cogPG.PG151 103
θάνατον μετὰ τὴν παρακοὴν κατεκρίθημεν , τηνικαῦτα τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Ἀδὶμ εἰπόντος , ὅτι · « Γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ . » Καθάπερ γὰρ ἡ τοῦ σώματος παρὰ τῆς ψυχῆς ἐγκατάλειψις , καὶ ὁ ταύτης ἀπὸ αὐτοῦ χωρισμὸς θάνατός ἐστι τοῦ σώματος , οὕτω καὶ ἡ τῆς ψυχῆς παρὰ Θεοῦ ἐγκατάλειψις , καὶ ὁ ἐξ αὐτῆς τούτου χωρισμὸς θάνατός ἐστι ψυχῆς τρόπον ἕτερον ἀθανάτου μενούσης · αἰσχρὰ μὲν γὰρ γίνεται καὶ ἀχρεῖα χωρισθεῖσα Θεοῦ , καὶ μᾶλλον ἢ τὸ σῶμα τὸ νεκρὸν , οὐ διαλύεται δὲ καθάπερ ἐκεῖνο μετὰ τὴν νέκρωσιν , ὅτι μηδ´ ἐκ συνθέσεως ἔχει τὴν ὕπαρξιν . Οἷοι δ´ ἄν τις τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν καθάπαξ ἀγύχων σωμάτων · τὰ γὰρ ἐν τούτοις ἁπλούστερα μονιμώτερα . Διὰ τοῦτο ἡ λογικὴ ψυχὴ μὴ μόνον ἀργίαν πάσχει τῆς πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἐνεργείας χωρισθεῖσα Θεοῦ , ἀλλὰ καὶ ἐνεργὸς καθ´ ἑαυτῆς γίνεται τῆς πρὸς τὰ χείρω ῥοπῇ , μέχρις ἂν οὕτως ἀνεπιστρόφως ἡ ἀθλία βιοῦσα , νῦν μὲν τῷ τοῦ σώματος χωρισμῷ , ἐν τῷ καιρῷ δὲ τῆς κρίσεως μετὰ σώματος τῷ ἀλύτῳ . καὶ ἀφορήτῳ δεσμῷ παραδοθῇ ῇ τῆς αἰωνίου κολάσεως , ἣν ὁ Θεὸς ἡτοίμασε τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ · νεκροὶ γὰρ καὶ οὗτοι πάντες , εἰ καὶ τὴν κακίαν εἰσὶν ἐνεργοί , δι´ ἣν καὶ δικαίως ἐγκατελείφθησαν ὑπὸ Θεοῦ τῆς ὄντως ζωῆς . Ταύτην τὴν νέκρωσιν πρῶτος ὑποστὰς ὁ Σατὰν , ὡς ἐγκαταλείφθείς δικαίως ὑπὸ Θεοῦ δι´ ἀπείθειαν , κοινωνοὺς ἡμᾶς αὐτῆς προσελάβετο , διὰ τῆς κακοβούλου συμβουλῆς συγκατασπάσας πρὸς τὴν ἀπείθειαν · ἀλλ´ ἐλυτρώσατο τὴν ἡμετέραν φύσιν ὁ Χριστὸς ἐκ τῆς νεκρώσεως ταύτης , κατὰ τὸν ἀνθρώπινον β´ ον ἑαυτοῦ , δι´ ἔργων ἐπιδειξάμενος πᾶσαν εὐπείθειαν . Ἔδει δὲ πάντω μὴ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν μόνην ἐν αὐτῷ τὸ εἶναι λαβοῦσαν , ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνθρώπινον ἀπαθανατίσαι γένος , καὶ ποδηγῆσαι πρὸς τὴν μέθεξιν τῆς ζωῆς ταύτης , τῆς καὶ τῷ σώματι κατὰ καιρὸν προξενούσης τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον , ὡς καὶ ἡ νέκρωσις ἐκείνη τῆς ψυχῆς καὶ τῷ σώματι , τὸν θάνατον προεξένησε . Διὸ καὶ φανερωθῆναι τὴν οἰκονομίαν ταύτην ἀναγκαιότατόν τε ἦν ὁμοῦ καὶ λυσιτελέστατον , καὶ ἀγγέλοις ὁ Θεὸς εἰς μίμησιν προὔκειτο καθορώμενος . Ἐπεὶ δὲ τῆς ἐποψίας ἐκείνης διαπεπτώκαμεν κάτω που ῥίψαντες ἑαυτοὺς , ἐξ ὑπερβαλλούσης φιλανθρωπί ας ἡμῖν συγκαταβαίνει Θεὸς τοῦ ὕψους , μηδαμῶς ἐκατὰς τῆς οἰκείας θεότητος · καὶ συμπολιτευσάμενος ἡμῖν , ἑαυτὸν εἰς ὑπόδειγμα τῆς πρὸς ζωὴν ἐπανόδου προτίθησιν . Οὐ μόνον δὲ , ἀλλὰ καὶ διδάσκαλος ἡμῶν γίνεται , λόγῳ τὴν πρὸς τὴν ζωὴν φέρουσαν ὑποδεικνὺς , καὶ θαύμασι μεγίστοις τὸν τῆς διδα νκαλίας λόγον πιστούμενοι . Καὶ δικαιοῦται μὲν οὕτως ἡ ἀνθρωπίνη φύσις , ὡς μὴ παρ´ ἑαυτῆς ἔχουσα τὴν πονηρίαν , δικαιοῦται δὲ καὶ ὁ Θεὸς , ὡς μηδεμιᾶς κακίας αἴτιος καὶ ποιητὴς ὥν · εἰ μὴ γὰρ ὁ συναΐδιος τοῦ Πατρὸς ἐνηνθρώπησε Λόγος , φύσει ἂν ἔδοξεν εἶναι ἡ ἀμαρτία ἐν τῷ ἀνθρώπῳ · οὐδεὶς γὰρ ἐξ αἰῶνος ἀναμάρτητος ἐγένετο ἄνθρωπος , καὶ συνέβαινεν ἐπὶ τὸν κτίστην ἀναφέρεσθαι τὴν μέμψιν , ὡς οὐκ ἀγαθῶν Κυτα κτίστην , οὐδ´ ἀγαθὸν αὐτὸν ὄντα . Ἔτι δὲ καὶ κριτὴν ἄδικον , ὡς μὴ δικαίως καταδικάσαντα τὸν ὑπ´ αὐτοῦ γεγονότα καταδίκης ἄξιον ἄνθρωπον . ἀιὰ
Lemmas: θάνατος μετά ὁ παρακοή κατακρίνω , τηνικαῦτα ὁ Θεός πρός ὁ Ἀδὶμ εἶπον , ὅτι · « Γῆ εἰμί καί εἰς γῆ ἀπέρχομαι . » καθά γάρ ὁ ὁ σῶμα παρά ὁ Ψυχή ἐγκατάλειψις , καί ὁ οὗτος ἀπό αὐτός χωρισμός θάνατος εἰμί ὁ σῶμα , οὗτος καί ὁ ὁ Ψυχή παρά Θεός ἐγκατάλειψις , καί ὁ ἐκ αὐτός οὗτος χωρισμός θάνατος εἰμί Ψυχή τρόπος ἕτερος ἀθάνατος Μένων · αἰσχρός μέν γάρ γίγνομαι καί ἀχρεῖος χωρίζω Θεός , καί μᾶλλον ἢ ὁ σῶμα ὁ νεκρός , οὖον διαλύω δέ καθάπερ ἐκεῖνος μετά ὁ νέκρωσις , ὅτι μηδ´ ἐκ σύνθεσις ἔχω ὁ ὕπαρξις . οἷος δδʹ ἄν τις οὗτος καί ἐπί ὁ καθάπαξ αγυχοω σῶμα · ὁ γάρ ἐν οὗτος ἁπλόος μόνιμος . Ζεύς οὗτος ὁ λογικός ψυχή μή μόνος ἀργία πάσχω ὁ πρός ὁ ἀγαθός ἐνέργεια χωρίζω Θεός , ἀλλά καί