cogPG.PG146 291
τῇ μάχῃ καὶ τῶν ἀπόντων . Οἱ μὲν γὰρ αὐτὸν ὑπὸ Περσῶν κατηκοντίσθαι φασὶν ἀτάκτοις ἐκδρομαῖς χρώμενον , καὶ ἄττοντα τῇ δε κἀκεῖσε σὺν ἐμπληξίᾳ · οἱ δὲ τοιοῦτόν τινα ἐπ´ αὐτῷ διηγοῦνται λόγον · Ἐπὶ τινα λόρον τῶν ὑψηλῶν ἀνελθὼν , ὡς ἐκ περιωπῆς τὸν στρατὸν ὄψει λαβεῖν , καὶ ὅσος ὑπελείφθη τῷ πολέμῳ μαθεῖν . Ἐπειδή οἱ φανῆναι πολὺ τὸ πλῆθος καὶ τῆς ἐλπίδος ἀφθονώτερον , Ὡς δεινὸν , εἰπεῖν , εἰ πάντες τῇ Ῥωμαίων γῇ τούτοις ἐπανάξομεν · ὡς ἄν τς βασκαίνων αὐτοῖς τῆς σωτηρίας . Ἐφ´ ᾧ τινα τῶν στρατιωτῶν χαλεπήναντα καὶ οὐ κατασχόντα τὴν ὀργὴν , ὠσαι κατὰ τῶν σπλάγχνων τὸ ξίφος , κλογήσαντα τῆς σωτηρίας . Ὡς δὲ ἄλλοι τῶν γελοιαστῶν βαρβάρων τινὰ τοῦτο τολμῆσαι · οἶ τοῖς στρατιώταις ἕπονται , λύπης τε ὡυχαγωγία καὶ πάτοις ἤδυσμα , Εἰσὶ δὲ οἶ καὶ Σαρακηνῶν τινι τὸ κλέος τοῦτο διδοῦσι . Πλὴν δέχεται πληγὴν καιρίαν Ἐντως καὶ παντὶ τῷ κόσμῳ σωτήριον · καὶ μιᾷ τόλμῃ πολλῶν σπλάγχνων ἀπαιτεῖται δίκην κακῶς πιστευθέντων . Ὃ καὶ θαυμάζω , πῶς πάντα γινώσκαιν ὁ μάταιος ἐντεῦθεν οἰόμενος , ἂν τοῦτο , τὴν καθ´ ἑαι , τοῦ σπλάγχνων πληγὴν ἠγνόησεν . Ἄξιον δὲ μηδὲ τοῦτο παραδραμεῖν τοῦ ἀνδρὸς , μεγίστην τῆς ἐκείνου κακοδαιμονίας ἐπὶ πολλοῖς ἔχον ἀπόδειξιν . Ἔκειτο μὲν ἐπὶ τῇ ὄχθῃ τοῦ ποταμοῦ , καὶ πονήρως εἶχε τοῦ τραύματος . Πολλοὺς δὲ εἰδὼς τῶν πρὸ αὐτοῦ δόξης ἠξιωμένων , ὡς ἂν ὑπὲρ ἄνθρωπον νομισθεῖεν , τέχναις τισὶν ἐξ ἀνθρώπων ἀφανισθέντας , καὶ διὰ τοῦτο θεοὺς νομισθέντας , ἔρωτι τῆς αὐτοῦ ὁόξης ἑαλωκὼς , καὶ ἅμα τῷ τρόπῳ τῆς τελευτῆς διὰ τὸ τῆς ἀβουλίας ἄδοξον αἰσχυνόμενος , τί μηχανᾶται καὶ τί ποιεῖ ; οὐδὲ γὰρ τῷ βίῳ συναναλίσκεται πονηρία . Ῥίψαι κατὰ τοῦ ποταμοῦ πειρᾶται τὸ σώμα · καὶ πρὸς τοῦτο ἐχρῆτό τισι τῶν πιστῶν ἑαοτῷ συνεργοῖς καὶ μύσταις τῶν ἀποῤῥήτων . Καὶ εἰ μὴ τῶν βασιλικῶν εὐνούχων τις τὸ πρᾶγμα αἰσθέμενος , καὶ τοῖς ἄλλοις καταμηνύσας , μίσει τοῦ κακουργήματος τὴν ὁρμὴν διεκώλυσε , κἂν ἐφάνη τοῖς ἀνοθτοις Θεὸς νέος ἐξ ἀτυχήματος · τὰ δ´ ἑξῆς μῖμοι γελοίων ἦγον αὐτὸν , καὶ τοῖς ἀπὸ τῆς σκηνῆς αἴσχεσιν ἐπομπεύετο καταυλούμενός τε καὶ κατορχούμενος , καὶ τὴν ἄρνησιν καὶ τὴν ἧτταν καὶ τὸ τέλος ὀνειδιζόμενος . Καὶ τί γὰρ οὐ πάσχων κακὸν , τί δὲ οὐκ ἀκούων , οἷς οἰἱ τοιοῦτοι νεανιεύονται , τέχνην τὴν ὕβριν ἔχοντες ; ἔως ἡ Ταρσέων αὐτὸν ὑποδέχεται πόλις οὐκ οἶδ´ ὅπως καὶ ἀνθ´ ὅτου τὴν ὕβριν ταυτην κατακριθεῖσα Ἔνθα δέ οἱ τέμενος ἄτιμον καὶ τάφος ἐξαγιστος καὶ ἀπόπτυστος , καὶ οὐδὲ θεατὸς εὐσεβῶν ὄψεσιν · ὡΑὲ ἑγώ τινος ἤκουσα , μηδὲ τῷ τάφῳ προσλαμβανόμενος , ἀλλ´ ὑπὸ τῆς σεισθείσης δι´ αὐτοῦ γῆς ἀποσειόμενος καὶ ἀναβρασσόμενος · προοίμιον τῆς ἐκεῖσε οἷμαι κολάσεως . Ὁ μὲν οὖν οὕτω βασιλεύσας , οὕτω δὲ στρατηγήσας , οὔτω καὶ τὸν βίον αἰσχρῶς καταλείπει «
