cogPG.PG151 281
μίμησιν · καὶ πᾶσα ἡ πόλις αὕτη κατηλλάγημεν τῶ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου αὐτοῦ . Ποῦ γὰρ τὸ πλήρωμα ἐκεῖνο τῆς ἀσεβείας , ἐν ᾧ καὶ πολλοὺς εἶναι τῶν ἡμετέρων προγόνων οὐκ ἀπεικός ; Ποῦ ὁ ἐπ´ εὐσεβείᾳ φόβος , καὶ αἱ διὰ τοῦτον ποθειναὶ καταδύσεις ; Ποῦ οἱ τὴν τῶν θηρίων παρελάσαντες ἀγριότητα τῇ κατὰ τῶν εὐσεβούντων μανίᾳ ; Πάντα λέλυται τὰ δεινὰ , πάντα προσεγένετο τὰ χρηστά . Δημητρίου τῆς εὐσεβείας προκινδυνεύσαντος . Καὶ ναοὶ μὲν εὐμεγέθεις , καὶ περικαλλεῖς , καὶ μόνῃ τῇ θέᾳ πάντας πρὸς ἑαυτοὺς ἐπιστρέφοντες , ἐπὶ τῶν καταδύσεων ἐκείνων ἑστήκασι · βασιλεῖς δὲ τῇ εὐς.βεία μᾶλλον , ἢ τῇ βασιλείᾳ κοσμούμενοι , συμπαριστᾶσιν ἡμῖν , καὶ συνεπικροτοῦσιν εὐφημοῦντος τὰς ἀριστείας τοῦ μάρτυρος · πᾶσα δὲ ἡ πόλις παῤῥησιαζόμεθα τὴν εὐσέβειαν , ἐπὶ τῷ μαρτυρίῳ τοῦ μεγάλου Δημητρίου καυχώμενοι . Καὶ γὰρ ἐξέχεεν τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην οὐκ ἐπὶ τὰς καρδίας ἡμῶν μόνον , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τὰ σώματα , διὰ τῶν μύρων , ὧν εἰς ἡμῶν εὐρωστίαν ἀνίησιν ἐκ τοῦ σώματος ὧν ἄρα ἡ εὐωδία πανταχόθεν τῆς πόλεως ἀπήλασε τὴν ἀσέβειαν , καὶ πόλιν ἀνέδειξε ταύτην Θεοῦ , ἢ παράδεισον ἄλλον , εἰ μή τι καὶ πλέον , ἀρδομένην καὶ γαννυμένην ποταμῷ μύρων , ἀλλ´ οὐχ ὑδάτων · καὶ μύρων , ἐν οἷς καὶ ἐξ ὧν ἐστι πάντως διὰ τοῦ Πνεύματος ἡ χάρις τῶν ἰαμάτων , τὰ ἐνεργήματα τῶν Δυνάμεων , ὡς ἔχειν ἡμᾶς λέγειν πρὸς τὸν μέγαν Δημήτριον , ὃ περὶ τῆς ἐν ἀφθαρσία νυμφευθείσης τῷ Θεῷ ψυχῆς ἐν τοῖς τῶν ἀσμάτων ᾤσμασιν ἀναγέγραπται · ὡς ὀσμὴ ἱματίων σου ὑπὲρ πάντα τὰ ἀρώματα . Ἱμάτιον δὲ τῆς μαρουρικῆς ψυχῆς νοήσεις τὸ σῶμα , οὐ καὶ αἱ σιαγόνες , κατ´ ἐκεῖνο πάλιν εἰπεῖν τὸ σμα , Ὡς φιάλαι μύρων , καὶ οἱ δάκτυλοι ὡς κρίνα στάζοντα εὐωδίαν . Πολλῷ μᾶλλον ἡ λογχευθεῖσα πλευρὰ , ἥτις οἷον ἀναστομωθεῖσα ταῖς λόγχαις , οὐκέτι