cogPG.PG151 227
ἡλιακὸν τοῦτο φῶς οὐκ ἦν ὡς ἐν σκεύει τῷ δίσεῳ τούτῳ · τὸ μὲν γὰρ πρωτόγονόν ἐστι , τὸν δὲ δίσκον τῇ τετάρτῃ τῶν ἡμερῶν παρήγαγεν ὁ τὰ πάντα παραγαγὼν , ἐνάψας αὐτῷ τὸ φῶς , καὶ οὕτως ὑποστήσας ἡμεροποιὸν ἅμα καὶ ἡμεροφανῆ φωστῆρο οὕτω δὴ καὶ τὸ φῶς τῆς θεότητος ἦν ὄτε οὐκ ἦν ὡς ἐν σκεύει τῷ Χριστοῦ σώματι · τὸ μὲν γὰρ προΚἀναρχόν ἐστι , τὸ δὲ πρόσλημμα , ὃ παρὰ´ ἡμῶν ἀνέλαβεν ὁ τοῦ Θεοῦ Υἱὸς , νῦν ὕστερον ὑπὲρ ἡμῶν παρήχθη , τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος ἐν ἑαυτῷ λαβὸν , καὶ οὔτω θεοποιὸς ἅμα καὶ θεοφεγγὴς ὁ ἀναπέφηνε φωστήρ . Οὕτως ἔλαμψε τὸ τοῦ Χριστοῦ πρόσωπον ὡς ὁ ἥλιος , τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς . Ὁ δὲ Μάρκος φησί · « Στὴβοντα λευκὰ λίαν ὡς χιὼν , οἷα γναφεὺς ἐπὶ τῆς γῆς οὐ δύναται λευκᾶναι . » Ἐλαμπρύνθη μὲν οὖν τῷ αὐτῳ φωτὶ καὶ τὸ προσκυνητὸν ἐκεῖνο τοῦ Χριστοῦ σῶμα καὶ τὰ ἱμάτια , ἀλλ´ οὐκ ἐπίσης · τὸ μὲν γὰρ πρός ωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος ἔλαμψε , τὰ δὲ ἱμάτια ὡς ἐγγίζοντα τῷ σώματι ἐκείνου φωτεινὰ ἐγένετο , καὶ διὰ τούτων ἔδειξε , τίνες αἱ στολαὶ τῆς δόξης , ἂς ἐνδύσονται κατὰ τὸν μέλλοντα αἰῶνα οἱ ἐγγίζοντες Θεῷ , καὶ τίνα τὰ ἐνδύματα τῆς ἀναμαρτησίας , ἃ διὰ τὴν παράβασιν ὁ Ἀδὰμ ἀπεκδυσάμενος , γυμνὸς ἑωρᾶτο καὶ κατῃσχύνετο . Κλουκᾶς μὲν οὖν ὁ θεῖος , « Ἐγένετο , φησὶ , τὸ τἶδος αὐτοῦ ἕτερον , καὶ ὁ ἱματισμὸς αὐτοῦ λευκὸς ἐξαστράπτων · » τὰ ἐκεῖ τελούμενα πάντα πρὸς οὐδὲν παράδειγμα βλέπων . Ὁ δὲ Μάρκος εἰκονίζει μὲν τὰ ἱμάτια , εἰπὼν δέ , « στίλβοντα λευκὰ λίαν ὡς χιὼν , » ἔδειξε καὶ οὗτος τὰς εἰκόνας καὶ τὰ παραδείγματα πρὸς τὴν θέαν τῶν ἱματίων ἐκείνων ἀπολειπόμενα · ἡ γὰρ χιὼν λευκὴ μέν ἐστιν , ἀλλ´ οὐχὶ καὶ στίλβουσα · καὶ γὰρ ἀνώμαλον ἀεὶ τὴν ἐπιφάνειαν ἔχει , οἷον ἐκ λεπτῶν τινων πομφολύγων συνκειμένη πᾶσα διὰ τὴν τοῦ ἐνυπάρχοντος ἀέρος μίξιν · μήπω γὰρ συστὰν τελέως τὸ νέφος , μηδὲ τὸν ἐναπειλημμένον ἀέρα δυνηθὲν ἐκθλίψαι , τῷ σφοδρῷ ατοῦ κρύους πήγνυται , καὶ οὕτως ἀεροφόρον καταφέρεται , ἀφρῷ παραπλησίως ἔχον κατὰ τὸ λευκὸν ῥμοῦ τε καὶ ἀνώμαλον . Ὡς οὖν μὴ ἀρκοῦντος τοῦ λευκοῦ τῆς χιόνος εἰς παράστασιν τοῦ τερπνοῦ τῆς θέας ἐκείνης , καὶ τὸ στίλβειν συμπαρελήφθη · πρωσέτι καὶ διὰ τούτων τοῦ Εὐαγγελιστοῦ δεικνύντος ὑπερφυὲς τὸ φῶς ἐκεῖνο , δι´ οὗ λαμπρά τε καὶ λευκὰ τὰ ἱμάτια γέγονεν ἐκεῖνα · οὐ γὰρ φωτὶς τὰ λαμπόμενα λευκά τε καὶ στίλβοντα ποιεῖν , ἀλλ´ ὁποῖο Κτὴν χροιὰν δεικνύναι · τέδ´ ὡς ἔοικεν ἐπεκάλυψε , μᾶλλον δὲ ἠλλοίωσεν αὐτὰ , ὃ φωτὸς οὐκ ἔστιν αἰσθητοῦ . Τὸ δ´ ἔτι παραδοξότερον , ὅτι καὶ ἀλλοιῶσαν , ἀναλλοίωτα τηνικαῦτα διετήρησεν αὐτὰ , ὡς μετὰ μικρὸν ἐδείχθη . Ποῦ ταῦτα φωτὸς ἡμῖν γνωρίμου ; Διὰ τοῦτο ὁ Εὐαγγελιστὴς οὐ τὴν ὑπερέχουσαν μόνην τοῦ προσώπου Κυρίου λαμπρότητα καὶ καλλονὴν ἐκείνην , ἀλλὰ καὶ τὴν ὡραιότητα τῶν ἱματίων
Lemmas: ἡλιακός οὗτος φάος οὐ εἰμί ὡς ἐν σκεῦος ὁ δίωσις οὗτος · ὁ μέν γάρ πρωτόγονος εἰμί , ὁ δέ δίσκος ὁ τέταρτος ὁ ἡμέρα παράγω ὁ ὁ πᾶς παράγω , ἐνάπτω αὐτός ὁ φάος , καί οὕτως ὑφίστημι ἡμεροποιός ἅμα καί ἡμεροφανής φωστήρ οὗτος δή καί ὁ φάος ὁ θεότης εἰμί ὅτε οὐ εἰμί ὡς ἐν σκεῦος ὁ Χριστός σῶμα · ὁ μέν γάρ προΚἀναρχόν εἰμί , ὁ δέ πρόσλημμα , ὅς παρά ἐγώ ἀναλαμβάνω ὁ ὁ Θεός υἱός , νῦν ὕστερος ὑπέρ ἐγώ παράγω , ὁ πλήρωμα ὁ θεότης ἐν ἑαυτοῦ λαμβάνω , καί οὐτάω θεοποιός ἅμα καί θεοφεγγής ὁ ἀναφαίνω φωστήρ . οὕτως λάμπω ὁ ὁ Χριστός πρόσωπον ὡς ὁ ἥλιος , ὁ δέ ἱμάτιον αὐτός γίγνομαι λευκόν ὡς ὁ φάος . ὁ δέ Μάρκος φημί · « στηβοειντα λευκόν λίαν ὡς χιών , οἷος κναφεύς ἐπί ὁ γῆ οὖον δύναμαι λευκαίνω . » λαμπρύνω μέν οὖν