cogPG.PG158 439
ἕξεως οὐδενὶ τῶν ἀπ´ αἰῶνος , ὡς οἷμαι , διέγνωσται · ὅτι καὶ τῷ παναγίῳ ταῦτα σεσίγηται Πνεύματι . Εἰ φθαρτὸς ἦν ὁ παράδεισος , οὐκ ἂν τὸν δέκαιον λῃστὴν εἰ αὐτὸν ὁ Σωτὴρ ἐκάλει λέγων · « Σήμερον μετ´ · ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ . » Ποία καὶ γὰρ ἀντίδοσις τῆς ἐπὶ σταυροῦ τοιαύτης ὁμολογίας αὐτοῦ , τὸ εἰς ῥευστὸν εἰσαχθῆναι παράδεισον ; Εἰ φθαρτὸς ἦν ὰ παράδεισος , πῶς τὴν ἐν αὐτοῦ θαυμά·ων ἐ Παπ λος ἀρπαγὴν ἐκεῖ μυσταγωγηθῆναι τὰ ἄῤῥητα ἐκεῖνα ἔλεγε ῥήματα ; Μάνθανε οὖν κἀντεῦθεν ὡς ἀνάπαι · σις ἀντιλογίας κρείττων ῥεύσεως ὁ παράδεισος . ἐὶ μὴ γὰρ τοῦτο ἦν , οὐκ ἂν ὁ δίκαιος Ἀγωνοθέτης , ὥς πού φησι Θεδώρητος , τοῖς ὑπὲρ ἀρετῶν ἀγωνιζομένοις ἔπαθλον ὥσπερ προὔθηκε τὸν παράδεισον · οὐκ δὲ τὰς καλλινίκους τῶν μαρτύρων ψυχὰς μετὰ τοσούτους καμάτους ἀναπαύσεως ἕνεκεν αὐτὸς διεδέὲ χετο . Ὅτι φθορᾶς ἀνώτερος ὁ παράδεισος , καὶ αὐτὸς ὁ μέγας Ἀθανάσιος ἐν τοῖς πρὸς Ἀντίοχον οὕτω φησίν » « Πρὸς μὲν τοὺς παρ´ ἡμῖν καρπούς τε καὶ παραδείσους πάσης φθορᾶς ἔστιν ὑψηλότερος · πρὸς δὲ τὴν ὁόξαν τῶν μελλόντων ἀγαθῶν ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ οἶδε , καὶ ὦς οὐκ ἥκουσε , καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη , καὶ πάνυ ἐλάσσων ἐστίν . » Ἀλλὰ καὶ ὁ ὑμνογράφος μέγας Κοσμᾶς οὕτως λέγων , « ξύλου γευσάμενος ὁ πρῶτος ἐν βροτοῖς φθορᾷ παρῳκησεν , » ἀριδήλως ἐνέφηνε τὸν παράδεισον ἄφθαρτον . Εἰ γὰρ , καθάπερ εἴρηται , φθορὰ μετὰ τὴν τοῦ ξύλου γεῦσιν ὁ Ἀδὰμ ἐκεῖνος παρῴκησεν , εὔλογον πάντως ὅτι πρὸ τῆς τοιαύτης γεύσεως ἐν ἀφθάρτρες χωρίοις ἐποιεῖτο τὴν οἴκησιν . φθορᾶς μὲν οὖν ὕπερθεν ὁ παράδεισος , καὶ σὴ ἐς αὐτῷ πάντες καρποί · εἰ μὴ γὰρ τοῦτο ἦν , οὐκ ἂι οἱ θεῖοι Πατέρες ἀειθαλῆ ἔλεγον εἶναι τὰ κν αὐτῷ φυτὰ καὶ ἀθάνατα . Εἰ δὲ τὰ τῶν καρπῶν ἄφθαρτα , καὶ τοῦ βρωθῆναι πάντως ἀνώτερα . Εἰ γὰρ καὶ τῆς ἀγίας Γραφῆς οὔτω λεγούσης ἤκουσας · « Ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φάγῃς · ἐ ἀλλ´ οὐ διὰ τοῦτο καὶ προσκόπτειν ἄξιον τῇ Γρααικῇ ταύτῃ συγκαταβάσει τε καὶ παχύτητι , οὐδὰ βρῶσιν αἰσθητὴν ἐντεῦθεν οἴεσθαι κατασημαίνειν τὰ θεῖα ῥητά . Τίνι καὶ γὰρ ἡ ῥευστὴ τράπεζα προὔκειτο , εἴγε κατὰ τὸν χρυσοῤῥήμονα Ἰωάννην , ἀνώ , . τεροι ἦσαν πάντων τῶν σωματικῶν οἱ πρωτόπλαστοις ῥευστῆς ἐξ ἀνάγκης ἐδεῖτο τροφῆς · ἢ κατὰ τὴν ἁρίαν Γραφὴν πᾶσαν ἄφθαρτος ἐκεῖνος παρήγετο , καὶ χρεία καρπῶν οὐ μὲν ἦν πάντως ῥευστῶν , ὅτε μηδὲ φθαρτῇ κεχρῆσθαι τραπέζῃ τὸν ἄφθαρτον εὔλογον . Μὴ τοίνυν τὸν χεραὶ Θεοῦ πεφυτευμένον παράδεισον ῥευστὸν ὑπολάμβανε · μηδὲ κατὰ τὸ γράμμα μόνον ἐπέρχου τὰ θεῖα ῥητά · ὅρα γὰρ νουνεχῶς ὅτε καί τινες ἕτεροι τοῦτο παθόντες εἰς λογισμοὺς ἀτόπους ἐξεβλήθησαν . Οἱ μὲν γὰρ ἐνσώματον εἶναι πὸν Θεὸν καθ´ ἡμᾶς ἐδογμάτισαν · ἕτεροι δὲ καὶ τὰ θηρία νοεράν ἔχειν ψυχὴν ὑπειλήφασι , τοῦ Θεοῦ δῆθεν ἀκούσαντες τὰ πετεινὰ καὶ τοὺς Ἰχθύας εὐλο γοῦντος . Μανιχαῖοι δὲ μετὰ τοὺς πρωτοπλάστους
Lemmas: ἕξις οὐδείς ὁ ἀπ´ αἰών , ὡς οἴομαι , διαγιγνώσκω · ὅτι καί ὁ πανάγιος οὗτος σιγάω πνεῦμα . εἰμί φθαρτός εἰμί ὁ παράδεισος , οὐ εἄν ὁ δέκαιον ληιστής εἰμί αὐτός ὁ Σωτήρ καλέω λέγω · « σήμερον μετέ · ἐγώ εἰμί ἐν ὁ παράδεισος . » Ποία καί γάρ Ἀντίδοσις ὁ ἐπί σταυρός τοιοῦτος ὁμολογία αὐτός , ὁ εἰς ῥευστός εἰσάγω παράδεισος ; εἰμί φθαρτός εἰμί ά παράδεισος , πῶς ὁ ἐν αὐτός θαυμά·ων εἰ Παπ Λός ἁρπάγη ἐκεῖ μυσταγωγέω ὁ ἄρρητα ἐκεῖνος λέγω ῥῆμα ; μανθάνω οὖν ἐντεῦθεν ὡς ἀναπαίω · τις ἀντιλογία ἀγαθός ῥεῦσις ὁ παράδεισος . εἰ μή γάρ οὗτος εἰμί , οὐ εἄν ὁ δίκαιος ἀγωνοθέτης , ὅς πού φημί Θεδώρητος , ὁ ὑπέρ ἀρετή ἀγωνίζομαι ἔπαθλον ὥσπερ προτίθημι ὁ παράδεισος · οὐ δέ ὁ καλλίνικος ὁ μάρτυς ψυχή μετά τοσοῦτος κάματος ἀνάπαυσις ἕνεκα αὐτός διαδέω χετ . ὅτι2 φθορά ἀνώτερος ὁ παράδεισος , καί αὐτός ὁ μέγας Ἀθανάσιος ἐν ὁ πρός Ἀντίοχος οὗτος φημί » « πρός μέν ὁ παρ´ ἐγώ καρπός τε καί παράδεισος πᾶς φθορά εἰμί ὑψηλός · πρός δέ ὁ ὅξος ὁ μέλλω ἀγαθός ὁ ὀφθαλμός οὐ οἶδα , καί οὖς οὐ ἀκούω , καί ἐπί Καρδία ἄνθρωπος οὐ ἀναβαίνω , καί πάνυ μικρός εἰμί . » ἀλλά καί ὁ ὑμνογράφος μέγας Κοσμᾶς οὕτως λέγω , « ξύλον γεύω ὁ πρῶτος ἐν βροτός φθορά παροικέω , » ἀρίδηλος ἐμφαίνω ὁ παράδεισος ἄφθαρτος . εἰμί γάρ , καθάπερ εἴρω , φθορά μετά ὁ ὁ ξύλον γεῦσις ὁ Ἀδάμ ἐκεῖνος παροικέω , εὔλογος πάντως ὅτι πρό ὁ τοιοῦτος γεῦσις ἐν ἀφθάρτρες χωρίον ποιέω ὁ οἴκησις . φθορά μέν οὖν ὕπερθεν ὁ παράδεισος , καί σός εἰς αὐτός πᾶς καρπός · εἰμί μή γάρ οὗτος εἰμί , οὐ ἄγι ὁ θεῖος πατήρ ἀειθαλής λέγω εἰμί ὁ ΚΝ αὐτός φυτόν καί ἀθάνατος . εἰμί δέ ὁ ὁ καρπός ἄφθαρτος , καί ὁ βιβρώσκω πάντως ἀνώτερος . εἰμί γάρ καί ὁ Ἀγίας γραφή οὐτάω λέγω ἀκούω · « ἀπό πᾶς ξύλον ὁ ἐν ὁ παράδεισος βρῶσις ἐσθίω · εἰ ἀλ οὖον διά οὗτος καί προσκόπτω ἄξιος ὁ Γραικός οὗτος συγκατάβασις τε καί παχύτης , οὐδή βρῶσις αἰσθητός ἐντεῦθεν οἴομαι κατασημαίνω ὁ θεῖον ῥητός . τίς καί γάρ ὁ ρευστός τράπεζα πρόκειμαι , εἰ κατά ὁ χρυσοῤῥήμονα Ἰωάννης , Ἀνώ , . τερέω εἰμί πᾶς ὁ σωματικός ὁ πρωτόπλαστος ῥευστός ἐκ ἀνάγκη δήω τροφή · ἢ κατά ὁ ἀρία γραφή πᾶς ἄφθαρτος ἐκεῖνος παράγω , καί χρεία καρπός οὖον μέν εἰμί πάντως ῥευστός , ὅτε μηδέ φθαρτός χράομαι τράπεζα ὁ ἄφθαρτος εὔλογος . μή τοίνυν ὁ χεραὶ Θεός φυτεύω παράδεισος ῥευστός ὑπολαμβάνω · μηδέ κατά ὁ γράμμα μόνος ἐπέρχομαι ὁ θεῖον ῥητός · ὁράω γάρ νουνεχής ὅτε καί τις ἕτερος οὗτος πάθος εἰς λογισμός ἄτοπος ἐκβάλλω . ὁ μέν γάρ ἐνσώματος εἰμί πως θεός καθ´ ἐγώ δογματίζω · ἕτερος δέ καί ὁ θηρίον νοερός ἔχω ψυχή ὑπολαμβάνω , ὁ Θεός δῆθεν ἀκούω ὁ πετεινόν καί ὁ Ἰχθύας Έυλο γίγνομαι . Μανιχαῖος δέ μετά ὁ πρωτόπλαστος