cogPG.PG151 201
σρόπων ἀλλοτριότης καὶ τὴν κατὰ σάρκα γνησιότηεα καταργεῖ , καὶ τοὺς καθ´ αἰμα υἱοὺς ἐκβάλλει τῆς υἱότητος , πῶς ἡμᾶς τοὺς μηδὲ κατὰ σάρκα τὸ γένο ; ἀναφέρειν ἔχοντας εἰς Χριστόν ἡ διὰ τῶν ἡμετέρων ἔργων τε καὶ τρόπων Π ᾳ πρὸς αὐτὸν ἀνομοιότης οὐκ ἀπαλλοτριώσει τῆς θείας υἱοθεσίας , καὶ τῷ ἀντικειμένῳ φέρουσα συντάξει ; Ἀλλὰ ταῦτα καὶ ὁ Κύριος φιλανθρώπως κατηξμ · σεν εἰπεῖν , καὶ ἡμεῖς τολμῶμεν πρὸς ὑμᾶς λαλεῖν , Ρ τοῖς αὐτοῖς ὑποκείμενοι πάθεσιν , ἵνα μὴ ταῦτα πράττωμεν · ἵνα μὴ ταῦτα πάθωμεν · ἵνα μὴ τῆ καταδίκῃ τῶν εἰς τέλος ἀποβλήτων ὑπευθύνους ἑαυτοὺς ποιήσωμεν . Ἔνι γὰρ ἐνταῦθα μὴ μόνον ταῦτα φυγεῖν διὰ τῆς μετανοίας , ἀλλὰ καὶ διὰ τῶν καρπῶν τῆς μετανοίας , συστῆναι τε καὶ ἀφομοιωθῆναι τῷ Υἱῷ τοῦ Θεοῦ , τῷ δυναμένῳ ἐξάγειν ἀξίους ἐξ ἀναξίων , καὶ υἱοποιεῖν δι´ ἑαυτοῦ τῷ ἀνωτάτῳ Πατρὶ , καὶ κληρονόμους καὶ συγκληρονόμους ποιεῖν τῆς ἑαυτοῦ καὶ τοῦ Πατρὸς δόξης καὶ βασιλείας ἦς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν ἐν αὐτῷ Χριστῷ τῇ Κυρίῳ ἡμῶν , μεθ´ οὗ τῷ Πατρὶ δόξα σὺν ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἀμήν . ΟΜΙΛΙΑ ΛΑʹ . Ἐκφωνηθεῖσα ἐνλιτῇ τελουμένῃ κατὰ τὴν κρότην τοῦ Αὐγούστου . « Ὁ Θεὸς θάνατον οὐκ ἐποίησεν , οὐδὲ τέρπεται ἐπ´ ἀπωλείᾳ ζώντων . » Εἰ δὲ θάνατον ὁ Θεὸς οὐκ ἐποίησεν , οὐδὲ τῶν ἐπακολουθησάντων τῷ θανάτ χαλεπῶν αὐτὸς ἡμῖν ἐστιν αἴτιος , πόθεν οὖν ἡμῖν αἱ ἀῤῥωστίαι καὶ τὰ νοσήματα καὶ τἄλλα τῶν δυσγερῶν , ἀφ᾽´ οὗ καὶ ὁ θάνατος ; πόθεν δὲ καὶ ὁ θάνατος ; Ἀπὸ τῆς πρὸς τὸν Θεὸν τὴν ἀρχὴν ἡμετέρας παρακοῆς · ἀπὸ τῆς παραβάσεως τῆς ὑπὸ Θεοῦ δεδομένης ἡμῖν ἐντολῆς · ἀπὸ τῆς ἐν τῷ παραδείσαῳ τοῦ Θεοῦ προγονικῆς ἡμῶν ἀμαρτίας . Ὡστε καὶ αἱ νόσιι , καὶ τὰ ἀῤῥωστήματα , καὶ τὸ ποικλον ἅκαν τῶν πειρασμῶν ἄχθος , ἁπὸ τῆς ἀμαρτίας ἐστί · δι´ αὐτὴν γὰρ ἐνεδύθημεν τοὺς δερματίνους