cogPG.PG151 80
ἀναπνοῆς ἀθρόας διεκπνεῖσθαι μὴ δυναμένης διὰ τὴν τῶν ὁργάνων ἄτακτον συγκίνησιν , ἀλλὰ καὶ τοῦ πλήθει τοῦ ὑγροῦ συναναφυρομένης ὁ ἀφρὸς ἐπιγίνεται τοῖς πάσχουσιν . Οὕτως ἤφριζέ τε καὶ ἔτριζε τοὺς ὀδόντας , δεινῶς προσαρασσομένους καὶ μανικῶς ἐπιθηγομένους ὁ δαίμων ἐκεῖνος . Ἐξηραίνετο δὲ μετὰ ταῦτα ὑπὸ τῆς σφοδροτέρας ἐπηρείας τοῦ δαιμονίου · καθάπερ γὰρ ὑπὸ τῆς θέρμης τῆς ἡλιακῆς ἀκτῖνος οἱ ἀτμοὶ κινούμενοι , ἂν αὕτη σφοδροτέρα ᾖ , ὑπ´ αὐτῆς πάλιν καὶ ἀφανίζονται τελέως διαφορηθέντες , οὕτω καὶ ὑπὸ τῆς τοῦ δαίμονος ἐπηρείας ἡ τὴν σπλάγχνων ὑγρότης ἐκδιδομένη , ἂν ἐκείνη σφοδροτέρα ᾗ , μετ´ οὐ πολὸ δαπανᾶται καὶ ἡ τῆς σαρκὸς ἔμυυτος ἰκμὰς , καὶ ὁ δαιμονῶν ἐκείνου καταξηραίνεται . Ὁ δὲ τοῦ δαιμονῶντος πατὴρ προσετίθει πρὸς τὸν Κύριον , λέγων , ὅτι εἶπε τοῖς μαθηταῖς ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι , καὶ οὐκ ἴσχυσαν · ὁ δὲ Κύριος οὐ πρὸς αὐτὸν μόνον , ἀλλὰ καὶ πρὸς πάντας ἀποτεινόμενος , « Ὦ γενεὰ , φησὶν , ἄπιστος , ἕως πότε πρὸς θμᾶς , ἔσομαι , ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν ; » Δοκεῖ μοι τοὺς τηνικαῦτα παρόντας τῶν Ἰουδαίων ἀφορμῆς λαβομένους , τῷ μὴ δυνηθῆναι τοὺς μαθητὰς ἐξελάσαι τὸν δαίμονα , μὴ μέτριά τινα βλασφημῆσαι · τί γὰρ ἂν οὐκ εἶπον ἀφορμῆς λαβόμενοι οἱ , καὶ τῶν θαυμάτων τελουμένων , τῆς βλασφημίας οὐκ ἀφιέμενοι ; Τοὺς οὖν γογγυσμοὺς τούτων εἰδὼς ὁ Κύριος , πόῤῥωθεν ἐξελέγχει καὶ καταισχύνει τούτους , οὐ διὰ λόγων μόνων πληκτικωτέρων , ἀλλὰ καὶ δι´ ἔργων τε καὶ λόγων φιλανθρωπίας γεμόντων · προστάττει γὰρ λέγων · Φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε , καὶ ἤνεγκαν , καὶ ἰδὸν τὸν Κύριον τὸ δαιμόνιον ἐσπάραξς τὸν ἄν ρωπον , καὶ πεσὼν ἐκυλίετο ἀφρίζων · συνεχωρεῖτο γὰρ φανερὰν ποιῆσαι τὴν ἰδίαν κακίαν . Ὁ δὲ Κύριος ἐπηρώτα τὸν πατέρα τοῦ παιδός · « Πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ ; » Ταύτην δὲ τὴν ἐρώτησιν ὑπὸ φιλανθρωπίας ποιεῖται ὁ Κύριος , πρὸς πίστιν καὶ τὴν μετὰ πίστεως δέησιν ἐνάγων αὐτόν · Κτοσοῦτο γὰρ ἀπεῖχε τοῦ πιστεύειν ὁ ἄνθρωπος