cogPG.PG151 158
Πρὸς μὲν οὖν τὸν ἔξω καὶ ἐν ταῖς αἰσθήσεσι πόλεμον ὁ παλαιὸς μᾶλλον ὥπλιζε νόμος τὸ ἀνθρώπινον γένος , τὰ τέλη τῶν ἁμαρτημάτων ἐκτρέπεσθαι παραγγέλλων · πρὸς δὲ τὸν ἔνδον καὶ ἐν ἡμῖν αὐτοῖς πόλεμον ἡμᾶς ἀνίστησιν ὁ νόμος τῆς χάριτος , ἡ τοῦ Εὐαγγελίου διδασκαλία , τὴν ἐν καρδίᾳ ὀργὴν , τὴν ἐν καρδίᾳ μοιχείαν , τὴν ἐν καρδίᾳ τῆς τοῦ διαβόλου προσβολῆς κινουμένην ἐπιθυμίαν ἀπαγορεύουσα , καὶ πρὸς ἀντιπαράταξιν ταύτης ἡμᾶς ὁπλίζουσά τε καὶ διεγείρουσα , καθάπερ καὶ ὁ Ἀπόστολος Ἐφεσίοις γράφων φησίν · « Ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ , πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεζοδείας τοῦ διαβόλου · οὐ γάρ ἐστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα , ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχὰς , πρὸς τὰς ἐξουσίας , πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου , πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις · » τούτων γὰρ ἐκπεσόντα χαλεπὸν ἡγεῖται , καὶ μανικῶς καθ´ ἡμῶν κινεῖται τὸ πολίτευμα ἐχόντων ἐν οὐρανοῖς διὰ τῆς κατὰ νοῦν πρὸς τὸν Θεὸν ἀνατάσεως . Διὸ πάσῃ σπουδῇ , παρακαλῶ , μέθης ἀποσχώμεθα καὶ τρυφῆς , ῥημάτων τε καὶ ἀκουσμάτων καὶ θεαμάτων αἰσχρῶν · ταῦτα γὰρ ἡμῖν ἐπανιστάντα τὴν σάρκα , πρὸς πάλην ἡμᾶς ἐκκαλεῖται , ἥτις οὐκ ἔστιν ἡμῶν , οὐδὲ ἀφίησιν ἡμᾶς . τὸν ἔνδον καὶ ἡμέτερον πόλεμον βλέπειν καὶ διαφέρειν καλῶς · διὸ καὶ νικᾶσθαι καὶ πίπτειν ἡμᾶς ἀνάγκη , καὶ ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας ὡς ἐπίπαν ἢ τὸ πλεῖστον αἰχμαλωτίζεσθαι , ἀσρασίαν μὲν πρὸς τοὺς ἐντός πολεμίους περικειμένους , ὑφ´ ἡμῶν δὲ αὐτῶν πρὸς τοῖς ἔξωθεν πολεμίοις προδιδομένους . Ἀλλ´ ἡμεῖς τῶν μὴ καλῶν μηδὲ ἐνδεδομένων ἡδονῶν τῆς σαρκὸς ἀπεχόμενοι , πρὸς τὰς ἀρχὰς , πρὸς τὰς ἐξουσίας τοῦ δεινοῦ σκότους ἀντιπαραταττώμεθα · πρὸς τοὺς ὑποβάλλοντας ἡμῖν ἔνδον τοὺς ἐμπαθεῖς λογισμοὺς , τὰς ἐπιθυμίας τὰς πονηράς , οἴτινές εἰσι πάντως οἱ δαίμονες , οἶ καὶ ἄρχοντές εἰσι τῆς κακίας τοῦ σκότους , ὡς πρῶτοι τοῦτο ποθήσαντες · καὶ κοσμοκράτορές εἰσιν , ἀλλ´ ἐκείνων πρὸς οὓς οὐδαμῶς ἔχει χώραν ὁ τοῦ ἀληθινοῦ Δεσπότου λόγος · « Υμεῖς ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστὲ , ἀλλ´ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου , » καὶ διὰ τῆς οἰκείας χάριτος ἀναγεννήσας ὡκειωσάμην . τῆς πονηρίας , ὡς ἐκόντας ὑποπεσόντας αὐτοῖς . Ἡμεῖς δὲ , ἐὰν μόνον νήφωμεν , καὶ τὸ ὄμμα τῆς διανοίας ἀνατείνωμεν πρὸς τὸν λυτρωσάμενον ἡμᾶς ἀπὸ τῆς πικρᾶς δουλείας . τοῦ διαβόλου δεσπότην , καὶ ὡς ἀεὶ παρὰ ντι τούτῳ προσέχωμεν , « Οὐφοβηθησόμεθα , κατὰ τὸν ψαλμῳδὸν , ἀπὸ βέλους πετομένου ἡμέρας , ἀπὸ πράγματος ἐν σκότει διαπορευομένου , ἀπὸ συμπτώματος καὶ δαιμονίου μεσημβρινοῦ , » ἦ ἀλλὰ προσχωρεῖν ἡμᾶς ἐπιχειρήσαντα πεσοῦνται , πρὸς ἡμᾶς δὲ οὐκ ἐγγιοῦσιν , οὐδὲ παρασαλεύσουσι τῆς κατ´ ἀρετὴν ἕδρας καὶ ἀσφαλείας , ὡς καὶ ὁ αὐτὸς ὁ ψσματογ . ἀφος περὶ ἑαυτοῦ φησι · « Προεωρώμην τὸν Κύριον ἐν ππιόν μου διὰ παντὸς , ὅτι ἐκ δεξιῶν μού ἐστιν , ἵνα μὴ σαλευθῶ . » Ἐὰν οὐν καὶ ἡμεῖς ὡς ἐνώπιον ἡμῶν διὰ παντὸς προορώμεθα τοῦτον , νῦν μὲν ὑμνοῦντες , νῦν δὲ ἱκετεύντες , ἄλλοτε δὲ
Lemmas: πρός μέν οὖν ὁ ἔξω καί ἐν ὁ αἴσθησις πόλεμος ὁ παλαιός μᾶλλον ὁπλίζω νόμος ὁ ἀνθρώπινος γένος , ὁ τέλος ὁ ἁμάρτημα ἐκτρέπω παραγγέλλω · πρός δέ ὁ ἔνδον καί ἐν ἐγώ αὐτός πόλεμος ἐγώ ἀνίστημι ὁ νόμος ὁ χάρις , ὁ ὁ Εὐαγγέλιος διδασκαλία , ὁ ἐν Καρδία ὀργή , ὁ ἐν Καρδία μοιχεία , ὁ ἐν Καρδία ὁ ὁ διάβολος προσβολή κινέω ἐπιθυμία ἀπαγορεύω , καί πρός ἀντιπαράταξις οὗτος ἐγώ ὁπλίζω τε καί διεγείρω , καθάπερ καί ὁ ἀπόστολος Ἐφέσιος γράφω φημί · « ἐνδύω ὁ πανοπλία ὁ Θεός , πρός ὁ δύναμαι σύ ἵστημι πρός ὁ μεζοδείας ὁ διάβολος · οὖον γάρ εἰμί ἐγώ ὁ πάλη πρός αἷμα καί σάρξ , ἀλλά πρός ὁ ἀρχή , πρός ὁ ἐξουσία , πρός ὁ κοσμοκράτωρ ὁ σκότος ὁ αἰών οὗτος , πρός ὁ πνευματικός ὁ πονηρία ἐν ὁ ἐπουράνιος · » οὗτος γάρ ἐκπίτνω χαλεπός ἡγέομαι , καί μανικός καθ´ ἐγώ κινέω ὁ πολίτευμα ἔχω ἐν οὐρανός διά ὁ κατά νόος πρός ὁ θεός ἀνάτασις . Διὸ πᾶς σπουδή , παρακαλέω , μέθη ἀπέχω καί τρυφή , ῥῆμα τε καί ἄκουσμα καί θέαμα αἰσχρός · οὗτος γάρ ἐγώ ἐπανίστημι ὁ σάρξ , πρός πάλη ἐγώ ἐκκαλέω , ὅστις οὐ εἰμί ἐγώ , οὐδέ ἀφίημι ἐγώ . ὁ ἔνδον καί ἡμέτερος πόλεμος βλέπω καί διαφέρω καλῶς · διό καί νικάω καί πίπτω ἐγώ ἀνάγκη , καί ὑπό ὁ ἁμαρτία ὡς ἐπίπαν ἢ ὁ πλεῖστος αἰχμαλωτίζω , ἀσρασίαν μέν πρός ὁ ἐντός πολέμιος περίκειμαι , ὑφ´ ἐγώ δέ αὐτός πρός ὁ ἔξωθεν πολέμιος προδίδωμι . Ἀλ ἐγώ ὁ μή καλός μηδέ ἐνδίδωμι ἡδονή ὁ σάρξ ἀπέχω , πρός ὁ ἀρχή , πρός ὁ ἐξουσία ὁ δεινός σκότος ἀντιπαρατάσσομαι · πρός ὁ ὑποβάλλω ἐγώ ἔνδον ὁ ἐμπαθής λογισμός , ὁ ἐπιθυμία ὁ πονηρός , ὅστις εἰμί πάντως ὁ δαίμων , οἶς καί ἄρχων εἰμί ὁ κακία ὁ σκότος , ὡς πρῶτος οὗτος ποθέω · καί κοσμοκράτωρ εἰμί , ἀλ ἐκεῖνος πρός ὅς οὐδαμῶς ἔχω χώρα ὁ ὁ ἀληθινός δεσπότης λόγος · « ὑμεῖς ἐκ ὁ κόσμος οὐ εἰμί , ἀλ ἐγώ ἐκλέγω σύ ἐκ ὁ κόσμος , » καί διά ὁ οἰκεῖος χάρις ἀναγεννάω οἰκειόω . ὁ πονηρία , ὡς ἑκών ὑποπίπτω αὐτός . ἐγώ δέ , ἐάν μόνος νήφω , καί ὁ ὄμμα ὁ διάνοια ἀνατείνω πρός ὁ λυτρόω ἐγώ ἀπό ὁ πικρός δουλεία . ὁ διάβολος δεσπότης , καί ὡς ἀεί παρά Ντι οὗτος προσέχω , « ουφοβεω , κατά ὁ ψαλμῳδός , ἀπό βέλος πέτομαι ἡμέρα , ἀπό πρᾶγμα ἐν σκότος διαπορεύω , ἀπό σύμπτωμα καί δαιμόνιος μεσημβρινός , » εἰμί ἀλλά προσχωρέω ἐγώ ἐπιχειρέω πίπτω , πρός ἐγώ δέ οὐ ἐγγίζω , οὐδέ παρασαλεύω ὁ κατ´ ἀρετή ἕδρα καί ἀσφάλεια , ὡς καί ὁ αὐτός ὁ ψσματογ . Ἄφος περί ἑαυτοῦ φημί · « προοράω ὁ κύριος ἐν πίνω ἐγώ διά πᾶς , ὅτι ἐκ δεξιός ἐγώ εἰμί , ἵνα μή σαλεύω . » ἐάν ὀν καί ἐγώ ὡς ἐνώπιος ἐγώ διά πᾶς προοράω οὗτος , νῦν μέν ὑμνέω , νῦν δέ ἱκετεύω , ἄλλοτε δέ