cogPG.PG146 460
καὶ ἄμφω ἀποβαίνειν ἐκέλευεν . Οἱ δὲ βραχύ τι γερόντιον βλέποντες , δυστυχῆ ῥάκια περιβεβλημένον , πρὼτον μὲν ἤχθοντο · ἐπεὶ δέ τινες τὴν ἀρετὴν ἑσήᾳ μηναν τοῦ ἀνδρὸς , εὐθὺς τῶν ἵππων καταπηδήσαντες , καὶ τοῖς ποσὶ τοῦ γέροντος ἑαυτοὺς ἐπιῤῥίώαν . τες , ἀγνοεῖν ὅστις εἴη , διετείνοντο · καὶ συγγνώμης τυχεῖν ἱκέται ἦσαν . Ὁ δὲ θείας χάριτος πλήρης γενόμενος , τοιαῦτα πρὸς αὐτοὺς ἀνεφθέγξατο · « Δέομαι τάδε βασιλεῖ ἀνειπεῖν , φίλα τέκνα · Χρεὼν , βασιλεῦ , ἐκλογίζεσθαι , ὡς οὐ βασιλεὺς μόνος , ἀλλὰ καὶ ἄνθρωπος εἶ · μὴ τοίνυν πρὸς τὸν τῆς ἀρχῆς ὅγκον ὅρα , ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν φύσιν αὐτήν . Ἄνθρωπος γὰρ ὤν , ἀνθρώπων ἄρχειν ἐτάχθης · οἳ σοὶ ὁμοφυεῖς καὶ ὁμόδουλοι ὄντες , κατ´ εἰκόνα θείαν ἐκ τῆς δημιουργίας τετίμηνται . Τοίνυν μὴ οὕτως ἄλογίστῳ θράσει κατὰ τῆς θείας εἰκόνος χωρήσῃς . Τὸν γὰρ τῆς εἰκόνος παροξύνεις Δεσπότην . τοὺς κατ´ εἰκόνα ἠρημένος κολάζειν . Συνιδεῖν γὰρ ἄμεινον , ὡς σὺ χαλκῆς εἰκόνος χαλεπαίνον τῷ πλήθει , δεινὰ δρᾶσαι διανοεῖς . Ὅσον δ´ εἰκὼν ἔμψυχος ἀψύχου διαφέρει εἰκόνος , τί χρὴ καὶ λέγειν ; δῆλον γὰρ τοῖς καὶ μέτριον εἰληφόσι τὸν νοῦν . Ἐπὶ δὲ τούτῳ κἀκεῖνο ἐνλανιζέσθω , ὡς ἐκ τοῦ ῥάστου ἡμῖν πολλὰς ἐκ χαλκοῦ δημιουργῆσαι εἰκόνας , ἀντὶ μιᾶς ἐκείνης ἢν ἀλογίστῳ θράσει μαινόμενος δῆμος διέσπασεν Ἐκείνῳ δὲ πάμπαν ἀμήχανον , κἂν εἴ τι δρᾷν ἐθελήσῃ σοι , μίαν γοῦν τρίχα τῶν ἀνῃρημένων δημιουργεῖν . » Ἃ δὴ πρὸς τοῦ σοφοῦ ἑκείνου διακούσαντες γέρον τος , ὡς ἀφελῶς οὔτως εἰρήκει , τῷ βασιλεῖ διαγγέλλουσι · καὶ οὐκ ἐλάχιστα τῇ Φλαβιανοῦ πρεσβείᾳ συνήραντο , ὥστε τοῦ θυμοῦ τῷ βασιλεῖ κατασβέσαι τὴν φλόγα . Καὶ γὰρ ἐς ὕστερον ἀφεῖς τὴν ὀργὴν καὶ τὰς ἀπειλὰς , κοινὴν ἀπολογίαν τῷ πλήθει ἔγραφε , τὸ ἔγκλημα συγχωρῶν · ἐν ᾗ καὶ τῆς ὀργῆς τὴν αἰτίαν ἐδήλωσε . διεξῄει γὰρ σὺν ἄλλοις καὶ τοῦτο , ὡς « Οὐκ ἐχρῆν , ἐμοῦ ἴσως ἐξαμαρτόντος , γυναῖκα κάσης ἀρετῆς καὶ εὐφημίας ἀξίαν , καὶ ταῦτα μετὰ τὴν ἐνθένδε ἀπαλλαγὴν , τοσαύτην ὑποστῆναι τὴν παροινίαν . Εἰ γὰρ ἐχρῆν , κατ´ ἐμοῦ τέως ἔδει , φησί , τῷ θυμῷ χρήσασθαι . » Προσετίθει δὲ τῷ τέλει , ὡς καὶ σφόδρα χαλεπῶς διετέθη , τῶν τινας ἐπισήμων τῇ πόλει παρὰ τὴν ἐκείνου γνώμην ἀνῃρῆσθαι ἀκηκοώς . Τοῦτο τέλος ἔσχε καὶ ἡ κατὰ τὴν Ἀντιόχου στάσις ἐπιγενομένη τῷ ἀνδριάντι . Καί γε ταύτην Κιεξῆλθον , ὅσον ὥνησεν ὁ Ἀμβροσίου νόμος , δεικνὺς , τήν τε παῤῥησίαν τοῦ ἀσόφου γέροντος μὴ συγκαλύψαι τὸν χρόνον πειρώμενος · προσέτι δὲ δεικνὺς καὶ τὴν τοῦ βασιλέως περὶ τὰ θεῖα εὐλάβειαν . καὶ τοῦ θείου Φλαβιανοῦ τὴν ποιμαντικήν · ὅπως τῆς ποίμνης ὑπεριστάμενος δεξιῶς τὴν πρεσβείαν μετῆλθε , τὴν ἐκ βασιλέως λύσας ὀργήν .
