cogPG.PG151 81
παρὰ τῶν τὰς ἰάσεις ἐπιζητούντων · καὶ τῶν ψυχῶν γὰρ ὑπάρχων δεσκότης καὶ κηδεμὼν , ἐσπούδαζεν · καὶ ταύτας ἰᾶσθαι διὰ τῆς πίστεως · ἀλλ´ ὁ τοῦ παιδὸς πατὴρ ἐκεῖνος , ὡς ἤκουσε τῇ αὐτοῦ πίστει τὴν ἴασιν ἀκολουθεῖν , μετὰ δακρύων ἔλεγε · « Πιστεύω , Κύριε · βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ . » Βλέπετε προκοπὴν ἠθῶν ἀρίστην ; οὐ μόνον γὰρ ἐπίστευσε περὶ τῆς τοῦ παιδὸς ἰάσεως , ἀλλ´ ὅτι δύναται ὁ Κύριος ἐκνικῆσαι καὶ τὴν αὐτοῦ ἀπιστίαν , εἴπερ ἐθελήσει . Τοῦ δὲ ὄχλου ἐπὶ τοῖς λόγοις τούτοις συντρέχοντος , ἐπετίμησε , φησὶν , ὁ Κύριος τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ , λέγων αὐτῷ · « Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφὸν , ἐγώ σοι ἐπιτάσσω · ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ , καὶ μηκέτι εἰσέλθης εἰς αὐτόν . » Παγχάλεπον τὸ δαιμόνιον τοῦτο δοκεῖ καὶ ἰταμώΒ τατον εἶναι · τό τε γὰρ σφοδρὸν τῆς ἐπιτιμήσεως , καὶ ἡ παραγγελία τοῦ μηκέτι εἰσελθεῖν τὴν ἰταμότητα τοῦ δαιμονίου παρίστησι · χωρίς γὰρ ταύτης , ὡς ἔοικε , καὶ ἐκβληθὲν ἐπανέστρεψεν ἄν . Πολλὴν δὲ καὶ χώραν ἔσχεν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ , καὶ δυσαποσπάστως εἶχε , καὶ κωφὸν καὶ ἄλαλον ἦν , ὡς μὴ ἀρκούσης τῆς φύσεως ὑπηρετεῖσθαι · τῇ ὑπερβολῇ τῆς ἐκείνου μανίας , διὸ καὶ πασχούσης ἀναισθησίαν σχεδὸν τελείαν · ἐπεί , « Καὶ κράξαν , φησί , καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτὸν , ἐξῆλθε · καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρὸς , ἄστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν . » Ἡ κραυγὴ δὲ οὔκ ἀντίκειται πρὸς τὸ ἄλαλον εἶναι τὸ δαιμόνιον · ἡ μὲν γὰρ λαλιὰ φωνή ἑστι σημαντικὴ νοήματός τινος , ἡ δὲ κραυγὴ ἄσημός ἐστι φωνή · ἀφίεται δὲ τὸ δαιμόνιον καὶ σπαράξαι ἐπὶ τοσοῦτον τὸν ἄνθρωπον , καὶ ὡσεὶ νεκρὸν διαθεῖναι , ἵνα φανερὰ γένηται πᾶσα ἡ κακία αὐτοῦ . Ὁ μέντοι Κύριος τῆς χειρὸς τοῦ ἀνθρώπου λαβόμενος ἤγειρεν αὐτὸν καὶ ἀνέστη , δεικνὺς ἐντεῦθεν ὅτι πολλὴν ἔχει τὴν ἐνέργειαν · τὸ μὲν γὰρ τῇ χειρὶ λαβέσθαι