cogPG.PG151 25
διάβολος οὐχ ἅμα τὴν ἰδιοῤῥυθμίαν καὶ τὴν ἁμαρτίαν ὑποτίθεται , ἀλλὰ κατὰ μικρὸν ὑποκλέπτει πανούργως , ὑποψιθυρίζων ἡμῖν καὶ λέγων · Καὶ σὺ κατὰ σεαυτὸν ζῶν , καὶ μὴ σχολάζων τῇ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίᾳ , μηδὲ τὸ οὖς ὑπέχων τῷ διδασκάλῳ τῆς Ἐκκλησίας , δύνασαι καὶ παρὰ σεαυτοῦ συνορᾷν τὸ δέον , καὶ μὴ μακρυνθῆναι τοῦ ἀγαθοῦ . Ὅταν δέ τινα τῆς ἱερᾶς ὑμνῳδίας ἀποσχοινίσῃ , καὶ τῆς πρὸς τοὺς ἱεροὺς διδασκάλους ὑπακοῆς , μακρὰν αὐτὸν ποιεῖ καὶ τῆς θείας ἐπισκοπῆς , τοῖς ἔργοις αὐτὸν τοῖς πονηροῖς παραδούς · ὁ γὰρ Θεὸς πανταχοῦ πάρεστιν · ἕν ἐστι τὸ μακρὰν τοῦ ἀγαθοῦ , τὸ κακὸν , ἐν ῷ διὰ τῆς ἁμαρτίας γινόμενοι μακρὰν ἀποδημοῦμεν Θεοῦ · « Οὐ γὰρ διαμενοῦσι παράνομοι κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν σου , » ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Θεόν φησι . Μακρυνθεὶς οὖν οὕτω , καὶ εἰς χώραν ἀποδημήσας μακρὰν οὗσαν ὁ υἱὸς ὁ νεώτερος , « ἐκεῖ διεσκόρπισε , φησὶ , τὴν οὐσίαν αὐτοῦ , ζῶν ἀσώτως . » Πῶς οὖν διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ; Πρὸ πάντων οὐσία καὶ περιουσία ἡμῶν ἔμφυτος ὁ νοῦς ἐστιν ὁ ἡμέτερος . Ἔως μὲν οὖν τοῖς τῆς σωτηρίας τρόποις ἐμμένομεν , συνηγμένον αὐτὸν ἔχομεν πρὸς ἑαυτὸν , καὶ τὸν πρῶτον καὶ ἀνωτάτω νοῦν τὸν Θεόν · ἡνίκα δ´ ἂν τοῖς πάθεσι θύραν ἀνοίξωμεν , εὐθὺς σκορπίζεται , πλανώμενος πᾶσαν ὥραν περὶ τὰ σαρκικά τε καὶ γήῖνα , περὶ τὰς πολυμόρφους ἡδονάς , καὶ τοὺς ἐπὶ ταύταις ἐμπαθεῖς λογισμούς . Αὐτοῦ ἐστιν ἡ φρόνησις πλοῦτος , παραμένουσα τούτῳ καὶ διακρίνουσα τὸ κρεῖττον ἀπὸ τοῦ χείρονος , μέχρις ἂν καὶ αὐτὸς παραμένῃ ταῖς ἐντολαῖς καὶ συμβουλαῖς ὑπείκων τοῦ ἀνωτάτου Πατρός · τούτου δὲ ἀφηνιάσαντος , κἀκείνη σκορπίζεται εἰς πορνείαν καὶ ἀφροσύνην , τὰς παρ´ ἑκάτερον μέρος κακίας μεριζομένη . Τοῦτο δʹ ν ἴδοις καὶ ἐπὶ πάσης ἀρετῆς ἡμῶν καὶ δυνάμεως , αῖ εἰσιν ἡμέτερος ὄντως πλοῦτος , ὃς τῆς κακίας οὔσης πολυσχεδοῦς , ὅτ´ ἂν πρὸς αὐτὴν