cogPG.PG158 438
ποῦ παραδείσου ἐξήγαγε , τὸν δὲ ληστὴν ὁμολογήσαντα μετὰ χρόνους εἰσάξειν ἐκεῖσε ὑπέσχετο . Ἀλλ´ οὐκ ἔστι τοῦτο , οὐκ ἔστιν · ὅτι καὶ δίκαιος ὀ Θεὸς καὶ φιλΚνθρωπος . Καὶ εἰ μή πείθῃ τοῖς λεγομένοις , αὐτῷ τῷ μεγάλῳ Ἀθανασίῳ καὶ τῷ ἁγίῳ Γρηγορίῳ τῷ Διαλόγῳ πείσθητι · λέγουσι γὰρ οὐ μόνον ἐν τῷ παραδείσῳ τὴν τοῦ λῃστοῦ διάγειν ψυχὴν , ἀλλὰ καὶ πάσας ὁμοῦ τὰς τῶν λοιπῶν ἁγίων ψυχάς . Ἀμφιβάλλειν οὖν ἐπὶ τούτοις οὐκ εὕλογον . Εἰ μὴ γὰρ τοῦτο ἦν , εἰ μὴ τὸν παράδεισον ᾤκησε παρευθὺς ὁ λῃστὴς , οὐκ ἂν ὁ Δαμασκηνὸς Ἰωάννης καὶ ἐν ἄδου μετὰ τῆς ψυχῆς ἔλεγεν εἶναι τὸν Θεὸν , καὶ ἐν παραδείσῳ διάγειν μετ´ αὐτοῦ τοῦ λῃστοῦ , καθὼς ἐκεῖνος ἔφησε πρὸς αὐτόν · « Σήμερον μετ´ ἐμοῦ ἔση ἐν τῶ παραδείσῳ . » Ἔκτοτε οὐν ἀκωλύτως οἱ ἅγιοι πρὸς αὐτὸν , ὡς προείπομεν , εἰσάγονται τὸν παράδεισον · ἀλλὰ καὶ πρὸς οὐρανοὺς ἀνάγεσθαι οὐκ ἀπείργονται . Καὶ ταύτην γὰρ τὴν ὀδὸν αὐτὸς ὑπέδειξεν ὁ Χριστὸς , κατὰ τὸν μακάριον Παῦλον , ὁ ἐκεῖσε πρόδρομος εἰσελθών . Ἔτι εἰ φθαρτὸς ἦν ὁ παράδεισος , πῶς ἐν αὐτῷ τὸν Ἀδὰμ ἄφθαρτον ὄντα κατ´ ἀρχὰς ἔθετο ὁ Θεός ; Διὰ τί δὲ καὶ προσκεκρουκότα , κἀντεῦθεν φθορᾷ πεΡιπεσόντα διατρίβειν αὐτὸν ἐν αὐτῷ οὐκ ἐᾷ ; Πῶς δὲ καὶ τὴν ἐκεῖθεν ἔκπτωσιν οἷον ἀποκλαιόμενος ὁ Θεολόγος Γρηγόριος καὶ τὸ χωρίον ἀποσεμνύνων ἐκεῖνο , καὶ τάδε φησί , « Ὁ Ἀδὰμ τῆς ἐντολῆς ἐπιλαθόμενος , ὁμοῦ τε τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ τοῦ παραδείσου καὶ τοῦ Θεοῦ ἐξόριστος γίνεται ; » εὔδηλον δῶν ἐντεῦθεν , ὡς οὔτε φθαρτὸς ἔκτιστο κατ´ ἀρχὰς , οὐτε φθαρέντι συνεφθάρη τῷ Ἀδὰμ , καθάπερ ὁρωμένη αὐτὴ κτίσις · εἰ γὰρ τοῦτο ἦν , οὐκ ἂν ἐκεῖθεν ὁ ἈδάμΚἐμαρτηκώς ἀπεῤῥίπτετο , οὐκ ἂν ἡ φλογίνη ῥομφαία φυλάττειν ἐκεῖνον ἐτάσσετο . Διὰ τί δὲ καὶ τίνος ἔνεκεν οὐ συνεφθάρη τῇ κτίσει ταύτῃ καὶ αὐτὸς ἃ παράδεισος ; Ἵνα πρὸς αὐτὸν ἀφορῶμεν ἀεὶ , ἵνα διηνεκῆ τὰ δάκρυα φέρωμεν , κἀντεῦθεν τὴν ἁμαρτίαν ἀκφεύγωμεν , δι´ ἡν τῆς μακαρίας ζωῆς ἐκείνης