cogPG.PG151 230
ζωὴν , αὐτοῦ ἀκούετε · κἂν λέγῃ , τὸ φῶς τοῦτο βασιλείαν εἶναι τοῦ Θεοῦ , αὐτοῦ ἀκούετε , καὶ αὐτῷ πιστεύετε , καὶ τοιούτου φωτὸς ἀξίους ἑαυτοὺς ποιεῖτε . Ἀλλὰ τῆς φωτεινῆς νεφέλης ἐκφανείσης , καὶ πατρικῆς φωνῆς ἐκ τῆς νεφέλης ἠχησάσης , Ἔπεσον , φησὶν , ἐπὶ πρόσωπον οἱ μαθηταὶ , οὐ δὰ τὴν φωνὴν , ἐπεὶ καὶ ἄλλοτε πολλάκις αὕτη γέγονεν , οὐκ ἐπὶ τὸν Ἰορδάνην μόνον , ἀλλὰ καὶ τοῦ σωτηρίου πάθους προσάγοντος ἐν Ἱεροσολύμοις · τοῦ Κυρίου γὰ εἰπόντος , « Πάτερ , δόξασόν σου τὸ ὄνομα · » ἦλθεν οὖν φωνὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ · « Καὶ ἐδόξασα καὶ πάλιν δοξάσω · » καὶ πᾶς μὲν ὁ ὄχλος ἤκουσεν , οὐδεὶς δὲ τούτων ἔπεσεν . Ἐνταῦθα δὲ οὐ φωνὴ μόνον , ἀλλὰ καὶ φῶς ἀχώρητον ἐξεφάνη μετὰ τῆς φωνῆς . Τούτου χάριν εἰκότως οὐ διὰ τὴν φωνὴν , ἀλλὰ διὰ τὸ τοῦ φωτὸς ἐξηλλαγμένον καὶ ὑπερφυὲς πεσεῖν ἐπὶ πρόσωπον τοὺς μαθητὰς ἐπέγνωσαν οἱ θεοφόροι · καὶ πρὶν γὰρ ἐνεχθῆναι τὴν φωνὴν ἔμφοβοι ἠσαν , ὡς ὁ Μάρκος φησὶν , ἀπὸ τῆς θεοφανείας ἐκείνης πάντως . Ἀλλ´ ὅταν διὰ τῶν τοιούτων πάντων θεῖον καὶ ὑπερφυὲς καὶ ἄκτιστον ἀναφθῇ τὸ φῶς ἐκεῖνο , τί πάσχουσι πάλιν οἱ τῆς ἔξω καὶ ψυχικῆς παιδείας ὑπὲρ τὸ δέον ἐπειλημμένοι , καὶ μὴ δυνάμενοι γνῶναι τὰ τοῦ Πνεύματος ; Ἐφ´ ἕτερον καταφέρονται κρημνόν · οὐ γὰρ δόξαν θείαν , οὐ Θεοῦ βασιλείαν , οὐ κάλλος , οὐ χάριν , οὐ λαμπρότητα , καθάπερ παρὰ θεοῦ καὶ τῶν θεολόγων ἐδιδάχθημεν , αὐτό φασιν , ἀλλὰ τὴν οὐσίαν εἶναι διαβεβαιοῦνται τοῦτο τοῦ θεοῦ , ὃ πρότερον αἰσθητὸν ἔλεγον εἶναι καὶ κτιστόν . Ὁ δὲ Κύριος ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις οὐχ ἑαυτοῦ καὶ τοῦ Πατρὸς μόνου κοινὴν εἶναί φησι τὴν δόξαν ταύτην , ἀλλὰ καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων , ὡς ὁ θεῖος συγγράφεται Λουκᾶς · « Ὅς γὰρ ἂν , φησὶν , ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους , τοῦτον ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἑπαισχυνθήσεται , ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὺτοῦ καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων » Οἱ τοίνυν οὐσίαν εἶναι τὴν δόξαν ταύτην διατεινόμενοι τὴν αὐτὴν εἶναι φήσουσιν οὐσίαν τοῦ τε Θεοῦ καὶ τῶν ἀγγέλων , ὅπερ ἐσχάτης ἀσεβείας ἐστίν ] Οὐχ οἱ ἄγγελοι δὴ μόνον , ἀλλὰ καὶ οἱ ἐν ἀνθρώποις ἅγιοι ταύτης μετέχουσι τῆς δόξης καὶ τῆς βασιλείας · ἀλλ´ ὁ μὲν Πατὴρ καὶ ὁ Υἱὸς μετὰ τοῦ θείοια Ινεύματος φύσει τὴν δόξαν ταύτην καὶ τὴν βασιλείαν ἔχουσιν , οἱ δὲ ἅγιοι ἄγγελοί τε καὶ ἄνθρωποι χάριτι ταύτης εὐμοιροῦσιν , ἐκεῖθεν δεχόμενοι τὴν ἑολαμψιν . Καὶ ὁ Μωϋσῆς δὲ καὶ ὁ Ἡλίας ἐν αὐτῇ τῇ δόξῃ σὺν αὐτῷ ὀφθέντες , τοῦτο ΠΘΘ παρέστησαν ἡμῖν . Ὁ δὲ Μωϋσῆς οὐ νῦν μόνον ἐπὶ τοῦ Θα βωρίου κοινωνὸς ὢν τῆς θεῖκῆς δύξης ἀνεφάνη , ἀλλὰ καὶ ἡνίκα τὸ πρόσωπον οὕτως ἐδοξάσθη , ὡς μὴ δύνασθαι τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ ἀτενίζειν πρὸς αὐτό . λαὶ τοῦτο παρίστησιν ὁ λέγων , ὅτι τὴν ἀθάνατον τοῦ Πατρὸς δόξαν ἐν τῷ θνητῷ ὁ Μωϋσῆς ὑπεδέβατο προσώπῳ · καὶ ὁ πρὸς τὸν Εὐνόμιον ἀμετάδο -
Lemmas: ζωή , αὐτός ἀκούω · κἀν λέγω , ὁ φάος οὗτος βασίλειος εἰμί ὁ Θεός , αὐτός ἀκούω , καί αὐτός πιστεύω , καί τοιοῦτος φάος ἄξιος ἑαυτοῦ ποιέω . ἀλλά ὁ φωτεινός νεφέλη ἐκφαίνω , καί πατρικός φωνή ἐκ ὁ νεφέλη ἠχέω , πίπτω , φημί , ἐπί πρόσωπον ὁ μαθητής , οὖον δᾶ ὁ φωνή , ἐπεί καί ἄλλοτε πολλάκις οὗτος γίγνομαι , οὐ ἐπί ὁ Ἰορδάνης μόνος , ἀλλά καί ὁ σωτήριος πάθος προσάγω ἐν Ἱερουσαλήμ · ὁ κύριος γε εἶπον , « πατήρ , δοξάζω σύ ὁ ὄνομα · » ἔρχομαι οὖν φωνή ἐκ ὁ οὐρανός · « καί δοξάζω καί πάλιν δοξάζω · » καί πᾶς μέν ὁ ὄχλος ἀκούω , οὐδείς δέ οὗτος πίπτω . ἐνταῦθα δέ οὖον φωνή μόνος , ἀλλά καί φάος ἀχώρητος ἐκφαίνω μετά ὁ φωνή . οὗτος χάρις εἰκότως οὖον διά ὁ φωνή , ἀλλά διά ὁ ὁ φάος ἐξαλλάσσω καί ὑπερφυής πίπτω ἐπί πρόσωπον ὁ μαθητής ἐπιγιγνώσκω ὁ θεόφορος · καί πρίν γάρ φέρω ὁ φωνή ἔμφοβος ἀείδω , ὡς ὁ Μάρκος φημί , ἀπό ὁ θεοφάνεια ἐκεῖνος πάντως . Ἀλ ὅταν διά ὁ τοιοῦτος πᾶς θέω καί ὑπερφυής καί ἄκτιστον ἀνάπτω ὁ φάος ἐκεῖνος , τίς πάσχω πάλιν ὁ ὁ ἔξω καί ψυχικός παιδεία ὑπέρ ὁ δήω ἐπιλαμβάνω , καί μή δύναμαι γιγνώσκω ὁ ὁ πνεῦμα ; Ἐφ´ ἕτερος καταφέρω κρημνός · οὖον γάρ δόξα θεῖος , οὖον Θεός βασίλειος , οὖον κάλλος , οὖον χάρις , οὖον λαμπρότης , καθάπερ παρά θεός καί ὁ θεολόγος διδάσκω , αὐτός φημί , ἀλλά ὁ οὐσία εἰμί διαβεβαιόω οὗτος ὁ θεός , ὅς πρότερος αἰσθητός λέγω εἰμί καί κτιστός . ὁ δέ Κύριος ἐν ὁ Εὐαγγέλιος οὐ ἑαυτοῦ καί ὁ πατήρ μόνος κοινός εἰμί φημί ὁ δόξα οὗτος , ἀλλά καί ὁ ἅγιος ἄγγελος , ὡς ὁ θεῖος συγγράφω Λουκᾶς · « ὅς γάρ εἄν , φημί , ἐπαισχύνομαι ἐγώ καί ὁ ἐμός λόγος , οὗτος ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος ἐπαισχύνω , ὅταν ἔρχομαι ἐν ὁ δόξα αυτοῦ́ καί ὁ πατήρ καί ὁ ἅγιος ἄγγελος » ὁ τοίνυν οὐσία εἰμί ὁ δόξα οὗτος διατείνω ὁ αὐτός εἰμί φημί οὐσία ὁ τε Θεός καί ὁ ἄγγελος , ὅσπερ ἔσχατος ἀσέβεια εἰμί ] οὐχ ὁ ἄγγελος δή μόνος , ἀλλά καί ὁ ἐν ἄνθρωπος ἅγιος οὗτος μετέχω ὁ δόξα καί ὁ βασίλεια · ἀλ ὁ μέν πατήρ καί ὁ υἱός μετά ὁ θεῖος ινευμα φύσις ὁ δόξα οὗτος καί ὁ βασίλειος ἔχω , ὁ δέ ἅγιος ἄγγελος τε καί ἄνθρωπος χάρις οὗτος εὐμοιρέω , ἐκεῖθεν δέχομαι ὁ ἑολαμψιν . καί ὁ Μωϋσῆς δέ καί ὁ Ἡλίας ἐν αὐτός ὁ δόξα σύν αὐτός ὁράω , οὗτος ΠΘΘ παρίστημι ἐγώ . ὁ δέ Μωϋσῆς οὖον νῦν μόνος ἐπί ὁ ἀνταπόλλυμι βόρειος κοινωνός εἰμί ὁ θεῖος δύξης ἀναφαίνω , ἀλλά καί ἡνίκα ὁ πρόσωπον οὕτως δοξάζω , ὡς μή δύναμαι ὁ υἱός Ἰσραήλ ἀτενίζω πρός αὐτός . ληΐς οὗτος παρίστημι ὁ λέγω , ὅτι ὁ ἀθάνατος ὁ πατήρ δόξα ἐν ὁ θνητός ὁ Μωϋσῆς ὑπεδέβατο πρόσωπον · καί ὁ πρός ὁ Εὐνόμιον ἀμετάδο -