ἐκκλίνῃ , σκορπίζεται · αὐτὸς γὰρ ὁ νοῦς τείνει τὴν ἐπιθυμίαν πρὸς τὸν ἕνα καὶ ὄντως ὄντα Θεὸν , τὸν μόνον ἀγαθὸν , τὸν μόνον ἐφετὸν , τὸν μόνον ἀμιγῆ πάσης ὀδύνης τὴν ἡδονὴν παρέχοντα . Τοῦ νοῦ δὲ μαλακισθέντος ἡ πρὸς τὴν ὄντως ἀγάπην τῆς ψυχῆς δύναμις ἐκπίπτει τοῦ ὄντως ὁρεκτοῦ , καὶ πρὸς τὰς ποικίλας ὀρέξεις τῆς ἡδυπαθείας διασπωμένη , σκορπίζεται ἐντεῦθεν πρὸς ἐπιθυμίαν βρωμάτων οὐκ ἀναγκαίων ἐκεῖθεν πρὸς ἐπιθυμίαν Χ ὄ σωμάτων οὐκεύσχημόνων , ἑτέρωθεν πρὸς ἐπιθυμίαν οὐκ εὐχρήστων χρημάτων , ἄλλοθεν πρὸς ἐπιθυμίαν τῆς κενῆς καὶ ἀδόξου δόξης μεθελκομένη . Και οὕτω κατακερματιζόμενος ὁ ἄθλιος ἄνθρωπος , καὶ ταῖς ποικίλαις περὶ ταῦτα φροντίσς κατατεινόμενος , οὐδὲν τὸν ἥλιον αὐτὸν οὐδὲ τὸν ἀέρα , τὸν κοινὸν πᾶσι πλοῦτον , ἡδέως ἀναπνεῖ τε καὶ θεω ρεῖ . Αὐτὸς ὁ νοῦς ὁ ἡμέτερος μὴ ἀποστὰς τοῦ Θεοῦ , διεγείρει τὸν ἐν ἡμῖν θυμὸν κατὰ μόνου τοῦ διαβόλου , καὶ χρῆται τῇ τῆς ψυχῆς ἀνδρίᾳ κατὰ τῶν πονηρῶν παθῶν , κατὰ τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους , κατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας . Ἀν δὲ μὴ προσΚέχῃ ταῖς θείαις ἐντολαῖς τοῦ καθοπλίσαντος αὐτὸν δεσπότου , μάχεται τοῖς πλησίον , μαίνεται κατὰ τῶν ὁμοφύλων , ἀποθηριοῦται κατὰ τῶν μὴ συναινούντων οοιωοοοΟΟϛ
Lemmas: διάβολος οὐ ἅμα ὁ ἰδιορρυθμία καί ὁ ἁμαρτία ὑποτίθημι , ἀλλά κατά μικρός ὑποκλέπτω πανοῦργος , ὑποψιθυρίζω ἐγώ καί λέγω · καί σύ κατά σαυτοῦ ζῶ , καί μή σχολάζω ὁ ὁ Θεός ἐκκλησία , μηδέ ὁ οὖς ὑπέχω ὁ διδάσκαλος ὁ ἐκκλησία , δύναμαι καί παρά σεαυτοῦ συνοράω ὁ δήω , καί μή μακρύνω ὁ ἀγαθός . ὅταν δέ τις ὁ ἱερός ὑμνῳδία ἀποσχοινίζω , καί ὁ πρός ὁ ἱερός διδάσκαλος ὑπακοή , μακράν αὐτός ποιέω καί ὁ θεῖος ἐπισκοπή , ὁ ἔργον αὐτός ὁ πονηρός παραδίδωμι · ὁ γάρ θεός πανταχοῦ πάρειμι · εἷς εἰμί ὁ μακράν ὁ ἀγαθός , ὁ κακός , ἐν ῷ διά ὁ ἁμαρτία γίγνομαι μακράν ἀποδημέω Θεός · « οὖον γάρ διαμένω παράνομος κατεναντίον ὁ ὀφθαλμός σύ , » ὁ Δαυίδ πρός ὁ Θεός φημί . Μακρύνω