cogPG.PG146 528
ἐσχέθη . ʹστερον δὲ αὐτὸς καὶ Ὁνώριον διεκώλυεν εἰς τὴν Κωνσταντίνου μέλλοντα ἐκδημεῖν Κφειδοῖ τοῦ ἀδελφιδοῦ , ὥστε πιστοὺς ἄρχοντας αὐτῷ καταστῆσαι ἄρτι ὀρφανισθέντι . Δεδιὼς καὶ γὰρ ἦν , μή τι διὰ τὸ τῆς ἡλικίας ἀτελές πάθοι ὁ παῖς Θεοδόσιος . ἐκώλυε μὲν οὖν ἐκεῖνον , ἀναγκαῖον λέγων εἶ . ναι μένειν ἐν Ἰταλίᾳ διὰ τὴν ἔναγχος τυραννίδα γεΚγενημένην ἐν Ἀριηλάτῳ παρὰ τοῦ Κωνσταντίνου · αὐτὸς δὲ πείσας καὶ θάτερον τῶν σκήπτρων λαβὼν ἂ λάβαρον Ῥωμαῖοι καλοῦσι , τέσσαράς τε στρατιω.τῶν ἀριθμοὺς εἰληφώς , πρὸς δὲ καὶ γράμματα βασιλέως τὴν ἐπὶ´ ἀνατολῆς ἄφιξιν ἐπιτρέποντα , ἤδη πρὸς τῇ ἐξόδῳ ἦν . Φήμης δὲ περιηχηθείσης ὡς τῷ υἱῷ Εὐχερίῳ , συνεργούντων τῶν ἐν δυνάμει , τυραννίδα καθίστησιν , ἐν στάσει τὸ στρατιωτικὸν γενόμενον , πρῶτα μὲν κτείνουσι τὸν τῆς Ἰταλίας καὶ Γαλατῶν ὕπαρχον , καὶ ἄλλους βασιλικὰς ἀρχὰς ἐπιτετραμμένους . Οὐ πολλῷ δ´ ὕστερον παρὰ τῶν ἐν Ῥαβέννῃ στρατιωτῶν καὶ αὐτὸς ἀναιρεῖται Στελίχων · ἔπειτα δὲ καὶ ὁ τούτου υἱὸς Εὐχέριος κτίννυται . Οἱ μὲν οὖν οὖτω φωραθέντες κακόνους εἶναι τῷ βασιλεῖ ὡδε ἀπώλοντο · μετὰ δὲ τὴν τούτων ἀναίρεσιν τὸ σὺν ἐκείνοις βάρβαρον , τῷ προειρημένῳ Ἀλλαρίχῳ τῷ Τότθῳ συμμίξαν , τὴν Ῥώμην ἐπειρᾶτο πορθεῖν · Κπειτα περὶ εἰρήνης Ἀλλαρίχου πρὸς Ὁνώριον πρέσβεις πέμψαντος , ἐπεὶ ἀπετύγχανε , πολλοὺς καὶ ἄλλους βαρβάρους ἐπαγαγὼν , τὴν Ῥώμην αὖθις ἐπολιόρκει παρακαθήμενος · καὶ τὸν ποταμὸν Θύμβριν συσχών , ὃς διὰ μέσου ῥέει τῆς πόλεως , διεκώλυε ταύτῃ τῶν ἐπιτηδείων τὴν εἴσοδον ἐκ Πόρτου ἀνάνε . σθαι . Μέγιστον δ´ ὁ Πόρτος τῆς Ῥώμης νεώριον τρισὶ λιμέσι περιγραφόμενον , καὶ εἰς μικρᾶς πόλεως παρατεινόμενον μέγεθος(οὕτω γὰρ τὸ ἐκεῖσε ἐπίνειον Ῥωμαῖοι καλοῦσι ) . Λιμοῦ δ´ ἐπιγενομένου τῇ σπάνει τῶν ἀναγκαίων , πρὸς δὲ καὶ λοιμοῦ , καὶ τῶν δούλων ἤδη πρὸς Ἀλλάριχον αὐτομολούντων , ἐόκει θύειν πᾶσι ναοῖς . Θοῦσκοι δέ τινες μετακληθέντες , ὑπισχνοῦντο σκηπτοῖς τισι καὶ βρονταῖς , τοὺς βαρβάρους ἐκεῖθεν ἐλαύνειν . Εῖργαστο γὰρ τοῦτο αὐτοῖς καὶ περὶ πόλιν ἄλλην , Λαρνίαν ὄνομα , ἣν οὐχ εἶλεν Ἀλλάριχος παριών . Οὐ μὴν ὥνησεν ἡ τοιαύτη ἐπίνοια . Ὅσοι γὰρ εὖ εἰχον φρονήματος , κατὰ μῆνιν θείαν ταῦτα πεπονθέναι Ῥωμαίους ἐνόμιζον τῇ πολλῇ ῥᾳστώνῃ καὶ ἀκολασίᾳ ἡν ἐπεδείκνυντο , ὡς καὶ αὐτόν ποτ´ Ἀλλάριχον τουτὶ παραδεῖξαι . Ἀγαθῷ γάρ τινι ἀνδρὶ παραινοῦντι Ῥώμης φείδεσθαι , καὶ μὴ αἴτιον τοσούτων κακῶν γίνεσθαι , ἐκεῖνον φάναι λέγεται , ὡς « ἄκων ἐπιβάλλει τῷ ἔργῳ · » συνεχῶς γάρ τινα ἐπικείμενον , ἐνοχλεῖν , τὴν Ῥώμην πορθεῖν . Ὁ καὶ ἐποίησε . Τότε μὲν οὖν μρήματα λαβὼν , τὴν πολιορκίαν διέλυε , συνθεμένων Ῥωμαίων , βασιλέα πείθειν εἰς εἰρήνην αὐτὸν δέχεσθαι . Καὶ πρεσβείας γενομένης , οἱ τὰναντία φρονοῦντες
