cogPG.PG151 21
ΠΟΜΙΙΙΑ ΙΙ . τοῦ βασιλέως ὑπ´ ὄψιν ἄγοντα . Καὶ οὐδὲ ἅπαξ ἢ δις ἐπαρασάμενος , καὶ λίθοις καὶ λίθων πληκτικωτέροις ῥήμασι βαλὼν ἀπήλλαξεν · ἀλλ´ ἐπορεύετο , φησὶν , ὁ βασιλεὺς καὶ πάντες οἱ ἄνδρες αὐτοῦ μετ´ αὐτοῦ , καὶ Σεμεεὶ ἐπορεύετο ἐκ πλευρᾶς τοῦ ὄρους , ἐχόμενος αὐτοῦ , καταρώμενος καὶ λίθοις βάλλων ἐκ πλαγίου , καὶ τῷ χοὶ πάσσων τὸν βασιλέα . Οὐκ ἠπόρει δὲ τῶν κωλυσόντων ὁ βασιλεύς . Ἀβεσσὰ γοῦν ὁ στρατηγὸς μὴ ἀνασχόμενος πρὸς τὸν Δαβὶδ εἶπεν · « Ἵνα τί καταρᾶται ὁ κύων ὁ τεθνηκὼς οὗτος τὸν Κύριόν μου τὸν βασιλέα ; Διαβήσομαι δὴ , καὶ ἀφελῶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ . » Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐπέσχεν αὐτὸν , καὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ , πρὸς αὐτοὺς εἰπών · Ἄφετε αὐτὸν , ὅπως ἴδοι Κύριος ἐν τῇ ταπεινώσει μου , καὶ ἐπιστρέψοι μοι ἀγαθὰ ἀντὶ τῆς κατάρας αὐτοῦ , » Ὁ καὶ τότε μὲν ἐτελέσθη καὶ εἰς ἔργον ἐξξβη , δείκνυται δὲ καὶ διὰ τῆς κατὰ τὸν Τελώνην τοῦτον καὶ τὸν Φαρισαῖον παραβολῆς , ὑπὸ τῆς δικαιοσύνης ἀεὶ τελούμενον · ὁ γὰρ ὑπεύθυνον ἑαυτὸν ἀληθῶς αἰωνίου κολάσεως λογιζόμενος πῶς οὐκ ἂν ὑπομείνῃ γενναίως , οὐκ ἀτιμίαν μόνον , ἀλλὰ καὶ ζημίαν καὶ νόσον , καὶ πᾶσαν , ὡς εἰπεῖν , δυσπραγίαν καὶ κάκωσιν ; Ὁ δὲ τοιαύτην ὑπομονὴν ἐνδεικνύμενος . ὡς χρεώστης οὕτω καὶ ὑπεύθυνος ὤν , δι´ ἐλαφροτέρας καταδίκης καὶ προσκαίρου καὶ λυομένης λυτροῦται τῆς ὄντως βαρείας ἐκείνης Π Χ καὶ ἀφορήτου κολάσεως · ἔστι δ´ ὅτε καὶ τῶν νῦν ἐπικειμένων δεινῶν ἀρχὴν ἐντεῦθεν λαμβανούσης τῆς δι´ ὑπομονὴν οἷον ἐποφειλομένης θείας χρηστότητος · διὸ καί τις τῶν ὑπὸ Θεοῦ παιδευομένων ἔφη · Παιδείαν Κυρίου ὑποίσω , ὅτι ἥμαρτον αὐτῷ . Γένοιτο δὲ καὶ ἡμᾶς μετ´ ἐλέους , ἀλλὰ μὴ ἐν ὀργῇ καὶ θυμῷ Κυρίου παιδευομένους , τῇ παιδείᾳ τοῦ Θεοῦ μὴ κατενεχθῆναι , ἀλλὰ κατὰ τὸν Ἰαλμῳδὸν ἀνορθωθῆναι εἰς τέλος · χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ · ὧ πρέπει πᾶσα δόξα , τιμὴ καὶ προσκύνησις σὺν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρὶ , καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ και ζωοποιῷ Πνεύματι , νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας ΟΜΙΛΙΑ Γʹ . Εἰς τὴν κατὰ τὸν σεσωσμένον Ἄσωτον τοῦ Κυρίου παρβολήν . « Ἔσται ποτὲ λιμὸς , τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀποκλαιόμενος εἶπεν ὁ Προφήτης , οὐ λιμὸς ἄρτου καὶ ὕδατος , ἀλλὰ λιμὸς τοῦ ἀκοῦσαι λόγον Κυρίου . » Λιμὸς δέ ἐστι στέρησις ἅμα καὶ ὄρεξις τροφῆς ἀναγκαίας . Ἔστιν οὕν καὶ τοῦ λιμοῦ τούτου χεῖρον καὶ ἀθλιώτερον , ὅταν τις στέρησιν ἔχων τῶν ἀναγκαίων πρὸς σωτηρίαν , ἀνεπαισθήτως ἔχῃ τῆς συμφορᾶς , ὄρεξιν οὐκ ἔχων πρὸς σωτηρίαν . Ὁ γὰρ πεινῶν καὶ οὐκ οὐπορῶν περιέρχεται ζητῶν ποῦ τρύφος ἄρτου · νὰν εὐρωτιώσης ἐπιτύχῃ μάζης , ἢ κεγχρίαν τούτῳ τις ἄρτον , ἢ πιτυρίαν , ἤ τι ἄλλο τῶν τῆς τροφῆς εὐτελεστέρων εἰδῶν παράσχῃ , χαίρει τοσοῦτον , ὅσον ἀποτυγχάνων ὡδυνᾶτο πρότερον . Καὶ ὁ πνευματικὸν τοίνυν ἔχων λιμὸν , τουτέστι , στέρησίν τε ἅμα καὶ ὅρεξιν πνευματικῶν βρωμάτων , περιέρχεται οοιωιορΘΟΟί
