cogPG.PG158 125
Θεὸς , τότε πρὸς αὐτὸν ἔλεγεν · « ἶἱ δ´ ἂν ἡμέρᾳ φάΚγητε ἀπὸ τοῦ φυτοῦ , θανάτῳ ἀποθανεῖσθε , » εἶχον ἔν τι καὶ λέγειν οἱ μέσον αὐτὸν ἀθανασίας εἶναι καὶ θνητότητος λέγοντες . Ἐπεὶ δὲ πολλῷ μετὰ τὴν αὐς τοῦ παραγωγὴν ὕστερον ἐδίδοτο τὰ τῆς ἐντολῆς , ἀφ´ ἦς ἄρα καὶ χώραν ὁ θάνατος ἐλάμβανε καθ´ ἡμῶν Ἐὰν γὰρ φάγητε , » φησί , « θανάτῳ ἀποθανεῖσθε » ] , ἀμφιβάλλειν ὅλως οὐκ ἔπρεπε τοὺς ἐπερχομένους τέως ἐρευνητικῶς τὴν Γραφήν . Ἔκτισε μὲν οὖν ἄ Θεὸς ἐπ´ ἀφθαρσίᾳ τὸν ἄνθρωπον ἀπ´ ἀρχῆς , τουτέστιν ἄφθαρτον αὐτίκα παρήγαγε κατὰ εἰκόνα τῆς ἀθλιότητος αὐτοῦ . Ἀλλὰ μὴ δυσχέραινε τούτου ἕνεκεν . Ἔχεις τὸν Σιναὶ ἡν θεῖον Ἀναστάσιον ἐν τῷ περὶ ἀναστάσεως λόγῳ αὐτοῦ περὶ τούτων οὕτω λέγοντα · « Καὶ ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον ὁ Θεός · κατὰ´ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν . Ποώτη ποίησις αὕτη ἁπλῆ , ἄζυγος , ἄφθαρτος . » Εἴπερ οὖν ἡ πρώτη ποίησις ἄφθαρτος ἦν , ὡς ὁ διαληφθεὶς οὗτος ἔφη θεῖος ἀνὴρ , περὶ τοῦ πρώτου ἐκείνου τί χρὴ καὶ λέγειν ἀνθρώπου ; Ἄφθαρτον μὲν γὰρ αὐτὸν ὁ Θεὸς αὐτίκα παρήγαγεν , ὡς ἤδη προείοηται , καὶ ἀθανασίᾳ τετίμηκε . Καὶ οὐκ ἐμὰ τὰ ῥήματα . Ὁ θειότατος Ἀνδρέας ὁ Κρήτης ἐν τῷ εἰς κοιμηθέντας λόγῳ αὐτοῦ περὶ τούτων οὕτως εὕρηται λέγων · « Πλάσας ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον , ἀξίωμα δέδωκεν αὐτῷ τὸ λογικόν τε καὶ νοερὸν καὶ ἀθάνατον καὶ ἀνώλεθρον . » Εἴπερ οὖν ἀξίωμα δέδωκε τῷ ἀνθρώπῳ τὸ ἀθάνατον ὁ Θεὸς , πῶς λοιπὸν αὐτὸν θνητὸν καὶ ἀθάνατον εἴπωμεν , ἢ φθαρτὸν ὁμοίως καὶ ἄφθαρτον · Ἀνένδεκτον , ὡς οἷ μαι , τοῦτο καὶ λίαν ἐστὶν , ὅτι μηδὲ προσήκει τῷ ἀθανάτῳ καὶ ἀνωλέθρῳ ποοσἈλλὰ γὰρ οὐκ οἶδα πόθεν ἐκεῖνοι λαβόντες τὰς ἀφορμάς οὐ τὰ ἄμικτα μιγνύουσι μόνον , ἡνίκα δηλαδὴ τὸ σῶμα τοῦ Ἀδὰμ ἐκεῖνο μέσον ἀθανασίας εῖναι καὶ θνητότητος λέγουσιν , ἀλλὰ καὶ πάθη φυσικὰ τῷ πρὸ τῆς ἁμαρτίας ἀπαθεῖ καὶ ἀφθάρτῳ προσάπτειν οὐ παραιτοῦνται , καὶ ταῦτα χωρὶς ἀποδείξεως γραφικῆς . Ἀλλὰ μὴ δέδιθι τούτου ἕνεκεν Ὅτι μέν γὰρ ὁ κατὰ´ εἰκόνα Θεοῦ τοιαύτης ὑπῆρχε φύσεως ἀπ´ ἀρχῆς , ἀφθάρτου δηλαδὴ καὶ ἀθανάτου , καὶ ὅτι τὸ σῶμα τοῦ Ἀδὰμ ἐκεῖνο καθ´ οἶον δή τινα τρόπον οὐκ ἔπασχε , φθορᾶς ἀπάσης ὑπέρτερον ὃν , ὁ χρυσοῤήμων Ἰωάννης ἐπὶ πλέον διδάξει σε σαφέστερον ἁτε δὴ τὸν πιρὶ τούτου λόγον ἐν τῇ βίβλῳ τῶν ἀνδριάντων ποιούμενος . Ἐπειδὴ γὰρ τὸ σῶμα τοῦτο φθαρτὸν διασύραντες ἦσαν ἐπὶ τοσοῦτόν τινες , ὥστε καὶ ἀνάξιον αὐτὸ τῆς τοῦ Θεοῦ δημιουργίας ἀποκαλεῖνλεγον γὰρ ὡς εἴγε πλάσμα τῶν θείων ὑπῆρχε χειρῶν , οὐκ ἄν οὕτω μυρίοις ὑπέκειτο πάθεσι ) , τοιοῖσδε πρὸς αὐτοὺς λόγοις ἐχρήσατο · « Μή μοι τὸν ἄνθρωπον τουτονὶ λεγέτω τις τὸν προσκεκρουκότα , τὸν καταδικασθέντα , τὸν ἠτιμωμένον , ἀλλ´ εἰ βούλεσθε μαθεῖν , ὁποῖον ἐξ ἀρχῆς ἔπλασε τὸ σῶμα ἡμῶν ὁ Θεὸς , ἐπὶ τὸν παράδεισον ἔλθωμεν
Lemmas: θεός , τότε πρός αὐτός λέγω · « ἵημι δδʹ εἄν ἡμέρα φάΚγητε ἀπό ὁ φυτός , θάνατος ἀποθνῄσκω , » ἔχω ἐν τίς καί λέγω ὁ μέσος αὐτός ἀθανασία εἰμί καί θνητότης λέγω . ἐπεί δέ πολύς μετά ὁ αὐς ὁ παραγωγή ὕστερος δίδωμι ὁ ὁ ἐντολή , ἀφή εἰμί ἄρα καί χώρα ὁ θάνατος λαμβάνω καθ´ ἐγώ ἐάν γάρ ἐσθίω , » φημί , « θάνατος ἀποθνῄσκω » ] , ἀμφιβάλλω ὅλως οὐ πρέπω ὁ ἐπέρχομαι τέως ἐρευνητικός ὁ γραφή . κτίζω μέν οὖν ὅς θεός ἐπι ἀφθαρσία ὁ ἄνθρωπος ἀπ´ ἀρχή , τουτέστιν ἄφθαρτος αὐτίκα παράγω κατά εἰκών ὁ ἀθλιότης αὐτός . ἀλλά μή δυσχεραίνω οὗτος ἕνεκα . ἔχω ὁ σίνομαι ἐάν θέω Ἀναστάσιος ἐν ὁ περί ἀνάστασις λόγος αὐτός περί οὗτος οὗτος λέγω · « καί ποιέω ὁ ἄνθρωπος ὁ Θεός · κατά εἰκών Θεός ποιέω αὐτός . Ποώτη ποίησις οὗτος