Lemmas: ἔχω . ʹστερον δέ αὐτός καί Ὁνώριος διακωλύω εἰς ὁ Κωνσταντῖνος μέλλω ἐκδημέω κφειδηω ὁ ἀδελφιδέος , ὥστε πιστός ἄρχω αὐτός καθίστημι ἄρτι ὀρφανίζω . δείδω καί γάρ εἰμί , μή τίς διά ὁ ὁ ἡλικία ἀτελής πάσχω ὁ παῖς Θεοδόσιος . κωλύω μέν οὖν ἐκεῖνος , ἀναγκαῖος λέγω εἰμί . ναι μένω ἐν Ἰταλία διά ὁ ἔναγχος τυραννίς γεΚγενημένην ἐν Ἀριηλάτῳ παρά ὁ Κωνσταντῖνος · αὐτός δέ πείθω καί ἕτερος ὁ σκῆπτρον λαμβάνω ὅς λάβαρον Ῥωμαῖος καλέω , τέσσαρες τε στρατιώτης ἀριθμός λαμβάνω , πρός δέ καί γράμμα βασιλεύς ὁ ἐπί ἀνατολή ἄφιξις ἐπιτρέπω , ἤδη πρός ὁ ἔξοδος εἰμί . φήμη δέ περιηχέω ὡς ὁ υἱός ευχεριον , συνεργέω ὁ ἐν δύναμις , τυραννίς καθίστημι , ἐν στάσις ὁ στρατιωτικός γίγνομαι , πρῶτος μέν κτείνω ὁ ὁ Ἰταλία καί Γαλάτης ὕπαρχος , καί ἄλλος βασιλικός ἀρχή ἐπιτρέπω . οὖον πολύς δδʹ ὕστερος παρά ὁ ἐν Ῥάβεννα στρατιώτης καί αὐτός ἀναιρέω Στελίχων · ἔπειτα δέ καί ὁ οὗτος υἱός Εὐχέριος κτίννυμι . ὁ μέν οὖν οὗτος φωράω κακόνους εἰμί ὁ βασιλεύς ὧδε ἀπόλλυμι · μετά δέ ὁ οὗτος ἀναίρεσις ὁ σύν ἐκεῖνος βάρβαρος , ὁ προερέω Ἀλλάριχος ὁ Τότθῳ συμμείγνυμι , ὁ Ῥώμη πειράω πορθέω · Κπειτα περί εἰρήνη Ἀλλάριχος πρός Ὁνώριος πρέσβυς πέμπω , ἐπεί ἀποτυγχάνω , πολύς καί ἄλλος βάρβαρος ἐπάγω , ὁ Ῥώμη αὖθις πολιορκέω παρακάθημαι · καί ὁ ποταμός Θύμβρις συεχω , ὅς διά μέσος ῥέω ὁ πόλις , διακωλύω οὗτος ὁ ἐπιτήδειος ὁ εἴσοδος ἐκ πόρτος ἀναίνομαι . ἕπομαι . Μέγιστος δδʹ ὁ Πόρτος ὁ Ῥώμη νεώριον τρεῖς λιμήν περιγράφω , καί εἰς μικρός πόλις παρατείνω μέγεθος γάρ ὁ ἐκεῖσε ἐπίνειον Ῥωμαῖος καλέω ) . Λιμός δδʹ ἐπιγίγνομαι ὁ σπάνις ὁ ἀναγκαῖος , πρός δέ καί λοιμός , καί ὁ δοῦλος ἤδη πρός Ἀλλάριχος αὐτομολέω , ἔοικα θύω πᾶς ναός . Θοῦσκος δέ τις μετακαλέω , ὑπισχνέομαι σκηπτός τις καί βροντή , ὁ βάρβαρος ἐκεῖθεν ἐλαύνω . Εῖργαστο γάρ οὗτος αὐτός καί περί πόλις ἄλλος , Λαρνίαν ὄνομα , ὅς οὐ αἱρέω Ἀλλάριχος πάρειμι . οὖον μήv ὀνίνημι ὁ τοιοῦτος ἐπίνοια . ὅσος γάρ εὕω εἰχω φρόνημα , κατά μῆνις θεῖος οὗτος πάσχω Ῥωμαῖος νομίζω ὁ πολύς ῥᾳστώνη καί ἀκολασία ἐάν ἐπιδείκνυμι , ὡς καί αὐτός ποτ Ἀλλάριχος οὗτος παραδείκνυμι . ἀγαθός γάρ τις ἀνήρ παρανέω Ῥώμη φείδομαι , καί μή αἴτιος τοσοῦτος κακός γίγνομαι , ἐκεῖνος φαίνω λέγω , ὡς « ἄκων ἐπιβάλλω ὁ ἔργον · » συνεχῶς γάρ τις ἐπίκειμαι , ἐνοχλέω , ὁ Ῥώμη πορθέω . ὁ καί ποιέω . τότε μέν οὖν μρήματα λαμβάνω , ὁ πολιορκία διαλύω , συντίθημι Ῥωμαῖος , βασιλεύς πείθω εἰς εἰρήνη αὐτός δέχομαι . καί πρέσβυς γίγνομαι , ὁ τἀναντία φρονέω