cogPG.PG146 89
νήσῳ πόλεων ἐτύγχανεν οὗσα · ἐπὶ τότον δ´ ἄτυφος ἦν , ὡς ἐν ταυτῷ καὶ πρόβατα βόσκειν , καὶ ἀνθρώπων εἶναι ποιμένα ἀγαθόν τε καὶ ἄριστον . Ἐγὼ δὲ πολλῶν ὄντων τῶν περὶ αὐτὸν , ἃ ἡ κατ´ αὐτὸν διέξ εισι βίβλος , ἵνα μὴ ῥφθυμίας ὑπόσχω γραφὴν , καὶ πάλιν ἵνα μὴ ἔξω τοῦ προκειμένου δόξω πλανᾶσθαι , δύο ἢ τριῶν τῶν ἐκείνου μνησθήσομαι . Κλέπτας ποατέ ιασι νύκτωο εἰσπηδήσαντας τῇ τῶν προβάτων τοῦ ὀσίου ἐπαύλει , ἐπιβουλεύειν τῇ ποίμνη , καὶ ὑφαιρεῖσθαι τῶν προβάτων λάθρα ἐποίουν σπουδή » Καὶ μή τινος πέδην ἐπιβάλλοντος , ἐξαπίνης θεόθιν δεσμῶται ἦσαν . Ἃμα δὲ ἕῳ τὸν μέγαν παρανενάμενον , καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν διηγκωνισμένους εὐ ρόντα , μειῦιῶντα τῶν ἀοράτων ἐπιλύειν δεσμῶν · νῦν ναυθετοῦντα παραινεῖν , ἐνὸν εἶναι λαβεῖν αἰτήσαντας , οὕτω ταλαιπωρεῖν νυκτὸς εἴλεσθε Καὶ δ ήρμοζε τὸ Τθος πρὸς τὸν ἀμείνω βίον , δικαίων ἐαπόρων τὸ ζῇν ποοίζεσθαι . Ἄπιτε δ´ , ἔφη , τῆς ταλαιπωοίας οἰκτείρας , τόνδε τὸν κριὸν εἰληφότες , ἵνα μὴ ἐπικενῆς ἠγρυπνηκότες φανείητε , μέμψιν τέ Κμοι τῶν ἐπὶ τῇ αὐλῇ πόνων προστρίψητε , ὡς ἀπηλλαγμένοι κενοί . Ἔν μὲν δὴ τοῦτο ἀστεῖον σὺν θαύματι τῶν Σπυρίδωνι πεπραγμένων · οὐχ ἧττον δὲ κάκτῖνο θαύματος ἄξιον . Εἰρήνη θυγάτηρ τῇ μακαοίῳ προσῆν , παῖς ὄντως τοῦ τοσούτου πατρός . Ταύτπ αῶν τις γνωρίμων πολυτελὲς παρέθετο κόσμιον , Ἱἱ δὲ τὰσφαλὲς προμηθουμένη , οἴκοι κατορύξασα τὸ σκεῦοτ , φυλάττειν παρεδίδου τῇ γῇ . Καὶ ἡ μὲν μετὰ ορανὴ μτδὲν εἰποῦσα , τὸν βίον ἀπέλιπεν . Ἵκει · Κμετ´ ὁλίγον ὁ παραθέμενος · καὶ πῆ μὲν ἐγκαλῶν , πὲ δε καὶ δεόμενος , δι´ ὄχλου ἦν τῷ Σπυρίδωνι · ὡς δὲ πολλὰζητήσας ἀνὰ τὴν οἰκίαν . ἥκιστα εὕρισκε , συ · . Κφορὰν ἐποιεῖτο ὁ γέρων οἰκείαν τὴν τοῦ ξένου ζημίαν , ὁδυρομένου τίλλοντός τε τὰς τρίχας καὶ ἄντ κρυς θανατῶντος . Ἀλλ´ ἄγε δὴ , ἔφη , ἐρώμεθα