cogPG.PG151 135
Πανταχοῦ τοίνυν ὁ Θεὸς , οὐ τῆς γῆς μόνον , ἀλλὰ καὶ τῶν ὑπὲρ γῆν , προσκυνηθήσεται παρὰ τῶν οὕτω πιστευόντων ἀληθῶς τε καὶ θεοπρεπῶς , Πατὴρ ἀσώματος καὶ κατὰ χρόνον καὶ τόπον ἀόριστος , ἐν ἀγίῳ καὶ ἀἵδίῳ Πνεύματι καὶ Υιῷ καὶ Λόγῳ συνανάρχῳ , ὅς ἐστιν ἡ ἐνυπόστατος τοῦ Πατρὸς ἀλήθεια . Ἀλλὰ καὶ ψυχὴ καὶ ἄγγελος ἀσώματα ὄντα , οὐκ ἐν τόπῳ ἐστὶν , ἀλλ´ οὐχὶ καὶ πανταχοῦ ἐστιν · οὐ γὰρ συνέχουσι τὸ πᾶν , ἀλλὰ καὶ αὐτὰ δεῖται τοῦ συνέχοντος . Οὐκοῦν καὶ αὐτὰ ἐν τῷ συνέχοντι καὶ περιέχοντι τὸ πᾶν , ὑπ´ αὐτοῦ καταλλήλως ὁριζόμενα α , Ἠ μέντοι ψυχὴ συνέχουσα τὸ σῶμα ᾧ καὶ συνεκτίσθη , πανταχοῦ τοῦ σώματός ἐστιν , οὐχ ὡς ἐν τόπῳ , οὐδ´ ὡς περιεχομένη , ἀλλ´ ὡς συνέχουσά τε καὶ περιέχουσα τὸ σῶμα , κατ´ εἰκόνα καὶ τοῦτ´ ἔχουσα Θεοῦ . Ἡ δὲ Σαμαρεῖτις , ὡς ἤκουσε παρὰ Χριστοῦ τῶν ἐξαισίων τούτων καὶ θεοπρεπῶν φωνῶν , ὡς ὁ Θεὸς οὐδαμοῦ κατ´ ἀλήθειαν προσκυνητός ἐστιν , εἰ μὴ ἐν τῷ πνεύματι καὶ τῇ ἀληθείᾳ αὐτοῦ , καθάπερ ἡ ἐν τοῖς Ἄσμασι τῶν ἀσμάτων νυμφευομένη τῷ Θεῷ ψυχὴ , τῇ φωνῆ τοῦ νυμφίου τῆς ἀφθαρσίας ἀναπτερωθεῖσα , τοῦ προσδοκωμένου καὶ ποθουμένου καὶ λεληθότος , ἔτι παρόντος , ποιεῖται μνείαν λέγουσα · « Οἶδα ὅτι εσσίας ἔρχεται , ὁ λεγόμενος Χριστός . Ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος , ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα . » Ὁρᾶτε πως ἡν ἑτοιμοτάτη πρὸς πίστιν , ὡς ἐγγίζοντος ἤδη τοῦ προσδοκωμένου , καὶ λίαν εὔελπις ; Ἁρ´ οὐχὶ καὶ ταύτης ἦν λέγειν μετὰ τοῦ Δαβίδ · « Ἑτοίμη ἡ καρδία μου , ὁ Θεὸς , ἑτοίμη ἡ καρδία μου · ἅσομαι καὶ ψαλῶ ἐν τῆ δόξῃ μου ; » Πόθεν δὲ καὶ τοῦτο βεβαίως οὕτως ἔδει καὶ ἀσφαλῶς , καὶ τὴν ἐκ ψυχῆς εἷχε πρὸς αὐτὸ διάθεσιν εἰ μὴ μετὰ συνέσεως ἀκροτάτης τὰς προφητικὰς ἐξεμελέτησε βίβλους ; Ἐντεῦθεν καὶ τὸν νοῦν οὕτω μετάρσιον εἶχε , τῆς θείας ἱμπλεος γεγοκότα