cogPG.PG146 87
πολλῶν καὶ θεσπεσίων ἔργων ἐγένετο · καὶ πολλὰ σῶν ἐκείνῳ ῥηθέντων ἀπομνημονεύεται · ἃ τοῖς κατ´ Αἴγυπτον μοναχοῖς διὰ σπουδῆς ἔχουσι ἀκριβοῦν τὰ τοιαῦτα . Καὶ ταῖς τῶν παλαιοτέρων ἀσκητῶν ἐργασίαις ἐγγράφως τε καὶ ἀγράφως εἰωθόσι χαίρειν , ἐς δεῦρο φέρεται τῇ τοῦ χρόνου διαδοχῇ , ξενίζοντα τοὺς ἀκούοντας · ὧν γεύματος χάριν ταῦτα εἰρήσθω . ἀπῄει ὁ μέγας οὖτος ἐπί τινα ἔρημον . Δεῆσαν δ´ ἐκείνω διώρυγά τινα σὺν τῷ μαθητῇ αὐτοῦ Θεοδώρῳ διαπερᾷν , ἵνα μὴ ἀναστέλλοντες τὰ ἱμάτια τὴν γύμνωσιν ἀλλήλων θεάσωνται , μικρὸν ὑπαναχωρεῖν Θεόδωρον ἔλεγεν . Ἐπεὶ δὲ καὶ ἑαυτὸν γυμνὸν ηὐλα . βεῖτο θεάσασθαι , θείᾳ ῥοπῇ μετάρσιος ἐπαρθεὶς , εἰς τὴν ἀντιπέραν ὄχθην ἐγένετο . Ὡς δὲ καὶ Θεόδωρος διάβρονος ἱκανῶς γεγονὼς , εἰς τὸ πέραν τοῦ Λύκου ἦνὕτω γὰρ ἐγχωρίοις ἡ διώρυξ ὠνόμαστο ] , καὶ τὴν ἐσθῆτα καὶ τοὺς πόδας Ἀμοῦν ἀβρόχους ἑώρα , ἐπέκειτο λιπαρῶν , καὶ τὴν αἰτίαν φράζειν τὸν πρεσβύτην ἠξίου . Ὁ δὲ κρύπτειν μὲν ἐπειρᾶτο καὶ ἔτι · ὡς δ´ ἰσχυρῶς ἐπετίθετο μὴ ἀνήσειν ὁμολογῶν , ἐκεῖνος , σύνθημα δοὺς μή τινι τὸ ἔργον ζῶντος Ἀμοῦν ἐξειπεῖν ] ἐγνώριζε τὸ συμβάν · καὶ φύσεως ὑπερτέρας εἶναι τοῦ λοιποῦ τὸν ἄνδρα ᾤετο . Ὅτι δὲ καὶ θείας προγνώσεως ἔμπλεως ἦν , δείξει τὸ ῥηθησόμενον . Παῖς ἀδίκων πατέρων κυνὶ λυσσῶντι δηχθείς , θανεῖν ἐσόσον οὕπω προσδόκιμος ἦν . Ἐπεὶ δὲ πρὸς Ἀμοῦν ἤγαγον , τὴν ἴασιν ἐλιπάρουν . Τὸν δὲ φάναι · Οὐκ ἐγὼ , ἀλλ´ ὑμεῖς αὐτὸν , εἴγε βούλοισθε , θεραπεύσετε . Εἰ γὰρ ἀποδοῦναι ὑμῖν τὸν βοῦν γένοιτο , παρ´ ὡν συλᾷν εἵλεσθε δεσποτῶν , αὐτίκα ῥᾷον ἔσται ὁ παῖς τῶν δεινῶν . Καὶ ὁ μὲν βοῦς ἀπεδίδοτο · ὁ δὲ κίνδυνος αὐτίκ´ ἐδραπέτευεν ἐξάντη κακῶν τὸν παῖδα λιπών . Ἐπεὶ δὲ χρόνῳ ὕστερον καὶ Ἀμουν ἐτελεύτα , λέγεται Ἀντώνιον ἀναγομένην τὴν ψυχὴν ἐκείνου εἰς οὐρανὸν θεωρεῖν , περικύκλῳ θείων δυνάμεων ἑπομένων , καὶ παραπεμπόντων ἐκείνην αἰδοί καὶ δορυφορίᾳ πολλῇ , καί τινι ἀῤῥήτῳ ὕμνων ᾠδή · τοὺς δὲ περὶ πὐτὸν ἐν ἐκπλήξει