cogPG.PG151 170
τῶν ἰαμάτων , τὰ ἐνεργήματα τῶν δυνάμεων , τὰς πολυειδεῖς καὶ σωτηρίους ἡμῖν ἐν τούτοις ἐπιφανείας ; εἴπω τι τῶν παρ´ ἡμῶν προσφερομένων αὐτοῖς : Ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ , καθάπερ ἔφην , ἡ παῤῥησία τῆς κατὰ Θεὸν ὁμολογίας ἑκάστου τῶν ἁγίων , καὶ ἐνώπιον τινῶν ἀρχόντων καὶ βασιλέων · ἀνυμνοῦσι δὲ καὶ μεγαλύνουσι τιμῶντες καὶ δοξάζοντες καὶ προσκυνοῦντες , οὐκ αὐτοὺς μόνον , ἀλλὰ καὶ τὰς αὐτῶν εἰκόνας , ὡς δεσποτῶν , καὶ πλέον ἢ δεσποτῶν καὶ βασιλέων , βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες , καὶ πᾶν τὸ ὑπήκοον τοσοῦτον αὐταῖς ὑποπίπτοντες ἑκόντες καὶ χαίροντες , ὡς καὶ τοῖς παισὶν εὔχεσθαι τοῦτο πρὸ παντὸς ἄλλου καταλιμπάνειν , οἷά τινα κλῆρον ὄλβιον , καὶ ποιητικὸν εὐδαιμονίας τῆς ἀνωτάτω . Δεῖγμα δὲ τοῦτο καὶ παράστασίς ἐστι καὶ οἰον προοίμιον τῆς μελλούσης ἐκείνης ἀποῤῥήτου δόξης , ἢν καὶ νῦν ἔχουσιν ἐν οὐρανοῖς τῶν δικαίων τὰ πνεύματα , καὶ ἧς ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι τεύξονται σὺν τούτοις τὰ συνδιανύσαντα τὸν κατὰ Θεὸν ἀγῶνα σώματα . Ταύτην δὴ τὴν ὑπερβολὴν τῆς δόξης καὶ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν ὁ Κύριος ἐνδεικνύμενος , πρὸς μὲν τοὺς ἀγίους αὐτοῦ μαθητὰς καὶ ἀποστόλους ἔλεγεν · « Ἀμὴν λέγω ὑμῖν · ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι , ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ , ὅταν καθίσῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ , καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους , κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ · » πρὸς δὲ πάντας ἀπλῶς τοὺς πιστεύοντας , « Πᾶς , φησὶν , ὅστις ἀφῆκεν οἰκίαν , ἢ ἀδελφοὺς , ἢ ἀδελφὰς , ἢ πατέρα . ἢ μητέρα , ἢ γυναίκα , ἢ τέκνα , ἢ ἀγροὺς ἕνε κεν τοῦ ὀνόματός μου , ἑκατονταπλασίονα λήψεται , καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει · ὁ δὲ φιλῶν πατέραἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ ὁὐκ ἔστι μου ἄξιος . » Ἐπξιδὴ γὰρ ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν ἀγαπητὸν ἔδωκεν ὑπὲρ ἡμῶν , καὶ αὐτὸς ὁ τοῦ Θεοῦ μονογενὴς Υἱὸς ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν , καὶ ἡμᾶς δικαίως ἀπαιτεῖ , πάντας τοὺς κατὰ γένος ἡμῖν προσήκοντας περιορᾷν , ὅταν ἐμπόδιον ὧσι πρὸς τὴν εὐσέβειαν , καὶ τὸν κατ´ αὐτὴν βίον . Καὶ Τξᾷ τί λέγω τοὺς κατὰ γένος προσήκοντας ; αὐτὴν γὰρ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕκαστον παραιτήσασθαι , καιροῦ καλοῦντος , δίκαιέν τε ὁμοῦ καὶ ἀναγκαῖον , εἴπερ βούλεται ὡης αἰωνίου ἐπιτυχεῖν , ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ὁ τοῦ Θεοῦ Υιὸς τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἔθηκεν ὑπὲρ ἡμῶν · διὸ πι λιν αὐτός φησιν · « Ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου , οὐκ ἔστι μου ἄξιος . » Σταυρὸς μὲν οὖν ἐστι καὶ τὸ σταυρῶσαι τὴν σάρκα σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις . Ὅταν οὕν ᾖ καιρὸς εἰρήνης τῆς κατ’εὐσέβειαν , διὰ τῆς ἀρετῆς νεκρῶν ὁ ἄνθρωπος τὰ πονηρὰ πάθη καὶ τὰς ἐπιθυμίας , οὕτως αἴρων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἀκολονθεῖ τῷ Κυρίῳ . Ὅταν δὲ καιρὸς ᾗ διωγμοῦ , περιφρονῶν καὶ τὴν οἰκείαν ζωὴν , καὶ προδιδοὺς τὴν ἑαυτου ψυχὴν ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας , οὕτως αἴρει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ , καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω τοῦ Κυρίου , καὶ οὕτω ζωὴν αἰώνιον κληρονομεῖ · « Ὁ γὰρ εὑρών . φησὶ , τὴν ψυχὴν αὑτοῦ ἁπολέσει αὐτὴν , καὶ ὁ ἀτολέσας τὴν ψυχὴν αὑτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ εὑρήσει αλτήν . » Τί ἐστιν , Ὁ ἀπολέσας τὴν ψυχὴν αύτοῦ εὑρήσει αὐτήν ; Διπλοῦς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος , ἀ ἐκτὸς , τὸ σῶμα λέγω , καὶ ὁ ἐντὸς ἡμῶν ἄνθρωπος , ἡ ψυχὴ
Lemmas: ὁ ἴαμα , ὁ ἐνέργημα ὁ δύναμις , ὁ πολυειδής καί σωτήριος ἐγώ ἐν οὗτος ἐπιφάνεια ; εἶπον τίς ὁ παρ´ ἐγώ προσφέρω αὐτός : ἐν ὀλίγος χρόνος , καθάπερ φημί , ὁ παρρησία ὁ κατά θεός ὁμολογία ἕκαστος ὁ ἅγιος , καί ἐνώπιος τις ἄρχω καί βασιλεύς · ἀνυμνέω δέ καί μεγαλύνω τιμή καί δοξάζω καί προσκυνέω , οὐ αὐτός μόνος , ἀλλά καί ὁ αὐτός εἰκών , ὡς δεσπότης , καί πλέω ἢ δεσπότης καί βασιλεύς , βασιλεύς καί ἄρχω , καί πᾶς ὁ ὑπήκοος τοσοῦτος αὐτός ὑποπίπτω ἑκών καί χαίρω , ὡς καί ὁ παῖς εὔχομαι οὗτος πρό πᾶς ἄλλος καταλιμπάνειν , οἷος τις κλῆρος ὄλβιος , καί