cogPG.PG151 18
ᾔδεις ὄντα , μοιχὸν δὲ πόθεν ; ἢ οὲ τοῦτον ἀδικεῖν ἀνεύθυνον , ἐπειδήπερ οὗτος ἅλλους ἠδίκει Οὐκ ἔστι τοῦτο , οὐκ ἔστιν , ἀλλ´ οὗτος μὲν φέρων ἐν ταπεινῷ τῷ φρονήματι τὴν Χ σήν ὑπερήφανον κατηγορίαν , καὶ τῷ Θεῷ προσφέρων σὺν αὐτομεμψίᾳ τὴν ἰκεσίαν , ἀφεθήσεται παρ´ αὐτοῦ δικαίως τῆς ὑπὲρ ὦν αὐτὸς ἠδίκησε καταδίκης · σὺ δὲ καταδικασθήσῃ δικαίως , ὑπερηφάνως ἐκείνου τε καὶ πάντων ἀνθρώπων κατηγορῶν , καὶ μόνον ἁπάντων σεαυτὸν δικαιῶν . Οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων , ἅρπαγες , ἄδικοι , μοιχοί . Ταῦτα τὰ ῥήματα καὶ τὴν πρὸς τὸν Θεῷ καὶ τὴν πρὸς πάντας ἀνθρώπους ὑπεροψίαν τοῦ Φαριααίου παρίστησι · πρὸς δὲ καὶ τὸ κατεύευσμένον τῆς αὐτοῦ σονειδήσεως · τούς τε γὰρ ἀνθρώπους κοινῇ πάντας ἐξουδενεῖ φανερῶς , καὶ τὴν τῶν κακῶν ἀποχὴν οὐ τῇ τοῦ Θεοῦ , ἀλλὰ τῇ καθ´ ἑαυτὸν δυνάμει προσμαρτυρεῖ . Εἰ δὲ εὐχαριστεῖν φησιν , ἀλλὰ τάχα διὰ τοῦτο , καὶ πλὴν αὐτοῦ πάντας ἀνθρώπους ἀκολάστους εἶναι νομίζει καὶ ἀδίκους καὶ ἅρπαγας , ὡς μηδενὶ , πλὴν αὐτῷ , ἀξιοῦντος τοῦ Θεοῦ τὴν ἀρετὴν παρασχεῖν . Ἀλλ´ εἰ πάντες οἱ λοιποὶ τοιοῦτοι , τὰ τοῦ Φαρισαίου τούτου προκεῖσθαι τούτοις πᾶσι πρὸς διαρπαγὴν ἐχρῆν . Οὐ φαίνεται δὲ οὐτως · ἐπάγει γὰρ αὐτὸς , ὅτι « Νηστεύω δὶς τοῦ Σαββάτου , ἀποδεκατῶ πάντα ὄσα κτῶμαι . » Οὐχ ὅσα κέκτηται φησὶν ἀποδεκατοῦν , ἀλλ´ ὅσα κτᾶται , τὰς προσθήκας καὶ τὰς ἐπαυξήσεις τῆς οἱ καίας περιουσίας διὰ τούτου δηλῶν · οὐκοῦν εἰχε μὲν ἅπερ ἐκέκτητο , προσελάμβανε δὲ ἀνεπηρεάστως ἅπερ ἐδύνατο · πῶς οὖν χωρὶς αὐτοῦ πάντες ἤρπαζον καὶ ἠδίκουν ; Οὕτως αὐτέλεγκτόν ἐστι καὶ αὐτεπίβουλον ἡ κακία ! οὕτως ἐστὶ συγκεκραμένον ἀεὶ τὸ ψεῦδος τῇ ἀπονοίᾳ ! Τὴν μὲν οὖν , ἀποδεκάτωσιν εἰς παράστασιν ἐκ περιουσίας τῆς οἰκείας δικαιοσύνης προήγαγε · πῶς γὰρ ἅρπαξ ἔσται τῶν ἀλλοτρίων ὁ ἀποδεκατῶν τὰ οἰκεῖα ; Τὴν δὲ νηστείαν εἰς τὴν τῆς σωφροσύνης ἐπίδειξιν · ποιητικὴ γὰρ ἀγνείας ἡ νηστεία ἐστίν . Ἔστω τοίνυν , σώφρων ὑπάρχεις καὶ δίκαιος , εἰ δὲ βούλει , καὶ σοφὸς , καὶ νουνεχὴς καὶ ἀνδρεῖος καὶ εἴ τι τοιοῦτον ἕτερον · εἰ μὲν παρὰ σεαυτοῦ λαβὼν ἔχεις , καὶ μὴ παρὰ τοῦ Θεοῦ , τί καταψεύδῃ καὶ τοῦ τῆς προσευχῆς σχήματος , καὶ εἰς τὸ ἰερὸν ἀναβαίνεις καὶ εὐχαριστίας μάτην λέγεις ; εἰ δὲ παρὰ Θεοῦ λαβὼν ἔχεις , οὐκ ἔλαβες ἵνα κομπάζῃς , ἀλλ ἵνα πρὸς οἰκοδομὴν τοῖς ἄλλοις ὑπάρχῃς εἰς δόξαν τοῦ παρασχόντος . Χαίρειν οὐν ἀληθῶς ἔδει σὺν ταπεινώσει , καὶ εὐχαριστεῖν καὶ τῷ δόντι , καὶ δι´ οὓς ἔλαβεν · οὐ γὰρ ὑπὲρ ἑαυτῆς μᾶλλον ἢ διὰ τοὺς ὁρῶντας ἡ λαμπὰς λαμβάνει τὸ φῶς . Σάββατον δέ φησιν ὁ φαρισαῖος οὐ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν , ἀλλὰ τὴν ἑβδομάδα τῶν ἡμερῶν , ὧν τὰς δύο νηστίμους ἄγων μεγαλαυχεῖ , ἀγνοῶν ὅτι αὗται μὲν ἀνθρώπιναι ἀρεταὶ , ἡ δὲ ὑπερηφανία δαιμονιώδης · ὃ καὶ ἀχρειοῖ ταύτας καὶ συγκατασπᾷ συζυγεῖσα , κἂν ἀληθεῖς ὦσι , πόσῳ μᾶλλον εἰ κεκιβδηλευμέναι ; Καὶ πολὺ ΡΗατεα . « ΡΙἱοης οιο Ἀλλ´ ὁ μὲν Φαρισαῖος τοιαῦτα . « Ὁ δὲ Τελώνης μακρόθεν ἑστὼς , οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς πρὸς τὸν οὐρανὸν ἆραι , ἀλλ´ ἔτυπτεν εἰς τὸ ἑαυτοῦ στῆθος , λέγων · Ὁ Θεὸς , ἰλάσθητί μοι τῷ ἀμαρτωλῷ . » ὁρᾶτε τὴν ταπείνωσιν ὅση , καὶ τὴν πίστιν καὶ τὴν αὐτομεμψίαν ; Ὁρᾶτε τὴν ἄκραν συστολὴν τῆς τε διανοίας καὶ τῶν αἰσθήσεων , ἅμα δὲ καὶ τὴν συντριβὴν τῆς καρδίας τῇ προσευχῇ τοῦ Τελώνου
Lemmas: οἶδα εἰμί , μοιχός δέ πόθεν ; ἢ οεʹ οὗτος ἀδικέω ἀνεύθυνος , ἐπεί οὗτος ἄλλος ἀδικέω οὐ εἰμί οὗτος , οὐ εἰμί , ἀλ οὗτος μέν φέρω ἐν ταπεινός ὁ φρόνημα ὁ Χ σός ὑπερήφανος κατηγορία , καί ὁ Θεός προσφέρω σύν αὐτομεμψίᾳ ὁ Ἱκεσία , ἀφίημι παρ´ αὐτός δικαίως ὁ ὑπέρ οὖν αὐτός ἀδικέω καταδίκη · σύ δέ καταδικάζω δικαίως , ὑπερήφανος ἐκεῖνος τε καί πᾶς ἄνθρωπος κατηγορέω , καί μόνος ἅπας σαυτοῦ δικαιόω . οὐ εἰμί ὥσπερ ὁ λοιπός ὁ ἄνθρωπος , ἅρπαξ , ἄδικος , μοιχός . οὗτος ὁ ῥῆμα καί ὁ πρός ὁ Θεός καί ὁ πρός πᾶς ἄνθρωπος ὑπεροψία ὁ Φαριααίου παρίστημι · πρός δέ καί ὁ κατεύευσμένον ὁ αὐτός σονειδήσεως · ὁ τε γάρ ἄνθρωπος κοινός πᾶς ἐξουδενέω φανερῶς , καί ὁ ὁ κακός ἀποχή οὖον ὁ ὁ Θεός , ἀλλά ὁ καθ´ ἑαυτοῦ δύναμις προσμαρτυρέω . εἰμί δέ εὐχαριστέω φημί , ἀλλά τάχα διά οὗτος , καί πλήν αὐτός πᾶς ἄνθρωπος ἀκόλαστος εἰμί νομίζω καί ἄδικος καί