cogPG.PG151 236
καὶ τῶν ἀνομιῶν ὑμῶν οὐ μὴ μνησθῶ ἔτι . » εἶτα τοῦ ναοῦ ἐξερχόμενοι , καὶ τοῖς εἰς ἡμᾶς ἐπταικόσιν ἐντυγχάνοντες , προσπίπτουσιν ἔστιν ὄτε καὶ δεομένοις , βαρεῖς αὐτοῖς ἐσμεν καὶ ἀνηλεεῖς καὶ ἀμείλικτοι , καὶ ταῦτα μηδὲ δηναρίου λόγων ἐχόντων τῶν πρὸς ἡμᾶς ἐκείνων πταισμάτων πρὸς ] τὰ ἡμέτερα πρὸς τὸν Θεὸν ταλαντιαῖα , μᾶλλον δὲ καὶ πολυτάλαντα ὄντα . Διὰ τοῦτο ὁ συμπαθήσας ἡμῖν μετανοήσασι Κύριος καὶ τὰ τοσαῦτα ἀφεὶς , ἰδών τὸ πρὸς τοὺς ὁμοφύλους ἀσυμπαθὲς ἡμῶν καὶ ἀνένδοτον , ὀργίζεται καθ´ ἡμῶν δικαίως , καὶ παραδίδωσιν ἡμᾶς ταῖς ἀνυποίστοις βασάνοις , τοῖς τε ἐνταῦθα πειρασμοῖς , καὶ ταῖς μελλούσαις ἀτελευτήτοις κολάσεσι , κατ´ αὐτὸν ἐνταῦθα τὸν τῆς αὐτοαληθείας λόγον · « Οὕτω γὰρ , φησὶν , καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν , ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὑτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν . » Τὸ δ´ ἔτι δεινότερον ὅτι καὶ τοὺς ὄντως τοῦ Θεοῦ δούλους , δηλονότι τοὺς ἁγίους ἀγγέλους τε καὶ ἀνθρώπους , οὓς ἐλπίζομεν ἱκετεύοντες ἐντεῦθεν , πρεσβευτὰς Φ ἕξειν ἐκεῖ καὶ μεσίτας πρὸς Θεὸν , καθ´ ἡμῶν , φεῦ ! εὑρήσομεν τὸν Θεὸν παροξύνοντας , ἐὰν μὴ ἐνταῦθα τοῖς εἰς ἡμᾶς πταίσασι συμπαθεῖς φανῶμεν · αὐτοὶ γάρ εἰσιν , ὡς ἀνωτέρω μεμαθήκαμεν , οἰ τῷ Κυρίῳ μετὰ σφοδρᾶς λύπης προσαγγέλλοντες τὸ σκληρὸν καὶ ἀνένδοτον τῆς ἡμετέρας γνώμης . Καλῶς δὲ ἄρα καὶ τὴν ἀρχὴν ἐλέγομεν , τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα εἶναι , ὃν ὡς βασιλέα καὶ κριτὴν ἐνταῦθα διὰ τῆς παραβολῆς ὁ Κύριός φησιν · οὐ γὰρ εἶπεν ἐνταῦθα , Τὸν ἀμείλεκτον ἐγώ παραδώσω τοῖς βασανισταῖς , ἀλλ´ , Ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος . Φοβηθῶμεν οὖν , ἀδελφοὶ , τὸν τηνικαῦτα τῶν ἀγίων Σ Ιεἰε καθ´ ἡμῶν ζῆλον · φρίξωμεν τὴν θείαν ἀπόφασιν · αἰδεσθῶμεν τὴν πρὸ ταύτης εἰς ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ μακροθυμίαν · ἀναλογισώμεθα τὸ μέγεθος τῆς ἡμετέρας πρὸς τὸν Θεὸν ὀφειλῆς ὅσον , καὶ ταῦτα , πρὸς τὰ ὀφειλόμενα παρ´ ἑτέρων ἡμῖν συγκρινόμενον . « Ηοσάκις , » ὁ Πέτρος ἐρωτῶν ἔλεγε πρὸς τὸν Κύριον , « Ἀμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου , καὶ ἀφήσω αὐτῷ ; ἕως ἑπτάκις ; Καὶ ἤκουσεν · « Οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις , ἀλλ´ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἐπτά · » καίτοι τοσαυτάκις πρὸς ἡμᾶς πταῖσαι τὸν ἀδελφὸν τῶν ἀδυνάτων ἐστὶ σχεδόν . Ἡμῶν δὲ ἑκάστου τὰ πρὸς Θεὸν πταίσματα καὶ τοῦτον ὑπερβαίνει τὸν ἀριθμόν · κἂν ἐνὸς ἐξετάσῃς μέγεθος , πρὸς ὄν ἐστι τὸ πταῖσμα ἐνθυμηθεὶς , ἀσύγκριτον εὐρήσεις πρὸς τὰ ἐκεῖνα πάντα , κἂν ἐβδομηκοντάκις ἑπτὰ τυγχάνῃ . Τοσαῦτα καὶ τηλικαῦτα τοίνυν ὀφείλων τῷ Θεῷ τάλαντα , καὶ μακροθυμίαν μόνον αἰτήσας , σὺ δὲ καὶ τελείαν ἄφεσιν παρ´ αὐτοῦ λαβών τοῦ ὀφλήματος , εἶτα πρὸς μικρὰν ἀργυρίων ὀφειλήν · ταῦτα γὰρ τὰ δηνάρια · παρὰ τοῦ ὀφείλοντος συνὸούλου μακροθυμίαν αἰτούμενος , οὐ παρέξεις προθύμως ; Οὐκοῦν ἀπαιτηθήσῃ τὰ πάντα δικαίως · πῶς γὰρ οὐ δίκαιον καὶ τὴν ἀφαίρεσιν ὑποστῆναι πᾶσαν ; καὶ τῆς ἀγνωμοσύνης προσυποστῆναι τὴν καταδίκην ; Διὰ τοῦτό φησί τις τῶν προφητῶν · « Ὃν τρόπον ἐποίησας , οὕτως ἔσται σοι · τὸ ἀνταπόδομά σου ἀνταποδοθήσεται εἰς κεφαλήν σου . Ἀλλὰ μὴ τὸν ἔλεγχον , μὴ τὴν ὀργὴν , μὴ ΡΑτηΟΩ.ΟΙ.ΟΙ
Lemmas: καί ὁ ἀνομία σύ οὖον μή μιμνήσκω ἔτι . » εἶτα ὁ ναός ἐξέρχομαι , καί ὁ εἰς ἐγώ πταίω ἐντυγχάνω , προσπίπτω εἰμί ὅτε καί δήω , βαρύς αὐτός εἰμί καί ἀνηλεής καί ἀμείλικτος , καί οὗτος μηδέ δηνάριον λόγος ἔχω ὁ πρός ἐγώ ἐκεῖνος πταῖσμα πρός ] ὁ ἡμέτερος πρός ὁ θεός ταλαντιαῖος , μᾶλλον δέ καί πολυτάλαντος εἰμί . Ζεύς οὗτος ὁ συμπαθέω ἐγώ μετανοέω Κύριος καί ὁ τοσοῦτος ἀφίημι , ὁράω ὁ πρός ὁ ὁμόφυλος ασυμπαθής ἐγώ καί ἀνένδοτος , ὀργίζω καθ´ ἐγώ δικαίως , καί παραδίδωμι ἐγώ ὁ ἀνύποιστος βάσανος , ὁ τε ἐνταῦθα πειρασμός , καί ὁ μέλλω ἀτέλευτος κόλασις , κατ´ αὐτός ἐνταῦθα ὁ ὁ αὐτοαλήθεια λόγος · « οὕτως γάρ , φημί , καί ὁ Πατήρ ἐγώ ὁ ἐπουράνιος ποιέω