cogPG.PG151 64
ἄλλους δὲ πάλιν ἀγροὶ καὶ γάμοι καὶ βιωτικῶν φροντίδες ἔργων ἀπεῖργον τῆς προσελεύσεως , ἃ πάντα παρέλυσεν οἷον καὶ ἀφεῖλε τῶν τοῦπαραλύτου λογισμῶν ἡ τοῦ σώματος πάρεσις · καὶ διὰ τοῦτο τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἡ νόσος ἔστιν ὅτε κρείττων τῆς ὑγείας , ἔστιν ὅτε συνεργεῖ τούτοις πρὸς σωτηρίαν . Καὶ τὰς μὲν ἐμφύτους πρὸς κακίαν ὁρμάς ἀμβλύνει , τὸ δὲ χρέος τῶν ἡμαρτημένων διὰ τῆς κακώσεως οἷον ἀποδιδοῦσα δεκτικοὺς ποιεῖ πρῶτον μὲν τῆς κατὰ ψυχὴν ἰατρείας , ἔπειτα καὶ τῆς τοῦ σώματος , καὶ μάλισθ´ ὅταν ὁ νοσῶν συνεὶς ἱατρείαν σῦσαν παρὰ Θεοῦ τὴν πληγὴν φέρῃ γενναίως καὶ μετὰ πίστεως προσπίπτῃ Θεῷ , καὶ δι´ ἔργων ὅπως ἂν ἔχῃ δυνάμεως ἐπικαλῆται τὸν ἱλασμόν · ὃ καὶ ὁ παράλυτος δι´ ἔργων ὡς εἶχεν ὑπέδειξε , καὶ ὁ Κύριος ἔργοις τε καὶ λόγοις αὐτοῖς παρέστησεν , εἰ καὶ οἱ Φαρισαῖοι μὴ συνιδεῖν δυνηθέντες , ὄΟἐβλασφήμουν καὶ διεγόγγυζον · « Ἰδὼν γὰρ , φησίν , ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν , τοῦ τε κλινοπετοῦς καταφερομένου , καὶ τῶν ἐκ τοῦ στέγους χαλώντων , λέγει τῷ παραλυτικῷ · « Τέκνον , ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου . » Ὥ μακαρίας προσηγορίας ! τέκνον ἀκούει καὶ υἱοποιεῖται τῷ οὐρανίῳ Πατρὶ , καὶ προσκολλᾶται τῷ ἀναμαρτήτῳ Θεῷ , ἀναμάρτητος παραχρῆμα καὶ αὐτὸς γεγονὼς διὰ τῆς τῶν ἡμαρτημένων ἀφέσεως , καὶ ὡς ὅν ἐπακολουθήσῃ καὶ ἡ τοῦ σώματος ἀνάκαίνισις , τὴν ψυχὴν πρότερον ἀνωρόχοις τῆς ἀμαρτίας , αἵ τε νόσοι τῷ σώματι καὶ ὁ θάνατος ἐπηκολούθησαν κατὰ τὴν αὐτοῦ δικαιοκρισίαν . Ἀλλ´ οἱ Γραμματεῖς ἀκούσαντες , « Διελογίζοντο , φησὶν , ἐν ἐαυτοῖς , τί οὗτος λαλεῖ βλασφημίας ; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας , εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός ; » Ὁ δὲ Κύριος ὡς ποιητὴς τῶν καρδιῶν , καὶ τοὺς ἀφανεῖς τῶν καρδιῶν λογισμοὺς τῶν Γραμματέων ἐπιστάμενος , πρὸς αὐτούς φησι · « Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν ; τί ἐστιν