cogPG.PG157 362
ἐνα ἐξ αὐτῶν , Ἀπελλῆν ὀνόματι , καὶ εἰπεῖν , Μὴ θαυμάζειν ἐμὲ τοὺς ἵππους τῷ ἐπιβάτῃ , εἰδὼς ἀκριβῶς . ὅτι ἴπποι ἀνθρώπων ἐπιβάται γενήσονται , ἀλλασσομένων τῶν Ὀλυμπίων , καὶ τὸ θαυμάζον ἀμβλυωπιάσει . Νερούας δὲ ἀπεκρίνατο , Κακὸν τῇ βασιλίδι στοιχεῖον , ὁρῶ τῷ στοιχείῳ τῆς τύχης συντρέχοντα . Καὶ Συλβανὸς ὁρῶν τὸ πρὸς μεσημβρίαν ζῴδιον , εἰς τὸ ἄνω τὸ γόνυ καμήλου δίκην κεκμηκότος ἔφη · Καλὸς ὁ στοιχειωσάμενος · καιροὶ γὰρ ἐπὶ τούτου ἀγόνατοι ἔσονται . Ὁ δὲ Κύρβος , ἐν τῷ δήμῳ ὁρῶν , εἶπεν · Ὦ δῆμε , δὲ´ ὃν δήμιοι περισσεύσουσι . Πέλοψ δὲ , τοὺς ὅρους τῶν ἵππων ὁρῶν , εἶπε , Τίνος τὸ πρόβλημα ; Θεοδοσίου δὲ φήσαντος , Κωνσταντίνου , εἰπεῖν ἐκεῖνον , Ἡ φιλόσοφος ἄκυρος , ἢ βασιλεὺς οὐκ ἀληθής . ἑώρα γὰρ Κράνος ὁ φιλόσοφος θηλύμορφόν τι ζῴδιον ετραμερέσι ζωδιακοῖς γράμμασι γεγραμμένον , καὶ εἶπεν · Ὦ τετραπέρατε , ἐξ οὖ ὁ Κωνσταντῖνος καὶ ἀπέρατοι ἔσονται . Κάρος δὲ , προτραπεὶς παρὰ τοῖς φιλοσόφοις λαλῆσαι , φησὶν , δυστυχῆ μοι τὰ κάντα φαίνεται , ὅτι εἰ ταῦτα τὰ στοιχεῖα , ὡς πειρῶνται , ἀληθεύουσιν , ἵνα τί ἡ Κωνσταντινούπολις συνέστηκε ; Κράνος δὲ , ὅστις καὶ λογιστὴς τῆς Ἀθηναίων φιλοσοφίας ἐλέγετο , μειδιῶν ἐπεκοκκύα . Τοῦ δὲ βασιλέως πυνθανομένου , Τίς ἡ αἰτία , ἀπεκρίνατο ἐναντία , τὸ πλεῖον γελῶν καὶ σκώπτων . Νάρκισσος δὲ πραιπόσιτος δίδωσι τῷ φιλοσόφῳ ῥαπίσματα , εἰπών πρὸς αὐτόν · Τῷ Ἡλίῳ ὡς ἡλίῳ ἀποκρίνου , σκότος ὑπάρχων . Τοῦ δὲ καὶ τὴν ἄλλην στρέψαντος , δίδωσιν ὁ Νάρκισσος . Ὁ δὲ φιλόσοφος τῷ Ναρκίσσῳ ἕφη · Οὐ διὰ σὲ λαλήσω , ἀλλὰ τοῖς γράμμασι δυσωπούμενος . Τὸ δὲ πρόβλημα τοῦ Κοάναυ τοιοῦτόν ἐστιν . ᾔτησε τὸν βασιλέα τὰ ἐν τῷ Ιπκικῷ στοιχεῖα θεάσασθαι · εἴλετο εὐθὺς ἐκεῖνος . ἕιτι δὲ ἀνδροείκελόν τι ἄγαλμα , ἐπικεφαλαίαν τῇ κεφαλῇ περιέχον , γυμνόν τοι ὅλως , καὶ ἐν τοῖς βρετγάνο ς διδύμοις ἐπικεκαλυμμένον . Τοῦ δὲ φιλοσόφου πυθομένου , Τί : ἂν , ἔφη . ὁ στήσας ; ἔφη τις ἀναγνώστης , Ὅτι Οὐαλεντινιανὸς τοῦτο προὔθηκεν . Ἐκεν δὲ ὁ φιλόσοφος , Πότε καὶ τὸν ὅνον ; τοῦ δὲ σήσαντος , ὁμοῦ · εἰπεῖν ἐκεῖνον , Ὅτε ὄνος ὡς ἄνλουθεῖ .
