cogPG.PG146 270
δεσμωτήριον ἦγεν . Ἔνα δὲ τούτων προῆγε , ὀεόδι . ρον ὄνομα , νεανίαν τὸν χρόνον · ὃν κολάσεσιν οὐκ ὀλίγαις ὑποβαλὼν , καὶ ξύλῳ βασανιστηρίῳ ἀνήρτα . Ἱκανῶς δὲ καταξανθῆναι παρασκευάσας τὸ σῶμα , ἐπεὶ ἄληπτον ἑώρα τὸν μάρτυρα , μὴ λιπαροῦντα , ἀνώδυνον δὲ οἷον φαίνεσθαι παρεχόμενον · ὠσπερ γὰρ θεατῆς τῶν ἐπ´ αὐτῷ γινομένων , ἀλλ´ οὐκ ἀθλητὴς ὢν , στεῤῥῶς τὸ πάσχειν διεκαρτέρει , καὶ τὸν πρότερον αὖθις ἐπῇδε ψαλμὸν , ἔργοις δεικνύων μὴ μέλον αὐτῷ οἷς παρ´ ἐκείνου ἠτάζετο · μόλις ἔλυε τῶν δεινῶν . Τότε δ´ ἠφίετο , ὅτε μὴ ζῇν ἔτι τῶ κολαστῇ ἐδόκει . Ἐκείνου δὲ τὴν ἔνστασιν ἐν ἐκπλήξει ποιούμενος ὁ Σαλούστιος , παρὰ τὸν βασιλέα ἐλθὼν ἀνήγγειλεν · ὡς « Εἰ μὴ παύσαιμεν Χριστιανοῖς ἐπικείμενοι , ἐνδόξους μὲν αὐτοὺς θᾶττον , ἐν γέλωτι δ´ ἡμᾶς τῷ παντὶ κείσεσθαι πράξομεν . » Δοξάντων δ´ ἐν ἀμείνονι εἶναι ἃ Σαλούστιος ἔλεγεν , ἀφείθησαν οἱ δεσμῶται . Θεόδωρος δ´ ἐπεβίω μετὰ τὴν ὁμολογίαν χρόνον συχνόν . Λέγεται δὲ μετὰ ταῦτα , Ῥουφῖνον εὑρόντα , ὃς τὰ ἐκκλησιαστικὰ Ῥωμαίων γλώττῃ ἐξέθετο , ἔρεσθαι εἴπερ αἴσθησιν τῶν δεινῶν πάσχων εἶχε , καὶ εἰ ἀνώδυνος ἔφερε τὰς πληγάς · τὸν δε φάναι , ὡς πάντη μὲν οὐκ ἦν ἀνώδυνος · παρεστῶνα δέ τικα νεανίαν , ὑφάσματι λεπτοτάτῳ τοὺς ἱδρῶπας μὲν ἀπομάττειν , ὕδωρ τ´ ἐπιχέειν μάλα ψυχρὸν , ᾧ τὰς τῶν πόνων ἀνέψυχε φλεγμονὰς , καὶ τὸ πολὺ τῶν ἀλγηδόνων ὑφήρει · ἐπιῤῥωννύντα τὸ πνεῦμα , καὶ ἄρρητον ἐνιέντα τὴν τέρψιν τοῖς πόνοις . Καί μοι δοκεῖ , μὴ ἀνθρώπινον εἶναι οὕτω τοῦ σώματος ὑπεριδεῖν , μὴ τῆς θείας προηγουμένης ῥοπῆς , . Τοσαῦτα μὲν περὶ τοῦ θαυμαστοῦ Θεοδώρου . Ἐκ ταότης δὴ τῆς αἰτίας ὁ μάρτυς Βαβύλας ἐν τῇ Δάφνῃ ἀπήχθη , καὶ αὖθις μετεκινήθη ἐκεῖθεν . Μετὰ δὲ μικρὸν , πῦρ αἰφνίδιον ἐμπεσὸν τῷ νεῷ τοῦ Δαφναίου Ἀπόλλωνος , αὐτόν τε καὶ τὸ ἄγαλμα καὶ τὴν ὀροφὴν πᾶσαν εἰς τέφραν ἐποίει . Ἐν ἀκαρεῖ Σὲ πάντα ἢσαν γυμνὰ , οἵ τε τοῖχοι καὶ οἱ περίβολοι καὶ οἱ πρὸ τῶν πυλῶν κίονες , καὶ ὁ ὀπισθόδομος . Καὶ ΧΣριστιανοῖς μὲν ἐδόκει τὸ πῦρ τῷ δαίμονι προσβαλεῖν αἰτησαμένου τοῦ μάρτυρος · Ἔλληνες δὲ τὸ ἔργιν Χριστιανοῖς ἐνετίθουν . Ἐκ δὴ ταύτης τῆς αἰτίας ἐ ποῦ νεὼ ἱερεὺς εἰς ἐξέτασιν ἤγετο καταμηνύσων τὸν τολμητήν . Καὶ δὴ πολλὰς ὑποστὰς βασάνους , καὶ ἐν δεσμοῖς γεγονὼς , ἥκιστά τινα εἶχε καταμηνύειν . Ὃ δὴ Χριστιανοὺς ἐπὶ μέγα ἦρε · μὴ κατ´ ἀνθρωπίνην ἐπιβουλὴν , θείᾳ δὲ μήνιδι τὸ πῦρ τῷ νεῷ κατασκῆψαι . Καὶ τὰ μὲν ὧδε εἶχεν · ἐκ δὲ τῶν συμβάντων τῷ τῆς Δάφνης νεῷ , ὥς γε εἰκάζειν ἔστι , διὰ Βαβύλαν τὸν μάρτυρα , μαθὼν Ἰουλιανὸς καὶ ἄλλους οὔκους εἶναι μάρτυσιν ἀνειμένους , ἄγχιστα τοῦ Διδυμαίου Ἀπόλλωνος , ὃς πρὸ τῆς Μιλήτου ἐστί , τοῖς Καρίαν ἔγραφεν ἡγεμόσιν · εἰ μὴ τράπεζαν
