cogPG.PG146 234
τινι γυναικὶ παρθένῳ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ κρυπτόενος · ἣν τοσούτῳ διαλάμπειν κάλλει ὁ τῆς ἱστορίας παραδίδωσι λόγος , ὡς κατάπληξιν ἄντικρυς εἶναι ὁρωμένην , καὶ μή τινα τῶν σωφρονεῖν ᾑρημένων εἰς λόγους ἐλθεῖν πειρᾶσθαι , ἵνα μή ποθεν ἐκπηδήσας μῶμος αὐτῷ προστριβείη . Ἐκείνη δὲ καίπερ οὕτως ἀκμάζουσα , ὅμως τοῦ σώφρονος καὶ σεμνότητος οὐκ ἀφίστατο · ἃ δὴ καὶ μόνα κοσμεῖν εἴωθε , μή τι καὶ τῆς φύσεως συναιρομένης τὰ πρὸς εὐπρέπειαν . Καὶ γάρ πως συμβαίνει μηδ´ ἀληθὲς ἐκεῖνό γε οἴεσθαι , ὃ τοῖς πρὸ ἡμῶν εἴονται ἂποῖα τὰ σώματα , τοιαύτας εἶναι καὶ τὰς ψυχάς . Τοὐναντίον δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ τῆς ψυχῆς ἐπιτηδεύματα , καὶ τὸ τοῦ σώματος ἦθος συσχηματίζεσθαι · καὶ ἂ ἂν τύχοι πράττων ὁ τοιοῦτος , τοιοῦτον καὶ διαφαίνεσθαι · καὶ καθ´ ὃν ἂν ἐπιτηδεύοι καιρόν . Πρὸς ὃ , οἶμαι , τἰς ἀσφαλῶς ἐξετάζων τούτῳ τῷ λόγῳ , εὐστόχως εἰπεῖν , καὶ μηδένα ἔχειν τὸν ἀντεροῦντα . Τόν γε μὴν Ἀθανάσιον θείᾳ ὄψει πρὸς τὴν παρθένον ποδηγούμενον λόγος διασωθῆναι · καὶ πάντως τὸ ἀποβὰν σκοπεῖν τις ἐθέλων , θεῖκὴν τὴν οἰκονομίαν εἶναι λογίσαιτο . Ἵνα γὸρ μήτε πράγματα οἱ περὶ Ἀθανάσιον ἔχοιεν , ἤν τις πειράζειν ᾑρεῖτο , ἢ ἦρκοις βιάζεσθαι , οὔτως οἰκονομηθῆναι διαλαθεῖν κρυπτόμενον παρὰ γυναικὶ , ἣν οὐδεὶς ᾠήθη τι τοαοῶτον διενεγκεῖν · τῷ μὲν γὰρ ἀπείρῳ κάλλει οὐδ´ ὑπόνοιαν ἐδίδου τὸν ἱερέα παρ´ αὐτῇ κρύπτεσθαι · ἀνδρείῳ δὲ φρονήματι προσηγάγετο · εἰς τέλος δὲ διὰ φρόνησιν τὸν θησαυρὸν διεσώσατο . Τοσοῦτον δὲ τὸ πιστὸν αὐτῷ διετήρησε διακονησαμένη καλῶς , ῶνς καὶ πόδας νίπτειν , τροφήν τε καὶ ὅσα τῆς φύσεως ἀναγκαῖα διὰ τὴν χρείαν , μόνην αὐτὴν εὖ μάλα ὑπηρετεῖσθαι , καὶ βίβλους αὐτῷ ὧν χρείαν εἶχε , κομίζειν , καὶ συχνῷ τῷ χρόνῳ ταῦτα ποιοῦσαν , μή τινα γνῶναι , ὅσοι δὴ τὴν Ἀλεξάνδρου πόλιν κατῴκουν . Καὶ ὁ μὲν οὔτω φανεὶς , τὰς ἐκκλησίας κατέσγεν , ὑπὸ παντὸς τοῦ πλήθους ἀποδεχθ-ίς · οἱ δὲ τὰ Ἀρείου φρονοῦντες ἐκβληθέντες , ἰδίᾳ τὴν πανακω νὴν ἐποιοῦντο Λούκιόν τινα ἐξηγεῖσθαι αὐτῶν προστησάμενοι . Ὁ γὰρ Γεώργιος ἔφθασεν ὑπὸ ποῦ δήμου διαφθαρείς . Ἐπεὶ γὰρ ἔγνωσαν τελευτῆσαι μὲν τὸν Κωνστάντιον , ἐπὶ δὲ τῶν ὅλων τὸν Ἱουλιανὸν καταστῆναι , εὐθὺς ὁρμῇ τῇ πάσῃ τὸ περὶ τὴν Ἀλεξανδρείαν ὅσον ἐν Ἕλλησιν ἦν , εἰς στάσιν ἐχώρει · καὶ δὴ βοῇ μιᾷ ἐπ´ αὐτὸν ὥρμησαν ὡς διαχειρίσοντες . Τότε μὲν οὖν φονεύειν ἀπέσχοντο , δεσμωτηρίῳ δὲ περιεῖργον · οὐ πολλῷ δὲ ὕστερον τοῦ δεσμωτηρίου ἐξαγαγόντες , μαχαίρας ἔργον ποιοῆνα ται . Εἶτ´ ἐπὶ καμήλου ὥς τινα φόρτον ξένον ἀναθέντες , ἐπὶ μέσης ἦγον τῆς ἀγορᾶς , δι´ ἡμέρας ἐπιμαινόμενοι τῷ νεκρῷ καὶ ἀναιδῶς ἐξυβρίζοντες · εείλης δὲ ὀὺίας ὥσπερ ἐμπλησθέντες , τὸ περιλειΤοῖς μὲν οὖν ἐξ Ἀρείου πρὸς τῶν σπουθαστῶν Ἀθανασίου δοκεῖ τὰ τοιαῦτα τῷ Γεωργίῳ ἐπιγενέοθαι . Ἀλλ´ οὐχ οὕτως ἔχει · πλεῖον γὰρ ἦν ἐκείνῳ
