cogPG.PG146 340
κελεύει , οὐκ ἐμβαλλομένους ἐπιτήδεια , οὐ παραμύθιόν τι τὸ σύνολον τῆς ἐξορίας ἔχοντας · καὶ τὸ θαυμαστὸν καὶ ἄπιστον , τῆς θαλάσσης ἐπαφριζούση · , καὶ δυσχερῶς οἶμαι δι´ αὔτὸ τοῦτο φερούσης , καὶ μὴ βυυλομένης , ἵν´ οὕτως εἴπω , δι´ ὑποδοχῆς τῶν ἀνδρῶν ἀδίαω κοινωνῆσαι κελεύσματι · ἐνέφηνεν γὰρ καὶ τοῖς ἀγνοοῦσι τὴν βάρβαρον τοῦ κρίναντος προαίρεσιν . Ἔστι γοῦν ἀληθῶς εἰπεῖν , ἐξέστη οὐρανὸς ἐπὶ τούτῳ · ἐστέναξε γὰρ ἡ πόλις ἅπασα , καὶ μέχρι δὲ νῦν θρηνεῖ . Καὶ οἱ μὲν ἄλλ´ ἐπ´ ἄλλῃ τῇ χειρὶ κτύπον ἐκ στηθῶν μακρὸν ἀπέπεμπον · οἱ δὲ τὰς χεῖρας ὁμοῦ καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς οὐρανὸν ἀνέτεινον , τὴν βίαν διαμαρτυρούμενοι · μονονουχὶ λέγοντες , Ἄκουε , οὐρανὲ , καὶ ἐνωτίου , γῆ , ὅτι παράνομα τὰ γινόμενα · καὶ ὅλον οἰμωγῆς τὸ πᾶν ἐπεπλήρωτο · καὶ μέλη καὶ θρῆνος ἦν ἐν πάσῃ τῇ πόλει χορεύων , καὶ ποταμὸς ἐκ δακρύων σχεδὸν καλύπτων πλημμῦραι τὴν θάλασσαν , τοῖς ἅπασιν ἄφνω προσεγίνετο . Ὅτε τοίνυν ὁ προειρημένος ἐπὶ τοῦ λιμένος παρὼν τοῖς ἐρέσσουσι , αἱ ὑψοῦν τὰ ἱστία προσέταττε , τότε σύμμικτος οἱμωγὴ παρθένων καὶ γυναικῶν , πρεσβυτέρων καὶ νέων , καὶ θρῆνοι προσπεπλεγμένοι δάκρυσιν ὀξίσιν , αἰ τῶν ἁπάντων βοαὶ , τῆς ἐπαφριζούσης θαλάσσης τὸν προσρησσόμενον σωρὸν τῷ κύματι κτύπον ἐκάλυπτον . « Ἀλλ´ οὕτω τῶν προειρημένων ἀποπλεόντων εἰς τὴν Ἡλιούπολιν , ἔνθα δεισιδαίμων πᾶς , ἔνθα τοῦ διαόλου τὰ πρὸς ἡδονήν ἐπιτηδεύματα , ἔνθα θηρίων ἐφέστια φοβερὰρη γὰρ κύκλῳ πανταχόθεν οὐρανῷ προσπελάζοντα · οἱ πάντες λοιπὸν μέσῃ τῆς πόλει κοινῇ καὶ ἕκαστος ἱδίᾳ ὀλοφυρόμενοι , καὶ στεναγμῶν κπιπέμποντες ῥήματα , οὐδὲ δακρύειν ἐπετρέποντο κελεύσει τοῦ τῆς πόλεως ἐπάρχου Παλλαδίου , δεισιδαιμονεστάτου καὶ αὐτοῦ τυγχάνυντος . Πολλοὶ γὰρ τῶν κλαιόντων ἁρπαζόμενοι καὶ φυλακιζόμενοι πρότερον , εἶτα αἰκιζόμενοι , ξεόμενοι , βασανιζόμενοι τοῖς Φεννησίοις καὶ Προκοννησίοις παρεδίδοντο μετάλλοις ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας δι´ ἔνθεον ζῆλον ὑπέρμαχοι . Οἱ πλείους γὰρ ἦσαν μονάζοντες , ἔρημον οἰκοῦντες δι´ ἄσκησιν · μεθ´ ὧν , εἴκοσι καὶ τριῶν τυγχανόντων , μικρὸν ὕστερον ὁ διάκονος ὁ παρὰ τοῦ ἀγαπητοῦ ἡμῶν Δαμάσου τοῦ τῆς Ῥώμης ἐπισκόπου κουίσας ἡμῖν ὁμοῦ παρακλητικὰ καὶ κοινωνικὰ γράμματα , ὀπίσω τὼ χεῖρε δεθείς ὑπὸ δημίων , δημοσίᾳ ἤγετο ὥσπερ τις τῶν κακούργων περιβόητος · ὅς φονέων βασάνοις ἐπέκεινα κοινωνήσας , λίθοις καὶ μολιβδίσι κατ´ αὐτῶν τῶν αὐχένων ἐπιπολὺ μαστιζόμενος , ἐπέβαινε σκάφους ἐπὶ θαλάττης , παραπλησίως τοῖς ἄλλοις , τοῦ θείου σταυροῦ ἐπὶ μετώπου τὸ σημεῖον χαρακτηρίσας , οὐ τημελείας , οὐ θεραπείας τυχὼν , τοῖς κατὰ Φέννησον παρεκδοθῆναι μετάλλοις . Ἔστι δὲ ταῦτα τοῦ χαλκοῦ . Ἔτι γοῦν βασανίζοντος τοῦ δικαστοῦ ἁπαλὰ παιδαρίων σώματα , τινὲς παρ´ αὐσὰ μεμενήκασιν , οὐδ´ ὁσίας ταφῆς κοινωνήσαντες , γονέων καὶ ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν , καὶ πάσης , ὡς ἔπος εἰπεῖν , τῆς πόλοως , μίαν αὐτῷ αἰτούντων δοθῆναι
