cogPG.PG158 87
Πῶς δὲ καὶ φθαρτικὰ πτερῶν ἐτέρων ἀετῶν τυνχάνει πτερά ; σηπεδονώδους ταῦτα μετειλήφασι φύσεως . Οὐκ ἂν σωθείη ἕτερα τὰ πτερὰ τούτοις πυναναμιγνύμενα · θᾶττον γὰρ ἐντεῦθεν ἀπόλλυνται . Διὰ τί δὲ καὶ ὁ χαραδριὸς εἴ ποτε ἀντιβλέψει τῷ ἰκτεριῶντι , μύει τοὺς ὀφθαλμούς ; οὐχ ὥς τινές Κφασι , τῷ νοσοῦντι βασκαίνων καὶ τὸ φρόνημα πρὸς ὧγείας μετάδοσιν ἔχων ἐπίφθονον · οὐ γὰρ τοῖς ἀλόγοις βασκανία τις μέτεστιν , οὐδέ Προμηθεὺς παρ´ ἐκείνοις κολάζεται , ἀγαθοῦ τινος τοῦ πυρὸς μεταδούς τοῖς ἀνθρώποις . ὀφθαλμὸν δὲ μύει χαραδριὸς , ἐπεὶ τὸ πάθος ἀμείβεται καὶ τὴν ὄρνιν εὐθὺς ἡ νόσος μετέργεται . Ἀλλ´ οὐδὲ τοῦτο ἔξωθεν θαύματος , ὡς ἄγρυπνος ἡ ἀηδὼν ὅταν ἐπωάζει , διὰ πάσης νυκτὸς τῆς μεἰ λωδίας μὴ ἀπολήγουσα . Πῶς τετράπουν τὸ αὐτὸ καὶ πτηνὸν ἡ νυκτερίς ; πῶς μόνη τῶν ὁρνίθων ὀδοῦσι νοὸααι · Χωογονεῖ μὲν ὡς τετράποδα , ἐπιπολάζει δὲ τῷ ἀέρι , οὐχὶ πτερῷ κουφιζομένη , ἀλλ´ ὑμένι τινὶ δερματίνῳ . Πῶς δὲ καὶ τῶν χηνῶν γένος ἄγρυπνον καὶ πρὸς τὴν τῶν λανθανόντων αἴσθησιν ὁξύτατον ; οἶγε ποτὲ καὶ τὴν βασιλίδα πόλιν περιεσώσαντο πολεμίους τινὰς ἀφανεῖς δι´ ὑπονόμων ἀφανῶν δὴ μέλλοντας τὴν ἄκραν τῆς Ῥώμης καταλαμβάνειν μηνύσαντες , ὁ ὁ τοῖς γυψὶ προαγγέλλων τῶν ἀνθρώπων τὸν θάνατον , ὅταν κατ´ ἀλλήλων ἐπιστρατεύσωσιν · ἴδοις γὰρ ἂν μυρίας ἀγέλας γυπῶν τοῖς στρατοπέδοις παρεπομένας , ἐκ τῆς τῶν ὅπλων παρασκευῆς Κτεκμαιρομένας τὴν ἔκβασιν , ὅπερ οὐ μακρὰν ἐστι λογισμῶν ἀνθρωπίνων . Καὶ ἄλλας δὲ θαυμάζειν ἔπεισι τῷ προσέχοντι Τὰ μὲν γὰρ ἐκ τῆς διαδοχῆς τῶν προῦπαρχόντων παράγεται , τὰ δὲ ἔτι καὶ νῦν ἐξ αὐτῆς τῆς γῆς ζωογονούμενα δείκνυται . Οὐ γὰρ μόνον τέττιγες ἐν ἐπομβρίαις ἀνίασιν , οὐδὲ ἄλλα μυρία γένη τῶν ἐμφερομένων τῷ ἀέρι πτηνῶν , ὧν ἀκατονόμαστά ἐστι τὰ πλεῖστα διὰ λεπτότητα · ἀλλ´ ἤδη καὶ μῦς καὶ βατράχους ἐξ αὐτοῦ ἀναδίδοσθαι , ὅπου γε περὶ Θήβας τὰς Αἰγυπτίας , ἐπειδάν ὕσῃ λάβρως ἐν καύμασιν , εὐθὺς ἀρουραίων μυῶν ἡ χώρα καταπληοοῦται . Τὰς δὲ ἐγχέλυς οὐκ ἄλλως ὁρῶμεν ἢ ἐκ τῆς ἰλύος συνισταμένας , ὧν οὕτε ὡὸν οὔτε τις κάλλος τρόπος τὴν διαδοχὴν συνίστησιν , ἀλλ´ ἐκ τῆς Ο γῆς αὐτῆς ἐστιν ἡ γένεσις . Ὅρα δὲ καὶ τὸν ἐρωδιόν . Ὁ ἐρωδιὸς εἶδος ὀρνέου ἐστὶ πῃγνύντος τὴν καλιὰν αὐτοῦ πάντων ἄνωθεν τῶν στρουθῶν , ἤγουν ἐν τοῖς ὑψηλοτάτοις τῶν δένδρων , καὶ μάλιστα ταῖς ἐλάταις . Καὶ ὁ Ἀκύλας « Ἐρωδιῷ ἐλάται οἵκῳ αὐτοῦ . » Πάντων οὖν ἄνωθεν τῶν στρουθῶν πήγνυσι τὴν καλιάν . Κατὰ τοῦτο καὶ ὁ Δαβίδ φησι · « Τοῦ ἐρωδιοῦ ἡ κατοικία ἡγεῖται αὐτῶν . » Τοσαύτῃ δὲ σωφροσύνῃ συζῇν τὸν ἐρωδιὸν ῶστε ἡνίκα πρὸς συνουσίαν ἔρχεσθαι μέλλει , ἡμέρας πενθεῖ τεσσαράκοντα , καὶ μετὰ τὴν συνουσίαν
