cogPG.PG146 433
τελεῖν . Οὐ τοίνυν μοι καλῶς πρᾶξαι δοκοῦσιν οὔτε´ οἱ ἔκπαλαι περὶ τῆς ἑορτῆς ταύτης φιλονεικήσαντες , οὔτε´ οἱ τότε τοῖς Ἰουδαίοις ᾑρημένοι ἀκολουθεῖν · οἷμαι γὰρ , οὐκ εἰς νοῦν ἔθεντο , ὡς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ μετατιθεμένου πρὸς Χριστιανισμὸν , ἐξ ἀνάγκης οἱ τύποι τοῦ ἀκριβοῦς παρετρέποντο . ὡ αὐτόθεν Σει . χθήσεται · καὶ γὰρ οὐδεὶς Χριστοῦ νόμος Ἰουδαΐζειν προτρέπει Χριστιανοῖς · μᾶλλον δὲ καὶ ἐκώλυσε καθὼς διαῤῥήδην ὁ θεῖος Ἀπόστολος ἀπεφήνατο , μήτοι γε ἀπαγορεύων τὴν περιτομὴν , τὸ τοῦ νόμου κεφάλαιον , ἀλλὰ καὶ περὶ ἑορτῶν παραινῶν μηδαμῶς διακρίνεσθαι . Καὶ δὴ Γαλάταις γράφων , ταῦτά φησι · Λέγετέ μοι , ὑπὸ νόμον θέλοντες εἶναι , τὸν νόμον οὑκ ἀκούετε ; Καὶ βραχέα περὶ τούτου διαλεχθεὶς , ἔπειτα δείκνυσι , δοῦλον μὲν εἰναι τὸν τῶν Ἰουδαίων λαόν · τὸ δ´ ἐλεύθερον ἔχειν , ὅσοι δὴ Χριστῷ ἠκολούθησαν · ἐν οἷς παραινεῖ μηδὲ ἡμέρας παρατηρεῖν καὶ ἐνιαυτούς . Ἐν δὲ τῆ πρὸς Κολοσσαεῖς λαμπρᾷ κηρύττει φωνῇ σκιὰν εἶναι τὰ παραφυλάγματα · διὸ ἐπιφέρει , λέγων · Μηδεὶς ὑμᾶς κρινέτω ἐν βρώσει ἢ ἐν πόσει , ἢ ἐν μέρει ἑορτῆς , ἢ νουμηνίας , ᾖ Σαββάτου · ἄτινά ἐστι σκιὰ τοῦ μέλλοντος , Ἐν δὲ τῇ πρὸς Ἑβραίους ταῦτα πάντα ἐπισφραγίζων φησί · Μεταιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης , ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται . Φαίνεται τοίνυν , ὡς οὔτε ἡ ἱερὰ τῶν Εὐαγγελίων ἂίβλοοὔτε μὴν ὁ θεῖος Ἀπόστολος , ζυγὸν δουλείας νόμου ἡμῖν ἐπέθηκαν · ἀλλὰ καὶ τὸ Πάσχα καὶ τὰς λοιπὰς , τῶν ἑορτῶν τῇ εὐγνωμοσύνῃ τῶν εὐεργετηθέντων τιμᾷν κατέλιπον ὅπως δή ποτε βούλονται . Ὅταν ἐπεὶ τὰς ἑορτὰς μάλιστα φιλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι Σστ δὴ ἑν αὐταῖς ἀνιέμενοι τῶν πόνων , τηνικαῦτα ὡς ἐκάστῳ βούλησις ἦν κατὰ χώρας , τὴν τοῦ σωτηρίου πάθους μνήμην ἔθει τινὶ ἐκ παραδόσεως κρατούμενοι ἐπετέλεσαν . Οὐ γὰρ πάντως νόμω τινὶ τὸν Γωτῆρα ἢ τοὺς μαθητὰς τοῦτο παραφυλάττειν ὁρίσασθαι · ἀλλ´ οὐδὲ ὑπὸ καταδίκην ἢ τιμωρίαν ἢ κατάραν , οῶνς ὁ τοῦ Μωσέως εἶχε νόμος , τὰ Εὐαγγέλια ἢ οἱ ἁπόστολοι τὸν μὴ οὕτω τελοῦντα εἰσήγαγον ἢ προσηπείλσαν · κατὰ δὲ μόνην ἱστορίαν τοῦ Μωσαῖκοῦ Πάσχα τὴν μνείαν οἱ θεῖοι εὐαγγελισταὶ ἐποιήσαντο · τὸν Σωτῆρα πεπονθέναι τῷ τῶν Ἀζύμων καιρῷ , μεγάλης οὔσης παρ´ αὐτοῖς ἑορτῆς · ἵν’´ ἐνδείξωνται , ὅτι κατὰ τὰς ἑορτὰς μᾶλλον μιαιφονεῖν ᾑροῦντο . Τοῖς μέν οὖν θείοις ἀποστόλοις σκοπὸς οὐχὶ περὶ ἡμερων ἑορτασίμων κρίνειν τε καὶ νομοθετεῖν , ἀλλὰ θεοφιλῆ βίον καὶ ἀρετὴν καὶ θεοσέβειαν παρασχεῖν τε καὶ εἰς · ηγήσασθαι . Καί μοι δοκεῖ , ὥσπερ ἄλλα τε πλεῖστα κατὰ τόπους συνήθειαν ἔσχον , οὕτω καὶ περὶ τὴν τοῦ Πάσχα ἑορτὴν συμβῆναι . Ἐκ γάρ τινος συνηθείας παρ´ ἑκάστοις ἔθνεσιν ἰδιάζουσαν ἔσχε τὴν παρατήρησιν · ὡς εὔδηλον εἶναι τὸ μηδένα τῶν ἀποστόλων μηδέν τι περὶ ταύτης νομοθετῆσαι τῆς ἑορτῆς .
