cogPG.PG158 437
θείου Λόγου προσκηνὴ τὴν θειότητα σὺν αὐτῷ τῷ δικαίῳ λῃστῇ εἰς ῥευστὸν παράδεισον εἰσελθεῖν · καὶ τὸν μακάριον Παῦλον ὡσαύτως ἐν ῥευστῷ παραδείσῳ ἀκοῦσαι , ἅπερ ἐν τῷ τρίτῳ οὐκ ἤκουσεν οὐρανῷ . Ἀλλὰ μὴ ἔνθεν κἀκεῖθεν περιπλανάσθω σου ἡ διάνοια · μὴ παράδεισος ἄλλος ἀσυντάκτως οὖτω ζητείσθω σοι · ὃν γὰρ ἡ τοῦ πρωτοπλάστου παράβασις ἔκλεισε , τοῦτον ἡ τοῦ ληστοῦ μετάνοια παραδόξως ἀνέῳξε · τηνικαῦτα καὶ ἡ φλογίνη ῥομφαία στρεφομένη τε ἦν ἀληθῶς καὶ τοῖς ἀφικομένοις ἐκεῖσε παρέχουσα πάροδον · ἃμα τε γὰρ κατὰ πλευρᾶς ὁ Κύριος τὴν ῥομφαίαν ἐδέχετο , καθὼς φησιν ὁ τὴν γλῶτταν χρυσοῦς , καὶ ἄμα στρεφομένη ἐφαίνετο ἡ φλογίνη ῥομφαία , τὰ νῶτα πᾶσιν ἐδείκνυεν ἡ κατὰ πρόσωπον ἀπαντῶσα τὸ πρῶτον . Μὴ τοίνυν ἐν οὐρανοῖς παράδεισον ἕτερον φύτευε · μηδὲ τὸν ληστὴν ἐκεῖσε παράπεμπε , κεκλεισμένον ἐκεῖνον ἀφεὶς τῇ φλογίνῃ ῥομφαίᾳ πεφυλαγμένον καθ´ ὃν ἡπαράβασις γέγονεν . Ἐκεῖ καὶ γὰρ εἰσῆλθε λῃστὴς ὅθεν Ἀδὰμ ἐξελήλυθε . Ὡς ἐντεῦθεν , εἴγε χρὴ καὶ μικρόν τι χαριεντίσασθαι , τὸ παροιμιῶδες ἐκεῖνο πέρας ἐπὶ τῶ διαβάλω τὸ λέγον · « Ὅ ποιήσεις , ἐκεῖνο πάντως καὶ πάθῃς . » Ἔφθασε μὲν γὰρ ἐν παραδείσῳ ποιῆσαι τὴν κλοπὴν τοῦ Ἀδάμ · ἀλλ´ ἔπαθεν ὕστερον τὴν ἀφαίρεσιν τοῦ λῃστοῦ · κατὰ γὰρ τὴν τοῦ Κυρίου φωνὴν , ἐδέθη μὲν ὁ ἰσχυρὸς τὰ σκεύη , καὶ αὐτοῦ διάρπανμα γέγονεν . Ὅθεν οὔν τὸν Ἀδὰμ ἐκπεσεῖν ἐποίησε διὰ τῆς παρακοῆς , ἐκεῖ διὰ μετανοίας ὁ Κύριος εἰσήγαγε τὸν λῃστήν . Μηκέτι λοιπὸν ἀμφίβαλλε περὶ τούτου · μηδὲ λογισμοῖς ἀλόγοις ἑπόμενος ἀποφάσει μόνῃ νόμιζε τὸν λῃστήν τοῦ παραδείσου γενέσθαε αἰκήτορα , καὶ πείθου τῷ χρυσοῤῥήμονι πρὸ τῶν ἄλλων Ἰωάννῃ ἐν τῷ εἰς τὴν μεγάλην παρασκευὴν λόγῳ αὐτοῦ περὶ τούτων οὕτω διαλαμβάνοντι - « Δύο σήμερον θαύματα ὁ Κύριος ἐκάλεσε πράγματα · γαγε σήμερον . » Πρόσεχε οὖν · τὸ γὰρ σήμερον δὶς εἰπών , ἔδειξε προφανῶς , ὅτι τὸν