cogPG.PG158 410
εἰδὼς ὅτι πρὸς τὴν ἀρχαίαν ἐκείνην καὶ πρώτην ἀναδραμεῖται διαγωγὴν , ἔλεγεν , ὅτι τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου παράγοιτο , διὰ τὴν παράβασιν δηλονότι . Τῷ γὰρ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ παλαιωθέντι συνεπαλαιώθη καὶ τὰ τῆς κτίσεως . Ἀμήχανον γὰρ ἐν ἀφθάρτῳ διάγειν τὸν ἐξ ἀβουλίας εἰς φθορὰν ὀλισθήσαντα . Ὅθεν ἀνακαινιζομένης τῆς ἀνθρωπότητος ἀκολούθως καὶ τὰ τοῦ κόσμου τούτου συνανακαινισθήσεται . « γὰρ ἀποκαραδοκία , φησὶ , τῆς κτίσεως τὴν ἀποκάλυψιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ ἀπεκδέχεται . » Ἀλλὰ´ ἡ τοίνυν ἐκεῖσε κατάστασις , ἢν παρωστῆσαι λόγος οὐ δύναται · καὶ γὰρ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου , ἡνίκα τὰ τῆς καινῆς ἀλλοιώσεως ὑπεσήμανε , πρὸς τὸν Θεὸν οὕτως ἥκουσαν λέγοντος · « Ὃ κέγων τῇ ἀβύσσῳ , Ἐνερημωθήσῃ , καὶ πάντας τοὺς ποταμοὺς ξηρανῶ · » καὶ τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου ἐν τῇ Ἀποκαλύψει αὐτοῦ κατὰ λέξιν οὕτω διεξιόντος · « Εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινὴν , καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι · » πρὸς δὲ τοῦ κορυφαίου Πέτρου ἐν τῇ Καθολικῇ αὐτοῦ Ἐπιστολῇ λέγοντος · « Οὐρανοὶ μὲν ῥοιζηδὸν παρελεύσονται γῇ , καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαυθήσονται · » τοῦ Δαβὶδ´ ὁμοίως · « Ἀνακαινίσεις τὸ πρόσωπον τῆς γῆς . » Τί χρὴ καὶ λέγετν περὶ τῆς καταστάσεως ἐκείνης , ἐν ᾗ τὰ αὑλπαντα πρὸς τὸ βέλτιον μεταμείβονται ; Πῶς δὲ καὶ τὰ ἡμέτερα τηνικαῦτα διακείσεται σώματα , ἡνίκα μὲν θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι , κατὰ τὸν θειότατον Ἱωάννην · ἡνίκα τὰ ὕδατα πάντα ξηραίνεται κατὰ τὸν προφήτην Ἡσαΐαν · ἡνίκα τὰ ἐν τῇ γῆ πάντα καυνήσεται , κατὰ τὸν κορυφαῖον Πέτρον ; Ἄτε τοῦ ἡλίου , κατὰ τὸν μέγαν Βασίλειον , ἐκνικήσαντος , καὶ πάντα πάντη τότε κατατεφρώσαντος · ἄλλος τρόπος τότε ζωῆς , ἄῤῥητός τε καὶ ἀνεπινόητος . Τὸ γὰρ σῶμα τοῦτο τῆς φυσικῆς ἀσθενείας ᾗ μετὰ τὴν ἀμαρτίαν περιέπεσε παντοίως ἀπαλλαγὲν , « Δεῖ γὰρ , φησί , τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν , καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν , » οὕτε θαλάττης οὔτε φωστήρων , οὔτε στοιχείων ἑτέρων τινῶν χρείαν ἕξει ποτέ . Καὶ τί χρὴ πολλὰ λέγειν , καὶ ἀπαριθμεῖν τὰ καθ´ ἕκαστον ; Ἡμέρα καὶ νὺξ οὐκ ἔστιν κατὰ τὴν κυκλικὴν ταύτην τοῦ ἡλίου περίοδον