Lemmas: Ι ΙΙ . ὁ βασιλεύς ὑπό ὄψις ἄγω . καί οὐδέ ἅπαξ ἢ δις ἐπαράομαι , καί λίθος καί λίθος πληκτικός ῥῆμα βάλλω ἀπαλλάσσω · ἀλ πορεύω , φημί , ὁ βασιλεύς καί πᾶς ὁ ἀνήρ αὐτός μετέ αὐτός , καί Σεμεεί πορεύω ἐκ πλευρά ὁ ὄρος , ἔχω αὐτός , καταράομαι καί λίθος βάλλω ἐκ πλάγιος , καί ὁ χοῦς παχύς ὁ βασιλεύς . οὐ ἀπορέω δέ ὁ κωλύω ὁ βασιλεύς . Ἀβεσσά γοῦν ὁ στρατηγός μή ἀνέχω πρός ὁ Δαυίδ εἶπον · « ἵνα τίς καταράομαι ὁ κύω ὁ θνῄσκω οὗτος ὁ κύριος ἐγώ ὁ βασιλεύς ; διαβαίνω δή , καί ἀφαιρέω ὁ κεφαλή αὐτός . » ὁ δέ βασιλεύς ἐπέχω αὐτός , καί ὁ παῖς αὐτός , πρός αὐτός εἶπον · ἄφετος αὐτός , ὅπως ὁράω Κύριος ἐν ὁ ταπείνωσις ἐγώ , καί ἐπιστρέφω ἐγώ ἀγαθός ἀντί ὁ κατάρα αὐτός , » ὁ καί τότε μέν τελέω καί εἰς ἔργον ἐκβήσσω , δείκνυμι δέ καί διά ὁ κατά ὁ Τελώνης οὗτος καί ὁ Φαρισαῖος παραβολή , ὑπό ὁ δικαιοσύνη ἀεί τελέω · ὁ γάρ ὑπεύθυνος ἑαυτοῦ ἀληθής αἰώνιος κόλασις λογίζομαι πῶς οὐ εἄν ὑπομένω γενναῖος , οὐ ἀτιμία μόνος , ἀλλά καί ζημία καί νόσος , καί πᾶς , ὡς εἶπον , δυσπραγία καί κάκωσις ; ὁ δέ τοιοῦτος ὑπομονή ἐνδείκνυμι . ὡς χρεώστης οὗτος καί ὑπεύθυνος εἰμί , δις ἐλαφρός καταδίκη καί πρόσκαιρος καί λύω λυτρόω ὁ εἰμί βαρύς ἐκεῖνος Π Χ καί ἀφόρητος κόλασις · εἰμί δδʹ ὅτε καί ὁ νῦν ἐπίκειμαι δεινός ἀρχή ἐντεῦθεν λαμβάνω ὁ δις ὑπομονή οἷος ἐποφείλω θεῖος χρηστότης · διό καί τις ὁ ὑπό Θεός παιδεύω φημί · παιδεία κύριος ὑποφέρω , ὅτι ἁμαρτάνω αὐτός . γίγνομαι δέ καί ἐγώ μετέ ἔλεος , ἀλλά μή ἐν ὀργή καί θυμός κύριος παιδεύω , ὁ παιδεία ὁ Θεός μή καταφέρω , ἀλλά κατά ὁ Ἰαλμῳδὸν ἀνορθόω εἰς τέλος · χάρις καί φιλανθρωπία ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός · ἵημι πρέπω πᾶς δόξα , τιμή καί προσκύνησις σύν ὁ ἄναρχος αὐτός πατήρ , καί ὁ πανάγιος καί ἀγαθός και ζωοποιός πνεῦμα , νῦν καί ἀεί καί εἰς ὁ αἰών Ὁμιλία γε . εἰς ὁ κατά ὁ σῴζω ἄσωτος ὁ κύριος παραβολή . « εἰμί ποτέ λιμός , ὁ Ἱεροσόλυμα ἀποκλαίω εἶπον ὁ Προφήτης , οὖον λιμός ἄρτος καί ὕδωρ , ἀλλά λιμός ὁ ἀκούω λόγος κύριος . » Λιμός δέ εἰμί στέρησις ἅμα καί ὄρεξις τροφή ἀναγκαῖος . ἔρτις οὖν καί ὁ λιμός οὗτος χείρων καί ἄθλιος , ὅταν τις στέρησις ἔχω ὁ ἀναγκαῖος πρός σωτηρία , ἀνεπαίσθητος ἔχω ὁ συμφορά , ὄρεξις οὐ ἔχω πρός σωτηρία . ὁ γάρ πεινάω καί οὐ ουπορος περιέρχομαι ζητέω ποῦ τρύφος ἄρτος · νάω εὐρωτιάω ἐπιτυγχάνω μᾶζα , ἢ κεγχρίας οὗτος τις ἄρτος , ἢ πιτυρίας , ἤ τίς ἄλλος ὁ ὁ τροφή εὐτελής εἶδος παρέχω , χαίρω τοσοῦτος , ὅσος ἀποτυγχάνω ὀδυνάω πρότερος . καί ὁ πνευματικός τοίνυν ἔχω λιμός , τουτέστι , στέρησις τε ἅμα καί ὄρεξις πνευματικός βρῶμα , περιέρχομαι οοιωιορθοω