cogPG.PG155 466
τῶν τραυμάτων τῆς ἁμαρτίας ἴασις · ἦτις εἰ καὶ ἀληθῶς ἕπεται , καὶ ἰατρεία τελεία γίνεται , ἀλλὰ τοῖς μετὰ τὸ βάπτισμα πταίσασιν ἔτι καὶ σημεῖα μένουσι τῶν πληγῶν . Μία γὰρ καὶ μόνη ἀνάπλασις ἡ καὶ τὰς οὐλὰς ἐξαλείφουσα , τὸ βάπιισμα μόνον , καὶ μετ´ αὐτὸ τὸ μαρτύριον . ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΚΗʹ Τίς ἡ παρὰ τῷ ἀγίῳ Μακαρίῳ ζόφωσίς τε καὶ δυσωδία . Ζόφωσις δὲ καὶ δυσωδία , ὡς παρὰ τῷ ἁγίῳ γέγραπται Μακαρίῳ , καὶ νῦν ἐστι νοητῶς ταῖς τῶν ἀμετανοήτως ἁμαρτανόντων ψυχαῖς , καὶ ταῖς ἐξεεχομέναις δίχα μετανοίας τοῦ σώματος . Ἐπειδὴ γὰρ δι´ ἐξαγορεύσεως καὶ μετανοίας ἔργων καὶ τῶν δακρύων οὐκ ἀπεπλύνθησαν , περιφέρουσι τὴν δυσωἈίαν αὐτῶν καὶ ἀσχημοσύνην , ὡς καὶ οἱ δαίμονες , οἱ καὶ πολλοῖς τῶν ἁγίων ὡς κύνες ἢ χοῖροι ἢ δυσωδία τάφου ὀφθέντες ἔδοξαν , μὴ τὸν θεῖον φωτισμὸν ἔχοντες , μηδὲ τὴν εὐωδίαν τοῦ Πνεύματος . ΕΡΩΤΗΣΙΣ ἦρ . Εἰ ἄφεσιν λαμβάνει πᾶς ἐξομολογούμενος , καὶ ἐν τρισὶν ὥραις , ὡς ὁ Χρυσοῤῥήμων φησί . Διὰ τῆς γνησίας μετανοίας πᾶς ἄνθρωπος ἐκκαθαίρεται , ἐν τῷ ἐξαγορεῦσαι κατὰ μέρος τὰς ἁμαρτίας , καὶ ἐκκλῖναι τοῦ κακοῦ , καὶ ἄρξασθαι τοῦ ἀγαθοῦ , καὶ ζοῦναι τῷ Θεῷ λόγον , μηκέτι ποιῆσαι τὴν ἁμαρτίαν . Εὐθὺς γὰρ ἅμα λαμβάνει τὴν ἄφεσιν , καὶ οὐκ ἐν τρισὶν , ὡς φής , ὥραις . Καὶ θῆλον ἀπὸ τῆς προσελθούσης τῷ Χριστῷ πόρνης , καὶ τοῦ ἀσώτου , καὶ τοῦ τελώνου , καὶ τοῦ παραλυτικοῦ ἐγερθέντος . Δεῖ δὲ τηρῆσαι τὸ δῶρον , καὶ τὰ τῆς μετανοίας φυλάξαι , μή ποτέ τι χεῖρον αὐτῷ τῷ μεταγνόντι παραβάντι γένηται , ὡς καὶ τῷ παραλυτικῷ αὐτῷ φησιν ἡ ἀλήθεια · « ε , ὑγιὴς γέγονας , μηκέτι ἀμάρτανε , ἵνα μὴ χεῖρον τί σοι γένηται . » φεσιν μὲν οὖν λαμβάνει εὐθὺς μετανοήσας καθα . ρῶς ὁ ἄνθρωπος , οὐ μὴν δὲ καὶ τιμὰς καὶ ἀνάβασιν Ἀλλὰ´ ἀφείθη μὲν μὴ ἀποθανεῖν , κατάκριτος ὢν ἀποθανεῖν , τουτέστι μὴ κολασθῆναι · οὐ μὴν δὲ καὶ ἄξιος τοῦ γέρα λαβεῖν καὶ στεφάνους Διὸ ἀνωνιστέον τούς τε ζῶντας ὑπὲρ ἑαυτῶν καὶ ὑπὲρ τῶν οἰκείων τεθνηκότων . Συμβαίνει δὲ καὶ τὸ πρόθυμον τῆς μετανοίας ὡς ἐπὶ τοῦ λῃστοῦ καὶ ἀσώτου καὶ τῆς πόρνης ἐκείνης φιλανθρωπίᾳ τοῦ Δεσπότου , οὐ μόνον τὴν ἄφεσιν , ἀλλὰ καὶ δῶρα χαρίσασθαι . « Ἀμὴν γὰρ , φησὶ , λέγω σοι , ὅτι ἀφέωνται αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς αἱ πολλαὶ , ὅτι ἠγάπησε πολύ . Ἅ δὲ ὀλίγον ἀφίεται , ὀλίγον ἀγαπᾷ . » Κατὰ τὴν πίστιν ἄρα καὶ τὸ πρόθυμον τῆς ψυχῆς καὶ ἡ ἄφεσις χορηγεῖται , ὡς καὶ , « Κατὰ τὴν πίστιν σου , φησί , ΕΡΩΤΗΣΙΣ Οʹ Πόθεν τὰς ἀφορμάς τῆς ἀφέσεως καὶ μετανοίας οὶ ἀπόστολοι ἔλαβον Ποῦ δὲ τὸ τῆς ἀφέσεως εἶπεν ὁ Κύριος , καὶ ἔλαβον οἱ ἀπόστολοι ἀφορμήν ; Ἐν παντὶ τῷ ΕὐαγΠΚΘΤΙΟ ΙΧΝΙΙ . ΟΠΕΘΤΙΟ ϟΧΙΧ . ΟΟΑβΤΙΟΓΧΧ .
