cogPG.PG151 228
ἤγαγε , τῷ λευκῷ τῆς χιόνος τὴν στιλπνότητα συνόψας · ἐπεὶ δὲ καὶ ἡ τέχνη δοκεῖ τινα καλλονὴν προσεφευρίσκειν τῇ φύσει , καὶ τῶν τεχνητῶν ὡραῖσμῶν ἐκείνην τὴν καλλονήν ὑπερτιθεὶς , οἷα , φησί , γναφεὺς ἐπὶ τῆς γῆς οὐ δύναται λευκᾶναι . Ἀλλὰ γὰρ ὁ δι´ ἡμᾶς σαρκωθεὶς προαιώνιος Λόγος , ἡ ἐνυπόστατος σοφία τοῦ Πατρὸς , καὶ τὸν λόγον τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος ἐν ἑαυτῷ φέρει πάντως · οὗ καθάπερ ἱματισμὸς τὸ γράμμα ἐστὶ , λευκὸν μὲν ὃν καὶ σαφὲς , ἅμα δὲ καὶ στίλβον καὶ λαμπρὸν καὶ οἷον μαργαρῶδες , μᾶλλον δὲ θεοπρεπὲς καὶ ἔνθεον τοῖς ἐν πνεύματι τὰ τοῦ Πνεύματος ὁρῶσι , καὶ διασαφοῦσι τὰς ἐν τῷ γράμματι λέξεις θεοπρεπῶς , καὶ τοιαῦτα δεικνῦσι τὰ ῥήματα τοὺ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος , οἰα γναφεὺς ἐπὶ τῆς γῆς , τουτέστι σοφὸς τοῦ αἰῶνος τούτου οὐ δύναται διασαφῆσαι · καὶ τί λέγω διασαφῆσαι ; Οὐδὲ γὰρ δύναται γνῶναι διασαφοῦντος ἐτέρου · ψυχικὸς γὰρ ἄνθρωπος , καθὼς φησιν ὁ Ἀπόστολος , οὐ δέχεται τὰ τοῦ Πνεύματος , οὐδὲ δύναται γνῶναι · διὸ καὶ εἰς αἰσθητὰς παραγνωρίζει τὰς ὑπὲρ νοῦν καὶ θείας καὶ πνευματικὰς ἐλλάμψεις , ἃ μὴ ἑώρακεν ἐμβατεύων , Ζᾷ εἰκῆ φυσιούμενος ὑπὸ τοῦ νοὸς τῆς σαρκὸς αὐτου . Ἀλλ´ ὁ Πέτρος ὑπὸ τῆς μακαριωτάτης θέας ἐκείνης καταυγασθεὶς τὴν διάνοιαν , καὶ πρὸς ἔρωτα θεῖον καὶ πόθον ἐπαρθεὶς μείζονα , τοῦ φωτὸς ἐκείνου διαστῆναι μηκέτι θέλων , « Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε . εἶναι , » πρὸς τὸν Κύριον ἔλεγε . « Εἰ θέλεις ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνὰς , σοὶ μίαν , καὶ Μωσεῖ μίαν , καὶ μίαν Ἠλίᾳ , μὴ εἰδὼς ὃ λέγει · » οὔπω γὰρ ὁ καιρὸς ἐφειστήκει τῆς ἀποκαταστάσεως · ἀλλὰ καιροῦ ἐπιστάντος , οὐ χειροποιήτων δεησόμεθα σκηνῶν . Ἀλλ´ οὐδ´ ἐξισοῦν ἔδει τῷ Δεσπότη τοὺς δούλους διὰ τῆς τῶν σκηνων ὁμοιότητος · ὁ δὲ γὰρ Χριστὸς ὡς Υἱὸς γνήσιος ἐν τοῖς κόλποις τοῦ Πατρός ἐστιν · οἱ δὲ προφῆται καταλλήλως ὡς υἱοὶ γυήσιοι τοῦ Ἀβραὰμ ἐν τοῖς κόλποις Ἀβραὰμ οἰκοσουσιν . Ὡς οὗν ταῦτα ὁ Πέτρος μὴ εἰδὼς ἔλεγεν , « Ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτοὺς , » διακὸπτουσα τοὺς Πέτρου λόγους , καὶ δεικνῦσα τίς ἡ τῷ Χριστῷ πρέπουσα σκηνή . Ἀλλὰ τίς αὕτη ἡ νεφέλη , καὶ πῶς φωτεινὴ οὖσα ,, ἐπεσκίασεν αὐτούς ; Μὴ αὕτη τὸ ἀπρόσιτόν ἐστι φῶς ἐν ᾧ ὁ Θεὸς κατοικεῖ , καὶ ὃ φῶς ἀναβάλλεται ώς ἱμάτιον ; « Ὁ τιθεὶς γὰρ , φησί , νέφη τὴν ἐπίβλσιν αὐτοῦ , » καὶ , « Ἕθετο σκότος ἀποκρυφὴν αὐτοῦ , κύκλῳ αὐτοῦ ἡ σκηνὴ αὐτοῦ . » Καίτοι καθὼς φησιν ὁ Ἀπόστολος · « Μόνος ἔχων ἀθανασίαν , φῶς οἴκῶν ἀπρόσιτον · » ὥστε τὸ αὐτὸ καὶ φῶς ἐστιν ἐνταυθοῖ καὶ σκότον , δι´ ὑπερέχουσαν φανότητα ἐπι.σκιάζον . Ἀλλὰ καὶ τὸ τοῖς ἀποστολικοῖς ὀφθαλμοῖς πρότερον ὀρώμενον ἀπρόσιτον ὑπὸ τῶν ἱερῶν θεολόγων
