cogPG.PG157 319
ἀαὐτοῦ ἐν τῇ ἀήθει ὕπερθεν καὶ ὁρῶντος τὰ κτίσματα , ἐφάνη αὐτῷ εὐνοῦχος ὡραῖος εἰρηκώς αὐτῶ · « Τι λυπῇ περὶ χαράγματος ; δός μοί τινας αὔριον πρωῒ ἐκ τῶν μεγιστάνων σου , καὶ κομίσω σοι χάραγμα ὅσον ἂν βούλῃ . » Τῇ δὲ ἑξῆς πορευομένου τοῦ βασιλέως καὶ ὁρῶντος τὰς κτίσεις , Ιδοὺ ὁ εὐνοῦχος ὥφθη τῷ βασιλεῖ λέγων · « Δός μοι ἄν . ρωπον καὶ πορευθῶμεν . » Δέδωκε δὲ αὐτῷ τὸν εἰρημένον Στρατήγιον καὶ Βασιλίδην κοιαίστωρα καὶ Θεόδωρον πατρίκιον καὶ ἔπαρχον καὶ Κολοκύλθην , καὶ ὑπηρέτας μέχρι τῶν ὀκτὼ , καὶ ἡμιόνους μετὰ βουλγιδίων εἴκοσι . Τούτους λαβών ὁ εὐνοῦχος ἐξῄει τῆς πόλεως , καὶ ἐλθὼν εἰς τὸ τριβουνάλιον , ἐφάνησαν παλάτια ἀχειροποίητα θαυμαστὰ ἐντισμένα . Ἐκ δὲ τῶν ἵππων καταβάντες , ἤνοιξεν ὁ εὐνοῦχος κουβούκλιον ἓν , καὶ ἦν τὸ ἔδαφος πεπληρωμένον χρυσίου χαράγματος . Καὶ λαβὼν πτύον ὁ εὐνοῦχος ἔβαλεν ὑφ´ ἓν ἔκαστον σαγμάριον κεντηνάρια δʹ , ὁμοῦ κεντηνάρια πʹ . Καὶ ἀπέστειλεν αὐτὰ πρὸς τὸν βασιλέα , κλειδώσας πάλιν ἔμπροσθεν αὐτῶν τὸ κουβούκλιον . Κομισάντων δὲ τὸ χρυσίον τῷ βασιλεῖ , ἐπηρώτησεν αὐτοὺς πόθεν ἀπῆλθον καὶ τίς ὁ οἷκος καὶ ὁ ἄνθρωπος . Ὅσα οὖν ἐθεάσαντο εἶπον τῷ βασιλεῖ . Ἐκδεχόμενος οὖν ἐ βασιλεὺς τὸν εὐνοῦχον , οὐκ ἦλθεν . Καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς πρὸς αὐτόν . Οἱ δὲ ἀπελθόντες εὐρον ἄοικον τὸν τόπον , πεδίον ὄντα . Γνωρίσαντες οὖν ταῦτα τῷ βασιλεῖ , ὑπέλαβεν ὅτι Θεοῦ θαῦμά ἐστ καὶ ἔδωκε δόξαν τῷ Θεῷ . Μελλόντων δὲ τὸ θυσιαστήριον οἱκοδομεῖν , προσέταξεν ὁ βασιλεὺς γενέσθαι τὸν μύακα διάφωτον διὰ τὸ μὴ δέξασθαι βάρος τὸν τόπον , ὅτι ἐκεῖσε ἱκριώ ματα οὐκ ἔθεντο . Οἱ δὲ τεχνῖται ἔλεγον μίαν καμάραν φωτίζειν τὸ θυσιαστήριον . Ἰδημόνει οὐν ὁ μαῖστωρ ὅτι ὁτὲ μὲν λέγει ὁ βασιλεὺς δύο καμάρας , ὀτὲ δὲ μίαν . Ἔστῶτος οὖν αὐτοῦ καὶ κτίζοντος ἦλθεν ἄγγελος Κυρίου ἐν ὁμοιώματι τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ , καὶ τοιαῦτα ἠμφιεσμένος μέχρι ποδῶν οἷα ἐκεῖνος , καὶ εἶπεν τῷ μαΐοτορι · « Τρεῖς καμάρας ἔγειρε διὰ τὸ ἐλαφρότερον . » Παρευθὺς δὲ ὁ γνάτιος ἀνελθὼν ἐν τῷ παλατίῳ ἔφη τῷ βασιλεὶ μὴ ἔχειν λέγον ἔνα . Τότε ἔγνω ὁ βασιλεὺς ὅτι ἀγγέλου τὰ ῥήματά εἰσι , καὶ εἶπεν , ὅτι Εἴ τι ἄν σοι εἶπον τὴν χθὲς , ποίησον , καίτοι τοῦ βασιλέως μὴ ἀπελΡ Οόντος ἐκεῖσε . Πάντες δὲ οἱ μολοὶ ὑπὸ σιδηρῶν μοχλῶν κατέχονται , ἐγχλιασμένοι σὺν μολίβδῳ . Ἔξωθε δὲ τοῦ συνδέσμου τοῦ ὅλου κτίσματος ἡ ἄσβεστος μετὰ ἐλαίου χριστοῦ ἐστι πεπλασμένη ἀντὶ ὕδατος διὰ τὸ ἑδραῖον καὶ πάγιον . Οὕτως ἔστησαν τὰς ὀρίο μαρμαρώσεις . Ἀπέστειλε δὲ ὀ βασιλεὺς Τρωίλον κουβικουλάριον καὶ Θεόδωρον ἔπαρχον καὶ Πασιλίδην κοιαίστωρα εἰς τὴν νῆσον τὴν Ῥύδον , ὥστε κάμνειν ἐκεῖσε βήσαλα παμμεγέθη , σταθμον
