cogPG.PG157 304
μαθὼν ἐπὶ τῷ μεγέθει καὶ κάλλει αὐτοῦ . Προσελθὼν δὲ Παυλῖνος καὶ δὼν παρὰ τῇ δεσποίνῃ τὸ μῆλον ἐθαύμασεν , εἰρηκώς αὐτῇ · « Πόθεν τοῦτο τὸ ἀγαθὸν ηόρέθη , δέσποινά μου ; » Ἠ δὲ ἐρῶσα αὐτοῦ , « Λάβε τοῦτο » , ἔφη . Ὁ δὲ λαβὼν ἔπεμψε δῶρον τοῦτο τῷ βασιλεῖ , μὴ εἰδὼς ὅτι παρ´ αὐτοῦ ἐδόθη τῇ δεσποίνῃ . Ὁ δὲ βασιλεὺς λαβὼν , καὶ γνοὺς ὅτι ὅπερ ἀπέστειλε τῆ βασιλίσσῃ μῆλόν ἐστι , προσεκάλεσε τὴν Αὐγούσταν , καὶ ἐπηρώτησε αὐτὴν , « Ὅπερ ἔστειλά σοι μῆλον , ποῦ ἔστιν ; Ἡ δὲ εἶπεν « Παυλίνῳ τῷ πιστοτάτῳ ἡμῶν δέδωκα . » Ὁ δὲ αὐτὴν μὲν ἠπείλησε ῥήμασιν αὐστηροῖς , Παυλῖνον δὲ προσέταξε φονευθῆναι εἰσερχόμενον εἰς τὸ παλάτιον . Καὶ δῆτα ἀνερχόμενον τὸν σκοτεινὸν κοχλίαν οὐκ ἠδυνήθησαν οἱ προσταχθέντες τοῦτον φονεῦσαι , εἰ μὴ τὰ ὧτα αὐτοῦ μόνα ἐξέκοψαν . Καὶ γνοὺς ἐκεῖνος τὴν ἐπιβουλὴν ἔφυγε . Τοῦτο δὲ εἰς θαῦμα τῶν ἁγίων Ἀναργύρων γέγονεν , ὡς ἂν τελειώσῃ τὸν ναὸν αὐτῶν . Ὁ δὲ βασιλεὺς , ἀκούσας ὅπως αὐτὸς ἔφυγε τὸν προκείμενον φόνον , καὶ αἰσχυνθεὶς ἄγνοιαν προὐβάλλετο καὶ τοὺς τολμητὰς ἀμῦναι ἔλεγεν . Ἀλλὰ μετὰ ταῦτα ἤδη τετελειωκότα τὸν ναὸν τῶν ἀγίων Ἀναργύρων ἀπεκεφάλισεν αὐτόν . Τὴν ἀγίαν σορὸν τὴν ἐν τοῖς Χαλκοπρατείοις , Ἰουστῖνος καὶ Σοφία ἀνήγειρεν . Ἐν δὲ τῇ ἀγρυπνίᾳ ἀνεγίνωσκον μεγάλοι ἄνθρωποι , ὅ τε Μιχαὴλ ὁ Ῥαγγαβὲ ὁ κουροπαλάτης πρὸ τοῦ βασιλεῦσαι , καὶ άρδας Καῖσαρ ὁ θεῖος Μιχαήλ τοῦ υἱοῦ Θεοφίλου , καὶ πολλοὶ τῶν μαγίστρων · ἐκεῖσε γὰρ ἐναπόκειται ἡ τιμία ζώνη καὶ ἡ ἐσθὴς τῆς Θεοτόκου , τὸ δὲ ὡμοφόριον ἐν Βλαχέρναις . Τὸν ἄγιον Ἰάκωβον τὸν πλησίον αὐτῆς ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ἀνήγειρεν , ἔνθα εἰσὶν ἐν σοροῖς λείώανα τῶν ἁγίων νηπίων καὶ τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ θεοδόχου , τοῦ προφήτου Ζαχαρίου καὶ Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου . Ἐν δὲ τῷ δεξιῷ μέρει τῆς ἁγίας σοροῦ εἰσὶ κείμενα τῶν ἀγίων μυροφόρων γυναικῶν τὰ σώματα , ἐν δὲ τῷ εὐωνύμῳ αἱ τρίχες τοῦ τιμίου
Lemmas: μανθάνω ἐπί ὁ μέγεθος καί κάλλος αὐτός . προσέρχομαι δέ Παυλῖνος καί δήω παρά ὁ δέσποινα ὁ μῆλον θαυμάζω , εἴρω αὐτός · « πόθεν οὗτος ὁ ἀγαθός ηοειρω , δέσποινα ἐγώ ; » ὁ δέ ἐράω αὐτός , « Λάβος οὗτος » , φημί . ὁ δέ λαμβάνω πέμπω δῶρον οὗτος ὁ βασιλεύς , μή εἰδοί ὅτι παρ´ αὐτός δίδωμι ὁ δέσποινα . ὁ δέ βασιλεύς λαμβάνω , καί γιγνώσκω ὅτι ὅσπερ ἀποστέλλω τῆ βασίλισσα μῆλον εἰμί , προσκαλέω ὁ Αὐγούστα , καί ἐπερωτάω αὐτός , « ὅπερ στέλλω σύ μῆλον , ποῦ εἰμί ; ὁ δέ εἶπον « Παυλῖνος ὁ πιστός1 ἐγώ δίδωμι . » ὁ δέ αὐτός μέν ἀπειλέω ῥῆμα αὐστηρός , Παυλῖνος δέ προστάσσω φονεύω εἰσέρχομαι εἰς ὁ Παλάτιον . καί δῆτα ἀνέρχομαι ὁ σκοτεινός κοχλίας οὐ δύναμαι ὁ προστάσσω οὗτος φονεύω , εἰμί μή ὁ ἄτη αὐτός μόνος ἐκκόπτω . καί γιγνώσκω ἐκεῖνος ὁ ἐπιβουλή φεύγω . οὗτος δέ εἰς θαῦμα ὁ ἅγιος ἀνάργυρος γίγνομαι , ὡς εἄν τελειόω ὁ ναός αὐτός . ὁ δέ βασιλεύς , ἀκούω ὅπως αὐτός φεύγω ὁ πρόκειμαι φόνος , καί αἰσχύνω ἄγνοια προβάλλω καί ὁ τολμητής ἀμύνω λέγω . ἀλλά μετά οὗτος ἤδη τελειόω ὁ ναός ὁ Ἀγίων ἀνάργυρος ἀποκεφαλίζω αὐτός . ὁ ἅγιος σορός ὁ ἐν ὁ χαλκοπρατειον , Ἰουστῖνος καί Σοφία ἀνεγείρω . ἐν δέ ὁ ἀγρυπνία ἀναγιγνώσκω μέγας ἄνθρωπος , ὅς τε Μιχαήλ ὁ Ῥαγγαβὲ ὁ κουροπαλάτης πρό ὁ βασιλεύω , καί Άρδας Καῖσαρ ὁ θεῖος Μιχαήλ ὁ υἱός Θεόφιλος , καί πολύς ὁ μάγιστρος · ἐκεῖσε γάρ ἐναπόκειμαι ὁ τίμιος ζώνη καί ὁ ἐσθής ὁ Θεοτόκος , ὁ δέ ὠμοφόριον ἐν Βλαχέρναις . ὁ ἀγάω Ἰάκωβος ὁ πλησίος αὐτός ὁ αὐτός βασιλεύς ἀνεγείρω , ἔνθα εἰμί ἐν σορός λείων ὁ ἅγιος νήπιος καί ὁ ἅγιος Συμεών ὁ θεοδόχος , ὁ προφήτης Ζαχαρίας καί Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος . ἐν δέ ὁ δεξιός μέρος ὁ ἅγιος σορός εἰμί κεῖμαι ὁ Ἀγίων μυροφόρος γυνή ὁ σῶμα , ἐν δέ ὁ εὐώνυμος ὁ θρίξ ὁ τίμιος