cogPG.PG155 326
ριον · » ἐπειδὴ παρὰ τοῦ μονοῦ Θεοῦ τῆς παναγίας ἵριάδος καὶ τῆς τοῦ Λόγου τοῦ ἐν ς τῆς Τράδος Σἰκονομίας πάντα ἡμῖν τὰ ἀγαθὰ γέγονε , καὶ ἀνεκλήθημεν τοῦ μεγάλου πτώματος , καὶ ἀνέστημεν καὶ κατηυγάσθημεν ἐκ τοῦ ἀληθινοῦ φωτὸς , καὶ εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἀνηνέχθημεν . Διὸ καὶ εὐθὺς τῶν αἰτίαν τῆς τοῦ Λόγου σαρκώσεως ἀνυμνοῦμεν τῶν Θεομήτορα , « Σὲ τὸ ἀπόρθητον τεῖχος τὸ τῆς σωτηρίας ὀχύρωμα , » λέγοντες . ΚΕΦΑΛ . ΤΝʹ . Περὶ τῶν ἑν τῷ ναρθηκι λεγομένων εὐχῶν , καὶ τοῦ γινομένου ἐκεῖσε θυμιάματος , καὶ της εἰσόδου . Καὶ τί ταῦτα σημαίνει . Ἱστέον οὖν , ὅτι ἐν μὲν τοῖς πρώτοις τρισὶ ψαλμοῖς τὰς ἑωθινὰς εὐχὰς πρὸς τὸν Θεὸν ἀναφέρει ὁ ἰερεύς · εἶτα τοῦ ἀμώμου ἀρξαμένου , λαμβάνει θωαμιατήριον . Καὶ θυμίαμα βαλὼν καὶ σφραγίσας , εἰ δ´ ἔστιν ἀρχιερεὺς σφραγίζοντος αὐτοῦ τὸ θυμίαμα , ἄρχεται ὁ ἱερεὺς ἀπὸ τοῦ δεξιοῦ μέρους τοῦ νάρθηκος , ἔνθα ἐστὶ τοῦ ἀρχαγγέλου ἐν τῷ τοίχῳ ἁγία εἰκών · καὶ θυμιᾷ κύκλῳ τὸν νάρθηκα περὶ τοὺς θεμελίους τοῦ ναοῦ καὶ τοὺς τοίχους , ἀφισταμένων ἐκ τῶν τοίχων τῶν ἱσταμένων , καὶ πάλιν ἱσταμένων Καὶ ἐπανελθὼν ὅθεν ἤρξατο , σταυροῦ τύπον ποιεῖ μετὰ τοῦ θυμιατοῦ , λέγων , « Σοφίᾳ ὀρθοῖ , » μιᾶς λαμπάδος προηγουμένης ἐν μόναις ταῖς ἑορταῖς , καὶ ἐν τῷ νάρθηκι μικρῶν καὶ ὀλίγων ἀναπτομένων φώτων . Ὁ δέ γε ψάλτης καλῶν αὐτὸν , ἐκφωνεῖ τὸ , « Εὐλογητὸς εἶ , Κύριε . » Ἔθος γὰρ εἰς τοῦτον εἶναι τὸν στίχον τῷ τέλει τοῦ θυμιάματος . Καὶ ὁ ἱερεὺς ἠρεμαίᾳ φησὶ φωνῇ τὸ , « Σοφίᾳ ὁρθοῖ , » καὶ εὐθὺς ἐλθών θυμιᾷ τὸν ἀρχιερέα , καὶ καθεξῆς τοὺς λοιποὺς ἅπαντας . Εἶτα εἰσελθὼν ἐκ τῆς πλαγίας εἰς τὸν ναὸν ἐν σιγῆ θυμιᾷ πάντα τὸν ναὸν , κεκλεισμένον ὄντα . ὡς εἴρηται . Καὶ τὸ θυσιαστήριον εἰσελθὼν . κἀκεῖ υμιάσας , καὶ ἀποθέμενος τὸ θυμιατήριον , λαμβάνει πὸν τίμιον σταυρὸν , ὄπισθεν ἱστάμενον τοῦ ἱεροῦ Βυσιαστηρίου , μὴ προηγουμένων τινῶν , μὴ φώτων ὄντων , ἀλλὰ μόνου αὐτοῦ ἢ διακόνου . Καὶ ἐξερχόμενος ἐκ τῆς ἑτέρας πλαγίας , ὑποκλίνων τῶν