παράδεισον οὔτως εὗρεν ἀληθῶς ὁ λῃστὴρ ὥσπερ ἀληθῶς αὐτὸν ἀπώλεσεν ὁ Ἀδάμ , Ἔκτοτε οὖν ἀκωλύτως οἱ δίκαιοι πρὸς αὐτὸν εἰσάγονται τὸν παράδεισον · οὐδὲ γὰρ πρὸς τὸν ληστὴν μόνον , ἀλλὰ καὶ πρὸς πᾶσαν ἁγίου ψυχὴν διεβιβάσθη ἡλέγουσα θεία φωνή · « Σήμερον μετ´ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῶ παραδείσῳ . » Καὶ τούτου χάριν μὴ θαύμαζε Καθάπερ γὰρ ἡ ἀρχαία ἐκείνη κατάρα πρὸς αὐτὸν μὲν ἀπελύετο τὸν πρῶτον ἄνθρωπον · « Π ἢ γὰρ . φησίν . εἶ , καὶ εἰς · γῆν ἀπελεύσῃ · » ἀλλ´ ὄμως τὴν ἀρχὴν ἐκεῖθεν λαβοῦσα κατὰ παντὸς ἐχώρει τοῦ γένους ἡμῶν · οὕτω καὶ ἡ πρὸς τὸν παράδεισον εἰσάγουσα θεία φωνὴ ἐπ´ αὐτοῦ μὲν τοῦ λῃστοῦ λαμβάνε · τὴν ἀρχήν · δι´ αὐτοῦ δὲ πρὸς πᾶσαν ἀγίου διαβαίνει ὡυχήν . Καὶ ὥσπερ οὐκ ἀπόφασις ἐτύγχανε μόνον ἐκεῖνα δὴ τὰ κατὰ τοῦ Ἀδὰμ , ἀλλ´ ἐπηκολούθει τῷ λόγῳ καὶ τὰ τῆς μάστιγος , οὕτως οὐ λόγοι μόνον ψιλοὶ ταῦτα δὴ τὰ ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ λῃστοῦ . Εἰ γὰρ τοῦτο δώσομεν , καὶ ἄδικος ἀν ὁνδίκαιος εὐρεθείη Θεός · εἴγε τὸν μὲν Ἀδὰμ ἀμαρτήσαντα τηνικαῦτα
Lemmas: θεῖον Λόγος προσχηνῶ ὁ θειότης σύν αὐτός ὁ Δίκαιος λῃστής εἰς ῥευστός παράδεισος εἰσέρχομαι · καί ὁ μακάριος Παῦλος ὡσαύτως ἐν ῥευστός παράδεισος ἀκούω , ὅσπερ ἐν ὁ τρίτος οὐ ἀκούω οὐρανός . ἀλλά μή ἔνθεν ἐκεῖθεν περιπλανάω σύ ὁ διάνοια · μή παράδεισος ἄλλος ἀσύντακτος οὗτος ζητέω σύ · ὅς γάρ ὁ ὁ πρωτόπλαστος παράβασις καλέω , οὗτος ὁ ὁ λῃστής μετάνοια παράδοξος ἀνοίγω · τηνικαῦτα καί ὁ φλόγινος ῥομφαία στρέφω τε εἰμί ἀληθής καί ὁ ἀφικνέομαι ἐκεῖσε παρέχω πάροδος · ἅμα τε γάρ κατά πλευρά ὁ Κύριος ὁ ῥομφαία δέχομαι , καθώς φημί ὁ ὁ γλῶσσα χρύσεος , καί ἄμη στρέφω φαίνω ὁ φλόγινος ῥομφαία , ὁ νῶτον πᾶς δείκνυμι ὁ κατά πρόσωπον ἀπαντάω ὁ πρῶτος . μή τοίνυν ἐν οὐρανός παράδεισος ἕτερος φυτεύω · μηδέ ὁ λῃστής ἐκεῖσε παραπέμπω , καλέω ἐκεῖνος