cogPG.PG151 273
πάντας ἐφελκύσηται πρὸς τὴν εἰς αὐτὸν σωτήριον πίστιν . Ὡς γὰρ ἤγγισε , φησί , τῇ πύλῃ τῆς πόλεως , ἐξεκομίζετο τεθνηκώς . Προειδὼς γάρ καὶ αὐτὴν τῆς ἐκφορᾶς τὴν ὥραν εἰς καιρὸν ἐπέστη . Ἐξεκομίζετο οὖν τεθνηκώς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ , καὶ αὐτὴ χήρα , τὰ αὐτὰ τῇ πενθούσῃ , καὶ τὴν λύπην ηὔξησε πολλαπλασίαν , καὶ τὴν λύσιν ἐξαισίαν ἤνεγκεν . Ἰδὼν γὰρ ὁ Κύριος μητέρα , καὶ μητέρα χήραν , ἐφ´ ἑνὶ παιδὶ τὰς ἐλπίδας σαλεύουσαν , καὶ ἀώρω θανάτῳ τοῦτον ἀφῃρημένην , ἑπομένην τε τῇ σορῷ τοῦ παιδὸς καὶ κοπτομένην ἐλεεινῶς , ἐσπλαγχνίσθη , φησί . Πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλεν , ὁ πατὴρ τῶν ὁρφανῶν , καὶ κριτὴς τῶν χηρῶν ; καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν παραμυθούμενός τε καὶ τὸ μέλλον προορῶν , Μὴ κλαῖε . ει μὲν γὰρ ἐκεῖνος , τί ἔμελλε ποιεῖν . Ἡ δὲ γυνὴ οὕτε αὐτὸν ᾔδει , πολλῷ μᾶλλον οὐδὲ τὸ μέλλον . Διὸ οὐδὲ πίστιν εἶχεν , οὐδὲ ᾔτει παρ´ αὐτοῦ τι , οὐδὲ αὐτὸς ἀπῄτει πίστιν παρ´ αὐτῆς . Ἀλλὰ πάντα δυνάμενος , καὶ μηδὲ τῆς ἀπὸ τῶν πιστευόντων συνεργείας δεόμενος , προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ , ἴνα δείξῃ καὶ τὸ οἰκεῖον σῶμα ζωοποιὸν ἔχον , ὡς ὁμόθεον , δύναμιν , καὶ εἶπε , Νεανίσκε , σοὶ λέγω , ἐγέρθητι . Καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρός . Ὥκουσε γὰρ ὁ κωφὸς χῶς τοῦ καλοῦντος τὰ μὴ ὄντα , ὡς ὄντα , ἤκουσε τοῦ τὰ πάντα φέροντος τῷ ῥήματι τῆς δυνάμεως αὐτοῦ , ἤκουσεν οὐ φωνὴν ἀνθρώπου θεοῦ φόρου , ἀλλὰ Θεοῦ ἐνανθρωπήσαντος . Καὶ μὴ μόνον ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς , ἀλλὰ καὶ ἤρξατο λαλεῖν . Καὶ ἐπὶ τοῦ υἱοῦ γὰρ σῆς Σαραφθίας χήρας , ἡνίκα ἐπέστρεψεν ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς αὐτὸν , ἀνεβόησεν εὐθὺς τὸ παιδίον κατὰ τὴν ἱστορίαν . Δεῖγμα δὲ τοῦτο τοῦ μὴ κατὰ φαντασίαν εἶναι τὴν ἀνάστασιν . Ὁ μὲν οὖν Ἡλίας ἕνα διὰ προσευχῆς , καὶ ὁ Ἐλισσαῖος ἔτι ζῶν ἕτερον ἀνέστησε νεκρὸν , πιστούμενοι καὶ προδεικνύντες τὴν θεανδρικὴν τοῦ Χριστοῦ ζωοποιὸν ἐνέργειαν · ὁ δὲ Κύριος τρεῖς μὲν ἐκ νεκρῶν ἤγειρε προστάγματι πρὸ τοῦ σταυροῦ , τὸν παῖδα τῆς χήρας τοῦτον , τὴν τοῦ ἀρχισυναγώγου θυγατέρα , καὶ τὸν τετραήμερον Λάζαρον · ἐν δὲ τοῦ σταυρῷ πολλοὺς , οἶ καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς . Πρὸς δὲ τούτοις μετὰ τὸν ὑπὲρ ἡμῶν διὰ σταυροῦ θάνατον ἑαυτὸν ἀνέστησε , μᾶλλον δὲ ἐξανέστησε τριήμερον , μόνος αὐτὸς ἀρχηγὸς γεγονὼς τῆς ἀδίου ζωῆς . Οἱ γὰρ ἄλλοι πάντες , εἰ καὶ ἀνέστησαν , ἀλλὰ τῆς θνητῆς πάλιν καὶ καθ´ ἡμᾶς μετέλαχον ζωῆς · Χριστοῦ δὲ ἐκ νεκρῶν ἀναστάντος , θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει . Διὸ καὶ μόνος ὁ Κύριος ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο , τουτέστι τῶν πιστῶν , καὶ ἐπ´ ἐλπίδι ἀναστάσεως καὶ ζωῆς αἰωνίου τῶν ὧδε μεταναστάντων . Ἀπαρχὴ γοῦν τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο , καὶ πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν , καὶ ἡμῖν ἐπιστώσατό τε καὶ ἐπηγγείλατο οὐ τὴν καθ´ ἡμᾶς ζωήν ταύτην , τὴν θνητὴν καὶ ἐπίκηρον , ἅτε ψυχικῷ πνεύματι διοικουμένην , ἀλλὰ τὴν ἐν ἐλπίσιν ἡμῖν ἀποκειμένην ἔνθεον καὶ ἀθάνατον καὶ αἰώνιον . Αὕτη γὰρ αὐτοῦ δῶρον ὄντως θεοπρεπέστατον . Ὡς οὖν μὴ ταύτην ἐνταῦθα παρέχων τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ ἀναστῆσιν , ἀλλὰ τὴν θανάτῳ διακοπτομένην , οὐκ αὐτοῖς αὐτὴν χαριζόμενος παρέχει , ἀλλὰ δι´ ἑτέρους τοῦτο ποιεῖ , ἐνάγων πρὸς πίστιν αὐτοὺς , ἢ πρόξενός ἐστι τῆς
Lemmas: πᾶς ἐφέλκω πρός ὁ εἰς αὐτός σωτήριος πίστις . ὡς γάρ ἐγγίζω , φημί , ὁ πύλη ὁ πόλις , ἐκκομίζω θνῄσκω . πρόοιδα γάρ καί αὐτός ὁ ἐκφορά ὁ ὥρα εἰς καιρός ἐφίστημι . ἐκκομίζω οὖν θνῄσκω υἱός μονογενής ὁ μήτηρ αὐτός , καί αὐτός χήρα , ὁ αὐτός ὁ πενθέω , καί ὁ λύπη αὐξάνω πολλαπλάσιος , καί ὁ λύσις ἐξαίσιος φέρω . εἶδον γάρ ὁ Κύριος μήτηρ , καί μήτηρ χήρα , ἐφίημι εἷς παῖς ὁ ἐλπίς σαλεύω , καί ἄωρος θάνατος οὗτος ἀφαιρέω , ἕπομαι τε ὁ σορός ὁ παῖς καί κόπτω ἐλεεινός , σπλαγχνίζομαι , φημί . Πῶς γάρ οὐ μέλλω , ὁ πατήρ ὁ ὀρφανός , καί κριτής ὁ χήρα ; καί εἶπον πρός αὐτός παραμυθέομαι τε καί ὁ μέλλω προοράω , μή καλέω . ει μέν γάρ ἐκεῖνος , τίς μέλλω ποιέω . ὁ δέ γυνή ἵημι αὐτός οἶδα , πολύς μᾶλλον οὐδέ ὁ μέλλω . Διὸ οὐδέ πίστις ἔχω , οὐδέ αἰτέω παρ´ αὐτός τίς , οὐδέ αὐτός ἀπαιτέω πίστις παρ´ αὐτός . ἀλλά πᾶς δύναμαι , καί μηδέ ὁ ἀπό ὁ πιστεύω συνέργεια δήω , προσέρχομαι ἅπτω ὁ σορός , ἵνα δείκνυμι καί ὁ οἰκέω σῶμα ζωοποιός ἔχω , ὡς ὁμοθέω , δύναμις , καί εἶπον , Νεανίσκος , σύ λέγω , ἐγείρω . καί ἀνακαθίζω ὁ νεκρός . ωκουω γάρ ὁ κωφός χῶς ὁ καλέω ὁ μή εἰμί , ὡς εἰμί , ἀκούω ὁ ὁ πᾶς φέρω ὁ ῥῆμα ὁ δύναμις αὐτός , ἀκούω οὖον φωνή ἄνθρωπος θεός φόρος , ἀλλά Θεός ἐνανθρωπέω . καί μή μόνος ἀνακαθίζω ὁ νεκρός , ἀλλά καί ἄρχω λαλέω . καί ἐπί ὁ υἱός γάρ σός Σαραφθίας χήρα , ἡνίκα ἐπιστρέφω ὁ ψυχή αὐτός εἰς αὐτός , ἀναβοάω εὐθύς ὁ παιδίον κατά ὁ ἱστορία . δεῖγμα δέ οὗτος ὁ μή κατά φαντασία εἰμί ὁ ἀνάστασις . ὁ μέν οὖν Ἡλίας εἷς διά προσευχή , καί ὁ Ἐλισσαῖος ἔτι ζῶ ἕτερος ἀνίστημι νεκρός , πιστόω καί προδείκνυμι ὁ θεανδρικός ὁ Χριστός ζωοποιός ἐνέργεια · ὁ δέ Κύριος τρεῖς μέν ἐκ νεκρός ἐγείρω πρόσταγμα πρό ὁ σταυρός , ὁ παῖς ὁ χήρα οὗτος , ὁ ὁ ἀρχισυνάγωγος θυγάτηρ , καί ὁ τετραήμερος Λάζαρος · ἐν δέ ὁ σταυρός πολύς , οἶς καί ἐμφανίζω πολύς . πρός δέ οὗτος μετά ὁ ὑπέρ ἐγώ διά σταυρός θάνατος ἑαυτοῦ ἀνίστημι , μᾶλλον δέ ἐξανίστημι τριήμερον , μόνος αὐτός ἀρχηγός γίγνομαι ὁ ἀδίου ζωή . ὁ γάρ ἄλλος πᾶς , εἰμί καί ἀνίστημι , ἀλλά ὁ θνητός πάλιν καί καθ´ ἐγώ μεταλαγχάνω ζωή · Χριστός δέ ἐκ νεκρός ἀνίστημι , θάνατος αὐτός οὐκέτι κυριεύω . Διὸ καί μόνος ὁ Κύριος ἀπαρχή ὁ κοιμάω γίγνομαι , τουτέστι ὁ πιστός , καί ἐπι ἐλπίς ἀνάστασις καί ζωή αἰώνιος ὁ ὧδε μετανίστημι . ἀπαρχή γοῦν ὁ κοιμάω γίγνομαι , καί πρωτότοκος ἐκ ὁ νεκρός , καί ἐγώ ἐφίστημι τε καί ἐπαγγέλλω οὖον ὁ καθ´ ἐγώ ζωή οὗτος , ὁ θνητός καί ἐπικηρος , ἅτε ψυχικός πνεῦμα διοικέω , ἀλλά ὁ ἐν ἐλπίς ἐγώ ἀπόκειμαι ἔνθεος καί ἀθάνατος καί αἰώνιος . Ἄτη γάρ αὐτός δῶρον εἰμί θεοπρεπής . ὡς οὖν μή οὗτος ἐνταῦθα παρέχω ὁ ὑπό αὐτός ἀνίστημι , ἀλλά ὁ θάνατος διακόπτω , οὐ αὐτός αὐτός χαρίζομαι παρέχω , ἀλλά δις ἕτερος οὗτος ποιέω , ἐνάγω πρός πίστις αὐτός , ἢ πρόξενος εἰμί ὁ