cogPG.PG158 367
κατὰ λέξιν · « Εῌ τις λέγει τὸν Ἀδὰμ θνητύν πλασθῆναι παρὰ Θεοῦ , καὶ μὴ μετὰ τὴν ἁμαρτίαν ἐλθεῖν εἰς φθορὰν , ἡτω ἀνάθεμα . » Οὕτω μὲν οὖν . ὁσιώτατε , καὶ ὅσοι τὸν Ἀδὰμ μέσον ἀθανασίας εἶναι καὶ θνητότητος λέγουσι , πόῤῥω που πίπτουσι τοῦ ὀρθοῦ λογισμοῦ . Καὶ διστάζειν ἐπὶ τούτοις οὐ δέον σοι . Εἰ μὲν γὰρ ὅτε παρήαγγε τὸν ἄνθρωπον ὁ θεὶς , τέτε πρὸς αὐτὸν ἔλεγεν · Ἢ δ´ ἂν ἡμέρᾳ φάητε ἀπὸ τοῦ φυτοῦ , θανάτῳ ἀποθανεῖσθε · εἶχον ἄν τι καὶ λέγειν οἰ θνητὸν ὁμοῦ καὶ ἀποθάνατον ἀρχῆθεν αὐτὸν εἶναι δοξάζοντες · ἐπεὶ δὲ πολλῷ μετὰ τῆς αὐτοῦ παραγωγὴν ὕστερον ἐδίδοτο τὰ τῆς ἐντολῆς , ἀφ´ ἧς τὰρ φάγητε , φησί , θανάτῳ ἀποθανεῖσθε , πολυπραγμονεῖν ὅλως οὐκ ἔπρεπε περὶ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου τοὺς ἐρευνητικῶς τέως ἐπερχομένους τὴν ἀγίαν Γραφήν · ἀκριβῶς εἰδότας ἐντεῦθεν ὁποῖος ἐπλάσθη τὸ κατὰ φύσιν ὁ κατ´ εἰκόνα δηλαδὴ γεγεννημένος Θεοῦ . Πρόδηλον γὰρ , ὅτι τιμῆσαι βουλόμενος ὁ Θεὸς τῶν ἰδίων χειρῶν τὸ πλαστούργημα ἐκ προοιμίων αὐτίκα καὶ ἐξ αὐτῆς ἀρχῆς τῇ ἁφθαρσίᾳ τετίμηκε . Καὶ βεβαιοῖ τὸν λόγον ὁ τῶν ἀχίων ἅπας χορός · ἀλλὰ μὴ ἀπίστει τοῖς λεγομένοις . Ἐπειδὴ καὶ γὰρ ὁ Θεὸς ἠβουλήθη πάντων τῶν ἐπιγείων ἄρχοντα καταστῆσαι τὸν ἄνθρωπον , τούτου χάριν , ὡς ὁ χρυσοῤῥήμων Ἰωάννης φησὶ , τὴν τῆς ψυχῆς οὐσίαν αὐτῷ ἐχαρίσατο · βουλόμενος ἑντεῦθεν αὐτὸν εἶναι καὶ ἀθάνατον ἐς τὸ διηνεκές . Καὶγὰρ εἰ μὴ τοῦτο ἦν , εἰ μὴ ψυχὴν ἐδέξατο παρὰ Θεοῦ νοερὰν ὁ Ἀδὰμ , οὐδέν τι ἔμελλεν εἶναι κατά γε τὸν θειόταπον Ἰωάννην , ἅτε δὴ πλασθεὶς ἀπὸ χοὸς , ὅθεν ἁρα καὶ τὰ ἄλογα ζῶα παρήχθησαν . Ἐπίγνωθι οὗν , ὦ ἱερὰ κεφαλὴ , ὅτι διὰ πολλὴν ἀγαθότητα τοῦ τὰ τοιαῦτα δωρουμένου Θεοῦ ἡ ] ἀφθαρσία ἐδίδοτο τηνικαῦτα πλαττομένῳ τῷ πρώτῳ Ἀδὰμ , καὶ ἦν ἡ χάρις εὐθέως ἐν αὐτῷ τελεία τε ἄμα καὶ ἀπηρτισμένη παντάπασι . Καὶ γὰρ εἰ μὴ τοῦτο ἦν , οὐκ ἂν ὁ θεῖος αὐτῷ παράδεισος ἐδίδοτο