τὸν ἀέρα θεώμενον . καὶ διὰ θαύματος ἔχοντα πρὸς τὴν ὄψιν τῶν παραδόξῳ , διαπυνθάνεσθαι τὸν Ἀντώνιον τὴν αἰτίαν . Τὸν δὲ μὴ ἀποκρύψαι τὴν ὄὐιν · καὶ τάσφαλὲς εἶχεν ὁ λόγος · ἔπειτ´ ἀπὸ Σκήτεως πολλῶν ἐκεῖθεν ἡκόντων , καὶ τὸν χρόνον τῆς Ἀμοῦν τελευτῖς ἀνειπό · σων · εἶναι δ´ ἐκεῖνον , καθ´ ὃν Ἀντώνιος ἐκτληττόμενος εἰς οὐρανοὺς ἔβλεπε · καὶ ἄμφω δὲ ἠξίουν μακαρισμοῦ · τὸν μὲν οὕτως τῶν παρόντων ἀπαλλα γέντα , Ἀντώνιος δ´ ὅτι τοσαύτης ὄψεως ἠξίωτο ἐκ εοῦ · πολλοῦ διαστήματος ἡμερῶν ὀδοῦ τῷ μέσω τόπῳ τῆς διατριβῆς ἑκατέρων ὄντος . Καὶ τὰ μν περὶ Ἀντωνίου καὶ Ἀμοῦν ὧδε ἱστόρηται . Κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν χρόνον , καὶ ἀνὰ τὸν τῆς Βιθυνίας Ὅλυμπον Κὐτυχιανὸς ἐκεῖνος τὰς διατριβὰς ποιούμενοφιλοσοφῶν ἦν · θείας γὰρ χάριτος ἐκ τῆς ἀρετῆς μετασχών , ὡς καὶ θαυμάτων καὶ τεράτων πλείστων αὐτουργὸν γενέσθαι πολλῶν , νόσους τῶν ἀνιάτων ἰᾶτο . Δι´ ἃ καὶ Κωνσταντίνῳ βασιλεῖ σπουδὴ γέγννε φίλον ἐκεῖνον καὶ συνήθη ποιεῖν . Κατ´ ἐκεῖνν ὀὲ καιροῦ τῶν τις βασιλικῶν δορυφόρων , ὁποψίαν σχών ς εἵῆ τυραννικὰ φρονῶ , περί που τνν Ὅιυμπον
Lemmas: πολύς καί θεσπέσιος ἔργον γίγνομαι · καί πολύς σός ἐκεῖνος εἴρω ἀπομνημονεύω · ὁ ὁ κατ´ Αἴγυπτος μοναχός διά σπουδή ἔχω ἀκριβόω ὁ τοιοῦτος . καί ὁ ὁ παλαιός ἀσκητής ἐργασία ἔγγραφος τε καί ἄγραφος εἴωθα χαίρω , εἰς δεῦρο φέρω ὁ ὁ χρόνος διαδοχή , ξενίζω ὁ ἀκούω · ὅς γεῦμα χάρις οὗτος εἴρω . ἄπειμι ὁ μέγας οὗτος ἐπί τις ἐρῆμος . δήω δδʹ ἐκεῖνος διῶρυξ τις σύν ὁ μαθητής αὐτός Θεόδωρος διαπεράω , ἵνα μή ἀναστέλλω ὁ ἱμάτιον ὁ γύμνωσις ἀλλήλων θεάομαι , μικρός ὑπαναχωρέω Θεόδωρος λέγω . ἐπεί δέ καί ἑαυτοῦ γυμνός εὐλή . βαίνω θεάομαι , θεῖος ῥοπή μετάρσιος ἐπαίρω , εἰς ὁ ἀντιπέραν ὄχθη γίγνομαι . ὡς δέ καί Θεόδωρος διάβρονος ἱκανῶς γίγνομαι , εἰς ὁ πέραν ὁ Λύκος ἕννυμι γάρ ἐγχώριος ὁ διῶρυξ ὀνομάζω ] , καί ὁ ἐσθής καί ὁ πούς Ἀμμοῦς ἄβροχος ὁράω , ἐπίκειμαι λιπαρός , καί ὁ αἴτιος φράζω