Lemmas: Πῶς δέ καί φθαρτικός πτερόν ἕτερος ἀετός τυνχάνει πτερόν ; σηπεδονώδης οὗτος μεταλαμβάνω φύσις . οὐ εἄν σῴζω ἕτερος ὁ πτερόν οὗτος πυναναμιγνύμενα · ταχύς γάρ ἐντεῦθεν ἀπόλλυμι . Ζεύς τίς δέ καί ὁ χαραδριός εἰμί ποτός ἀντίβλεψις ὁ ἰκτεριάω , μύω ὁ ὀφθαλμός ; οὐ ὅς τις Κφασι , ὁ νοσέω βασκαίνω καί ὁ φρόνημα πρός ἄγω μετάδοσις ἔχω ἐπίφθονος · οὖον γάρ ὁ ἄλογος βασκανία τις μέτειμι , οὐδέ Προμηθεύς παρ´ ἐκεῖνος κολάζω , ἀγαθός τις ὁ πυρός μεταδίδωμι ὁ ἄνθρωπος . ὀφθαλμός δέ μύω χαραδριός , ἐπεί ὁ πάθος ἀμείβω καί ὁ ὄρνις εὐθύς ὁ νόσος μετέργεται . Ἀλ οὐδέ οὗτος ἔξωθεν θαῦμα , ὡς ἄγρυπνος ὁ ἀηδών ὅταν επωάζω , διά πᾶς νύξ ὁ μείων λωδίας μή ἀπολήγω . Πῶς τετράπους ὁ αὐτός καί πτηνός ὁ νυκτερίς ; πῶς μόνος ὁ ὄρνις ὀδούς νοὸααι · χωογονευς μέν ὡς τετράπους , ἐπιπολάζω δέ ὁ ἀήρ , οὐ πτερόν κουφίζω , ἀλ ὑμήν τις δερμάτινος . Πῶς δέ καί ὁ χήν γένος ἄγρυπνος καί πρός ὁ ὁ λανθάνω αἴσθησις ὁξύς ; οἴγω ποτέ καί ὁ βασιλίς πόλις περισῴζω πολέμιος τις ἀφανής δις ὑπόνομος ἀφανής δή μέλλω ὁ ἄκρος ὁ Ῥώμη καταλαμβάνω μηνύω , ὁ ὁ ὁ γύψ προαγγέλλω ὁ ἄνθρωπος ὁ θάνατος , ὅταν κατ´ ἀλλήλων ἐπιστρατεύω · ὁράω γάρ εἄν μυρίος ἀγέλη γύψ ὁ στρατόπεδον παρέπομαι , ἐκ ὁ ὁ ὅπλον παρασκευή κτεκμαιρομεναι ὁ ἔκβασις , ὅσπερ οὖον μακράν εἰμί λογισμός ἀνθρώπινος . καί ἄλλος δέ θαυμάζω ἔπειμι ὁ προσέχω ὁ μέν γάρ ἐκ ὁ διαδοχή ὁ προϋπάρχω παράγω , ὁ δέ ἔτι καί νῦν ἐκ αὐτός ὁ γῆ ζωογονέω δείκνυμι . οὖον γάρ μόνος τέττιξ ἐν ἐπομβρία ἀνέρχομαι , οὐδέ ἄλλος μυρίος γένος ὁ ἐμφέρω ὁ ἀήρ πτηνός , ὅς ἀκατονόμαστος εἰμί ὁ πλεῖστος διά λεπτότης · ἀλ ἤδη καί μῦς καί βάτραχος ἐκ αὐτός ἀναδίδωμι , ὅπου γε περί Θῆβαι ὁ Αἰγύπτιος , ἐπειδάν ὕω λάβρος ἐν καῦμα , εὐθύς ἀρουραῖος μῦς ὁ χώρα καταπληοουος . ὁ δέ ἔγχελυς οὐ ἄλλως ὁράω ἢ ἐκ ὁ ἰλύς συνίστημι , ὅς ἵημι ᾠόν οὔτε τις κάλλος τρόπος ὁ διαδοχή συνίστημι , ἀλ ἐκ ὁ ὁ γῆ αὐτός εἰμί ὁ γένεσις . Ὅρας δέ καί ὁ ἐρῳδιός . ὁ ἐρῳδιός εἶδος ὄρνεον εἰμί πήγνυμι ὁ καλιά αὐτός πᾶς ἄνωθεν ὁ στρουθός , ἤγουν ἐν ὁ ὑψηλός ὁ δένδρον , καί μάλιστα ὁ ἐλάτη . καί ὁ Ἀκύλας « ἐρῳδιός ἐλάτη οἶκος αὐτός . » Πάντων οὖν ἄνωθεν ὁ στρουθός πήγνυμι ὁ καλιά . κατά οὗτος καί ὁ Δαβίδ φημί · « ὁ ἐρῳδιός ὁ κατοίκιος ἡγέομαι αὐτός . » τοσοῦτος δέ σωφροσύνη συζάω ὁ ἐρῳδιός ῶστε ἡνίκα πρός συνουσία ἔρχομαι μέλλω , ἡμέρα πενθέω τεσσαράκοντα , καί μετά ὁ συνουσία