Lemmas: εἰδοί ὅτι πρός ὁ ἀρχαῖος ἐκεῖνος καί πρῶτος ἀνατρέχω διαγωγή , λέγω , ὅτι ὁ σχῆμα ὁ κόσμος οὗτος παράγω , διά ὁ παράβασις δηλονότι . ὁ γάρ ἄνθρωπος ἐκεῖνος παλαιόω συμπαλαιόομαι καί ὁ ὁ κτίσις . ἀμήχανος γάρ ἐν ἄφθαρτος διάγω ὁ ἐκ ἀβουλία εἰς φθορά ὀλισθάνω . ὅθεν ανακαινιζόμενος ὁ ἀνθρωπότης ἀκόλουθος καί ὁ ὁ κόσμος οὗτος συνανακαινίζομαι . « γάρ ἀποκαραδοκία , φημί , ὁ κτίσις ὁ ἀποκάλυψις ὁ υἱός ὁ Θεός ἀπεκδέχομαι . » Ἀλλά ὁ τοίνυν ἐκεῖσε κατάστασις , εἄν παρίστημι λόγος οὖον δύναμαι · καί γάρ ὁ προφήτης Ἠσαΐας , ἡνίκα ὁ ὁ καινός ἀλλοίωσις ὑποσημαίνω , πρός ὁ θεός οὕτως ἥκω λέγω · « ὅς κάζω ὁ ἄβυσσος , Ἐνερημωθήσῃ , καί πᾶς ὁ ποταμός ξηραίνω · » καί ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἐν ὁ ἀποκάλυψις αὐτός κατά λέξις οὗτος διέξειμι · « εἶδον οὐρανός καινός καί γῆ καινός , καί ὁ θάλασσα οὐ εἰμί ἔτι · » πρός δέ ὁ κορυφαῖος Πέτρος ἐν ὁ καθολικός αὐτός Ἐπιστολή λέγω · « Οὐρανός μέν ῥοιζηδόν παρέρχομαι γῆ , καί ὁ ἐν αὐτός ἔργον κατακαίω · » ὁ Δαβίδ ὁμοίως · « ἀνακαίνισις ὁ πρόσωπον ὁ γῆ . » τις χρή καί λέγω περί ὁ κατάστασις ἐκεῖνος , ἐν ὅς ὁ αὑλπαντα πρός ὁ ἀγαθός μεταμείβω ; Πῶς δέ καί ὁ ἡμέτερος τηνικαῦτα διάκειμαι σῶμα , ἡνίκα μέν θάλασσα οὐ εἰμί ἔτι , κατά ὁ θεῖος Ἰωάννης · ἡνίκα ὁ ὕδωρ πᾶς ξηραίνω κατά ὁ προφήτης Ἡσαΐας · ἡνίκα ὁ ἐν ὁ γῆ πᾶς καίνω , κατά ὁ κορυφαῖος Πέτρος ; αὔγ-ασμα ὁ ἥλιος , κατά ὁ μέγας Βασίλειος , ἐκνικάω , καί πᾶς πάντῃ τότε κατατρέπω · ἄλλος τρόπος τότε ζωή , ἄρρητος τε καί ἀνεπινόητος . ὁ γάρ σῶμα οὗτος ὁ φυσικός ἀσθένεια ὅς μετά ὁ ἁμαρτία περιπίπτω παντοῖος ἀπαλλάσσω , « Δεύς γάρ , φημί , ὁ φθαρτός οὗτος ἐνδύω ἀφθαρσία , καί ὁ θνητός οὗτος ἐνδύω ἀθανασία , » ἵημι θάλασσα οὔτε φωστήρ , οὔτε στοιχεῖον ἕτερος τις χρεία ἔχω ποτός . καί τίς χρή πολύς λέγω , καί ἀπαριθμέω ὁ καθ´ ἕκαστος ; Ἡμέρα καί νύξ οὐ εἰμί κατά ὁ κυκλικός οὗτος ὁ ἥλιος περίοδος