cogPG.PG146 566
κὴν πουτέραν ἐξαπάτην ἀποθέμενος , τὸν τοῦ τέχτονος υἱὸν ἀπόῤῥιψον τῆς ψυχῆς . » Ὁ δὲ διαθερμανθαὶς , τὸν μὲν χιτωνίσκον διχῆ διελών ἀπέῤῥιψε , μέγα ἀνακραγών · « Εἰ τούτου χάριν οἴει με τῆς ἀρίστης μεταθέσθαι θρησκείας , δέχου δὴ τὸ δῶρον μετὰ τῆς ἀσεβείας . » Οὕτω δ´ ἀνδρείως ἔχοντα βασιλεὺς θεασάμενος , γυμνὸν τῶν βασιλείων ἐξήλαυνεν . Ἔτερον δὲ Σαήνην ὄνομα ἀντειπόντα αὐτῳ , καὶ μηδαμῶς εἰς ἄρνησιν ἐλθεῖν τοῦ τῶν ὅλων Δεσπότου ἑλόμενον , ἀπολεξάμενος τὸν χείριστον τῶν οἰκετῶν , τὴν μὲν ἐξουσίαν τῶν συντρόφων , χίλιοι δὲ ἦσαν , ἐκείνῳ δίδωσι , καὶ αὐτὸν ἐκείνῳ δουλεύειν προσέταττε , καὶ τὴν κοινωνὸν τοῦ λέχους καὶ δέσποιναν ἐκείνω συνῆπτεν . Οὕτω γὰρ ἐδόκει πείσειν ἀποθέσθαι τὴν γνώμην τῆς ἀληθείας τὸν ἐραστήν , Ἀλλ´ ἤκιστα πέρας εἶχεν αὐτῷ ἡ ἐπίνοια · οὐ γὰρ . ἐπὶ τῆς ψάμμου , ἀλλ´ ἐπὶ τῆς πέτρας ὁ οἶκος ἐκείνῳ ἐρήρειστο τῆς ψυχῆς . Καί τινα δὲ Βενιαμὶν διάκονον συλλαβὼν , εἰρκτῇ παρεδίδου . Ὡς δὲ δύο ἔτη ἐξήνυσε τῇ φρουρᾷ , πρέσβις Ῥωμαίων κατά τινα χρείαν τῷ Πέρσῃ γενόμενος , μεσίτης ἐγίνετο τὴν λύσιν τοῦ διακόνου αἰτῶν . Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐπηγγέλλετο δοῦναι τῷ πρεσβευτῇ , εἰ μόνον Βενιαμὶν ὑποσχέσει πεδήσειεν ἑαυτὸν , ὡς οὐδένα τῶν μάγων . πείσει τὴν Χριστιανῶν ἑλέσθαι θρησκείαν . Ὁ μὲν . οὖν πρέσβις τῷ Βενιαμὶν ἐκοινοῦτο τὸν λόγον , καὶ ὃ ζητοίη ὁ Πέρσης . Ὁ δὲ μὴ δυνατὸν ἔλεγεν εἶναι , μὴ δανείζειν τὸ φῶς οὗ ἀφθόνως μετέσχε . Τῳ γὰρ τὸ τάλαντον κατακρύψαντι ὁπόση τις ἐπεγένετο τι μωρία , λαμπρῶς ἄγαν ἡ τῶν θείων Εὐαγγελίων στορεῖ βίβλος . Ὦν οὐδὲν γνοὺς ὁ βασιλεὺς , τῶν δεσμῶν ἐκέλευεν ἀνιέναι . Ὁ δὲ τὰ συνήθη ἔδρα καὶ πάλιν . τοὺς τῷ ζόφῳ τῆς πλάνης κατεχομένους ζωγρων , καὶ τῷ θείῳ καὶ νοερῷ προσάγων φωτί . Ὡς δ´ ἐνιαυτὸς ἐξίκετο , τὰ πραττόμενα τῷ Βενιαμὶν ὲμηνύετο βασιλεῖ · καὶ δῆτ´ ἀγαγὼν αὐτὸν , προσέταξεν ἀρνηθῆναι