cogPG.PG151 229
εἶναι μαρτυρεῖται · Σήμερον γὰρ , φησί , φωτὸς ἀπροσίτου ἄβυσσος · σήμερον αἴγλης θείας χύσις ἀπεριόριστος ἐν Θαβὼρ τῷ ὄρει τοῖς ἀποστόλοις αὐγάζεται . Καὶ ὁ μέγας Διονύσιος γνόφον εἰπών εἶναι τὸ ἀπρόσιτον φῶς , ἐν ᾧ κατοικεῖν ὁ Θεὸς λέγεται , ἐν τούτῳ , φησὶ , γίνεται πᾶς ὁ Θεοῦ γνῶναι καὶ ἱδεῖν ἀξιούμενος . Οὐκοῦν τὸ αὐτὸ φῶς ἦσαν , ὅ τε πρότερον ἀπὸ τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου λάμπον ἑώρων οἱ ἀπόστολοι , καὶ ἡ ἐπισκιάσασα φωτεινῇ νεφέλη μετὰ ταῦτα . Ἀλλὰ τότε μὲν ἀμυδρότερον ἐπιλάμπον παρεῖχε τὸ ὁρᾷν · ἐκφανὲν δὲ πολλῷ πλέον ὕστερον , ἀόρατον αὐτοῖς ὑπῆρχε δι´ ὑπερέχουσαν φανότητα , καὶ οὕτω τὴν τοῦ θείου καὶ ἀεννάου φωτὸς πηγὴν , τὸν ἤλιον τῆς δικαιοσύνης ἐπεσκίασε Χριστόν . Ἐπεὶ κἀν τῷ αἰσθητῷ ἡλίῳ τὸ αὐτὸ φῶς καὶ τὸ ὁρᾷν παρέχει διὰ τῆς ἀκτῖνος , καὶ ἀφαιρεῖται πάλιν τὸ ὁρᾷν , ὅταν πρὸς αὐτὸν ἐκεῖνον ἴδη τις · ὑπὲρ γὰρ τὴν συμμετρίαν τῶν ἡμετέρων ὀφθαλμῶν ἐστιν ἡ κατ´ αὐτὸν λαμπρότης . Ἀλλ´ ὁ μὲν αἰσθητὸς ἤλιος , ὡς πέφυκεν , ἀλλ´ οὐχ ὡς θέλει φαίνεται , οὐδ´ οἷς ἂν ἐθέλῃ μόνοις · ὁ τὸ τῆς ἀληθείας καὶ τῆς δικαιοσύνης ἣλιος Χριστὸς , οὐ φύσιν μόνον ἔχων καὶ φυσικὴν λαμπρότητα καὶ δόξαν , ἀλλὰ καὶ θέλησιν κατάλληλον , οἷς ἂν ἐθέλῃ μόνοις , καὶ ἐφ´ ὅσον θέλῃ , προμηθῶς καὶ σωτηρίως ἐπιλάμπει . Διὰ τοῦτο θελήσας ὡς ἥλιος ἐπέφανε , καὶ ἑωρᾶτο τοῖς τῶν ἀποστόλων ὁφθαλμοῖς , καὶ ταῦτα οὐκ ἐκ πολλοῦ τοῦ διαστήματος · εἶτα τηλαυγέστερος λάμψας ὡς ἠθέλησε , δι´ ὑπερέχουσαν φανότητα , τοῖς τῶν ἀποστόλων ὀφθαλμοῖς ἀόρατος ὑπῆρχεν , ὥσπερ εἰς φωτεινὴν νεφέλην εἰσελθών . Ἀλλὰ καὶ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης γέγονεν · « Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς ἐν ᾧ εὐδόκησα · αὐτοῦ ἀκούετε . » Ἐν μὲν οὖν τῷ Ἰορδάνῃ τοῦ Κυρίου βαπτισθέντος , ἀνεῴχθησαν οἱ οὐρανοί , καὶ ἡ αὐτὴ γέγονε φωνὴ ἐκ τῆς δόξης πάντως ἐκείνης , ἣν καὶ ὁ Στέφανος ὕστερον ἀνεῳγμένων αὐτῷ τῶν ΖΘ οὐρανῶν , πλήρης Πνεύματος ἁγίου γεγονὼς , ἀτενίσας εἶδε · νῦν δὲ ἐκ τῆς νεφέλης , ἥτις ἐπεσκίασε τὸν Ἰησοῦν . Οὐκοῦν ἡ αὐτή ἐστιν αὐτη , τῇ ὑπερουρανίῳ δόξῃ τοῦ Θεοῦ . Πῶς οὖν ἔσται αἰσθητὸν φῶς τὸ ὑπερουράνιον ; Ἐδίδαξε δὲ ἡ ἐκ τῆς νεφέλης τοῦ Πατρὸς φωνὴ , ὅτι πάντα ἐκεῖνα τὰ πρὸ τῆς ἐπιδημίας τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , αἱ θυσίαι , αἱ νομοθεσίαι , αἰ οἱοθεσίαι , ἀτελῆ τε ἦσαν , καὶ οὐ κατὰ προηγούμενον θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐγένοντό τε καὶ ἐτελέσθησαν · ἀλλὰ διὰ τὴν μέλλουσαν ταύτην τοῦ Κυρίου παρουσίαν καὶ ἐπιφάνειαν συνεχωρεῖτο . Οὗτος δέ ἐστιν , ἐν ᾠ ὡς Υἱῳ ἀγαπητῷ εὐδοκεῖ καὶ ἐπαναπαύεται καὶ ἀρέσκεται τελέως ὁ Πατήρ · διὸ καὶ αὐτοῦ ἀκούειν , καὶ αὐτῷ πειθαρχεῖν διακελεύεται . Καὶ λέγῃ , Εἰτέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης , ὅτι πλατεῖα ἐστι καὶ εὐρύχωρος ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν , στενὴ δὲ καὶ τεθλιμμένη ἐστὶν ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν
