cogPG.PG151 125
οιευκρινεῖν , λόγον διδόντος τοῦ εἰπόντος · « Οὐδὲν κρυπτὸν ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται , » καὶ τοῦτο φανερωθήσεται . Μυροφόροι τοίνυν εἰσὶν αἱ συνακολουθοῦσαι μετὰ τῆς τοῦ Κυρίου Μητρὸς , καὶ τῷ καιρῷ τοῦ σωτηρέου πάθους συμπαραμείνασαι , καὶ τὸ τοῦ Κυρίου σῶμα μυρίσαι σπουδάσασαι . Τοῦ γὰρ Ἰωσήφ καὶ τοῦ Νικοδήμου αἰτησάντων καὶ λαβόντων παρὰ τοῦ Πιλάπου τὸ δεσποτικὸν σῶμα , καὶ καθελόντων ἀπὸ τοῦ σταυροῦ , καὶ περισχόντων σινδόσι σὺν ἀρώμασι κολλωδεστάτοις , καὶ λαξευτῷ μνημείῳ ἐνθέντων , καὶ λίθον ἐπιθέντων μέγαν ἐπὶ τῇ θύρᾳ τοῦ μνημείου , θεωροῦσαι κατὰ τὸν εὐαγγελιστὴν Μάρκον παρῆσαν Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία , καθήμεναε ἀπέναντι τοῦ τάφου . Διὰ τοῦ εἰπεῖν , Καὶ ἡ ἄλλη Μαρία , τὴν Θεομήτορα πάντως ὑποφαίνων . Καὶ Ἰακώβου γὰρ καὶ Ἰωσῆ αὕτη ἐκαλεῖτο μήτηρ , ὡς ἐξ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος ἐκείνων ὄντων . Οὐ μόναι δὲ αὖται θεωροῦσαι παρῆσαν , ἐνταφιαζομένου τοῦ Κυρίου , ἀλλὰ καὶ ἕτεραι γυναῖκες , ὡς ὁ Λουκᾶς ἱστόρησε γράφων · « Κατακολουθήσασαι δὲ γυναῖκες , αἵτινες ἦσαν συνεληλυθυῖαι αὐτῷ ἐκ τῆς Γαλιλαίας , ἐθεάσαντο τὸ μνημεῖον , καὶ ὡς ἐτέθη τὸ σῶμα αὐτοῦ · ἦσαν δὲ ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ Ἰωάννα καὶ Μαρία Ἰακώβου καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς . » Ὑποστρέψασαι δὲ , φησὶν , ἠγόρασαν ἀρώματα καὶ μύρα · οὔπω γὰρ ἔγνωσαν ἀκριβῶς , ὅτι αὐτός ἐστιν ἀληθῶς ἡ ὀσμὴ τῆς ζωης , τοῖς αὐτῷ προσιοῦσι πιστῶς , ὥσπερ ὀσμὴ θανάτου τοῖς ἀπειθοῦσιν εἰς τέλος · καὶ ὁσμὴ ἱματίων αὐτοῦ , τουτέστιν αὐτοῦ τοῦ σώματος , ὑπὲρ πάντα τὰ ἀρώματα · καὶ μύρον ἐκκενωδὲν ὄνομα αὐτῷ , δι´ οὗ καὶ τὴν οἰκουμένην θείας εὐωδίας ἐνέπλησεν , ἀλλ´ ἑτοιμάζουσι μύρα τε καὶ ἀρώματα , τοῦτο μὲν εἰς τιμὴν τοῦ κειμένου , τοῦτο δὲ ΧΩΥκαὶ παραμυθίαν πρὸς δυσωδίαν μυδῶντος τοῦ σώματος , διὰ τῆς ἀλοιφῆς τούτων τοῖς βουλομένοις προσεδρεύειν ὲπινορῦσαι . Ἐτοιμάσασαι τοίνυν τὰ μύρα καὶ τὰ ἀρώματα , τὸ μὲν Σάββατον ἡσύχασαν κατὰ τὴν ἐντολήν · οὔπω γὰρ ἀληθινὰ Σάββατα συνῆκαν , οὐδ´ ἐκεῖνο τὸ ὑπερευλογημένον Σάββατον ἐπέγνωσαν , τὸ μετάγον ἡμῶν τὴν φύσιν ἀπὸ τῶν τοῦ ἅδου κευθμώνων ἐπὶ τὸ παμφαές καὶ θεῖον καὶ οὐράνιον ὕψος · « Τῆ δὲ μιᾶ τῶν Σαββάτων , ὄρθρου βαθέος , ὡς ὁ Λουκᾶς φησιν , ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα , φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ἀρώματα . » Ὁ δὲ Ματθαῖος , « Ὁψὲ Σαββάτων , φησὶ , τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν Σαββάτων · » καὶ δύο εἶναι τὰς προσελθούσας . Ὁ δὲ Ἰωάννης · « Πρωῒ σκοτίας ἔτι οὔσης · » καὶ μίαν εἶναι τὴν Μαγδαληνὴν Μαρίαν τὴν προσελθοῦσαν . Ὁ δὲ Μάρκος · « Λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς Σαββάτων · » καὶ τρεῖς εἶναι τὰς προσελθούσας . Μίαν μὲν οὖν Σαββάτων οἱ εὐαγγελισταὶ πάντες τὴν Κυριακήν φασιν · ὀψὲ δὲ Σαββάτων , καὶ ὄρθρον βαθὺν , καὶ πρωῒ λίαν , καὶ πρωῒ σκοτίας ἔτι οὔσης , τὸν περὶ τὸν ὄρθρον σύμμικτον φωτός τε καὶ σκότους χρόνον · οὗτος δέ ἐστιν ἀφοῦ τὸ τοῦ ὁρίζοντος ἑῷον αὐγάζεσθαι ἄρξεται , τὴν ἡμέραν προκαταγγέλλων . Ἴδοι δ´ ἄν τις ἐξ ἀπόπτου πρὸς τοῦτο βλέπων , ἀρχόμενον μεταχρώννυσθαι φωτὶ περί που τὴν ἐννάτην οοιοΟΟϛ
Lemmas: οιευκρινεω , λόγος δίδωμι ὁ εἶπον · « οὐδείς κρυπτός ὅς οὖον φανερός γίγνομαι , » καί οὗτος φανερόω . μυροφόρος τοίνυν εἰμί ὁ συνακολουθέω μετά ὁ ὁ κύριος Μήτηρ , καί ὁ καιρός ὁ σωτήρ πάθος συμπαραμένω , καί ὁ ὁ κύριος σῶμα μυρίζω σπουδάζω . ὁ γάρ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος αἰτέω καί λαμβάνω παρά ὁ Πιλάπου ὁ δεσποτικός σῶμα , καί καθαιρέω ἀπό ὁ σταυρός , καί περιέχω σινδών σύν ἄρωμα κολλώδης , καί λαξευτός μνημεῖον ἐντίθημι , καί λίθος ἐπιτίθημι μέγας ἐπί ὁ θύρα ὁ μνημεῖον , θεωρέω κατά ὁ εὐαγγελιστής Μᾶρκος πάρειμι Μαρία ὁ Μαγδαληνή καί ὁ ἄλλος Μαρία , καθήμεναε ἀπέναντι ὁ τάφος . Ζεύς ὁ εἶπον , καί ὁ ἄλλος Μαρία , ὁ Θεομήτωρ πάντως ὑποφαίνω . καί Ἰάκωβος γάρ καί ίωση οὗτος καλέω μήτηρ , ὡς ἐκ Ἰωσήφ ὁ Μνήστωρ ἐκεῖνος εἰμί . οὖον μόνος δέ αὔτης θεωρέω πάρειμι , ἐνταφιάζω ὁ κύριος , ἀλλά καί ἕτερος γυνή , ὡς ὁ Λουκᾶς ἱστορέω γράφω · « κατακολουθέω δέ γυνή , ὅστις εἰμί συνέρχομαι αὐτός ἐκ ὁ Γαλιλαία , θεάομαι ὁ μνημεῖον , καί ὡς τίθημι ὁ σῶμα αὐτός · εἰμί δέ ὁ Μαγδαληνή Μαρία καί Ἰωάννα καί Μαρία Ἰάκωβος καί ὁ λοιπός σύν αὐτός . » ὑποστρέφω δέ , φημί , ἀγοράζω ἄρωμα καί Μύρα · οὔπω γάρ γιγνώσκω ἀκριβῶς , ὅτι αὐτός εἰμί ἀληθής ὁ ὀσμή ὁ ζωή , ὁ αὐτός πρόσειμι πιστῶς , ὥσπερ ὀσμή θάνατος ὁ ἀπειθέω εἰς τέλος · καί ὀσμή ἱμάτιον αὐτός , τουτέστιν αὐτός ὁ σῶμα , ὑπέρ πᾶς ὁ ἄρωμα · καί μύρον ἐκκενωδὲν ὄνομα αὐτός , δις ὅς καί ὁ οἰκέω θεῖος εὐωδία ἐμπίμπλημι , ἀλ ἑτοιμάζω Μύρα τε καί ἄρωμα , οὗτος μέν εἰς τιμή ὁ κεῖμαι , οὗτος δέ Χίκα παραμυθία πρός δυσωδία μυδάω ὁ σῶμα , διά ὁ ἀλοιφή οὗτος ὁ βούλομαι προσεδρεύω επινορυομαι . Ἐτοιμάζω τοίνυν ὁ Μύρα καί ὁ ἄρωμα , ὁ μέν σάββατον ἡσυχάζω κατά ὁ ἐντολή · οὔπω γάρ ἀληθινός σάββατον συνίημι , οὐδός ἐκεῖνος ὁ ὑπερευλογέω σάββατον ἐπιγιγνώσκω , ὁ μετάγω ἐγώ ὁ φύσις ἀπό ὁ ὁ ἅδος κευθμών ἐπί ὁ παμφαής καί θέω καί οὐράνιος ὕψος · « τῆ δέ μᾶ ὁ σάββατον , ὄρθρος βαθύς , ὡς ὁ Λουκᾶς φημί , ἔρχομαι ἐπί ὁ μνῆμα , φέρω ὁ ἑτοιμάζω ἄρωμα . » ὁ δέ Ματθαῖος , « ὀψέ σάββατον , φημί , ὁ ἐπιφώσκω εἰς εἷς σάββατον · » καί δύο εἰμί ὁ προσέρχομαι . ὁ δέ Ἰωάννης · « πρωΐ σκοτία ἔτι εἰμί · » καί εἷς εἰμί ὁ Μαγδαληνή Μαρία ὁ προσέρχομαι . ὁ δέ Μάρκος · « Λίαν πρωΐ ὁ εἷς σάββατον · » καί τρεῖς εἰμί ὁ προσέρχομαι . μία μέν οὖν σάββατον ὁ εὐαγγελιστής πᾶς ὁ Κυριακός φημί · ὀψέ δέ σάββατον , καί ὄρθρος βαθύς , καί πρωΐ λίαν , καί πρωΐ σκοτία ἔτι εἰμί , ὁ περί ὁ ὄρθρος σύμμικτος φάος τε καί σκότος χρόνος · οὗτος δέ εἰμί ἀφίημι ὁ ὁ ὁρίζων ἑῷος αὐγάζω ἄρχω , ὁ ἡμέρα προκαταγγέλλω . εἶδον δδʹ ἄν τις ἐκ ἄποπτος πρός οὗτος βλέπω , ἄρχω μεταχρώννυμι φάος περί ποῦ ὁ ἐννάω οοιοΟΟϛ