ὁ πρεσβύτης ἀξιόω . ὁ δέ κρύπτω μέν πειράω καί ἔτι · ὡς δδʹ ἰσχυρῶς ἐπιτίθημι μή ἀνίημι ὁμολογέω , ἐκεῖνος , σύνθημα δίδωμι μή τις ὁ ἔργον ζῶ Ἀμμοῦς ἐξεῖπον ] γνωρίζω ὁ συμβαίνω · καί φύσις ὑπέρτερος εἰμί ὁ λοιπός ὁ ἀνήρ οἴομαι . ὅτι2 δέ καί θεῖος πρόγνωσις ἔμπλεος εἰμί , δείκνυμι ὁ εἴρω . Παῖς ἄδικος πατήρ κύων λυσσάω δάκνω , θνῄσκω εἰμί οὔπω προσδόκιμος εἰμί . ἐπεί δέ πρός Ἀμμοῦς ἄγω , ὁ ἴασις λιπαρέω . ὁ δέ φαίνω · οὐ ἐγώ , ἀλ σύ αὐτός , εἰ βούλομαι , θεραπεύω . εἰμί γάρ ἀποδίδωμι σύ ὁ βοῦς γίγνομαι , παρ´ ὡς συλάω αἱρέω δεσπότης , αὐτίκα ῥᾳδίως εἰμί ὁ παῖς ὁ δεινός . καί ὁ μέν βοῦς ἀποδίδωμι · ὁ δέ κίνδυνος αὐτίκα δραπετεύω ἐξαντάω κακός ὁ παῖς λίπος . ἐπεί δέ χρόνος ὕστερος καί ἀμόω τελευτάω , λέγω Ἀντώνιος ἀνάγω ὁ ψυχή ἐκεῖνος εἰς οὐρανός θεωρέω , περίκυκλος θεῖον δύναμις ἕπομαι , καί παραπέμπω ἐκεῖνος αἰδώς καί δορυφορία πολύς , καί τις ἄρρητος ὕμνος ᾠδή · ὁ δέ περί πὐτὸν ἐν ἔκπληξις ὁ ἀήρ θεάομαι . καί διά θαῦμα ἔχω πρός ὁ ὄψις ὁ παράδοξος , διαπυνθάνομαι ὁ Ἀντώνιος ὁ αἴτιος . ὁ δέ μή ἀποκρύπτω ὁ Ουίν · καί τάσφαλὲς ἔχω ὁ λόγος · ἔπειμι ἀπό Σκῆτις πολύς ἐκεῖθεν ἥκω , καί ὁ χρόνος ὁ Ἀμμοῦς τελευτῖς ἀναλέγω · σός · εἰμί δδʹ ἐκεῖνος , καθ´ ὅς Ἀντώνιος ἐκτληττόμενος εἰς οὐρανός βλέπω · καί ἄμφω δέ ἀξιόω μακαρισμός · ὁ μέν οὕτως ὁ πάρειμι Απάλλα γέντα , Ἀντώνιος δδʹ ὅτι τοσοῦτος ὄψις ἀξιόω ἐκ ἑός · πολύς διάστημα ἡμέρα οὐδός ὁ μέσος τόπος ὁ διατριβή ἑκάτερος εἰμί . καί ὁ μν περί Ἀντώνιος καί Ἀμμοῦς ὧδε ἱστορέω . κατά δέ ὁ αὐτός χρόνος , καί ἀνά ὁ ὁ Βιθυνία Ὄλυμπος Κὐτυχιανὸς ἐκεῖνος ὁ διατριβή ποιουμενοφιλοσοφος εἰμί · θεῖος γάρ χάρις ἐκ ὁ ἀρετή μετέχω , ὡς καί θαῦμα καί τέρας πλεῖστος αὐτουργός γίγνομαι πολύς , νόσος ὁ ἀνίατος ἰάομαι . Δις ὁ καί Κωνσταντῖνος βασιλεύς σπουδή γίγνομαι φίλος ἐκεῖνος καί συνήθης ποιέω . Κατς ἐκεῖνος οεʹ καιρός ὁ τις βασιλικός δορυφόρος , οποψια ἔχω Σ εἰμί τυραννικός φρονέω , περί ποῦ τνν Ὅιυμπον