cogPG.PG158 159
ὥστε διὰ´ κὐτὸν αὖθις τὸ τῶν ἀνθρώπων συστῆσαι γένος , οὐκ ἂν οὐδ´ ὅλως σαρκικαῖς ἐπιθυμίαις ὑπέκυψε · κατὰ γὰρ τοῦτο καὶ τέλειον αὐτὸν ἐν τῇ γενεᾷ αὐτοῦ καλεῖ ὁ Θεὸς , τῇ διεστραμμένῃ δηλαδή , Ἀλλ´ ὄρα μακροθυμίαν τοῦ Θεοῦ . Οὐκ εὐθέως ἐπάγει τὸν κατακλυσμὸν , ἀλλ´ ἔτή μὲν ἑκατὸν ἑτοιμάζει τὴν κιβωτὸν , καὶ οἱ ἄφρονες τὸν Νῶε θελήματι θείῳ ὑπηρετούμενον ἐξεμυκτήριζον . Ἀλλὰ καὶ συναγόΚμενα ὁρῶντες τὰ θηρία πάντα , καθὼς φησιν ὁ θεῖος Ἐφραὶμ , ἐλέφαντας μὲν ἀπὸ Ἰνδικῆς καὶ Περσίδος ἐρχόμενα , λέοντας καὶ παρδάλεις μετὰ ποοβάτων καὶ αἰγῶν μιγάδας , ἐρπετὰ καὶ πετεινὰ ἄνευ τινὸς διώκοντος ἐρχόμενα καὶ κύκλῳ τῆς κιβωτοῦ αὐλιζόμενα , οὐδαμῶς κατενύγησαν . Ἀλλὰ μὴ καὶ ἡμεῖς τοῦτο πάθοιμεν , γρηγοροῦντες ἀεί . Πόθεν δὲ οἶδεν ὁ Νῶε τὰ καθαρὰ καὶ ἀκάθαρτα , μήπω τῆς αὐτῶν διαιρέσεως παρὰ Μωσέως γεγονυίας , ὡς ὁ Χρυσοῤῥήμων φησίν ; Ἐκ τῆς ἐναποκειμένης αὐτῷ φυσικῆς γνώσεως , ἢ ἐκ τῆς δοθείσης αὐτῷ παρὰ Θεοῦ σοφίας . Ὡς καλὸν ἡ ἀρετή ! αὐτῇ σὺν Ἐνὼχ μετέθηκεν , αὕτη τὸν Νῶε διεσώσατο . Ὅρα γὰρ ὅτι πάντας ἐκείνους ἀπωλείᾳ παραδιδοὺς ὁ Θεὸς πρὸς τὸν Νῶε ἔλεγεν · « Εἴσελθε σὺ καὶ πᾶς ἀ οἶκός σου εἰς τὴν κιβωτὸν , ὅτι σε εἶδον δίκαιον ἐναντίον ἐμοῦ ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ πονηρᾷ καὶ διεστραμμένῃ . » Ἀλλὰ καιρὸν διδοὺς αὐτοῖς ἐμπράθεσμον εἰς μετάνοιαν , φησίν · « ἔσονται δὲ αἱ ἡμέραι αὐτῶν ἔτη ρκ , » εἰ καὶ ταῦτα πάντα οὐκ ἔζησαν διὰ τὴν κακίαν αὐτῶν · οἱ γὰρ μὴ φθάσαντες διὰ μέσου τῶν ἑκατὸν μετανοῆσαι , οὐδὲ ἐν τοῖς εἴκοσι μετενόησαν ἄν . Πρόσεχε δὲ ὅτι ποτὲ μὲν ἢν ὑπισχνεῖται δοῦναι ζωὴν ὑποτέμνει , ὡς ἐνταῦθα , ἐὰν μὴ μετανοήσωμεν , ποτὲ δὲ ἀπειλῶν ἀπολέσαι τοῦτο οὐ ποιεῖ μετανοησάντων ἡμῶν , ὡς ἐπὶ τῶν ΝινευῖΚΤὸ δὲ ὕδωρ ὑψώθη ἐπάνω τῶν ὁρέων ἐπὶ πήχεσι πεντεναίδεκα . ἵνα τὰ τῆς θείας πληρωθῇ ἀποφάσεως . « Ἐξαλείψω , γάρ φησι , πᾶσαν τὴν ἐξανάστασιν ἣν ἐποίησα , ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους , καὶ ἀπὸ ἑρπετῶν ἕως πετεινῶν ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ . » Εἰ μὴ γὰρ ὑψώθη τοσοῦτον , οὐκ ἂν τὸ τῶν πετεινῶν ἀπώλετο γένος . Ὅτι δὲ ὑπεράνω τῶν ὑψηλοτέρων ὀρέων ἐπήρθη τὸ ὕδωρ ἐπὶ τοῦ κατακλυσμοῦ , κἀνσεῦθεν πιστοῦται . λίθους γάρ τινες ἐκ τῶν τοῦ Λιβάνου ἁκρωρειῷν εἰς οἰκοδομὰς μετακομίζοντες , διεβεβαιοῦντο ὡς εὖρον ἐν τοῖς κοιλώμασι τοῦ Λιβάνου ἰχθύας τεταριχευμένους καὶ τῇ ἰλύῒ πεπηγότας , καθὼς φησι καὶ Ἰώσηπος . Μετὰ δὲ τὴν τοῦ κατακλυσμοῦ παῦλαν θυσίαν ὁ Νῶε τῷ Θεῷ ἀνήνεγκε . Τίνος ἕνεκεν · ἵνα τοῖς ἐσο Κμένοις ἐν ἀσθενείᾳ συγγνώμονά τε καὶ γαληνὸν προσαπεργάσηται τὸν θεῖν , ὡς ὁ μέγας διέξεισι