Lemmas: κελεύω , οὐ ἐμβάλλω ἐπιτήδειος , οὖον παραμύθιον τίς ὁ σύνολον ὁ ἐξορία ἔχω · καί ὁ θαυμαστός καί ἄπιστος , ὁ θάλασσα ἐπαφρίζω · , καί δυσχερῶς οἴομαι δις αὐτός οὗτος φέρω , καί μή βυυλομενω , ὅς οὕτως εἶπον , δις ὑποδοχή ὁ ἀνήρ ἀδίαω κοινωνέω κέλευσμα · ἐμφαίνω γάρ καί ὁ ἀγνοέω ὁ βάρβαρος ὁ κρίνω προαίρεσις . εἰμί γοῦν ἀληθής εἶπον , ἐξίστημι οὐρανός ἐπί οὗτος · στενάζω γάρ ὁ πόλις ἅπας , καί μέχρι δέ νῦν θρηνέω . καί ὁ μέν ἄλλος ἐπι ἄλλος ὁ χείρ κτύπος ἐκ στῆθος μακρός ἀποπέμπω · ὁ δέ ὁ χείρ ὁμοῦ καί ὁ ὀφθαλμός εἰς οὐρανός ἀνατείνω , ὁ βία διαμαρτυρέω · μονονού λέγω , Ἄκουος , οὐρανός , καί ἐνώτιον , γῆ , ὅτι παράνομος ὁ γίγνομαι · καί ὅλος οἰμωγή ὁ πᾶς πληρόω · καί μέλος καί θρῆνος εἰμί ἐν πᾶς ὁ πόλις χορεύω , καί ποταμός ἐκ δάκρυ σχεδόν καλύπτω πλημμύρα ὁ θάλασσα , ὁ ἅπας ἄφνω προσγίγνομαι . ὅτε τοίνυν ὁ προερέω ἐπί ὁ λιμήν πάρειμι ὁ ἐρέσσω , ὁ ὑψόω ὁ ἱστίον προστάσσω , τότε σύμμικτος οἰμωγή παρθένος καί γυνή , πρέσβυς καί νέος , καί θρῆνος προσπλέκω δάκρυ ὀξίς , ὁ ὁ ἅπας βοή , ὁ ἐπαφρίζω θάλασσα ὁ προσρήσσω σωρός ὁ κῦμα κτύπος καλύπτω . « Ἀλ οὗτος ὁ προερέω ἀποπλέω εἰς ὁ Ἡλιούπολις , ἔνθα δεισιδαίμων πᾶς , ἔνθα ὁ διάβολος ὁ πρός ἡδονή ἐπιτήδευμα , ἔνθα θηρίον ἐφέστιος φοβερός γάρ κύκλος πανταχόθεν οὐρανός προσπελάζω · ὁ πᾶς λοιπός μέσος ὁ πόλις κοινός καί ἕκαστος ἴδιος ὀλοφύρομαι , καί στεναγμός κπιπεμπω ῥῆμα , οὐδέ δάκρυ ἐπιτρέπω κελεύω ὁ ὁ πόλις ἔπαρχος Παλλάδιον , δεισιδαίμων καί αὐτός τυγχάνω . πολλός γάρ ὁ καλέω ἁρπάζω καί φυλακίζω πρότερος , εἶτα αἰκίζω , ξέω , βασανίζω ὁ Φεννησίοις καί Προκοννήσιος παραδίδωμι μέταλλον ἄνθρωπος ὁ ἐκκλησία δις ἔνθεος ζῆλος ὑπέρμαχος . ὁ πλείων γάρ εἰμί μονάζω , ἐρῆμος οἰκέω δις ἄσκησις · μεθ´ ὅς , εἴκοσι καί τρεῖς τυγχάνω , μικρός ὕστερος ὁ διάκονος ὁ παρά ὁ ἀγαπητός ἐγώ Δάμασος ὁ ὁ Ῥώμη ἐπίσκοπος κουισος ἐγώ ὁμοῦ παρακλητικός καί κοινωνικός γράμμα , ὀπίσω ὁ χείρ δήω ὑπό δήμιος , δημόσιος ἄγω ὥσπερ τις ὁ κακοῦργος περιβόητος · ὅς φονεύς βάσανος ἐπέκεινα κοινωνέω , λίθος καί μολιβδίς κατ´ αὐτός ὁ αὐχήν ἐπιπολύ μαστίζω , ἐπιβαίνω σκάφος2 ἐπί θάλασσα , παραπλήσιος ὁ ἄλλος , ὁ θεῖον σταυρός ἐπί μέτωπον ὁ σημεῖον χαρακτηρίζω , οὖον τημέλεια , οὖον θεραπεία τυγχάνω , ὁ κατά Φέννησον παρεκδίδωμι μέταλλον . εἰμί δέ οὗτος ὁ χαλκός . ἔτι γοῦν βασανίζω ὁ δικαστής ἁπαλός παιδάριον σῶμα , τις παρ´ ἰαύω μένω , οὐδός ὅσιος ταφή κοινωνέω , γονεύς καί ἀδελφός καί συγγενής , καί πᾶς , ὡς ἔπος εἶπον , ὁ πόλος , εἷς αὐτός αἰτέω δίδωμι