cogPG.PG155 485
Τούτων τῆς ἀξίας καὶ ἡμεῖς κοινωνοὶ , ἀγαπητὲ , θείᾳ χάριτι γεγονότες , ὡς δύναμις ἐξακριβοῦν τὸν βίον καὶ διευθύνειν κατ´ ἐκείνους σπουδάσωμεν . Τοῦτο τὸ ἔργον οὐχ ὅπως τῶν ἐλαχίστων ἡμῶν οὐκ ἔστιν ἔργον ἀξίας τῆς ἡμετέρας ἀκόλουθον . ἀλλ´ τὐ δὲ τῆς τῶν ἄκρως κεκαθαρμένων ἐκείνων , καὶ τῶν κατ´ ἀγγέλους καὶ ἀγγέλων αὐτῶν . Μόνης δὲ τῆς θείας τοῦτο τυγχάνει φύσεως ἔργον , τῆς τὰ Κυτα παραγαγούσης μὴ ὄντα πρότερον . καὶ αὖθις συγκρατούσης , καὶ ἀλλοιοῦν δυναμένης ὡς βούλεται . Καὶ δῆλον ἐντεῦθεν . Ἐπεὶ γὰρ ἡμεῖς μόνοι τῶν γεγονότων ἀπάντων τῆς ἀναμορφώσεως ἐχοήζομεν , συντριβέντες ἀθλίως καὶ τὸ πρῴην ἀπολέσαντες κάλλος τοῦ ἀεὶ μὲν ὄντος καὶ ἀθανάτου καὶ ἀφθάρτου καὶ ἀναλλοιώτου Θεοῦ παρακούσαντες , ὑπακούσαντες δὲ τοῦ ἐκ μὴ ὄντος γεγονότος ἀγαθοῦ καὶ παραιοθαρέντος ἑκουσίως , καὶ τὴν ἀθανασίαν ἀπολωλεκότος τὴν θείαν , θνητοῦ τε καταστάντος τῇ διαστάσει τοῦ ἀθανάτου , εἰς τὴν χρείαν τῆς χάριτος ταύτης ἤλθομεν , Εἰ γὰρ καὶ ζῶν καὶ πένωνν Δ ἀποστάτης δοκεῖ , ἀλλὰ τῆς ἀληθοῦς ζωῆς τῆς τοῦ Θεοῦ ἀπεστέρηται . ἀλλοιωθεὶς αὐτοθελῶς τὴν ποντ ρὰν ἀλλοίωσιν , καὶ ἐναντίος κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτῷ ὑπάρξας τῷ πεποιηκότι αὐτὸν Δεσπότη , καὶ διὰ τοῦτο ἀπωλείας τῆς ἴσης αὐτῷ , καὶ ἡμῖν αὐτῆ πεπεισμένοις παραίτιος γέγονεν . Ἀλλ´ ἐκεῖνος μὲν ἀποστάτης μένει , καὶ ἡ κακία αὐτῷ ἀναπόβλητος ·· ἡμεῖς δὲ καὶ μετὰ τὸ πεσεῖν , ἐγερθῆναι χώραν εἰλήφαμεν ἀγαθότητι τοῦ πεποιηκότος · ὅτι ἐκεῖνος μὲν οὐκ ἀπάτῃ πέπτωκεν , οὐδὲ γὰρ σαρκὸς πάχει καὶ ὕλῃ συμπέπλεκτο · ἑκουσίως δὲ , ὃπερ ἀληθῶς τὴν γνῶσιν εἶχεν , ἀπεπήδησεν ἀγαθοῦ . Ἐντεῦθεν οὖν καὶ μετανοίας χώραν οὐκ ἔχων , ἐθελοκακῶν μᾶλλον μένει , καὶ τῇ πονηρίᾳ πλατύνεται . Ἡμεῖς δέ , αἰσθήσει κλαπέντες καὶ πλάνῃ τούτου πονηρᾷ , χάριν εἰλήφαμεν μετανοίας , ὡς εἰ τοῦ κακοῦ γεγονότες ἐν πείρᾳ , τούτου