cogPG.PG146 539
καρτερικὸς , ὡς ἀντέχειν ῥᾳδίως ταῖς μεταβολαῖς τῶν καιρῶν , καὶ πρὸς καῦμα καὶ ψυχος διαγωνίρεαθαι τὰ πολλά τε νῃστεύειν αἱρεῖσθαι . καὶ μάλιστα τῇ Τετράδι , καὶ ἢ Παρασκευὴ ὄνομα ἐκληρώσατο ἄκρως Χριστιανίζειν ἐθέλων . Τὰ δέ γε βασιλεῖς κατ´ οὐδὲν διαφέρειν ἀσκητηρίου παρεσκευάσατο Καὶ δὴ σὺν ταῖς ἀδελφαῖς ὀρθρίζων , ὕμνους ἀντιφώνους ἐξῇδε Θεῷ · καὶ τὰ τοῦ Πνεύματος ῥήματα ἐπὶ στόμα φέρων εἶχεν ἀεί . Τοῖς δ´ ἐπισκόποις ἐν τυγχάνων καὶ ἱερεῦσι , τὰ γρῖφα τῶν Γραφῶν διηρμήνευεν , ἅτε δὴ ἱερεὺς καθεστώς , Ἐπὶ τόσον δὲ καὶ τὰς ἱερὰς συνῆγεν βίβλους καὶ τοὺς αὐτῶν ἐρμηνεῖ · ὡς οὐχ ἧττον ἢ Πτολεμαῖος ἐκεῖνος . Ἐπόνει δὲ περὶ ταύτας νύκτωρ , λύχνον ἐκ μηχανῆς κατεσκευασμένος αὐτόματον , τῇ θρυαλλίδι τοὔλαιον ἐπιχέοντι · ὡς ἂν μή τις τῶν ὑπηρετουμένων τοῖς ἐκείνου πόνοις ταλαιπωρεῖν ἀναγκάζοιτο , καὶ τὴν φύσιν βιάζηται πρὸς τὸν ὕπνον διαμαχόμενος . Ἔγραφε δὲ καὶ εἰς κάλλος ἐξαίσιον , ὡς καὶ ἐς δεῦρο πολλὰ τῆς ἐκείνου χειρὸς διασώζεσθαι , τὴν τοῦ χρόνου φύσιι ὑπερνικήσαντα · Εὐαγγέλια καὶ ἄλλ´ ἄλλα χρυσοῖς κατεστιγμένα διόλου τοῖς γράμμασιν , ἐν σταυροῦ σχήματι τὰς σελίδας τῶν γραφομένων διατυπῶν . Εξ ὧν λόγος πόνοις ἰδίοις καὶ τὸ ζῇν ἐκπορίζεσθαι Ἀνεξικακίᾳ δὲ πάντας θέμενος ἐν δευτέρῳ , μάλιστα τοὺς παρ´ Ἕλλησιν εὐδοκίμους πολλῷ τῷ μέτρῳ παρήνεγκεν . Οἱ μὲν γὰρ λόγοις ἐπαγγειλάμενοι ταῖς Ἀριστοτέλους πλεκτάναις χαίρειν εἰπών τὴν δι´ ἔργων φιλοσοφίαν ἠσκεῖτο , ἐν τῷ ὁργῆς τε καὶ λύπης καὶ ἡδονῆς κρατεῖν . Ἐπὶ τόσον γὰρ ὀργῆς ἀγκρατὴς μάλιστα ἦν , ὡς μηδένα ποτὲ τῶν λελυπηκότων ἐλέσθαι ἀμύνασθαι , καὶ μηδέ τινα ἰδεῖν τατε αὐτὸν ὀργιζόμενον . Καὶ δή τινος τῶν συνήθων ρομένου , ὅτι μή τινα τῶν ἀδικούντων ἐημίου θανάτῳ , ὑπολαβόντα εἰπεῖν , « εἴθε μοι πρὸς ἰσχύος ἦν εἰς ζωὴν ἐπανάγειν μᾶλλον καὶ τοὺς πάλαι ποτὲ τελευτήσαντας · » καὶ πρὸς ἕτερον τὰ ἴσα ἐρόμενον , « Οὐδὲν , εἶπε , καινὸν ἄνθρωπον ὄντα ἀποβιῶναι . Θεοῦ δ´ ἂν εἴη μόνου τὸν ἅπαξ θανόντα τῇ μετανοίᾳ ἀνακαλέσασθαι . » Ἐπὶ τόσον δὲ τοῦτο αὐτῷ κατώρθωται , ὡς εἰ καί ποτε συνέβη τινὰ κεφαλικῆς τιρωρίας ἄξια πλημμελῆσαι , οὐδ´ ἐν ταῖς πύλαις τῆς πόλεως ἔφθανεν ἡ ἀπόφασις · καὶ τὸ σιλάνθεωπον κύθὺς εἴπετο . Κυνήγια δέ που ἐν τῷ ἀμφιθεάτρῳ τῆς Κωνσταντίνου πόλεως ἐπιτελοῦντος αὐτοῦ , ὁ δῆμος κατεβόα , δεινῷ θηρίῳ ἕνα τῶν εὐφυῶν παραβόλων μάχεσθαι . Ὁ δὲ πρὸς αὐτοὺς , « Οὐκ οἴδατε , ἔφη , ὅτι ἡμεῖς φιλανθρώπως εἰθίσμεθα θεωρεῖν ; » Φιλάνθρωπα δὲ καὶ τὸν δῆμον θεωρεῖν ἐξεπαίδευεν . Ελαβείᾳ δὲ τοσαύτῃ μετ´ εὐσεβείας ἐκέχρητο , ὡς πάντας μὲν Θεοῦ ἱερέας τιμᾷν , μάλιστα δὲ , οὐς ἐμάνθανε σεμνότητι βίου διαπρεπεῖς . Καί γε λόγος ἕνα τῶν ἐπισκόπων ἀποβιώσαντα ὃέ ἐλέτετο μάλα εἶναι κεχαρισμένος Θεῷ , τὸ ἑκείνου σάγιον αἰτῆσαι , πολλῷ ῥύπῳ συγκεχωσμένον , καὶ ὑποκάτω τῆς βασιλικῆς χλαμύδος φορεῖν , εὔελπις ὢν , ὥς τι θηράσοι τῆς ἐνούσης τάνδρὶ ἁγνότητος . Καὶ χειμερίας δέ ποτε σφόθρα τῆς ὥρας γεγενημέ ης , αὐτὸς τὰ συαήθη
Lemmas: καρτερικός , ὡς ἀντέχω ῥᾳδίως ὁ μεταβολή ὁ καιρός , καί πρός καῦμα καί ψῦχος διαγωνίρεαθαι ὁ πολύς τε νηστεύω αἱρέω . καί μάλιστα ὁ τετράς , καί ἢ Παρασκευή ὄνομα κληρόω ἄκρως χριστιανίζω ἐθέλω . ὁ δέ γε βασιλεύς κατ´ οὐδείς διαφέρω ασκητήριο παρασκευάζω καί δή σύν ὁ ἀδελφός ὀρθρίζω , ὕμνος ἀντίφωνος ἔξεστι Θεός · καί ὁ ὁ πνεῦμα ῥῆμα ἐπί στόμα φέρω ἔχω ἀεί . ὁ δδʹ ἐπίσκοπος ἐν τυγχάνω καί ἱερεύς , ὁ γρῖφος ὁ Γραφής διερμηνεύω , ἅτε δή ἱερεύς καθίστημι , ἐπί τόσος δέ καί ὁ ἱερή συνάγω Βίβλος καί ὁ αὐτός ἑρμηνεύς · ὡς οὐ κακός ἢ Πτολεμαῖος ἐκεῖνος . πονέω δέ περί οὗτος νύκτωρ , λύχνος ἐκ μηχανή κατασκευάζω αὐτόματος , ὁ θρυαλλίς τοὔλαιον ἐπιχέω · ὡς εἄν μή τις ὁ ὑπηρετέω ὁ ἐκεῖνος πόνος ταλαιπωρέω ἀναγκάζω , καί ὁ φύσις βιάζομαι