ῥιφῆναι πόῤῥω κατεδικάσθημεν . Ματαιάζει λοιπὸν τὸ γράμμα , ὅπερ ἐμφανίζεις ἡμῖν . Εἰ γὰρ , ὡς αὐτὸ περιέχει , τοῦ παραδείσου τούτου καθ´ ὃν ἡ παράβασις γέγονε , χρείαν ἄρτι οὐκ ἔχομεν , ἅτε πρὸς ἕτερον οἰκητήριον ἐν οὐρανῷ διαβιβαζόμενοι , τροπικὴν · οὕτω παράδεισον ὀνομαζόμενον · πῶς εἰς αὐτὸν ὰπανίζοντες , ὡς οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ διωρίσαντο , καὶ τὴν ἀρχαίαν ἡμῶν ὥσπερ ἐπικαλούμενοι πατρίδα , πρὸς ἀνατολὰς ποιούμεθα τὴν προσκύνησιν · Δὸς ἐπὶ τούτοις ἀπόκρισιν . Ἔτι εἰ φθαρτὸς ἦν ὁ παράδεισος , καὶ ἀλλοίωσιν ἂν τῷ χρόνῳ ἐδέετο αὶ σηπεδόνι ὑπέπιπτε · φθαρτοῖς τε ὀφθαλμοῖς καθεωρᾶτο , καὶ βατὸς ἄστιν ὅτε τοῖς παροδεύουσιν ἦν . λλ´ οὐκ ἔστι τοῦτο , οὐκ ἔστιν · ὅτι καὶ ἄγνωστος Σ τοιοῦτος παντάπασιν . Ὁν γὰρ τρόπον ἐπὶ τοῦ δικαίου ἐκείνου Ἐνὼχ ὅστιν ἰδεῖν · μετατεθηναι μεν γὰρ κὐπὸν ἀκούομεν , ποῦ δὲ καὶ ποίῳ τρόπῳ καὶ ὅπφ ἔχει σήμερον [ οὐ ] γινώσκομεν , ὅτι καὶ σεσίγηται τῇ Γραφῇ · οὕτω καὶ ἐπεὶ τοῦ παραδείσου χρή σε νοεῖν . θυτευθῆναι μὲν γὰρ ἀκούομεν κατ´ ἀνατολάς · ποῦ δὲ καὶ τίνα τρόπον , καὶ ὅπως ἔχει θέσεως καὶ
Lemmas: ποῦ παράδεισος ἐξάγω , ὁ δέ λῃστής ὁμολογέω μετά χρόνος εἰσάγω ἐκεῖσε ὑπισχνέομαι . Ἀλ οὐ εἰμί οὗτος , οὐ εἰμί · ὅτι καί δίκαιος ὁ θεός καί φιλΚνθρωπος . καί εἰμί μή πείθω ὁ λέγω , αὐτός ὁ μέγας Ἀθανάσιος καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος πείθω · λέγω γάρ οὖον μόνος ἐν ὁ παράδεισος ὁ ὁ λῃστής διάγω ψυχή , ἀλλά καί πᾶς ὁμοῦ ὁ ὁ λοιπός ἅγιος Ψυχή . ἀμφιβάλλω οὖν ἐπί οὗτος οὐ εὔλογος . εἰμί μή γάρ οὗτος εἰμί , εἰμί μή ὁ παράδεισος οἰκέω παρευθύς ὁ λῃστής , οὐ εἄν ὁ Δαμασκηνός Ἰωάννης καί ἐν ἀείδω μετά ὁ Ψυχή λέγω εἰμί ὁ θεός , καί ἐν παράδεισος διάγω μετέ αὐτός ὁ λῃστής , καθώς ἐκεῖνος φημί πρός αὐτός · « σήμερον μετέ ἐγώ σέω ἐν ὁ παράδεισος . » ἔκτοτε ὀν ἀκωλύτως ὁ ἅγιος πρός αὐτός , ὡς προεῖπον , εἰσάγω ὁ παράδεισος · ἀλλά καί πρός οὐρανός ἀνάγω οὐ ἀπείργω . καί οὗτος