cogPG.PG158 129
καὶ τοιαῦτα γὰρ ἀπέθετο πάθη παντάπασιν ἐκ νεκρῶν ἐγερθέν . Ἔνθεν τοι καὶ γυμνὸν ἐκ τάφου ἐκέορεν ἐκεῖσε παντάπασι καταλιπὼν τὰ ἐντάφια · καὶ γὰρ ἄφθαρτον , ὡς εἴρηται , γεγονὸς ἐπικαλύμματος οἱουδήτινος οὐκ ἠν ἐνδεές . Ἀλλὰ τί χρὴ πολλὰ λέγειν ; Εἴπερ οὖν ὁ πρῶτος ἐκεῖνος Ἀδὰμ θνητὸς ὁμοῦ καὶ ἀθάνατος ἦν , εἴπερ οὖν φυσικοῖς ὑπέκειτο πάθεσι κατά γε τὴν τῶν πὶειόνων ὑπόληψιν , ἀνάγκη πᾶσα καὶ τὰ ἡμέτερα μετὰ ταῦτα τοιαύτης ἐπιτεύξεσθαι λήξεως , εἴγε πρὸς ἐκεῖνον ἔχουσι τὸν πρῶτον Ἀδὰμ δηλαδὴ τὴν ἐπάνοδον . Ἀλλὰ γὰρ ἐπὶ τούτοις τοιοῦτόν τι λέγειν οὐ δίκαιον , εἴγε καὶ πρὸ τοῦ λόγου πείθειν ἡμᾶς ἱκανὰ καὶ λίαν αὐτὰ τυγχάνει τὰ πράγματα . Εἰ γὰρ ὁ φθορᾷ ὑποκείμενος οὐτος ἄνθρωπος χωννύμενος τῇ γῇ καὶ σηπόμενος ἄφθαρτος ἐκ νεκρῶν ἐγήγερται καὶ ἀθάνατος , καὶ πιστοῖ τὸν λόγον ὁ μακάρισς Ιαῦλος οὕτω περὶ τούτου λέγων · « Σπείρεται ἐν φθορᾷ , ἐγείρεται ἐν ἀφθαρσίᾳ , » εὔδηλον πάντως ὅτι καὶ ὁ πρὸ τῆς ἁμαρτίας ἐκεῖνος Ἀδὰμ τοιοῦτος ἦν ἀπ´ ἀρχῆς , ἄφθαρτος δηλαδὴ καὶ ἀθάνατος , Καὶ μὴ θαύμαζε τούτου ἕνεκεν , εἴγε καὶ σπέρμα τῇ γῇ καταβαλλόμενον τοιοῦτον ἀναδίδοσθαι εἴωθεν , ὀποῖον ἄρα καὶ πρότερον ἐτύγχανεν εἶναι . εἴτε γὰρ σίτου κόκκον εἴποις εἴτε κρίθους , εἰ ἕτερον σπέρμα οἱονδήποτε , ὅκεισε πάντως ἐπανέρχεσθαι πέωυκεν ἦν δηλονότι ἐκπέπτωκεν , Ἀλλὰ μὴ μῦθον ἡγοῦ τὰ λεγόμενα . Ὅρα γὰρ ὅτι καὶ ὁ μέγας Ἀθανάσιος ἀποδεῖξαι θέλων ὅτι ἐξ ἀφθάρτου φθαρτοὶ γεγόναμεν , καὶ ὅτι ἀπὸ αθαρτοῦ πάλιν ἄφθαρτοι ἀνιστάμεθα , τῷ τοῦ κόκκου ὑποδείγματι καὶ μάλα προσφυῶς ἐχρήσατο , πρὸς Ἀντίοχον οὕτως εἰπών · « Ὥσπερ ἐπὶ τοῦ κόκκου στάχυν ἐποίησεν ἀπ´ ἀρχῆς ὁ Θεὸς , τοῦ δὲ στάχυος συντριβέντος γέγονεν ὁ κόκκος , καὶ πάλιν ὁ κόκκος σπειρόμενος ἀναβλαστάνει στάχυν , οὕτως ὑπὸ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος