cogPG.PG158 371
ψυχῇ διισχυρίζονται , καὶ οὐ παντάπασι τὸν Ἀδὰμ ἀθάνατον ἀποφαίνονται , κατὰ τὸ δοθὲν αὐτῷ πρὸ τῆς ἀμαρτίας ἀξίωμα ; Δότωσαν ἐπὶ τούτοις ἀπόκρισιν . Ἀλλ´ οὐκ ἔχοιεν ἄν τι καὶ λέγειν , Ἐκεῖνοι Κγὰρ , ὡς ὁρᾷς , οὐ μέσον αὐτὸν εἶναι διισχυρίζονται μόνον , ἀλλὰ καὶ πάθη φυσικὰ προσάπτειν οὐ παραιτοῦνται τῷ πρὸ τῆς ἁμαρτίας ἀφθάρτῳ καὶ ἀνολέθρῳ καὶ ἀπαθεῖ . Καὶ ταῦτα χωρὶς ἀποδείξεως , ὡς εἴρηται , γραφικῆς . Ἀλλὰ μὴ δέδιθι τούτου ἕνεκεν . Ὅτι μὲν γὰρ τοιαύτης ὑπῆρχε φύσεως ὁ ἄνθρωπος , ἀπ´ ἀρχῆς , ἀφθάρτου δηλαδὴ καὶ ἀπαθοῦς , καὶ ὅτι καθ´ οἷον δή τινα τρόπον ἐκεῖνος οὐκ ἔπασχε φθορᾶς ἀπάσης ὑπέρτερος ὤν , ἔδειξεν μὲν ὁ τὴν γλῶτταν χρυσοῦς ἐν τῇ εἰς τὴν Ἑξαήμερον ἑπτακαιδεκάτη αὐτοῦ ὁμιλίᾳ λέγων , ὅτι τααύτην ἀπάθειαν εἶχε πρὸ τῆς ἀμαρτίας ὁ ἄνθρωπος ὁποίαν ἔχουσι καὶ ἄγγελοι · καὶ ὅτι δόξης μέτοχος ἀφάτου · ἔδειξε δὲ πολλῷ πλέον ἐν τῷ βιβλίῳ Τῶν ἀνδριάντων σαφέστερον , ἄτε δὴ τὸν περὶ τούτου λόγον ποιούμενος . Ἐπειδὴ γὰρ τὸ σῶμα τοῦτο τὸ φθαρτὸν διασύροντες ἐπὶ τοσοῦτον ἦσάν τινες ὥστε καὶ ἀνάξιον αὐτὸν τῆς τοῦ Θεοῦ δημιουργίας ἀποκαλεῖν · ἔλεγον γὰρ ὡς εἴγε πλάσμα τῶν θείων ὑπῆρχε χειρῶν , οὐκ ἂν οὕτω μυρίοις ὑπέκειτο πάθεσι · τοιοῖσδε πρὸς αὐτοὺς ἐκεῖνος λόγοις ἐχρήσατο · Μή μοι τὸν ἄνθρωπον τουτονὶ λεγέτω τις πρὸς τὸν κεκρουκότα , τὸν καταδικασθέντα , τὸν ἡτιμωμένον . Ἀλλ´ εἰ βούλεοθε μαθεῖν ὀποῖον ἐξ ἀρχῆς ἔπλασε τὸ σῶμα ἡμῶν ὁ Θεὸς , ἐπὶ τὸν παράθεισον ἔλθωμεν , καὶ τὸν ἐξ ἀρχῆς γενόμενον ἄνθρωπον ἴδωμεν . Οὐ γὰρ σὖτως τὸ σῶμα ἐκεῖν ο φθαρτὸν καὶ ἐπίκαιρον ἡν , ἀλλὰ καθάπερ τις χρυσοῦς ἀνδριὰς ἀπὸ χωνευτηρίου προελθών καὶ λαμπρὸς ἀποστίλβων οὕτω πάσης φθορᾶς τὸ σῶμα ἐκεῖνο ἀπήλλακτο · κωὶ οὕτε πόνος ἡνώχλει οὔτε ἱδρὼς ἐλυμαίνετο , οὐ φροντίδες ἐπεβούλευον , οὐκ ἀθυμίαι ἐπολιόρκοιν · ρὐ ῥύπος , οὐ δάκρυον , οὐδ´ ἄλλοτι τῶν τοιούτο ἐλύπει παθῶν · ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς τὸν εὐεργέτην ἐξύβρισε , Θεός τε γενέσθαι ἥλπισε , καὶ μείζω τῆς οἰκείας ἀξίας ἔλαβεν ἔννοιαν · τὸτε δὴ τότε σω . φρονίζων αὐτὸν ὀ Θεὸς φθαρτὸν ἐποίησε καὶ θνσιτόν · καὶ ταῖς Πολλαῖς ταύταις ἀνάγκαις κατέδησε . Ταῦτα μὲν οὖν ὁ θειότατος Ἰωάννης . Ἐφ´ ᾧ καὶ ἄφθα . ρτον ἐκεῖνο τὴ σῶμα δικαίος ὁ λόγος ἐκάλεσε . Τὸ γὰρ οἷᾳ δή τινι φθορᾷ μὴ ὑποκείμενον ἄφθαρτον πῶς ἁρα καὶ τίνα τρόπον ἔπαοχε , τοῦτο μαθεῖν ἀ-ξιοῦμεν . Ἡμεῖς γὰρ ἀφ´ ἑαυτῶν ἐννοῆσαι πῶς ὑπέπιπτε