ἅρπαξ , ὡς μηδείς , πλήν αὐτός , ἄξιος ὁ Θεός ὁ ἀρετή παρέχω . Ἀλ εἰμί πᾶς ὁ λοιπός τοιοῦτος , ὁ ὁ Φαρισαῖος οὗτος πρόκειμαι οὗτος πᾶς πρός διαρπαγή χρή . οὖον φαίνω δέ οὕτως · ἐπάγω γάρ αὐτός , ὅτι « νηστεύω δίς ὁ Σάββατο , ἀποδεκατόω πᾶς ὅσος κτείνω . » οὐχ ὅσος κτάομαι φημί ἀποδεκατόω , ἀλ ὅσος κτάομαι , ὁ προσθήκη καί ὁ ἐπαύξησις ὁ ὁ Καιᾶς περιουσία διά οὗτος δηλόω · οὐκοῦν ἔχω μέν ὅσπερ κτάομαι , προσλαμβάνω δέ ἀνεπηρέαστος ὅσπερ δύναμαι · πῶς οὖν Χωρὶς αὐτός πᾶς ἁρπάζω καί ἀδικέω ; οὕτως αὐτέλεγκτόν εἰμί καί αὐτεπίβουλος ὁ κακία ! οὕτως εἰμί συγκεράννυμι ἀεί ὁ ψεῦδος ὁ ἀπόνοια ! ὁ μέν οὖν , ἀποδεκατόω εἰς παράστασις ἐκ περιουσία ὁ οἰκεῖος δικαιοσύνη προάγω · πῶς γάρ ἅρπαξ εἰμί ὁ ἀλλότριος ὁ ἀποδεκατόω ὁ οἰκεῖος ; ὁ δέ νηστεία εἰς ὁ ὁ σωφροσύνη ἐπίδειξις · ποιητικός γάρ ἁγνεία ὁ νηστεία εἰμί . ἔστω τοίνυν , σώφρων ὑπάρχω καί δίκαιος , εἰμί δέ βούλομαι , καί σοφός , καί νουνεχής καί ἀνδρεῖος καί εἰμί τίς τοιοῦτος ἕτερος · εἰμί μέν παρά σεαυτοῦ λαμβάνω ἔχω , καί μή παρά ὁ Θεός , τίς καταψεύδομαι καί ὁ ὁ προσευχή σχῆμα , καί εἰς ὁ ἱερός ἀναβαίνω καί εὐχαριστία μάτην λέγω ; εἰμί δέ παρά Θεός λαμβάνω ἔχω , οὐ λαμβάνω ἵνα κομπάζω , ἀλλ' ἵνα πρός οἰκοδομή ὁ ἄλλος ὑπάρχω εἰς δόξα ὁ παρέχω . Χαίρειν ὀν ἀληθής ἐσθίω σύν ταπείνωσις , καί εὐχαριστέω καί ὁ δίδωμι , καί δις ὅς λαμβάνω · οὖον γάρ ὑπέρ ἑαυτοῦ μᾶλλον ἢ διά ὁ ὁράω ὁ λαμπάς λαμβάνω ὁ φάος . σάββατον δέ φημί ὁ Φαρισαῖος οὖον ὁ ἕβδομος ἡμέρα , ἀλλά ὁ ἑβδομάς ὁ ἡμέρα , ὅς ὁ δύο νήστιμος ἄγω μεγαλαυχέω , ἀγνοέω ὅτι οὗτος μέν ἀνθρώπινος ἀρετή , ὁ δέ ὑπερηφανία δαιμονιώδης · ὅς καί ἀχρειόω οὗτος καί συγκατασπάω συζυγέω , κἀν ἀληθής εἰμί , πόσος μᾶλλον εἰμί κιβδηλεύω ; καί πολύς ΡΗατεα . « ριιοω ὅς Ἀλ ὁ μέν Φαρισαῖος τοιοῦτος . « ὁ δέ Τελώνης μακρόθεν ἵστημι , οὐ ἐθέλω οὐδέ ὁ ὀφθαλμός πρός ὁ οὐρανός ἀείρω , ἀλ τύπτω εἰς ὁ ἑαυτοῦ στῆθος , λέγω · ὁ θεός , ἱλάσκομαι ἐγώ ὁ ἁμαρτωλός . » ὁράω ὁ ταπείνωσις ὅσος , καί ὁ πίστις καί ὁ αὐτομεμψίαν ; ὁράω ὁ ἄκρος συστολή ὁ τε διάνοια καί ὁ αἴσθησις , ἅμα δέ καί ὁ συντριβή ὁ Καρδία ὁ προσευχή ὁ Τελώνης