κτιστῆς ἦν ἐνεργείας τῆς καθ´ ἡμᾶς · τὸ δὲ ἀναστῆσαι τοῦτον ἀπαθῆ κακῶν τῆς ἀκτίστου καὶ θείας καὶ ζωαρχικῆς ἐνεργείας . Τῶν δὲ μαθητῶν ἐρωτησάντων ἔπειτα κατ´ ἰδίαν , « Διατί οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτὸ , » πρὸς αὐτοὺς εἶπεν , ὅτι τοῦτο τὸ δαιμόνιον « Ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν , εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ . » Φασὶ μὲν οὖν τινες τὴν προσευχὴν ταύτην καὶ τὴν νηστείαν παρὰ τοῦ πάσχοντος γίνεσθαι δεῖν · οὐκ ἔχει δέ οὕτως · ὁ γὰρ ἐνεργούμενος ὑπὸ πονηροῦ πνεύματος . καὶ ταῦτα τοιούτου , ὅργανον ὢν ἐκείνου , καὶ καταδυναστευόμενος ὑπ´ ἐκείνου , πῶς ἂν ἢ προσεύξαιτο , ἢ νηστεύσει ἑαυτῷ λυσιτελῶς ; Δοκεῖ δὲ τῆς ἀκολασίας εἶναι τὸ πάνδεινον δαιμόνιον τοῦτο , ὁ ποτὲ μὲν εἰς πῦρ ῥίπτει τὸν ἁλόντα · τοιοῦτοι γάρ εἰσιν οἱ ἀλλόκοτοι καὶ δυσέρωτες ἔρωτες · ποτὲ δὲ εἰς ὕδατα καταβαπτίζων αὐτὸν διὰ τῆς ἀδδηφαγίας , καὶ τῶν ἀμέτρων καὶ πολλῶν πότων καὶ συμποσίων . Ἔτι δὲ καὶ ἐν τοῖς τοιούτοις κωφὸν καὶ ἄλαλον τὸ δαιμόνιον τοῦτο · οὔτε γὰρ ἀκούειν οὔτε λαλεῖν εὐχερῶς ὑπομένει τὰ θεῖα ὁ ταῖς ὑποβολαῖς τοῦ τοιούτου δαιμονίου πειθόενο · ἀλλ´ ὅμως μὴ τὸ πονηρὸν ΘΞαὐτὸ πνεῦμα ἐνῳκισμένον τις ἔχων , ἀλλὰ ταῖς ὑποβολαῖς ἐκείνου φερόμενος , ὅταν ἀνακύψῃ πρὸς ἐπιπτροφήν · ἔχει γὰρ ἔτι τὸ αὐτεξούσιον ·
Lemmas: παρά ὁ ὁ ἴασις ἐπιζητέω · καί ὁ Ψυχή γάρ ὑπάρχω δεσκοος καί κηδεμών , σπουδάζω · καί οὗτος ἰάομαι διά ὁ πίστις · ἀλ ὁ ὁ παῖς πατήρ ἐκεῖνος , ὡς ἀκούω ὁ αὐτός πίστις ὁ ἴασις ἀκολουθέω , μετά δάκρυ λέγω · « Πιστεύω , κύριος · βοηθέω ἐγώ ὁ ἀπιστία . » βλέπω προκοπή ἠθέω ἀγαθός ; οὖον μόνος γάρ πιστεύω περί ὁ ὁ παῖς ἴασις , ἀλ ὅτι δύναμαι ὁ Κύριος ἐκνικάω καί ὁ αὐτός ἀπιστία , εἴπερ ἐθέλω . ὁ δέ ὄχλος ἐπί ὁ λόγος οὗτος συντρέχω , ἐπιτιμάω , φημί , ὁ Κύριος ὁ πνεῦμα ὁ ἀκάθαρτος , λέγω αὐτός · « ὁ πνεῦμα ὁ ἄλαλος καί κωφός , ἐγώ σύ ἐπιτάσσω · ἐξέρχομαι ἐκ αὐτός , καί μηκέτι εἰσ́λημι εἰς αὐτός . » παγχάλεπος ὁ δαιμόνιον οὗτος δοκέω καί ἰταμώΒ ὅς εἰμί · ὁ τε γάρ σφοδρός ὁ ἐπιτίμησις , καί ὁ παραγγελία ὁ μηκέτι εἰσέρχομαι ὁ ἰταμότης ὁ δαιμόνιος παρίστημι · χωρίς γάρ οὗτος , ὡς ἔοικα , καί ἐκβάλλω ἐπαναστρέφω ἄν . Πολύς δέ καί χώρα ἔχω ἐν ὁ ἄνθρωπος , καί δυσαπόσπαστος ἔχω , καί κωφός καί ἄλαλος εἰμί , ὡς μή ἀρκέω ὁ φύσις ὑπηρετέω · ὁ ὑπερβολή ὁ ἐκεῖνος μανία , διό καί πάσχω ἀναισθησία σχεδόν τέλειος · ἐπεί , « καί κράζω , φημί , καί πολύς σπαράσσω αὐτός , ἐξέρχομαι · καί γίγνομαι ὡσεί νεκρός , ἄστυ πολύς λέγω ὅτι ἀποθνῄσκω . » ὁ κραυγή δέ οὐ ἀντίκειμαι πρός ὁ ἄλαλος εἰμί ὁ δαιμόνιον · ὁ μέν γάρ λαλιά φωνή εἰμί σημαντικός νόημα τις , ὁ δέ κραυγή ἄσημος εἰμί φωνή · ἀφίημι δέ ὁ δαιμόνιον καί σπαράσσω ἐπί τοσοῦτος ὁ ἄνθρωπος , καί ὡσεί νεκρός διατίθημι , ἵνα φανερός γίγνομαι πᾶς ὁ κακία αὐτός . ὁ μέντοι Κύριος ὁ χείρ ὁ ἄνθρωπος λαμβάνω ἐγείρω αὐτός καί ἀνίστημι , δείκνυμι ἐντεῦθεν ὅτι πολύς ἔχω ὁ ἐνέργεια · ὁ μέν γάρ ὁ χείρ λαμβάνω κτιστός εἰμί ἐνέργεια ὁ καθ´ ἐγώ · ὁ δέ ἀνίστημι οὗτος ἀπαθής κακός ὁ ἄκτιστος καί θεῖος καί ζωαρχικός ἐνέργεια . ὁ δέ μαθητής ἐρωτάω ἔπειτα κατ´ ἴδιος , « διατί οὐ δύναμαι ἐκβάλλω αὐτός , » πρός αὐτός εἶπον , ὅτι οὗτος ὁ δαιμόνιον « ἐν οὐδείς δύναμαι ἐξέρχομαι , εἰμί μή ἐν προσευχή καί νηστεία . » φημί μέν οὖν τις ὁ προσευχή οὗτος καί ὁ νηστεία παρά ὁ πάσχω γίγνομαι δήω · οὐ ἔχω δέ οὕτως · ὁ γάρ ἐνεργέω ὑπό πονηρός πνεῦμα . καί οὗτος τοιοῦτος , ὄργανον εἰμί ἐκεῖνος , καί καταδυναστεύω ὑπό ἐκεῖνος , πῶς εἄν ἢ προσεύχομαι , ἢ νηστεύω ἑαυτοῦ λυσιτελής ; δοκέω δέ ὁ ἀκολασία εἰμί ὁ πάνδεινος δαιμόνιον οὗτος , ὁ ποτέ μέν εἰς πῦρ ῥίπτω ὁ ἁλίσκομαι · τοιοῦτος γάρ εἰμί ὁ ἀλλόκοτος καί δύσερως Ἔρως · ποτέ δέ εἰς ὕδωρ καταβαπτίζω αὐτός διά ὁ ἀδδηφαγία , καί ὁ ἄμετρος καί πολύς πότος καί συμπόσιον . ἔτι δέ καί ἐν ὁ τοιοῦτος κωφός καί ἄλαλος ὁ δαιμόνιον οὗτος · οὔτε γάρ ἀκούω οὔτε λαλέω εὐχερής ὑπομένω ὁ θεῖον ὁ ὁ ὑποβολή ὁ τοιοῦτος δαιμόνιος πείθω · ἀλ ὅμως μή ὁ πονηρός ΘΞαὐτὸ πνεῦμα ἐνοικίζω τις ἔχω , ἀλλά ὁ ὑποβολή ἐκεῖνος φέρω , ὅταν ἀνακύπτω πρός επιπτροφημι · ἔχω γάρ ἔτι ὁ αὐτεξούσιος ·