cogPG.PG146 148
ληφθεὶς , τῆς ἐν Ταρακηναῖς ἐκκλησίας τὴν ἐπιτροπὴν ἔσχεν . Ἐπὶ τόσον δὲ τοῖς θείοις ἐναγλαῖσθῆναι δώροις , ὡς καὶ νεκροῖς παρέχειν τὸ ζῇν . τέρατα δὲ καὶ σημεῖα πλεῖστα ἐπιτελέσαι , οὐ παρὰ πολὺ τῶν ἀποστολικῶν ἀποδέοντα . Κατὰ δὴ τὸν αὐτὸν καὶ χρόνον καὶ τόπον συνακμάσαι καὶ Ἱλάριον λόγος ἐκεῖνον , θεῖόν τινα ἄνδρα , ὃς ὁπηνίκα φεύγοι Μαρτῖνος , τῶν ἴσων καὶ αὐτὸς ἐκοινώνει κακῶν , ἅτε δὴ ὑπὲρ τῆς πίστεως τοῦ ἴσου ζήλου μετέχων . Τῆς Παικτάβων δ´ ἐκκλησίας καὶ οὖτος ἡγήσατο . Παρ´ Ἰταλοῖς δὲ καὶ τοῖς ἐπέκεινα τόποις Εὐσέβιος καὶ Λουκίφερ διέπρεπον ἐπ´ ἀρετῇ πατρίων λόγων , μηδενὶ τὸν ἴσον τόπον ἐῶντες . Ἰλάριος δὲ καὶ περὶ πίστεως καὶ κατά τινας ἀλλότρια τοῦ ὑγιοῦς δοξάζοντας δόγματος λόγους πολὺ τὸ ἐπαγωγὸν προβεβλημένους ἐξέδοτο . Ὁ δ´ Εὐσέβιος καὶ τῆς ἐκκλησίας Βρεκέλλων προέστη . Λουκίφερ δὲ , ὡς μικρὸν ἔμπροσθεν ἐροῦμεν , καὶ ἐπωνύμου αὐτῷ προέστη αἱρέσεως . Ἐπὶ δὴ τούτοις καὶ Φλαυῖανὸς καὶ Παυλῖνος , οἶ μετὰ ταῦτα τὸν τῆς Ἀντιοχείας θρόνον ἦσαν διανειμάμενοι · οὕς δὴ καὶ Λεόντιος , ὡς μὴ ὁμοδοξοῦντας ἐκείνῳ , καθεῖλεν . Οὗτοι δ´ ἦσαν οἷ Εὐσταθίῳ τὴν μεθόριον ἀπαγομένῳ συνείποντο . Ὃς τῶν ἱερῶν τῆς Ἀντιοχείας φροντίδων , μᾶλλον δὲ ὅλης τῆς εὐσεβείας , οὐδὲν ἠνέσχετο τοῖς καιροῖς ἐκείνοις συγκαπηλεύσασθαι . Τῷ δ´ αὐτῷ χρόνῳ καὶ Ἐφραὶμ ὁ Σύρος πολλῷ πάντας παρελαύνων τῷ μέσῳ ἀνεγνωρίζετο · ὃς Νίσιβιν μὲν . εἶχε πατρίδα · τὴν κατὰ μοναχοὺς δ´ ἀσκηθεὶς φιλοσοφίαν , ἐξαπίνης κατὰ τὴν Σύρων φωνὴν τοσοῦτον ἐπέδωκε , καὶ ταῦτα μήτε προδιδαχθεὶς , μήτ´ ἔκ τινων συμβόλων ὑπόσχεσιν δοὺς τοιοῦτος φανεῖσθαι , ὡς τῇ μὲν ἀσκήσει ἐς ἄκρον ἱκέσθαι τῆς θεωρίας , τῷ δὲ λαμπρῷ καὶ προχείρῳ καὶ ἡδεῖ τοῦ λόγου καὶ τῷ τῶν νοημάτων πυκνῷ τε καὶ σώφρονι καὶ τοὺς πάλαι ποτὲ παρ´ Ἔλλησιν εὐδοκιμηκότας ὑπερβαλέσθαι Καὶ γάρ πως ἐκείνων εἴ τις εἰς Σύρων τυχὸν ἢ γλῶσσαν ἑτέραν μεταβάλλειν αἱροῖτο τὰς συγγραφὰς , καὶ τὴν ἐπανθοῦσαν χάριν τῶν Ἑλληνικῶν καρυκευμάτων ἀφέλοιτο , καὶ τὴν ἐπιχρώζουσαν τερθρείαν καὶ γοητείαν τῶν λέξεων , αὐτίκα πρόδηλον τὸ τῶν νοημάτων οὐκ εὐγενὲς , τῆς κομμωτικῆς εὐθὺς χάριτος ἀποῤῥεούσης . Τοῖς γε μὴν λόγοις Ἐφραΐμ ἄλλως ἔχει · καὶ γὰρ ἕως οὖ περιῆν καὶ ἑξῆς , εἰς τὴν Ἑλληνίδα γλῶτταν τῶν ἐκείνου λόγων ἀλλσιουμένων , οὐ πάνυ πόῤῥω τῆς ἐνοικουρούσης ἀφίστανται ἀρετῆς . Θαῦμα δ´ ἐστὶ τοῖς ἀκούουσι , καὶ Ἔλλην καὶ Σύρος ἀναγινωσκόμενος · διά τοι καὶ ὁ πολὺς ἐν λόγῳ καὶ ἀρετῇ Βασίλειος , ὁ τὴν Καππαδοκῶν κατακοσμήσας μητρόπολιν , ὑπερφυῶς τὸν ἄνδρα ἐθαύμασε , καὶ τῆς παιδείας μακάριον ἦγηται . Ὡς δῆλον εἶναι τῇ ἐκείνου ἀκριβεῖ μαρτυρίᾳ , καὶ κοινῇ παρὰ τῶν ἐν λόγοις θαυμαζομένων Ἑλλήνων τηνικάδε , πάντων ἐλλογιμώτερον τὸν
