cogPG.PG151 14
ἡμᾶς · « Δόξα , λεγόντων , ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία . » Καὶ αὐτὸς δὲ πληρῶν ἤδη τὴν σωτήριον οἰκονομίαν , τὴν εἰρήνην ἀντὶ κληρονομίας τοῖς οἰκείοις ἀφῆκε , λέγων πρὸς αὐτούς · « Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν , εἰρήνην τὴν ἐμὴν ἀφίημι ὑμῖν . » Καὶ πάλιν · « Εἰρηνεύετε ἐν ἀλλήλοις · » καὶ , « Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε , ἐὰν ἀγαπᾶτε ἀλλήλους . » Καὶ ἡ τελευταία ἢν ἔδωκεν ἡμῖν εὐχή , πρὸς τὸν οἰκεῖον Πατέρα ἀναβαίνων , τὴν πρὸς ἀλλήλους ἀγάπην ἑπιστηρίζει · « Δὸς γὰρ αὐτοῖς , φησὶν , ἵνα πάντες ἓν ὧσι . » Μή οὖν ἐκπέσωμεν τῆς πατρικῆς εὐχῆς · μὴ τὴν κληρονομίαν ἀποβαλώμεθα τοῦ οὐρανίου Πατρὸς , μηδὲ τὴν σφραγῖδα καὶ τὸ σημεῖον τῆς πρὸς αὐτὸν οἰκειότητος , ἵνα μὴ καὶ τὴν υἱοθεσίαν καὶ τὴν εὐλογίαν καὶ τὴν πρὸς αὐτὸν μαθητείαν ἀποβαλώμεθα , καὶ τῆς ἐπηγγελμένης ἐκπέσωμεν ζωῆς καὶ ἀποκλεισθῶμεν τοῦ πνευματικοῦ νυμφῶνος , καὶ παρ´ αὐτοῦ τοῦ εἰρηνάρχου Πατρὸς ἀκούσωμεν · « Οὐκ οἰδα ὑμᾶς · ἀποχωρεῖτε ἀπ´ ἐμοῦ οἱ τοῦ μίσους καὶ τῆς ἔχθρας καὶ τῶν σκανδάλων αἴτιοι · » ὃς , ἵνα μὴ τοῦτο πάθωμεν , διὰ τῶν ἁγίων αὐτοῦ μαθητῶν καὶ ἀποστόλων παντὶ τῷ κόσμῳ τὴν εἰρήνην ἀπέστειλε · διὸ καὶ αὐτοὶ καὶ ἐν ταῖς οἰκείαις ὁμιλίαις καὶ τοῖς συγγράμμασι ταύτην πρὸ πάντων τιθέασι τῶν λόγων , Χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ , προοιμιαζόμενο · Ταύτην καὶ ἡμεῖς , ὡς ὑπηρέται τῆς ἐκείνων διακονίας , ὑμῖν ἥκομεν ἀρτίως κομίζοντες , καὶ μετὰ Παύλου πρὸς ὑμᾶς λέγομεν · « Εἰρήνην διώκετε μετὰ πάντων καὶ τὸν ἁγιασμὸν ἧς χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον . » Εἰ δὲ χωρὶς τῆς μετὰ πάντων εἰρήνης οὐδεὶς ὄψεται τὸν Θεὸν , ὁ μηδὲ μετὰ τῶν πατριωτῶν εἰρηνεύων πῶς ὄψεται τὸν Θεὸν ἐν αἰῶνι τῷ μέλλοντι ; Πῶς δὲ οὐκ ἀκούσεται τότε · « Ἀρθήτω ὁ ἀσεβὴς ἵνα μὴ ἴδοι τὴν δόξαν Κυρίου ; » Ἀλλ´ ὑμῶν μηδένα γένοιτο ταύτης ἀκοῦσαι τῆς ἀπευκταίας φωνῆς , ἀλλὰ καταλλαγέντας , καὶ συναχθέντας διὰ τῆς εἰρήνης καὶ ἀγάπης καὶ ὁμονοίας εἰς ἓν , ἐν μέσῳ ἔχειν αὐτὸν , κατὰ τὴν αὐτοῦ γλυκεῖαν ἐπαγγελίαν , τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν , ἐξευμαρίζοντα μὲν ἡμῖν τὴν τοῦ παρόντος βίου δυσχέρειαν , χαριζόμενον δὲ ἐν καιρῷ εὐθέως Ξ τὴν αἰώνιον ζωήν καὶ δόξαν , καὶ βασιλείαν · ἧς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ εἰρηνοδώρου Θεοῦ καὶ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ · ᾧ πρέπει δόξα , κράτος , τιμὴ καὶ προσκύνησις , σὺν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρὶ καὶ τῶ ζωοποιῷ Πνεύματι νῦν καὶ ἀεὶ , καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας . Ἀμήν . ΟΜΙΛΙΑ Βʹ Εἰς τὴν κατὰ τὸν Τελώνην καὶ τὸν Φαρισαῖον τοῦ Κυρίου παραβολήν . Εὔπορός ἐστιν εἰς κακίαν ὁ νοητὸς τῆς κακίας προστάτης , καὶ πολὺς ἤδη καταβαλλομένους εἰς , ψυχὴν τοὺς τῆς ἀρετῆς θεμελίους τὴν ἀρχὴν εὐθὺς ὑποσύρει , δι´ ἀνελπιστίας καὶ ἀπιστίας · πολὺς δὲ καὶ τοῖς τοίχοις οἷον ἀνεγειρομένοις τῆς κατ´ ἀρετὴν οἱκίας , μεταξὺ πάλιν ἐπιθέσθαι δι´ ἀκηδίας καὶ ῥαθυμίας · ἔτι δὲ καὶ αὐτὸν ἐπωκοδομημένον ἤδη τὸν ὄροφον τῶν ἀγαθῶν ἔργων δι´ ὑπερηφανίας καὶ ἀπονοίας κατενεγκεῖν . Ἀλλὰ στῆτε , μὴ πτοηθῆτε · ΙΟΜΙΟΙΑ Ι .
Lemmas: ἐγώ · « Δόξα , λέγω , ἐν ὕψιστος Θεός καί ἐπί γῆ εἰρήνη ἐν ἄνθρωπος εὐδοκία . » καί αὐτός δέ πληρόω ἤδη ὁ σωτήριος οἰκονομία , ὁ εἰρήνη ἀντί κληρονομία ὁ οἰκέω ἀφίημι , λέγω πρός αὐτός · « Εἰρήνη ὁ ἐμός δίδωμι σύ , εἰρήνη ὁ ἐμός ἀφίημι σύ . » καί πάλιν · « εἰρηνεύω ἐν ἀλλήλων · » καί , « ἐν οὗτος γιγνώσκω πᾶς ὅτι ἐγώ μαθητής εἰμί , ἐάν ἀγαπάω ἀλλήλων . » καί ὁ τελευταῖος εἄν δίδωμι ἐγώ εὐχή , πρός ὁ οἰκέω πατήρ ἀναβαίνω , ὁ πρός ἀλλήλων ἀγάπη επιστηρίζω · « δός γάρ αὐτός , φημί , ἵνα πᾶς εἷς ἵημι . » μὴ οὖν ἐκπίπτω ὁ πατρικός εὐχή · μή ὁ κληρονομία ἀποβάλλω ὁ οὐράνιος πατήρ , μηδέ ὁ σφραγίς καί ὁ σημεῖον ὁ πρός αὐτός οἰκειότης , ἵνα μή καί ὁ υἱοθεσία καί ὁ εὐλογία καί ὁ πρός αὐτός