Lemmas: καί ἄμφω ἀποβαίνω κελεύω . ὁ δέ βραχύς τίς γερόντιον βλέπω , δυστυχής ῥάκιον περιβάλλω , πρῶτος μέν ἔχθω · ἐπεί δέ τις ὁ ἀρετή ἕννυμι μηνᾶ ὁ ἀνήρ , εὐθύς ὁ ἵππος καταπηδάω , καί ὁ πούς ὁ γέρων ἑαυτοῦ επιρριωα . αἱρέω , ἀγνοέω ὅστις εἰμί , διατείνω · καί συγγνώμη τυγχάνω ἱκέτης εἰμί . ὁ δέ θεῖος χάρις πλήρης γίγνομαι , τοιοῦτος πρός αὐτός ἀναφθέγγομαι · « δέομαι ὅδε βασιλεύς ἀναλέγω , φίλος τέκνον · χρεὼν , βασιλεύς , ἐκλογίζομαι , ὡς οὖον βασιλεύς μόνος , ἀλλά καί ἄνθρωπος εἰμί · μή τοίνυν πρός ὁ ὁ ἀρχή ὄγκος ὁράω , ἀλλά καί πρός ὁ φύσις αὐτός . Ἄνθρωπος γάρ εἰμί , ἄνθρωπος ἄρχω τάσσω · ἕ σύ ὁμοφυής καί ὁμόδουλος εἰμί , κατ´ εἰκών θεῖος ἐκ ὁ δημιουργία τιμάω . τοίνυν μή οὕτως ἀλόγιστος θράσος κατά ὁ θεῖος εἰκών χωρέω . ὁ γάρ ὁ εἰκών παροξύνω δεσπότης . ὁ κατ´ εἰκών αἱρέω κολάζω . συνοράω γάρ ἀγαθός , ὡς σύ χαλκεύς εἰκών χαλεπαίνω ὁ πλῆθος , δεινός δράω διανοέομαι . ὅσος δδʹ εἰκών ἔμψυχος ἄψυχος διαφέρω εἰκών , τίς χρή καί λέγω ; δῆλος γάρ ὁ καί μέτριος λαμβάνω ὁ νόος . ἐπί δέ οὗτος ἐκεῖνος ενλανιζεω , ὡς ἐκ ὁ ῥᾴδιος ἐγώ πολύς ἐκ χαλκός δημιουργέω εἰκών , ἀντί εἷς ἐκεῖνος εἄν ἀλόγιστος θράσος μαίνομαι δῆμος διασπάω ἐκεῖνος δέ πάμπαν ἀμήχανος , κἀν εἰμί τίς δράω ἐθέλω σύ , εἷς γοῦν θρίξ ὁ ἀναιρέω δημιουργέω . » ἁ δή πρός ὁ σοφός ἑκεῖνος διακούω γέρων ὅς , ὡς ἀφελής οὔτως εἴρω , ὁ βασιλεύς διαγγέλλω · καί οὐ μικρός ὁ Φλαβιανός πρέσβυς σύν-ἐράομαι , ὥστε ὁ θυμός ὁ βασιλεύς κατασβέννυμι ὁ φλόξ . καί γάρ εἰς ὕστερος ἀφίημι ὁ ὀργή καί ὁ ἀπειλή , κοινός ἀπολογία ὁ πλῆθος γράφω , ὁ ἔγκλημα συγχωρέω · ἐν ὅς καί ὁ ὀργή ὁ αἴτιος δηλόω . διέξειμι γάρ σύν ἄλλος καί οὗτος , ὡς « οὐ χρή , ἐγώ ἴσως ἐξαμαρτάνω , γυνή κάσης ἀρετή καί Εὐφημία ἄξιος , καί οὗτος μετά ὁ ἐνθένδε ἀπαλλαγή , τοσοῦτος ὑφίστημι ὁ παροινία . εἰμί γάρ χρή , κατ´ ἐγώ τέως ἐσθίω , φημί , ὁ θυμός χράω . » προστίθημι δέ ὁ τέλος , ὡς καί σφόδρα χαλεπῶς διατίθημι , ὁ τις ἐπίσημος ὁ πόλις παρά ὁ ἐκεῖνος γνώμη ἀναιρέω ἀκούω . οὗτος τέλος ἔχω καί ὁ κατά ὁ Ἀντίοχος στάσις ἐπιγίγνομαι ὁ ἀνδριάς . καί γε οὗτος κιεξερχομαι , ὅσος ὀνίνημι ὁ Ἀμβρόσιος νόμος , δείκνυμι , ὁ τε παρρησία ὁ ἄσοφος γέρων μή συγκαλύπτω ὁ χρόνος πειράω · προσέτι δέ δείκνυμι καί ὁ ὁ βασιλεύς περί ὁ θεῖον εὐλάβεια . καί ὁ θεῖον Φλαβιανός ὁ ποιμαντικός · ὅπως ὁ ποίμνη ὑπερίστημι δεξιός ὁ πρεσβεία μετέρχομαι , ὁ ἐκ βασιλεύς λύω ὀργή .