cogPG.PG151 172
τοῦ Χριστοῦ τιμῶσα καὶ μετὰ θάνατον τοὺς κατὰ θεὸν ὡς ἀληθῶς ζήσαντας , καθ´ ἑκάστην ἡμέραν τοῦ Ἀνιαυτοῦ μνήμην ποιεῖται τῶν κατ´ αὐτήν μεταστάνων ἐντεῦθεν , καὶ τῆς ἐπικήρου ταύτης ζωῆς ἀποδημησάντων ἀγίων · τόν τε βίον ἑκάστου προτιθεῖσα τῆς ἡμῶν ἕνεκεν ὡφελείας , καὶ τὸ τέλος ὑποδεικνυσα , εἴτε μετ´ εἰρήνης κεκοίμηται , εἴτε μαρτυρικῷ τέλει τὸν βίον κατέκλεισε . Νῦν δὲ μετὰ τὴν Πεντηκοστὴν ὁμοῦ πάντας συναγαγοῦσα , κοινὸν αὐτοῖς ἀναπέμπει τὸν ὕμνον , οὐ μόνον ὅτι πάντες ἀλλήλοις ἤνωνται , καὶ κατὰ τὴν δεσποτικὴν εὐχὴν ἕν εἰσιν · « Δὸς γὰρ αὐτοῖς , φησὶ πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα ἐν εὐαγγελίοις ὁ Κύριος , « ἵνα πάντες ἓν ὧσι , καθάπερ ἐγὼ , Πάτερ , ἐν σοὶ , καὶ σὺ ἐν ἐμοί , ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἔν ὡσιν ἐν ἀληθείᾳ . » Οὐ μόνον τοίνυν διὰ τοῦτο κοινὸν αὐτοῖς πᾶσι τὸν ὕμνον ἀποδίδωσιν ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία , ἀλλ´ ὅτι καὶ σπουδὴ ταύτῃ διά τε τῆς ἀγίας Τεσσαρακοστῆς , καὶ τῆς μετ´ αὐτὴν Πεντηκοστῆς , πάντα τὰ ἔργα ἐκφῆναι καὶ ἀνυμνῆσαι τοῦ Θεοῦ . Ἐπεὶ οὖν πάντα ἐξεῖπεν , ὡς ἴστε · πῶς τὴν ἀρχὴν ὁ κόσμος οὗτος ἄπας ἐγένετο ὑπὸ Θεοῦ · πῶς ὁ Ἀδὰμ ἐξώσθη τοῦ παραδείσου καὶ τοῦ Θεοῦ · πῶς ὁ πάλαι λαὸς ἐκλήθη · πῶς καὶ αὐτοὶ παραβάντες ἐξώσθησαν τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειότητος · πῶς ὁ τοῦ Θεοῦ μονογενὴς Υἱὸς κλίνας οὐρανοὺς ὑπὲρ ἡμῶν κατῆλθε , καὶ ἔπραξεν ὁπὲρ ἡμῶν ἐξαίσια , καὶ ἐδίδαξε τὰ σωτήρια , ἔπαθέ τε καὶ ἀπέθανεν ὑπὲρ ἡμῶν , καὶ ἐτάφη ὡς ἄνθρωπος , καὶ ὡς Θεὸς ἀνέστη τριήμερος , καὶ εἰς οὐρανοὺς , ὅθεν καὶ κατῆλθεν , ὕστερον μετὰ σαρκὸς ἀνελήφθη , καὶ καθίσας ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρὸς , ἔπεμψεν ἐκεῖθεν τὸ πανάγιον Πνεῦμα · ἐπεὶ οὖν πάντα ταῦτα ἀνύμνησεν ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία , νῦν καὶ τὸ λεῖπον προστιθεῖσά τε ὁμοῦ καὶ δεικνῦσα , πόσους καὶ οἵους καρποὺς συνήγαγε πρὸς ζωὴν αἰώνιον