cogPG.PG158 389
νης φησί , τὸν αἰσθητῆς βρώσεως ἐν μετουσίᾳ γενό.μενον . Πάντα σοι ζωὴν καρποφορείτω , καὶ τὴν ἐμὴν μέθεξιν ποιοῦ τῆς οἰκείας ὑπάρξεως σύστασιν . Καὶ οὖτοι μὲν οὕτως · ὁ δὲ θειότατος Γρηγόριος ὁ Νύσσης οὕτω κατὰ ῥῆμα διέξεισιν · Ὅτι τὸ ἀπηγορευμένον ἐκεῖνο ο τῇ βρώσει ξύλον , οὔτε συκῆν , ὥς τινές φασιν , οὔτε τὸ ἀκροδρύον ἕτερον εἶναι πεπείσεθα . Ε δὲ καὶ περὶ βρώσεως αἰσθητῆς ἐνταῦθα δοκεῖ λέγειν ὁ θεόπτης Μωσῆς · Ἀλλʹ ἐγὼ , φησί , τῆς ἁγίας ἀκούω γραφῆς . Οὐ μόνον σωματικὴν ἐπίσταμαι βρῶσιν , ἀλλά τινα καὶ ἕτερον οἷδα τροφὴν , ἧς ἡ ἀπόλαυσις ἐπὶ μόνην τὴν ψυχὴν διαβαίνει . Φάγετε γὰρ τὸν ἐμὸν ἄρτον , ἡ Σοφία τοῖς πεινῶσι παρακελεύεται , καὶ πίετε οἰνον ὃν κεκέρακα ὑμῖν . Ἀλλὰ καὶ ὁ Κόριος τὴν τῶν Σαμαρειτῶν ὑποφαίνων σωτηρίαν ἔλεγε · Βρὸσιν ἔχω φαγεῖν ἡν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε · καὶ ἀλλαχοῦ , Ὁ διψῶν ἐρχέσθῳ πρός με , καὶ πυέτω . Οὐκοῦν τῆς φυτείας τῶν ἐν Ἐδὲμ , τρυφὴ δὲ ἡ Ἐδέμ ἐρμηνεύεται , ἄξιόν τινα τὸν καρπλυ ἐννοῆσαι προσήκει , καὶ τρέφεσθαι διὰ τούτου μὴ ἀμφιβάλλειν τὸν ἄνθρωπον , καὶ μὴ πάντως τὴν παροδικὴν καὶ ἐπίῤ ῥυτον ταύτην τροφὴν ἐπὶ τῆς τοῦ παραδείσου διαγωγῆς ἐννοεῖν . Οὕτω μὲ ν καὶ ὁ θειότατος Ἀναστάσιος νοερὰν εἶναι βούλεται τὴν βρῶσιν ἐκείνην , οὐ μὴν αἰσθητήν τε καὶ σαρκικήν , Εἰ γὰρ τοιαύτην ἐσήμανε βρῶσιν τὰ θεῖα ῥητὰ , καὶ σαρκικῶς ἂν ἀπέθνησκον οἱ ταύτης ἀπογευόμενοι . Νοερῶς οὖν ἡμαρτηκότες τὸν τῆς ψυχῆς αὐτίκα δέχονται θάνατον . οὕτω τὸ ξύλον δηλονότι τῆς γνώσεως , θεωρίαν ἔφησεν εἶναι , τοῦτ´ ἔστι γνῶσιν τελεωτέραν τινὰ , ἧς ἐπινβαίνειν οὐκ ἀσφαλὲς τοῖς γε λιχνοτέροις τὴν ἔφεσιν Μὴ τοίνυν ἐν παραδείσῳ τὸν ἄνθρωπον αἰσθητῆς ἐμφορεῖσθαι νόμιζε βρώσεως , ὅτι μηδὲν χρείαν εἶε ταύτης ἐκεῖσε , διά γε τὴν αὐτῷ τηνικαῦτα προσοῦααν ἀπάθειαν .
Lemmas: νέος φημί , ὁ αἰσθητός βρῶσις ἐν μετουσία γίγνομαι . Πάν σύ ζωή καρποφορέω , καί ὁ ἐμός μέθεξις ποιέω ὁ οἰκεῖος ὕπαρξις σύστασις . καί οὗτος μέν οὕτως · ὁ δέ θεῖος Γρηγόριος ὁ Νύσσα οὗτος κατά ῥῆμα διεξέρχομαι · ὅτι2 ὁ ἀπαγορεύω ἐκεῖνος ὁ ὁ βρῶσις ξύλον , οὔτε συκέα , ὅς τις φημί , οὔτε ὁ ἀκρόδρυος ἕτερος εἰμί πείθω . Ε δέ καί περί βρῶσις αἰσθητός ἐνταῦθα δοκέω λέγω ὁ θεόπτης Μωσῆς · ἀλλά ἐγώ , φημί , ὁ ἅγιος ἀκούω γραφεύς . οὖον μόνος σωματικός ἐπίσταμαι βρῶσις , ἀλλά τις καί ἕτερος οἶδα τροφή , ὅς ὁ ἀπόλαυσις ἐπί μόνος ὁ ψυχή διαβαίνω . ἐσθίω γάρ ὁ ἐμός ἄρτος , ὁ Σοφία ὁ πεινάω παρακελεύομαι , καί πίνω οἶνος ὅς κεράζω σύ . ἀλλά καί ὁ κόρις ὁ ὁ Σαμαρείτης ὑποφαίνω σωτηρία λέγω · Βρὸσιν ἔχω ἐσθίω ἐάν σύ οὐ οἶδα · καί ἀλλαχοῦ , ὁ διψάω ἔρχομαι πρός ἐγώ , καί πύθω . οὐκοῦν ὁ φυτεία ὁ ἐν Ἐδέμ , τρυφή δέ ὁ Ἐδέμ ἑρμηνεύω , ἄξιος τις ὁ καρπλυ ἐννοέω προσήκω , καί τρέφω διά οὗτος μή ἀμφιβάλλω ὁ ἄνθρωπος , καί μή πάντως ὁ παροδικός καί ἐπίῤ ῥυτός οὗτος τροφή ἐπί ὁ ὁ παράδεισος διαγωγεύς ἐννοέω . οὕτως ἐγώ Ν καί ὁ θεῖος Ἀναστάσιος νοερός εἰμί βούλομαι ὁ βρῶσις ἐκεῖνος , οὖον μήv αἰσθητής τε καί σαρκικός , εἰμί γάρ τοιοῦτος σημαίνω βρῶσις ὁ θεῖον ῥητός , καί σαρκικός εἄν ἀποθνήσκω ὁ οὗτος ἀπογεύω . νοερός οὖν ἁμαρτάνω ὁ ὁ Ψυχή αὐτίκα δέχομαι θάνατος . οὗτος ὁ ξύλον δηλονότι ὁ γνῶσις , θεωρία φημί εἰμί , τοῦτος εἰμί γνῶσις τέλειος τις , ὅς επινβαινεος οὐ ἀσφαλής ὁ γε λίχνος ὁ ἔφεσις μή τοίνυν ἐν παράδεισος ὁ ἄνθρωπος αἰσθητός ἐμφορέω νομίζω βρῶσις , ὅτι μηδείς χρεία οἰδάνω οὗτος ἐκεῖσε , διά γε ὁ αὐτός τηνικαῦτα προσοράω ἀπάθεια .