ὃν γνησίως ἐκήρυττε Κύριον . Ὁ δὲ τῷ βασιλεῖ ἔφη , « Τίνος ἂν ἄξιος εἴη , ὃς τὴν σφετέραν ἀπαρνούμενος βασιλείαν , ἑτέραν ἕλοιτο · Ὁ δὲ , « Θανάτου καὶ τιμωρίας ἐσχάτης . » Γρὸς ταῦτα δὴ ἐπάγει Βενιαμὶν , « Ἀρ´ ουν πόσης αν ἐσαξίας μεταλάχοι τῆς δίκης ἄνθρωπος , τὸν τῶν ἑλὼν μὲν ἀρνούμενος Δεσπότην , καὶ σωτῆρα καὶ κηδεμόνα , ἐνὶ δὲ τῶν ὁμοδούλων τὸ σέβας προσάγων , καὶ τὴν προσήκουσαν ὀφειλὴν μὴ ἐκείνῳ ἀποτιννύς ; » Ὁ δὲ βασιλεὺς τοῖς ῥήμασι χαλεπήνας , ἰσαρίθμους καλάμους τοῖς δακτύλοις τῶν χειρῶν καὶ ποοῶν ἀποξύνας , ἐμπείρειν τοῖς ὅνυξιν ἐκελεύετο . Ὡς δὲ παιδιὰν τὴν τοσαύτην τιμωρίαν τὸν στεφανίτην παιδογόνῳ ἐνῆκε μορίῳ · ὃν πυκνότερον ἀνέλκων καὶ πρυσωθῶν αὖθις , ἄῤῥητον καὶ ἀφόρητον ἐποίει τὴν ἀλγηδόνα . Ἐπεὶ δὲ καὶ τὴν πικροτάτην βάσανον νενναίως διεκαρτέρει , ἑτέραν προσῆγε , δευτέρας τὰς προτέρας ἀποδεικνύουσαν . Ῥάθδον γὰρ παχεῖαν ἄγειν ἐκέλευεν , ὅζους πανταχόθι προβαλλομένην πυκνούς · ταύτην δὲ διὰ τῆς ἕδρας ἐμβάλλειν τῷ ἀθλητῇ , ἔπειτα ἐξαίρειν τε καὶ ἐνείοειν κατ’´ αὐτῆς μάλα σφοδρότερον . Ἐφ´ ᾖ μὴ πλέον στέγειν
Lemmas: κάν πουτέραν ἐξαπάτη ἀποτίθημι , ὁ ὁ τέκτων υἱός ἀπορρίπτω ὁ Ψυχή . » ὁ δέ διαθερμαίνω , ὁ μέν χιτωνίσκος διχῆ διαιρέω ἀπορρίπτω , μέγας ἀνακράζω · « εἰμί οὗτος χάρις οἴομαι ἐγώ ὁ ἀγαθός μετατίθημι θρησκεία , δέχομαι δή ὁ δῶρον μετά ὁ ἀσέβεια . » οὕτως δδʹ ἀνδρείως ἔχω βασιλεύς θεάομαι , γυμνός ὁ βασίλειος ἐξελαύνω . ἕτερος δέ Σαήνην ὄνομα ἀντεῖπον αὐτός , καί μηδαμῶς εἰς ἄρνησις ἔρχομαι ὁ ὁ ὅλος δεσπότης αἱρέω , ἀπολέγω ὁ κακός ὁ οἰκέτης , ὁ μέν ἐξουσία ὁ Συντρόφων , χίλιοι δέ εἰμί , ἐκεῖνος δίδωμι , καί αὐτός ἐκεῖνος δουλεύω προστάσσω , καί ὁ κοινωνός ὁ λέχος καί δέσποινα ἐκεῖνος συνάπτω . οὕτως γάρ δοκέω πείθω ἀποτίθημι ὁ γνώμη ὁ ἀλήθεια ὁ ἐραστής , Ἀλ ἤκιστος πέρας ἔχω αὐτός ὁ ἐπίνοια · οὖον γάρ . ἐπί ὁ ψάμμος , ἀλ ἐπί ὁ πέτρα ὁ οἶκος ἐκεῖνος