ποιητικός εὐδαιμονία ὁ ἄνω2 . δεῖγμα δέ οὗτος καί παράστασις εἰμί καί οἷος προοίμιον ὁ μέλλω ἐκεῖνος ἀπόρρητος δόξα , εἄν καί νῦν ἔχω ἐν οὐρανός ὁ Δίκαιος ὁ πνεῦμα , καί ὅς ἐν ὁ μέλλω αἰών τυγχάνω σύν οὗτος ὁ συνδιανύω ὁ κατά θεός ἀγών σῶμα . οὗτος δή ὁ ὑπερβολή ὁ δόξα καί ὁ μέλλω ἀγαθός ὁ Κύριος ἐνδείκνυμι , πρός μέν ὁ ἅγιος αὐτός μαθητής καί ἀπόστολος λέγω · « ἀμήν λέγω σύ · σύ ὁ ἀκολουθέω ἐγώ , ἐν ὁ παλιγγενεσία , ὅταν καθίζω ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος ἐπί θρόνος δόξα αὐτός , καθίζω καί σύ ἐπί δώδεκα θρόνος , κρίνω ὁ δώδεκα φυλή ὁ Ἰσραήλ · » πρός δέ πᾶς ἀπλόος ὁ πιστεύω , « Πᾶς , φημί , ὅστις ἀφίημι οἰκίον , ἢ ἀδελφός , ἢ ἀδελφή , ἢ πατήρ . ἢ μήτηρ , ἢ γυνή , ἢ τέκνον , ἢ ἀγρός ἕνος ἄν ὁ ὄνομα ἐγώ , ἑκατονταπλασίων λαμβάνω , καί ζωή αἰώνιος κληρονομέω · ὁ δέ φίλος πατέρης μήτηρ ὑπέρ ἐγώ οὐ εἰμί ἐγώ ἄξιος . » Ἐπξιδὴ γάρ ὁ θεός καί πατήρ ὁ υἱός αὐτός ὁ ἀγαπητός δίδωμι ὑπέρ ἐγώ , καί αὐτός ὁ ὁ Θεός μονογενής υἱός δίδωμι ἑαυτοῦ ὑπέρ ἐγώ , καί ἐγώ δικαίως ἀπαιτέω , πᾶς ὁ κατά γένος ἐγώ προσήκω περιοράω , ὅταν ἐμπόδιος ἵημι πρός ὁ εὐσέβεια , καί ὁ κατ´ αὐτός βίος . καί Τάξ τίς λέγω ὁ κατά γένος προσήκω ; αὐτός γάρ ὁ ἑαυτοῦ ψυχή ἕκαστος παραιτέομαι , καιρός καλέω , Δίκαιος τε ὁμοῦ καί ἀναγκαῖος , εἴπερ βούλομαι ὁράω αἰώνιος ἐπιτυγχάνω , ἐπεί καί αὐτός ὁ ὁ Θεός υἱός ὁ ἑαυτοῦ ψυχή τίθημι ὑπέρ ἐγώ · διό πεῖ λίς αὐτός φημί · « ὅς οὖον λαμβάνω ὁ σταυρός αὐτός καί ἀκολουθέω ὀπίσω ἐγώ , οὐ εἰμί ἐγώ ἄξιος . » Σταυρός μέν οὖν εἰμί καί ὁ σταυρόω ὁ σάρξ σύν ὁ πάθημα καί ὁ ἐπιθυμία . ὅταν οὖν εἰμί καιρός εἰρήνη ὁ καταβαίνω , διά ὁ ἀρετή νεκρός ὁ ἄνθρωπος ὁ πονηρός πάθος καί ὁ ἐπιθυμία , οὕτως ἀείρω ὁ σταυρός αὐτός ἀκολονθεῖ ὁ κύριος . ὅταν δέ καιρός ὅς διωγμός , περιφρονέω καί ὁ οἰκεῖος ζωή , καί προδίδωμι ὁ ἑαυτοῦ ψυχή ὑπέρ ὁ εὐσέβεια , οὕτως ἀείρω ὁ σταυρός αὐτός , καί ἀκολουθέω ὀπίσω ὁ κύριος , καί οὗτος ζωή αἰώνιος κληρονομέω · « ὁ γάρ εὑρίσκω . φημί , ὁ ψυχή αὐτός ἀπόλλυμι αὐτός , καί ὁ ἀτολέσας ὁ ψυχή αὐτός ἕνεκα ἐγώ εὑρίσκω αλτήν . » τις εἰμί , ὁ ἀπόλλυμι ὁ ψυχή αὐτός εὑρίσκω αὐτός ; διπλόος εἰμί ὁ ἄνθρωπος , ὅς ἐκτός , ὁ σῶμα λέγω , καί ὁ ἐντός ἐγώ ἄνθρωπος , ὁ ψυχή