cogPG.PG151 202
καὶ θάνατον οὐ τὸν σωματικὸν τέως , ἀλλὰ τὸν τῆς ψυχης , εἰπὼν πρὸς τὴν τῶν προπατόρων ἡμῶν συζυγίαν ἐκείνην , « Ἡ ἂν ὥρᾳ φάγησθε ἀπὸ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρὸν , θανάτω ἀποθανεῖσθε . » Ὁρᾶτε , οὐκ εἶπε προστακτικῶς , οἵαν ἡμέραν φάγητε ἀποθάνετε · τὸ γὰρ πρόσταγμα αὐτοῦ γένεσίς ἐστι τοῖς οὖσι πάσι · καὶ αὐτὸς τὰ πάντα ἐνετείλατο , καὶ ἐκτίσθησαν , τὸν δὲ θάνατον οὐκ ἐνετείλατο , ἀλλὰ προκατήγγειλεν ἐκ παραβάσεως ἐσόμενον , εἰπών · « Μὴ φάγησθε ἀπὸ τοῦ ξύλου · ᾗ γὰρ ἂν ἡμέρᾳ φάγησθε ἀποθανεῖσθε · » ἵνα τὴν συμβουλὴν στέργοντες , καὶ τὴν παράβασιν φεύγοντες , τῷ θανάτῳ μὴ περιπέσωμεν . Ὅτι δὲ καὶ θάνατον οὐ τὸν σωματικὸν εἶπε τέως , ἀλλὰ τὸν τῆς ψυχῆς . φανερόν · οὐ γὰρ ἀπέθανον σωματικῶς , καθὸ´ ἤν ἡμέραν ἐγεύσαντο τοῦ ἀπηγορευμένου ξύλου . Ἀλλὰ τίς ἐστιν ὁ τῆς ψυχῆς θάνατος ; ἡ τοῦ Θεοῦ ἐγκατάλειψις · ὥσπερ γὰρ φωτὸς παρόντος , οὐκ ἔστιν ἐν ταυτῷ παρεῖναι καὶ σκότος , ἀπλῶς´ ἐπιλιπόντος τοῦ φωτὸς τὸν τόπον , σκότος ἐπιγίνεται , οὐκ ἐκ τοῦ φωτὸς ἔχον τὴν γένεσιν , ἀλλ´ ἐκ τοῦ διαφράττοντος ἐκ τῆς σκιᾶς · οὔτω καὶ τοῦ Θεοῦ αὐτοζωῆς ὄντος , καὶ ζωῆς τῶν ζώντων πάντων , καὶ μάλιστα τῶν θείως ζώντων , παρόντος τῇ καθὸ´ ἡμᾶς ψυχῇ , ἀδύνατον καὶ τὸν θάνατον παρεῖναι ταύτῃ . Ἐγκαταλιπόντος δὲ ταύτην τοῦ Θεοῦ , ὁ θάνατος αὐτῇ προσγίνεται , οὐκ ἐκ τοῦ Θεοῦ τὴν γένεσιν ἔχων , ἀλλ´ ἐκ τοῦ αἰτίου τῆς θείας ἐγκαταλείψεως , ὅπερ εστὶν ἡ ἀμαρτία . Ὁρᾶτε , πῶς οὐκ ἐκ τοῦ Θεοῦ ὁ θάνατος , ἀλλ´ ἐκ τῆς ἁμαρτίας ; Ἀλλὰ πῶς ἐγκαταλιμπάνει τὴν ψυχὴν ὁ πανταχοῦ παρών , ὁ μηδαμόθεν ἀπών · ὡς πρότερον ἐγκαταλιποῦσαν τοῦτον αὐτὴν ἑκοῦσαν , καὶ ὡς αὐτεξούσιον ὑπ´ αὐτοῦ κτισθεῖσαν μὴ βιαζόμενος · ὤστε καὶ τῆς εἰς ἡμᾶς θείας ἐγκαταλείψεως ἡμεῖς ἡμῖν αὐτοῖς ἐσμεν αἴτιοι , ἀλλ´ οὐχ ὁ ποιήσας ἡμᾶς Θεός . Ἡμεῖς οὖν ἐσμεν φεῦ ! οἰ τοῦ οἰκείου θανάτου γεννήτορες , καταλιπόντες ἑκόντες τὸν εἰς τὸ ζῇν κτίσαντα , καὶ ἀεὶ παρόντα , καὶ παρ´ ἕαυτοῦ ζωοποιοῦντα δεσπότην , ὥσπερ οἱ ἐν σταθερᾷ μεσημβρίᾳ τοὺς ὀφθαλμοὺς καταμύοντες , καὶ τοῦ φωτὸς ἐκόντες ἀπέχοντες , καίτοι παρόντος καὶ ἐπιλάμποντος · ἀθετήσαντες γὰρ τὴν ζωοποιὸν συμβουλὴν , καὶ τὸν Θεὸν καταλιπόντες διὰ τῆς ἀθετήσεως , καὶ τῆς ζωῆς ἀποστάντες ἑκόντες , προσδεξάμεθα τὴν θανατηφόμον συμβουλὴν τοῦ Σατανᾶ , καὶ δι´ αὐτῆς ἡμῖν αὐτοῖς τοῦτον εἰσῳκισάμεθα , νεκρὸν ὄντα πνεῦμα , ὡς ποότερον αὐτὸν ἐγκαταλιπόντα Θεὸν , καὶ νεκρώσεως ἡμῖν δι´ ἑαυτοῦ γενόμενον πρόξενον , καὶ νεκρώσεως ἔτι τῆς κατὰ ψυχὴν λέγω , ἤτις ὅταν ᾖ κεχωριαμένη Θεοῦ , κατὰ Παῦλον εἰπεῖν , ζῶσα τέθνηκε . Μᾶλλον δὲ καὶ θανάτου χείρων αὐτῆς ἡ ζωή · ἀργὴ γαρ οὖσα πρὸς πᾶν ἀγαθὸν , ἐνεργὴς γίνεται πρὸς πᾶν πονηρὸν , αὐτεπίβουλος οὖσα , καὶ αὐτοφθόνῳ κακίᾳ διηνεκῶς πρὸς τὰ χείρω ἐαυτὴν συνελαύνουσα . Τάχα πολλοὶ τὸν Ἀδὰμ αἰτιῶνται , πῶς εὐκόλως τῷ πονηρῷ συμβούλῳ πεισθεὶς τὴν θείαν ἠθάτησεν ἐντολὴν , καὶ διὰ τῆς τοιαύτης ἀθετήσεως ἡμῖν τὸν θάνατον προεξένησεν · ἀλλ´ οὐκ ἔστιν ἴσον πρὸ τῆς παίρας ἐθελῆσαι γεύσασθαι θανασίαου τινὸς βοτάνης , καὶ μετα τὸ μαθεῖν διὰ πείρας θανάσιμον οὖσαν , ἀπὸ ταύτης ποθεῖν ἐσθίειν · μεμπτος γάρ
Lemmas: καί θάνατος οὖον ὁ σωματικός τέως , ἀλλά ὁ ὁ Ψυχή , εἶπον πρός ὁ ὁ προπάτωρ ἐγώ συζυγία ἐκεῖνος , « ὁ εἄν ὥρα ἐσθίω ἀπό ὁ ξύλον ὁ γιγνώσκω καλός καί πονηρός , θάνατος ἀποθνῄσκω . » ὁράω , οὐ εἶπον προστακτικός , οἷος ἡμέρα ἐσθίω ἀποθνῄσκω · ὁ γάρ πρόσταγμα αὐτός γένεσις εἰμί ὁ εἰμί πᾶς · καί αὐτός ὁ πᾶς ἐντέλλω , καί κτίζω , ὁ δέ θάνατος οὐ ἐντέλλω , ἀλλά προκαταγγέλλω ἐκ παράβασις εἰμί , εἶπον · « μή ἐσθίω ἀπό ὁ ξύλον · ὅς γάρ εἄν ἡμέρα ἐσθίω ἀποθνῄσκω · » ἵνα ὁ συμβουλή στέργω , καί ὁ παράβασις φεύγω , ὁ θάνατος μή περιπίπτω . ὅτι2 δέ καί θάνατος οὖον ὁ σωματικός εἶπον τέως , ἀλλά ὁ ὁ Ψυχή . φανερός · οὖον γάρ ἀποθνῄσκω σωματικός , καθό ἐάν ἡμέρα γεύω ὁ ἀπαγορεύω ξύλον . ἀλλά τίς εἰμί ὁ ὁ Ψυχή θάνατος ; ὁ ὁ Θεός ἐγκατάλειψις · ὥσπερ γάρ φάος πάρειμι , οὐ εἰμί ἐν ταυτός πάρειμι καί σκότος , ἀπόλλυμι ἐπιλείπω ὁ φάος ὁ τόπος , σκότος ἐπιγίγνομαι , οὐ ἐκ ὁ φάος ἔχω ὁ γένεσις , ἀλ ἐκ ὁ διαφράσσω ἐκ ὁ σκιά · οὐτάω καί ὁ Θεός αὐτοζωή εἰμί , καί ζωή ὁ ζῶ πᾶς , καί μάλιστα ὁ θεῖος ζῶ , πάρειμι ὁ καθό ἐγώ Ψυχή , ἀδύνατος καί ὁ θάνατος πάρειμι οὗτος . ἐγκαταλείπω δέ οὗτος ὁ Θεός , ὁ θάνατος αὐτός προσγίγνομαι , οὐ ἐκ ὁ Θεός ὁ γένεσις ἔχω , ἀλ ἐκ ὁ αἴτιος ὁ θεῖος ἐγκατάλειψις , ὅσπερ εἰμί ὁ ἁμαρτία . ὁράω , πῶς οὐ ἐκ ὁ Θεός ὁ θάνατος , ἀλ ἐκ ὁ ἁμαρτία ; ἀλλά πῶς ἐγκαταλιμπάνω ὁ ψυχή ὁ πανταχοῦ πάρειμι , ὁ μηδαμόθεν ἄπειμι · ὡς πρότερος ἐγκαταλείπω οὗτος αὐτός ἑκών , καί ὡς αὐτεξούσιος ὑπό αὐτός κτίζω μή βιάζομαι · ὥστε καί ὁ εἰς ἐγώ θεῖος ἐγκατάλειψις ἐγώ ἐγώ αὐτός εἰμί αἴτιος , ἀλ οὐ ὁ ποιέω ἐγώ Θεός . ἐγώ οὖν εἰμί φεῦ ! ὁ ὁ οἰκεῖος θάνατος γεννήτωρ , καταλείπω ἑκών ὁ εἰς ὁ ζάω κτίζω , καί ἀεί πάρειμι , καί παρ´ ἑαυτοῦ ζωοποιέω δεσπότης , ὥσπερ ὁ ἐν σταθερός μεσημβρία ὁ ὀφθαλμός καταμύω , καί ὁ φάος ἑκών ἀπέχω , καίτοι πάρειμι καί ἐπιλάμπω · ἀθετέω γάρ ὁ ζωοποιός συμβουλή , καί ὁ θεός καταλείπω διά ὁ αθέτηση , καί ὁ ζωή ἀφίστημι ἑκών , προσδέχομαι ὁ θανατηφόμον συμβουλή ὁ Σατανᾶς , καί δις αὐτός ἐγώ αὐτός οὗτος εἰσοικίζω , νεκρός εἰμί πνεῦμα , ὡς ποοτερος αὐτός ἐγκαταλείπω θεός , καί νέκρωσις ἐγώ δις ἑαυτοῦ γίγνομαι Πρόξενος , καί νέκρωσις ἔτι ὁ κατά ψυχή λέγω , ὅστις ὅταν εἰμί χωρίζω Θεός , κατά Παῦλος εἶπον , ζῶ θνῄσκω . μᾶλλος δέ καί θάνατος χείρων αὐτός ὁ ζωή · ἀργός γαρ εἰμί πρός πᾶς ἀγαθός , ἐνεργός γίγνομαι πρός πᾶς πονηρός , αὐτεπίβουλος εἰμί , καί αὐτόφθονος κακία διηνεκής πρός ὁ χείρων ἑαυτοῦ συνελαύνω . Τάχα πολύς ὁ Ἀδάμ αἰτιάομαι , πῶς εὐκόλως ὁ πονηρός σύμβουλος πείθω ὁ θεῖος ἠθάτησεν ἐντολή , καί διά ὁ τοιοῦτος αθέτηση ἐγώ ὁ θάνατος ἐκνέω · ἀλ οὐ εἰμί ἴσος πρό ὁ Πάϊρας ἐθέλω γεύω θανασία τις βοτάνη , καί μετά ὁ μανθάνω διά πείρω θανάσιμος εἰμί , ἀπό οὗτος ποθέω ἐσθίω · μεμπτός γάρ