μαθητεία ἀποβάλλω , καί ὁ ἐπαγγέλλω ἐκπίπτω ζωή καί ἀποκλείω ὁ πνευματικός νύμφη , καί παρ´ αὐτός ὁ εἰρηνάρχης πατήρ ἀκούω · « οὐ οἰδα σύ · ἀποχωρέω ἀπ´ ἐγώ ὁ ὁ μῖσος καί ὁ ἔχθρα καί ὁ σκάνδαλον αἴτιος · » ὅς , ἵνα μή οὗτος πάσχω , διά ὁ ἅγιος αὐτός μαθητής καί ἀπόστολος πᾶς ὁ κόσμος ὁ εἰρήνη ἀποστέλλω · διό καί αὐτός καί ἐν ὁ οἰκεῖος ὁμιλία καί ὁ σύγγραμμα οὗτος πρό πᾶς τίθημι ὁ λόγος , Χάρις σύ καί εἰρήνη ἀπό Θεός , προοιμιάζομαι · οὗτος καί ἐγώ , ὡς ὑπηρέτης ὁ ἐκεῖνος διακονία , σύ ἥκω ἄρτιος κομίζω , καί μετά Παῦλος πρός σύ λέγω · « Εἰρήνη διώκω μετά πᾶς καί ὁ ἁγιασμός ὅς Χωρὶς οὐδείς ὁράω ὁ κύριος . » εἰμί δέ Χωρὶς ὁ μετά πᾶς εἰρήνη οὐδείς ὁράω ὁ θεός , ὁ μηδέ μετά ὁ πατριώτης εἰρηνεύω πῶς ὁράω ὁ θεός ἐν αἰών ὁ μέλλω ; Πῶς δέ οὐ ἀκούω τότε · « ἀραρίσκω ὁ ἀσεβής ἵνα μή ὁράω ὁ δόξα κύριος ; » Ἀλ σύ μηδείς γίγνομαι οὗτος ἀκούω ὁ απευκταίος φωνή , ἀλλά καταλλάσσω , καί συνάγω διά ὁ εἰρήνη καί ἀγάπη καί ὁμόνοια εἰς εἷς , ἐν μέσος ἔχω αὐτός , κατά ὁ αὐτός γλυκύς ἐπαγγελία , ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ἐξευμαρίζω μέν ἐγώ ὁ ὁ πάρειμι βίος δυσχέρεια , χαρίζομαι δέ ἐν καιρός εὐθύς Ξ ὁ αἰώνιος ζωή καί δόξα , καί βασίλειος · ὅς γίγνομαι πᾶς ἐγώ ἐπιτυγχάνω χάρις καί φιλανθρωπία ὁ εἰρηνόδωρος Θεός καί κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός · ὅς πρέπω δόξα , κράτος , τιμή καί προσκύνησις , σύν ὁ ἄναρχος αὐτός πατήρ καί ὁ ζωοποιός πνεῦμα νῦν καί ἀεί , καί εἰς ὁ αἰών . ἀμήν . Ὁμιλία βέ εἰς ὁ κατά ὁ Τελώνης καί ὁ Φαρισαῖος ὁ κύριος παραβολή . Εὔπορος εἰμί εἰς κακία ὁ νοητός ὁ κακία προστάτης , καί πολύς ἤδη καταβάλλω εἰς , ψυχή ὁ ὁ ἀρετή θεμέλιος ὁ ἀρχή εὐθύς ὑποσύρω , δις ἀνελπιστία καί ἀπιστία · πολύς δέ καί ὁ τοῖχος οἷος ἀνεγείρω ὁ κατ´ ἀρετή οἰκίον , μεταξύ πάλιν ἐπιτίθημι δις ἀκηδία καί ῥᾳθυμία · ἔτι δέ καί αὐτός ἐποικοδομέω ἤδη ὁ ὄροφος ὁ ἀγαθός ἔργον δις ὑπερηφανία καί ἀπόνοια καταφέρω . ἀλλά ἵστημι , μή πτοέω · ιομιοιος Ι .