cogPG.PG158 390
ἐν παραδείσῳ ἐσθίειν ὁ Ἀδὰμ οὐκ ἔμελλεν , τίνος ἔμενεν ἐπέτρεπεν αὐτῷ ὁ Θεὸς ἀπὸ πάντων ἐσθίειν τῶν ἐν τῷ παραδείσῳ φυτῶν · ἀνθυποφέρειν ἔχεις καὶ σὺ πρὸς αὐτοὺς , Εἴπερ οὐκ ἔμελλον ἐν παραδείσῳ συμπλέκεσθαι σαρκικῶς οἱ πρωτόπλαστοι , τίνος ἕνεκεν ἔλεγε πρὸς αὐτοὺς ὁ Θεὸς , Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε , καὶ πληρώσατε τὴν γῆν ; ἐπίγνωθι οὖν . Εἰ γὰρ ἤσθιον ἐν παραδείσῳ κατὰ τὴν τοῦ Κυρίου φωνὴν , ὡς ἐκεῖνοί φασι , καὶ σαρκικῶς ἀλλήλους συνεπλέκοντο ἄν . Οὐκοῦν ἄφες αὐτούς . Οὐκ ἦν ἐν παραδείσῳ βρῶσις αἰσθητὴ καὶ ῥευστή · καὶ μὴ θαύμαζε διὰ τοῦτο . Καθάπερ γὰρ τὸ , Αὐξάνεσθε , καὶ τὸ , Ἰδοὺ δέθωκα ταῦτα πάντα ὑμῖν εἰς βρῶσιν καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς , ἔλεγε τὸ μὲν ἐν παραδείσῳ , μετὰ ταῦτα δὲ ὁμῶς ἔσχε τὸ ἔργον , μετὰ τὸ ἐκβληθῆναι δηλαδὴ τοῦ παραδείσονολ κατὰ τὸν Καισαρείας θεῖον Ἀνάκειον · ασω · οἷς καὶ τῆς βρώσεως ταύτης ἐννοεῖσθαί σε ἄξιον . Οὐ γὰρ ὡς ἐνδεεῖ τηνικαῦτα ὄντι τῷ Ἀδὰμ ἀπὸ πάντων ἐσθίειν , εἴγε καὶ περὶ αἰσθητῆς τέως ἐνομοθέτει Ἐρώσεως , ἀλλ´ ὅπως εἰδέναι ἔχῃς , ἐπειδὰν ἐνδεὴς γένηται , τίνων τε χρὴ ἅπτεσθαι , καὶ τίνων οὐ χρή γαμικῇ συναφείᾳ καὶ τῇ ἀπολαύσει τῶν ἐδηδομένων , οὐκ ἂν εἰς πλῆθος μετὰ ταῦτα τὸ γένος ἐλήλυθε τὸ ἀνθρώπινον . Ἀλλὰ κἀνταῦθα προσέχειν ἄξιον . Εἰ γὰρ καὶ φαγεῖν ἀπό γε τοῦ ἀπηγορευμένου ἐκείνου φυτοῦ τοὺς πρωτοπλάστους ἡ ἁγία φησὶ Γραφὴ , μὴ θαύμαζε τούτου ἕνεκεν · εἴγε καὶ φθάσας ὁ λόγος ἀριδηλότερον ἔδειξε τίς τε κατὰ φύσιν ὁ Ἀδὰμ ἦν ἀπ´ ἀρχῆς , καὶ ὁποίας ἐδέετο τηνικαῦτα βρώσεως . Εἰ γὰρ , ὡς οἱ πλείους ᾠήθησαν , αἰσθητῆς ἥψατο βρώσεως , καὶ πεινῶν ἐξ ἀνάγκης ἦν · εἰ δὲ τοῦτο , καὶ ῥευστῆς ὁμολογουμένως φύσεως ἦν ἐκεῖνος λοιπόν . Ἀλλ´ οὔτε τοῦτο ἦν , οὔτε ἐκεῖνο . Πεῖνα γὰρ καὶ δίψα , κόπος , ὕπνος , καὶ ἱδρὼς , καθὰ δὴ καὶ προείρηται , μετὰ τὴν παράβασιν εἰς ἀνθρώπινον βίον εἰσήλθοσαν . μἴπερ οὖν ἐν παραδείσῳ πεῖνα πρὸ τῆς ἁμαρτίας οὐκ ἠν , στι μηδὲ σῶμα τηνικαῦτα τῷ Ἀδὰμ κενούμενον ἦν , τι ἄλλο λοιπὸν ἐτύγχανε τὸ ἀναγκάζον ἐκεῖσε τὸν ἄνθρωπον αἰσθητῆς ἅπτεσθαι βρώσεως ; Καλῶς οὖν ὁ λόγος ἔλεγε προλαβών ὅτι ἕτερα δι´ ἐτέρων ἡ ἁγία διδάσκει Γραφὴ , καθὰ δὴ καὶ φθάσαντες εἴπομεν . Ὅθεν οἱ πάθεσι οσικοῖς ὑποκεῖσθαι τὸν Ἀδὰμ πρὸ τῆς παραβάσεως λέγοντες , ἀπὸ πάντων ἅτε δὴ τῶν ἐν τῷ παραδείσῳ φυτῶν ἐσθίοντα κατὰ τὴν τοῦ Κυρίου φωνὴν , οὐδέν πι παριστῶσιν ἕτερον ἢ ὅτι φθαρτὸς ἦν ἀπ´ ἀρχῆς ὁ Ἀδάμ . Εἰ δὲ τοιοῦτο ἦν , εὔδηλον ὄτι καὶ φύσει θνητὸς ἦν · εἰ δὲ τοῦτο , τί χρὴ καὶ λέγειν ; Αὐτοὶ καθ´ ἑαυτῶν ἀκονῶσι τὴν μάχαιραν · οὐδὲ γὰρ ἀγνοοῦσι ὀποῖα τὰ ἐπιτίμια τοῖς οὕτω φρονοῦσι περὶ τοῦ Ἀδὰμ ἡ ἀναγεγραμμένη ἁγία σύνοδος δίδωσιν . Θὐκοῦν ἀμφιβάλλειν ἐπὶ πλέον οὐκ εὔλογον . Εἰ γὰρ αἰσθητὴν ἐν παραδείσῳ βρῶσιν ἤσθιε καὶ πρὸ τῆς
Lemmas: ἐν παράδεισος ἐσθίω ὁ Ἀδάμ οὐ μέλλω , τίς μένω ἐπιτρέπω αὐτός ὁ θεός ἀπό πᾶς ἐσθίω ὁ ἐν ὁ παράδεισος φυτός · ἀνθυποφέρω ἔχω καί σύ πρός αὐτός , εἴπερ οὐ μέλλω ἐν παράδεισος συμπλέκω σαρκικός ὁ πρωτόπλαστος , τίς ἕνεκα λέγω πρός αὐτός ὁ θεός , αὐξάνω καί πληθύνω , καί πληρόω ὁ γῆ ; ἐπιγιγνώσκω οὖν . εἰμί γάρ ἐσθίω ἐν παράδεισος κατά ὁ ὁ κύριος φωνή , ὡς ἐκεῖνος φημί , καί σαρκικός ἀλλήλων συμπλέκω ἄν . οὐκοῦν ἀφίημι αὐτός . οὐ εἰμί ἐν παράδεισος βρῶσις αἰσθητός καί ρευστός · καί μή θαυμάζω διά οὗτος . καθά γάρ ὁ , αὐξάνω , καί ὁ , ἰδέ δίδωμι οὗτος πᾶς σύ εἰς βρῶσις καί πᾶς ὁ θηρίον ὁ γῆ , λέγω ὁ μέν ἐν παράδεισος , μετά οὗτος δέ ὁμῶς ἔχω ὁ ἔργον , μετά ὁ ἐκβάλλω δηλαδή ὁ παραδείσονολ κατά ὁ Καισάρεια θέω