Lemmas: τελέω . οὖον τοίνυν ἐγώ καλῶς πράσσω δοκέω οὐτάω ὁ ἔκπαλαι περί ὁ ἑορτή οὗτος φιλονεικέω , οὐτάω ὁ τότε ὁ Ἰουδαῖος αἱρέω ἀκολουθέω · οἴομαι γάρ , οὐ εἰς νόος τίθημι , ὡς ὁ Ἰουδαϊσμός μετατίθημι πρός χριστιανισμός , ἐκ ἀνάγκη ὁ τύπος ὁ ἀκριβής παρατρέπω . εἰμί αὐτόθεν σέω . ἔχθω · καί γάρ οὐδείς Χριστός νόμος Ἰουδαίζω προτρέπω Χριστιανός · μᾶλλον δέ καί κωλύω καθώς διαρρήδην ὁ θεῖος ἀπόστολος ἀποφαίνω , μήτοι γε ἀπαγορεύω ὁ περιτομή , ὁ ὁ νόμος κεφάλαιος , ἀλλά καί περί ἑορτή παραινέω μηδαμῶς διακρίνω . καί δή Γαλάτης γράφω , οὗτος φημί · λέγω ἐγώ , ὑπό νόμος ἐθέλω εἰμί , ὁ νόμος ἐκ ἀκούω ; καί βραχύς περί οὗτος διαλέγω , ἔπειτα δείκνυμι , δοῦλος μέν εἰναι ὁ ὁ Ἰουδαῖος λαός · ὁ δδʹ ἐλεύθερος ἔχω , ὅσος δή Χριστός ἀκολουθέω · ἐν ὅς παραινέω μηδέ ἡμέρα παρατηρέω καί ἐνιαυτός . ἐν δέ τῆ πρός Κολοσσαεύς λαμπρός κηρύσσω φωνή σκιά εἰμί ὁ παραφύλαγμα · διό ἐπιφέρω , λέγω · μηδείς σύ κρίνω ἐν βρῶσις ἢ ἐν πόσις , ἢ ἐν μέρος ἑορτή , ἢ Νουμηνίας , εἰμί Σάββατο · ὅστις εἰμί σκιά ὁ μέλλω , ἐν δέ ὁ πρός Ἑβραῖος οὗτος πᾶς ἐπισφραγίζω φημί · μεταιτιθημι γάρ ὁ ἱερωσύνη , ἐκ ἀνάγκη καί νόμος μετάθεσις γίγνομαι . φαίνω τοίνυν , ὡς οὔτε ὁ ἱερόv ὁ Εὐαγγελίων ἂίβλοοὔτε μήv ὁ θεῖος ἀπόστολος , ζυγόν δουλεία νόμος ἐγώ ἐπιτίθημι · ἀλλά καί ὁ Πάσχα καί ὁ λοιπάς , ὁ ἑορτή ὁ εὐγνωμοσύνη ὁ εὐεργετέω τιμάω καταλείπω ὅπως δή ποτός βούλομαι . ὅταν ἐπεί ὁ ἑορτή μάλιστα φιλέω ὁ ἄνθρωπος Σστ δή ἑν αὐτός ἀνίημι ὁ πόνος , τηνικαῦτα ὡς ἕκαστος βούλησις εἰμί κατά χώρα , ὁ ὁ σωτήριος πάθος μνήμη ἔθος τις ἐκ παράδοσις κρατέω ἐπιτελέω . οὖον γάρ πάντως νόμος τις ὁ Γωτῆρα ἢ ὁ μαθητής οὗτος παραφυλάσσω ὁρίζω · ἀλ οὐδέ ὑπό δίκη ἢ τιμωρία ἢ καταίρω , ὄνος ὁ ὁ Μωσῆς ἔχω νόμος , ὁ εὐαγγέλιον ἢ ὁ ἀπόστολος ὁ μή οὗτος τελέω εἰσάγω ἢ προσηπειειλω · κατά δέ μόνος ἱστορία ὁ Μωσαΐκου Πάσχα ὁ μνεία ὁ θεῖος εὐαγγελιστής ποιέω · ὁ Σωτήρ πάσχω ὁ ὁ ἄζυμος καιρός , μέγας εἰμί παρ´ αὐτός ἑορτή · ἵημι ἐνδείκνυμι , ὅτι κατά ὁ ἑορτή μᾶλλον μιαιφονέω αἱρέω . ὁ μέν οὖν θεῖον ἀπόστολος σκοπός οὐ περί ἡμέρα ἑορτάσιμος κρίνω τε καί νομοθετέω , ἀλλά θεοφιλής βίος καί ἀρετή καί θεοσέβεια παρέχω τε καί εἰς · ἡγέομαι . καί ἐγώ δοκέω , ὥσπερ ἄλλος τε πλεῖστος κατά τόπος συνήθεια ἔχω , οὗτος καί περί ὁ ὁ Πάσχα ἑορτή συμβαίνω . ἐκ γάρ τις συνήθεια παρ´ ἕκαστος ἔθνος ἰδιάζω ἔχω ὁ παρατήρησις · ὡς εὔδηλος εἰμί ὁ μηδείς ὁ ἀπόστολος μηδείς τίς περί οὗτος νομοθετέω ὁ ἑορτή .