οὖν οὗτος , καί εἰς χώρα ἀποδημέω μακράν ὕω ὁ υἱός ὁ νέος , « ἐκεῖ διασκορπίζω , φημί , ὁ οὐσία αὐτός , ζῶ ἄσωτος . » Πῶς οὖν διασκορπίζω ὁ οὐσία αὐτός ; πρό πᾶς οὐσία καί περιουσία ἐγώ ἔμφυτος ὁ νόος εἰμί ὁ ἡμέτερος . ἔως μέν οὖν ὁ ὁ σωτηρία τρόπος ἐμμένω , σύνειμι αὐτός ἔχω πρός ἑαυτοῦ , καί ὁ πρῶτος καί ἄνω2 νόος ὁ Θεός · ἡνίκα δδʹ εἄν ὁ πάθος θύρα ἀνοίγω , εὐθύς σκορπίζω , πλανάω πᾶς ὥρα περί ὁ σαρκικός τε καί γήινος , περί ὁ πολύμορφος ἡδονή , καί ὁ ἐπί οὗτος ἐμπαθής λογισμός . αὐτός εἰμί ὁ φρόνησις πλοῦτος , παραμένω οὗτος καί διακρίνω ὁ ἀγαθός ἀπό ὁ χείρων , μέχρι εἄν καί αὐτός παραμένω ὁ ἐντολή καί συμβουλή ὑπείκω ὁ ἀνώτατος πατήρ · οὗτος δέ ἀφηνιάζω , ἐκεῖνος σκορπίζω εἰς πορνεία καί ἀφροσύνη , ὁ παρ´ ἑκάτερος μέρος κακία μερίζω . οὗτος δέ Ν ὁράω καί ἐπί πᾶς ἀρετή ἐγώ καί δύναμις , αῖ εἰμί ἡμέτερος εἰμί πλοῦτος , ὅς ὁ κακία εἰμί πολυσχεδής , ὅς εἄν πρός αὐτός ἐκκλίνω , σκορπίζω · αὐτός γάρ ὁ νόος τείνω ὁ ἐπιθυμία πρός ὁ εἷς καί εἰμί εἰμί θεός , ὁ μόνος ἀγαθός , ὁ μόνος ἐφετός , ὁ μόνος ἀμιγής πᾶς ὀδύνη ὁ ἡδονά παρέχω . ὁ νόος δέ μαλακίζω ὁ πρός ὁ εἰμί ἀγάπη ὁ Ψυχή δύναμις ἐκπίπτω ὁ εἰμί ὀρεκτός , καί πρός ὁ ποικίλος ὄρεξις ὁ ἡδυπάθεια διασπάω , σκορπίζω ἐντεῦθεν πρός ἐπιθυμία βρῶμα οὐ ἀναγκαῖος ἐκεῖθεν πρός ἐπιθυμία Χ ὅς σῶμα ουκευσχημοναω , ἑτέρωθεν πρός ἐπιθυμία οὐ εὔχρηστος χρῆμα , ἄλλοθεν πρός ἐπιθυμία ὁ κενός καί ἄδοξος δόξα μεθέλκω . και οὗτος κατακερματίζω ὁ ἄθλιος ἄνθρωπος , καί ὁ ποικίλος περί οὗτος φροντίς κατατείνω , οὐδείς ὁ ἥλιος αὐτός οὐδέ ὁ ἀήρ , ὁ κοινός πᾶς πλοῦτος , ἡδύς ἀναπνέω τε καί θέω ρέω . αὐτός ὁ νόος ὁ ἡμέτερος μή ἀφίστημι ὁ Θεός , διά-ἐγείρω ὁ ἐν ἐγώ θυμός κατά μόνος ὁ διάβολος , καί χράω ὁ ὁ Ψυχή ἀνδρεία κατά ὁ πονηρός πάθος , κατά ὁ ἄρχω ὁ σκότος , κατά ὁ πνεῦμα ὁ πονηρία . εἰς δέ μή προσΚέχῃ ὁ θεῖος ἐντολή ὁ καθοπλίζω αὐτός δεσπότης , μάχομαι ὁ πλησίος , μαίνομαι κατά ὁ ὁμόφυλος , ἀποθηριόω κατά ὁ μή συναινέω οοιωοοοΟΟϛ