cogPG.PG155 334
δὲ ἀναγνῶσται προπορεύονται μετὰ μανουαλίων . Ἐὶ δ´ οὐκ ἔστι διάκονος , ἐξέρχεται μόνος ὁ ἱερεὺς , κρατῶν τὴν λαμπάδα καὶ τὸ θυμιατήριον καὶ προπορευομένων τῶν ἀναγνωστῶν , διέρχεται τὴν πλαγίαν , καὶ εἰς τὸ τέλος τοῦ ναοῦ ἔρχεται . ΚΕΦΑΛ . ΤΝΔʹ . εατί ἐν τῷ ἑσπερινῷ καὶ τῇ παροιμία τὰ φῶτα καὶ τί τὸ , « Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι . » Καὶ πληρωθείσης τῆς Γενέσεως , φαίνεται εὐθὺς μετὰ τῶν φώτων , τὰς βασιλικὰς πύλας εἰσιών , ἀνισταμένων ἀπάντων . Ὁ καὶ εἰς τὸ μέσον στὰς τοῦ ναοῦ , ποιεῖται σταυροῦ τύπον τῷ θυμιατηρίω ἐκΚφώνως λέγαν , « Σοφία ὁρθοὶ , φῶς Χριστοῦ φαίνει πὰσι » Καὶ εἰς τὸ ἂγιον βῆμα ἀνέρχεται . Τότε τοῦ νυν ὁ μὲν ἐν τῷ ἄμβωνι ἀναγνώστης ἀναγινώσκει τὴν Παροιμίαν · τὰ δὲ ἐν τῷ ναῷ συνήθη φῶτα ἀνάπτεται . Τοῦτο δὲ δηλοῖ , ὡς πρὸς τῷ τέλει τῶν αἰώνων τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν ἡμῖν τοῖς ἐν σκότει καθῃμένοις διὰ σαρκὸς ἔλαμψεν Ἰησοῦς Χριστὸς , καὶ τοῦ φωτὸς τῆς χάριτος αὐτοῦ τὴν οἰκουμένην ἐπλήρωσε . Διὸ καὶ ἐπὶ τέλει παντὸς ἑσπερινοῦ τοῦτο λέγεται , « Ὅτι σὺ εἶ ὁ φωτισμὸς ἡμῶν , Χριστέ , ἐ Θεὸς ἡμῶν.»ν Γίνεται δὲ τοῦτο μετὰ τὴν Γένεσιν ἀρχομένης τῆς Παροιμίας , Ὅτι ἡ μὲν Γένεσις τὰ ὰπαρνῆς διηγεῖται , τὴν δημιουργίαν τῶν ὄντων , καὶ τὴν ἔκπτωσιν τοῦ Ἀδάμ · ἡ Παροιμίαο δὲ αἰνιγματωδῶς τὰ περὶ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐκδιδάσκει , καὶ τοῖς δι´ αὐτοῦ υἱοθετηθεῖσι παραινεῖ ὥσπερ υἱοῖς , καὶ Σοφίαν αὐτὸν τὸν Υἱὸν ὀνομάζει , καὶ οἰκον οἰκοδομῆσαι ἑαυτῇ λέγει , τὸ πανάγιον αὐτοῦ σῶμα , ἐν ᾧ καὶ ἐπτὰ στύλους τὰ τοῦ Πνεύματος πάντα χαρίσματα , ὡς καὶ τῷ οἰκείῳ ἄρτῳ τοῦ σώματος καὶ τῷ κρατῆρι τοῦ αἴματος , τρέφει τε καὶ ποτίζει πάντας · καὶ φῶς ἐστι τὰ ἄνω καὶ τὰ κάτω φωτίζων . Ὁ Θεὸς γὰρ τῇ Σοφίᾳ ἐθεμελίωσε τὴν γῆν · ἡτοίμασε δὲ οὐρανοὺς , φησὶν , ἂν φρονήσει · ὡς καὶ αὁ Δαβὶδ , « Πάντα ἐν Σοφίᾳ ἐποίησας , » ἀνυμνεῖ . Ὅτι δὲ τόπον τοῦ ἀληθινοῦ φωτὸς Ἰησοῦ Χριστοῦ σημαίνει τοῦτο τὸ φῶς , δῆλον · ὡς διακόνου συλλειτουργοῦντος ἱερεῖ , προσέρχεται αὐτῷ ουτος ἢ τῷ ἀρχιερεῖ λειτουργοῦντι . Καὶ λαμπάδα ἀνάπτων , πρὸ τοῦ ἐξελθεῖν , φησίν · « Εὐλόγησον , δέσποτα , τὸ φῶς . » Καὶ ὁ ἀρχιερεὺς ἢ ὁ ἰερεὺς , εὐλογῶν τὸ φῶς , φησίν · « Ὅτι σὺ εἰ ὁ φωτισμὸς ἡμῶν , Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν , πάντοτε . » Καὶ οὕτω πρὸ τῆς Παροιμίας ἐξέρχεται ὁ διάκονος . Μετὰ τὴν ἂΧΣ Παροιμίαν δὲ εὐθὺς ψάλλεται τὸ , « Κατευθυνθήτω . » Καὶ ἡ λοιπὴ γίνεται συνήθως ἀκολουθία τῶν προηγιασμένων , ΚΕΦΑΛ . ΤΝΕʹ . τι δεῖ ὑποπίπτειν πλέον ἡμᾶς ἐν τῇ τῶν προηγίασμένων εἰσόδῳ . Ὅτε καὶ ἐν τῇ τῶν ἁγίων εἰσόδῳ δεῖ ἡμᾶς μᾶλλον Ἀ-ρπίπσειν ὥλ - τετελεσμένων ὄντων τῶν θείων δώρων , καὶ αὐτοῦ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἀληθῶς ὅντος . αὐτὸ γάρ ἐστι τὸ κατεχόμενον ἐν τῷ δίσκῳ , τὸ πανἀγιον αὐτοῦ σῶμα μετὰ τοῦ θειοτάτου αὗματος . Ἐν ΛΑΡΟΤ ΣΟΩΙΙv ΛΡΗΤ ΟΩΟΙ.v .
Lemmas: δέ ἀναγνώστης προπορεύω μετά μανουάλι . εἰ δδʹ οὐ εἰμί διάκονος , ἐξέρχομαι μόνος ὁ ἱερεύς , κράτος ὁ λαμπάς καί ὁ θυμιατήριον καί προπορεύομαι ὁ ἀναγνώστης , διέρχομαι ὁ πλάγιος , καί εἰς ὁ τέλος ὁ ναός ἔρχομαι . ΚΕ . τνδʹ . ἀγέλασμα ἐν ὁ ἑσπερινός καί ὁ παροιμία ὁ φάος καί τίς ὁ , « Φάος Χριστός φαίνω πᾶς . » καί πληρόω ὁ Γένεσις , φαίνω εὐθύς μετά ὁ φάος , ὁ βασιλικός πύλη εἴσειμι , ἀνίστημι ἀπαντάω . ὁ καί εἰς ὁ μέσος ἵστημι ὁ ναός , ποιέω σταυρός τύπος ὁ θυμιατήριον ἐκφώνως λέω , « Σοφία ὀρθός , φάος Χριστός φαίνω πᾶς » καί εἰς ὁ ἀγάω βῆμα ἀνέρχομαι . τότε ὁ νυν ὁ μέν ἐν ὁ ἄμβων Ἀναγνώστης ἀναγιγνώσκω ὁ παροιμία · ὁ δέ ἐν ὁ ναός συνήθης φάος ἀνάπτω . οὗτος δέ δηλόω , ὡς πρός ὁ τέλος ὁ αἰών ὁ φάος ὁ ἀληθινός ἐγώ ὁ ἐν σκότος κάθημαι διά σάρξ λάμπω Ἰησοῦς Χριστός , καί ὁ φάος ὁ χάρις αὐτός ὁ οἰκέω πληρόω . Διὸ καί ἐπί τέλος πᾶς εσπερινός οὗτος λέγω , « ὅτι2 σύ εἰμί ὁ φωτισμός ἐγώ , Χριστός , εἰ θεός ἥμων γίγνομαι δέ οὗτος μετά ὁ Γένεσις ἄρχω ὁ παροιμία , ὅτι2 ὁ μέν Γένεσις ὁ ὰπαρνῆς διηγέομαι , ὁ δημιουργία ὁ εἰμί , καί ὁ ἔκπτωσις ὁ Ἀδάμ · ὁ Παροιμία δέ αἰνιγματωδῶς ὁ περί ὁ υἱός ὁ Θεός ἐκδιδάσκω , καί ὁ δις αὐτός υἱοθετέω παραινέω ὥσπερ υἱός , καί Σοφία αὐτός ὁ υἱός ὀνομάζω , καί οἶκος οἰκοδομέω ἑαυτοῦ λέγω , ὁ πανάγιος αὐτός σῶμα , ἐν ὅς καί ἑπτά στῦλος ὁ ὁ πνεῦμα πᾶς χάρισμα , ὡς καί ὁ οἰκεῖος ἄρτος ὁ σῶμα καί ὁ κρατήρ ὁ αἶμα , τρέφω τε καί ποτίζω πᾶς · καί φάος εἰμί ὁ ἄνω καί ὁ κάτω φωτίζω . ὁ θεός γάρ ὁ Σοφία θεμελιόω ὁ γῆ · ἑτοιμάζω δέ οὐρανός , φημί , εἄν φρόνησις · ὡς καί ΑΟ Δαυίδ , « Πάν ἐν Σοφία ποιέω , » ἀνυμνέω . ὅτι2 δέ τόπος ὁ ἀληθινός φάος Ἰησοῦς Χριστός σημαίνω οὗτος ὁ φάος , δῆλος · ὡς διάκονος συλλειτουργέω ἱερεύς , προσέρχομαι αὐτός οὗτος ἢ ὁ ἀρχιερεύς λειτουργέω . καί λαμπάς ἀνάπτω , πρό ὁ ἐξέρχομαι , φημί · « εὐλογέω , δεσπότης , ὁ φάος . » καί ὁ ἀρχιερεύς ἢ ὁ ἱερεύς , εὐλογέω ὁ φάος , φημί · « ὅτι2 σύ εἰμί ὁ φωτισμός ἐγώ , Χριστός ὁ θεός ἐγώ , πάντοτε . » καί οὗτος πρό ὁ παροιμία ἐξέρχομαι ὁ διάκονος . μετά ὁ ΑΧΣ παροιμία δέ εὐθύς ψάλλω ὁ , « κατευθύνω . » καί ὁ λοιπός γίγνομαι συνήθης ἀκολουθία ὁ προηγιασμένη , ΚΕ . ΤΝΕʹ . τίς δεῖ ὑποπίπτω πλέω ἐγώ ἐν ὁ ὁ προηγιασμένη εἴσοδος . ὅτε καί ἐν ὁ ὁ ἅγιος εἴσοδος δεῖ ἐγώ μᾶλλον Ἀ-ρπίπσειν Ὧλ - τελέω εἰμί ὁ θεῖον δῶρον , καί αὐτός ὁ Σωτήρ ἐγώ ἀληθής εἰμί . αὐτός γάρ εἰμί ὁ κατέχω ἐν ὁ δίσκος , ὁ πανάγιος αὐτός σῶμα μετά ὁ θεῖος ἄμα . ἐν ΑΤ Ι ΡΤ ΟΩ .