Lemmas: λαμβάνω , ὁ ἐν Ταρακηναῖς ἐκκλησία ὁ ἐπιτροπή ἔχω . ἐπί τόσος δέ ὁ θεῖον ἐναγλαῖσθῆναι δῶρον , ὡς καί νεκρός παρέχω ὁ ζάω . τέρας δέ καί σημεῖον πλεῖστος ἐπιτελέω , οὖον παρά πολύς ὁ ἀποστολικός ἀποδέω . κατά δή ὁ αὐτός καί χρόνος καί τόπος συνακμάζω καί Ἱλάριον λόγος ἐκεῖνος , θεῖος1 τις ἀνήρ , ὅς ὁπηνίκα φεύγω Μαρτῖνος , ὁ ἴσος καί αὐτός κοινωνέω κακός , ἅτε δή ὑπέρ ὁ πίστις ὁ ἴσος ζηλόω μετέχω . ὁ Παικτάβων δδʹ ἐκκλησία καί οὗτος ἡγέομαι . Παρ´ Ἰταλός δέ καί ὁ ἐπέκεινα τόπος Εὐσέβιος καί Λούκιφερ διαπρέπω ἐπι ἀρετή πάτριος λόγος , μηδείς ὁ ἴσος τόπος ἐάω . Ἱλάριος δέ καί περί πίστις καί κατά τις ἀλλότριος ὁ ὑγιής δοξάζω δόγμα λόγος πολύς ὁ ἐπαγωγός προβάλλω ἐκδίδωμι . ὁ δδʹ Εὐσέβιος καί ὁ ἐκκλησία Βρεκέλλων προίστημι . Λούκιφερ δέ , ὡς μικρός ἔμπροσθεν εἴρω , καί ἐπώνυμος αὐτός προίστημι αἵρεσις . ἐπί δή οὗτος καί Φλαυιανὸς καί Παυλῖνος , οἶς μετά οὗτος ὁ ὁ Ἀντιόχεια θρόνος εἰμί διανέμω · ὅς δή καί Λεόντιος , ὡς μή ὁμοδοξέω ἐκεῖνος , καθαιρέω . οὗτος δδʹ εἰμί οἷ Εὐστάθιος ὁ μεθόριος ἀπάγω συνέπομαι . ὅς ὁ ἱερός ὁ Ἀντιόχεια φροντίς , μᾶλλον δέ ὅλος ὁ εὐσέβεια , οὐδείς ἀνέχω ὁ καιρός ἐκεῖνος συγκαπηλεύομαι . ὁ δδʹ αὐτός χρόνος καί Ἐφραίμ ὁ Σύρος πολύς πᾶς παρελαύνω ὁ μέσος ἀναγνωρίζω · ὅς Νίσιβις μέν . ἔχω πατρίς · ὁ κατά μοναχός δδʹ ἀσκέω φιλοσοφία , ἐξαπίνης κατά ὁ Σύρος φωνή τοσοῦτος ἐπιδίδωμι , καί οὗτος μήτε προδιδάσκω , μῆτε ἐκ τίνω σύμβολον ὑπόσχεσις δίδωμι τοιοῦτος φαίνω , ὡς ὁ μέν ἀσκέω εἰς ἄκρος ἱκνέομαι ὁ θεωρία , ὁ δέ λαμπρός καί πρόχειρος καί ἡδύς ὁ λόγος καί ὁ ὁ νόημα πυκνός τε καί σώφρων καί ὁ πάλαι ποτέ παρ´ Ἕλλην εὐδοκιμέω ὑπερβάλλω καί γάρ πως ἐκεῖνος εἰμί τις εἰς Σύρος τυγχάνω ἢ γλῶσσα ἕτερος μεταβάλλω αἱρέω ὁ συγγραφή , καί ὁ ἐπαναθέω χάρις ὁ Ἑλληνικός καρύκευμα ἀφαιρέω , καί ὁ ἐπιχρῴζω τερθρεία καί γοητεία ὁ λέξις , αὐτίκα πρόδηλος ὁ ὁ νόημα οὐ εὐγενής , ὁ κομμωτικός εὐθύς χάρις απορρέων . ὁ γε μήv λόγος Ἐφραίμ ἄλλως ἔχω · καί γάρ ἠώς οὖον περίειμι καί ἑξῆς , εἰς ὁ Ἑλληνίς γλῶσσα ὁ ἐκεῖνος λόγος αλλσιουμην , οὖον πάνυ πόρρω ὁ ἐνοικουρέω ἀφίστημι ἀρετή . Θαύμας δδʹ εἰμί ὁ ἀκούω , καί Ἕλλην καί Σύρος ἀναγιγνώσκω · διά ὅς καί ὁ πολύς ἐν λόγος καί ἀρετή Βασίλειος , ὁ ὁ Καππαδόκαι κατακοσμέω μητρόπολις , ὑπερφυῶς ὁ ἀνήρ θαυμάζω , καί ὁ παιδεία μακάριος ἡγέομαι . ὡς δῆλος εἰμί ὁ ἐκεῖνος ἀκριβής μαρτυρία , καί κοινός παρά ὁ ἐν λόγος θαυμάζω Ἕλλην τηνικάδε , πᾶς ἐλλόγιμος ὁ