τὰν κόρην παρὰ τὸν τάφον ἰόντες . Ἐπεὶ δ´ ἐπέστησαν ἠρώτα Σπυρίδων ὀνομαστὶ τὴν παῖδα καλῶν , ὅπου δὴ κατακρύψοι τὸ κόσμιον . Τὴν δὴ ἐξαπίνης φανεῖσαν , ἅπαν πρὸς λεπτὸν τῷ μακαρίῳ εἰπεῖν , καὶ αὖθις καταδῦναι τὸν τάφον . Σπυρίδωνα δ´ εὑρόντα ᾗ ἐσήμανεν , ἐπιδοῦναι τἀνθρώπῳ τὸ σκεῦος , καὶ ἀπαλλάττεσθαι . Καὶ ἄλλῳ δὲ πένητι ἐν ἀπορία καθ εστῶτι πολλῇ , ὄφιν περὶ τὸ θριγγίον ἑλισσόμενον εἰς χρυσὸν μεταπήγνυσι . Καὶ δίδωσι χρῆσθαι , κὶ ἐπ´ ἐκείνῳ δανείζεσθαι , καὶ παραμυθῆσαι τὴν ἔνδειαν · ὃν ἐντεῦθεν ἀναῤῥωσθέντα καὶ τὴν ἔνδε·αν ἀποτριψάμενον , πάλιν τὸν ὄφιν ὡς εἶχε σχήματος , παρὰ τὸν τόπον τοῦ θριγγίου ἐτίθει . Εὐχῇ δὲ τοῦ ῥσίου τὴν προτέραν φύσιν μεταλλαξάμενον , αὖθις ἕρποντά τε καὶ σπουδῇ περιελισσόμενον , τὸν οἰκεῖον χηραμὸν ὑποδῦναι . Καὶ τοῦτο δὲ των ἐκείνου προσῆκον εἰρῆσθαι νομίζω . Ἔθος τῷ μακαρίω ἐκ τῶν γινομένων αὐτῷ σπερμάτων τε καὶ καρπῶν πιπράσκοντι , τὰ μὲν πτωχοῖς χορηγεῖν , ἄλλα δὲ προῖκα δανείζειν . Διδοὺς μέντοι ἢ καὶ λαμβάνων , οὐ διὰ χειρῶν ηὐτούργει τὴν πρᾶξιν · τὸ δ´ ἐνὸν αὐτῷ ταμεῖον
Lemmas: νῆσος πόλις τυγχάνω ὕω · ἐπί τότος δδʹ ἄτυφος εἰμί , ὡς ἐν ταυτός καί πρόβατον βόσκω , καί ἄνθρωπος εἰμί ποιμήν ἀγαθός τε καί ἀγαθός . ἐγώ δέ πολύς εἰμί ὁ περί αὐτός , ὁ ὁ κατ´ αὐτός διέκ εἰμί βίβλος , ἵνα μή ρφθυεις ὑπέχω γραφή , καί πάλιν ἵνα μή ἔξω ὁ πρόκειμαι δοκέω πλανάω , δύο ἢ τρεῖς ὁ ἐκεῖνος μιμνήσκω . κλέπτης ποατέ ἵημι νυκτῷον εἰσπηδάω ὁ ὁ πρόβατον ὁ ὅσιος ἔπαυλις , ἐπιβουλεύω ὁ ποίμνη , καί ὑφαιρέω ὁ πρόβατον λάθρῃ ποιέω σπουδή » καί μή τις πέδη ἐπιβάλλω , ἐξαπίνης θέω δεσμώτης εἰμί . ἅμα δέ ἠώς ὁ μέγας παρανέω , καί ὁ χείρ ὄπισθεν διαγκωνίζομαι εὕω Ρόντα , μειόω ὁ ἀόρατος ἐπιλύω δεσμός · νῦν ναυθετουειντα παραινέω , ἐν-εἰμί εἰμί λαμβάνω αἰτέω , οὗτος ταλαιπωρέω νύξ εἴλω καί δ ἁρμόζω ὁ Τθος πρός ὁ ἀγαθός βίος , Δίκαιος ἄπορος ὁ ζάω ποιέω . ἄπειμι δδʹ , φημί , ὁ ταλαιπωοια οἰκτείρω , ὅδε ὁ κριός λαμβάνω , ἵνα μή ἐπικενός ἀγρυπνέω φαίνω , μέμψις τε Κμοι ὁ ἐπί ὁ αὐλή πόνος προστρίβω , ὡς ἀπαλλάσσω κενός . ἐν μέν δή οὗτος ἀστεῖος σύν θαῦμα ὁ Σπυρίδων πράσσω · οὐ κακός δέ κάκτῖνο θαῦμα ἄξιος . Εἰρήνη θυγάτηρ ὁ μακαοίῳ πρόσειμι , παῖς εἰμί ὁ τοσοῦτος πατήρ . Ταύτπ ἠϊών τις γνώριμος πολυτελής παρατίθημι κόσμιος , Ἱ δέ τὰσφαλὲς προμηθέομαι , οἴκοι κατορύσσω ὁ σκεῦος , φυλάσσω παραδίδωμι ὁ γῆ . καί ὁ μέν μετά ὀρανός μέδω εἶπον , ὁ βίος ἀπολείπω . ἵκω · Κμετ´ ὀλίγος ὁ παρατίθημι · καί πῇ μέν ἐγκαλέω , μετά δέ καί δήω , δις ὄχλος εἰμί ὁ Σπυρίδων · ὡς δέ πολλὰζητήσας ἀνά ὁ οἰκίον . ἥκιστος εὑρίσκω , σῦς · . Κφορὰν ποιέω ὁ γέρων οἰκεῖος ὁ ὁ ξένος ζημία , ὀδύρομαι τίλλω τε ὁ θρίξ καί ἄντα Κρυς θανατάω . Ἀλ ἄγω δή , φημί , ἔραμαι ὁ κόρη παρά ὁ τάφος εἶμι . ἐπεί δδʹ ἐφίστημι ἐρωτάω Σπυρίδων ὀνομαστί ὁ παῖς καλός , ὅπου δή κατακρύπτω ὁ κόσμιος . ὁ δή ἐξαπίνης φαίνω , ἅπας πρός λεπτόν ὁ μακάριος εἶπον , καί αὖθις καταδύω ὁ τάφος . Σπυρίδων δδʹ εὑρίσκω ὅς σημαίνω , ἐπιδίδωμι ἄνθρωπος ὁ σκεῦος , καί ἀπαλλάσσω . καί ἄλλος δέ πένης ἐν ἀπορία καθά ἵστημι πολύς , ὄφις περί ὁ θριγγίον ἑλίσσω εἰς χρυσός μεταπήγνυμι . καί δίδωμι χράω , κίς ἐπι ἐκεῖνος δανείζω , καί παραμυθέομαι ὁ ἔνδεια · ὅς ἐντεῦθεν ἀναλίσκω καί ὁ ἀναδέω ἀποτρίβω , πάλιν ὁ ὄφις ὡς ἔχω σχῆμα , παρά ὁ τόπος ὁ θριγγίου τίθημι . εὐχή δέ ὁ ῥσίου ὁ πρότερος φύσις μεταλλάσσω , αὖθις έρπων τε καί σπουδή περιελίσσω , ὁ οἰκέω χηραμός ὑποδύνω . καί οὗτος δέ ὁ ἐκεῖνος προσήκω εἴρω νομίζω . ἔθος ὁ μακάριος ἐκ ὁ γίγνομαι αὐτός σπέρμα τε καί καρπός πιπράσκω , ὁ μέν πτωχός χορηγέω , ἄλλος δέ προίξ δανείζω . Διδούς μέντοι ἢ καί λαμβάνω , οὖον διά χείρ αὐτουργέω ὁ πρᾶξις · ὁ δδʹ ἐν-εἰμί αὐτός ταμιεῖον