πρός ὁ ὕπνος διαμάχομαι . γράφω δέ καί εἰς κάλλος ἐξαίσιος , ὡς καί εἰς δεῦρο πολύς ὁ ἐκεῖνος χείρ διασῴζω , ὁ ὁ χρόνος φύσις ὑπερνικάω · εὐαγγέλιον καί ἄλλος ἄλλος χρυσός καταστίζω διόλου ὁ γράμμα , ἐν σταυρός σχῆμα ὁ σελίς ὁ γράφω διατυπόω . ἕξ ὅς λόγος πόνος ἴδιος καί ὁ ζάω ἐκπορίζω ἀνεξικακία δέ πᾶς τίθημι ἐν δύο , μάλιστα ὁ παρ´ Ἕλλην εὐδόκιμος πολύς ὁ μέτρον παραφέρω . ὁ μέν γάρ λόγος ἐπαγγέλλω ὁ Ἀριστοτέλης πλεκτάνη χαίρω εἶπον ὁ δις ἔργον φιλοσοφία ἀσκέω , ἐν ὁ ἑοργή τε καί λύπη καί ἡδονή κρατέω . ἐπί τόσος γάρ ὀργή ἀγκρατὴς μάλιστα εἰμί , ὡς μηδείς ποτέ ὁ λυπέω αἱρέω ἀμύνω , καί μηδέ τις ὁράω Τάτος αὐτός ὀργίζω . καί δή τις ὁ συνήθης ρ́ω , ὅτι μή τις ὁ ἀδικέω ἥμιον θάνατος , ὑπολαμβάνω εἶπον , « εἴθε ἐγώ πρός ἰσχύς εἰμί εἰς ζωή ἐπανάγω μᾶλλον καί ὁ πάλαι ποτέ τελευτάω · » καί πρός ἕτερος ὁ ἴσος ἔρομαι , « οὐδείς , εἶπον , καινός ἄνθρωπος εἰμί ἀποβιόω . Θεός δδʹ εἄν εἰμί μόνος ὁ ἅπαξ θνῄσκω ὁ μετάνοια ἀνακαλέω . » ἐπί τόσος δέ οὗτος αὐτός κατορθόω , ὡς εἰμί καί ποτός συμβαίνω τις κεφαλικός τιρωρίας ἄξιος πλημμελέω , οὐδός ἐν ὁ πύλη ὁ πόλις φθάνω ὁ ἀπόφασις · καί ὁ σιλάνθεωπον κύθὺς εἶπον . κυνήγιον δέ ποῦ ἐν ὁ ἀμφιθέατρον ὁ Κωνσταντῖνος πόλις ἐπιτελέω αὐτός , ὁ δῆμος καταβοάω , δεινός θηρίον εἷς ὁ εὐφυής παράβολος μάχομαι . ὁ δέ πρός αὐτός , « οὐ οἶδα , φημί , ὅτι ἐγώ φιλάνθρωπος ἐθίζω θεωρέω ; » φιλάνθρωπον δέ καί ὁ δῆμος θεωρέω ἐκπαιδεύω . Ελαβείᾳ δέ τοσοῦτος μετέ εὐσέβεια χράομαι , ὡς πᾶς μέν Θεός ἱερεύς τιμάω , μάλιστα δέ , οὖς μανθάνω σεμνότης βίος διαπρεπής . καί γε λόγος εἷς ὁ ἐπίσκοπος αποβιώνω οεʹ ἐλέτετο μάλα εἰμί χαρίζομαι Θεός , ὁ ἑκεῖνος σαγίον αἰτέω , πολύς ῥύπος συγχώννυμι , καί ὑποκάτω ὁ βασιλικός χλαμύς φορέω , εὔελπις εἰμί , ὅς τίς θηράω ὁ ἔνειμι ἀνήρ ἁγνότης . καί χειμέριος δέ ποτός σφοθρης ὁ ὥρα γεγενημέ εἰμί , αὐτός ὁ σεύω