cogPG.PG158 388
πολλὰ ἡμῖν ἐπακολουθήσει τὰ ἄτοπα . Σῶμα γὰρ αὐτῷ περιθήσομεν , χεῖράς τε καὶ πόδας καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα . Καὶ γὰρ εἰ μὴ χεῖρας εἶχε , πῶς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον ; Εἰ μὴ στόμα , πῶς ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ; Εἰ μὴ πόδας εἶχε , πως ἡ Γραφὴ λέγει περιπατεῖν αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ κατὰ τὸ δειλινόν · Ἀλλ´ οὐκ ἔστι τοῦτο , οὐκ ἔστιν . Ἔφθασε γὰρ ὁ τῶν ἁγίων ἅπας χορὸς ἐπανελθεῖν τὰ τοιαῦτα ῥητὰ καὶ διδάξαι ἡμᾶς ὅπως ἐκλαμβάνειν αὐτὰ χρὴ , καὶ μὴ τῷ ἰδίῳ θελήματι παρασυρομένους ἄλλεσυαί τε κατὰ κρημνῶν , καὶ τῆς εὐθείας πόῤῥω που φέρεσθαι . Οὕτω μὲν οὖν καὶ περὶ τοῦ φυτοῦ ἐκείνου , τοῦ ξύλου δηλονότι τῆς γνώσεως , διανοεῖσθαί σε ἄξιον , εἴγε καὶ διαφωνίαν ἐπὶ τούτοις παρεμπίπτουσαν ἔχομεν . Αὐτίκα γὰρ ὁ θεῖος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης οὕτως εὕρηται περὶ τούτου διεξιών · Καταρᾶται μέν τὴν συκῆν ὁ Χριστὸς , ἵνα δείξῃ τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι καὶ κολάζειν δύναται · ἄμα δέ τις τούτω καὶ ἀπόῥῥητος συμπλέκεται λόγος παρὰ γερόντων σοφῶν εἰς ἡμᾶς διαφοιτήσας · ὅτι τὸ ξύλον τῆς παραβάσεως τοῦτο ἧν , ὅ καὶ τοῖς φύλλοις οἱ παραβάντες εἰς σκέπην ἐχρήσαντο , καὶ κατηράθη κατὰ Χριστοῦ φιλανθρώπως μηκέτι καρπὸν ἐνεγκεῖν αἴτιον ἀμαρτίας . Ὁ δὲ τὰ θεῖα σοφὸς Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς βρῶσιν ἐπὶ παραδείσου τὴν θείαν εἶπεν ἐπίγνωσιν . Δίδωσι μὲν γὰρ ὁ Θεὸς ἐξουσίαν τῷ Ἀδὰμ πάντων τῶν ἐν τῷ παραδείσῳ Κφυτῶν , πλὴν οὐ βρώσεως ἕνεκεν , ἀλλ´ ἵνα πρὸς αὐτὸν ἐντεῦθεν τὸν δημιουργὸν ἐπανάγηται . Ἀπὸ μεγέθους γὰρ καὶ καλλονῆς κτισμάτων , ὥς πού φησι Σολομῶν , ὁ δημιουργὸς αὐτῶν ἐπιγινώσκεσθαι εἴωθε . Καὶ ὅρα πῶς ἐκλαμβάνει τὰ παραδείσου ὁ θεῖος οὖτος Ἱωάννης , καὶ τί φησιν ἐπ´ αὐτοῖς , Ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρῶσιν φάγεις . Διὰ πάντων . λέγων , τῶν κτισμάτων ἐπ´ ἐμὲ τὸν ποιητὴν ἀναβιβάσθητι , καὶ ἕνα καρπὸν ἐκ πάντων ἀμφὶβάλλειν οὐ δέον σε . Εἰ μὴ γὰρ εἴπωμεν αἰσθητῆς ἅπτεσθαι βρώσεως ἐν παραδείσῳ τὸν Ἀδὰμ , οὐδέν ἐστι τὸ κωλύον ἡμᾶς μὴ καὶ φθαρτῆς αὐτὸν εἶναι φύσεως ἡγεῖσθαι καὶ θνητῆς , εἴγε καὶ μᾶλλον