ὡς φιάλη κατέχει παρ´ ἑαυτῇ τὰ μύρα , οὐδὲ ὡς κρίνα σταλαγμοὺς εὐώδεις ἀφίησιν , ἀλλὰ πηγὴν ἀναδίδωσιν ἀένναον καὶ ἀνέκλειπτον , ὡς εἶναι μὴ κατὰ τὸ ψαλμικὸν ἡμᾶς λέγειν , ὅτι Ὁ ποταμὸς τοῦ Θεοῦ ἐπληρώθη ὑδάτων , ἀλλ´ ὅτι ἡ τοῦ Θεοῦ κρήνη , αὔτη δέ ἐστι τὸ μαρτυρικὸν σῶμα , . πεπλήρωται μύρων καὶ θαυμάτων καὶ ἰαμάτων , καὶ τὸ τούτων ἔτι θαυμασιώτερον , ὅτι καὶ κατὰ κρουνοὺς ῥέουσα τὸ πλῆρες οὐκ ἀποτίθεται . Καὶ , ὡς ἔοικεν , ἐκείνους εἴπε τοὺς λόγους πρὸς Θεὸν ἑκ τοῦ σώματος ἀνιοῦσα ἡ μαρτυρικὴ καὶ θεία ψυχὴ , οὓς καὶ ἡ τῷ Θεῷ νυμφευθεῖσα φησὶν ἐν ἐκείνοις τοῖς ξσμασι . Τίνας τούτους ; Ἐξεγείρου , βοῤῥᾶ , καὶ ἔρχου , νότε . Διάπνευσον κῆπόν μου , καὶ ῥευσάτωσαν ἀρώματά μου . Καὶ οὕτω τὸν μὲν ἀπὸ τῆς ἐπιπνοίας τοῦ νοητοῦ βορέου τρύχοντα τηνικαῦτα τὴν πόλιν χειμῶνα τῆς ἀσεβείας ἀπήλασε καὶ διέλυσεν · ἐπανήγαγε δὲ ἡμῖν τὴν νοητὴν ἀλῆν τῆς εὐσεβείας , ἢν ἡ εὔπνοια δίδωσιν ἐκείνου τοῦ νότου , ὃς κατὰ πρύμναν καθάπερ εἰσβάλλει τοῖς ἀναπλεῖν αἱρουμένοις πρὸς τὴν ἀνατολὴν τοῦ τῆς δικαιοσύνης ἡλίου , καὶ τῷ κήπῳ τῶν ἀρετῶν καὶ τῶν χαρίτων , οὕτος δέ ἐστι τὸ σῶμα τὸ μαρτυρικὸν , πηγάζειν ἔδωκε τὰ μύρα καὶ
Lemmas: μίμησις · καί πᾶς ὁ πόλις οὗτος καταλλάσσω ὁ Θεός διά ὁ θάνατος αὐτός . πός γάρ ὁ πλήρωμα ἐκεῖνος ὁ ἀσέβεια , ἐν ὅς καί πολύς εἰμί ὁ ἡμέτερος πρόγονος οὐ ἀφίημι ; πός ὁ ἐπι εὐσέβεια φόβος , καί ὁ διά οὗτος ποθεινός κατάδυσις ; πός ὁ ὁ ὁ θηρίον παρελαύνω ἀγριότης ὁ κατά ὁ εὐσεβέω μανία ; Πάν λύω ὁ δεινός , πᾶς προσγίγνομαι ὁ χρηστός . Δημήτριος ὁ εὐσέβεια προκινδυνεύω . καί ναός μέν εὐμεγέθης , καί περικαλλής , καί μόνος ὁ θέα πᾶς πρός ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω , ἐπί ὁ κατάδυσις ἐκεῖνος ἵστημι · βασιλεύς δέ ὁ εὐβείας μᾶλλον , ἢ ὁ βασίλεια κοσμέω , συμπαριστάω ἐγώ , καί συνεπικροτέω εὐφημέω ὁ ἀριστεία ὁ μάρτυς · πᾶς δέ ὁ πόλις παρρησιάζομαι ὁ εὐσέβεια , ἐπί ὁ μαρτύριον ὁ μέγας Δημήτριος καυχάομαι . καί γάρ ἐκχέω ὁ ἑαυτοῦ ἀγάπη οὐ ἐπί ὁ Καρδία ἐγώ μόνος , ἀλλά καί ἐπί ὁ σῶμα , διά ὁ Μύρων , ὅς εἰς ἐγώ εὐρωστία ἀνίημι ἐκ ὁ σῶμα ὅς ἄρα ὁ εὐωδία πανταχόθεν ὁ πόλις ἀπελαύνω ὁ ἀσέβεια , καί πόλις ἀναδείκνυμι οὗτος Θεός , ἢ παράδεισος ἄλλος , εἰμί μή τίς καί πλέω , ἄρδω καί γαννύω ποταμός Μύρων , ἀλ οὐ ὕδωρ · καί Μύρων , ἐν ὅς καί ἐκ ὅς εἰμί πάντως διά ὁ πνεῦμα ὁ χάρις ὁ ἴαμα , ὁ ἐνέργημα ὁ δύναμις , ὡς ἔχω ἐγώ λέγω πρός ὁ μέγας Δημήτριος , ὅς περί ὁ ἐν ἀφθαρσία νυμφεύω ὁ Θεός Ψυχή ἐν ὁ ὁ ἄσμα οἶμα ἀναγράφω · ὡς ὀσμή ἱμάτιον σύ ὑπέρ πᾶς ὁ ἄρωμα . ἱμάτιον δέ ὁ μαρουρικεω Ψυχή νοέω ὁ σῶμα , οὖον καί ὁ σιαγών , κατ´ ἐκεῖνος πάλιν εἶπον ὁ σμάω , ὡς φιάλη Μύρων , καί ὁ δάκτυλος ὡς κρίνον στάζω εὐωδία . πολλός μᾶλλον ὁ λογχεύω πλευρόν , ὅστις οἷος ἀναστομόω ὁ λόγχη , οὐκέτι ὡς φιάλη κατέχω παρ´ ἑαυτοῦ ὁ Μύρα , οὐδέ ὡς κρίνον σταλαγμός εὐώδης ἀφίημι , ἀλλά πηγή ἀναδίδωμι ἀέναος καί ἀνέκλειπτος , ὡς εἰμί μή κατά ὁ ψαλμικός ἐγώ λέγω , ὅτι ὁ ποταμός ὁ Θεός πληρόω ὕδωρ , ἀλ ὅτι ὁ ὁ Θεός κρήνη , οὗτος δέ εἰμί ὁ μαρτυρικόν σῶμα , . πληρόω Μύρων καί θαῦμα καί ἴαμα , καί ὁ οὗτος ἔτι θαυμάσιος , ὅτι καί κατά κρουνός ῥέω ὁ πλήρης οὐ ἀποτίθημι . καί , ὡς ἔοικα , ἐκεῖνος εἶπον ὁ λόγος πρός θεός ἐκ ὁ σῶμα ἀνέρχομαι ὁ μαρτυρικός καί θεῖος ψυχή , ὅς καί ὁ ὁ Θεός νυμφεύω φημί ἐν ἐκεῖνος ὁ ξσμασι . τίς οὗτος ; ἐξεγείρω , Βορέας , καί ἔρχομαι , νότος . διαπνέω κῆπος ἐγώ , καί ῥέω ἄρωμα ἐγώ . καί οὗτος ὁ μέν ἀπό ὁ ἐπίπνοια ὁ νοητός Βορέας τρύχω τηνικαῦτα ὁ πόλις χειμών ὁ ἀσέβεια ἀπελαύνω καί διαλύω · ἐπανάγω δέ ἐγώ ὁ νοητός ἄλη ὁ εὐσέβεια , εἄν ὁ εὔπνοια δίδωμι ἐκεῖνος ὁ νότος , ὅς κατά πρύμνα καθάπερ εἰσβάλλω ὁ ἀναπλέω αἱρέω πρός ὁ ἀνατολή ὁ ὁ δικαιοσύνη ἥλιος , καί ὁ κῆπος ὁ ἀρετή καί ὁ Χαρίτων , οὗτος δέ εἰμί ὁ σῶμα ὁ μαρτυρικόν , πηγάζω δίδωμι ὁ Μύρα καί