γάρ ὁ ὁδός αὐτός ὑποδείκνυμι ὁ Χριστός , κατά ὁ μακάριος Παῦλος , ὁ ἐκεῖσε πρόδρομος εἰσέρχομαι . ἔτι εἰμί φθαρτός εἰμί ὁ παράδεισος , πῶς ἐν αὐτός ὁ Ἀδάμ ἄφθαρτος εἰμί κατ´ ἀρχή τίθημι ὁ Θεός ; Ζεύς τίς δέ καί προσκρούω , ἐντεῦθεν φθορά περιπίπτω διατρίβω αὐτός ἐν αὐτός οὐ ἐάω ; Πῶς δέ καί ὁ ἐκεῖθεν ἔκπτωσις οἷος ἀποκλαίω ὁ Θεολόγος Γρηγόριος καί ὁ χωρίον ἀποσεμνύνω ἐκεῖνος , καί ὅδε φημί , « ὁ Ἀδάμ ὁ ἐντολή ἐπιλανθάνομαι , ὁμοῦ τε ὁ ξύλον ὁ ζωή καί ὁ παράδεισος καί ὁ Θεός ἐξόριστος γίγνομαι ; » εὔδηλος δήω ἐντεῦθεν , ὡς οὔτε φθαρτός κτίζω κατ´ ἀρχή , οὐ φθείρω συμφθείρω ὁ Ἀδάμ , καθάπερ ὁράω αὐτός κτίσις · εἰμί γάρ οὗτος εἰμί , οὐ εἄν ἐκεῖθεν ὁ ἈδάμΚἐμαρτηκώς ἀπορρίπτω , οὐ εἄν ὁ φλόγινος ῥομφαία φυλάσσω ἐκεῖνος τάσσω . Ζεύς τίς δέ καί τίς ἐνέλκω οὖον συμφθείρω ὁ κτίζω οὗτος καί αὐτός ὁ παράδεισος ; ἵνα πρός αὐτός ἀφοράω ἀεί , ἵνα διηνεκής ὁ δάκρυ φέρω , ἐντεῦθεν ὁ ἁμαρτία ἐκφεύγω , δις ἐάν ὁ μακάριος ζωή ἐκεῖνος ῥίπτω πόρρω καταδικάζω . ματαιάζω λοιπός ὁ γράμμα , ὅσπερ ἐμφανίζω ἐγώ . εἰμί γάρ , ὡς αὐτός περιέχω , ὁ παράδεισος οὗτος καθ´ ὅς ὁ παράβασις γίγνομαι , χρεία ἄρτι οὐ ἔχω , ἅτε πρός ἕτερος οἰκητήριον ἐν οὐρανός διαβιβάζω , τροπικός · οὗτος παράδεισος ὀνομάζω · πῶς εἰς αὐτός πανίζω , ὡς ὁ μαθητής ὁ Χριστός διορίζω , καί ὁ ἀρχαῖος ἐγώ ὥσπερ ἐπικαλέω πατρίς , πρός ἀνατολή ποιέω ὁ προσκύνησις · δός ἐπί οὗτος ἀπόκρισις . ἔτι εἰμί φθαρτός εἰμί ὁ παράδεισος , καί ἀλλοίωσις εἄν ὁ χρόνος δήω ὅς σηπεδών ὑποπίπτω · φθαρτός τε ὀφθαλμός καθοράω , καί βατός Άστιν ὅτε ὁ παροδεύω εἰμί . λλ οὐ εἰμί οὗτος , οὐ εἰμί · ὅτι καί ἄγνωστος Σ τοιοῦτος παντάπασι . εἰμί γάρ τρόπος ἐπί ὁ Δίκαιος ἐκεῖνος Ἐνώχ Όστιν ὁράω · μετατίθημι μέν γάρ πυός ἀκούω , ποῦ δέ καί ποῖος τρόπος καί ὅς ἔχω σήμερον [ οὖον ] γιγνώσκω , ὅτι καί σιγάω ὁ γραφή · οὗτος καί ἐπεί ὁ παράδεισος χρή σύ νοέω . θύω μέν γάρ ἀκούω κατ´ ἀνατολή · ποῦ δέ καί τίς τρόπος , καί ὅπως ἔχω θέσις καί