cogPG.PG151 192
οκον ἡμέτερον , τὰς αἰωνίους καὶ οὐρανίους μονάς , Οὔτω δὲ θεοφιλῶς τὰ καθ´ ἡμᾶς αὐτοὺς διατέοοντες θαυμαζόμεθα ταρὰ τῶν ὁρώντων , δοξαζόντων τὸν Θεὸν τὸν δόντα δύναμιν καὶ ἐξουσίαν τοῖς εἰς αὐτὸν πιστεύουσι τοιαύτην , ὡς καὶ ζῶντας ἐπὶ γῆς ἔτι , τὸ πολίτευμα ἔχειν ἐν οὐρανοῖς . Ἀλλ´ ἡ μὲν τοῦ βαπτ´σματος χάρις καὶ δύναμις διὰ τὴν τοῦ παρέχοντος φιλανθρωπίαν παρομένει , καὶ ἡμῶν ἁμαρτονταν μετὰ τὸ βάπτισμα , ἡ δὲ τῆς ψυχῆς ὑγίεια καὶ καθαρότης οὐ παραμένει . Διὰ τοῦτο χρῄζομεν αὖθις οἱ ἁμαρτήσαντες τῆς ἐπὶ τοῖς προγεγενημένοις ἁμαρτήμασι λύπης καὶ κατηφείας , καὶ τῆς διὰ μετανοίας προσπτώσεως , ἵνα πάλιν ἀκούσωμεν μυστικῶς ἕκαστος κατὰ τὸν παράλυτον ἐκεῖνον · « Θάρσει , τέκνον · » καὶ λαβόντες τὸν ἐλασμὸν , εἰς χαρὰν τὴν λύπην ἀμείψωμεν · αὕτη γάρ ἐστιν ἡ λύπη τὸ μέλι τὸ πνευματικὸν , ὃ θηλάζομεν ἡμεῖς ἐκ στερεὰς πέτρας , κατὰ τὸ τυπικῶς εἰρημένον · « Ἐθήλασαν μέλι ἐκ πέτρας · » « Ἡ δὲ πέτρα ἦν ὁ Χριστὸς , » καθάπερ ὁ Παῦλός φησιν . Ἀλλὰ μὴ θαυμάσητεζ εἰ μέλι τὴν λύπην εἶπον · αὔτη γάρ ἐστι περὶ ἧς πάλιν ὁ Παῦλός φησιν , ὅτι ·· « Ἰ λόπη ἡ κατὰ Θεὸν μετάνοιαν ἀμεταμέλητον κατεργάζεται πρὸς σωτηρίαν . » Καθάπερ γὰρ τῷ τετραυματισμένῳ τὴν γλῶτταν , δακνηρὸν φανεῖται τὸ μέλι προσενεχθὲν , ἂν δὲ τὴν ἴασιν τῶν τραυμάτιὸν λάβῃ , τῆς τοῦ μέλιτος γλυκύτητος ἀντιλήψεται · οὕτω καὶ ὁ τοῦ Θεοῦ φόβος ἐκ τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος ταῖς συνιείσαις ψυχαῖς ἐγγινόμενος , λύπην μὲν ἐμποιεῖ , τὰ τραύματα τῶν ὰ μαρτημότων ἔτι περικοιμέναις , ἀποβαλόμεναι δὲ ταῦτα διὰ της μετανοίας , τῆς εὐαγγελικῆς ἀντιλαμβάνονται χαρᾶς , κατὰ τὸ εἰρημένον παρὰ τοῦ Σωτῆρος · « Καὶ ἡ λύπη ὑμῶν , εἰς χαρὰν γενήσεται · » ποία λύπη ; ἤν ἐλυπήθησαν Εἄ οἰ τοῦ Κυρίου μαθηταί , ἐπὶ τῇ τοῦ Κυρίου καὶ διδασκάλου στερήσει · ἣν ἐλυπήθη ὁ Πέτρος ἐπὶ τῇ τούτου ἀρνήσει · ἂν λυπεῖται πᾶς εὐσεβὴς μετανοῶν ἐφ´ ἀυαρτίαις οἰκείαις , καὶ ταῖς πρὸς ἀρετὴν ὑπὸ ῥᾳθυμίας