Lemmas: ὥστε διά κὐτὸν αὖθις ὁ ὁ ἄνθρωπος συνίστημι γένος , οὐ εἄν οὐδός ὅλως σαρκικός ἐπιθυμία ὑποκύπτω · κατά γάρ οὗτος καί τέλειος αὐτός ἐν ὁ γενεά αὐτός καλέω ὁ θεός , ὁ διαστρέφω δηλαδή , Ἀλ σύργαστρος μακροθυμία ὁ Θεός . οὐ εὐθύς ἐπάγω ὁ κατακλυσμός , ἀλ ἔτος μέν ἑκατόν ἑτοιμάζω ὁ κιβωτός , καί ὁ ἄφρων ὁ Νῶε θέλημα θεῖον ὑπηρετέω ἐκμυκτηρίζω . ἀλλά καί συναγόΚμενα ὁράω ὁ θηρίον πᾶς , καθώς φημί ὁ θεῖος Ἐφραίμ , ἐλέφας μέν ἀπό Ἰνδική καί Περσίς ἐρχόμενος , λέων καί πάρδαλις μετά ποοβατος καί αἴξ μιγάς , ἑρπετόν καί πετεινόν ἄνευ τις διώκω ἐρχόμενος καί κύκλος ὁ κιβωτός αὐλίζω , οὐδαμῶς κατανύσσω . ἀλλά μή καί ἐγώ οὗτος πάσχω , γρηγορέω ἀεί . πόθεν δέ οἶδα ὁ Νῶε ὁ καθαρός καί ἀκάθαρτος , μήπω ὁ αὐτός διαίρεσις παρά Μωσῆς γίγνομαι , ὡς ὁ Χρυσορρήμων φημί ; ἐκ ὁ ἐναπόκειμαι αὐτός φυσικός γνῶσις , ἢ ἐκ ὁ δίδωμι αὐτός παρά Θεός σοφία . ὡς καλός ὁ ἀρετή ! αὐτός σύν Ἐνώχ μετατίθημι , οὗτος ὁ Νῶε διασῴζω . Ὅρας γάρ ὅτι πᾶς ἐκεῖνος ἀπώλεια παραδίδωμι ὁ θεός πρός ὁ Νῶε λέγω · « εἰσέρχομαι σύ καί πᾶς ὅς οἶκος σύ εἰς ὁ κιβωτός , ὅτι σύ εἶδον Δίκαιος ἐναντίος ἐγώ ἐν ὁ γενεά οὗτος ὁ πονηρός καί διαστρέφω . » ἀλλά καιρός δίδωμι αὐτός ἐμπίμπρημι εἰς μετάνοια , φημί · « εἰμί δέ ὁ ἡμέρα αὐτός ἔτος ρκʹ , » εἰμί καί οὗτος πᾶς οὐ ζῶ διά ὁ κακία αὐτός · ὁ γάρ μή φθάνω διά μέσος ὁ ἑκατόν μετανοέω , οὐδέ ἐν ὁ εἴκοσι μετανοέω ἄν . προσέχω δέ ὅτι ποτέ μέν εἄν ὑπισχνέομαι δίδωμι ζωή ὑποτέμνω , ὡς ἐνταῦθα , ἐάν μή μετανοέω , ποτέ δέ ἀπειλέω ἀπόλλυμι οὗτος οὖον ποιέω μετανοέω ἐγώ , ὡς ἐπί ὁ Λινεύς δέ ὕδωρ ὑψόω ἐπάνω ὁ ὁράω ἐπί πῆχυς πεντεναίδεκα . ἵνα ὁ ὁ θεῖος πληρόω ἀπόφασις . « ἐξαλείφω , γάρ φημί , πᾶς ὁ ἐξανάστασις ὅς ποιέω , ἀπό ἄνθρωπος ἠώς κτῆνος , καί ἀπό ἑρπετόν ἠώς πετεινός ὑποκάτω ὁ οὐρανός . » εἰμί μή γάρ ὑψόω τοσοῦτος , οὐ εἄν ὁ ὁ πετεινός ἀπόλλυμι γένος . ὅτι2 δέ ὑπεράνω ὁ ὑψηλός ὄρος ἐπαίρω ὁ ὕδωρ ἐπί ὁ κατακλυσμός , ἀνύω πιστόω . λίθος γάρ τις ἐκ ὁ ὁ Λίβανος ακρώρεια εἰς οἰκοδομή μετακομίζω , διαβεβαιόομαι ὡς εὖρος ἐν ὁ κοίλωμα ὁ Λίβανος ἰχθύς ταριχεύω καί ὁ ἰλύς πήγνυμι , καθώς φημί καί Ἰώσηπος . μετά δέ ὁ ὁ κατακλυσμός παῦλα θυσία ὁ Νῶε ὁ Θεός ἀναφέρω . τίς ἕνεκα · ἵνα ὁ εἰμί Κμένοις ἐν ἀσθένεια συγγνώμων τε καί γαληνός προσαπεργάζομαι ὁ θέω , ὡς ὁ μέγας διέξειμι