ἀφίημι ὁ φλόγινος ῥομφαία φυλάσσω καθ´ ὅς ἡπαράβασις γίγνομαι . ἐκεῖ καί γάρ εἰσέρχομαι λῃστής ὅθεν Ἀδάμ ἐξέρχομαι . ὡς ἐντεῦθεν , εἰ χρή καί μικρός τίς χαριεντίζομαι , ὁ παροιμιώδης ἐκεῖνος πέρας ἐπί ὁ διαβάλλω ὁ λέγω · « ὅς ποιέω , ἐκεῖνος πάντως καί πάσχω . » φθάνω μέν γάρ ἐν παράδεισος ποιέω ὁ κλοπή ὁ Ἀδάμ · ἀλ πάσχω ὕστερος ὁ ἀφαίρεσις ὁ λῃστής · κατά γάρ ὁ ὁ κύριος φωνή , δήω μέν ὁ ἰσχυρός ὁ σκεῦος , καί αὐτός διάρπανμα γίγνομαι . ὅθεν οὒν ὁ Ἀδάμ ἐκπίπτω ποιέω διά ὁ παρακοή , ἐκεῖ διά μετάνοια ὁ Κύριος εἰσάγω ὁ λῃστής . μηκέτι λοιπός ἀμφιβάλλω περί οὗτος · μηδέ λογισμός ἄλογος ἕπω ἀπόφασις μόνος νομίζω ὁ λῃστής ὁ παράδεισος γίγνομαι αἰκήτορα , καί πείθω ὁ χρυσοῤῥήμονι πρό ὁ ἄλλος Ἰωάννης ἐν ὁ εἰς ὁ μέγας παρασκευή λόγος αὐτός περί οὗτος οὗτος διαλαμβάνω - « δύο σήμερον θαῦμα ὁ Κύριος καλέω πρᾶγμα · γῆ σήμερον . » προσέχω οὖν · ὁ γάρ σήμερον δίς εἶπον , δείκνυμι προφανῶς , ὅτι ὁ παράδεισος οὔτως εὑρίσκω ἀληθής ὁ λῃστής ὥσπερ ἀληθής αὐτός ἀπόλλυμι ὁ Ἀδάμ , ἔκτοτε οὖν ἀκωλύτως ὁ Δίκαιος πρός αὐτός εἰσάγω ὁ παράδεισος · οὐδέ γάρ πρός ὁ λῃστής μόνος , ἀλλά καί πρός πᾶς ἅγιος ψυχή διαβιβάζω ἀλέγω θεῖος φωνή · « σήμερον μετέ ἐγώ εἰμί ἐν ὁ παράδεισος . » καί οὗτος χάρις μή θαυμάζω καθά γάρ ὁ ἀρχαῖος ἐκεῖνος κατάρα πρός αὐτός μέν ἀπολύω ὁ πρῶτος ἄνθρωπος · « Π ἢ γάρ . φημί . εἰμί , καί εἰς · γῆ ἀπέρχομαι · » ἀλ ὅμως ὁ ἀρχή ἐκεῖθεν λαμβάνω κατά πᾶς χωρέω ὁ γένος ἐγώ · οὗτος καί ὁ πρός ὁ παράδεισος εἰσάγω θεῖος φωνή ἐπι αὐτός μέν ὁ λῃστής λαμβάνω · ὁ ἀρχή · δις αὐτός δέ πρός πᾶς ἅγιος διαβαίνω ὡυχήν . καί ὥσπερ οὐ ἀπόφασις τυγχάνω μόνος ἐκεῖνος δή ὁ κατά ὁ Ἀδάμ , ἀλ ἐπακολουθέω ὁ λόγος καί ὁ ὁ μάστιξ , οὕτως οὖον λόγος μόνος ψιλός οὗτος δή ὁ ὑπέρ αὐτός ὁ λῃστής . εἰμί γάρ οὗτος δίδωμι , καί ἄδικος εἰς ὁνδίκαιος εὑρίσκω Θεός · εἰ ὁ μέν Ἀδάμ ἁμαρτάνω τηνικαῦτα