χιτῶνας , τὸ νοσεΚρὸν τοῦτο καὶ θνητὸν καὶ πολυώδυνον σῶμα , καὶ μετῳκίσθημεν εἰσι τὸν πρόσκαιρον καὶ ἐπίκηρον τοῦτον κόσμον , καὶ κατεδικάσθημεν ζν τολυπαθῆ καὶ πολυσύμφορον βίον . Ὁὸς οὖν ἐστιν οἷον ἡ νόσο τραχεῖά τε καὶ δυσάντης , εἰς ἡν ὁδὸν εἰσήγαγε τῶν ἀνθρώπων τὸ γένος ἡ ἁμαρτία · καὶ τῆς ὁδοῦ ταύτης ὁ τελευταῖος σταθμὸς , καὶ τὸ σχατον καταγώγιόν ν ἐστιν ὁ θάνατος . Οὐ μόνον δὲ ὁ Θεὸς θάνατον οὐκ ἐποίησεν , ἀλλὰ καὶ ἐκώλυσε γενέσθαι · καίτοι ἐπειδήπερ αὐτεξούσιον ζῶον τὸν ἄνθρωπον ἔπλασεν , οὐκ ἔδει κωλύειν , ἵνα μὴ τὸ οἰκεῖον ἔργον ἀνέλῃ . τὴν παρ´ αὐτοῦ δεδομένην ἐμῖν αὐτεξουσιότητα ἀφαιρούμενος . Ἀλλ´ εὐρεν ἐν σοφίᾳ καὶ ἀγαθότητι , πῶς ἂν καὶ κωλύσῃ ἀπὸ τοῦ θανάτου τὸν ἄνθρωπον , καὶ αὐτεξούσιον αὐτῷ συντηρήσῃ . Πῶς οὖν τοῦτο ἐποίησεν ; εὐθὺς πλάσας τε καὶ ζωώσας ἀπαθανατίζουσαν εἰσήνεγκεν αὐτῷ συμβουλὴν , καὶ προασφαλμόμενος ἄγαν τὴν ζωοποιὸν συμβουλὴν , οἰκείαν ἐποίη · σεν ἐντολὴν καὶ Χ ἧχ προηγορευσε φανερῶς θάνατον εἶναι διατεινάμενος τῆς ζωούσης ἐντολῆς τὴν ἀθέτησιν ,
Lemmas: σροπαω ἀλλοτριότης καί ὁ κατά σάρξ γνησιότης καταργέω , καί ὁ καθ´ αἷμα υἱός ἐκβάλλω ὁ υἱότης , πῶς ἐγώ ὁ μηδέ κατά σάρξ ὁ γενο ; ἀναφέρω ἔχω εἰς Χριστός ὁ διά ὁ ἡμέτερος ἔργον τε καί τρόπος Π εὐχέρεια πρός αὐτός ἀνομοιότης οὐ ἀπαλλοτρίωσις ὁ θεῖος υἱοθεσία , καί ὁ ἀντίκειμαι φέρω συντάσσω ; ἀλλά οὗτος καί ὁ Κύριος φιλάνθρωπος κατηξμ · Σεν εἶπον , καί ἐγώ τολμάω πρός σύ λαλέω , Ρ ὁ αὐτός ὑπόκειμαι πάθος , ἵνα μή οὗτος πράσσω · ἵνα μή οὗτος πάσχω · ἵνα μή τῆ καταδίκη ὁ εἰς τέλος απόβλητος ὑπεύθυνος ἑαυτοῦ ποιέω . ἐν γάρ ἐνταῦθα μή μόνος οὗτος φεύγω διά ὁ μετάνοια , ἀλλά καί διά ὁ καρπός ὁ μετάνοια , συνίστημι τε καί ἀφομοιόω ὁ υἱός ὁ Θεός , ὁ δύναμαι ἐξάγω ἄξιος ἐκ Ἀναξίων , καί υἱοποιέω δις ἑαυτοῦ ὁ ἀνώτατος πατήρ , καί κληρονόμος καί συγκληρόνομος