cogPG.PG151 213
ἐγὼ τὸν πειρασμὸν ἤκω νῦν ἀφ´ ὑμῶν ἄραι , οὐ τὸν ζημιουντα καὶ βλάπτοντα προσκαίρως , ἀλλὰ τὸν αἰωνίως · ὁ γὰρ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς , ΚΙΘΗ οὗ ἡμεῖς ἐσμεν χάριτι αὐτοῦ διάκονοι , τῶν μελλόντων ἀγαθῶν ἀρχιερεύς ἐστιν , οὐ τῶν προσκαίρων · καὶ διὰ τοῦ ἰδίου αἴματος εἰσῆλθεν εἰς τὰ ὄντως ἅγια , οὐ πρόσκαιρον ἀλλ´ αἰωνίαν λύτρωσιν τὴν ἡμετέραν εὐρόμενος · ἢν καὶ ἡμεῖς ἥκομεν κομίζοντες , τὴν αἰωνίαν ἀπολύτρωσιν , εἴ γε πείθεσθε , τῶν ψυχικῶν πειρασμῶν , ἀλλ´ οὐτῶν σωματικῶν · τὰ γὰρ ὅπλα ἡμῶν οὐ σαρκικὰ , κατὰ τὸν Ἀόστολον , ἀλλὰ δυνατὰ τῷ Θεῷ πρὸς καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων , οὐ τῶν αἰσθητῶν ἀλλὰ τῶν ὑπὸ τοῦ νοητοῦ πολεμίου καθ´ ἡμῶν γεγονότων . Ὑμεῖς δὲ δοκεῖτέ μοι ταύτην μηδὲ συνορᾶν μηδὲ ζητεῖν τὴν ἀπολύτρωσιν τῶν κατὰ ψυχὴν πειρασμῶν · ἐπ´ ἐκείνοις γὰρ μάλιστα λυπεῖσθε τοῖς πειρασμοῖς , ἐφ´ οἷς ἔδει χαίρειν , ὡς προξενοῦσιν , εἴ γε βουλόμεθα , τὴν αἰωνίαν ἡμῖν ἀπολύτρωσιν · καὶ παρ´ ἐμοῦ ταύτην μάλιστα ζητεῖτε τὴν ἄνεσιν τῶν σωματικῶν πειρασμῶν , ἣν ἐγὼ μᾶλλον καταφρονήσας , πρὸς ὑμᾶς ἦλθον , συμπάσχειν ὑμῖν αἱρούμενος . Καίτοι , εἰ ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν λυπούμεθα μᾶλλον ἢ ἔπὶ τοῖς ἐπερχομένοις ἡμῖν ἐπιζημίοις , οὐ μόνον ἡ τῆς ψυχῆς σωτηρία καὶ ἡ αἰωνία λύτρωσις ἡμῖν προσέσται , ἀλλὰ καὶ ἡ τῶν προσκαίρων πειρασμῶν ἀπολὔτρωσις · πόθεν γὰρ ὀδυνηρός τε καὶ πολυστένακτος , φιλοπόλεμός τε καὶ πολυσύμφορος ἡμῖν ὁ βίος γέγονεν ; Οὐκ ἀπὸ τοῦ ἐμβαλεῖν ἡμᾶς αὐτοὺς διὰ τῆς παραβάσεως τῆς ἐντολῆς εἰς τὸν ἀπηγορευμένον πειρασμὸν , τὴν ἁμαρτίαν λέγω ; Ἄν τοίνυν ἑαυτοὺς καθάρωμεν ἀρτίως ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας διὰ τῆς μετανοίας , κἀνταῦθα μετριωτέρων δεησόμεθα πειρασμῶν , καὶ κατὰ καιρὸν εἰς τὸν ἄλυπον καὶ ἀνεπηρέαστον ἐπανήξομεν βίον . Ἐπιστρέψαντες οὖν ἑαυτοὺς πρὸς τὸν σωτήριον τοῦτον λογισμὸν , μὴ ἐπὶ ταῖς σωματικαῖς ἐπιφορμῖς καὶ ζημίαις λυπώμεθα καὶ ἀδημονῶμεν μᾶλλον