Lemmas: ἄγω , ὁ λευκός ὁ χιών ὁ στιλπνότητα συνοράω · ἐπεί δέ καί ὁ τέχνη δοκέω τις καλλονή προσεφευρίσκω ὁ φύσις , καί ὁ τεχνητός ὡραϊσμός ἐκεῖνος ὁ καλλονή ὑπερτίθημι , οἷος , φημί , κναφεύς ἐπί ὁ γῆ οὖον δύναμαι λευκαίνω . ἀλλά γάρ ὁ δις ἐγώ σαρκόω προαιώνιος Λόγος , ὁ ἐνυπόστατος σοφία ὁ πατήρ , καί ὁ λόγος ὁ εὐαγγελικός κήρυγμα ἐν ἑαυτοῦ φέρω πάντως · ὅς καθάπερ ἱματισμός ὁ γράμμα εἰμί , λευκός μέν ὅς καί σαφής , ἅμα δέ καί στίλβω καί λαμπρός καί οἷος μαργαρώδης , μᾶλλον δέ θεοπρεπής καί ἔνθεος ὁ ἐν πνεῦμα ὁ ὁ πνεῦμα ὁράω , καί διασαφέω ὁ ἐν ὁ γράμμα λέγω θεοπρεπῶς , καί τοιοῦτος δείκνυμι ὁ ῥῆμα ὅς εὐαγγελικός κήρυγμα , οἶος κναφεύς ἐπί ὁ γῆ , τουτέστι σοφός ὁ αἰών οὗτος οὖον δύναμαι διασαφέω · καί τίς λέγω διασαφέω ; οὐδέ γάρ δύναμαι γιγνώσκω διασαφέω ἔτερον · ψυχικός γάρ ἄνθρωπος , καθώς φημί ὁ ἀπόστολος , οὖον δέχομαι ὁ ὁ πνεῦμα , οὐδέ δύναμαι γιγνώσκω · διό καί εἰς αἰσθητός παραγνωρίζω ὁ ὑπέρ νόος καί θεῖος καί πνευματικός ἐλλάμπω , ὁ μή ὁράω ἐμβατεύω , Γῆ εἰκῇ φυσιόω ὑπό ὁ νόος ὁ σάρξ αὐτός . Ἀλ ὁ Πέτρος ὑπό ὁ μακάριος θέα ἐκεῖνος καταυγάζω ὁ διάνοια , καί πρός Ἔρως θέω καί πόθος ἐπαίρω μείζων , ὁ φάος ἐκεῖνος διΐστημι μηκέτι ἐθέλω , « Καλός εἰμί ἐγώ ὧδε . εἰμί , » πρός ὁ κύριος λέγω . « εἰμί ἐθέλω ποιέω ὧδε τρεῖς σκηνή , σύ εἷς , καί Μωσῆς εἷς , καί εἷς Ἠλίας , μή εἰδοί ὅς λέγω · » οὔπω γάρ ὁ καιρός ἐφίστημι ὁ ἀποκατάστασις · ἀλλά καιρός ἐφίστημι , οὖον χειροποίητος δήω σκηνή . Ἀλ οὐδός ἐξισόω ἐσθίω ὁ Δεσπότη ὁ δοῦλος διά ὁ ὁ σκηνή ὁμοιότης · ὁ δέ γάρ Χριστός ὡς υἱός γνήσιος ἐν ὁ κόλπος ὁ πατήρ εἰμί · ὁ δέ προφήτης κατάλληλος ὡς υἱός γυήσιοι ὁ Ἀβραάμ ἐν ὁ κόλπος Ἀβραάμ οἰκέω . ὡς ἐν οὗτος ὁ Πέτρος μή εἰδοί λέγω , « ἰδέ νεφέλη φωτεινός ἐπισκιάζω αὐτός , » διακόπτω ὁ Πέτρος λόγος , καί δείκνυμι τίς ὁ ὁ Χριστός πρέπω σκηνή . ἀλλά τίς οὗτος ὁ νεφέλη , καί πῶς φωτεινός εἰμί ,, ἐπισκιάζω αὐτός ; μή οὗτος ὁ ἀπρόσιτος εἰμί φάος ἐν ὅς ὁ θεός κατοικέω , καί ὅς φάος ἀναβάλλω οὖς ἱμάτιον ; « ὁ τίθημι γάρ , φημί , νέφος ὁ ἐπίβλσιν αὐτός , » καί , « τίθημι σκότος ἀποκρυφή αὐτός , κύκλος αὐτός ὁ σκηνή αὐτός . » καίτοι καθώς φημί ὁ ἀπόστολος · « Μόνος ἔχω ἀθανασία , φάος οἶκος ἀπρόσιτος · » ὥστε ὁ αὐτός καί φάος εἰμί ἐνταυθοῖ καί σκότος , δις ὑπερέχω φανότης ἐπισκιάζω . ἀλλά καί ὁ ὁ ἀποστολικός ὀφθαλμός πρότερος ὁράω ἀπρόσιτος ὑπό ὁ ἱερός θεολόγος