Lemmas: αὐτός ἐν ὁ ἀήθης ὕπερθεν καί ὁράω ὁ κτίσμα , φαίνω αὐτός εὐνοῦχος ὡραῖος εἴρω αὐτός · « τις λυπέω περί χάραγμα ; δίδωμι ἐγώ τις αὔριον πρωΐ ἐκ ὁ μεγιστᾶνες σύ , καί κομίζω σύ χάραγμα ὅσος εἄν βούλομαι . » ὁ δέ ἑξῆς πορεύω ὁ βασιλεύς καί ὁράω ὁ κτίζω , ἰδού ὁ εὐνοῦχος ὁράω ὁ βασιλεύς λέγω · « δίδωμι ἐγώ ἄν . ῥῶπος καί πορεύω . » δίδωμι δέ αὐτός ὁ εἴρω στρατήγιον καί Βασιλίδης κοιαίστωρ καί Θεόδωρος πατρίκιος καί ἔπαρχος καί Κολοκύλθην , καί ὑπηρέτης μέχρι ὁ ὀκτώ , καί ἡμίονος μετά βουλγίδιον εἴκοσι . οὗτος λαμβάνω ὁ εὐνοῦχος ἔξειμι ὁ πόλις , καί ἔρχομαι εἰς ὁ τριβουνάλιον , φαίνω Παλάτια ἀχειροποίητος θαυμαστός ἐντισμένα . ἐκ δέ ὁ ἵππος καταβαίνω , ἀνοίγνυμι ὁ εὐνοῦχος κουβούκλιον εἷς , καί εἰμί ὁ ἔδαφος πληρόω χρυσίον χάραγμα . καί λαμβάνω πτύον ὁ εὐνοῦχος βάλλω ὑφ´ εἷς ἕκαστος σαγμάριον κεντηνάριον δέ , ὁμοῦ κεντηνάριον ἀπό . καί ἀποστέλλω αὐτός πρός ὁ βασιλεύς , κλειδόω πάλιν ἔμπροσθεν αὐτός ὁ κουβούκλιον . κομίζω δέ ὁ χρυσίον ὁ βασιλεύς , ἐπερωτάω αὐτός πόθεν ἀπέρχομαι καί τίς ὁ οἶκος καί ὁ ἄνθρωπος . ὅσα οὖν θεάομαι εἶπον ὁ βασιλεύς . ἐκδέχομαι οὖν εἰ βασιλεύς ὁ εὐνοῦχος , οὐ ἔρχομαι . καί ἀποστέλλω ὁ βασιλεύς πρός αὐτός . ὁ δέ ἀπέρχομαι εὑρίσκω ἄοικος ὁ τόπος , πεδίον εἰμί . γνωρίζω οὖν οὗτος ὁ βασιλεύς , ὑπολαμβάνω ὅτι Θεός θαῦμα εἰμί καί δίδωμι δόξα ὁ Θεός . μέλλω δέ ὁ θυσιαστήριον οἰκοδομέω , προστάσσω ὁ βασιλεύς γίγνομαι ὁ μύαξ διάφωτος διά ὁ μή δέχομαι βάρος ὁ τόπος , ὅτι ἐκεῖσε ἰκριόω μάτη οὐ τίθημι . ὁ δέ τεχνίτης λέγω εἷς καμάρα φωτίζω ὁ θυσιαστήριον . Ἰδημόνει ὀν ὁ μαίστωρ ὅτι ὁτὲ μέν λέγω ὁ βασιλεύς δύο καμάρα , ὁτέ δέ εἷς . ἵστημι οὖν αὐτός καί κτίζω ἔρχομαι ἄγγελος κύριος ἐν ὁμοίωμα ὁ βασιλεύς Ἰουστινιανός , καί τοιοῦτος ἀμφί-ἀμφιέννυμι μέχρι πούς οἷος ἐκεῖνος , καί εἶπον ὁ μαΐοτορι · « τρεῖς καμάρα ἐγείρω διά ὁ ἐλαφρός . » παρευθύς δέ ὁ Γνατίος ἀνέρχομαι ἐν ὁ Παλάτιον φημί ὁ βασιλεύς μή ἔχω λέγω νάω . τότε γιγνώσκω ὁ βασιλεύς ὅτι ἄγγελος ὁ ῥῆμα εἰμί , καί εἶπον , ὅτι εἰμί τίς ἄν σύ εἶπον ὁ χθές , ποιέω , καίτοι ὁ βασιλεύς μή ἀπελΡ Οόντος ἐκεῖσε . πάνετες δέ ὁ βλώσκω ὑπό σιδήρεος μοχλός κατέχω , ἐγχλιαίνω σύν μόλυβδος . ἔξωθεν δέ ὁ σύνδεσμος ὁ ὅλος κτίσμα ὁ ἄσβεστος μετά ἔλαιον χριστός εἰμί πλάσσω ἀντί ὕδωρ διά ὁ ἑδραῖος καί πάγιος . οὕτως ἵστημι ὁ όριο μαρμάρωσις . ἀποστέλλω δέ ὁ βασιλεύς Τρωΐ ̈λος κουβικουλάριος καί Θεόδωρος ἔπαρχος καί Πασιλίδην κοιαίστωρ εἰς ὁ νῆσος ὁ Ῥύδον , ὥστε κάμνω ἐκεῖσε βήσαλο παμμεγέθης , σταθμός