ἐνεργός καθ´ ἑαυτοῦ γίγνομαι ὁ πρός ὁ χείρων ῥοπή , μέχρι εἄν οὕτως ἀνεπίστροφος ὁ ἄθλιος βιόω , νῦν μέν ὁ ὁ σῶμα χωρισμός , ἐν ὁ καιρός δέ ὁ κρίσις μετά σῶμα ὁ ἄλυτος . καί ἀφόρητος δεσμός παραδίδωμι ᾗ ὁ αἰώνιος κόλασις , ὅς ὁ θεός ἑτοιμάζω ὁ διάβολος καί ὁ ἄγγελος αὐτός · νεκρός γάρ καί οὗτος πᾶς , εἰμί καί ὁ κακία εἰμί ἐνεργός , δις ὅς καί δικαίως ἐγκαταλείπω ὑπό Θεός ὁ εἰμί ζωή . οὗτος ὁ νέκρωσις πρῶτος ὑφίστημι ὁ Σατάν , ὡς εγκαταλείπω δικαίως ὑπό Θεός δις ἀπείθεια , κοινωνός ἐγώ αὐτός προσλαμβάνω , διά ὁ κακόβουλος συμβουλή συγκατασπάω πρός ὁ ἀπείθεια · ἀλ λυτρόω ὁ ἡμέτερος φύσις ὁ Χριστός ἐκ ὁ νέκρωσις οὗτος , κατά ὁ ἀνθρώπινος ββʹ εἰμί ἑαυτοῦ , δις ἔργον ἐπιδείκνυμι πᾶς εὐπείθεια . δέω δέ λήγω μή ὁ ἀνθρώπινος φύσις μόνος ἐν αὐτός ὁ εἰμί λαμβάνω , ἀλλά καί ὁ ἀνθρώπινος ἀπαθανατίζω γένος , καί ποδηγέω πρός ὁ μέθεξις ὁ ζωή οὗτος , ὁ καί ὁ σῶμα κατά καιρός προξενέω ὁ ζωή ὁ αἰώνιος , ὡς καί ὁ νέκρωσις ἐκεῖνος ὁ Ψυχή καί ὁ σῶμα , ὁ θάνατος προξενώ . Διὸ καί φανερόω ὁ οἰκονομία οὗτος ἀναγκαῖος τε εἰμί ὁμοῦ καί λυσιτελής , καί ἄγγελος ὁ θεός εἰς μίμησις πρόκειμαι καθοράω . ἐπεί δέ ὁ ἐποψία ἐκεῖνος διαπίπτω κάτω ποῦ ῥίπτω ἑαυτοῦ , ἐκ ὑπερβάλλω φιλανθρωπία ὅς ἐγώ συγκαταβαίνω θεός ὁ ὕψος , μηδαμῶς Ἑκατᾶς ὁ οἰκεῖος θεότης · καί συμπολιτεύω ἐγώ , ἑαυτοῦ εἰς ὑπόδειγμα ὁ πρός ζωή ἐπάνοδος προτίθημι . οὖον μόνος δέ , ἀλλά καί διδάσκαλος ἐγώ γίγνομαι , λόγος ὁ πρός ὁ ζωή φέρω ὑποδείκνυμι , καί θαῦμα μέγας ὁ ὁ διδα νκαλίας λόγος πιστόω . καί δικαιόω μέν οὕτως ὁ ἀνθρώπινος φύσις , ὡς μή παρ´ ἑαυτοῦ ἔχω ὁ πονηρία , δικαιόω δέ καί ὁ θεός , ὡς μηδείς κακία αἴτιος καί ποιητής ἀνά · εἰμί μή γάρ ὁ συναΐδιος ὁ πατήρ ἐνανθρωπέω Λόγος , φύσις εἄν δοκέω εἰμί ὁ ἁμαρτία ἐν ὁ ἄνθρωπος · οὐδείς γάρ ἐκ αἰών ἀναμάρτητος γίγνομαι ἄνθρωπος , καί συμβαίνω ἐπί ὁ κτίστης ἀναφέρω ὁ μέμψις , ὡς οὐ ἀγαθός Κύτα κτίστης , οὐδός ἀγαθός αὐτός εἰμί . ἔτι δέ καί κριτής ἄδικος , ὡς μή δικαίως καταδικάζω ὁ ὑπό αὐτός γίγνομαι καταδίκη ἄξιος ἄνθρωπος . Αἶα