cogPG.PG151 128
γὰρ ἂν εἴπερ εἶδε , καὶ χεροὶν ἤψατο , καὶ συντυγχάνοντος ἤκουσε , τοιαῦτα ἔλεγεν , ὅτι Ἥραν καὶ ματἔθηκαν , ὅπου δὲ , οὐκ οἴδαμεν ; Ἀλλὰ μετὰ τὸν Πέτρου καὶ Ἰωάννου δρόμον ἐπὶ τὸν τάφον , καὶ τὴν ἐκεῖ θέαν τῶν ὀθονίων καὶ τὴν ἐπάνοδον , Μαρία εἰστήκει , φησί , πρὸς τὸ μνημεῖον κλαίουσα ἔξω . ὁρᾶτε ὡς μὴ μόνον οὔπω εἶδεν , ἀλλ´ οὐδὲ δι´ ἀκοῆς ἐπληροφορήθη ; καὶ τῶν ἐπιφαινομένων δὲ ταύτην ἐρωτησάντων ἀγγέλων , Γύναι , τί κλαίεις ; κείνη πάλιν ὡς περὶ νεκροῦ ἀποκρίνεται · ὡς δὲ στραφεῖσα τὸν Ἰησοῦν εἰδεν , οὐδὲ πάλιν συνῆκεν , ἀλλ´ ἐρωτωμένη καὶ παρ´ αὐτοῦ , τί κλαίει , τὰ παραπλήσια φθέγγεται , ἕως οὗ ἐξ ὀνόματος ἐκεῖνος αὐτὴν καλέσας , ἑαυτὸν παρέστησεν ὄντα . Τότε δὴ προσπεσοῦσα καὶ αὐτὴ , καὶ ζητοῦσα τὸν ἀσπασμὸν τοῖς ἐκείνου ποσὶ προσενεγκεῖν , ἤκουσε παρ´ αὐτοῦ ,, Μή μου ἅπτου · παρ´ οὐ μανθάνοαεν , ὡς ἡνίκα πρότερον ὤφθη τῆ τε Μητρὶ καὶ ταῖς συνούσαις αὐτῇ γυναιξὶν , αὐτῇ μόνῃ καὶ τῶν ποδῶν ἄψασθαι παρέσχεν , εἰ καὶ ὁ Ματθαῖος κοινοποιεῖται καὶ ταῖς ἄλλαις γυναιξὶ τοῦτο , μὴ θέλων δι´ ἣν τὴν ἀρχὴν ἔφημεν αἰτίαν , φανερῶς τὴν Μητέρα προάγειν ἐπὶ τῶν τοιούτων . Ἐπεὶ δὲ μετὰ τὸ πρώτην ἐλθεῖν ἐπὶ τὸν τάφον τὴν ἀειπάρθενον Μαρίαν , καὶ πρώτην τὸ εὐαγγέλιον τῆς ἀναστάσεως δέξασθαι πολλαὶ συνῆλθον , καὶ τὸν λίθον εἶδον ἀποκεκυλισμένον κἀκεῖναι , καὶ τῶν ἀγγέλων ἥκουσαν , ἐπανιοῦσαι μετὰ τὴν τοιαύτην ἀκοὴν καὶ θέαν ἐμερίσθησαν . Καὶ αἱ μὲν , καθάπερ ὁ Μάρκος φησί , « ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου , και εἶχεν αὐτὰς φόβος καὶ ἔκστασις , καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον , ἑφοβεῦντο γάρ · » αἱ δὲ τῇ τοῦ Κυρίου εἴποντο Μητρὶ , αἱ καὶ τῆς τοῦ Δεσπότου θας καὶ ὁμιλίας ἐπέτυχον . Ἡ δὲ Μαγδαληνὴ πρὸς Πέτρον καὶ Ἰωάννην ἀπήει , μεθ´ ὡν καὶ πρὸς τὸν τάφον πάλιν ἔρχεται μόνη · κἀκείνων ἀναχωρησάντων , αὐτὴ παραμείνασα τῆς Δεσποτικῆς