ποιέω ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ πατήρ δόξα καί βασίλεια εἰμί γίγνομαι πᾶς ἐγώ ἐπιτυγχάνω ἐν αὐτός Χριστός ὁ κύριος ἐγώ , μεθ´ ὅς ὁ πατήρ δόξα σύν ἅγιος πνεῦμα εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν . Ὁμιλία λαός . ἐκφωνέω ἐνλιτῇ τελέω κατά ὁ κροτέω ὁ Αὔγουστος . « ὁ θεός θάνατος οὐ ποιέω , οὐδέ τέρπω ἐπι ἀπώλεια ζῶ . » εἰμί δέ θάνατος ὁ θεός οὐ ποιέω , οὐδέ ὁ ἐπακολουθέω ὁ θανάτ χαλεπός αὐτός ἐγώ εἰμί αἴτιος , πόθεν οὖν ἐγώ ὁ ἀρρωστία καί ὁ νόσημα καί ἄλλος ὁ δυσγερῶν , ἀφ᾽´ ὅς καί ὁ θάνατος ; πόθεν δέ καί ὁ θάνατος ; ἀπό ὁ πρός ὁ θεός ὁ ἀρχή ἡμέτερος παρακοή · ἀπό ὁ παράβασις ὁ ὑπό Θεός δίδωμι ἐγώ ἐντολή · ἀπό ὁ ἐν ὁ παραδέω ὁ Θεός προγονικός ἐγώ ἁμαρτία . ὡστε καί ὁ νόσιος , καί ὁ ἀῤῥωστήματα , καί ὁ ποικλων Ακάν ὁ πειρασμός ἄχθος , ἀπό ὁ ἁμαρτία εἰμί · δις αὐτός γάρ ἐνδύω ὁ δερμάτινος χιτών , ὁ νοσεΚρὸν οὗτος καί θνητός καί πολυώδυνος σῶμα , καί μετοικίζω εἰμί ὁ πρόσκαιρος καί ἐπικηρος οὗτος κόσμος , καί καταδικάζω ζν τολυπαθος καί πολυσύμφορος βίος . Ὁὸς οὖν εἰμί οἷος ὁ νόσος τραχύς τε καί δυσάντης , εἰς ἐάν ὁδός εἰσάγω ὁ ἄνθρωπος ὁ γένος ὁ ἁμαρτία · καί ὁ ὁδός οὗτος ὁ τελευταῖος σταθμός , καί ὁ σχάζω καταγώγιον Ν εἰμί ὁ θάνατος . οὖον μόνος δέ ὁ θεός θάνατος οὐ ποιέω , ἀλλά καί κωλύω γίγνομαι · καίτοι ἐπεί αὐτεξούσιος ζῷον ὁ ἄνθρωπος πλάσσω , οὐ ἐσθίω κωλύω , ἵνα μή ὁ οἰκέω ἔργον ἀναιρέω . ὁ παρ´ αὐτός δίδωμι ἐγώ αυτεξουσιότητα ἀφαιρέω . Ἀλ εεὐρνυμι ἐν σοφία καί ἀγαθότης , πῶς εἄν καί κωλύω ἀπό ὁ θάνατος ὁ ἄνθρωπος , καί αὐτεξούσιος αὐτός συντήρηση . Πῶς οὖν οὗτος ποιέω ; εὐθύς πλάσσω τε καί ζώννυμι ἀπαθανατίζω εἰσφέρω αὐτός συμβουλή , καί προασφαλμόμενος ἄγαν ὁ ζωοποιός συμβουλή , οἰκεῖος ποῖος · Σεν ἐντολή καί Χ ἧχι προαγορεύω φανερῶς θάνατος εἰμί διατείνω ὁ ζῷον ἐντολή ὁ ἀθέτησις ,