Lemmas: τις γυνή παρθένος ἐν Ἀλεξάνδρεια κρύπτω · ὅς τοσοῦτος διαλάμπω κάλλος ὁ ὁ ἱστορία παραδίδωμι λόγος , ὡς κατάπληξις ἄντικρυς εἰμί ὁράω , καί μή τις ὁ σωφρονέω αἱρέω εἰς λόγος ἔρχομαι πειράω , ἵνα μή πόθεν ἐκπηδάω μῶμος αὐτός προστρίβω . ἐκεῖνος δέ καίπερ οὕτως ἀκμάζω , ὅμως ὁ σώφρων καί σεμνότης οὐ ἀφίστημι · ὁ δή καί μόνος κοσμέω εἴωθα , μή τίς καί ὁ φύσις συναίρω ὁ πρός εὐπρέπεια . καί γάρ πως συμβαίνω μηδ´ ἀληθής ἐκεῖνος γε οἴομαι , ὅς ὁ πρό ἐγώ εἷμαι άποιος ὁ σῶμα , τοιοῦτος εἰμί καί ὁ Ψυχή . ἐναντίος δέ μᾶλλον πρός ὁ ὁ Ψυχή ἐπιτήδευμα , καί ὁ ὁ σῶμα ἦθος συσχηματίζω · καί ὅς εἄν τυγχάνω πράσσω ὁ τοιοῦτος , τοιοῦτος καί διαφαίνω · καί καθ´ ὅς εἄν ἐπιτηδεύω καιρός . πρός ὅς , οἴομαι , τις ἀσφαλῶς ἐξετάζω οὗτος ὁ λόγος , εὔστοχος εἶπον , καί μηδείς ἔχω ὁ ἀντιλέγω . ὁ γε μήv Ἀθανάσιος θεῖος ὁράω πρός ὁ παρθένος ποδηγέω λόγος διασῴζω · καί πάντως ὁ ἀποβαίνω σκοπέω τις ἐθέλω , θεῖος ὁ οἰκονομία εἰμί λογίζομαι . ἵνα γόρ μήτε πρᾶγμα ὁ περί Ἀθανάσιος ἔχω , ἐάν τις πειράζω αἱρέω , ἢ ἀείρω βιάζομαι , οὔτως οἰκονομέω διαλανθάνω κρύπτω παρά γυνή , ὅς οὐδείς οἴομαι τίς τοαοωτος διαφέρω · ὁ μέν γάρ ἤπειρος κάλλος οὐδός ὑπόνοια δίδωμι ὁ ἱερεύς παρ´ αὐτός κρύπτω · ἀνδρεῖος δέ φρόνημα προσάγω · εἰς τέλος δέ διά φρόνησις ὁ θησαυρός διασῴζω . τοσοῦτος δέ ὁ πιστόν αὐτός διατηρέω διακονέω καλῶς , νῶς καί πούς νίζω , τροφή τε καί ὅσος ὁ φύσις ἀναγκαῖος διά ὁ χρεία , μόνος αὐτός εὕω μάλα ὑπηρετέω , καί Βίβλος αὐτός ὅς χρεία ἔχω , κομίζω , καί συχνός ὁ χρόνος οὗτος ποιέω , μή τις γιγνώσκω , ὅσος δή ὁ Ἀλέξανδρος πόλις κατοικέω . καί ὁ μέν οὐτάω φαίνω , ὁ ἐκκλησία κατέσγεν , ὑπό πᾶς ὁ πλῆθος ἀποδείκνυμι · ὁ δέ ὁ Ἄρειος φρονέω ἐκβάλλω , ἴδιος ὁ Πανάκος νή ποιέω Λούκιος τις ἐξηγέομαι αὐτός προίστημι . ὁ γάρ Γεώργιος φθάνω ὑπό ποῦ δῆμος διαφθείρω . ἐπεί γάρ γιγνώσκω τελευτάω μέν ὁ Κωνστάντιος , ἐπί δέ ὁ ὅλος ὁ Ἰουλιανός καθίστημι , εὐθύς ὁρμή ὁ πᾶς ὁ περί ὁ Ἀλεξανδρεία ὅσος ἐν Ἕλλην εἰμί , εἰς στάσις χωρέω · καί δή βοή εἷς ἐπι αὐτός ὁρμάω ὡς διαχειρίζω . τότε μέν οὖν φονεύω ἀπέχω , δεσμωτήριον δέ περιέργω · οὖον πολύς δέ ὕστερος ὁ δεσμωτήριον ἐξάγω , μάχαιρα ἔργον ποιοαπτην ὁ . Εἶτε ἐπί κάμηλος ὅς τις φόρτος ξένος ἀνατίθημι , ἐπί μέσος ἄγω ὁ ἀγορά , δις ἡμέρα ἐπιμαίνομαι ὁ νεκρός καί ἀναιδής ἐξυβρίζω · εἵλη δέ ὀίος ὥσπερ ἐμπίπλημι , ὁ περιλειος μέν οὖν ἐκ Ἄρειος πρός ὁ σπουθαστῶν Ἀθανάσιος δοκέω ὁ τοιοῦτος ὁ Γεώργιος ἐπιγίγνομαι . Ἀλ οὐ οὕτως ἔχω · πλείων γάρ εἰμί ἐκεῖνος