ἐλλείζεσιν , αἷς καὶ ἡμεῖς περιπίπτοντες , ἡμᾶσι αὐτοὺς ἀλλὰ μηδένα τῶν ἁπάντων αἰτιώμεθα ἕτερον · οὐδὲ γὰρ τῷ Ἀδὰμ συνήνεγκε , τὴν ἐντολὴν ετήσαντι ἡ πρὸς τὴν Εὔαν τῆς αἰτίας μετάθεσις , οὐδὲ ταύτῃ πάλιν ἡ πρὸς τὸν ἀρχέκακον ὄφιν · αὐτεξούσιοι γὰρ ἡμεῖς παρὰ Θεοῦ γεγονότες , καὶ αὐτοκρατορικὸν ἀξίωμα κατὰ τῶν παθῶν λαβόντες ἔνδον τὸ ἡγεμονικὸν τῆς ψυχῆς , οὐκ ἔχομεν ὅὶως τὸν κατακρατοῦντα καὶ βιαζόμενον . Τοῦτο τοίνυν ἐστὶν ἡ κατὰ Θεὸν καὶ σωτήριος λύπη , τὸ ἡμᾶς αὐτοὺς αἰτιᾶσθαι , καὶ μηδένα τῶν ὰπάντων ἕτερον , ἐφ´ οἷς αὐτοὶ πράττομεν πλημμελῶς , καὶ λυπεῖσθμι καθ´ ἑαυτῶν , καὶ δι´ ἐξομολογήσεως τῶν ἡμῖν ἡμαρτημένων , καὶ τοῖς ἐπὶ τούτοις λυπηρᾶς κατανύξεως τὸν Θεὸν ἐξιλάσκεσθαι Ταύτης τῆς αὐτομεμψίας καὶ κατανύξεως ὁ Λάμεχ ἦρξεν ἐκεῖνος ὁ παλαιὸς , καὶ παῤῥησίᾳ τὴν ἁμαοτίαν ἐξομολογησάμενος , καὶ κρίνας αὐτὸς ἑαυτὸν , καὶ ὑπὲρ τὸν Κάῖν καταδικάσας · « Ἑπτάκις γὰρ , φησὶν , ἐκδιδίκηται ἐκ Κάϊν , ἐκ δὲ Λάμεχ ἑβδομηκοντάκις ἑπτά · » καὶ οὕτω πενθήσας ἑαυτὸν ὡς ὁπεύθυνον . διὰ τῇς ἐνοδύνου κατ´ αὐτοῦ κατανύξεως τὴν ἐκ Θεοῦ καταδίκην διέφυγεν , ὡς καὶ ὁ Προφήτης ὕστερον εἶπε · « Λέγε σὺ πρῶτος τὸς ἀμαρτίας
Lemmas: Οκόν ἡμέτερος , ὁ αἰώνιος καί οὐράνιος μόνος , οὐτάω δέ θεοφιλῶς ὁ καθ´ ἐγώ αὐτός διατίθημι θαυμάζω τηρ́ ὁ ὁράω , δοξάζω ὁ θεός ὁ δίδωμι δύναμις καί ἐξουσία ὁ εἰς αὐτός πιστεύω τοιοῦτος , ὡς καί ζῶ ἐπί γῆ ἔτι , ὁ πολίτευμα ἔχω ἐν οὐρανός . Ἀλ ὁ μέν ὁ βαπτ´σματος χάρις καί δύναμις διά ὁ ὁ παρέχω φιλανθρωπία παρομενω , καί ἐγώ ἁμαρτονταν μετά ὁ βάπτισμα , ὁ δέ ὁ Ψυχή ὑγίεια καί καθαρότης οὖον παραμένω . Ζεύς οὗτος χρῄζω αὖθις ὁ ἁμαρτάνω ὁ ἐπί ὁ προγίγνομαι ἁμάρτημα λύπη καί κατήφεια , καί ὁ διά μετάνοια πρόσπτωσις , ἵνα πάλιν ἀκούω μυστικός ἕκαστος κατά ὁ παράλυτος ἐκεῖνος · « Θάρσος , τέκνον · » καί λαμβάνω ὁ ἐλασμός , εἰς χαρά ὁ λύπη ἀμείβω · οὗτος γάρ εἰμί ὁ λύπη ὁ μέλι ὁ πνευματικός , ὅς θηλάζω ἐγώ ἐκ στερεός πέτρα , κατά ὁ τυπικός εἴρω · « θηλάζω μέλι ἐκ πέτρα · » « ὁ δέ πέτρα εἰμί ὁ Χριστός , » καθάπερ ὁ Παῦλος φημί . ἀλλά μή θαυμάζω εἰμί μέλι ὁ λύπη εἶπον · οὗτος γάρ εἰμί περί ὅς πάλιν ὁ Παῦλος φημί , ὅτι ·· « εἷς Λόπη ὁ κατά θεός μετάνοια ἀμεταμέλητος κατεργάζομαι πρός σωτηρία . » καθά γάρ ὁ τραυματίζω ὁ γλῶσσα , δακνηρός φαίνω ὁ μέλι προσφέρω , εἄν δέ ὁ ἴασις ὁ τραυμάτιον λαμβάνω , ὁ ὁ μέλι γλυκύτης ἀντιλαμβάνω · οὗτος καί ὁ ὁ Θεός φόβος ἐκ ὁ εὐαγγελικός κήρυγμα ὁ συνίημι Ψυχή ἐγγίγνομαι , λύπη μέν ἐμποιέω , ὁ τραῦμα ὁ ά μαρτημοος ἔτι περικόπτω , ἀποβάλλω δέ οὗτος διά ὁ μετάνοια , ὁ εὐαγγελικός ἀντιλαμβάνω χαρά , κατά ὁ εἴρω παρά ὁ Σωτήρ · « καί ὁ λύπη σύ , εἰς χαρά γίγνομαι · » ποῖος λύπη ; ἐάν λυπέω ἑός ὁ ὁ κύριος μαθητής , ἐπί ὁ ὁ κύριος καί διδάσκαλος στερέω · ὅς λυπέω ὁ Πέτρος ἐπί ὁ οὗτος ἀρνέομαι · εἄν λυπέω πᾶς εὐσεβής μετανοέω ἐφίημι αυαρτιος οἰκεῖος , καί ὁ πρός ἀρετή ὑπό ῥᾳθυμία ελλειζεσις , ὅς καί ἐγώ περιπίπτω , ἦμαρ αὐτός ἀλλά μηδείς ὁ ἅπας αἰτιάομαι ἕτερος · οὐδέ γάρ ὁ Ἀδάμ συμφέρω , ὁ ἐντολή ἵστημι ὁ πρός ὁ Εὔα ὁ αἴτιος μετάθεσις , οὐδέ οὗτος πάλιν ὁ πρός ὁ ἀρχέκακος ὄφις · αὐτεξούσιος γάρ ἐγώ παρά Θεός γίγνομαι , καί αὐτοκρατορικός ἀξίωμα κατά ὁ πάθος λαμβάνω ἔνδον ὁ ἡγεμονικός ὁ Ψυχή , οὐ ἔχω οἶος ὁ κατακρατέω καί βιάζομαι . οὗτος τοίνυν εἰμί ὁ κατά θεός καί σωτήριος λύπη , ὁ ἐγώ αὐτός αἰτιάομαι , καί μηδείς ὁ ἅπας ἕτερος , ἐφίημι ὅς αὐτός πράσσω πλημμελής , καί λυπέω καθ´ ἑαυτοῦ , καί δις ἐξομολόγησις ὁ ἐγώ ἁμαρτάνω , καί ὁ ἐπί οὗτος λυπηρός κατάνυξις ὁ θεός ἐξιλάσκομαι Ταύτη ὁ αὐτομεμψίας καί κατάνυξις ὁ Λάμεχ ἄρχω ἐκεῖνος ὁ παλαιός , καί παρρησία ὁ ἁμαοτίαν ἐξομολογέομαι , καί κρίνω αὐτός ἑαυτοῦ , καί ὑπέρ ὁ Κάϊν καταδικάζω · « ἑπτάκις γάρ , φημί , εκδιδικεω ἐκ Κάϊν , ἐκ δέ Λάμεχ ἑβδομήκοντα ἑπτά · » καί οὗτος πενθέω ἑαυτοῦ ὡς οπευθυνος . διά ὅς ἐνδύω κατ´ αὐτός κατάνυξις ὁ ἐκ Θεός δίκη διαφεύγω , ὡς καί ὁ Προφήτης ὕστερος εἶπον · « λέγω σύ πρῶτος τός ἁμαρτία