σύ , ἐάν μή ἀφίημι ἕκαστος ὁ ἀδελφός αὐτός ἀπό ὁ Καρδία σύ . » ὁ δδʹ ἔτι δεινός ὅτι καί ὁ εἰμί ὁ Θεός δοῦλος , δηλονότι ὁ ἅγιος ἄγγελος τε καί ἄνθρωπος , ὅς ἐλπίζω ἱκετεύω ἐντεῦθεν , πρεσβευτής Φ ἔχω ἐκεῖ καί μεσίτης πρός θεός , καθ´ ἐγώ , φεῦ ! εὑρίσκω ὁ θεός παροξύνω , ἐάν μή ἐνταῦθα ὁ εἰς ἐγώ πταίω συμπαθής φαίνω · αὐτός γάρ εἰμί , ὡς ἀνωτέρω μανθάνω , ὁ ὁ κύριος μετά σφοδρός λύπη προσαγγέλλω ὁ σκληρός καί ἀνένδοτος ὁ ἡμέτερος γνώμη . καλῶς δέ ἄρα καί ὁ ἀρχή λέγω , ὁ ἑαυτοῦ πατήρ εἰμί , ὅς ὡς βασιλεύς καί κριτής ἐνταῦθα διά ὁ παραβολή ὁ κύριος φημί · οὖον γάρ εἶπον ἐνταῦθα , ὁ αμειλεκτος ἐγώ παραδίδωμι ὁ βασανιστής , ἀλ , ὁ Πατήρ ἐγώ ὁ ἐπουράνιος . φοβέω οὖν , ἀδελφός , ὁ τηνικαῦτα ὁ Ἀγίων Σ Ιεἰε καθ´ ἐγώ ζῆλος · φρίσσω ὁ θεῖος ἀπόφασις · αἰδέομαι ὁ πρό οὗτος εἰς ἐγώ ὁ Θεός μακροθυμία · ἀναλογίζομαι ὁ μέγεθος ὁ ἡμέτερος πρός ὁ θεός ὀφειλή ὅσος , καί οὗτος , πρός ὁ ὀφείλω παρ´ ἕτερος ἐγώ συγκρίνω . « Ηοσάκις , » ὁ Πέτρος ἐρωτάω λέγω πρός ὁ κύριος , « ἁμαρτάνω εἰς ἐγώ ὁ ἀδελφός ἐγώ , καί ἀφίημι αὐτός ; ἠώς ἑπτάκις ; καί ἀκούω · « οὖον λέγω σύ ἠώς ἑπτάκις , ἀλ ἠώς ἑβδομήκοντα ἑπτά · » καίτοι τοσαυτάκις πρός ἐγώ πταίω ὁ ἀδελφός ὁ ἀδύνατος εἰμί σχεδόν . ἡμός δέ ἕκαστος ὁ πρός θεός πταῖσμα καί οὗτος ὑπερβαίνω ὁ ἀριθμός · κἀν εἷς ἐξετάζω μέγεθος , πρός εἰμί εἰμί ὁ πταῖσμα ἐνθυμέομαι , ἀσύγκριτος εὑρίσκω πρός ὁ ἐκεῖνος πᾶς , κἀν ἑβδομήκοντα ἑπτά τυγχάνω . τοσοῦτος καί τηλικόσδε τοίνυν ὀφείλω ὁ Θεός τάλαντον , καί μακροθυμία μόνος αἰτέω , σύ δέ καί τέλειος ἄφεσις παρ´ αὐτός λαμβάνω ὁ ὄφλημα , εἶτα πρός μικρός ἀργύριον ὀφειλή · οὗτος γάρ ὁ δηνάριον · παρά ὁ ὀφείλω συνοολος μακροθυμία αἰτέω , οὖον παρέχω προθύμως ; οὐκοῦν ἀπαιτέω ὁ πᾶς δικαίως · πῶς γάρ οὖον Δίκαιος καί ὁ ἀφαίρεσις ὑφίστημι πᾶς ; καί ὁ ἀγνωμοσύνη προσυφίστημι ὁ δίκη ; Ζεύς οὗτος φημί τις ὁ προφήτης · « ὅς τρόπος ποιέω , οὕτως εἰμί σύ · ὁ ἀνταπόδομα σύ ἀνταποδίδωμι εἰς κεφαλή σύ . ἀλλά μή ὁ ἔλεγχος , μή ὁ ὀργή , μή ΟΩ