γέγονεν ἄφθαρτος , εἶτα δὲ διὰ τῆς παρακοῆς συνετρίβη καὶ φθορᾷ περιέπεσε , σπειρόμενος δὲ διὰ τοῦ θανάτου καὶ τῇ γῇ καταχωννύμενος ἀναβλαστάνει , καὶ γίνεται ὥσπερ ἦν ἄφθαρτος ἀπ´ ἀρχῆς . » Καὶ μή μοι λέγε ὡς εἴγε τέως ἀθάνατος ἦν , πῶς ὑπέπεσε μετὰ ταῦτα φθορᾷ καὶ θνητότητι · ἄφες τὸ πῶς . Θεὸς ἦν ὁ εἰπών · « Ἡ δ´ ἂν ἡμέρα φάγητε ἀπὸ τοῦ φυτοῦ , θανάτῳ ἀποθανεῖσθε . » Καὶ σὺ λέγεις ὅτι πῶς ὁ ἀθάνατος ἐγεγόνει θνητός ; ἄφες τὸ πῶς · ὁ χρυσοῤῥήμων Ἰωάννης ἐν τῷ εἰς τὴν ἐξορίαν τοῦ Ἀδὰμ λόγῳ αὐτοῦ τὴν ἀπορίαν ἐπιλύσει σοι ταύτην , οὕτω λέγων · « Παρέβη τὴν ἐντολὴν ὁ Ἀδὰμ , ἔφαγεν ἀφ´ οὗ παρηγγέλθη μὴ φαγεῖν , κεὶ τούτου χάριν ὁ ἀθάνατος ἐγεγόνει θνητός . » Ἄφες τὸ πῶς , ἵνα μὴ καὶ ἐπὶ τῷδε τῷ θνητῷ σώματι πλείονι συσχεθῇς ἀπορία , πῶς ἀναστήσεται , λέγων , ἀθάνατον ἐκ νεκρῶν , εἴγε θνητόν ἐστι καὶ φθαρτόν ; Ὁ γὰρ ἀμφιβάλλων ἐπ´ ἐκείνῳ , πῶς ἀθάνατος ἐγεγόνει θνητὸς , ἐξἀνάγκης ἂν ἀπορήσειε καὶ ἐπὶ τούτῳ . Οὐκοῦν
Lemmas: καί τοιοῦτος γάρ ἀποτίθημι πάθος παντάπασι ἐκ νεκρός ἐγείρω . ἔνθεν ὅς καί γυμνός ἐκ τάφος κείρω ἐκεῖσε παντάπασι καταλείπω ὁ ἐντάφιος · καί γάρ ἄφθαρτος , ὡς εἴρω , γίγνομαι ἐπικάλυμμα οἱουδήτινος οὐ ἐάν ἐνδεής . ἀλλά τίς χρή πολύς λέγω ; εἴπερ οὖν ὁ πρῶτος ἐκεῖνος Ἀδάμ θνητός ὁμοῦ καί ἀθάνατος εἰμί , εἴπερ οὖν φυσικός ὑπόκειμαι πάθος κατά γε ὁ ὁ πιειονος ὑπόληψις , ἀνάγκη πᾶς καί ὁ ἡμέτερος μετά οὗτος τοιοῦτος ἐπιτυγχάνω λῆξις , εἰ πρός ἐκεῖνος ἔχω ὁ πρῶτος Ἀδάμ δηλαδή ὁ ἐπάνοδος . ἀλλά γάρ ἐπί οὗτος τοιοῦτος τίς λέγω οὖον Δίκαιος , εἰ καί πρό ὁ λόγος πείθω ἐγώ ἱκανός καί λίαν αὐτός τυγχάνω ὁ πρᾶγμα . εἰμί γάρ ὁ φθορά ὑπόκειμαι οὐτος ἄνθρωπος χόω ὁ γῆ καί σήπω ἄφθαρτος ἐκ νεκρός ἐγείρω καί ἀθάνατος , καί πιστός ὁ λόγος ὁ μακάρισς Ιαῦλος οὗτος περί οὗτος λέγω · « σπείρω ἐν φθορά , ἐγείρω ἐν ἀφθαρσία , » εὔδηλος πάντως ὅτι καί ὁ πρό ὁ ἁμαρτία ἐκεῖνος Ἀδάμ τοιοῦτος εἰμί ἀπ´ ἀρχή , ἄφθαρτος δηλαδή καί ἀθάνατος , καί μή θαυμάζω οὗτος ἕνεκα , εἰ καί σπέρμα ὁ γῆ καταβάλλω τοιοῦτος ἀναδίδωμι εἴωθα , ὁποῖος ἄρα καί πρότερος τυγχάνω εἰμί . εἴτε γάρ σῖτος κόκκος εἶπον εἴτε κρίθος , εἰμί ἕτερος σπέρμα ὁστισδήποτε , οἰκέω πάντως ἐπανέρχομαι πίνω εἰμί δηλονότι ἐκπίπτω , ἀλλά μή μῦθος ἡγέομαι ὁ λέγω . Ὅρας γάρ ὅτι καί ὁ μέγας Ἀθανάσιος ἀποδείκνυμι ἐθέλω ὅτι ἐκ ἄφθαρτος φθαρτός γίγνομαι , καί ὅτι ἀπό αθαρτοῦ πάλιν ἄφθαρτος ἀνίστημι , ὁ ὁ κόκκος ὑπόδειγμα καί μάλα προσφυῶς χράω , πρός Ἀντίοχος οὕτως εἶπον · « ὥσπερ ἐπί ὁ κόκκος στάχυς ποιέω ἀπ´ ἀρχή ὁ θεός , ὁ δέ στάχυς συντρίβω γίγνομαι ὁ κόκκος , καί πάλιν ὁ κόκκος σπείρω ἀναβλαστάνω στάχυς , οὕτως ὑπό Θεός ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι ἄφθαρτος , εἶτα δέ διά ὁ παρακοή συντρίβω καί φθορά περιπίπτω , σπείρω δέ διά ὁ θάνατος καί ὁ γῆ καταχώννυμι ἀναβλαστάνω , καί γίγνομαι ὥσπερ εἰμί ἄφθαρτος ἀπ´ ἀρχή . » καί μή ἐγώ λέγω ὡς εἰ τέως ἀθάνατος εἰμί , πῶς ὑποπίπτω μετά οὗτος φθορά καί θνητότης · ἀφίημι ὁ πῶς . θεός εἰμί ὁ εἶπον · « ὁ δδʹ εἄν ἡμέρα ἐσθίω ἀπό ὁ φυτός , θάνατος ἀποθνῄσκω . » καί σύ λέγω ὅτι πῶς ὁ ἀθάνατος γίγνομαι θνητός ; ἀφίημι ὁ πῶς · ὁ χρυσορρήμων Ἰωάννης ἐν ὁ εἰς ὁ ἐξορία ὁ Ἀδάμ λόγος αὐτός ὁ ἀπορία ἐπιλύω σύ οὗτος , οὗτος λέγω · « παραβαίνω ὁ ἐντολή ὁ Ἀδάμ , ἐσθίω ἀφή ὅς παραγγέλλω μή ἐσθίω , κύ οὗτος χάρις ὁ ἀθάνατος γίγνομαι θνητός . » ἄφες ὁ πῶς , ἵνα μή καί ἐπί ὅδε ὁ θνητός σῶμα πλείων συνέχω ἀπορία , πῶς ἀνίστημι , λέγω , ἀθάνατος ἐκ νεκρός , εἰ θνητός εἰμί καί φθαρτός ; ὁ γάρ ἀμφιβάλλω ἐπι ἐκεῖνος , πῶς ἀθάνατος γίγνομαι θνητός , ἐξαναγκάζω εἄν ἀπορέω καί ἐπί οὗτος . οὐκοῦν