ἡ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ παρουσία , καὶ ἡ τοῦ παναγίου Πνεύματος δύναμις , πάντων ὁμοῦ ποιεῖται τῶν ἁγίων τὴν μνήμην , καὶ πᾶσι τὸν ὕμνον καὶ τὴν τιμὴν ἀποδίδωσι σήμερον . Τιμήσωμεν οὐν καὶ ἡμεῖς , ἀδελφοὶ , τοὺς ἁγίους τοῦ Θεοῦ . Τιμήσομεν δὲ πῶς ; Ἐὰν κατὰ μίμησιν ἐκείνων καθάρωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος , καὶ ἀποστῶμεν τῶν κακῶν τέως διὰ τῆς ἀποχῆς τούτων πρὸς ἁγιωσύνην φερόμενοι · ἐὰν παύσωμεν τὴν γλῶσσαν ἡμῶν ἀπὸ ὅρκου καὶ ἐπιορκίας , ληρωδίας τε καὶ λοιδορίας , καὶ τὰ χείλη ἡμῶν ἀπὸ ψεύδους καὶ συκοφαντίας , καὶ οὔτω τὴν εὐφημίαν αὐτοῖς προσάγωμεν , Ἐὰν δὲ μὴ οὕτως ἑαυτοὺς καθάρωμεν , ἀκουσόμεθα δικαίως παρ´ αὐτῶν καὶ ἡμῶν ἕκαστος ἐκεῖνα τὰ τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν αμαρτωλὸν ῥήματα · Ἵνα τί τολμᾷς ἀναλαμβάνειν ἐπὶ μνήμης , καὶ λαλεῖν διὰ γλώττης καὶ αὐτὰ τὴ τῶν ἁγίων ὀνόματα , καὶ διηγεῖσθαι τὴν πάσης ἀρετῆς καὶ καθαρότητος πεπληρωμένην ἦβΣ αὐτῶν διαγωγήν ; Σὺ δὲ ἐμίσησας τὸν ἐνάρετον βίον , καὶ ἀπὸ σαυτοῦ τὴν τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος ἀπεδίωξας καθαρότητα . « Εἰ ἐθεώρεις κλέπτην , συνέτρεχες κὐτῷ , καὶ μετὰ μοιχοῦ τὴν μερίδα σου ἐτίθεις · τὸ στόμα σου ἐπλεόνασε κακίς , καὶ ἡ γλῶσσά σου περιέπλεκε
Lemmas: ὁ Χριστός τιμάω καί μετά θάνατος ὁ κατά θεός ὡς ἀληθής ζάω , καθ´ ἕκαστος ἡμέρα ὁ ανιαυτος μνήμη ποιέω ὁ κατ´ αὐτός μεθίστημι ἐντεῦθεν , καί ὁ ἐπικηρος οὗτος ζωή ἀποδημέω Ἀγίων · ὁ τε βίος ἕκαστος προτίθημι ὁ ἐγώ ἕνεκα ὡφελεία , καί ὁ τέλος ὑποδείκνυμι , εἴτε μετέ εἰρήνη κοιμάω , εἴτε μαρτυρικόν τέλος ὁ βίος κατακλείω . νῦν δέ μετά ὁ Πεντηκοστή ὁμοῦ πᾶς συνάγω , κοινός αὐτός ἀναπέμπω ὁ ὕμνος , οὖον μόνος ὅτι πᾶς ἀλλήλων ἑνόω , καί κατά ὁ δεσποτικός εὐχή εἷς εἰμί · « δός γάρ αὐτός , φημί πρός ὁ ἑαυτοῦ πατήρ ἐν εὐαγγέλιον ὁ Κύριος , « ἵνα πᾶς εἷς ἵημι , καθάπερ ἐγώ , πατήρ , ἐν σύ , καί σύ ἐν ἐγώ , ἵνα καί αὐτός ἐν ἐγώ ἐν οὖς ἐν ἀλήθεια . » οὖον μόνος τοίνυν διά οὗτος κοινός