ἐρείδω ὁ Ψυχή . καί τις δέ Βενιαμίν διάκονος συλλαμβάνω , εἱρκτή παραδίδωμι . ὡς δέ δύο ἔτος ἐξανύω ὁ φρουρά , πρέσβυς Ῥωμαῖος κατά τις χρεία ὁ Πέρσης γίγνομαι , μεσίτης γίγνομαι ὁ λύσις ὁ διάκονος αἰτέω . ὁ δέ βασιλεύς ἐπαγγέλλω δίδωμι ὁ πρεσβευτής , εἰμί μόνος Βενιαμίν ὑπόσχεσις πεδάω ἑαυτοῦ , ὡς οὐδείς ὁ μάγος . πείθω ὁ Χριστιανός αἱρέω θρησκεία . ὁ μέν . οὖν πρέσβυς ὁ Βενιαμίν κοινόω ὁ λόγος , καί ὅς ζητέω ὁ Πέρσης . ὁ δέ μή δυνατός λέγω εἰμί , μή δανείζω ὁ φάος ὅς ἄφθονος μετέχω . ὁ γάρ ὁ τάλαντον κατακρύπτω ὁπόσος τις ἐπιγίγνομαι τίς μωρία , λαμπρῶς ἄγαν ὁ ὁ θεῖον Εὐαγγελίων στόρνυμι βίβλος . ὦς οὐδείς γιγνώσκω ὁ βασιλεύς , ὁ δεσμός κελεύω ἀνέρχομαι . ὁ δέ ὁ συνήθης δράω καί πάλιν . ὁ ὁ ζόφος ὁ πλάνης κατέχω ζωγρέω , καί ὁ θεῖον καί νοερός προσάγω φάος . ὡς δδʹ ἐνιαυτός ἐξικνέομαι , ὁ πράσσω ὁ Βενιαμίν μηνύω βασιλεύς · καί δίδωμι ἄγω αὐτός , προστάσσω ἀρνέομαι ὅς γνήσιος κηρύσσω κύριος . ὁ δέ ὁ βασιλεύς φημί , « τίς εἄν ἄξιος εἰμί , ὅς ὁ σφέτερος ἀπαρνέομαι βασίλειος , ἕτερος αἱρέω · ὁ δέ , « Θάνατος καί τιμωρία ἔσχατος . » Γρος οὗτος δή ἐπάγω Βενιαμίν , « Ἀρ οὖν πόσος αν εἰσάγω μεταλαγχάνω ὁ δίκη ἄνθρωπος , ὁ ὁ αἱρέω μέν ἀρνέομαι δεσπότης , καί σωτήρ καί κηδεμών , ἐν δέ ὁ ὁμόδουλος ὁ σέβας προσάγω , καί ὁ προσήκω ὀφειλή μή ἐκεῖνος ἀποτίνυμι ; » ὁ δέ βασιλεύς ὁ ῥῆμα χαλεπαίνω , ἰσάριθμος κάλαμος ὁ δάκτυλος ὁ χείρ καί ποιέω ἀποξύνω , ἐμπειρέω ὁ ὄνυξ κελεύω . ὡς δέ παιδιά ὁ τοσοῦτος τιμωρία ὁ στεφανίτης παιδογόνος ἐνίημι μόριον · ὅς πυκνός ἀνέλκω καί πρυσωθῶν αὖθις , ἄρρητος καί ἀφόρητος ποιέω ὁ ἀλγηδών . ἐπεί δέ καί ὁ πικρός βάσανος νενναῖος διακαρτερέω , ἕτερος προσάγω , δύο ὁ πρότερος ἀποδείκνυμι . Ῥάθδον γάρ παχύς ἄγω κελεύω , ὄζος πανταχόθι προβάλλω πυκνός · οὗτος δέ διά ὁ ἕδρα ἐμβάλλω ὁ ἀθλητής , ἔπειτα ἐξαίρω τε καί ἐνίημι κατ’´ αὐτός μάλα σφοδρός . Ἐφ´ εἰμί μή πλέω στέγω