cogPG.PG151 212
Οὐ θέλω δὲ ὑμᾶς ἀγνοεῖν , ἀδελφοί , ὅτι διπλοῦν ἐστι τὸ εἶδος τῶν πειρασμῶν · ἀλλ´ οὐ τοῦτο λέγω νῦν , ὅτι δι´ ἡδονῆς καὶ ὀδύνης , δι´ ὑγείας καὶ νόσου , διὰ δόξης καὶ ἀδοξίας , δι´ εὐπορίας καὶ ἀπορίας , ἑπάγονται τοῖς ἀνθρώποις οἱ πειρασμοί , ἐν οἰς καὶ πολλῷ χείρους εἰσὶν οἱ δι´ ἡδονῆς καὶ ὑγείας , καὶ δόξης καὶ εὐπορίας · ἔστι γὰρ καὶ τοῦτο · ἀλλ´ οὐ περὶ ταύτης λέγω ὑμῖν νῦν τῆς διπλοῦς τῶν πειρασμῶν . Ἀλλὰ ποίαν ἀποδέχομαι νῦν ὑμᾶς ἐπιγνῶναι ; σκοπεῖτε , καὶ μαθήσεσθε . Οὗτος ὁ μέγας Ἰάκωβος , ὁ κατὰ σάρκα διὰ τὴν πρὸς Ἰωσὴφ της Παρθενομήτορος κατὰ θείαν οἰκονομίαν μνηστείαν ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου καλούμενος , εἰπὼν ὅτι · « χαίρετε οταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις · » καὶ ὅτι · « Μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμὸν , ὀτι λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς , » Εἶτα καθάπερ Ἀν εἴ τις εἶπε πρὸς αὐτὸν , Καὶ μὴν εἰσὶν οἶ βλασφημοῦσιν ἐν τοῖς πειρασμοῖς , οἱ δὲ καὶ ἀπογινώσκουσι τελέως ἑαυτῶν · ἄλλοι δὲ καὶ βρόχον ἑαυτοῖς ἀνάπτουσιν · εἰ δὲ καὶ ὁ πειρασμὸς τῶν ἐμφύτων εἴη καὶ σαρκικῶν , θυμοῦ τυχὸν ἢ ἐπιθυμίας , οἱ μὲν φόνοις ἔσθ᾽´ ὅτε περιέπεσαν , οἱ δὲ τῇ ἀκολασίᾳ αυτοὺς ἐξέδωκαν , πῶς οὖν ἐκ Θεοῦ ὁ πειρασμὸς , καὶ στεφάνων πρόξενος · οἷον πρὸς τοὺς τοιαῦτα λέγοντας ἀπολογούμενος ἐπάγει · « Μηδεὶς πειραζόμενος λεγέτω , ὅτι ἀπὸ Θεοῦ πειράζομαι · πειράζει γὰρ αὐτὸς οὐδένα · ὁ γὰρ Θεὸς ἀπείραστός ἐστι κακῶν · » πειρασμὸν ἐνταῦθα τὸ κακὸν δηλονότι καὶ τὴν ἁμαρτίαν λέγων , καὶ τὸ ταύτῃ περιπεσεῖν , Ὡς καὶ ἐ Χριστὸς ἔμεινεν ἀπείραστος , καίτοι πειρασθεὶς ἄλλως · « Ἐξ ὧν γὰρ ἔπαθε , φησί , πειρασθεὶς , δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι . » Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὸ ἐν Ἰορδάνῃ βαπτισθῆναι ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος πειρασθῆναι κατὰ τὴν τοῦ Εὐαγγελίου φωνήν · Ὡστε πειρασμοὶ λέχονται καὶ τὰ ἐπερχόμενα τοῖς ἀνθρώποις ἔξωθεν κατὰ σῶμα λυπηρὰ , καὶ αὐτὴ ἡ προσβολὴ τοῦ ἐχθροῦ , εἰ καὶ ἀνεύθυνός ἐστιν · ἐπεὶ καὶ τῷ Κυρίῳ πειράζων προσέβαλε . Πειρασμοὶ λέγονται καὶ αἱ ἁμαρτίαι , καθ´ ἂς ἕκαστος ἡμῶν πειράζεται , ὡς αὐτὸς Ἰάκωβός φησιν · « Ὑπὸ τῆς ιδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καὶ δελεαζόμενος · ἡ γὰρ ἐπιθυμία , φησί , συλλαβοῦσα τίκτει ἁμαρτίαν , ἡ ἣ ἁμαρτία τελεσθεῖσα ἀποκύει θάνατον . » Τίνα θάνατον ; τὸν αἰώνιον , ὅς ἐστιν ὁ διὰ τὴν ἁμαρτίαν ἀπὸ τῆς ψυχῆς τοῦ Θεοῦ χωρισμός · ὃν νῦν μὲν ἐπηκολούθησεν ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι συντελείας καὶ ὁ τοῦ σώματος θάνατος , τότε δὲ ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι ἕψεται τοῖς μὴ ἐνταῦθα μετανοήσασιν ἡ ἀφόρητος καὶ ἀτελεύτητος τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος κόλασις , καταδικασθεῖσι δικαίως ὑπὸ τοῦ δυναμένου καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ . Τοῦτον φύγωμεν , ἀδελφοί , τὸν πειρασμὸν ὅση δύναμις · καὶ γὰρ τὸ φυγεῖν τοῦτον ἐν τῇ ἐξουσίᾳ κεῖται τῇ ἡμετέρα . Ἐπὶ τούτῳ λυπηθῶμεν , ὅταν ἴδωμεν ἐαυτοὺς αὐτῷ περιπεσόντας . Ἐὰν ἐπὶ τούτῳ λυπηθῶμεν ὅσον δεῖ , μετάνοιαν ἑαυτοῖς ἀμεταμέλητον κατεργασόμεθα πρὸς σωτηρίαν . Τοῦτον καὶ