Lemmas: εἷς ἐκ αὐτός , Ἀπελλῆς ὄνομα , καί εἶπον , μή θαυμάζω ἐγώ ὁ ἵππος ὁ ἐπιβάτης , εἰδοί ἀκριβῶς . ὅτι ἵππος ἄνθρωπος ἐπιβάτης γίγνομαι , ἀλλάσσω ὁ Ὀλύμπιος , καί ὁ θαυμάζω ἀμβλυωπιάζω . Νερούα δέ ἀποκρίνω , κακός ὁ βασιλίδι στοιχεῖον , ὁράω ὁ στοιχεῖον ὁ τυγχάνω συντρέχω . καί Συλβάνος ὁράω ὁ πρός μεσημβρία ζῴδιον , εἰς ὁ ἄνω ὁ γόνυ κάμηλος δίκη κάμνω φημί · Καλός ὁ στοιχειόω · καιρός γάρ ἐπί οὗτος ἀγόνατος εἰμί . ὁ δέ κύρβος , ἐν ὁ δῆμος ὁράω , εἶπον · ὦ δῆμος , δέ ὅς δήμιος περισσεύω . Πέλοψ δέ , ὁ ὅρος ὁ ἵππος ὁράω , εἶπον , τίς ὁ πρόβλημα ; Θεοδόσιος δέ φημί , Κωνσταντῖνος , εἶπον ἐκεῖνος , ὁ φιλόσοφος ἄκυρος , ἢ βασιλεύς οὐ ἀληθής . ὁράω γάρ Κράνος ὁ φιλόσοφος θηλύμορφος τίς ζῴδιον ετραμερέσι ζῳδιακός γράμμα γράφω , καί εἶπον · ὦ τετραπέρατος , ἐκ οὖον ὁ Κωνσταντῖνος καί ἀπέρατος εἰμί . Κάρος δέ , προτρέπω παρά ὁ φιλόσοφος λαλέω , φημί , δυστυχής ἐγώ ὁ Κάντα φαίνω , ὅτι εἰμί οὗτος ὁ στοιχεῖον , ὡς πειράω , ἀληθεύω , ἵνα τίς ὁ Κωνσταντινούπολις συνίστημι ; Κράνος δέ , ὅστις καί λογιστής ὁ Ἀθηναῖος φιλοσοφία λέγω , μειδάω ἐπεκοκκύα . ὁ δέ βασιλεύς πυνθάνομαι , Τῖς ὁ αἰτία , ἀποκρίνω ἐναντίος , ὁ πλείων γελάω καί σκώπτω . Νάρκισσος δέ Πραιπόσιτος δίδωμι ὁ φιλόσοφος ῥάπισμα , εἶπον πρός αὐτός · ὁ Ἥλιος ὡς ἥλιος ἀποκρίνω , σκότος ὑπάρχω . ὁ δέ καί ὁ ἄλλος στρέφω , δίδωμι ὁ Νάρκισσος . ὁ δέ φιλόσοφος ὁ Νάρκισσος φημί · οὖον διά σύ λαλέω , ἀλλά ὁ γράμμα δυσωπέω . ὁ δέ πρόβλημα ὁ Κοάναυ τοιοῦτος εἰμί . αἰτέω ὁ βασιλεύς ὁ ἐν ὁ Ιπκικῷ στοιχεῖον θεάομαι · εἴλω εὐθύς ἐκεῖνος . ἄθεμ-ις δέ ανδροεικελος τίς ἄγαλμα , ἐπικεφάλαιος ὁ κεφαλή περιέχω , γυμνός ὅς ὅλως , καί ἐν ὁ βρετγάνο Σ δίδυμος ἐπικαλύπτω . ὁ δέ φιλόσοφος πυνθάνομαι , τις : εἄν , φημί . ὁ ἵστημι ; φημί τις Ἀναγνώστης , ὅτι2 Οὐαλεντινιανός οὗτος προτίθημι . Εκέν δέ ὁ φιλόσοφος , Πότος καί ὁ ὄνος ; ὁ δέ σήθω , ὁμοῦ · εἶπον ἐκεῖνος , ὅτε ὄνος ὡς ἀναλύω .