cogPG.PG158 91
Βαυεε οἰ Ἰω Δἱοῖ οροτα . iΝΩΙΡΙΤ ΡΙΕΦ ΘΕΧΤΑ . ἔχεις ἰδοὺ καὶ τὰ τῆς πέμπτης ἡμέρας , ΑΡΧΗΤΗΣ ϛʹ ΗΜΕΡΑΣ . Ἐν δὲ τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ ἐκ τῆς γῆς ἐξάγει τὰ τετράποδα · « Καὶ εἶπε » γάρ φησιν « ὁ Θεὸς , Ἐξαγαγέτω ἡ γῆ ψυχὴν ζῶσαν . » Ἀλλὰ´ ἐπιπηδῶσιν οἱ Μανιχαῖοι κἀνταῦθα , ψυχὴν ἐντιθέντες τῇ γῇ . Μαπαιάζουσι δὲ προφανῶς · οὐδὲ γὰρ ἐπειδὴ εἶπεν « Ἐξαγαγέτω ψυχὴν , » τὸ ἐναποκείμενον αὐτῇ προσήνεγκεν , ἀλλὰ´ ὁ δοὺς τὸ πρόσταγμα καὶ τὴν ποῦ ἐξαγαγεῖν αὐτῇ δύναμιν ἐχαρίσατο . Οὔτε γὰρ ὅτε ἤκουσον ἡ γῆ , « Βλαστησάτω βοτάνην χόρτου καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπὸν , » κεκρυμμένον ἔχουσα τὸν χόρτον ἐξήνεγκεν , οὐδὲ τὸν φοίνικα ἢ τὴν δρῦν ἢ τὴν κυπάρισσον κάτω που κεκρυμμένην ἐν ταῖς ἑαυτῆς λαγόσιν ἀνῆκε πρὸς τὴν ἐπιφάνειαν , ἀλλὰ’´ ὁ θεῖος λόγος φύσις τῶν γινομένων ἐστίν Ἐξάγει λοιπὸν ἡ γῆ οὐχ ὅπερ ἔχει , ἀλλὰ´ ὅπερ σήμερον κτᾶται , Θεοῦ δωρουμένου τῆς ἐνεργείας τὴν δύνααιν . Εἰ γὰρ καὶ φυσικῷ λογῷ τὰ πάντα γίνεται σήμερον , ἀλλὰ´ ἐκεῖθεν ἐσχήκασι κατ´ ἀρχὰς τὴν ὁρμήν . Κατὰ τοῦτο καὶ ὁ μέγας Βασίλειος λέγει ὅτι ποιεῖ μὲν ἡ φύσις ἅπαντα κατὰ τὴν ἀκολουθίαν , θείῳ δὲ προστάγματι διὰ πάσης ἀρχῆθεν λαληθένττ τῆς κτίσεως . ἐξάγει μὲν οὖν κατα τὴν ἕκτην ἀπὸ τῆς γῆς τὰ τετράποδα Ἀλλὰ´ ἐνταῦθα ζητῆσαι ἄξιον , ἀγαπητέ , τίνος ἔνεκεν τοὺς μὲν ἰχθύας εὐλογίας ἠξίωσεν ὁ Θεὸς , αὐξάνεσθαι καὶ πληθύνεσθαι εἰπὼν , ἐπὶ δὲ τοῖς χερσαίοις τοῦτο οὐκ ἐποίησε . Καὶ λέγομεν ὅτι διὰ τὴν ἐπὶ τῷ ὄφεὶ μετ´ οὐ πολὺ γενησομένην κατάραν Ἐπειδὴ γὰρ προεῖδεν ὁ Θεὸς ὅτι διὰ τοῦ ὄφεως ἀπατηθήσεται ὁ ἄνθρωπος , κἀντεῦθεν αὐτὸς ὁνβφις ἀρᾷ ὑποπεσεῖται , τούτου χάριν εὐλογίας ἀξιῶσαι τὸ χερσαῖα οὐκ ἔφθασεν , ἵνα μὴ εὑρεθείη τὰ αὐτὸ εὐλογῶν καὶ καταρώμενος , ὡς θειότατός φησιν Ἀναστάσιος . Ἀλλὰ´ ἡ μὲν τῶν ἰχθύων φύσις εὐτελεστέρας δοκεῖ μετέχειν ζωῆς διὰ τὸ ἐν τῇ παχύτητι ποῦ ὕδατος διαιτᾶσθαι · καὶ γὰρ ἀκοὴ παρ´ ἐκείνοις βαρεῖα , καὶ ὁρῶσιν ἀμβλὺ , καὶ οὕτε τις μνήμη παρ´ ἐκείνοις οὔτε φαντασία οὔτε συνήθους ἐπίγνωσις . Ἐπὶ δέ γε τοῖς χερσαίοις τί χρὴ καὶ λέγειν ; Αἵ τε γὰρ αἰσθήσεις τετράνωνται , καὶ ἀκριβεῖς μνῆμαε σῶν παρελθόντων ἐν αὐτοῖς . Οἶδε τὴν συνήθη φωνὴν ὁ ὄνος , οἷδεν ὁδὸν Λν πολλάκις ἐβάδισε καἱ ποιλ , καὶ δδηγὸς ἐνίοτε ἀποσφαλέντι τῷ ἀνθρώπῳ γίνεται · τὸ δὲ ὁξυήκοον γτοῦ ζώου οὐδὲν ἄλλο τι λέγεται τῶν χερσαίων ἔχειν . Τὸ δὲ τῶν καμήλων μνησίκακον καὶ βαρόμηνι διαρκὲς πρὸς ὀργὴν πῶς ἄν τις εἴπῃ ; Πάλαι ποτὲ πληγεῖσα κάμηλος , μακρῷ χρόνῳ ταμιευσαμένη τὴν μῆνιν , ἐπειδὰν εὐκαιρίας λάβηται , τὸ κακὸν ἀντιδίδωσι . Τοῦτο καὶ ἐπὶ ἐλέφαντος ἱστορούμενον εὕρομεν . Ποτὲ γὰρ εἰς ἱπποδρομίαν ἐλέφας ἀπαγόμενος καταλλάκτην τινὰ καθήμενον
