὁ μέγας ἐκκλησία . Ἀλ οὖον προσδέχομαι αὐτός ὁ Πολύευκτος , λέγω · « εἰμί μή ἄξιος ποιέω μετάνοια , οὐ απιβαινω ὁ θεῖον ναός . » ἔνθεν ὅς καί πᾶς ὑπισχνέομαι ποιέω . εἶπον δέ μή αὐτόχειρ γίγνομαι αὐτός ὁ Φωκᾶς , Ἀβαλάντην δέ καί Ἀτζιποθεόδω ἀντίμοιρος κελεύω ὁ δέσποινα . ἐάν δή καί ἐξορίζω