ἁπλόος , ἄζυγος , ἄφθαρτος . » εἴπερ οὖν ὁ πρῶτος ποίησις ἄφθαρτος εἰμί , ὡς ὁ διαλαμβάνω οὗτος φημί θεῖος ἀνήρ , περί ὁ πρῶτος ἐκεῖνος τίς χρή καί λέγω ἄνθρωπος ; ἄφθαρτος μέν γάρ αὐτός ὁ θεός αὐτίκα παράγω , ὡς ἤδη προΐημι , καί ἀθανασία τιμάω . καί οὐ ἐμός ὁ ῥῆμα . ὁ θεῖος Ἀνδρέας ὁ Κρήτη ἐν ὁ εἰς κοιμάω λόγος αὐτός περί οὗτος οὕτως εὑρίσκω λέγω · « πλάσσω ὁ θεός ὁ ἄνθρωπος , ἀξίωμα δίδωμι αὐτός ὁ λογικός τε καί νοερός καί ἀθάνατος καί ἀνώλεθρος . » εἴπερ οὖν ἀξίωμα δίδωμι ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀθάνατος ὁ θεός , πῶς λοιπός αὐτός θνητός καί ἀθάνατος εἶπον , ἢ φθαρτός ὁμοίως καί ἄφθαρτος · ἀνένδεκτος , ὡς οἷ μής , οὗτος καί λίαν εἰμί , ὅτι μηδέ προσήκω ὁ ἀθάνατος καί ἀνώλεθρος ποοσἈλλὰ γάρ οὐ οἶδα πόθεν ἐκεῖνος λαμβάνω ὁ ἀφορμή οὖον ὁ ἄμικτος μείγνυμι μόνος , ἡνίκα δηλαδή ὁ σῶμα ὁ Ἀδάμ ἐκεῖνος μέσος ἀθανασία εἰμί καί θνητότης λέγω , ἀλλά καί πάθος φυσικός ὁ πρό ὁ ἁμαρτία ἀπαθής καί ἄφθαρτος προσάπτω οὖον παραιτέομαι , καί οὗτος Χωρὶς ἀπόδειξις γραφικός . ἀλλά μή δείδω οὗτος ἕνεκα ὅτι2 μέν γάρ ὁ κατά εἰκών Θεός τοιοῦτος ὑπάρχω φύσις ἀπ´ ἀρχή , ἄφθαρτος δηλαδή καί ἀθάνατος , καί ὅτι ὁ σῶμα ὁ Ἀδάμ ἐκεῖνος καθ´ οἶος δή τις τρόπος οὐ πάσχω , φθορά ἀπασάω ὑπέρτερος ὅς , ὁ χρυσορήμων Ἰωάννης ἐπί πλέω διδάσκω σύ σαφής ἅτε δή ὁ πιρὶ οὗτος λόγος ἐν ὁ Βίβλος ὁ ἀνδριάς ποιέω . ἐπεί γάρ ὁ σῶμα οὗτος φθαρτός διασύρω εἰμί ἐπί τοσοῦτόν τις , ὥστε καί ἀνάξιος αὐτός ὁ ὁ Θεός δημιουργία ἀποκαλέω γάρ ὡς εἰ πλάσμα ὁ θεῖον ὑπάρχω χείρ , οὐ ἄν οὗτος μυρίος ὑπόκειμαι πάθος ) , τοιόσδε πρός αὐτός λόγος χράω · « μὴ ἐγώ ὁ ἄνθρωπος οὗτος λέγω τις ὁ προσκρούω , ὁ καταδικάζω , ὁ ἀτιμόω , ἀλ εἰμί βούλομαι μανθάνω , ὁποῖος ἐκ ἀρχή πλάσσω ὁ σῶμα ἐγώ ὁ θεός , ἐπί ὁ παράδεισος ἔρχομαι