εὐκοπώτερον εἴκειν τῷ παραλυτικῷ , Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι , ἢ εἰπεῖν , Ἔγειραι , καὶ ἆοον τὸν κράββατόν σου καὶ περιπάτει ; » Τοῖς Γραμματεῦσιν ἐδόκει ὡς ἀδυνατῶν ὁ Κύριος ἰάσασθαι τὸν παράλυτον , πρὸς τὸ ἀφανὲς κατέφυγε , τὴν τῶν ἁμαρτημάτων ἄφεσιν , ἢν λόγῳ μόνῳ εἰπεῖν , καὶ ταῦτα δεσποτικῶς οὕτω καὶ προστακτικῶς βλάσφημονμὲν , ἀλλ´ εὔκολον καὶ τοῦ βουλομένου παντός . Διὸ καὶ πρὸς αὐτοὺς ὁ Κύριος · Εἰ λόγους ἐβουλόμην λέγειν καινούς , μὴ τὴν ἀπὸ τῶν πραγμάτων ἑκοασιν ἔχοντας , ἐπίσης εὔκολον ἦν ἑκάτερον ἔργου φάναι χωρίς καὶ τὴν ἔγερσιν τοῦ παραλυτικοῦ , καὶ τὴν ἄφεσιν τῶν ἡμαρτημένων αὐτῷ · ἵνα δὲ γνῶτε ὡς οὐκ ἄπρακτός ἐστιν ὁ ἐμὸς λόγος , οὐδ´ ὡς ἀδυνατῶν τῆς νόσου τὴν ἴασιν παρασχεῖν , εἰς τὴν ἄφεσιν τῆς ἀμαρτίας κατέφυγον , ἀλλ´ ἐξουσίαν ἔχω θεῖκὴν ἐπὶ τῆς γῆς , ὡς Υἱὸς ὁμοούσιος τῷ ἐν τοῖς οὐρανοῖς Πατρὶ , εἰ καὶ ὁμοούσιος ὑμῖν τοῖς ἀχαρίστοις κατὰ σάρκα γέγονα , τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ · « Σοὶ λέγω , ἔγειραι καὶ ἅρον τὸν κράββατόν σου , καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου · καὶ ἠγέρθη εὐθέως καὶ ἄρας τὸν κράββατον , ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων . » Ἀνεἰκειται καὶ ὁ λόγος καὶ τὸ θαῦμα τοῦτο τοῖς
Lemmas: ἄλλος δέ πάλιν ἀγρός καί γάμος καί βιωτικός φροντίς ἔργον ἀπείργω ὁ προσέλευσις , ὁ πᾶς παραλύω οἷος καί ἀφαιρέω ὁ τουπαραλυτος λογισμός ὁ ὁ σῶμα πάρεσις · καί διά οὗτος ὁ ἁμαρτάνω ὁ νόσος εἰμί ὅτε ἀγαθός ὁ ὑγεία , εἰμί ὅτε συνεργέω οὗτος πρός σωτηρία . καί ὁ μέν ἔμφυτος πρός κακία ὁρμή ἀμβλύνω , ὁ δέ χρέος ὁ ἁμαρτάνω διά ὁ κάκωσις οἷος ἀποδίδωμι δεκτικός ποιέω πρῶτος μέν ὁ κατά ψυχή ἰατρεία , ἔπειτα καί ὁ ὁ σῶμα , καί μάλισθ´ ὅταν ὁ νοσέω συνίημι ἰατρεία σῦσαν παρά Θεός ὁ πληγή φέρω γενναῖος καί μετά πίστις προσπίπτω Θεός , καί δις ἔργον ὅπως εἄν ἔχω δύναμις ἐπικαλέω ὁ ἱλασμός · ὅς καί ὁ παράλυτος δις ἔργον ὡς ἔχω ὑποδείκνυμι , καί ὁ Κύριος ἔργον