cogPG.PG151 620
ἀναφορὰ τῶν κινητῶν οὐκ εἴς τι πρῶτον κινοῦν ἑαυτὸ , ἀλλὰ´ εἰς κινοῦν τι πάντη ἀκίνητον · τὸ γὰρ πρώτως κινοῦν ἐστι ἀρχὴ καθόλου πάσης κινήσεως · Κἀνάγκη τοίνυν ἐπεὶ πᾶν τὸ κινοῦν κινεῖ κατά τι εἶδος , ὃ σκοπεῖ ἐν τῷ κινεῖν , τὸ εἶδος καθὸ´ ὃ σκοπεῖ τὸ πρῶτον κινοῦν , δεῖ εἶναι καθόλου εἶδος , καὶ καθόλου ἀγαθόν . Εἶδος δὲ τῷ καθόλου τρόπῳ οὐχ εὑρίσκεται , εἰ μὴ ἐν τῷ νῷ . Δεῖ τοίνυν τὸ πρῶτον κινοῦν , ὅπερ ἐστὶν ὁ Θεὸς , εἶναι νοερόν . βʹ . Ἔτι ἐν οὐδεμιᾷ τάξει τῶν κινουμένων εὑρίσκεται , ὅτι τὸ κινοῦν νοερῶς ἐστι ὄργανον τοῦ κινοῦντος ἄνευ νοῦ , ἀλλὰ μᾶλλον ἀνάπαλιν . Πάντα δὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ παραβάλλονται πρὸς τὸ πρῶτον κινοῦν . Ἐπεὶ τοίνυν ἐν τῷ κόσμῳ εὑρίσκονται πολλὰ διὰ νοῦ κινοῦντα , ἀδύνατόν ἐστι τὸ πρῶτον κινοῦν κινεῖν ἄνευ νοῦ . Ἀνάγκη ἄρα τὸν Θεὸν νοεῖν . γʹ . Ἔτι ἐκ τούτου γίνεταί τι νοῶν , ὅτι ἐστὶν ἄνευ ὕλης , οὗ σημεῖόν ἐστι τὸ τὰ εἴδη γίνεσθαι νοητὰ ἐνεργείᾳ κατ´ ἀφαίρεσιν τῆς ὕλης . Ὅθεν καὶ ὁ νοῦς ἐστι τῶν καθόλου , καὶ οὐ τῶν κατὰ μέρος , διὰ τὸ τὴν ὄλην εἶναι ἀτομότητος ἀρχήν . Τὰ εἴδη δὲ τὰ νοητὰ γίνεται ἓν μετὰ τοῦ νοῦ τοῦ ἐνεργεῖν νοοῦντος . ἀιὸ καὶ εἰ τὰ εἴδη γίνεται ἐνεργεία νοητὰ διὰ τὸ εἶναι ἄνευ ὕλης · ἀνάγκη διὰ τοῦτο εἶναί τι πρᾶγμα νοερὸν , διὰ τὸ εἶναι ἄνευ ὕλης · δέδεικται δὲ ἐν τοῖς ἄνω εἶναι τὸν Θεὸν πάντη αὐλὸν · ἔστιν ἄρα νοῶν . δʹ Ἔτι οὐδεμία τελειότης ἄπεστι τοῦ Θοῦ τῶν εὐρισκομένων ἐν ὁτῳοῦν γένει τῶν ὄντων · πρὸς δὲ τὰς κοιπὰς τῶν ὄντων τελειότητας κρατίστη ἐστὶ τὸ εἶναί τι νοερόν . Ἔστιν ἄρα τὸ νοεῖν ἐν τῳ Θεῳ . εʹ . Ἔτι πᾶν τὸ τεῖνον εἴς τι τέλος ὡρισμένως ἢ αὐτὸ προΐστησιν ἑαυτῷ τὸ τέλος , ἢ προτίθεται αὐτῷ παρ´ ἄλλου . Ἄλλως γὰρ οὐ μᾶλλον εἰς τόδε ἢ εἰς εόδε τὸ τέλος τείνοι ἄν . Τὰ δὲ φυσικὰ τείνουσιν εἰς ὡρισμένα τέλη . Οὐ γὰρ ἀπὸ ταυτομάτου αἱ φυσικαὶ ὡφέλειαι ἕπονται . Οὕτω γὰρ οὐκ ἄν εἶεν ἀεὶ , οὐδ´ Κὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον , ἀλλὰ´ ὡς ἐπ´ ἔλαττον . Τούτων γάρ ἐστι τὸ αὐτόματον καὶ ἡ τύχη . Ἐπεὶ τοίνυν ἐκεῖνα οὐ προτιθέασιν ἑαυτοῖς τὸ τέλος , ἃ τὸν τοῦ τέλφυς λόγον οὐκ ἀγνοεῖ , ἀνάγκη τούτοις προτίθεσθαι τέλος ἀπ´ ἄλλου , ὅπερ ἐστὶν οἱονεὶ μυσταγωγὸν εἰς πὸ τέλος . Τοῦτο δέ ἐστιν ὃ πᾶσι χορηγεῖ τὸ εἶναι , καὶ ἔστι καθὸ´ αὑτὸ ἀναγκαῖον εἶναι , ὅ φαμεν εἶναι τὸν Θεὸν , ὡς ἐκ τῶν ἄνω εἰρημένων φαίνεται . Οὐκ ἂν δὲ δύναιτο προτιθέναι τῇ φύσει τὸ τέλος , εἰ μὴ νοοίη . Ὁ Θεὸς ἄρα νοεῖ . σʹ . Ἔτι πᾶν τὸ ἀτελὲς πρόεισιν ἀπό τινος τελείου . Τὰ γὰρ τέλεια φύσει πρότερά ἐστι τῶν ἁτελῶν , ὥσπερ ἡ ἐνέργεια τῆς δυνάμεως . Τὰ δὲ εἴδη , τὰ ἐν τοῖς ἀτόμοις ὄντα , ἔστιν ἀτελῆ διὰ τὸ μερικῶς , καὶ οὐ κατα τὸν λόγον τῆς ἑαυτῶν κοινότητος ἐνυπάρχειν . Αεῖ ὁὴ μὴ προϊέναι ἀπό τινων εἰδῶν τελείων , καὶ οὐ μερικῶν . Τοιαῦτα δὲ εἴδη οὐ δύναται εἶναι εἰ μὴ τὰ
Lemmas: ἀναφορά ὁ κινητής οὐ εἰς τίς πρῶτος κινέω ἑαυτοῦ , ἀλλά εἰς κινέω τίς πάντῃ ἀκίνητος · ὁ γάρ πρῶτος κινέω εἰμί ἀρχή καθόλου πᾶς κίνησις · ἐνανακέω τοίνυν ἐπεί πᾶς ὁ κινέω κινέω κατά τίς εἶδος , ὅς σκοπέω ἐν ὁ κινέω , ὁ εἶδος καθό ὅς σκοπέω ὁ πρῶτος κινέω , δεῖ εἰμί καθόλου εἶδος , καί καθόλου ἀγαθός . εἶδος δέ ὁ καθόλου τρόπος οὐ εὑρίσκω , εἰμί μή ἐν ὁ νάω . Δεύς τοίνυν ὁ πρῶτος κινέω , ὅσπερ εἰμί ὁ θεός , εἰμί νοερός . βε . ἔτι ἐν οὐδείς τάξις ὁ κινέω εὑρίσκω , ὅτι ὁ κινέω νοερός εἰμί ὄργανον ὁ κινέω ἄνευ νόος , ἀλλά μᾶλλον ἀνάπαλιν . Πάν δέ ὁ ἐν ὁ κόσμος παραβάλλω πρός ὁ πρῶτος κινέω . ἐπεί τοίνυν ἐν ὁ κόσμος εὑρίσκω πολύς διά νόος κινέω , ἀδύνατος εἰμί ὁ πρῶτος κινέω κινέω ἄνευ νόος . Ἀνάγκη ἄρα ὁ θεός νοέω . γε . ἔτι