οὗτος , ὡς μηδὲ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ παιδὸς ἱκετεύειν · διὸ οὐδὲ τοὺς μαθητὰς ἱκέτευεν ὅλως · « Εἶπον γὰρ , φησὶν , αὐτοῖς ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσιν · » οὐ προσέπεσεν , οὐχ ἱκέτευσεν , οὐκ ἐδεήθη . Ἀλλ´ οὐδὲ τοῦ Κυρίου φαίνεταί πω δεηθείς · διὰ τοῦτο ἀφεὶς ὁ Κύριος ἐλεεινῶς πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τούτου τὸν παῖδα κείμενον , αὐτὸς ἐκείνῳ προσδιαλέγεται , τὸν χρόνον τοῦ πάθους ἐρωτῶν , καὶ τὴν αἴτησιν αὐτοῦ Ξ ἐκκαλούμενος · ὁ δὲ ἀποκρίνεται « Παιδιόθεν · » καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα , ἵνα ἀπολέσῃ αὐτὸν , καὶ ἐπάγει · « Ἀλλ´ εἴ τι δύνασαι , βοήθησον ἡμῖν , σπλαγχνισθείς ἐφ´ ἡμᾶς . » Ὁρᾶτε τὴν ἀπιστίαν τοῦ ἀνδρὸς ὅση ; ὁ γὰρ λέγων , Εἰ δύνασαι , πάντως ἔδειξε μὴ πιστεύων αὐτὸν δύνασθαι . Ὁ δὲ Κύριος εἰπε τὸ , « Εἰ δύνασαι πιστεῦσαι , πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι · » τοῦτο δέ φησιν οὐχ ὡς ἀγνοῶν ἐκείνου τὴν ἀπιστίαν , ἀλλὰ κατὰ μικρὸν ἔτι προβιβάζων αὐτὸν εἰς πίστιν , καὶ ἅμᾳ δεικνὺς , ὅτι καὶ τὸ μὴ τοὺς μαθητὰς ἐκβαλεῖν τὸν δαίμονα ἡ τούτου ἀπιστία γέγονεν αἰτία . Σκόπει ἐὲ τὸν Εὐαγγελιστήν · οὐ γὰρ εἶπε τὸν Κύριον πρὸς τὸν πατέρα τοῦ παιδὸς εἰπεῖν , Εἰ δύνασαι πιστεῦσαι , ὥς ἀεὶ σχεδὸν τὴν πίστιν ἀπαιτοῦντος τοῦ Κυρίου
Lemmas: ἀναπνοή ἀθρόος διεκπνέω μή δύναμαι διά ὁ ὁ ὄργανον ἄτακτος συγκίνησις , ἀλλά καί ὁ πλῆθος ὁ ὑγρός συναναφύρω ὁ ἀφρός ἐπιγίγνομαι ὁ πάσχω . οὕτως ἀφρίζω τε καί τρίζω ὁ ὀδούς , δεινῶς προσαράσσω καί μανικός ἐπιθήγω ὁ δαίμων ἐκεῖνος . ξηραίνω δέ μετά οὗτος ὑπό ὁ σφοδρός ἐπήρεια ὁ δαιμόνιος · καθάπερ γάρ ὑπό ὁ θέρμη ὁ ἡλιακός ἀκτίς ὁ ἀτμός κινέω , εἄν οὗτος σφοδρός εἰμί , ὑπό αὐτός πάλιν καί ἀφανίζω τέλειος διαφορέω , οὗτος καί ὑπό ὁ ὁ δαίμων ἐπήρεια ὁ ὁ σπλάγχνον ὑγρότης ἐκδίδωμι , εἄν ἐκεῖνος σφοδρός ὅς , μετέ οὖον πολό δαπανάω καί ὁ ὁ σάρξ μύω ἰκμάς , καί ὁ δαιμονάω ἐκεῖνος καταξηραίνω . ὁ δέ ὁ δαιμονάω πατήρ προστίθημι πρός ὁ κύριος , λέγω , ὅτι εἶπον ὁ μαθητής ἵνα αὐτός ἐκβάλλω , καί οὐ ἰσχύω · ὁ δέ Κύριος οὖον πρός αὐτός μόνος , ἀλλά καί πρός πᾶς ἀποτείνω , « ὦ γενεά , φημί , ἄπιστος , ἠώς πότε πρός θμᾶς , εἰμί , ἠώς πότε ἀνέχω σύ ; » δοκέω ἐγώ ὁ τηνικαῦτα πάρειμι ὁ Ἰουδαῖος ἀφορμή λαμβάνω , ὁ μή δύναμαι ὁ μαθητής ἐξελαύνω ὁ δαίμων , μή μέτριος τις βλασφημέω · τίς γάρ εἄν οὐ εἶπον ἀφορμή λαμβάνω ὁ , καί ὁ θαῦμα τελέω , ὁ βλασφημία οὐ ἀφίημι ; ὁ οὖν γογγυσμός οὗτος εἰδοί ὁ Κύριος , πόρρωθεν ἐξελέγχω καί καταισχύνω οὗτος , οὖον διά λόγος μόνος πληκτικός , ἀλλά καί δις ἔργον τε καί λόγος φιλανθρωπία γέμω · προστάσσω γάρ λέγω · φέρω ἐγώ αὐτός ὧδε , καί φέρω , καί ὁράω ὁ κύριος ὁ δαιμόνιον σπείρω ὁ ἄν ῥῶπος , καί πίπτω κυλίω ἀφρίζω · συγχωρέω γάρ φανερός ποιέω ὁ ἴδιος κακία . ὁ δέ Κύριος ἐπερωτάω ὁ πατήρ ὁ παῖς · « πόσος χρόνος εἰμί ὡς οὗτος γίγνομαι αὐτός ; » οὗτος δέ ὁ ἐρώτησις ὑπό φιλανθρωπία ποιέω ὁ Κύριος , πρός πίστις καί ὁ μετά πίστις δέησις ἐνάγω αὐτός · Κτοσοῦτο γάρ ἀπέχω ὁ πιστεύω ὁ ἄνθρωπος οὗτος , ὡς μηδέ ὑπέρ ὁ σωτηρία ὁ παῖς ἱκετεύω · διό οὐδέ ὁ μαθητής ἱκετεύω ὅλως · « εἶπον γάρ , φημί , αὐτός ἵνα αὐτός ἐκβάλλω · » οὖον προσπίπτω , οὐ ἱκετεύω , οὐ δήω . Ἀλ οὐδέ ὁ κύριος φαίνω πω δήω · διά οὗτος ἀφίημι ὁ Κύριος ἐλεεινός πρό ὁ ὀφθαλμός οὗτος ὁ παῖς κεῖμαι , αὐτός ἐκεῖνος προσδιαλέγομαι , ὁ χρόνος ὁ πάθος ἐρωτάω , καί ὁ αἴτησις αὐτός Ξ ἐκκαλέω · ὁ δέ ἀποκρίνω « παιδιόθεν · » καί πολλάκις αὐτός καί εἰς πῦρ βάλλω καί εἰς ὕδωρ , ἵνα ἀπόλλυμι αὐτός , καί ἐπάγω · « Ἀλ εἰμί τίς δύναμαι , βοηθέω ἐγώ , σπλαγχνίζω ἐφίημι ἐγώ . » ὁράω ὁ ἀπιστία ὁ ἀνήρ ὅσος ; ὁ γάρ λέγω , εἰμί δύναμαι , πάντως δείκνυμι μή πιστεύω αὐτός δύναμαι . ὁ δέ Κύριος εἶπον ὁ , « εἰμί δύναμαι πιστεύω , πᾶς δυνατός ὁ πιστεύω · » οὗτος δέ φημί οὐ ὡς ἀγνοέω ἐκεῖνος ὁ ἀπιστία , ἀλλά κατά μικρός ἔτι προβιβάζω αὐτός εἰς πίστις , καί ἄμη δείκνυμι , ὅτι καί ὁ μή ὁ μαθητής ἐκβάλλω ὁ δαίμων ὁ οὗτος ἀπιστία γίγνομαι αἰτία . σκοπάω ἐέ ὁ εὐαγγελιστής · οὖον γάρ εἶπον ὁ κύριος πρός ὁ πατήρ ὁ παῖς εἶπον , εἰμί δύναμαι πιστεύω , ὅς ἀεί σχεδόν ὁ πίστις ἀπαιτέω ὁ κύριος