ὁ αὐτός φάος καί ὁ προσκυνητός ἐκεῖνος ὁ Χριστός σῶμα καί ὁ ἱμάτιον , ἀλ οὐ ἐπίσης · ὁ μέν γάρ πρός ὦπον αὐτός ὡς ὁ ἥλιος λάμπω , ὁ δέ ἱμάτιον ὡς ἐγγίζω ὁ σῶμα ἐκεῖνος φωτεινός γίγνομαι , καί διά οὗτος δείκνυμι , τίς ὁ στολή ὁ δόξα , ὅς ἐνδύω κατά ὁ μέλλω αἰών ὁ ἐγγίζω Θεός , καί τίς ὁ ἔνδυμα ὁ ἀναμαρτησία , ὁ διά ὁ παράβασις ὁ Ἀδάμ ἀπεκδύομαι , γυμνός ὁράω καί καταισχύνω . Κλούκας μέν οὖν ὁ θεῖος , « γίγνομαι , φημί , ὁ τίς αὐτός ἕτερος , καί ὁ ἱματισμός αὐτός λευκός ἐξαστράπτω · » ὁ ἐκεῖ τελέω πᾶς πρός οὐδείς παράδειγμα βλέπω . ὁ δέ Μάρκος εικονίζω μέν ὁ ἱμάτιον , εἶπον δέ , « στίλβω λευκόν λίαν ὡς χιών , » δείκνυμι καί οὗτος ὁ εἰκών καί ὁ παράδειγμα πρός ὁ θέα ὁ ἱμάτιον ἐκεῖνος ἀπολείπω · ὁ γάρ χιών λευκός μέν εἰμί , ἀλ οὐ καί στίλβω · καί γάρ ἀνώμαλος ἀεί ὁ ἐπιφάνεια ἔχω , οἷος ἐκ λεπτός τίνω πομφόλυξ συνίημι πᾶς διά ὁ ὁ ἐνυπάρχω ἀήρ μίξις · μήπω γάρ συνίστημι τέλειος ὁ νέφος , μηδέ ὁ ἐναπολαμβάνω ἀήρ δύναμαι ἐκθλίβω , ὁ σφοδρός απατός κρύος πήγνυμι , καί οὕτως ἀεροφόρος καταφέρω , ἀφρός παραπλήσιος ἔχω κατά ὁ λευκός ῥέω τε καί ἀνώμαλος . ὡς οὖν μή ἀρκέω ὁ λευκός ὁ χιών εἰς παράστασις ὁ τερπνός ὁ θέα ἐκεῖνος , καί ὁ στίλβω συμπαραλαμβάνω · πρωσέτι καί διά οὗτος ὁ εὐαγγελιστής δείκνυμι ὑπερφυής ὁ φάος ἐκεῖνος , δις ὅς λαμπρός τε καί λευκόν ὁ ἱμάτιον γίγνομαι ἐκεῖνος · οὖον γάρ Φωτίς ὁ λάμπω λευκός τε καί στίλβω ποιέω , ἀλ οποίος κτείνω χροιά δείκνυμι · τέδ´ ὡς ἔοικα ἐπικαλύπτω , μᾶλλον δέ ἀλλοιόω αὐτός , ὅς φάος οὐ εἰμί αἰσθητής . ὁ δδʹ ἔτι παράδοξος , ὅτι καί ἀλλοιόω , ἀναλλοίωτος τηνικαῦτα διατηρέω αὐτός , ὡς μετά μικρός δείκνυμι . πός οὗτος φάος ἐγώ γνώριμος ; Ζεύς οὗτος ὁ εὐαγγελιστής οὖον ὁ ὑπερέχω μόνος ὁ πρόσωπον κύριος λαμπρότης καί καλλονή ἐκεῖνος , ἀλλά καί ὁ ὡραιότης ὁ ἱμάτιον