cogPG.PG158 301
τοῦ πιεῖν οἶνον . Ὁ γὰρ κύων μετὰ τὸ φονευθῆναι τὸν κύριον συνοδεύοντά τινι κακούργῳ καθ´ ὁδὸν προσήλυτος ἐν πανδοχείῳ γέγονεν . Ἐκεῖσε γουὶ τυχαίως εἰσελθὼν ὁ φονεὺς ἐγνωρίσθη παρὰ του κυνὸς , καὶ τοσοῦτον ἦν ἐκεῖνος ὑπ´ αὐτῷ ὑλακτῶν ὥστε ὑπούίαν οὐκ ἀγαθὴν δοῦναι περὶ αὐτοῦ . Κρατεῖται λοιπὸν ὁ φονεὺς , προσάγεται τῷ ἄρχοντι , ἐτάζεται ἀκριβῶς , ὁμολογεῖ καὶ ἄκων , καὶ τελευταῖον ὡς κακοῦργος ἀναιρεῖται Μετὰ δὲ τοῦτον κρατεῖ ὁ υἱὸς αὐτοῦ Κωνσταντῖνος σὺν τῇ αὐτοῦ μητρὶ Εἰρήνῃ ἔτη ιζʹ , ὑφ´ οὖ ἡ εὐσέβεια κρατύνεται καὶ τὰ μοναστήρια πλατύνονται Τότε . καὶ ἐν τῇ Θράκῃ ἀρύσσων τις εὗρε λάρνακα ἐν ᾗ γεγραμμένον ἦν · « Χριστὸς γεννᾶσθαι μέλλει ἐκ Μαρίας τῆς παρθένου , καὶ πιστεύω εἰς αὐτόν Ἐπὶ Κωνσταντίνου καὶ Εἰρήνης τῶν εὐσεβῶν βασιλέων ὄψει με πάλιν , ὧ ἤλιε . » Ἠ Εἰρήνη αὕτη τῷ υἱῷ αὐτῆς Κωνσταντίνῳ συμβασιλεύουσα , καὶ μὴ ἀνενομένη τῶν παρὰ αὐτοῦ γινομένωναὐτήν τε γὰρ τῆς βασιλείας ἐποίησεν ἔκπτωτον , εἰ καὶ μεταμεληθεὶς πάλιν ἐπὶ τὰ βασίλεια ταύτην ἀνήγαγε , καὶ τὴν ὁμόζυγον αὐτοῦ σώφρονα καὶ λίαν οὐσαν ἐξάγει , μίξιν δὲ γυναικὸς ἄλλης ἀντεισάγει ] , τούτου χάριν ἐκτυφλοῖ αὐτὸν ὑπνώττοντα , ὡς ἐντεῦθεν καὶ τὸν ἥλιον ἐπὶ πλείστας ἡμέρας μὴ δοῦναι καθαρὰς τὰς ἀκτῖνας αὐτοῦ . Ἀλλ´ ἡ βασιλὶς Εἰρήνη μετάμελον ἐφ´ οἷς δέδρακε σχοῦσα , καὶ θέλουσα τοῦ μίσους ἑαυτὴν ἀποπλῦναι , χρημάτων θησαυροὺς τῇ πόλει ἐκκενοῖ καὶ λύει τὰ χρέα . Πλὴν οὐκ ἐπενύσταξεν ὁ παντεπόπτης ὀφθαλμός · πρὸς βραχὺ καὶ γὰρ τῆς ἡδονῆς τοῦ κράτους αὕτη γευσαμένη ἀθινθιάζοντα πίνει κρατῆρα . Ἐπανέστη καὶ γάρ τις τῶν συγκλήτου , τοὔνομα Νικηφόρος , τὴν ἀξίαν πατρίκιος ἀπὸ γενικῶν , καὶ τῆς βασιλείας αὐτὴν ἀτίμως ἐξίστησι . Κρατεῖ τοίνυν ὀ Νικηφόρος οὖτος ἔτη θʹ , ἄνθρωπος φονικώτατος , δοῦλος χρυσοῦ , Μίδας ἄλλος ἄντικρυς , ὡνίους τὰς ἀρχὰς ποιούμενος . Οὗτος πᾶσι μὲν ἐῴκει κατηφὴς εἰναι , τὸν δὲ χρυσὸν αὐτῷ προσάγουσι καὶ πάνυ χαρίεις ἐφαίνετο Ἀλλὰ καὶ βαρὺ τοῖς Βυζαντίοις ἄχθος ἐπέθηκε , χάριν τῶν γηρασάντων τειχῶν ἀπαιτεῖσθαι τὸ λεγόμενον δικέρατον ἐκέλευσε . Πρὸς τούτοις δὲ ἐπεκράτει Κατ´ ἐκεῖνο δὲ καιροῦ καὶ τὸ τῆς ἁγίας Εὐφημίας λείψανον κατὰ θαλάττης ῥιφὲν παρὰ τοῦ Κοπρωνύμου ἐν Λέσβῳ τῇ νήσῳ ἐπανεσώθη . Καὶ περὶ μὲν τούτων οὕτως . Ὁ δὲ Ζωναρᾶς ἐν τῷ χρονικῷ αὐτοῦ συντάγματι καὶ τέδε περὶ τούτου φησί . Δύο λόγοι φέρονται · ὁ μὲν γὰρ λέγει πυρὶ παραδοθῆναι παρὰ τοῦ Κοπρωνύμου τὴν ἀγίαν Εὐφημίαν , εἰ καὶ τῆς ἐλπίδος ἐκεῖνος διήμαρτενντ αὐτῆς γὰρ ἕτερον ἐκαύθη σῶμα ] , ὁ δὲ λέγει κατὰ βυθοῦ ῥιφῆναι αὐτὴν , θείᾳ χάριτι περὶ τὴν Λέσβον νῆσον ἐπανασωθῆναι .