ἐκ οὗτος γίγνομαι τίς νοέω , ὅτι εἰμί ἄνευ ὕλη , ὅς σημεῖον εἰμί ὁ ὁ εἶδος γίγνομαι νοητός ἐνέργεια κατ´ ἀφαίρεσις ὁ ὕλη . ὅθεν καί ὁ νόος εἰμί ὁ καθόλου , καί οὖον ὁ κατά μέρος , διά ὁ ὁ ὄλη εἰμί ἀτομότης ἀρχή . ὁ εἶδος δέ ὁ νοητός γίγνομαι εἷς μετά ὁ νόος ὁ ἐνεργέω νοέω . οἰδάνω καί εἰμί ὁ εἶδος γίγνομαι ἐνέργεια νοητός διά ὁ εἰμί ἄνευ ὕλη · ἀνάγκη διά οὗτος εἰμί τίς πρᾶγμα νοερός , διά ὁ εἰμί ἄνευ ὕλη · δείκνυμι δέ ἐν ὁ ἄνω εἰμί ὁ θεός πάντῃ αὐλός · εἰμί ἄρα νοέω . δέ ἔτι οὐδείς τελειότης ἄπειμι ὁ τίθημι ὁ εὑρίσκω ἐν ὅστις γένος ὁ εἰμί · πρός δέ ὁ κοιψ ὁ εἰμί τελειότης ἀγαθός εἰμί ὁ εἰμί τίς νοερός . ἔρτις ἄρα ὁ νοέω ἐν ὁ θέω . εἰ . ἔτι πᾶς ὁ τείνω εἰς τίς τέλος ὡρισμένως ἢ αὐτός προΐστημι ἑαυτοῦ ὁ τέλος , ἢ προτίθημι αὐτός παρ´ ἄλλος . ἄλλος γάρ οὖον μᾶλλον εἰς ὅδε ἢ εἰς εἰμί ὁ τέλος τείνω ἄν . ὁ δέ φυσικός τείνω εἰς ὁρίζω τέλος . οὖον γάρ ἀπό ταυτομάτου ὁ φυσικός ὠφέλεια ἕπω . οὕτως γάρ οὐ ἄν ἄγω ἀεί , οὐδός Κῶς ἐπί ὁ πλεῖστος , ἀλλά ὡς ἐπι μικρός . οὗτος γάρ εἰμί ὁ αὐτόματος καί ὁ τύχη . ἐπεί τοίνυν ἐκεῖνος οὖον προτίθημι ἑαυτοῦ ὁ τέλος , ὁ ὁ ὁ Τέλφυς λόγος οὐ ἀγνοέω , ἀνάγκη οὗτος προτίθημι τέλος ἀπ´ ἄλλος , ὅσπερ εἰμί οἱονεί μυσταγωγός εἰς πόα τέλος . οὗτος δέ εἰμί ὅς πᾶς χορηγέω ὁ εἰμί , καί εἰμί καθό ἑαυτοῦ ἀναγκαῖος εἰμί , ὅς φημί εἰμί ὁ θεός , ὡς ἐκ ὁ ἄνω εἴρω φαίνω . οὐ εἄν δέ δύναμαι προτίθημι ὁ φύσις ὁ τέλος , εἰμί μή νοέω . ὁ θεός ἄρα νοέω . σός . ἔτι πᾶς ὁ ἀτελής πρόειμι ἀπό τις τέλειος . ὁ γάρ τέλειος φύσις πρότερος εἰμί ὁ ἀτελής , ὥσπερ ὁ ἐνέργεια ὁ δύναμις . ὁ δέ εἶδος , ὁ ἐν ὁ ἄτομος εἰμί , εἰμί ἀτελής διά ὁ μερικός , καί οὖον κατά ὁ λόγος ὁ ἑαυτοῦ κοινότης ἐν-ὑπάρχω . ἀεί οηʹ μή προΐημι ἀπό τίνω εἶδος τέλειος , καί οὖον μερικός . τοιοῦτος δέ εἶδος οὖον δύναμαι εἰμί εἰμί μή ὁ