Lemmas: ὁ μάχομαι καί ὁ ἄπειμι . ὁ μέν γάρ αὐτός ὑπό Πέρσης κατακοντίζω φημί ἄτακτος ἐκδρομή χράω , καί ἀίσσω ὁ δέ κἀκεῖσε σύν ἐμπληξία · ὁ δέ τοιοῦτος τις ἐπι αὐτός διηγέομαι λόγος · ἐπί τις λόρος ὁ ὑψηλός ἀνέρχομαι , ὡς ἐκ περιωπή ὁ στρατός ὁράω λαμβάνω , καί ὅσος ὑπολείπω ὁ πόλεμος μανθάνω . ἐπεί ὁ φαίνω πολύς ὁ πλῆθος καί ὁ ἐλπίς ἄφθονος , ὡς δεινός , εἶπον , εἰμί πᾶς ὁ Ῥωμαῖος γῆ οὗτος ἐπανάγω · ὡς ἄν τςʹ βασκαίνω αὐτός ὁ σωτηρία . Ἐφ´ ὅς τις ὁ στρατιώτης χαλεπαίνω καί οὖον κατέχω ὁ ὀργή , ὠθέω κατά ὁ σπλάγχνον ὁ ξίφος , κλογήσαντα ὁ σωτηρία . ὡς δέ ἄλλος ὁ γελοιαστής βάρβαρος τις οὗτος τολμάω · οἶς ὁ στρατιώτης ἕπω , λύπη τε ὡυχαγωγία καί πάτος ἥδυσμα , εἰσί δέ οἶς καί Σαρακηνός τις ὁ κλέος οὗτος δίδωμι . πλήν δέχομαι πληγή καίριος εἷς καί πᾶς ὁ κόσμος σωτήριος · καί εἷς τόλμα πολύς σπλάγχνον ἀπαιτέω δίκη κακῶς πιστεύω . ὅς καί θαυμάζω , πῶς πᾶς γιγνώσκω ὁ μάταιος ἐντεῦθεν οἴομαι , εἄν οὗτος , ὁ καθ´ ἑός , ὁ σπλάγχνον πληγή ἀγνοέω . Ἄξιος δέ μηδέ οὗτος παρατρέχω ὁ ἀνήρ , μέγας ὁ ἐκεῖνος κακοδαιμονία ἐπί πολύς ἔχω ἀπόδειξις . κεῖμαι μέν ἐπί ὁ ὄχθη ὁ ποταμός , καί πονηρός ἔχω ὁ τραῦμα . Πολύς δέ εἰδοί ὁ πρό αὐτός δόξα ἀξιόω , ὡς εἄν ὑπέρ ἄνθρωπος νομίζω , τέχνη τις ἐκ ἄνθρωπος ἀφανίζω , καί διά οὗτος θεός νομίζω , Ἔρως ὁ αὐτός ὅξος ἁλίσκομαι , καί ἅμα ὁ τρόπος ὁ τελευτή διά ὁ ὁ ἀβουλία ἄδοξος αἰσχύνω , τίς μηχανάομαι καί τίς ποιέω ; οὐδέ γάρ ὁ βίος συναναλίσκω πονηρία . ῥίπτω κατά ὁ ποταμός πειράω ὁ σώμα · καί πρός οὗτος χράω τις ὁ πιστός ἑαοτῷ συνεργός καί μύστης ὁ ἀπόρρητος . καί εἰμί μή ὁ βασιλικός εὐνοῦχος τις ὁ πρᾶγμα αἰσθάνομαι , καί ὁ ἄλλος καταμηνύω , μισέω ὁ κακούργημα ὁ ὁρμή διακωλύω , κἀν φαίνω ὁ ἀνοθτοις θεός νέος ἐκ ἀτύχημα · ὁ δδʹ ἑξῆς μῖμος γελοῖος ἄγω αὐτός , καί ὁ ἀπό ὁ σκηνή αἶσχος πομπεύω καταυλέω τε καί κατορχέομαι , καί ὁ ἄρνησις καί ὁ ἧσσα καί ὁ τέλος ὀνειδίζω . καί τίς γάρ οὖον πάσχω κακός , τίς δέ οὐ ἀκούω , ὅς οἶς τοιοῦτος νεανιεύομαι , τέχνη ὁ ὕβρις ἔχω ; ἔως ὁ Ταρσεύς αὐτός ὑποδέχομαι πόλις οὐ οἶδα ὅπως καί ἄνθ ὅστις ὁ ὕβρις οὗτος κατακρίνω ἔνθα δέ ὁ τέμενος ἄτιμος καί τάφος ἐξάγιστος καί ἀπόπτυστος , καί οὐδέ θεατός εὐσεβής ὄψις · ὡΑὲ ἐγώ τις ἀκούω , μηδέ ὁ τάφος προσλαμβάνω , ἀλ ὑπό ὁ σείω δις αὐτός γῆ ἀποσείω καί ἀναβράσσω · προοίμιον ὁ ἐκεῖσε οἴομαι κόλασις . ὁ μέν οὖν οὗτος βασιλεύω , οὗτος δέ στρατηγέω , οὐτάω καί ὁ βίος αἰσχρῶς καταλείπω «