τε καί λόγος αὐτός παρίστημι , εἰμί καί ὁ Φαρισαῖος μή συνοράω δύναμαι , οοβλασφημεω καί διαγογγύζω · « εἶδον γάρ , φημί , ὁ Ἰησοῦς ὁ πίστις αὐτός , ὁ τε κλινοπετής καταφέρω , καί ὁ ἐκ ὁ στέγος χαλάω , λέγω ὁ παραλυτικός · « Τέκνος , ἀφίημι σύ ὁ ἁμαρτία σύ . » ὅς μακάριος προσηγορία ! τέκνον ἀκούω καί υἱοποιέω ὁ οὐράνιος πατήρ , καί προσκολλάω ὁ ἀναμάρτητος Θεός , ἀναμάρτητος παραχρῆμα καί αὐτός γίγνομαι διά ὁ ὁ ἁμαρτάνω ἄφεσις , καί ὡς ὅς ἐπακολουθέω καί ὁ ὁ σῶμα ἀνακαίνισις , ὁ ψυχή πρότερος ανωροχοω ὁ ἁμαρτία , ὁ τε νόσος ὁ σῶμα καί ὁ θάνατος ἐπακολουθέω κατά ὁ αὐτός δικαιοκρισία . Ἀλ ὁ Γραμματεύς ἀκούω , « διαλογίζομαι , φημί , ἐν ἑαυτοῦ , τίς οὗτος λαλέω βλασφημία ; τίς δύναμαι ἀφίημι ἁμαρτία , εἰμί μή εἷς ὁ Θεός ; » ὁ δέ Κύριος ὡς ποιητής ὁ Καρδία , καί ὁ ἀφανής ὁ Καρδία λογισμός ὁ Γραμματεύς ἐπίσταμαι , πρός αὐτός φημί · « τις οὗτος διαλογίζομαι ἐν ὁ Καρδία σύ ; τίς εἰμί εὔκοπος εἴκω ὁ παραλυτικός , ἀφίημι σύ ὁ ἁμαρτία , ἢ εἶπον , ἐγείρω , καί οἷος ὁ κράββατος σύ καί περιπατέω ; » ὁ Γραμματεύς δοκέω ὡς ἀδυνατέω ὁ Κύριος ἰάομαι ὁ παράλυτος , πρός ὁ ἀφανής καταφεύγω , ὁ ὁ ἁμάρτημα ἄφεσις , εἄν λόγος μόνος εἶπον , καί οὗτος δεσποτικός οὗτος καί προστακτικός βλάσφημος , ἀλ Εὔκολον καί ὁ βούλομαι πᾶς . Διὸ καί πρός αὐτός ὁ Κύριος · εἰμί λόγος βούλομαι λέγω καινός , μή ὁ ἀπό ὁ πρᾶγμα εκοασις ἔχω , ἐπίσης Εὔκολον εἰμί ἑκάτερος ἔργον φαίνω χωρίς καί ὁ ἔγερσις ὁ παραλυτικός , καί ὁ ἄφεσις ὁ ἁμαρτάνω αὐτός · ἵνα δέ γιγνώσκω ὡς οὐ ἄπρακτος εἰμί ὁ ἐμός λόγος , οὐδός ὡς ἀδυνατέω ὁ νόσος ὁ ἴασις παρέχω , εἰς ὁ ἄφεσις ὁ ἁμαρτία καταφεύγω , ἀλ ἐξουσία ἔχω θεῖος ἐπί ὁ γῆ , ὡς υἱός ὁμοούσιος ὁ ἐν ὁ οὐρανός πατήρ , εἰμί καί ὁμοούσιος σύ ὁ ἀχάριστος κατά σάρξ γίγνομαι , τότε λέγω ὁ παραλυτικός · « σοί λέγω , ἐγείρω καί ἄρον ὁ κράββατος σύ , καί ὑπάγω εἰς ὁ οἶκος σύ · καί ἐγείρω εὐθύς καί ἀείρω ὁ κράββατος , ἐξέρχομαι ἐναντίος πᾶς . » ανεικειμαι καί ὁ λόγος καί ὁ θαῦμα οὗτος ὁ