κατοχῆς · ὡς ἐμοὶ νῦν ἀγαμένως ὁρῶντι τὸν τῆς Σαμαρείτιδος ταύτης πρὸς Χριστὸν πνευματικὸν τε καὶ σφοδρὸν πόθον , ἐπέρχεται περὶ αὐτῆς πάλιν τὰ τοῦ Ἅσματος ἐκείνου λέγειν · « Τίε αὕτη ἡ ἐκκύπτουσα ὡσεὶ ὄρθρος , καλὴ ὡς σελήνη , ἐκλεκτὴ ὡς ὁ ἤλιος , » τῷ μὲν γὰρ ἐπαγγέλλεσθαι μετ´ ὀλίγον ἐπιφανήσεσθαι τὸν τῆς δικαιοσύνης νοητὸν ἤλιον Χριστὸν , καὶ τῷ τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίαν δι´ ἐαυτῆς ἀρχομένην ὑποφαίνειν , ὡς ἐξ ἱερᾶς ἀνίσχουσαν κολυμβήθρας τῆς πηγῆς . ἐφ´ ἧς εἰστήκει , καθάπερ κατηχουμένη παρὰ τοῦ Σωτῆρος , ὁρῶ ταύτην ἐκκύπτουσαν ὡς πολυέραστον ὄρθρον . Καλὴ δέ ἐστιν ὡσεὶ σελήνη , ἐπειδὴ φαίνει , τῆς νυκτὸς ἔτι τῆς ἀσεβείας ἐπικρατούσης · ἐκλεκτὴ δὲ ὡς ὁ ἥλιος , ἂτε καὶ φωτεινὴ παρὰ τοῦ Σωτῆρος ὡνομασμένη , καὶ τοῦ καταλόγου καὶ αὕτη τετελεσμένη ἦ Πῥ τῶν μελλόντων ὡς ῆλιος λάμψειν κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον · ἐπεὶ καὶ μακαριωτάτῳ καὶ μαρτυρικῷ τέλει τὸν ἑξῆς φωτοειδῆ βίον ἐπεσφραγίσατο · καὶ νῦν δὲ Θεὸν εἶδεν ἀληθῆ πὸν Χριστὸν , καὶ τελέως τοῦτον ἐθεολόγησε · καὶ ὅπερ αὐτὸς τοῖς μαθηταῖς εἶπεν ὕστερον περὶ τοῦ
Lemmas: πανταχοῦ τοίνυν ὁ θεός , οὖον ὁ γῆ μόνος , ἀλλά καί ὁ ὑπέρ γῆ , προσκυνέω παρά ὁ οὗτος πιστεύω ἀληθής τε καί θεοπρεπῶς , πατήρ ἀσώματος καί κατά χρόνος καί τόπος ἀόριστος , ἐν ἅγιος καί ἀΐδιος πνεῦμα καί υἱός καί Λόγος συνάναρχος , ὅς εἰμί ὁ ἐνυπόστατος ὁ πατήρ ἀλήθεια . ἀλλά καί ψυχή καί ἄγγελος ἀσώματος εἰμί , οὐ ἐν τόπος εἰμί , ἀλ οὐ καί πανταχοῦ εἰμί · οὖον γάρ συνέχω ὁ πᾶς , ἀλλά καί αὐτός δήω ὁ συνέχω . οὐκοῦν καί αὐτός ἐν ὁ συνέχω καί περιέχω ὁ πᾶς , ὑπό αὐτός κατάλληλος ὁρίζω ὅς , ὁ μέντοι ψυχή συνέχω ὁ σῶμα ὅς καί συγκτίζω , πανταχοῦ ὁ σῶμα εἰμί , οὐ ὡς ἐν τόπος , οὐδός ὡς περιέχω , ἀλ ὡς συνέχω τε καί περιέχω ὁ σῶμα , κατ´ εἰκών καί τοῦτος ἔχω Θεός . ὁ δέ Σαμαρείτης , ὡς ἀκούω παρά Χριστός ὁ ἐξαίσιος οὗτος καί θεοπρεπής φωνή , ὡς ὁ θεός οὐδαμοῦ κατ´ ἀλήθεια προσκυνητός εἰμί , εἰμί μή ἐν ὁ πνεῦμα καί ὁ ἀλήθεια αὐτός , καθάπερ ὁ ἐν ὁ ᾆσμα ὁ ἄσμα νυμφεύω ὁ Θεός ψυχή , ὁ φωνή ὁ νυμφίος ὁ ἀφθαρσία ἀναπτερόω , ὁ προσδοκάω καί ποθέω καί λανθάνω , ἔτι πάρειμι , ποιέω μνεία λέγω · « οἶδα ὅτι ἐσσία ἔρχομαι , ὁ λέγω Χριστός . ὅταν ἔρχομαι ἐκεῖνος , ἀναγγέλλω ἐγώ πᾶς . » ὁράω πως ἐάν ἑτοῖμος πρός πίστις , ὡς ἐγγίζω ἤδη ὁ προσδοκάω , καί λίαν εὔελπις ; Ἁρ οὐ καί οὗτος εἰμί λέγω μετά ὁ Δαβίδ · « Ἑτοίμη ὁ καρδία ἐγώ , ὁ θεός , ἑτοῖμος ὁ καρδία ἐγώ · ἀείδω καί ψάλλω ἐν τῆ δόξα ἐγώ ; » πόθεν δέ καί οὗτος βεβαίως οὕτως ἐσθίω καί ἀσφαλῶς , καί ὁ ἐκ Ψυχή ἔχω πρός αὐτός διάθεσις εἰμί μή μετά σύνεσις ἄκρος ὁ προφητικός ἐκμελετάω Βίβλος ; ἐντεῦθεν καί ὁ νόος οὗτος μετάρσιος ἔχω , ὁ θεῖος ἱμπλεος γίγνομαι κατοχή · ὡς ἐγώ νῦν ἀγαμένως ὁράω ὁ ὁ Σαμαρείτης οὗτος πρός Χριστός πνευματικός τε καί σφοδρός πόθος , ἐπέρχομαι περί αὐτός πάλιν ὁ ὁ ᾆσμα ἐκεῖνος λέγω · « τίω οὗτος ὁ ἐκκύπτω ὡσεί ὄρθρος , κάλως ὡς σελήνη , ἐκλεκτός ὡς ὁ ἥλιος , » ὁ μέν γάρ ἐπαγγέλλω μετέ ὀλίγος ἐπιφαίνω ὁ ὁ δικαιοσύνη νοητός ἥλιος Χριστός , καί ὁ ὁ ἐκ ἔθνος ἐκκλησία δις ἑαυτοῦ ἄρχω ὑποφαίνω , ὡς ἐκ ἱερός ἀνίσχω κολυμβήθρα ὁ πηγή . ἐφίημι ὅς εἰστήκω , καθάπερ κατηχέω παρά ὁ Σωτήρ , ὁράω οὗτος ἐκκύπτω ὡς πολυέραστος ὄρθρος . καλός δέ εἰμί ὡσεί σελήνη , ἐπεί φαίνω , ὁ νύξ ἔτι ὁ ἀσέβεια ἐπικρατέω · ἐκλεκτός δέ ὡς ὁ ἥλιος , αὔγ-ασμα καί φωτεινός παρά ὁ Σωτήρ ὀνομάζω , καί ὁ κατάλογος καί οὗτος τελέω εἰμί ΠΡ ὁ μέλλω ὡς ἥλιος λάμπω κατά ὁ Εὐαγγέλιος · ἐπεί καί μακάριος καί μαρτυρικόν τέλος ὁ ἑξῆς φωτοειδής βίος ἐπισφραγίζω · καί νῦν δέ θεός ὁράω ἀληθής πως Χριστός , καί τέλειος οὗτος θεολογέω · καί ὅσπερ αὐτός ὁ μαθητής εἶπον ὕστερος περί ὁ