Lemmas: εἰμί μαρτυρέω · σήμερον γάρ , φημί , φάος ἀπρόσιτος ἄβυσσος · σήμερον αἴγλη θεῖος χύσις ἀπεριόριστος ἐν Θαβώρ ὁ ὄρος ὁ ἀπόστολος αὐγάζω . καί ὁ μέγας Διονύσιος γνόφος εἶπον εἰμί ὁ ἀπρόσιτος φάος , ἐν ὅς κατοικέω ὁ θεός λέγω , ἐν οὗτος , φημί , γίγνομαι πᾶς ὁ Θεός γιγνώσκω καί ὁράω ἀξιόω . οὐκοῦν ὁ αὐτός φάος εἰμί , ὅς τε πρότερος ἀπό ὁ πρόσωπον ὁ κύριος λάμπω ὁράω ὁ ἀπόστολος , καί ὁ ἐπισκιάζω φωτεινός νεφέλη μετά οὗτος . ἀλλά τότε μέν ἀμυδρός ἐπιλάμπω παρέχω ὁ ὁράω · ἐκφαίνω δέ πολύς πλέω ὕστερος , ἀόρατος αὐτός ὑπάρχω δις ὑπερέχω φανότης , καί οὗτος ὁ ὁ θεῖον καί ἀέναος φάος πηγή , ὁ ἥλιος ὁ δικαιοσύνη ἐπισκιάζω Χριστός . ἐπεί ἐν ὁ αἰσθητός ἥλιος ὁ αὐτός φάος καί ὁ ὁράω παρέχω διά ὁ ἀκτίς , καί ἀφαιρέω πάλιν ὁ ὁράω , ὅταν πρός αὐτός ἐκεῖνος ἴδη τις · ὑπέρ γάρ ὁ συμμετρία ὁ ἡμέτερος ὀφθαλμός εἰμί ὁ κατ´ αὐτός λαμπρότης . Ἀλ ὁ μέν αἰσθητός ἥλιος , ὡς φύω , ἀλ οὐ ὡς ἐθέλω φαίνω , οὐδός ὅς εἄν ἐθέλω μόνος · ὁ ὁ ὁ ἀλήθεια καί ὁ δικαιοσύνη ἥλιος Χριστός , οὖον φύσις μόνος ἔχω καί φυσικός λαμπρότης καί δόξα , ἀλλά καί θέλησις κατάλληλος , ὅς εἄν ἐθέλω μόνος , καί ἐφίημι ὅσος ἐθέλω , προμηθής καί σωτήριος ἐπιλάμπω . Ζεύς οὗτος ἐθέλω ὡς ἥλιος φαίνω , καί ὁράω ὁ ὁ ἀπόστολος ὀφθαλμός , καί οὗτος οὐ ἐκ πολύς ὁ διάστημα · εἶτα τηλαυγής λάμπω ὡς ἐθέλω , δις ὑπερέχω φανότης , ὁ ὁ ἀπόστολος ὀφθαλμός ἀόρατος ὑπάρχω , ὥσπερ εἰς φωτεινός νεφέλη εἰσέρχομαι . ἀλλά καί φωνή ἐκ ὁ νεφέλη γίγνομαι · « οὗτος εἰμί ὁ υἱός ἐγώ ὁ ἀγαπητός ἐν ὅς εὐδοκέω · αὐτός ἀκούω . » ἐν μέν οὖν ὁ Ἰορδάνης ὁ κύριος βαπτίζω , ἀνοίγω ὁ οὐρανός , καί ὁ αὐτός γίγνομαι φωνή ἐκ ὁ δόξα πάντως ἐκεῖνος , ὅς καί ὁ Στέφανος ὕστερος ἀνοίγνυμι αὐτός ὁ ΖΘ οὐρανός , πλήρης πνεῦμα ἅγιος γίγνομαι , ἀτενίζω ὁράω · νῦν δέ ἐκ ὁ νεφέλη , ὅστις ἐπισκιάζω ὁ Ἰησοῦς . οὐκοῦν ὁ αὐτός εἰμί ἀϋτή , ὁ ὑπερουράνιος δόξα ὁ Θεός . Πῶς οὖν εἰμί αἰσθητός φάος ὁ ὑπερουράνιος ; διδάσκω δέ ὁ ἐκ ὁ νεφέλη ὁ πατήρ φωνή , ὅτι πᾶς ἐκεῖνος ὁ πρό ὁ ἐπιδημία ὁ κύριος καί Θεός καί Σωτήρ ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ὁ θυσία , ὁ νομοθεσία , ὁ οἴομαι , ἀτελής τε εἰμί , καί οὖον κατά προηγούμενος θέλημα ὁ Θεός γίγνομαι τε καί τελέω · ἀλλά διά ὁ μέλλω οὗτος ὁ κύριος παρουσία καί ἐπιφάνεια συγχωρέω . οὗτος δέ εἰμί , ἐν ὀͅς ὡς υἱός ἀγαπητός εὐδοκέω καί ἐπαναπαύω καί ἀρέσκω τέλειος ὁ Πατήρ · διό καί αὐτός ἀκούω , καί αὐτός πειθαρχέω διακελεύομαι . καί λέγω , Εἰτέλθετε διά ὁ στενός πύλη , ὅτι πλατύς εἰμί καί εὐρύχωρος ὁ ἀπάγω εἰς ὁ ἀπώλεια , στενός δέ καί θλίβω εἰμί ὁ ὁδός ὁ ἀπάγω εἰς ὁ