κεφαλήν τῷ ἀρχιερεῖ , φέρων ἵστησι τὸν σταυρὸν ἐκ δεξιῶν , πλησίον τῶν μεγάλων πυλῶν τοῦ θείου ναοῦ . Ἐνθα δὴ καὶ ἵσταται ἄχρι καὶ συμπληρώσεως τῶν ψαλμῶν , Τότε δὲ τῶν τριῶν κηρῶν ἐν τούτῳ ἀναπνομένων . καὶ ἀνοιγομένων τῶν πυλῶν , μετὰ λαμπρότητος ἤδη ἡ εἴσοδος γίνεται . Ταῦτα δὲ οὐκ ἀλόγως ἐνεργεῖται , ἀλλὰ θαυμασίᾳ καὶ ὑψηλοτάτῃ ἐννοίᾳ τῶν ἐκθεμένων ἁγίων , ἐν γνώσει θείᾳ καὶ θεωρίᾳ καλῶς πάντα διατυπωσαμένων . Διὸ καὶ ἐπαναλαβόντες αὖθις αὐτὰ τρανότερον θεωρήσωμεν . Τὸ ἔξωθεν ἑστηκέναι καὶ άλλειν τῶν ἐκ τοῦ παραδείσου ἔξωσιν ἡμῶν , ὡς εἰρήκαμεν , ὑπεμφαίνει , καὶ τὸ κεκλεισμένον ἡμῖν γενξσθαι τὸν οὐρανὸν , καὶ τοὺς ἀποθνήσκοντας πάντας καὶ τοὺς δικαίους ὑπὸ τὸν ᾠδὴν ταῖς ψυχαῖς εἰναι . Διὰ καὶ πρὸς δυσμάς ἱστάμεθα τοῦ ναοῦ , ὡς πρὸς τὸ ζοφῶδες ὄντες τοῦ ᾤδου καὶ τῆς φθορᾶς , καὶ ὑπ´ ἀγνωσίας κρατούμενοι τῆς πλάνης . Καὶ οὐ μέγιστα ἀνάπτομεν φῶτα · ἐπεὶ καὶ μερικός τις ἦν ἐν ἡαῖν τότε φωτισμὸς , ὅ τε φυσικὸς διὰ τῆς γνώσεως τῶν δικαίων , καὶ ὁ τῶν προφητῶν καὶ τοῦ νόμου . καὶ ρὸ φωτίζειν καθόλου δυνάμενος . Οὐ γὰρ ἔλαμψεν ἡμῖν ἔτι τὸ μέγα καὶ ἄδυτον φῶς , ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης · οὐδὲ ἡ χάρις ἡμῖν ἐπεφάνη τοῦ Θεοῦ ἡ βΑΡΙΤΟΟΟΙ
Lemmas: Ῥίον · » ἐπεί παρά ὁ Μονού Θεός ὁ παναγία ἱερός καί ὁ ὁ Λόγος ὁ ἐν Σ ὁ Τράδος σικονομια πᾶς ἐγώ ὁ ἀγαθός γίγνομαι , καί ἀνακαλέω ὁ μέγας πτῶμα , καί ἀνίστημι καί καταυγάζω ἐκ ὁ ἀληθινός φάος , καί εἰς ὁ οὐρανός ἀναφέρω . Διὸ καί εὐθύς ὁ αἴτιος ὁ ὁ Λόγος σάρκωσις ἀνυμνέω ὁ Θεομήτωρ , « σός ὁ ἀπόρθητος τεῖχος ὁ ὁ σωτηρία ὀχύρωμα , » λέγω . ΚΕ . τνηʹ . περι ὁ ἑν ὁ νάρθηξ λέγω εὖχος , καί ὁ γίγνομαι ἐκεῖσε θυμίαμα , καί ὁ εἴσοδος . καί τίς οὗτος σημαίνω . ἰστέον οὖν , ὅτι ἐν μέν ὁ πρῶτος τρεῖς ψαλμός ὁ ἑωθινός εὐχή πρός ὁ θεός ἀναφέρω ὁ ἱερεύς · εἶτα ὁ ἄμωμον ἄρχω , λαμβάνω θωαμιατήριον . καί θυμίαμα βάλλω καί σφραγίζω , εἰμί δδʹ εἰμί ἀρχιερεύς σφραγίζω αὐτός ὁ θυμίαμα , ἄρχω ὁ ἱερεύς ἀπό ὁ δεξιός μέρος ὁ νάρθηξ , ἔνθα εἰμί ὁ ἀρχάγγελος