cogPG.PG151 186
ὄντως θεοσεβῶν , καὶ οὐχ ὁρῶν μόνον , ἀλλὰ καὶ ἀκούσας αὐτοῦ πρὸς αὐτὸν εἰπόντος · « Σὺ εἶ Πέτρος , καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν · » τοῦτο μαθὼν ὁ ἀρχέκακος αὐτοφθόνῳ κακίᾳ , . καὶ τῷ ἀρχηγέτῃ Πέτρῳ τοῦ τῶν θεοσεβῶν γένους ἐπηρεάζει , ὡς καὶ τῷ ἀρχηγέτῃ τοῦ τῶν ἀνθρώπων γένους Ἀδὰμ ποτέ . Εἰδὼς δὲ τοῦτον συνέσει κεκοσμημένον , καὶ τῇ πρὸς Χριστὸν ἀγάπῃ πεπυρωμένον , τὴν μὲν κατὰ πρόσωπον οὐ θαῤῥεῖ προσβολὴν , ἀλλ´ οἷον ἐκ πλαγίου , καὶ τούτου τοῦ δεξιοῦ , πολλῷ σὺν δόλῳ κλέπτων ττειν παρασκευάζει τοῦτον ὑπὲρ τὸ δέον · καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ σωτηρίου πάθους , τοῦ Κυρίου πρὸς τοὺς μαθητὰς εἰπόντος · « Ταύτῃ τῇ νυκτὶ πάντες σκανδαλισθήσεσθε ἐν ἐμοί , » αὐτὸς ἀντέλεγεν ἀπειθῶν . Καὶ οὐ τοῦτο μόνον , ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ἑαυτὸν ὑπερετίθει , λέγων · « Κἂν εἰ πάντες σκανδαλισθήσονται , ἀλλ´ οὐκέγώ · » ἐγκαταλιμπάνεται δὴ μᾶλλον τῶν ἄλλων , ὡς ὑπ´ ἀλαζονείας κλαπεὶς , ἵνα καὶ μᾶλλον τῶν ἄλλων ταπεινωθεὶς , κατὰ καιρὸν ἀναφανῇ λαμπρότερος , οὐχ ὡς ὁ Ἀδὰμ πειρασθεὶς ὁμοῦ τε καὶ νικηθεὶς , καὶ εἰς τέλος κατενεχθείς , ἀλλὰ πειρασθεὶς μὲν καὶ παρασυρεὶς μικρὸν , νικήσας δὲ τὸν πειράζοντα . Πῶς ; Τῇ ἑαυτοῦ πάραυτα καταγνώσει καὶ τῇ σφοδρᾷ λύπη καὶ μετανοίᾳ , καὶ τῷ δραστικῷ πρὸς ἰλασμόν φαρμάκῳ τοῖς δάκρυσι · « Καρδίαν γὰρ , φησὶ , συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει · » καὶ ἡ κατὰ μεὸν λύπη μετάνοιαν ἀμεταμέλητον ἀπεργάζεται πρὸς σωτηρίαν · καὶ ὁ σπείρων ἐν δάκρυσι τὴν ἱκεσίαν ἐν ἀγαλλιάσει θεριεῖ τὴν ἄφεσιν . δοι δ´ ἄν τις αὐτὸν ἐξετάσας οὐ μόνον τὴν ἄρνησιν εἰς ἣν παρεσύρη διὰ τῆς μετανοίας καὶ τοῦ κατωδύνου πένθους ἱκανῶς ἰασάμενον , ἀλλὰ καὶ τὸ πάθος δι´ ὃ μᾶλλον τῶν ἄλλων ἐγκατελείφθη , πρόῤῥιζον τῆς οἰκείας ψυχῆς ἀνασπάσαντα . Καὶ τοῦτο θέλων δεῖξαι τοῖς πᾶσιν ὁ Κύριος , μετὰ τὸ διὰ σαρκὸς ὑπὲρ ἡμῶν αὐτοῦ πάθος , καὶ τὴν ἐκ νεκρῶν τριήμερον ἕγερσιν , ταῖς νῦν ἀνεγνωσμέναις ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ φωναῖς πρὸς τὸν Πέτρον ἐχρήσατο , λέγων πρὸς αὐτόν · « Σίμων Ἰωνᾶ , ἀγαπᾷς με πλεῖον τούτων ; » τῶν ἐμῶν δηλονότι μαθητῶν ; Τοῦ δὲ ὅρα τὴν ἐπὶ τὸ ταπεινότερον μεταβολήν · ὁ γὰρ καὶ μὴ ἐρωτώμενος πρώην , ὑπερτιθείς τῶν ἄλλων ἑαυτὸν , καὶ λέγων · Κἂν πάντες , ἀλλ´ οὐκ ἐγὼ , νῦν ἐρωτώμενος εἰ πλέον τῶν ἄλλων ἀγαπᾷ , τὸ μὲν ἀγαπᾶν συναινεῖ , τὸ δὲ πλέον ἀφίησι , λέγων · « Ναὶ , Κύριε , σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε . » Τί οὖν ὁ Κύριος ; Ἐπειδὴ τοῦτον ἔδειξε μήτε τῆς πρὸς αὐτὸν ἀγάπης ἐκπεσόντα , καὶ τὴν ταπείνωσιν προσλαβόμενον , πληροῖ παῤῥησίᾳ τὴν ἐκ πολλοῦ πρὸς τοῦτον ἐπαγγελίαν , καί φησι πρὸς αὐτόν · « Ποίμαινε . τὰ ἀρνία μου · » ὅταν μὲν γὰρ οἰκοδομὴν καλῇ τὴν τῶν εἰς αὐτὸν πιστευόντων συλλογὴν , θεμέλιον αὐτὸν θήσειν ἐπαγγέλλεται · « Σὺ εἶ , λέγων , Πέτρος , καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν . » Ὅταν δὲ περὶ ἁλείας ὁ λόγος ᾗ , ἀλιέα τοῦτον ἀνθρώπων ποιεῖ · « Ἀπὸ τοῦ νῦν , λέγων , ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν · » ὅταν δὲ πρόβατα τοὺς ἐαυτοῦ ΠὧΘ ποιῇ , νομέα τὸν Πέτρον ἐφίστησι , « Ποίμαινε,λέγων , τὰ ἀρνία μου , ποίμαινε τὰ πρόβατά μου . »
Lemmas: εἰμί θεοσεβής , καί οὐ ὁράω μόνος , ἀλλά καί ἀκούω αὐτός πρός αὐτός εἶπον · « σύ εἰμί Πέτρος , καί ἐπί οὗτος ὁ πέτρα οἰκοδομέω ἐγώ ὁ ἐκκλησία · » οὗτος μανθάνω ὁ ἀρχέκακος αὐτόφθονος κακία , . καί ὁ ἀρχηγέτης Πέτρος ὁ ὁ θεοσεβής γένος ἐπηρεάζω , ὡς καί ὁ ἀρχηγέτης ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος Ἀδάμ ποτός . εἰδώς δέ οὗτος σύνεσις κοσμέω , καί ὁ πρός Χριστός ἀγάπη πυρόω , ὁ μέν κατά πρόσωπον οὖον θαρσέω προσβολή , ἀλ οἷος ἐκ πλάγιος , καί οὗτος ὁ δεξιός , πολύς σύν δόλος κλέπτω τείνω παρασκευάζω οὗτος ὑπέρ ὁ δήω · καί κατά ὁ καιρός ὁ σωτήριος πάθος , ὁ κύριος πρός ὁ μαθητής εἶπον · « Ταύτη ὁ νύξ πᾶς σκανδαλίζω ἐν ἐγώ , » αὐτός ἀντιλέγω ἀπειθέω . καί οὖον οὗτος μόνος , ἀλλά καί ὁ ἄλλος ἑαυτοῦ ὑπερτίθημι , λέγω · « κἀν εἰμί πᾶς σκανδαλίζω , ἀλ οὐκέγώ · » ἐγκαταλιμπάνω δή μᾶλλον ὁ ἄλλος , ὡς ὑπό ἀλαζονεία κλέπτω , ἵνα καί μᾶλλον ὁ ἄλλος ταπεινόω , κατά καιρός ἀναφαίνω λαμπρός , οὐ ὡς ὁ Ἀδάμ πειράω ὁμοῦ τε καί νικάω , καί εἰς τέλος καταφέρω , ἀλλά πειράω μέν καί παρασύρω μικρός , νικάω δέ ὁ πειράω . Πῶς ; ὁ ἑαυτοῦ πάραυτα κατάγνωσις καί ὁ σφοδρός λύπη καί μετάνοια , καί ὁ δραστικός πρός ἱλασμός φάρμακον ὁ δάκρυ · « Καρδία γάρ , φημί , συντρίβω καί ταπεινόω ὁ θεός οὐ ἐξουδένωσις · » καί ὁ κατά μένω λύπη μετάνοια ἀμεταμέλητος ἀπεργάζομαι πρός σωτηρία · καί ὁ σπείρω ἐν δάκρυ ὁ Ἱκεσία ἐν ἀγαλλιάω θερίζω ὁ ἄφεσις . δήω δδʹ ἄν τις αὐτός ἐξετάζω οὖον μόνος ὁ ἄρνησις εἰς ὅς παρασύρω διά ὁ μετάνοια καί ὁ κατώδυνος πένθος ἱκανῶς ἰάομαι , ἀλλά καί ὁ πάθος δις ὅς μᾶλλον ὁ ἄλλος ἐγκαταλείπω , πρόρριζος ὁ οἰκεῖος Ψυχή ἀνασπάω . καί οὗτος ἐθέλω δείκνυμι ὁ πᾶς ὁ Κύριος , μετά ὁ διά σάρξ ὑπέρ ἐγώ αὐτός πάθος , καί ὁ ἐκ νεκρός τριήμερον ἔγερσις , ὁ νῦν ἀναγιγνώσκω ἐν ὁ Εὐαγγέλιος φωνή πρός ὁ Πέτρος χράω , λέγω πρός αὐτός · « Σίμων Ἰωνᾶς , ἀγαπάω ἐγώ πλείων οὗτος ; » ὁ ἐμέω δηλονότι μαθητής ; ὁ δέ ὁράω ὁ ἐπί ὁ ταπεινός μεταβολή · ὁ γάρ καί μή ἐρωτάω πρώην , ὑπερτίθημι ὁ ἄλλος ἑαυτοῦ , καί λέγω · κἀν πᾶς , ἀλ οὐ ἐγώ , νῦν ἐρωτάω εἰμί πλέω ὁ ἄλλος ἀγαπάω , ὁ μέν ἀγαπάω συναινέω , ὁ δέ πλέω ἀφίημι , λέγω · « ναίς , κύριος , σύ οἶδα ὅτι φιλέω σύ . » τις οὖν ὁ Κύριος ; ἐπεί οὗτος δείκνυμι μήτε ὁ πρός αὐτός ἀγάπη ἐκπίτνω , καί ὁ ταπείνωσις προσλαμβάνω , πληρόω παρρησία ὁ ἐκ πολύς πρός οὗτος ἐπαγγελία , καί φημί πρός αὐτός · « ποιμαίνω . ὁ ἀρνίον ἐγώ · » ὅταν μέν γάρ οἰκοδομή καλός ὁ ὁ εἰς αὐτός πιστεύω συλλογή , θεμέλιος αὐτός τίθημι ἐπαγγέλλω · « σύ εἰμί , λέγω , Πέτρος , καί ἐπί οὗτος ὁ πέτρα οἰκοδομέω ἐγώ ὁ ἐκκλησία . » ὅταν δέ περί ἁλεία ὁ λόγος ὅς , ἁλιεύς οὗτος ἄνθρωπος ποιέω · « ἀπό ὁ νῦν , λέγω , ἄνθρωπος εἰμί ζωγρέω · » ὅταν δέ πρόβατον ὁ ἑαυτοῦ Θ ποιέω , νομεύς ὁ Πέτρος ἐφίστημι , « Ποίμαινε,λέγων , ὁ ἀρνίον ἐγώ , ποιμαίνω ὁ πρόβατον ἐγώ . »