Lemmas: κατά λέξις · « εἰμί τις λέγω ὁ Ἀδάμ θνῄσκω πλάσσω παρά Θεός , καί μή μετά ὁ ἁμαρτία ἔρχομαι εἰς φθορά , εἰμί ἀνάθεμα . » οὕτως μέν οὖν . ὅσιος , καί ὅσος ὁ Ἀδάμ μέσος ἀθανασία εἰμί καί θνητότης λέγω , πόρρω ποῦ πίπτω ὁ ὀρθός λογισμός . καί διστάζω ἐπί οὗτος οὖον δήω σύ . εἰμί μέν γάρ ὅτε παράγω ὁ ἄνθρωπος ὁ τίθημι , τίνω πρός αὐτός λέγω · ἤ δδʹ εἄν ἡμέρα φάω ἀπό ὁ φυτός , θάνατος ἀποθνῄσκω · ἔχω ἄν τίς καί λέγω ὁ θνητός ὁμοῦ καί ἀποθνῄσκω ἀρχῆθεν αὐτός εἰμί δοξάζω · ἐπεί δέ πολύς μετά ὁ αὐτός παραγωγή ὕστερος δίδωμι ὁ ὁ ἐντολή , ἀφή ὅς ἄρα ἐσθίω , φημί , θάνατος ἀποθνῄσκω , πολυπραγμονέω ὅλως οὐ πρέπω περί ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ὁ ἐρευνητικός τέως ἐπέρχομαι ὁ ἅγιος γραφή · ἀκριβῶς οἶδα ἐντεῦθεν ὁποῖος πλάσσω ὁ κατά φύσις ὁ κατ´ εἰκών δηλαδή γεννάω Θεός . πρόδηλος γάρ , ὅτι τιμάω βούλομαι ὁ θεός ὁ ἴδιος χείρ ὁ πλαστούργημα ἐκ προοίμιον αὐτίκα καί ἐκ αὐτός ἀρχή ὁ ἀφθαρσία τιμάω . καί βεβαιόω ὁ λόγος ὁ ὁ ἀχίων ἅπας χορός · ἀλλά μή ἀπιστέω ὁ λέγω . ἐπεί καί γάρ ὁ θεός βούλομαι πᾶς ὁ ἐπίγειος ἄρχω καθίστημι ὁ ἄνθρωπος , οὗτος χάρις , ὡς ὁ χρυσορρήμων Ἰωάννης φημί , ὁ ὁ Ψυχή οὐσία αὐτός χαρίζομαι · βούλομαι ἐντεῦθεν αὐτός εἰμί καί ἀθάνατος εἰς ὁ διηνεκής . Καὶγὰρ εἰμί μή οὗτος εἰμί , εἰμί μή ψυχή δέχομαι παρά Θεός νοερός ὁ Ἀδάμ , οὐδείς τίς μέλλω εἰμί κατά γε ὁ θεῖος Ἰωάννης , ἅτε δή πλάσσω ἀπό χοῦς , ὅθεν ἄρα καί ὁ ἄλογος ζῷον παράγω . ἐπιγιγνώσκω ἐν , εἰμί ἱερόv κεφαλή , ὅτι διά πολύς ἀγαθότης ὁ ὁ τοιοῦτος δωρέω Θεός ὁ ] ἀφθαρσία δίδωμι τηνικαῦτα πλήσσω ὁ πρῶτος Ἀδάμ , καί εἰμί ὁ χάρις εὐθύς ἐν αὐτός τέλειος τε ἄμη καί ἀπαρτίζω παντάπασι . καί γάρ εἰμί μή οὗτος εἰμί , οὐ εἄν ὁ θεῖος αὐτός παράδεισος δίδωμι