ἐν ὁ τοῖχος ἅγιος εἰκών · καί θυμιάω κύκλος ὁ νάρθηξ περί ὁ θεμέλιος ὁ ναός καί ὁ τοῖχος , ἀφίστημι ἐκ ὁ τοῖχος ὁ ἵστημι , καί πάλιν ἵστημι καί ἐπανέρχομαι ὅθεν ἄρχω , σταυρός τύπος ποιέω μετά ὁ θυμιατός , λέγω , « Σοφία ὀρθόω , » εἷς λαμπάς προηγούμενος ἐν μόνος ὁ ἑορτή , καί ἐν ὁ νάρθηξ μικρός καί ὀλίγος ἀνάπτω φάος . ὁ δέ γε ψάλτης καλός αὐτός , ἐκφωνέω ὁ , « εὐλογητός εἰμί , κύριος . » ἔθος γάρ εἰς οὗτος εἰμί ὁ στίχος ὁ τέλος ὁ θυμίαμα . καί ὁ ἱερεύς ἠρεμαῖος φημί φωνή ὁ , « Σοφία ὀρθός , » καί εὐθύς ἔρχομαι θυμιάω ὁ ἀρχιερεύς , καί καθεξῆς ὁ λοιπός ἅπας . εἶτα εἰσέρχομαι ἐκ ὁ πλάγιος εἰς ὁ ναός ἐν σιγή θυμιάω πᾶς ὁ ναός , καλέω εἰμί . ὡς εἴρω . καί ὁ θυσιαστήριον εἰσέρχομαι . ἐκεῖ υμιαειδω , καί ἀποτίθημι ὁ θυμιατήριον , λαμβάνω πως τίμιος σταυρός , ὄπισθεν ἵστημι ὁ ἱερός Βυσιαστηρίου , μή προηγούμενος τις , μή φάος εἰμί , ἀλλά μόνος αὐτός ἢ διάκονος . καί ἐξέρχομαι ἐκ ὁ ἕτερος πλάγιος , ὑποκλίνομαι ὁ κεφαλή ὁ ἀρχιερεύς , φέρω ἵστημι ὁ σταυρός ἐκ δεξιός , πλησίος ὁ μέγας πύλη ὁ θεῖον ναός . ἔνθα δή καί ἵστημι ἄχρι καί συμπλήρωσις ὁ ψαλμός , τότε δέ ὁ τρεῖς κῆρ ἐν οὗτος ἀναπνέω . καί ἀνοίγνυμι ὁ πύλη , μετά λαμπρότης ἤδη ὁ εἴσοδος γίγνομαι . οὗτος δέ οὐ ἄλογος ἐνεργέω , ἀλλά θαυμάσιος καί ὑψηλός ἔννοια ὁ ἐκτίθημι ἅγιος , ἐν γνῶσις θεῖος καί θεωρία καλῶς πᾶς διατυπόω . Διὸ καί ἐπαναλαμβάνω αὖθις αὐτός τρανής θεωρέω . ὁ ἔξωθεν ἵστημι καί ἅλλομαι ὁ ἐκ ὁ παράδεισος ἔξειμι ἐγώ , ὡς εἴρω , ὑπεμφαίνω , καί ὁ καλέω ἐγώ γίγνομαι ὁ οὐρανός , καί ὁ ἀποθνήσκω πᾶς καί ὁ Δίκαιος ὑπό ὁ ἀοιδή ὁ Ψυχή εἰναι . Ζεύς καί πρός δυσμή ἵστημι ὁ ναός , ὡς πρός ὁ ζοφώδης εἰμί ὁ οἰδέω καί ὁ φθορά , καί ὑπό ἀγνωσία κρατέω ὁ πλάνης . καί οὖον μέγας ἀνάπτω φάος · ἐπεί καί μερικός τις εἰμί ἐν ἑός τότε φωτισμός , ὅς τε φυσικός διά ὁ γνῶσις ὁ Δίκαιος , καί ὁ ὁ προφήτης καί ὁ νόμος . καί ροʹ φωτίζω καθόλου δύναμαι . οὖον γάρ λάμπω ἐγώ ἔτι ὁ μέγας καί ἄδυτος φάος , ὁ ἥλιος ὁ δικαιοσύνη · οὐδέ ὁ χάρις ἐγώ φαίνω ὁ Θεός ὁ Ο