αὐτός πᾶς ὁ ὕμνος ἀποδίδωμι ὁ ὁ Θεός ἐκκλησία , ἀλ ὅτι καί σπουδή οὗτος διά τε ὁ Ἀγίας τεσσαρακοστός , καί ὁ μετέ αὐτός Πεντηκοστή , πᾶς ὁ ἔργον ἐκφαίνω καί ἀνυμνέω ὁ Θεός . ἐπεί οὖν πᾶς ἐξεῖπον , ὡς οἶδα · πῶς ὁ ἀρχή ὁ κόσμος οὗτος ἅπας γίγνομαι ὑπό Θεός · πῶς ὁ Ἀδάμ ἐξωθέω ὁ παράδεισος καί ὁ Θεός · πῶς ὁ πάλαι λαός καλέω · πῶς καί αὐτός παραβαίνω ἐξωθέω ὁ πρός θεός οἰκειότης · πῶς ὁ ὁ Θεός μονογενής υἱός κλίνη οὐρανός ὑπέρ ἐγώ κατέρχομαι , καί πράσσω ὑπέρ ἐγώ ἐξαίσιος , καί διδάσκω ὁ σωτήριος , πάσχω τε καί ἀποθνῄσκω ὑπέρ ἐγώ , καί θάπτω ὡς ἄνθρωπος , καί ὡς θεός ἀνίστημι τριήμερος , καί εἰς οὐρανός , ὅθεν καί κατέρχομαι , ὕστερος μετά σάρξ ἀναλαμβάνω , καί καθίζω ἐκ δεξιός ὁ πατήρ , πέμπω ἐκεῖθεν ὁ πανάγιος πνεῦμα · ἐπεί οὖν πᾶς οὗτος ἀνυμνέω ὁ ὁ Θεός ἐκκλησία , νῦν καί ὁ λείπω προστίθημι τε ὁμοῦ καί δείκνυμι , πόσος καί οἷος καρπός1 συνάγω πρός ζωή αἰώνιος ὁ ὁ κύριος καί Θεός καί Σωτήρ ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός παρουσία , καί ὁ ὁ πανάγιος πνεῦμα δύναμις , πᾶς ὁμοῦ ποιέω ὁ ἅγιος ὁ μνήμη , καί πᾶς ὁ ὕμνος καί ὁ τιμή ἀποδίδωμι σήμερον . τιμάω ὀν καί ἐγώ , ἀδελφός , ὁ ἅγιος ὁ Θεός . τιμάω δέ πῶς ; ἐάν κατά μίμησις ἐκεῖνος καθαίρω ἑαυτοῦ ἀπό πᾶς μολυσμός σάρξ καί πνεῦμα , καί ἀφίστημι ὁ κακός τέως διά ὁ ἀποχή οὗτος πρός ἁγιωσύνη φέρω · ἐάν παύω ὁ γλῶσσα ἐγώ ἀπό Ὅρκος καί ἐπιορκία , ληρωδίας τε καί λοιδορία , καί ὁ χεῖλος ἐγώ ἀπό ψεῦδος καί συκοφαντία , καί οὐτάω ὁ Εὐφημία αὐτός προσάγω , ἐάν δέ μή οὕτως ἑαυτοῦ καθαίρω , ἀκούω δικαίως παρ´ αὐτός καί ἐγώ ἕκαστος ἐκεῖνος ὁ ὁ Θεός πρός ὁ ἁμαρτωλός ῥῆμα · ἵνα τίς τολμάω ἀναλαμβάνω ἐπί μνήμη , καί λαλέω διά γλῶσσα καί αὐτός ὅς ὁ ἅγιος ὄνομα , καί διηγέομαι ὁ πᾶς ἀρετή καί καθαρότης πληρόω ἦβΣ αὐτός διαγωγή ; σύ δέ μισέω ὁ ἐνάρετος βίος , καί ἀπό σεαυτοῦ ὁ ὁ Ψυχή καί ὁ σῶμα ἀποδιώκω καθαρότης . « εἰμί θεωρέω κλέπτης , συντρέχω κυτόω , καί μετά μοιχός ὁ μερίς σύ τίθημι · ὁ στόμα σύ πλεονάζω κηκίς , καί ὁ γλῶσσα σύ περιπλέκω