Lemmas: ὁ πίνω οἶνος . ὁ γάρ κύω μετά ὁ φονεύω ὁ κύριος συνοδεύω τις κακοῦργος καθ´ ὁδός προσήλυτος ἐν πανδοκεῖον γίγνομαι . ἐκεῖσε γουὶ τυχαῖος εἰσέρχομαι ὁ φονεύς γνωρίζω παρά ὁ κύων , καί τοσοῦτος εἰμί ἐκεῖνος ὑπό αὐτός ὑλακτέω ὥστε υπουεις οὐ ἀγαθός δίδωμι περί αὐτός . κρατέω λοιπός ὁ φονεύς , προσάγω ὁ ἄρχω , ἐτάζω ἀκριβῶς , ὁμολογέω καί ἄκων , καί τελευταῖος ὡς κακοῦργος ἀναιρέω μετά δέ οὗτος κρατέω ὁ υἱός αὐτός Κωνσταντῖνος σύν ὁ αὐτός μήτηρ Εἰρήνη ἔτος ἵζω , ὑφ´ οὖον ὁ εὐσέβεια κρατύνω καί ὁ μοναστήριον πλατύνω τότε . καί ἐν ὁ Θράκη ἀρύω τις εὑρίσκω λάρναξ ἐν ὅς γράφω εἰμί · « Χριστός γεννάω μέλλω ἐκ Μαρία ὁ παρθένος , καί πιστεύω εἰς αὐτός ἐπί Κωνσταντῖνος καί Εἰρήνη ὁ εὐσεβής βασιλεύς ὁράω ἐγώ πάλιν , ἵημι ἥλιος . » ὁ Εἰρήνη οὗτος ὁ υἱός αὐτός Κωνσταντῖνος συμβασιλεύω , καί μή ἀνίημι ὁ παρά αὐτός γινομενωναυος τε γάρ ὁ βασίλεια ποιέω ἔκπτωτος , εἰμί καί μεταμέλομαι πάλιν ἐπί ὁ βασίλεια οὗτος ἀνάγω , καί ὁ ὁμόζυγος αὐτός σώφρων καί λίαν εἰμί ἐξάγω , μίξις δέ γυνή ἄλλος ἀντεισάγω ] , οὗτος χάρις ἐκτυφλόω αὐτός ὑπνώσσω , ὡς ἐντεῦθεν καί ὁ ἥλιος ἐπί πλεῖστος ἡμέρα μή δίδωμι καθαρός ὁ ἀκτίς αὐτός . Ἀλ ὁ βασιλίς Εἰρήνη μετάμελος ἐφίημι ὅς δράω ἔχω , καί ἐθέλω ὁ μῖσος ἑαυτοῦ ἀποπλύνω , χρῆμα θησαυρός ὁ πόλις ἐκκενόω καί λύω ὁ χρεία . πλήν οὐ ἐπινύσσω ὁ παντεπόπτης ὀφθαλμός · πρός βραχύς καί γάρ ὁ ἡδονή ὁ κράτος οὗτος γεύω αθινθιαζοειντα πίνω κρατήρ . ἐπανίστημι καί γάρ τις ὁ σύγκλητος , ὄνομα Νικηφόρος , ὁ ἄξιος πατρίκιος ἀπό γενικός , καί ὁ βασίλεια αὐτός ἄτιμος ἐξίστημι . κρατύς τοίνυν ὁ Νικηφόρος οὗτος ἔτος ὁ , ἄνθρωπος φονικός , δοῦλος χρυσός , Μίδας ἄλλος ἄντικρυς , ὤνιος ὁ ἀρχή ποιέω . οὗτος πᾶς μέν ἔοικα κατηφής εἰναι , ὁ δέ χρυσός αὐτός προσάγω καί πάνυ χαρίεις φαίνω ἀλλά καί βαρύς ὁ Βυζάντιος ἄχθος ἐπιτίθημι , χάρις ὁ γηράσκω τεῖχος ἀπαιτέω ὁ λέγω δικέρατον κελεύω . πρός οὗτος δέ ἐπικρατέω Κατς ἐκεῖνος δέ καιρός καί ὁ ὁ ἅγιος Εὐφημία λείψανον κατά θάλασσα ῥίπτω παρά ὁ κοπρωνυμέω ἐν Λέσβος ὁ νῆσος ἐπανίημι . καί περί μέν οὗτος οὕτως . ὁ δέ Ζωναρᾶς ἐν ὁ χρονικός αὐτός σύνταγμα καί τε περί οὗτος φημί . δύο λόγος φέρω · ὁ μέν γάρ λέγω πῦρ παραδίδωμι παρά ὁ κοπρωνυμέω ὁ ἅγιος Εὐφημία , εἰμί καί ὁ ἐλπίς ἐκεῖνος διαμαρτάνω αὐτός γάρ ἕτερος καίω σῶμα ] , ὁ δέ λέγω κατά βυθός ῥίπτω αὐτός , θεῖος χάρις περί ὁ Λέσβος νῆσος ἐπανασῴζω .