cogPG.PG155 114
καὶ μηδὲν κρύττη , καὶ ἐν μὐτῷ ζῇ , καὶ κινῆται καὶ Κμένῃ . Μετὰ τοῦτο εὐλογεῖ τὸν Θεὸν ὁ ἀρχιερεὺς , ὅτι ἄξιον αὐτὸν εὐλογεῖν ἐπὶ τῇ τῷ ἀπολωλότος εὑρέσει , καὶ τῇ ἀνθρωπίνῃ σωτηρίᾳ . Εἰτα χειρὸς ἐπίθεσις διὰ τὴν μεταδιδομένην χάριν καὶ τὴν ἀνάπλασιν . Ἡ πρώτη δὲ εὐχὴ ἐν ὁνόματι τῆς Τριάδος , αὐτῇ γὰρ παρατίθεται τῷ μόνῳ Θεῷ , καὶ δι´ αὐτῆς Κἀγιάζεται . Καὶ ἀνεξάρνητον μένειν τὸ ὄνομα τῆς Τριάδος ἐν τῷ βαπτιζομένῳ ἡ εὐχὴ δυσωπεῖ , καὶ τελειωθῆναι τοῦτον τῶ θείῳ βαπτίσματί τε καὶ Χρίσματι , καὶ τῇ ἱερᾷ κοινωνίᾳ . Ἡ δέ γε δευτέρα εὐχὴ ἀφορκισμός ἐστιν , ἀποσοβοῦσα καὶ διώκουσα τὸν διάβολον , καὶ πᾶσαν ἐνέργειαν αὐτοῦ τοῖς φρικτοῖς καὶ θείοις ὀνόμασί τε καὶ μυστηρίοις . Καὶ τῷ ἀνθρώπου διώκει τοῦτον , καὶ τοὺς αὐτοῦ δαίμονας . Καὶ φεύγειν ἐκ τούτου παραγγέλλει , καὶ μὴ ἐπηρεάζειν αὐτῷ . Ὁμοίως δὲ καὶ ἡ τρίτῃ ἀφορκισμὸς , οὐσα καὶ αὐτὴ , τοὺς δαίμονας θείῳ ὀνόματι ἐκδιώκει . Ἢ δέ γε τετάρτη πάλιν εὐχὴ πρὸς τὸν Θεόν εστιν ἀναφερομένη , τὸν πονηρὸν παντελῶς ἐκδιῶξαι τῷ πλάσματος τῷ θείου ἐξαιτουμένη , καὶ ἐν τὴν πίστει στηρίξαι . Ὅθεν εὐθὺς καὶ τὴν πέμπτην ποιεῖται εὐχὴν , ἀναγκαιοτέραν οὖσαν , καὶ δι´ αὐτῆς ἀνατίθησι τὸν βαπτιζόμενον τῷ Θεῷ . Ἐν ᾖ καὶ πάλιν εὐχῇ ἐμφυσᾷ αὐτῷ τὸ δεύτερον · ὅπερ ἐστὶ τὸν βεβαιότερον ἔργον , τῆς ἀναζωώσεώς τε καὶ ἀνακαινίσεως ἑκ τούτου δηλουμένου . Καὶ σφραγίζει τρὶς αὖθις κατά τε τὸ μέτωπον , καὶ τὸ στόμα , καὶ στῆθος , διὰ τὸν νοῦν τε καὶ λόγον αὐτοῦ καὶ τὴν ζωήν · καὶ ὅτι νοῦς καὶ λόγος καὶ Πνεῦμα ἡ Τριὰς ὁ Θεὸς ἡμῶν , ἡ τοῦτον ἀναζωοῦσα , καὶ τὸ κατ´ εἰκόνα Ἀιδοῦσα , ὅπερ ἀπώλεσε . « Καὶ ἐξέλασον ἀπ´ αὐτοῦ , φησὶ , πᾶν πονηρὸν καὶ ἀκάθαρτον πνεῦμα , κεκρυμμένον καὶ ἐμφωλεῦον αὐτοῦ τῇ καρδίᾳ . » Ἐμφιλοχωοοῦσι γὰρ τὰ δαιμόνια ταῖς τῶν ἀβαπτίστων ψυχαῖς , ἀποπλανᾶν καὶ μιαίνειν βουλόμενα . Καὶ τοῦτο ἱσχύουσιν ἀπὸ τῆς παραβάσεως ἐκείνης . Διὸ ταῖς καρδίαις τῶν ἁμυήτων τε καὶ ἀπίστων ἐνοικοῦσι προδήλως , καὶ ταύτας μιαίνουσί τε καὶ πρὸς τὰ εομισῆ συγκινοῦσιν . Ἐν τῷ τέλει δὲ τῆς εὐχῆς ἡ ὰποταγὴ καὶ συνταγὴ οὕτω γίνεται . Στρέφει τὸν βαπτιζόμενον ὁ ἀρχιερεὺς ὡς πρὸς δυσμάς , τῷ σκότους ἐκ τούτου δηλουμένου , ἐν ᾧ ἐστιν ὁ διάβολος . αἴρειν τε τὰς χεῖρας αὐτὸν ἄνω κελεύει , δεικνυομένου , ὅτι οὐκ ἔχει τι ὁ βαπτιζόμενος κεκρυμμένον ἐν ἑαυτῷ τῶν τῷ πονηροῦ · καὶ ὅτι τὸν ἐσταυρωμένον ὑπὲρ ἡμῶν ἄρχεται ἐκμιμεῖσθαι . Καὶ λέτειν παρακελεύεται παρὰ τῷ ἀρχιερέως , « Ἀποτάσσομαι τῷ Σατανᾷ , καὶ πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ , » καὶ τὰ ἐφεξῆς . Καὶ ὁ βαπτιζόμενος τὴν ἀποταγὴν τῷ πονηροῦ ποιεῖται , καὶ τῶν αὐτοῦ τὴν τελείαν ἐξάρνησιν . Καὶ τοῦτό φησι τρὶς , εἰς βεβαίωσιν τῆς ἀποταγῆς τῷ ἐχθροῦ · καὶ ὅτι φεύγει ὁλοήύχως τὸν πονηρόν · ἕαι δὲ καὶ εἰς τιμὴν τῆς ἀγίας Τριάδος , ἥτις πάντα βεξαιοῖ τε καὶ τελειοῖ . Ἐρωτήσας δὲ πάλιν τρὶς , αἈπετάξοω τῶ Σατανᾶς » καὶ τῷ βαπτιζομένου συν . θεμένου τρὶς , καὶ εἰπόντος , « Ἀπεταξάμην , » τουτέστιν ἠρνησάμην τε καὶ ἀπεβαλόμην τὸν πονηρὸν , φα
Lemmas: καί μηδείς κρύττη , καί ἐν μητός ζῶ , καί κινέω καί Κμένῃ . μετά οὗτος εὐλογέω ὁ θεός ὁ ἀρχιερεύς , ὅτι ἄξιος αὐτός εὐλογέω ἐπί ὁ ὁ ἀπόλλυμι εὕρεσις , καί ὁ ἀνθρώπινος σωτηρία . εἶτα χείρ ἐπίθεσις διά ὁ μεταδίδωμι χάρις καί ὁ ἀνάπλασις . ὁ πρῶτος δέ εὐχή ἐν ὄνομα ὁ Τριάς , αὐτός γάρ παρατίθημι ὁ μόνος Θεός , καί δις αὐτός καγιαζομαι . καί ἀνεξάρνητος μένω ὁ ὄνομα ὁ Τριάς ἐν ὁ βαπτίζω ὁ εὐχή δυσωπέω , καί τελειόω οὗτος ὁ θεῖον βάπτισμα τε καί χρῖσμα , καί ὁ ἱερός κοινωνία . ὁ δέ γε δύο εὐχή ἀφορκισμός εἰμί , αποσοβώ καί διώκω ὁ διάβολος , καί πᾶς ἐνέργεια αὐτός ὁ φρικτός καί θεῖον ὄνομα τε καί μυστήριον . καί ὁ ἄνθρωπος διώκω οὗτος , καί ὁ αὐτός δαίμων . καί φεύγω ἐκ οὗτος παραγγέλλω , καί μή ἐπηρεάζω αὐτός . ὅμοιος δέ καί ὁ τρίτος ἀφορκισμός , εἰμί καί αὐτός , ὁ δαίμων θεῖον ὄνομα ἐκδιώκω . ἤ δέ γε τέταρτος πάλιν εὐχή πρός ὁ Θεός εἰμί ἀναφέρω , ὁ πονηρός παντελῶς ἐκδιώκω ὁ πλάσμα ὁ θεῖον ἐξαιτέω , καί ἐν ὁ πίστις στηρίζω . ὅθεν εὐθύς καί ὁ πέμπτος ποιέω εὐχή , ἀναγκαῖος εἰμί , καί δις αὐτός ἀνατίθημι ὁ βαπτίζω ὁ Θεός . ἐν εἰμί καί πάλιν εὐχή ἐμφυσάω αὐτός ὁ δύο · ὅσπερ εἰμί ὁ βέβαιος ἔργον , ὁ ἀναζώωσις τε καί ἀνακαίνισις ἐκ οὗτος δηλόω . καί σφραγίζω τρίς αὖθις κατά τε ὁ μέτωπον , καί ὁ στόμα , καί στῆθος , διά ὁ νόος τε καί λόγος αὐτός καί ὁ ζωή · καί ὅτι νόος καί λόγος καί πνεῦμα ὁ Τριάς ὁ θεός ἐγώ , ὁ οὗτος ἀναζωόω , καί ὁ κατ´ εἰκών αἰδέω , ὅσπερ ἀπόλλυμι . « καί ἐξελαύνω ἀπ´ αὐτός , φημί , πᾶς πονηρός καί ἀκάθαρτος πνεῦμα , κρύπτω καί ἐμφωλεύω αὐτός ὁ Καρδία . » εμφιλοχωοειμι γάρ ὁ δαιμόνιος ὁ ὁ ἀβάπτιστος Ψυχή , ἀποπλανάω καί μιαίνω βούλομαι . καί οὗτος ἰσχύω ἀπό ὁ παράβασις ἐκεῖνος . Διὸ ὁ Καρδία ὁ αμύητος τε καί ἄπιστος ἐνοικέω πρόδηλος , καί οὗτος μιαίνω τε καί πρός ὁ εομισεω συγκινέω . ἐν ὁ τέλος δέ ὁ εὐχή ὁ ἀποταγή καί συνταγή οὗτος γίγνομαι . στρέφω ὁ βαπτίζω ὁ ἀρχιερεύς ὡς πρός δυσμή , ὁ σκότος ἐκ οὗτος δηλόω , ἐν ὅς εἰμί ὁ διάβολος . ἀείρω τε ὁ χείρ αὐτός ἄνω κελεύω , δείκνυμι , ὅτι οὐ ἔχω τίς ὁ βαπτίζω κρύπτω ἐν ἑαυτοῦ ὁ ὁ πονηρός · καί ὅτι ὁ σταυρόω ὑπέρ ἐγώ ἄρχω ἐκμιμέομαι . καί λέτη παρακελεύομαι παρά ὁ ἀρχιερεύς , « αποτάσσω ὁ Σατανᾶς , καί πᾶς ὁ ἔργον αὐτός , » καί ὁ ἐφεξῆς . καί ὁ βαπτίζω ὁ ἀποταγή ὁ πονηρός ποιέω , καί ὁ αὐτός ὁ τέλειος ἐξάρνησις . καί οὗτος φημί τρίς , εἰς βεβαίωσις ὁ αποταγή ὁ ἐχθρός · καί ὅτι φεύγω ὁλοήύχως ὁ πονηρός · παρακελεύομαι δέ καί εἰς τιμή ὁ Ἀγίας Τριάς , ὅστις πᾶς βεξαιοῖ τε καί τελειόω . ἐρωτάω δέ πάλιν τρίς , αἈπετάξοω ὁ Σατανᾶς » καί ὁ βαπτίζω σῦς . τίθημι τρίς , καί εἶπον , « Ἀπεταξάμην , » τουτέστιν ἀρνέομαι τε καί ἀποβάλλω ὁ πονηρός , φάω