Lemmas: πολύς ἐγώ ἐπακολούθησις ὁ ἄτοπος . σῶμα γάρ αὐτός περιτίθημι , χείρ τε καί πούς καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος . καί γάρ εἰμί μή χείρ ἔχω , πῶς πλάσσω ὁ ἄνθρωπος ; εἰμί μή στόμα , πῶς ἐμφυσάω εἰς ὁ πρόσωπον αὐτός ; εἰμί μή πούς ἔχω , πως ὁ γραφή λέγω περιπατέω αὐτός ἐν ὁ παράδεισος κατά ὁ δειλινός · Ἀλ οὐ εἰμί οὗτος , οὐ εἰμί . φθάνω γάρ ὁ ὁ ἅγιος ἅπας χορός ἐπανέρχομαι ὁ τοιοῦτος ῥητός καί διδάσκω ἐγώ ὅπως ἐκλαμβάνω αὐτός χρή , καί μή ὁ ἴδιος θέλημα παρασύρω ἀλέω τε κατά κρημνός , καί ὁ εὐθύς πόρρω ποῦ φέρω . οὕτως μέν οὖν καί περί ὁ φυτός ἐκεῖνος , ὁ ξύλον δηλονότι ὁ γνῶσις , διανοέω σύ ἄξιος , εἰ καί διαφωνία ἐπί οὗτος παρεμπίπτω ἔχω . αὐτίκα γάρ ὁ θεῖος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης οὕτως εὑρίσκω περί οὗτος διέξειμι · καταράομαι μέν ὁ συκέα ὁ Χριστός , ἵνα δείκνυμι ὁ Ἰουδαῖος ὅτι καί κολάζω δύναμαι · ἄμη δέ τις οὗτος καί ἀπόρρητος συμπλέκω λόγος παρά γέρων σοφός εἰς ἐγώ διαφοιτάω · ὅτι ὁ ξύλον ὁ παράβασις οὗτος ἧμαι , ὅς καί ὁ φύλλον ὁ παραβαίνω εἰς σκέπη χράω , καί καταράομαι κατά Χριστός φιλάνθρωπος μηκέτι καρπός φέρω αἴτιος ἁμαρτία . ὁ δέ ὁ θεῖον σοφός Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός βρῶσις ἐπί παράδεισος ὁ θεῖος εἶπον ἐπίγνωσις . δίδωμι μέν γάρ ὁ θεός ἐξουσία ὁ Ἀδάμ πᾶς ὁ ἐν ὁ παράδεισος κφυος , πλήν οὖον βρῶσις ἕνεκα , ἀλ ἵνα πρός αὐτός ἐντεῦθεν ὁ δημιουργός ἐπανάγω . ἀπό μέγεθος γάρ καί καλλονή κτίσμα , ὅς πού φημί Σολομών , ὁ δημιουργός αὐτός ἐπιγιγνώσκω εἴωθα . καί ὁράω πῶς ἐκλαμβάνω ὁ παράδεισος ὁ θεῖος οὗτος Ἰωάννης , καί τίς φημί ἐπι αὐτός , ἀπό πᾶς ξύλον ὁ ἐν ὁ παράδεισος βρῶσις φάγος . Ζεύς πᾶς . λέγω , ὁ κτίσμα ἐπι ἐγώ ὁ ποιητής ἀναβιβάζω , καί εἷς καρπός ἐκ πᾶς ἀμφιβάλλω οὖον δήω σύ . εἰμί μή γάρ εἶπον αἰσθητός ἅπτω βρῶσις ἐν παράδεισος ὁ Ἀδάμ , οὐδείς εἰμί ὁ κωλύω ἐγώ μή καί φθαρτός αὐτός εἰμί φύσις ἡγέομαι καί θνητός , εἰ καί μᾶλλον