Ἀνάκειον · ἀείδω · ὅς καί ὁ βρῶσις οὗτος ἐννοέω σύ ἄξιος . οὖον γάρ ὡς ἐνδεής τηνικαῦτα εἰμί ὁ Ἀδάμ ἀπό πᾶς ἐσθίω , εἰ καί περί αἰσθητός τέως νομοθετέω ῥῶσις , ἀλ ὅπως οἶδα ἔχω , ἐπειδάν ἐνδεής γίγνομαι , τίνω τε χρή ἅπτω , καί τίνω οὖον χρή γαμικός συνάφεια καί ὁ ἀπολαύω ὁ ἐσθίω , οὐ εἄν εἰς πλῆθος μετά οὗτος ὁ γένος ἔρχομαι ὁ ἀνθρώπινος . ἀλλά ἐνταῦθα προσέχω ἄξιος . εἰμί γάρ καί ἐσθίω ἀπό γε ὁ ἀπαγορεύω ἐκεῖνος φυτός ὁ πρωτόπλαστος ὁ ἅγιος φημί γραφή , μή θαυμάζω οὗτος ἕνεκα · εἰ καί φθάνω ὁ λόγος ἀρίδηλος δείκνυμι τίς τε κατά φύσις ὁ Ἀδάμ εἰμί ἀπ´ ἀρχή , καί ὁποῖος δήω τηνικαῦτα βρῶσις . εἰμί γάρ , ὡς ὁ πλείων οἴομαι , αἰσθητός ἅπτω βρῶσις , καί πεινάω ἐκ ἀνάγκη εἰμί · εἰμί δέ οὗτος , καί ῥευστός ὁμολογουμένως φύσις εἰμί ἐκεῖνος λοιπός . Ἀλ οὔτε οὗτος εἰμί , οὔτε ἐκεῖνος . Πεῖνα γάρ καί δίψα , κόπος , ὕπνος , καί ἱδρώς , καθά δή καί προερέω , μετά ὁ παράβασις εἰς ἀνθρώπινος βίος εἰσέρχομαι . εἷς οὖν ἐν παράδεισος πεῖνα πρό ὁ ἁμαρτία οὐ ἐάν , εἰμί μηδέ σῶμα τηνικαῦτα ὁ Ἀδάμ κενόω εἰμί , τίς ἄλλος λοιπός τυγχάνω ὁ ἀναγκάζω ἐκεῖσε ὁ ἄνθρωπος αἰσθητός ἅπτω βρῶσις ; καλῶς οὖν ὁ λόγος λέγω προλαμβάνω ὅτι ἕτερος δις ἕτερος ὁ ἅγιος διδάσκω γραφή , καθά δή καί φθάνω εἶπον . ὅθεν ὁ πάθος οσικοιξ ὑπόκειμαι ὁ Ἀδάμ πρό ὁ παράβασις λέγω , ἀπό πᾶς ἅτε δή ὁ ἐν ὁ παράδεισος φυτός εἰσθέω κατά ὁ ὁ κύριος φωνή , οὐδείς πεῖ παρίστημι ἕτερος ἢ ὅτι φθαρτός εἰμί ἀπ´ ἀρχή ὁ Ἀδάμ . εἰμί δέ τοιοῦτος εἰμί , εὔδηλος ὅστις καί φύσις θνητός εἰμί · εἰμί δέ οὗτος , τίς χρή καί λέγω ; αὐτός καθ´ ἑαυτοῦ ἀκονάω ὁ μάχαιρα · οὐδέ γάρ ἀγνοέω ὁποῖος ὁ ἐπιτίμιον ὁ οὗτος φρονέω περί ὁ Ἀδάμ ὁ ἀναγράφω ἅγιος σύνοδος δίδωμι . θυκεω ἀμφιβάλλω ἐπί πλέω οὐ εὔλογος . εἰμί γάρ αἰσθητός ἐν παράδεισος βρῶσις ἐσθίω καί πρό ὁ