Lemmas: Ψυχή διισχυρίζομαι , καί οὖον παντάπασι ὁ Ἀδάμ ἀθάνατος ἀποφαίνω , κατά ὁ δίδωμι αὐτός πρό ὁ ἁμαρτία ἀξίωμα ; δίδωμι ἐπί οὗτος ἀπόκρισις . Ἀλ οὐ ἔχω ἄν τίς καί λέγω , ἐκεῖνος Κγὰρ , ὡς ὁράω , οὖον μέσος αὐτός εἰμί διισχυρίζομαι μόνος , ἀλλά καί πάθος φυσικός προσάπτω οὖον παραιτέομαι ὁ πρό ὁ ἁμαρτία ἄφθαρτος καί ἀνόλεθρος καί ἀπαθής . καί οὗτος Χωρὶς ἀπόδειξις , ὡς εἴρω , γραφικός . ἀλλά μή δείδω οὗτος ἕνεκα . ὅτι2 μέν γάρ τοιοῦτος ὑπάρχω φύσις ὁ ἄνθρωπος , ἀπ´ ἀρχή , ἄφθαρτος δηλαδή καί ἀπαθής , καί ὅτι καθ´ οἷος δή τις τρόπος ἐκεῖνος οὐ πάσχω φθορά ἀπασάω ὑπέρτερος εἰμί , δείκνυμι μέν ὁ ὁ γλῶσσα χρύσεος ἐν ὁ εἰς ὁ ἑξαήμερος ἑπτακαιδέκατος αὐτός ὁμιλία λέγω , ὅτι τααυος ἀπάθεια ἔχω πρό ὁ ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος ὁποῖος ἔχω καί ἄγγελος · καί ὅτι δόξα μέτοχος ἄφατος · δείκνυμι δέ πολύς πλέω ἐν ὁ βιβλίον ὁ ἀνδριάς σαφής , αὔγ-ασμα δή ὁ περί οὗτος λόγος ποιέω . ἐπεί γάρ ὁ σῶμα οὗτος ὁ φθαρτός διασύρω ἐπί τοσοῦτος εἰμί τις ὥστε καί ἀνάξιος αὐτός ὁ ὁ Θεός δημιουργία ἀποκαλέω · λέγω γάρ ὡς εἰ πλάσμα ὁ θεῖον ὑπάρχω χείρ , οὐ εἄν οὗτος μυρίος ὑπόκειμαι πάθος · τοιόσδε πρός αὐτός ἐκεῖνος λόγος χράω · μὴ ἐγώ ὁ ἄνθρωπος οὗτος λέγω τις πρός ὁ κρούω , ὁ καταδικάζω , ὁ ἀτιμάω . Ἀλ εἰμί βούλεοθε μανθάνω ὁποῖος ἐκ ἀρχή πλάσσω ὁ σῶμα ἐγώ ὁ θεός , ἐπί ὁ παρατίθημι ἔρχομαι , καί ὁ ἐκ ἀρχή γίγνομαι ἄνθρωπος ὁράω . οὖον γάρ σῶτος ὁ σῶμα ἐκεῖνος ὁ φθαρτός καί ἐπίκαιρος ἐάν , ἀλλά καθάπερ τις χρύσεος ἀνδριάς ἀπό χωνευτήριον προέρχομαι καί λαμπρός ἀποστίλβω οὗτος πᾶς φθορά ὁ σῶμα ἐκεῖνος ἀπαλλαξείω · κωὶ ἵημι πόνος ἐνοχλέω οὔτε ἱδρώς λυμαίνομαι , οὖον φροντίς ἐπιβουλεύω , οὐ ἀθυμία επολιορκος · ῥέω ῥύπος , οὖον δάκρυ , οὐδός ἄλλοτι ὁ τοιοῦτος λυπέω πάθος · ἀλ ἐπεί πρός ὁ εὐεργέτης ἐξυβρίζω , Θεός τε γίγνομαι ἐλπίζω , καί μείζων ὁ οἰκεῖος ἄξιος λαμβάνω ἔννοια · τότε δή τότε σός . φρονίζω αὐτός ὁ θεός φθαρτός ποιέω καί θνσιος · καί ὁ πολύς οὗτος ἀνάγκη καταδέω . οὗτος μέν οὖν ὁ θεῖος Ἰωάννης . Ἐφ´ ὅς καί ἄφθα . τρον ἐκεῖνος ὅς σῶμα δικαίος ὁ λόγος καλέω . ὁ γάρ οἶος δή τις φθορά μή ὑπόκειμαι ἄφθαρτος πῶς ἄρα καί τίς τρόπος πάσσω , οὗτος μανθάνω ἀξιόω . ἐγώ γάρ ἀφή ἑαυτοῦ ἐννοέω πῶς ὑποπίπτω