Lemmas: Βαυεε ὁ Ἰώ Δῖος ὄρνυμι . Ι ΦΕ ΑΘ . ἔχω ἰδού καί ὁ ὁ πέμπτος ἡμέρα , ΑΗ ϛυʹ Ἡμέρα . ἐν δέ ὁ ἕκτος ἡμέρα ἐκ ὁ γῆ ἐξάγω ὁ τετράπους · « καί εἶπον » γάρ φημί « ὁ θεός , ἐξάγω ὁ γῆ ψυχή ζώννυμι . » Ἀλλά ἐπιπηδάω ὁ Μανιχαῖος ἐνταῦθα , ψυχή ἐντίθημι ὁ γῆ . μαπαιαζω δέ προφανῶς · οὐδέ γάρ ἐπεί εἶπον « ἐξάγω ψυχή , » ὁ ἐναπόκειμαι αὐτός προσφέρω , ἀλλά ὁ δίδωμι ὁ πρόσταγμα καί ὁ ποῦ ἐξάγω αὐτός δύναμις χαρίζομαι . οὔτε γάρ ὅτε ἀκούω ὁ γῆ , « βλαστάνω βοτάνη χόρτος καί ξύλον κάρπιμος ποιέω καρπός , » κρύπτω ἔχω ὁ χόρτος ἐκφέρω , οὐδέ ὁ Φοῖνιξ ἢ ὁ δρῦς ἢ ὁ κυπάρισσος κάτω ποῦ κρύπτω ἐν ὁ ἑαυτοῦ λαγών ἀνίημι πρός ὁ ἐπιφάνεια , ἀλός ὁ θεῖος λόγος φύσις ὁ γίγνομαι εἰμί ἐξάγω λοιπός ὁ γῆ οὐ ὅσπερ ἔχω , ἀλλά ὅσπερ σήμερον κτάομαι , Θεός δωρέω ὁ ἐνέργεια ὁ δύνααιν . εἰμί γάρ καί φυσικός λόγος ὁ πᾶς γίγνομαι σήμερον , ἀλλά ἐκεῖθεν ἔχω κατ´ ἀρχή ὁ ὁρμή . κατά οὗτος καί ὁ μέγας Βασίλειος λέγω ὅτι ποιέω μέν ὁ φύσις ἅπας κατά ὁ ἀκολουθία , θεῖον δέ πρόσταγμα διά πᾶς ἀρχῆθεν λαλέω ὁ κτίσις . ἐξάγω μέν οὖν κατά ὁ ἕκτος ἀπό ὁ γῆ ὁ τετράπους Ἀλλά ἐνταῦθα ζητέω ἄξιος , ἀγαπητός , τίς ἐνέλκω ὁ μέν ἰχθύς εὐλογία ἀξιόω ὁ θεός , αὐξάνω καί πληθύνω εἶπον , ἐπί δέ ὁ χερσαῖος οὗτος οὐ ποιέω . καί λέγω ὅτι διά ὁ ἐπί ὁ ὄφις μετέ οὖον πολύς γίγνομαι καταίρω ἐπεί γάρ προοράω ὁ θεός ὅτι διά ὁ ὄφις ἀπατάω ὁ ἄνθρωπος , ἐντεῦθεν αὐτός ὁνβφις ἀράομαι ὑποπίπτω , οὗτος χάρις εὐλογία ἀξιόω ὁ χερσαῖος οὐ φθάνω , ἵνα μή εὑρίσκω ὁ αὐτός εὐλογέω καί καταράομαι , ὡς θεῖος φημί Ἀναστάσιος . Ἀλλά ὁ μέν ὁ ἰχθύς φύσις εὐτελής δοκέω μετέχω ζωή διά ὁ ἐν ὁ παχύτης ποῦ ὕδωρ διαιτάω · καί γάρ ἀκοή παρ´ ἐκεῖνος βαρύς , καί ὁράω ἀμβλύς , καί ἵημι τις μνήμη παρ´ ἐκεῖνος οὔτε φαντασία οὔτε συνήθης ἐπίγνωσις . ἐπί δέ γε ὁ χερσαῖος τίς χρή καί λέγω ; ὁ τε γάρ αἴσθησις τετραίνω , καί ἀκριβής μνῆμα σός παρέρχομαι ἐν αὐτός . οἶδα ὁ συνήθης φωνή ὁ ὄνος , οἶδα ὁδός λ πολλάκις βαδίζω καί ποιλ , καί δδηγὸς ἐνίοτε ἀποσφάλλω ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι · ὁ δέ ὁξυήκοος γτοῦ ζῷον οὐδείς ἄλλος τίς λέγω ὁ χερσαῖος ἔχω . ὁ δέ ὁ κάμηλος μνησίκακος καί βαρομεις διαρκής πρός ὀργή πῶς ἄν τις εἶπον ; Πάλη ποτέ πλήσσω κάμηλος , μακρός χρόνος ταμιεύω ὁ μῆνις , ἐπειδάν εὐκαιρία λαμβάνω , ὁ κακός ἀντιδίδωμι . οὗτος καί ἐπί ἐλέφας ἱστορέω εὑρίσκω . ποτέ γάρ εἰς ἱπποδρομία ἐλέφας ἀπάγω καταλλάκτης τις κάθημαι