Lemmas: δεσμωτήριον ἄγω . Ἔνα δέ οὗτος προάγω , ὀεόδι . ἀντίμοιρος ὄνομα , νεανίας ὁ χρόνος · ὅς κόλασις οὐ ὀλίγος ὑποβάλλω , καί ξύλον βασανιστήριον ἀναρτάω . ἱκανός δέ καταξαίνω παρασκευάζω ὁ σῶμα , ἐπεί ἄληπτος ὁράω ὁ μάρτυς , μή λιπαρέω , ἀνώδυνος δέ οἷος φαίνω παρέχω · ὠσπερ γάρ θεατής ὁ ἐπι αὐτός γίγνομαι , ἀλ οὐ ἀθλητής εἰμί , στερρώς ὁ πάσχω διακαρτερέω , καί ὁ πρότερος αὖθις ἐπαείδω ψαλμός , ἔργον δείκνυμι μή μέλω αὐτός ὅς παρ´ ἐκεῖνος ἐτάζω · μόλις λύω ὁ δεινός . τότε δδʹ ἀφίημι , ὅτε μή ζάω ἔτι ὁ κολαστής δοκέω . ἐκεῖνος δέ ὁ ἔνστασις ἐν ἔκπληξις ποιέω ὁ Σαλούστιος , παρά ὁ βασιλεύς ἔρχομαι ἀναγγέλλω · ὡς « εἰμί μή παύω Χριστιανός ἐπίκειμαι , ἔνδοξος μέν αὐτός ταχύς , ἐν γέλως δδʹ ἐγώ ὁ πᾶς κεῖμαι πράσσω . » δοκέω δδʹ ἐν ἀγαθός εἰμί ὁ Σαλούστιος λέγω , ἀφίημι ὁ δεσμώτης . Θεόδωρος δδʹ ἐπιβιόω μετά ὁ ὁμολογία χρόνος συχνός . λέγω δέ μετά οὗτος , Ῥουφῖνος εὑρίσκω , ὅς ὁ ἐκκλησιαστικός Ῥωμαῖος γλῶσσα ἐκτίθημι , ἔρομαι εἴπερ αἴσθησις ὁ δεινός πάσχω ἔχω , καί εἰμί ἀνώδυνος φέρω ὁ πληγάς · ὁ δέ φαίνω , ὡς πάντῃ μέν οὐ εἰμί ἀνώδυνος · παρίστημι δέ Τίκα νεανίας , ὕφασμα λεπτός ὁ ἱδρῶπας μέν ἀπομάσσω , ὕδωρ τ ἐπιχέω μάλα ψυχρός , ὅς ὁ ὁ πόνος ἀναψύχω φλεγμονή , καί ὁ πολύς ὁ ἀλγηδών ὑφαιρέω · ἐπιλέγω ὁ πνεῦμα , καί ἄρρητος ἐνίημι ὁ τέρψις ὁ πόνος . καί ἐγώ δοκέω , μή ἀνθρώπινος εἰμί οὗτος ὁ σῶμα ὑπέρ-εἶδον , μή ὁ θεῖος προηγούμενος ῥοπή , . τοσοῦτος μέν περί ὁ θαυμαστός Θεόδωρος . ἐκ ταοος δή ὁ αἴτιος ὁ μάρτυς Βαβύλας ἐν ὁ Δάφνη ἀπάγω , καί αὖθις μετακινέω ἐκεῖθεν . μετά δέ μικρός , πῦρ αἰφνίδιος ἐμπίπτω ὁ ναῦς ὁ δαφναῖος Ἀπόλλων , αὐτός τε καί ὁ ἄγαλμα καί ὁ ὀροφή πᾶς εἰς τέφρα ποιέω . ἐν ἀκαρής σός πᾶς ἀσάω γυμνός , ὁ τε τοῖχος καί ὁ περίβολος καί ὁ πρό ὁ πύλη κίων , καί ὁ ὀπισθόδομος . καί Χριστιανός μέν δοκέω ὁ πῦρ ὁ δαίμων προσβάλλω αἰτέω ὁ μάρτυς · Ἔλληνες δέ ὁ ἔργις Χριστιανός ἐντίθημι . ἐκ δή οὗτος ὁ αἴτιος εἰ ποῦ ναός ἱερεύς εἰς ἐξέτασις ἄγω καταμηνύω ὁ τολμητής . καί δή πολύς ὑφίστημι βάσανος , καί ἐν δεσμός γίγνομαι , ἥκιστος τις ἔχω καταμηνύω . ὅς δή Χριστιανός ἐπί μέγας ἀείρω · μή κατ´ ἀνθρώπινος ἐπιβουλή , θεῖος δέ μῆνις ὁ πῦρ ὁ ναῦς κατασκήπτω . καί ὁ μέν ὧδε ἔχω · ἐκ δέ ὁ συμβαίνω ὁ ὁ Δάφνη ναῦς , ὅς γε εἰκάζω εἰμί , διά Βαβύλας ὁ μάρτυς , μανθάνω Ἰουλιανός καί ἄλλος ουκα εἰμί μάρτυς ἀνίημι , ἄγχι ὁ Διδυμαῖος Ἀπόλλων , ὅς πρό ὁ Μίλητος εἰμί , ὁ Καρία γράφω ἡγεμών · εἰμί μή τράπεζα