ἀλλ ἐπὶ ταῖς ψυχικαῖς ζημίαις , αἵ εἰσιν ὄντως πειρασμοί , καὶ λύπης ἀληθῶς ἄξιαι · ἵνα καὶ πρὸς τὸν Θεὸν , καθάπερ αὐτὸς ἡμᾶς ἐδίδαξε , λέγωμεν · Λὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμὸν , τὸν ἀπηγορευμένον καὶ ὑπεύθυνον πάντως , ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ · ὅτι σοῦ ἑστιν ἡ βασιλεία , καὶ ἡ δύναμις , καὶ ἢ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἀμήν . ΟΜΙΛΙΑ ΛΓʹ . Περὶ ἀρετῶν καὶ τῶν ἀντιθέτων ταύταις παθῶν καὶ ὅτι κόσμος . οὖ κοσμοκράτωρ ὁ διάβοός ἑστιν φὐ τὰ κτίσματά ἐστίν τοῦ Θεοῦ , ἀλλὰ οἱ διὰ τῆς παραχωοήσεως τῶν κτισμάτων ποτανέντες αὐτῷ . Ἐξερωνήθη ἐν λιτῇ . Ὥσπερ ἐπὶ τῆς γεωργουμένης γῆς οἷά τις σπείρει , τοιαῦτα καὶ θερίσει · κἂν μὲν ἐμφυτεύσῃ ταύτῃ δένδρα εὔκαρπα , ἢ σπείρει σῖτον ἢ κριθὴν ἢ ἄλλο τι τῶν εὐχρήστων , ταῦτα ἐκείνη καὶ τρέφει καὶ αὔξει καὶ τελεσφορεῖ · ἀνέργαστον δὲ ταύτην καὶ ἄσπαρτον ἀφεὶς , τρέφει μὲν βοτάνας , ἀλλ´ οὐκ εὐχρήστους , καὶ μάλιστα τὰς ἀκάνθας καὶ τριβόλους τῆς καθ´ ἡμῶν κατάρας · καὶ δένδρον ὁμοίως ἐὰν βλαστήσῃ , ἄκαρπον καὶ τοῦτο καὶ ἀνωφελὲς καὶ ἀκανθηφόρον ὡς τὰ πολλά · οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς , ὁποίας τις ἐμποιήσει ταύτῃ διαθέσεις , τοιούτων
Lemmas: ἐγώ ὁ πειρασμός ἥκω νῦν ἀφή σύ ἀείρω , οὖον ὁ ζημιόω καί βλάπτω προσκαίρως , ἀλλά ὁ αἰώνιος · ὁ γάρ Κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , κίθη ὅς ἐγώ εἰμί χάρις αὐτός διάκονος , ὁ μέλλω ἀγαθός ἀρχιερεύς εἰμί , οὖον ὁ πρόσκαιρος · καί διά ὁ ἴδιος αἶμα εἰσέρχομαι εἰς ὁ εἰμί ἅγιος , οὖον πρόσκαιρος ἀλ αἰώνιος λύτρωσις ὁ ἡμέτερος εὑρίσκω · εἄν καί ἐγώ ἥκω κομίζω , ὁ αἰώνιος ἀπολύτρωσις , εἰμί γε πείθω , ὁ ψυχικός πειρασμός , ἀλ οὐτάω σωματικός · ὁ γάρ ὅπλον ἐγώ οὖον σαρκικός , κατά ὁ αοστολος , ἀλλά δυνατός ὁ Θεός πρός καθαίρεσις ὀχύρωμα , οὖον ὁ αἰσθητής ἀλλά ὁ ὑπό ὁ νοητός πολέμιος καθ´ ἐγώ γίγνομαι . σύ δέ δοκέω ἐγώ οὗτος μηδέ συνοράω μηδέ ζητέω ὁ ἀπολύτρωσις ὁ κατά ψυχή πειρασμός · ἐπι ἐκεῖνος γάρ μάλιστα