Lemmas: οὖον ἐθέλω δέ σύ ἀγνοέω , ἀδελφός , ὅτι διπλόος εἰμί ὁ εἶδος ὁ πειρασμός · ἀλ οὖον οὗτος λέγω νῦν , ὅτι δις ἡδονή καί ὀδύνη , δις ὑγεία καί νόσος , διά δόξα καί ἀδοξία , δις εὐπορία καί ἀπορία , ἐπάγω ὁ ἄνθρωπος ὁ πειρασμός , ἐν οἶς καί πολύς χείρων εἰμί ὁ δις ἡδονή καί ὑγεία , καί δόξα καί εὐπορία · εἰμί γάρ καί οὗτος · ἀλ οὖον περί οὗτος λέγω σύ νῦν ὁ διπλόος ὁ πειρασμός . ἀλλά ποῖος ἀποδέχομαι νῦν σύ ἐπιγιγνώσκω ; σκοπέω , καί μανθάνω . οὗτος ὁ μέγας Ἰάκωβος , ὁ κατά σάρξ διά ὁ πρός Ἰωσήφ ὁ Παρθενομήτωρ κατά θεῖος οἰκονομία μνηστεία ἀδελφός ὁ κύριος καλέω , εἶπον ὅτι · « χαίρετε ὅταν πειρασμός περιπίπτω ποικίλος · » καί ὅτι · « Μακάριος ἀνήρ ὅς ὑπομένω πειρασμός , ὅτι λαμβάνω ὁ στέφανος ὁ ζωή , » εἶτα καθάπερ εἰς εἰμί τις εἶπον πρός αὐτός , καί μήv εἰμί οἶς βλασφημέω ἐν ὁ πειρασμός , ὁ δέ καί ἀπογιγνώσκω τέλειος ἑαυτοῦ · ἄλλος δέ καί βρόχος ἑαυτοῦ ἀνάπτω · εἰμί δέ καί ὁ πειρασμός ὁ ἔμφυτος εἰμί καί σαρκικός , θυμός τυγχάνω ἢ ἐπιθυμία , ὁ μέν φόνος ἔσθος ὅτε υποπίπτω , ὁ δέ ὁ ἀκολασία αὐτός ἐκδίδωμι , πῶς οὖν ἐκ Θεός ὁ πειρασμός , καί στέφανος πρόξενος · οἷος πρός ὁ τοιοῦτος λέγω ἀπολογέομαι ἐπάγω · « μηδείς πειράζω λέγω , ὅτι ἀπό Θεός πειράζω · πειράζω γάρ αὐτός οὐδείς · ὁ γάρ θεός ἀπείραστος εἰμί κακός · » πειρασμός ἐνταῦθα ὁ κακός δηλονότι καί ὁ ἁμαρτία λέγω , καί ὁ οὗτος περιπίπτω , ὡς καί εἰ Χριστός μένω ἀπείραστος , καίτοι πειράω ἄλλως · « ἐς ὅς γάρ πάσχω , φημί , πειράω , δύναμαι ὁ πειράω βοηθέω . » ἀλλά καί μετά ὁ ἐν Ἰορδάνης βαπτίζω ἀναβαίνω εἰς ὁ ὄρος πειράζω κατά ὁ ὁ Εὐαγγέλιος φωνή · ὡστε πειρασμός λέχομαι καί ὁ ἐπέρχομαι ὁ ἄνθρωπος ἔξωθεν κατά σῶμα λυπηρός , καί αὐτός ὁ προσβολή ὁ ἐχθρός , εἰμί καί ἀνεύθυνος εἰμί · ἐπεί καί ὁ κύριος πειράζω προσβάλλω . πειρασμός λέγω καί ὁ ἁμαρτία , καθ´ ὅς ἕκαστος ἐγώ πειράζω , ὡς αὐτός Ἰάκωβος φημί · « ὑπό ὁ ἴδιος ἐπιθυμία ἐξέλκω καί δελεάζω · ὁ γάρ ἐπιθυμία , φημί , συλλαμβάνω τίκτω ἁμαρτία , ὁ ὅς ἁμαρτία τελέω ἀποκυέω θάνατος . » τίς θάνατος ; ὁ αἰώνιος , ὅς εἰμί ὁ διά ὁ ἁμαρτία ἀπό ὁ Ψυχή ὁ Θεός χωρισμός · ὅς νῦν μέν ἐπακολουθέω ἀπό Ἀδάμ μέχρι συντέλεια καί ὁ ὁ σῶμα θάνατος , τότε δέ ἐν ὁ μέλλω αἰών ἕπω ὁ μή ἐνταῦθα μετανοέω ὁ ἀφόρητος καί ἀτελεύτητος ὁ Ψυχή καί ὁ σῶμα κόλασις , καταδικάζω δικαίως ὑπό ὁ δύναμαι καί ψυχή καί σῶμα ἀπόλλυμι ἐν γέεννα . οὗτος φεύγω , ἀδελφός , ὁ πειρασμός ὅσος δύναμις · καί γάρ ὁ φεύγω οὗτος ἐν ὁ ἐξουσία κεῖμαι ὁ ἡμέτερος . ἐπί οὗτος λυπέω , ὅταν ὁράω ἑαυτοῦ αὐτός περιπίπτω . ἐάν ἐπί οὗτος λυπέω ὅσος δεῖ , μετάνοια ἑαυτοῦ ἀμεταμέλητος κατεργάζομαι πρός σωτηρία . οὗτος καί