ἀξιοῦται καὶ αὔτη θέας , καὶ πρὸς τοὺς ἀποστόλους καὶ αὕτη πέμπεται , καὶ πρὸς αὐτοὺς ἔρχεται πάλιν , ἀπαγγέλλουσα πᾶσιν , ὡς Ἰωάννης φησὶν , « Ὅτι ἑώρακε τὸν Κύριον , καὶ ταῦτα εἶπεν αὐτῇ . » Ταύτην οὖν τὴν θέαν πρωῒ φησι καὶ ὁ Μάρκος γενέσθαι , τουτέστι κατὰ τὴν ἀκραιφνῆ τῆς ἡμέρας ἀρχὴν , τοῦ ὄρθρου παρελθόντος παντὸς , ἀλλ´ οὐχὶ τὴν τοῦ Κυρίου ἀνάστασιν , οὐδὲ τὴν πρώτην αὐτοῦ ἐπιφάνειαν τότε γενέσθαι ἰσχυριζόμενος . Ἔχομεν δὴ τὰ τῶν Μυροφόρων ἠκριβωμένα , καὶ τὴν ἄνωθεν ζητουμένην ἐπὶ ταύταις τῶν τεσσάρων εὐαγγελιατῶν συμφωνίαν . Οἱ δὲ μαθηταὶ κατ´ αὐτὴν τὴν ἡμέραν τῆς ἀναστάσεως παρά τε τῶν Μυροφόρων ἀκούσαντες καὶ τοῦ Πέτρου , καὶ παρὰ Λουκᾷ καὶ Κλεόπα , ὅτι ὁ Κύριος ζῇ , καὶ ἐθεάθη ὑπ´ αὐτῶν , ἠπίστησαν · διὸ καὶ ὀνειδίζονται παρ´ αὐτοῦ , ὕστερον συνοῦσιν ἐπιφανέντος αὐτοῖς . Μετὰ δὲ τὸ διὰ πολλῶν καὶ πολλάκις ἑαυτὸν παραστῆσαι ζῶντα , οὐκ ἐπίστευσαν μόνον , πάντες , ἁλλὰ καὶ ἐκήρυξαν πανταχοῦ · « Εἰς πᾶσαν γὰρ τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν , καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν , » « Τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος , καὶ τὸν λόγον
Lemmas: γάρ εἄν εἴπερ ὁράω , καί χείρ ἄβω , καί συντυγχάνω ἀκούω , τοιοῦτος λέγω , ὅτι Ἥρα καί ματἔθηκαν , ὅπου δέ , οὐ οἶδα ; ἀλλά μετά ὁ Πέτρος καί Ἰωάννης δρόμος ἐπί ὁ τάφος , καί ὁ ἐκεῖ θέα ὁ ὀθόνιον καί ὁ ἐπάνοδος , Μαρία εἰστήκω , φημί , πρός ὁ μνημεῖον καλέω ἔξω . ὁράω ὡς μή μόνος οὔπω ὁράω , ἀλ οὐδέ δις ἀκοή πληροφορέω ; καί ὁ ἐπιφαίνω δέ οὗτος ἐρωτάω ἄγγελος , γυνή , τίς καλέω ; ἐκεῖνος πάλιν ὡς περί νεκρός ἀποκρίνω · ὡς δέ στρέφω ὁ Ἰησοῦς ὁράω , οὐδέ πάλιν συνίημι , ἀλ ἐρωτάω καί παρ´ αὐτός , τίς καλέω , ὁ παραπλήσιος φθέγγομαι , ἠώς ὅς ἐκ ὄνομα ἐκεῖνος αὐτός καλέω , ἑαυτοῦ παρίστημι εἰμί . τότε δή προσπίπτω καί αὐτός , καί ζητέω ὁ ἀσπασμός ὁ ἐκεῖνος πούς προσφέρω , ἀκούω παρ´ αὐτός ,, μὴ ἐγώ ἅπτω · παρ´ οὖον μανθάνω , ὡς ἡνίκα πρότερος ὁράω τῆ τε Μήτηρ καί ὁ σύνειμι αὐτός γυνή , αὐτός μόνος καί ὁ πούς ἅπτω παρέχω , εἰμί καί ὁ Ματθαῖος κοινοποιούμαι καί ὁ ἄλλος γυνή οὗτος , μή ἐθέλω δις ὅς ὁ ἀρχή φημί αἴτιος , φανερῶς ὁ Μήτηρ προάγω ἐπί ὁ τοιοῦτος . ἐπεί δέ μετά ὁ πρῶτος ἔρχομαι ἐπί ὁ τάφος ὁ ἀειπάρθενος Μαρία , καί πρῶτος ὁ εὐαγγέλιον ὁ ἀνάστασις δέχομαι πολύς συνέρχομαι , καί ὁ λίθος εἶδον ἀποκυλίω κἀκείνης , καί ὁ ἄγγελος ἥκω , ἐπανέρχομαι μετά ὁ τοιοῦτος ἀκοή καί θέα μερίζω . καί ὁ μέν , καθάπερ ὁ Μάρκος φημί , « φεύγω ἀπό ὁ μνημεῖον , και ἔχω αὐτός φόβος καί ἔκστασις , καί οὐδείς οὐδείς εἶπον , φοβέω γάρ · » ὁ δέ ὁ ὁ κύριος εἶπον Μήτηρ , ὁ καί ὁ ὁ δεσπότης τίθημι καί ὁμιλία ἐπιτυγχάνω . ὁ δέ Μαγδαληνή πρός Πέτρος καί Ἰωάννης ἄπειμι , μεθ´ ὡς καί πρός ὁ τάφος πάλιν ἔρχομαι μόνος · ἐκεῖνος ἀναχωρέω , αὐτός παραμένω ὁ δεσποτικός ἀξιόω καί οὗτος θέα , καί πρός ὁ ἀπόστολος καί οὗτος πέμπω , καί πρός αὐτός ἔρχομαι πάλιν , ἀπαγγέλλω πᾶς , ὡς Ἰωάννης φημί , « ὅτι2 ὁράω ὁ κύριος , καί οὗτος εἶπον αὐτός . » οὗτος οὖν ὁ θέα πρωΐ φημί καί ὁ Μάρκος γίγνομαι , τουτέστι κατά ὁ ἀκραιφνής ὁ ἡμέρα ἀρχή , ὁ ὄρθρος παρέρχομαι πᾶς , ἀλ οὐ ὁ ὁ κύριος ἀνάστασις , οὐδέ ὁ πρῶτος αὐτός ἐπιφάνεια τότε γίγνομαι ἰσχυρίζομαι . ἔχω δή ὁ ὁ Μυροφόρος ἀκριβόω , καί ὁ ἄνωθεν ζητέω ἐπί οὗτος ὁ τέσσαρες ευαγγελιατη συμφωνία . ὁ δέ μαθητής κατ´ αὐτός ὁ ἡμέρα ὁ ἀνάστασις παρά τε ὁ Μυροφόρος ἀκούω καί ὁ Πέτρος , καί παρά Λουκᾶς καί Κλεόπας , ὅτι ὁ Κύριος ζῶ , καί θεάομαι ὑπό αὐτός , ἀπιστέω · διό καί ὀνειδίζω παρ´ αὐτός , ὕστερος σύνειμι1 ἐπιφαίνω αὐτός . μετά δέ ὁ διά πολύς καί πολλάκις ἑαυτοῦ παρίστημι ζῶ , οὐ πιστεύω μόνος , πᾶς , ἀλλά καί κηρύσσω πανταχοῦ · « εἰς πᾶς γάρ ὁ γῆ ἐξέρχομαι ὁ φθόγγος αὐτός , καί εἰς ὁ πέρας ὁ οἰκέω ὁ ῥῆμα αὐτός , » « ὁ κύριος συνεργέω , καί ὁ λόγος