λυπέω ὁ πειρασμός , ἐφίημι ὅς ἐσθίω χαίρω , ὡς προξενέω , εἰμί γε βούλομαι , ὁ αἰώνιος ἐγώ ἀπολύτρωσις · καί παρ´ ἐγώ οὗτος μάλιστα ζητέω ὁ ἄνεσις ὁ σωματικός πειρασμός , ὅς ἐγώ μᾶλλον καταφρονέω , πρός σύ ἔρχομαι , συμπάσχω σύ αἱρέω . καίτοι , εἰμί ἐπί ὁ ἁμαρτία ἐγώ λυπέω μᾶλλον ἢ ἐπί ὁ ἐπέρχομαι ἐγώ ἐπιζήμιος , οὖον μόνος ὁ ὁ Ψυχή σωτηρία καί ὁ αἰώνιος λύτρωσις ἐγώ πρόσειμι , ἀλλά καί ὁ ὁ πρόσκαιρος πειρασμός ἀπολύτρωσις · πόθεν γάρ ὀδυνηρός τε καί πολυστένακτος , φιλοπόλεμος τε καί πολυσύμφορος ἐγώ ὁ βίος γίγνομαι ; οὐ ἀπό ὁ ἐμβάλλω ἐγώ αὐτός διά ὁ παράβασις ὁ ἐντολή εἰς ὁ ἀπαγορεύω πειρασμός , ὁ ἁμαρτία λέγω ; ἄν τοίνυν ἑαυτοῦ καθαίρω ἄρτιος ἀπό πᾶς ἁμαρτία διά ὁ μετάνοια , ἐνταῦθα μέτριος δήω πειρασμός , καί κατά καιρός εἰς ὁ ἄλυπος καί ἀνεπηρέαστος ἐπανήκω βίος . ἐπιστρέφω οὖν ἑαυτοῦ πρός ὁ σωτήριος οὗτος λογισμός , μή ἐπί ὁ σωματικός ἐπιφορμῖς καί ζημία λυπέω καί ἀδημονέω μᾶλλον ἀλλ' ἐπί ὁ ψυχικός ζημία , ὁ εἰμί εἰμί πειρασμός , καί λύπη ἀληθής ἄξιος · ἵνα καί πρός ὁ θεός , καθάπερ αὐτός ἐγώ διδάσκω , λέγω · λα εἰσφέρω ἐγώ εἰς πειρασμός , ὁ ἀπαγορεύω καί ὑπεύθυνος πάντως , ἀλλά ῥύομαι ἐγώ ἀπό ὁ πονηρός · ὅτι σύ εἱμί ὁ βασίλειος , καί ὁ δύναμις , καί ἢ εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν . Ὁμιλία λγʹ . περι ἀρετή καί ὁ ἀντίθετος οὗτος πάθος καί ὅτι κόσμος . οὖον κοσμοκράτωρ ὁ διάβοός εἱμί φυή ὁ κτίσμα εἰμί ὁ Θεός , ἀλλά ὁ διά ὁ παραχωοησις ὁ κτίσμα ποτανέντες αὐτός . Ἐξερωνήθη ἐν λιτός . ὥσπερ ἐπί ὁ γεωργέω γῆ οἷος τις σπείρω , τοιοῦτος καί θερίζω · κἀν μέν ἐμφυτεύω οὗτος δένδρον εὔκαρπος , ἢ σπείρω σῖτος ἢ κριθή ἢ ἄλλος τίς ὁ εὔχρηστος , οὗτος ἐκεῖνος καί τρέφω καί αὐξάνω καί τελεσφορέω · ἀνέργαστος δέ οὗτος καί ἄσπαρτος ἀφίημι , τρέφω μέν βοτάνη , ἀλ οὐ εὔχρηστος , καί μάλιστα ὁ ἄκανθα καί τρίβολος ὁ καθ´ ἐγώ κατάρα · καί δένδρον ὁμοίως ἐάν βλαστάνω , ἄκαρπος καί οὗτος καί ἀνωφελής καί ἀκανθηφορέω ὡς ὁ πολύς · οὗτος καί ἐπί ὁ Ψυχή , ὁποῖος τις ἐμποιέω οὗτος διάθεσις , τοιοῦτος