καταφρονήσομεν , εἰς αἴσθη . Κσίν τε τῶν ἀληθῶν καὶ θείων ὧν ἐκπεπτώκαιμεν γεγονότες μεταμεληθῶμεν , αὖθις ἀνακληθῶμεν , καὶ τῆς ἀπάτης ἐκείνης χάριν ἐλεηθῶμεν , τῆς θείας δὲ πάλιν μεταλόβωμεν ἀγαθότητος . Ἐπεὶ οὗν διὰ ταῦτα καὶ προφῆται , καὶ νόμος , καὶ τελετὴ πᾶσα τούτου , καὶ τελευταῖον Θεοῦ ἐνανθρώπησις , Τυα καὶ διδαχθῶμεν τὴν πτῶσιν , καὶ ταύτης ἀποστάντες καὶ τοῦ φθείραντος ἡμᾶς καὶ πλανήσαντος , γενώμεθα ὡς τὸ πρώην · μᾶλλον δέ γε καὶ κρεῖττον , ώς τῆς ἡμετέρας , ὡς εἴρηται , φύσεως τῷ ποιητῇ ἑνωθείσης , τοῦτο ἤδη καὶ γέγονε , καὶ διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως ἀνεκλήθημεν τοῦ φιλανθρωποτάτου Λεσπότου . Πλὴν ἐπειδήπερ τὸν σαρκωθέντα ἐνταῦθα πάντοτε μένειν οὐ δυνατὸν ἦν , οὐδὲ γὰρ φύσεως ἀνθρωπίνης τοῦτο , ὅρον ζωῆς λαβούσης μετὰ τὸ ἐπιτίμιον , καὶ τὴν σάρκα δὲ τῷ θανάτῳ ἀθανατίσαντα , οὐκ ἦν δυνατὸν αὖθις ὁρᾶσθαι θνητοῖς , καὶ ἀσεβέσι μᾶλλον ἢ πλημμελοῦσιν ἀνθρώποις , καὶ τούτων ἐνεργεῖν τὴν ἀνάπλασιν · ὅτι καὶ παρ´ ἀξίαν τοῦ θείου καὶ ἀφθάρτου καὶ ἀλήπτου σώματος ἐνείνου τοῦτο ἦν . καὶ ὅτι οὐδὲ παρὰ πάντων ἀνθρώπων αὐτεξουσίῳ χρωμένων , ὑπακούεσθαι εἶχεν
Lemmas: οὗτος ὁ ἄξιος καί ἐγώ κοινωνός , ἀγαπητός , θεῖος χάρις γίγνομαι , ὡς δύναμις ἐξακριβόω ὁ βίος καί διευθύνω κατ´ ἐκεῖνος σπουδάζω . οὗτος ὁ ἔργον οὐ ὅπως ὁ μικρός ἐγώ οὐ εἰμί ἔργον ἄξιος ὁ ἡμέτερος ἀκόλουθος . ἀλ τυί δέ ὁ ὁ ἄκρως καθαρμένος ἐκεῖνος , καί ὁ κατ´ ἄγγελος καί ἄγγελος αὐτός . Μόνης δέ ὁ θεῖος οὗτος τυγχάνω φύσις ἔργον , ὁ ὁ Κύτα παράγω μή εἰμί πρότερος . καί αὖθις συγκρατέω , καί ἀλλοιόω δύναμαι ὡς βούλομαι . καί δῆλος ἐντεῦθεν . ἐπεί γάρ ἐγώ μόνος ὁ γίγνομαι ἀπαντάω ὁ ἀναμόρφωσις ἐχοήζομεν , συντρίβω ἄθλιος καί ὁ πρώην ἀπόλλυμι κάλλος ὁ ἀεί μέν εἰμί καί ἀθάνατος καί ἄφθαρτος καί αναλλοίωτος Θεός παρακούω , ὑπακούω δέ ὁ ἐκ μή εἰμί γίγνομαι ἀγαθός καί παραιοθαρέντος ἑκούσιος , καί ὁ ἀθανασία ἀπόλλυμι ὁ θεῖος , θνητός τε καθίστημι ὁ διάστασις ὁ ἀθάνατος , εἰς ὁ χρεία ὁ χάρις οὗτος ἔρχομαι , εἰμί γάρ καί ζῶ καί πένος δ ἀποστάτης δοκέω , ἀλλά ὁ ἀληθής ζωή ὁ ὁ Θεός ἀποστερέω . ἀλλοιόω αὐτοθελῶς ὁ Ποντ ρά ἀλλοίωσις , καί ἐναντίος κατά ὁ δοκέω αὐτός ὑπάρχω ὁ ποιέω αὐτός Δεσπότη , καί διά οὗτος ἀπώλεια ὁ ἴσος αὐτός , καί ἐγώ αὐτῆ πείθω παραίτιος γίγνομαι . Ἀλ ἐκεῖνος μέν ἀποστάτης μένω , καί ὁ κακία αὐτός ἀναπόβλητος ·· ἐγώ δέ καί μετά ὁ πίπτω , ἐγείρω χώρα λαμβάνω ἀγαθότης ὁ ποιέω · ὅτι ἐκεῖνος μέν οὐ ἀπάτη πίπτω , οὐδέ γάρ σάρξ πάχος καί ὕλη συμπλέκω · ἑκούσιος δέ , ὅσπερ ἀληθής ὁ γνῶσις ἔχω , ἀποπηδάω ἀγαθός . ἐντεῦθεν οὖν καί μετάνοια χώρα οὐ ἔχω , ἐθελοκακέω μᾶλλον μένω , καί ὁ πονηρία πλατύνω . ἐγώ δέ , αἴσθησις κλέπτω καί πλάνη οὗτος πονηρός , χάρις λαμβάνω μετάνοια , ὡς εἰμί ὁ κακός γίγνομαι ἐν πείρω , οὗτος καταφρονέω , εἰς αἰσθάνομαι . Κσίν τε ὁ ἀληθής καί θεῖον ὅς ἐκπίπτω γίγνομαι μεταμέλω , αὖθις ἀνακαλέω , καί ὁ ἀπάτη ἐκεῖνος χάρις ἐλεέω , ὁ θεῖος δέ πάλιν μεταλαμβάνω ἀγαθότης . ἐπεί ἐν διά οὗτος καί προφήτης , καί νόμος , καί τελετή πᾶς οὗτος , καί τελευταῖος Θεός ἐνανθρώπησις , Τυα καί διδάσκω ὁ πτῶσις , καί οὗτος ἀφίστημι καί ὁ φθείρω ἐγώ καί πλανάω , γίγνομαι ὡς ὁ πρώην · μᾶλλον δέ γε καί ἀγαθός , οὖς ὁ ἡμέτερος , ὡς εἴρω , φύσις ὁ ποιητής ἑνόω , οὗτος ἤδη καί γίγνομαι , καί διά ὁ ἐνανθρώπησις ἀνακαλέω ὁ φιλάνθρωπος λεσποος . πλήν ἐπεί ὁ σαρκόω ἐνταῦθα πάντοτε μένω οὖον δυνατός εἰμί , οὐδέ γάρ φύσις ἀνθρώπινος οὗτος , ὅρος ζωή λαμβάνω μετά ὁ ἐπιτίμιον , καί ὁ σάρξ δέ ὁ θάνατος ἀθανατίζω , οὐ εἰμί δυνατός αὖθις ὁράω θνητός , καί ἀσεβής μᾶλλον ἢ πλημμελέω ἄνθρωπος , καί οὗτος ἐνεργέω ὁ ἀνάπλασις · ὅτι καί παρ´ ἄξιος ὁ θεῖον καί ἄφθαρτος καί ἄληπτος σῶμα ἔνειμι οὗτος εἰμί . καί ὅτι οὐδέ παρά πᾶς ἄνθρωπος αὐτεξούσιος χράω , ὑπακούω ἔχω