Lemmas: ὁ τραῦμα ὁ ἁμαρτία ἴασις · ὅστις εἰμί καί ἀληθής ἕπω , καί ἰατρεία τέλειος γίγνομαι , ἀλλά ὁ μετά ὁ βάπτισμα πταίω ἔτι καί σημεῖον μένω ὁ πληγή . Μία γάρ καί μόνος ἀνάπλασις ὁ καί ὁ οὐλή ἐξαλείφω , ὁ βαπιισμαω μόνος , καί μετέ αὐτός ὁ μαρτύριον . ἐρώτησις καίω Τῖς ὁ παρά ὁ ἅγιος Μακάριος ζόφωσις τε καί δυσωδία . ζόφωσις δέ καί δυσωδία , ὡς παρά ὁ ἅγιος γράφω Μακάριος , καί νῦν εἰμί νοητός ὁ ὁ ἀμετανόητος ἁμαρτάνω Ψυχή , καί ὁ ἐκχέω δίχα μετάνοια ὁ σῶμα . ἐπεί γάρ δις ἐξαγόρευσις καί μετάνοια ἔργον καί ὁ δάκρυ οὐ ἀποπλύνω , περιφέρω ὁ δυσωἈίαν αὐτός καί ἀσχημοσύνη , ὡς καί ὁ δαίμων , ὁ καί πολύς ὁ ἅγιος ὡς κύω ἢ χοῖρος ἢ δυσωδία τάφος ὁράω δοκέω , μή ὁ θέω φωτισμός ἔχω , μηδέ ὁ εὐωδία ὁ πνεῦμα . ἐρώτησις ἔαρ . εἰμί ἄφεσις λαμβάνω πᾶς ἐξομολογέομαι , καί ἐν τρεῖς ὥρα , ὡς ὁ Χρυσορρήμων φημί . Ζεύς ὁ Γνησίας μετάνοια πᾶς ἄνθρωπος ἐκκαθαίρω , ἐν ὁ ἐξαγορεύω κατά μέρος ὁ ἁμαρτία , καί ἐκκλίνω ὁ κακός , καί ἄρχω ὁ ἀγαθός , καί ζέω ὁ Θεός λόγος , μηκέτι ποιέω ὁ ἁμαρτία . εὐθύς γάρ ἅμα λαμβάνω ὁ ἄφεσις , καί οὐ ἐν τρεῖς , ὡς φημί , ὥρα . καί θάλλω ἀπό ὁ προσέρχομαι ὁ Χριστός πόρνη , καί ὁ ἄσωτος , καί ὁ τελώνης , καί ὁ παραλυτικός ἐγείρω . Δεύς δέ τηρέω ὁ δῶρον , καί ὁ ὁ μετάνοια φυλάσσω , μή ποτός τίς χείρων αὐτός ὁ μεταγιγνώσκω παραβαίνω γίγνομαι , ὡς καί ὁ παραλυτικός αὐτός φημί ὁ ἀλήθεια · « ε , ὑγιής γίγνομαι , μηκέτι ἁμαρτάνω , ἵνα μή χείρων τίς σύ γίγνομαι . » φέσι μέν οὖν λαμβάνω εὐθύς μετανοέω καθά . Ῥῶς ὁ ἄνθρωπος , οὖον μήv δέ καί τιμή καί ἀνάβασις Ἀλλά ἀφίημι μέν μή ἀποθνῄσκω , κατάκριτος εἰμί ἀποθνῄσκω , τουτέστι μή κολάζω · οὖον μήv δέ καί ἄξιος ὁ γέρας λαμβάνω καί στέφανος Διὸ ἀνωνιστέον ὁ τε ζῶ ὑπέρ ἑαυτοῦ καί ὑπέρ ὁ οἰκέω θνῄσκω . συμβαίνω δέ καί ὁ πρόθυμος ὁ μετάνοια ὡς ἐπί ὁ λῃστής καί ἄσωτος καί ὁ πόρνη ἐκεῖνος φιλανθρωπία ὁ δεσπότης , οὖον μόνος ὁ ἄφεσις , ἀλλά καί Δῶρα χαρίζομαι . « ἀμήν γάρ , φημί , λέγω σύ , ὅτι ἀφίημι ὁ ἁμαρτία αὐτός ὁ πολύς , ὅτι ἀγαπάω πολύς . ὁ δέ ὀλίγος ἀφίημι , ὀλίγος ἀγαπάω . » κατά ὁ πίστις ἄρα καί ὁ πρόθυμος ὁ Ψυχή καί ὁ ἄφεσις χορηγέω , ὡς καί , « κατά ὁ πίστις σύ , φημί , ἐρώτησις οἷ πόθεν ὁ ἀφορμή ὁ ἄφεσις καί μετάνοια οἷ ἀπόστολος λαμβάνω πός δέ ὁ ὁ ἄφεσις εἶπον ὁ Κύριος , καί λαμβάνω ὁ ἀπόστολος ἀφορμή ; ἐν πᾶς ὁ Εὐ Ι . ΟΤ ΧΩ . ΧΟ .